Magnificavit Dominus facere nobiscum ; facti sumus lætantes.


Converte, Domine, captivitatem nostram, sicut torrens in austro.


Qui seminant in lacrimis, in exsultatione metent.


Euntes ibant et flebant, mittentes semina sua. Venientes autem venient cum exsultatione, portantes manipulos suos.


Canticum graduum Salomonis. Nisi Dominus ædificaverit domum, in vanum laboraverunt qui ædificant eam. Nisi Dominus custodierit civitatem, frustra vigilat qui custodit eam.


Vanum est vobis ante lucem surgere : surgite postquam sederitis, qui manducatis panem doloris. Cum dederit dilectis suis somnum,


ecce hæreditas Domini, filii ; merces, fructus ventris.


Sicut sagittæ in manu potentis, ita filii excussorum.


Beatus vir qui implevit desiderium suum ex ipsis : non confundetur cum loquetur inimicis suis in porta.


Canticum graduum. Beati omnes qui timent Dominum, qui ambulant in viis ejus.


Labores manuum tuarum quia manducabis : beatus es, et bene tibi erit.


Uxor tua sicut vitis abundans in lateribus domus tuæ ; filii tui sicut novellæ olivarum in circuitu mensæ tuæ.


Ecce sic benedicetur homo qui timet Dominum.


Benedicat tibi Dominus ex Sion, et videas bona Jerusalem omnibus diebus vitæ tuæ.


Et videas filios filiorum tuorum : pacem super Israël.


Canticum graduum. Sæpe expugnaverunt me a juventute mea, dicat nunc Israël ;


sæpe expugnaverunt me a juventute mea : etenim non potuerunt mihi.


Supra dorsum meum fabricaverunt peccatores ; prolongaverunt iniquitatem suam.


Dominus justus concidit cervices peccatorum.


Confundantur, et convertantur retrorsum omnes qui oderunt Sion.


Fiant sicut fœnum tectorum, quod priusquam evellatur exaruit :


de quo non implevit manum suam qui metit, et sinum suum qui manipulos colligit.


Et non dixerunt qui præteribant : Benedictio Domini super vos. Benediximus vobis in nomine Domini.


Canticum graduum. De profundis clamavi ad te, Domine ;


Domine, exaudi vocem meam. Fiant aures tuæ intendentes in vocem deprecationis meæ.


Si iniquitates observaveris, Domine, Domine, quis sustinebit ?


Quia apud te propitiatio est ; et propter legem tuam sustinui te, Domine. Sustinuit anima mea in verbo ejus :


speravit anima mea in Domino.


A custodia matutina usque ad noctem, speret Israël in Domino.


Quia apud Dominum misericordia, et copiosa apud eum redemptio.


Et ipse redimet Israël ex omnibus iniquitatibus ejus.


Canticum graduum David. Domine, non est exaltatum cor meum, neque elati sunt oculi mei, neque ambulavi in magnis, neque in mirabilibus super me.


Si non humiliter sentiebam, sed exaltavi animam meam : sicut ablactatus est super matre sua, ita retributio in anima mea.


Speret Israël in Domino, ex hoc nunc et usque in sæculum.


Canticum graduum. Memento, Domine, David, et omnis mansuetudinis ejus :


sicut juravit Domino ; votum vovit Deo Jacob :


Si introiero in tabernaculum domus meæ ; si ascendero in lectum strati mei ;


si dedero somnum oculis meis, et palpebris meis dormitationem,


et requiem temporibus meis, donec inveniam locum Domino, tabernaculum Deo Jacob.


Ecce audivimus eam in Ephrata ; invenimus eam in campis silvæ.


Introibimus in tabernaculum ejus ; adorabimus in loco ubi steterunt pedes ejus.


Surge, Domine, in requiem tuam, tu et arca sanctificationis tuæ.


Sacerdotes tui induantur justitiam, et sancti tui exsultent.


Propter David servum tuum non avertas faciem christi tui.


Juravit Dominus David veritatem, et non frustrabitur eam : De fructu ventris tui ponam super sedem tuam.


Si custodierint filii tui testamentum meum, et testimonia mea hæc quæ docebo eos, et filii eorum usque in sæculum sedebunt super sedem tuam.


Quoniam elegit Dominus Sion : elegit eam in habitationem sibi.


Hæc requies mea in sæculum sæculi ; hic habitabo, quoniam elegi eam.


Viduam ejus benedicens benedicam ; pauperes ejus saturabo panibus.


Sacerdotes ejus induam salutari, et sancti ejus exsultatione exsultabunt.


Illuc producam cornu David ; paravi lucernam christo meo.


Inimicos ejus induam confusione ; super ipsum autem efflorebit sanctificatio mea.


Canticum graduum David. Ecce quam bonum et quam jucundum, habitare fratres in unum !


Sicut unguentum in capite, quod descendit in barbam, barbam Aaron, quod descendit in oram vestimenti ejus ;


sicut ros Hermon, qui descendit in montem Sion. Quoniam illic mandavit Dominus benedictionem, et vitam usque in sæculum.


Canticum graduum. Ecce nunc benedicite Dominum, omnes servi Domini : qui statis in domo Domini, in atriis domus Dei nostri.


In noctibus extollite manus vestras in sancta, et benedicite Dominum.


Benedicat te Dominus ex Sion, qui fecit cælum et terram.


Alleluja. Laudate nomen Domini ; laudate, servi, Dominum :


qui statis in domo Domini, in atriis domus Dei nostri.


Laudate Dominum, quia bonus Dominus ; psallite nomini ejus, quoniam suave.


Quoniam Jacob elegit sibi Dominus ; Israël in possessionem sibi.


Quia ego cognovi quod magnus est Dominus, et Deus noster præ omnibus diis.


Omnia quæcumque voluit Dominus fecit, in cælo, in terra, in mari et in omnibus abyssis.


Educens nubes ab extremo terræ, fulgura in pluviam fecit ; qui producit ventos de thesauris suis.


Qui percussit primogenita Ægypti, ab homine usque ad pecus.


Et misit signa et prodigia in medio tui, Ægypte : in Pharaonem, et in omnes servos ejus.


Qui percussit gentes multas, et occidit reges fortes :


Sehon, regem Amorrhæorum, et Og, regem Basan, et omnia regna Chanaan :


et dedit terram eorum hæreditatem, hæreditatem Israël populo suo.


Domine, nomen tuum in æternum ; Domine, memoriale tuum in generationem et generationem.


Quia judicabit Dominus populum suum, et in servis suis deprecabitur.


Simulacra gentium argentum et aurum, opera manuum hominum.


Os habent, et non loquentur ; oculos habent, et non videbunt.


Aures habent, et non audient ; neque enim est spiritus in ore ipsorum.


Similes illis fiant qui faciunt ea, et omnes qui confidunt in eis.


Domus Israël, benedicite Domino ; domus Aaron, benedicite Domino.


Domus Levi, benedicite Domino ; qui timetis Dominum, benedicite Domino.


Benedictus Dominus ex Sion, qui habitat in Jerusalem.


Alleluja. Confitemini Domino, quoniam bonus, quoniam in æternum misericordia ejus.


Confitemini Deo deorum, quoniam in æternum misericordia ejus.


Confitemini Domino dominorum, quoniam in æternum misericordia ejus.


Qui facit mirabilia magna solus, quoniam in æternum misericordia ejus.


Qui fecit cælos in intellectu, quoniam in æternum misericordia ejus.


Qui firmavit terram super aquas, quoniam in æternum misericordia ejus.


Qui fecit luminaria magna, quoniam in æternum misericordia ejus :


solem in potestatem diei, quoniam in æternum misericordia ejus ;


lunam et stellas in potestatem noctis, quoniam in æternum misericordia ejus.


Qui percussit Ægyptum cum primogenitis eorum, quoniam in æternum misericordia ejus.


Qui eduxit Israël de medio eorum, quoniam in æternum misericordia ejus,


in manu potenti et brachio excelso, quoniam in æternum misericordia ejus.


Qui divisit mare Rubrum in divisiones, quoniam in æternum misericordia ejus ;


et eduxit Israël per medium ejus, quoniam in æternum misericordia ejus ;


et excussit Pharaonem et virtutem ejus in mari Rubro, quoniam in æternum misericordia ejus.


Qui traduxit populum suum per desertum, quoniam in æternum misericordia ejus.


Qui percussit reges magnos, quoniam in æternum misericordia ejus ;


et occidit reges fortes, quoniam in æternum misericordia ejus :


Sehon, regem Amorrhæorum, quoniam in æternum misericordia ejus ;


et Og, regem Basan, quoniam in æternum misericordia ejus :


et dedit terram eorum hæreditatem, quoniam in æternum misericordia ejus ;


hæreditatem Israël, servo suo, quoniam in æternum misericordia ejus.


Quia in humilitate nostra memor fuit nostri, quoniam in æternum misericordia ejus ;


et redemit nos ab inimicis nostris, quoniam in æternum misericordia ejus.


Qui dat escam omni carni, quoniam in æternum misericordia ejus.


Confitemini Deo cæli, quoniam in æternum misericordia ejus. Confitemini Domino dominorum, quoniam in æternum misericordia ejus.


Psalmus David, Jeremiæ. Super flumina Babylonis illic sedimus et flevimus, cum recordaremur Sion.


In salicibus in medio ejus suspendimus organa nostra :


quia illic interrogaverunt nos, qui captivos duxerunt nos, verba cantionum ; et qui abduxerunt nos : Hymnum cantate nobis de canticis Sion.


Quomodo cantabimus canticum Domini in terra aliena ?


Si oblitus fuero tui, Jerusalem, oblivioni detur dextera mea.


Adhæreat lingua mea faucibus meis, si non meminero tui ; si non proposuero Jerusalem in principio lætitiæ meæ.


Memor esto, Domine, filiorum Edom, in die Jerusalem : qui dicunt : Exinanite, exinanite usque ad fundamentum in ea.


Filia Babylonis misera ! beatus qui retribuet tibi retributionem tuam quam retribuisti nobis.


Beatus qui tenebit, et allidet parvulos tuos ad petram.


Ipsi David. Confitebor tibi, Domine, in toto corde meo, quoniam audisti verba oris mei. In conspectu angelorum psallam tibi ;


adorabo ad templum sanctum tuum, et confitebor nomini tuo : super misericordia tua et veritate tua ; quoniam magnificasti super omne, nomen sanctum tuum.


In quacumque die invocavero te, exaudi me ; multiplicabis in anima mea virtutem.


Confiteantur tibi, Domine, omnes reges terræ, quia audierunt omnia verba oris tui.


Et cantent in viis Domini, quoniam magna est gloria Domini ;


quoniam excelsus Dominus, et humilia respicit, et alta a longe cognoscit.


Si ambulavero in medio tribulationis, vivificabis me ; et super iram inimicorum meorum extendisti manum tuam, et salvum me fecit dextera tua.


Dominus retribuet pro me. Domine, misericordia tua in sæculum ; opera manuum tuarum ne despicias.


In finem, psalmus David. Domine, probasti me, et cognovisti me ;


tu cognovisti sessionem meam et resurrectionem meam.


Intellexisti cogitationes meas de longe ; semitam meam et funiculum meum investigasti :


et omnes vias meas prævidisti, quia non est sermo in lingua mea.


Ecce, Domine, tu cognovisti omnia, novissima et antiqua. Tu formasti me, et posuisti super me manum tuam.


Mirabilis facta est scientia tua ex me ; confortata est, et non potero ad eam.


Quo ibo a spiritu tuo ? et quo a facie tua fugiam ?


Si ascendero in cælum, tu illic es ; si descendero in infernum, ades.


Si sumpsero pennas meas diluculo, et habitavero in extremis maris,


etenim illuc manus tua deducet me, et tenebit me dextera tua.


Et dixi : Forsitan tenebræ conculcabunt me ; et nox illuminatio mea in deliciis meis.


Quia tenebræ non obscurabuntur a te, et nox sicut dies illuminabitur : sicut tenebræ ejus, ita et lumen ejus.


Quia tu possedisti renes meos ; suscepisti me de utero matris meæ.


Confitebor tibi, quia terribiliter magnificatus es ; mirabilia opera tua, et anima mea cognoscit nimis.


Non est occultatum os meum a te, quod fecisti in occulto ; et substantia mea in inferioribus terræ.


Imperfectum meum viderunt oculi tui, et in libro tuo omnes scribentur. Dies formabuntur, et nemo in eis.


Mihi autem nimis honorificati sunt amici tui, Deus ; nimis confortatus est principatus eorum.


Dinumerabo eos, et super arenam multiplicabuntur. Exsurrexi, et adhuc sum tecum.


Si occideris, Deus, peccatores, viri sanguinum, declinate a me :


quia dicitis in cogitatione : Accipient in vanitate civitates tuas.


Nonne qui oderunt te, Domine, oderam, et super inimicos tuos tabescebam ?


Perfecto odio oderam illos, et inimici facti sunt mihi.


Proba me, Deus, et scito cor meum ; interroga me, et cognosce semitas meas.


Et vide si via iniquitatis in me est, et deduc me in via æterna.


In finem. Psalmus David.


Eripe me, Domine, ab homine malo ; a viro iniquo eripe me.


Qui cogitaverunt iniquitates in corde, tota die constituebant prælia.


Acuerunt linguas suas sicut serpentis ; venenum aspidum sub labiis eorum.


Custodi me, Domine, de manu peccatoris, et ab hominibus iniquis eripe me. Qui cogitaverunt supplantare gressus meos :


absconderunt superbi laqueum mihi. Et funes extenderunt in laqueum ; juxta iter, scandalum posuerunt mihi.


Dixi Domino : Deus meus es tu ; exaudi, Domine, vocem deprecationis meæ.


Domine, Domine, virtus salutis meæ, obumbrasti super caput meum in die belli.


Ne tradas me, Domine, a desiderio meo peccatori : cogitaverunt contra me ; ne derelinquas me, ne forte exaltentur.


Caput circuitus eorum : labor labiorum ipsorum operiet eos.


Cadent super eos carbones ; in ignem dejicies eos : in miseriis non subsistent.


Vir linguosus non dirigetur in terra ; virum injustum mala capient in interitu.


Cognovi quia faciet Dominus judicium inopis, et vindictam pauperum.


Verumtamen justi confitebuntur nomini tuo, et habitabunt recti cum vultu tuo.


Psalmus David. Domine, clamavi ad te : exaudi me ; intende voci meæ, cum clamavero ad te.


Dirigatur oratio mea sicut incensum in conspectu tuo ; elevatio manuum mearum sacrificium vespertinum.


Pone, Domine, custodiam ori meo, et ostium circumstantiæ labiis meis.


Non declines cor meum in verba malitiæ, ad excusandas excusationes in peccatis ; cum hominibus operantibus iniquitatem, et non communicabo cum electis eorum.


Corripiet me justus in misericordia, et increpabit me : oleum autem peccatoris non impinguet caput meum. Quoniam adhuc et oratio mea in beneplacitis eorum :


absorpti sunt juncti petræ judices eorum. Audient verba mea, quoniam potuerunt.


Sicut crassitudo terræ erupta est super terram, dissipata sunt ossa nostra secus infernum.


Quia ad te, Domine, Domine, oculi mei ; in te speravi, non auferas animam meam.


Custodi me a laqueo quem statuerunt mihi, et a scandalis operantium iniquitatem.


Cadent in retiaculo ejus peccatores : singulariter sum ego, donec transeam.


Intellectus David, cum esset in spelunca, oratio.


Voce mea ad Dominum clamavi, voce mea ad Dominum deprecatus sum.


Effundo in conspectu ejus orationem meam, et tribulationem meam ante ipsum pronuntio :


in deficiendo ex me spiritum meum, et tu cognovisti semitas meas. In via hac qua ambulabam absconderunt laqueum mihi.


Considerabam ad dexteram, et videbam, et non erat qui cognosceret me : periit fuga a me, et non est qui requirat animam meam.


Clamavi ad te, Domine ; dixi : Tu es spes mea, portio mea in terra viventium.


Intende ad deprecationem meam, quia humiliatus sum nimis. Libera me a persequentibus me, quia confortati sunt super me.


Educ de custodia animam meam ad confitendum nomini tuo ; me exspectant justi donec retribuas mihi.


Psalmus David, quando persequebatur eum Absalom filius ejus. Domine, exaudi orationem meam ; auribus percipe obsecrationem meam in veritate tua ; exaudi me in tua justitia.


Et non intres in judicium cum servo tuo, quia non justificabitur in conspectu tuo omnis vivens.


Quia persecutus est inimicus animam meam ; humiliavit in terra vitam meam ; collocavit me in obscuris, sicut mortuos sæculi.


Et anxiatus est super me spiritus meus ; in me turbatum est cor meum.


Memor fui dierum antiquorum ; meditatus sum in omnibus operibus tuis : in factis manuum tuarum meditabar.


Expandi manus meas ad te ; anima mea sicut terra sine aqua tibi.


Velociter exaudi me, Domine ; defecit spiritus meus. Non avertas faciem tuam a me, et similis ero descendentibus in lacum.


Auditam fac mihi mane misericordiam tuam, quia in te speravi. Notam fac mihi viam in qua ambulem, quia ad te levavi animam meam.


Eripe me de inimicis meis, Domine : ad te confugi.


Doce me facere voluntatem tuam, quia Deus meus es tu. Spiritus tuus bonus deducet me in terram rectam.


Propter nomen tuum, Domine, vivificabis me : in æquitate tua, educes de tribulatione animam meam,


et in misericordia tua disperdes inimicos meos, et perdes omnes qui tribulant animam meam, quoniam ego servus tuus sum.


Psalmus David. Adversus Goliath. Benedictus Dominus Deus meus, qui docet manus meas ad prælium, et digitos meos ad bellum.


Misericordia mea et refugium meum ; susceptor meus et liberator meus ; protector meus, et in ipso speravi, qui subdit populum meum sub me.


Domine, quid est homo, quia innotuisti ei ? aut filius hominis, quia reputas eum ?


Homo vanitati similis factus est ; dies ejus sicut umbra prætereunt.


Domine, inclina cælos tuos, et descende ; tange montes, et fumigabunt.


Fulgura coruscationem, et dissipabis eos ; emitte sagittas tuas, et conturbabis eos.


Emitte manum tuam de alto : eripe me, et libera me de aquis multis, de manu filiorum alienorum :


quorum os locutum est vanitatem, et dextera eorum dextera iniquitatis.


Deus, canticum novum cantabo tibi ; in psalterio decachordo psallam tibi.


Qui das salutem regibus, qui redemisti David servum tuum de gladio maligno,


eripe me, et erue me de manu filiorum alienorum, quorum os locutum est vanitatem, et dextera eorum dextera iniquitatis.


Quorum filii sicut novellæ plantationes in juventute sua ; filiæ eorum compositæ, circumornatæ ut similitudo templi.


Promptuaria eorum plena, eructantia ex hoc in illud ; oves eorum fœtosæ, abundantes in egressibus suis ;


boves eorum crassæ. Non est ruina maceriæ, neque transitus, neque clamor in plateis eorum.


Beatum dixerunt populum cui hæc sunt ; beatus populus cujus Dominus Deus ejus.


Laudatio ipsi David. Exaltabo te, Deus meus rex, et benedicam nomini tuo in sæculum, et in sæculum sæculi.


Per singulos dies benedicam tibi, et laudabo nomen tuum in sæculum, et in sæculum sæculi.


Magnus Dominus, et laudabilis nimis, et magnitudinis ejus non est finis.


Generatio et generatio laudabit opera tua, et potentiam tuam pronuntiabunt.


Magnificentiam gloriæ sanctitatis tuæ loquentur, et mirabilia tua narrabunt.


Et virtutem terribilium tuorum dicent, et magnitudinem tuam narrabunt.


Memoriam abundantiæ suavitatis tuæ eructabunt, et justitia tua exsultabunt.


Miserator et misericors Dominus : patiens, et multum misericors.


Suavis Dominus universis, et miserationes ejus super omnia opera ejus.


Confiteantur tibi, Domine, omnia opera tua, et sancti tui benedicant tibi.


Gloriam regni tui dicent, et potentiam tuam loquentur :


ut notam faciant filiis hominum potentiam tuam, et gloriam magnificentiæ regni tui.


Regnum tuum regnum omnium sæculorum ; et dominatio tua in omni generatione et generationem. Fidelis Dominus in omnibus verbis suis, et sanctus in omnibus operibus suis.


Allevat Dominus omnes qui corruunt, et erigit omnes elisos.


Oculi omnium in te sperant, Domine, et tu das escam illorum in tempore opportuno.


Aperis tu manum tuam, et imples omne animal benedictione.


Justus Dominus in omnibus viis suis, et sanctus in omnibus operibus suis.


Prope est Dominus omnibus invocantibus eum, omnibus invocantibus eum in veritate.


Voluntatem timentium se faciet, et deprecationem eorum exaudiet, et salvos faciet eos.


Custodit Dominus omnes diligentes se, et omnes peccatores disperdet.


Laudationem Domini loquetur os meum ; et benedicat omnis caro nomini sancto ejus in sæculum, et in sæculum sæculi.


Alleluja, Aggæi et Zachariæ.


Lauda, anima mea, Dominum. Laudabo Dominum in vita mea ; psallam Deo meo quamdiu fuero. Nolite confidere in principibus,


in filiis hominum, in quibus non est salus.


Exibit spiritus ejus, et revertetur in terram suam ; in illa die peribunt omnes cogitationes eorum.


Beatus cujus Deus Jacob adjutor ejus, spes ejus in Domino Deo ipsius :


qui fecit cælum et terram, mare, et omnia quæ in eis sunt.


Qui custodit veritatem in sæculum ; facit judicium injuriam patientibus ; dat escam esurientibus. Dominus solvit compeditos ;


Dominus illuminat cæcos. Dominus erigit elisos ; Dominus diligit justos.


Dominus custodit advenas, pupillum et viduam suscipiet, et vias peccatorum disperdet.


Regnabit Dominus in sæcula ; Deus tuus, Sion, in generationem et generationem.


Alleluja. Laudate Dominum, quoniam bonus est psalmus ; Deo nostro sit jucunda, decoraque laudatio.


Ædificans Jerusalem Dominus, dispersiones Israëlis congregabit :


qui sanat contritos corde, et alligat contritiones eorum ;


qui numerat multitudinem stellarum, et omnibus eis nomina vocat.


Magnus Dominus noster, et magna virtus ejus, et sapientiæ ejus non est numerus.


Suscipiens mansuetos Dominus ; humilians autem peccatores usque ad terram.


Præcinite Domino in confessione ; psallite Deo nostro in cithara.


Qui operit cælum nubibus, et parat terræ pluviam ; qui producit in montibus fœnum, et herbam servituti hominum ;


qui dat jumentis escam ipsorum, et pullis corvorum invocantibus eum.


Non in fortitudine equi voluntatem habebit, nec in tibiis viri beneplacitum erit ei.


Beneplacitum est Domino super timentes eum, et in eis qui sperant super misericordia ejus.


Alleluja. Lauda, Jerusalem, Dominum ; lauda Deum tuum, Sion.


Quoniam confortavit seras portarum tuarum ; benedixit filiis tuis in te.


Qui posuit fines tuos pacem, et adipe frumenti satiat te.


Qui emittit eloquium suum terræ : velociter currit sermo ejus.


Qui dat nivem sicut lanam ; nebulam sicut cinerem spargit.


Mittit crystallum suam sicut buccellas : ante faciem frigoris ejus quis sustinebit ?


Emittet verbum suum, et liquefaciet ea ; flabit spiritus ejus, et fluent aquæ.


Qui annuntiat verbum suum Jacob, justitias et judicia sua Israël.


Non fecit taliter omni nationi, et judicia sua non manifestavit eis. Alleluja.


Alleluja. Laudate Dominum de cælis ; laudate eum in excelsis.


Laudate eum, omnes angeli ejus ; laudate eum, omnes virtutes ejus.


Laudate eum, sol et luna ; laudate eum, omnes stellæ et lumen.


Laudate eum, cæli cælorum ; et aquæ omnes quæ super cælos sunt,


laudent nomen Domini. Quia ipse dixit, et facta sunt ; ipse mandavit, et creata sunt.


Statuit ea in æternum, et in sæculum sæculi ; præceptum posuit, et non præteribit.


Laudate Dominum de terra, dracones et omnes abyssi ;


ignis, grando, nix, glacies, spiritus procellarum, quæ faciunt verbum ejus ;


montes, et omnes colles ; ligna fructifera, et omnes cedri ;


bestiæ, et universa pecora ; serpentes, et volucres pennatæ ;


reges terræ et omnes populi ; principes et omnes judices terræ ;


juvenes et virgines ; senes cum junioribus, laudent nomen Domini :


quia exaltatum est nomen ejus solius.


Confessio ejus super cælum et terram ; et exaltavit cornu populi sui. Hymnus omnibus sanctis ejus ; filiis Israël, populo appropinquanti sibi. Alleluja.


Alleluja. Cantate Domino canticum novum ; laus ejus in ecclesia sanctorum.


Lætetur Israël in eo qui fecit eum, et filii Sion exsultent in rege suo.


Laudent nomen ejus in choro ; in tympano et psalterio psallant ei.


Quia beneplacitum est Domino in populo suo, et exaltabit mansuetos in salutem.


Exsultabunt sancti in gloria ; lætabuntur in cubilibus suis.


Exaltationes Dei in gutture eorum, et gladii ancipites in manibus eorum :


ad faciendam vindictam in nationibus, increpationes in populis ;


ad alligandos reges eorum in compedibus, et nobiles eorum in manicis ferreis ;


ut faciant in eis judicium conscriptum : gloria hæc est omnibus sanctis ejus. Alleluja.


Alleluja. Laudate Dominum in sanctis ejus ; laudate eum in firmamento virtutis ejus.


Laudate eum in virtutibus ejus ; laudate eum secundum multitudinem magnitudinis ejus.


Laudate eum in sono tubæ ; laudate eum in psalterio et cithara.


Laudate eum in tympano et choro ; laudate eum in chordis et organo.


Laudate eum in cymbalis benesonantibus ; laudate eum in cymbalis jubilationis.


Omnis spiritus laudet Dominum ! Alleluja.


Apocalypsis Jesu Christi, quam dedit illi Deus palam facere servis suis, quæ oportet fieri cito : et significavit, mittens per angelum suum servo suo Joanni,


qui testimonium perhibuit verbo Dei, et testimonium Jesu Christi, quæcumque vidit.


Beatus qui legit, et audit verba prophetiæ hujus, et servat ea, quæ in ea scripta sunt : tempus enim prope est.


Joannes septem ecclesiis, quæ sunt in Asia. Gratia vobis, et pax ab eo, qui est, et qui erat, et qui venturus est : et a septem spiritibus qui in conspectu throni ejus sunt :


et a Jesu Christo, qui est testis fidelis, primogenitus mortuorum, et princeps regum terræ, qui dilexit nos, et lavit nos a peccatis nostris in sanguine suo,


et fecit nos regnum, et sacerdotes Deo et Patri suo : ipsi gloria et imperium in sæcula sæculorum. Amen.


Ecce venit cum nubibus, et videbit eum omnis oculus, et qui eum pupugerunt. Et plangent se super eum omnes tribus terræ. Etiam : amen.


Ego sum alpha et omega, principium et finis, dicit Dominus Deus : qui est, et qui erat, et qui venturus est, omnipotens.


Ego Joannes frater vester, et particeps in tribulatione, et regno, et patientia in Christo Jesu : fui in insula, quæ appellatur Patmos, propter verbum Dei, et testimonium Jesu :


fui in spiritu in dominica die, et audivi post me vocem magnam tamquam tubæ,


dicentis : Quod vides, scribe in libro : et mitte septem ecclesiis, quæ sunt in Asia, Epheso, et Smyrnæ, et Pergamo, et Thyatiræ, et Sardis, et Philadelphiæ, et Laodiciæ.


Et conversus sum ut viderem vocem, quæ loquebatur mecum : et conversus vidi septem candelabra aurea :


et in medio septem candelabrorum aureorum, similem Filio hominis vestitum podere, et præcinctum ad mamillas zona aurea :


caput autem ejus, et capilli erant candidi tamquam lana alba, et tamquam nix, et oculi ejus tamquam flamma ignis :


et pedes ejus similes auricalco, sicut in camino ardenti, et vox illius tamquam vox aquarum multarum :


et habebat in dextera sua stellas septem : et de ore ejus gladius utraque parte acutus exibat : et facies ejus sicut sol lucet in virtute sua.


Et cum vidissem eum, cecidi ad pedes ejus tamquam mortuus. Et posuit dexteram suam super me, dicens : Noli timere : ego sum primus, et novissimus,


et vivus, et fui mortuus, et ecce sum vivens in sæcula sæculorum : et habeo claves mortis, et inferni.


Scribe ergo quæ vidisti, et quæ sunt, et quæ oportet fieri post hæc.


Sacramentum septem stellarum, quas vidisti in dextera mea, et septem candelabra aurea : septem stellæ, angeli sunt septem ecclesiarum : et candelabra septem, septem ecclesiæ sunt.


Angelo Ephesi ecclesiæ scribe : Hæc dicit, qui tenet septem stellas in dextera sua, qui ambulat in medio septem candelabrorum aureorum :


Scio opera tua, et laborem, et patientiam tuam, et quia non potes sustinere malos : et tentasti eos, qui se dicunt apostolos esse, et non sunt : et invenisti eos mendaces :


et patientiam habes, et sustinuisti propter nomen meum, et non defecisti.


Sed habeo adversum te, quod caritatem tuam primam reliquisti.


Memor esto itaque unde excideris : et age pœnitentiam, et prima opera fac : sin autem, venio tibi, et movebo candelabrum tuum de loco suo, nisi pœnitentiam egeris.


Sed hoc habes, quia odisti facta Nicolaitarum, quæ et ego odi.


Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis : Vincenti dabo edere de ligno vitæ, quod est in paradiso Dei mei.


Et angelo Smyrnæ ecclesiæ scribe : Hæc dicit primus, et novissimus, qui fuit mortuus, et vivit :


Scio tribulationem tuam, et paupertatem tuam, sed dives es : et blasphemaris ab his, qui se dicunt Judæos esse, et non sunt, sed sunt synagoga Satanæ.


Nihil horum timeas quæ passurus es. Ecce missurus est diabolus aliquos ex vobis in carcerem ut tentemini : et habebitis tribulationem diebus decem. Esto fidelis usque ad mortem, et dabo tibi coronam vitæ.


Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis : Qui vicerit, non lædetur a morte secunda.


Et angelo Pergami ecclesiæ scribe : Hæc dicit qui habet rhomphæam utraque parte acutam :


Scio ubi habitas, ubi sedes est Satanæ : et tenes nomen meum, et non negasti fidem meam. Et in diebus illis Antipas testis meus fidelis, qui occisus est apud vos ubi Satanas habitat.


Sed habeo adversus te pauca : quia habes illic tenentes doctrinam Balaam, qui docebat Balac mittere scandalum coram filiis Israël, edere, et fornicari :


ita habes et tu tenentes doctrinam Nicolaitarum.


Similiter pœnitentiam age : si quominus veniam tibi cito, et pugnabo cum illis in gladio oris mei.


Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis : Vincenti dabo manna absconditum, et dabo illi calculum candidum : et in calculo nomen novum scriptum, quod nemo scit, nisi qui accipit.


Et angelo Thyatiræ ecclesiæ scribe : Hæc dicit Filius Dei, qui habet oculos tamquam flammam ignis, et pedes ejus similes auricalco :


Novi opera tua, et fidem, et caritatem tuam, et ministerium, et patientiam tuam, et opera tua novissima plura prioribus.


Sed habeo adversus te pauca : quia permittis mulierem Jezabel, quæ se dicit propheten, docere, et seducere servos meos, fornicari, et manducare de idolothytis.


Et dedi illi tempus ut pœnitentiam ageret : et non vult pœnitere a fornicatione sua.


Ecce mittam eam in lectum : et qui mœchantur cum ea, in tribulatione maxima erunt, nisi pœnitentiam ab operibus suis egerint.


Et filios ejus interficiam in morte, et scient omnes ecclesiæ, quia ego sum scrutans renes, et corda : et dabo unicuique vestrum secundum opera sua. Vobis autem dico,


et ceteris qui Thyatiræ estis : quicumque non habent doctrinam hanc, et qui non cognoverunt altitudines Satanæ, quemadmodum dicunt, non mittam super vos aliud pondus :


tamen id quod habetis, tenete donec veniam.


Et qui vicerit, et custodierit usque in finem opera mea, dabo illi potestatem super gentes,


et reget eas in virga ferrea, et tamquam vas figuli confringentur,


sicut et ego accepi a Patre meo : et dabo illi stellam matutinam.


Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis.


Et angelo ecclesiæ Sardis scribe : Hæc dicit qui habet septem spiritus Dei, et septem stellas : Scio opera tua, quia nomen habes quod vivas, et mortuus es.


Esto vigilans, et confirma cetera, quæ moritura erant. Non enim invenio opera tua plena coram Deo meo.


In mente ergo habe qualiter acceperis, et audieris, et serva, et pœnitentiam age. Si ergo non vigilaveris, veniam ad te tamquam fur et nescies qua hora veniam ad te.


Sed habes pauca nomina in Sardis qui non inquinaverunt vestimenta sua : et ambulabunt mecum in albis, quia digni sunt.


Qui vicerit, sic vestietur vestimentis albis, et non delebo nomen ejus de libro vitæ, et confitebor nomen ejus coram Patre meo, et coram angelis ejus.


Et angelo Philadelphiæ ecclesiæ scribe : Hæc dicit Sanctus et Verus, qui habet clavem David : qui aperit, et nemo claudit : claudit, et nemo aperit :


Scio opera tua. Ecce dedi coram te ostium apertum, quod nemo potest claudere : quia modicam habes virtutem, et servasti verbum meum, et non negasti nomen meum.


Ecce dabo de synagoga Satanæ, qui dicunt se Judæos esse, et non sunt, sed mentiuntur : ecce faciam illos ut veniant, et adorent ante pedes tuos : et scient quia ego dilexi te,


quoniam servasti verbum patientiæ meæ, et ego servabo te ab hora tentationis, quæ ventura est in orbem universum tentare habitantes in terra.


Ecce venio cito : tene quod habes, ut nemo accipiat coronam tuam.


Qui vicerit, faciam illum columnam in templo Dei mei, et foras non egredietur amplius : et scribam super eum nomen Dei mei, et nomen civitatis Dei mei novæ Jerusalem, quæ descendit de cælo a Deo meo, et nomen meum novum.


Et angelo Laodiciæ ecclesiæ scribe : Hæc dicit : Amen, testis fidelis et verus, qui est principium creaturæ Dei.


Scio opera tua : quia neque frigidus es, neque calidus : utinam frigidus esses, aut calidus :


sed quia tepidus es, et nec frigidus, nec calidus, incipiam te evomere ex ore meo :


quia dicis : Quod dives sum, et locupletatus, et nullius egeo : et nescis quia tu es miser, et miserabilis, et pauper, et cæcus, et nudus.


Suadeo tibi emere a me aurum ignitum probatum, ut locuples fias, et vestimentis albis induaris, et non appareat confusio nuditatis tuæ, et collyrio inunge oculos tuos ut videas.


Ego quos amo, arguo, et castigo. Æmulare ergo, et pœnitentiam age.


Ecce sto ad ostium, et pulso : si quis audierit vocem meam, et aperuerit mihi januam, intrabo ad illum, et cœnabo cum illo, et ipse mecum.


Qui vicerit, dabo ei sedere mecum in throno meo : sicut et ego vici, et sedi cum Patre meo in throno ejus.


Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat ecclesiis.


Post hæc vidi : et ecce ostium apertum in cælo, et vox prima, quam audivi tamquam tubæ loquentis mecum, dicens : Ascende huc, et ostendam tibi quæ oportet fieri post hæc.


Et statim fui in spiritu : et ecce sedes posita erat in cælo, et supra sedem sedens.


Et qui sedebat similis erat aspectui lapidis jaspidis, et sardinis : et iris erat in circuitu sedis similis visioni smaragdinæ.


Et in circuitu sedis sedilia viginti quatuor : et super thronos viginti quatuor seniores sedentes, circumamicti vestimentis albis, et in capitibus eorum coronæ aureæ.


Et de throno procedebant fulgura, et voces, et tonitrua : et septem lampades ardentes ante thronum, qui sunt septem spiritus Dei.


Et in conspectu sedis tamquam mare vitreum simile crystallo : et in medio sedis, et in circuitu sedis quatuor animalia plena oculis ante et retro.


Et animal primum simile leoni, et secundum animal simile vitulo, et tertium animal habens faciem quasi hominis, et quartum animal simile aquilæ volanti.


Et quatuor animalia, singula eorum habebant alas senas : et in circuitu, et intus plena sunt oculis : et requiem non habebant die ac nocte, dicentia : Sanctus, Sanctus, Sanctus Dominus Deus omnipotens, qui erat, et qui est, et qui venturus est.


Et cum darent illa animalia gloriam, et honorem, et benedictionem sedenti super thronum, viventi in sæcula sæculorum,


procidebant viginti quatuor seniores ante sedentem in throno, et adorabant viventem in sæcula sæculorum, et mittebant coronas suas ante thronum, dicentes :


Dignus es Domine Deus noster accipere gloriam, et honorem, et virtutem : quia tu creasti omnia, et propter voluntatem tuam erant, et creata sunt.


Et vidi in dextera sedentis supra thronum, librum scriptum intus et foris, signatum sigillis septem.


Et vidi angelum fortem, prædicantem voce magna : Quis est dignus aperire librum, et solvere signacula ejus ?


Et nemo poterat neque in cælo, neque in terra, neque subtus terram aperire librum, neque respicere illum.


Et ego flebam multum, quoniam nemo dignus inventus est aperire librum, nec videre eum.


Et unus de senioribus dixit mihi : Ne fleveris : ecce vicit leo de tribu Juda, radix David, aperire librum, et solvere septem signacula ejus.


Et vidi : et ecce in medio throni et quatuor animalium, et in medio seniorum, Agnum stantem tamquam occisum, habentem cornua septem, et oculos septem : qui sunt septem spiritus Dei, missi in omnem terram.


Et venit : et accepit de dextera sedentis in throno librum.


Et cum aperuisset librum, quatuor animalia, et viginti quatuor seniores ceciderunt coram Agno, habentes singuli citharas, et phialas aureas plenas odoramentorum, quæ sunt orationes sanctorum :


et cantabant canticum novum, dicentes : Dignus es, Domine, accipere librum, et aperire signacula ejus : quoniam occisus es, et redemisti nos Deo in sanguine tuo ex omni tribu, et lingua, et populo, et natione :


et fecisti nos Deo nostro regnum, et sacerdotes : et regnabimus super terram.


Et vidi, et audivi vocem angelorum multorum in circuitu throni, et animalium, et seniorum : et erat numerus eorum millia millium,


dicentium voce magna : Dignus est Agnus, qui occisus est, accipere virtutem, et divinitatem, et sapientiam, et fortitudinem, et honorem, et gloriam, et benedictionem.


Et omnem creaturam, quæ in cælo est, et super terram, et sub terra, et quæ sunt in mari, et quæ in eo : omnes audivi dicentes : Sedenti in throno, et Agno, benedictio et honor, et gloria, et potestas in sæcula sæculorum.


Et quatuor animalia dicebant : Amen. Et viginti quatuor seniores ceciderunt in facies suas : et adoraverunt viventem in sæcula sæculorum.


Et vidi quod aperuisset Agnus unum de septem sigillis, et audivi unum de quatuor animalibus, dicens tamquam vocem tonitrui : Veni, et vide.


Et vidi : et ecce equus albus, et qui sedebat super illum, habebat arcum, et data est ei corona, et exivit vincens ut vinceret.


Et cum aperuisset sigillum secundum, audivi secundum animal, dicens : Veni, et vide.


Et exivit alius equus rufus : et qui sedebat super illum, datum est ei ut sumeret pacem de terra, et ut invicem se interficiant, et datus est ei gladius magnus.


Et cum aperuisset sigillum tertium, audivi tertium animal, dicens : Veni, et vide. Et ecce equus niger : et qui sedebat super illum, habebat stateram in manu sua.


Et audivi tamquam vocem in medio quatuor animalium dicentium : Bilibris tritici denario et tres bilibres hordei denario, et vinum, et oleum ne læseris.


Et cum aperuisset sigillum quartum, audivi vocem quarti animalis dicentis : Veni, et vide.


Et ecce equus pallidus : et qui sedebat super eum, nomen illi Mors, et infernus sequebatur eum, et data est illi potestas super quatuor partes terræ, interficere gladio, fame, et morte, et bestiis terræ.


Et cum aperuisset sigillum quintum, vidi subtus altare animas interfectorum propter verbum Dei, et propter testimonium, quod habebant :


et clamabant voce magna, dicentes : Usquequo Domine (sanctus et verus), non judicas, et non vindicas sanguinem nostrum de iis qui habitant in terra ?


Et datæ sunt illis singulæ stolæ albæ : et dictum est illis ut requiescerent adhuc tempus modicum donec compleantur conservi eorum, et fratres eorum, qui interficiendi sunt sicut et illi.


Et vidi cum aperuisset sigillum sextum : et ecce terræmotus magnus factus est, et sol factus est niger tamquam saccus cilicinus : et luna tota facta est sicut sanguis :


et stellæ de cælo ceciderunt super terram, sicut ficus emittit grossos suos cum a vento magno movetur :


et cælum recessit sicut liber involutus : et omnis mons, et insulæ de locis suis motæ sunt :


et reges terræ, et principes, et tribuni, et divites, et fortes, et omnis servus, et liber absconderunt se in speluncis, et in petris montium :


et dicunt montibus, et petris : Cadite super nos, et abscondite nos a facie sedentis super thronum, et ab ira Agni :


quoniam venit dies magnus iræ ipsorum : et quis poterit stare ?


Post hæc vidi quatuor angelos stantes super quatuor angulos terræ, tenentes quatuor ventos terræ, ne flarent super terram, neque super mare, neque in ullam arborem.


Et vidi alterum angelum ascendentem ab ortu solis, habentem signum Dei vivi : et clamavit voce magna quatuor angelis, quibus datum est nocere terræ et mari,


dicens : Nolite nocere terræ, et mari, neque arboribus, quoadusque signemus servos Dei nostri in frontibus eorum.


Et audivi numerum signatorum, centum quadraginta quatuor millia signati, ex omni tribu filiorum Israël.


Ex tribu Juda duodecim millia signati : ex tribu Ruben duodecim millia signati : ex tribu Gad duodecim millia signati :


ex tribu Aser duodecim millia signati : ex tribu Nephthali duodecim millia signati : ex tribu Manasse duodecim millia signati :


ex tribu Simeon duodecim millia signati : ex tribu Levi duodecim millia signati : ex tribu Issachar duodecim millia signati :


ex tribu Zabulon duodecim millia signati : ex tribu Joseph duodecim millia signati : ex tribu Benjamin duodecim millia signati.


Post hæc vidi turbam magnam, quam dinumerare nemo poterat, ex omnibus gentibus, et tribubus, et populis, et linguis : stantes ante thronum, et in conspectu Agni, amicti stolis albis, et palmæ in manibus eorum :


et clamabant voce magna, dicentes : Salus Deo nostro, qui sedet super thronum, et Agno.


Et omnes angeli stabant in circuitu throni, et seniorum, et quatuor animalium : et ceciderunt in conspectu throni in facies suas, et adoraverunt Deum,


dicentes : Amen. Benedictio, et claritas, et sapientia, et gratiarum actio, honor, et virtus, et fortitudo Deo nostro in sæcula sæculorum. Amen.


Et respondit unus de senioribus et dixit mihi : Hi, qui amicti sunt stolis albis, qui sunt ? et unde venerunt ?


Et dixi illi : Domine mi, tu scis. Et dixit mihi : Hi sunt, qui venerunt de tribulatione magna, et laverunt stolas suas, et dealbaverunt eas in sanguine Agni.


Ideo sunt ante thronum Dei, et serviunt ei die ac nocte in templo ejus : et qui sedet in throno, habitabit super illos :


non esurient, neque sitient amplius, nec cadet super illos sol, neque ullus æstus :


quoniam Agnus, qui in medio throni est, reget illos et deducet eos ad vitæ fontes aquarum, et absterget Deus omnem lacrimam ab oculis eorum.


Et cum aperuisset sigillum septimum, factum est silentium in cælo, quasi media hora.


Et vidi septem angelos stantes in conspectu Dei : et datæ sunt illis septem tubæ.


Et alius angelus venit, et stetit ante altare habens thuribulum aureum : et data sunt illi incensa multa, ut daret de orationibus sanctorum omnium super altare aureum, quod est ante thronum Dei.


Et ascendit fumus incensorum de orationibus sanctorum de manu angeli coram Deo.


Et accepit angelus thuribulum, et implevit illud de igne altaris, et misit in terram : et facta sunt tonitrua, et voces, et fulgura, et terræmotus magnus.


Et septem angeli, qui habebant septem tubas, præparaverunt se ut tuba canerent.


Et primus angelus tuba cecinit, et facta est grando, et ignis, mista in sanguine, et missum est in terram, et tertia pars terræ combusta est, et tertia pars arborum concremata est, et omne fœnum viride combustum est.


Et secundus angelus tuba cecinit : et tamquam mons magnus igne ardens missus est in mare, et facta est tertia pars maris sanguis,


et mortua est tertia pars creaturæ eorum, quæ habebant animas in mari, et tertia pars navium interiit.


Et tertius angelus tuba cecinit : et cecidit de cælo stella magna, ardens tamquam facula, et cecidit in tertiam partem fluminum, et in fontes aquarum :


et nomen stellæ dicitur Absinthium, et facta est tertia pars aquarum in absinthium ; et multi hominum mortui sunt de aquis, quia amaræ factæ sunt.


Et quartus angelus tuba cecinit : et percussa est tertia pars solis, et tertia pars lunæ, et tertia pars stellarum, ita ut obscuraretur tertia pars eorum, et diei non luceret pars tertia, et noctis similiter.


Et vidi, et audivi vocem unius aquilæ volantis per medium cæli dicentis voce magna : Væ, væ, væ habitantibus in terra de ceteris vocibus trium angelorum, qui erant tuba canituri.


Et quintus angelus tuba cecinit : et vidi stellam de cælo cecidisse in terram, et data est ei clavis putei abyssi.


Et aperuit puteum abyssi : et ascendit fumus putei, sicut fumus fornacis magnæ : et obscuratus est sol, et aër de fumo putei :


et de fumo putei exierunt locustæ in terram, et data est illis potestas, sicut habent potestatem scorpiones terræ :


et præceptum est illis ne læderent fœnum terræ, neque omne viride, neque omnem arborem : nisi tantum homines, qui non habent signum Dei in frontibus suis :


et datum est illis ne occiderent eos : sed ut cruciarent mensibus quinque : et cruciatus eorum, ut cruciatus scorpii cum percutit hominem.


Et in diebus illis quærent homines mortem, et non invenient eam : et desiderabunt mori, et fugiet mors ab eis.


Et similitudines locustarum, similes equis paratis in prælium : et super capita earum tamquam coronæ similes auro : et facies earum tamquam facies hominum.


Et habebant capillos sicut capillos mulierum. Et dentes earum, sicut dentes leonum erant :


et habebant loricas sicut loricas ferreas, et vox alarum earum sicut vox curruum equorum multorum currentium in bellum :


et habebant caudas similes scorpionum, et aculei erant in caudis earum : et potestas earum nocere hominibus mensibus quinque :


et habebant super se regem angelum abyssi cui nomen hebraice Abaddon, græce autem Apollyon, latine habens nomen Exterminans.


Væ unum abiit, et ecce veniunt adhuc duo væ post hæc.


Et sextus angelus tuba cecinit : et audivi vocem unam ex quatuor cornibus altaris aurei, quod est ante oculos Dei,


dicentem sexto angelo, qui habebat tubam : Solve quatuor angelos, qui alligati sunt in flumine magno Euphrate.


Et soluti sunt quatuor angeli, qui parati erant in horam, et diem, et mensem, et annum, ut occiderent tertiam partem hominum.


Et numerus equestris exercitus vicies millies dena millia. Et audivi numerum eorum.


Et ita vidi equos in visione : et qui sedebant super eos, habebant loricas igneas, et hyacinthinas, et sulphureas, et capita equorum erant tamquam capita leonum : et de ore eorum procedit ignis, et fumus, et sulphur.


Et ab his tribus plagis occisa est tertia pars hominum de igne, et de fumo, et sulphure, quæ procedebant de ore ipsorum.


Potestas enim equorum in ore eorum est, et in caudis eorum, nam caudæ eorum similes serpentibus, habentes capita : et in his nocent.


Et ceteri homines, qui non sunt occisi in his plagis, neque pœnitentiam egerunt de operibus manuum suarum, ut non adorarent dæmonia, et simulacra aurea, et argentea, et ærea, et lapidea, et lignea, quæ neque videre possunt, neque audire, neque ambulare,


et non egerunt pœnitentiam ab homicidiis suis, neque a veneficiis suis, neque a fornicatione sua, neque a furtis suis.


Et vidi alium angelum fortem descendentem de cælo amictum nube, et iris in capite ejus, et facies ejus erat ut sol, et pedes ejus tamquam columnæ ignis :


et habebat in manu sua libellum apertum : et posuit pedem suum dextrum super mare, sinistrum autem super terram :


et clamavit voce magna, quemadmodum cum leo rugit. Et cum clamasset, locuta sunt septem tonitrua voces suas.


Et cum locuta fuissent septem tonitrua voces suas, ego scripturus eram : et audivi vocem de cælo dicentem mihi : Signa quæ locuta sunt septem tonitrua : et noli ea scribere.


Et angelus, quem vidi stantem super mare et super terram, levavit manum suam ad cælum :


et juravit per viventem in sæcula sæculorum, qui creavit cælum, et ea quæ in eo sunt : et terram, et ea quæ in ea sunt : et mare, et ea quæ in eo sunt : Quia tempus non erit amplius :


sed in diebus vocis septimi angeli, cum cœperit tuba canere, consummabitur mysterium Dei sicut evangelizavit per servos suos prophetas.


Et audivi vocem de cælo iterum loquentem mecum, et dicentem : Vade, et accipe librum apertum de manu angeli stantis super mare, et super terram.


Et abii ad angelum, dicens ei, ut daret mihi librum. Et dixit mihi : Accipe librum, et devora illum : et faciet amaricari ventrem tuum, sed in ore tuo erit dulce tamquam mel.


Et accepi librum de manu angeli, et devoravi illum : et erat in ore meo tamquam mel dulce, et cum devorassem eum, amaricatus est venter meus :


et dixit mihi : Oportet te iterum prophetare gentibus, et populis, et linguis, et regibus multis.


Et datus est mihi calamus similis virgæ, et dictum est mihi : Surge, et metire templum Dei, et altare, et adorantes in eo :


atrium autem, quod est foris templum, ejice foras, et ne metiaris illud : quoniam datum est gentibus, et civitatem sanctam calcabunt mensibus quadraginta duobus :


et dabo duobus testibus meis, et prophetabunt diebus mille ducentis sexaginta, amicti saccis.


Hi sunt duæ olivæ et duo candelabra in conspectu Domini terræ stantes.


Et si quis voluerit eos nocere, ignis exiet de ore eorum, et devorabit inimicos eorum : et si quis voluerit eos lædere, sic oportet eum occidi.


Hi habent potestatem claudendi cælum, ne pluat diebus prophetiæ ipsorum : et potestatem habent super aquas convertendi eas in sanguinem, et percutere terram omni plaga quotiescumque voluerint.


Et cum finierint testimonium suum, bestia, quæ ascendit de abysso, faciet adversum eos bellum, et vincet illos, et occidet eos.


Et corpora eorum jacebunt in plateis civitatis magnæ, quæ vocatur spiritualiter Sodoma, et Ægyptus, ubi et Dominus eorum crucifixus est.


Et videbunt de tribubus, et populis, et linguis, et gentibus corpora eorum per tres dies et dimidium : et corpora eorum non sinent poni in monumentis :


et inhabitantes terram gaudebunt super illos, et jucundabuntur : et munera mittent invicem, quoniam hi duo prophetæ cruciaverunt eos, qui habitabant super terram.


Et post dies tres et dimidium, spiritus vitæ a Deo intravit in eos. Et steterunt super pedes suos, et timor magnus cecidit super eos qui viderunt eos.


Et audierunt vocem magnam de cælo, dicentem eis : Ascendite huc. Et ascenderunt in cælum in nube : et viderunt illos inimici eorum.


Et in illa hora factus est terræmotus magnus, et decima pars civitatis cecidit : et occisa sunt in terræmotu nomina hominum septem millia : et reliqui in timorem sunt missi, et dederunt gloriam Deo cæli.


Væ secundum abiit : et ecce væ tertium veniet cito.


Et septimus angelus tuba cecinit : et factæ sunt voces magnæ in cælo dicentes : Factum est regnum hujus mundi, Domini nostri et Christi ejus, et regnabit in sæcula sæculorum. Amen.


Et viginti quatuor seniores, qui in conspectu Dei sedent in sedibus suis, ceciderunt in facies suas, et adoraverunt Deum, dicentes :


Gratias agimus tibi, Domine Deus omnipotens, qui es, et qui eras, et qui venturus es : quia accepisti virtutem tuam magnam, et regnasti.


Et iratæ sunt gentes, et advenit ira tua et tempus mortuorum judicari, et reddere mercedem servis tuis prophetis, et sanctis, et timentibus nomen tuum pusillis et magnis, et exterminandi eos qui corruperunt terram.


Et apertum est templum Dei in cælo : et visa est arca testamenti ejus in templo ejus, et facta sunt fulgura, et voces, et terræmotus, et grando magna.


Et signum magnum apparuit in cælo : mulier amicta sole, et luna sub pedibus ejus, et in capite ejus corona stellarum duodecim :


et in utero habens, clamabat parturiens, et cruciabatur ut pariat.


Et visum est aliud signum in cælo : et ecce draco magnus rufus habens capita septem, et cornua decem : et in capitibus ejus diademata septem,


et cauda ejus trahebat tertiam partem stellarum cæli, et misit eas in terram : et draco stetit ante mulierem, quæ erat paritura, ut cum peperisset, filium ejus devoraret.


Et peperit filium masculum, qui recturus erat omnes gentes in virga ferrea : et raptus est filius ejus ad Deum, et ad thronum ejus,


et mulier fugit in solitudinem ubi habebat locum paratum a Deo, ut ibi pascant eam diebus mille ducentis sexaginta.


Et factum est prælium magnum in cælo : Michaël et angeli ejus præliabantur cum dracone, et draco pugnabat, et angeli ejus :


et non valuerunt, neque locus inventus est eorum amplius in cælo.


Et projectus est draco ille magnus, serpens antiquus, qui vocatur diabolus, et Satanas, qui seducit universum orbem : et projectus est in terram, et angeli ejus cum illo missi sunt.


Et audivi vocem magnam in cælo dicentem : Nunc facta est salus, et virtus, et regnum Dei nostri, et potestas Christi ejus : quia projectus est accusator fratrum nostrorum, qui accusabat illos ante conspectum Dei nostri die ac nocte.


Et ipsi vicerunt eum propter sanguinem Agni, et propter verbum testimonii sui, et non dilexerunt animas suas usque ad mortem.


Propterea lætamini cæli, et qui habitatis in eis. Væ terræ, et mari, quia descendit diabolus ad vos habens iram magnam, sciens quod modicum tempus habet.


Et postquam vidit draco quod projectus esset in terram, persecutus est mulierem, quæ peperit masculum :


et datæ sunt mulieri alæ duæ aquilæ magnæ ut volaret in desertum in locum suum, ubi alitur per tempus et tempora, et dimidium temporis a facie serpentis.


Et misit serpens ex ore suo post mulierem, aquam tamquam flumen, ut eam faceret trahi a flumine.


Et adjuvit terra mulierem, et aperuit terra os suum, et absorbuit flumen, quod misit draco de ore suo.


Et iratus est draco in mulierem : et abiit facere prælium cum reliquis de semine ejus, qui custodiunt mandata Dei, et habent testimonium Jesu Christi.


Et stetit supra arenam maris.


Et vidi de mari bestiam ascendentem habentem capita septem, et cornua decem, et super cornua ejus decem diademata, et super capita ejus nomina blasphemiæ.


Et bestia, quam vidi, similis erat pardo, et pedes ejus sicut pedes ursi, et os ejus sicut os leonis. Et dedit illi draco virtutem suam, et potestatem magnam.


Et vidi unum de capitibus suis quasi occisum in mortem : et plaga mortis ejus curata est. Et admirata est universa terra post bestiam.


Et adoraverunt draconem, qui dedit potestatem bestiæ : et adoraverunt bestiam, dicentes : Quis similis bestiæ ? et quis poterit pugnare cum ea ?


Et datum est ei os loquens magna et blasphemias : et data est ei potestas facere menses quadraginta duos.


Et aperuit os suum in blasphemias ad Deum, blasphemare nomen ejus, et tabernaculum ejus, et eos qui in cælo habitant.


Et est datum illi bellum facere cum sanctis, et vincere eos. Et data est illi potestas in omnem tribum, et populum, et linguam, et gentem,


et adoraverunt eam omnes, qui inhabitant terram : quorum non sunt scripta nomina in libro vitæ Agni, qui occisus est ab origine mundi.


Si quis habet aurem, audiat.


Qui in captivitatem duxerit, in captivitatem vadet : qui in gladio occiderit, oportet eum gladio occidi. Hic est patientia, et fides sanctorum.


Et vidi aliam bestiam ascendentem de terra, et habebat cornua duo similia Agni, et loquebatur sicut draco.


Et potestatem prioris bestiæ omnem faciebat in conspectu ejus : et fecit terram, et habitantes in ea, adorare bestiam primam, cujus curata est plaga mortis.


Et fecit signa magna, ut etiam ignem faceret de cælo descendere in terram in conspectu hominum.


Et seduxit habitantes in terra propter signa, quæ data sunt illi facere in conspectu bestiæ, dicens habitantibus in terra, ut faciant imaginem bestiæ, quæ habet plagam gladii, et vixit.


Et datum est illi ut daret spiritum imagini bestiæ, et ut loquatur imago bestiæ : et faciat ut quicumque non adoraverint imaginem bestiæ, occidantur.


Et faciet omnes pusillos, et magnos, et divites, et pauperes, et liberos, et servos habere caracterem in dextera manu sua, aut in frontibus suis :


et nequis possit emere, aut vendere, nisi qui habet caracterem, aut nomen bestiæ, aut numerum nominis ejus.


Hic sapientia est. Qui habet intellectum, computet numerum bestiæ. Numerus enim hominis est : et numerus ejus sexcenti sexaginta sex.


Et vidi : et ecce Agnus stabat supra montem Sion, et cum eo centum quadraginta quatuor millia, habentes nomen ejus, et nomen Patris ejus scriptum in frontibus suis.


Et audivi vocem de cælo, tamquam vocem aquarum multarum, et tamquam vocem tonitrui magni : et vocem, quam audivi, sicut citharœdorum citharizantium in citharis suis.


Et cantabant quasi canticum novum ante sedem, et ante quatuor animalia, et seniores : et nemo poterat dicere canticum, nisi illa centum quadraginta quatuor millia, qui empti sunt de terra.


Hi sunt, qui cum mulieribus non sunt coinquinati : virgines enim sunt. Hi sequuntur Agnum quocumque ierit. Hi empti sunt ex hominibus primitiæ Deo, et Agno :


et in ore eorum non est inventum mendacium : sine macula enim sunt ante thronum Dei.


Et vidi alterum angelum volantem per medium cæli, habentem Evangelium æternum, ut evangelizaret sedentibus super terram, et super omnem gentem, et tribum, et linguam, et populum :


dicens magna voce : Timete Dominum, et date illi honorem, quia venit hora judicii ejus : et adorate eum, qui fecit cælum, et terram, mare, et fontes aquarum.


Et alius angelus secutus est dicens : Cecidit, cecidit Babylon illa magna : quæ a vino iræ fornicationis suæ potavit omnes gentes.


Et tertius angelus secutus est illos, dicens voce magna : Si quis adoraverit bestiam, et imaginem ejus, et acceperit caracterem in fronte sua, aut in manu sua :


et hic bibet de vino iræ Dei, quod mistum est mero in calice iræ ipsius, et cruciabitur igne, et sulphure in conspectu angelorum sanctorum, et ante conspectum Agni :


et fumus tormentorum eorum ascendet in sæcula sæculorum : nec habent requiem die ac nocte, qui adoraverunt bestiam, et imaginem ejus, et si quis acceperit caracterem nominis ejus.


Hic patientia sanctorum est, qui custodiunt mandata Dei, et fidem Jesu.


Et audivi vocem de cælo, dicentem mihi : Scribe : Beati mortui qui in Domino moriuntur. Amodo jam dicit Spiritus, ut requiescant a laboribus suis : opera enim illorum sequuntur illos.


Et vidi : et ecce nubem candidam, et super nubem sedentem similem Filio hominis, habentem in capite suo coronam auream, et in manu sua falcem acutam.


Et alius angelus exivit de templo, clamans voce magna ad sedentem super nubem : Mitte falcem tuam, et mete, quia venit hora ut metatur, quoniam aruit messis terræ.


Et misit qui sedebat super nubem, falcem suam in terram, et demessa est terra.


Et alius angelus exivit de templo, quod est in cælo, habens et ipse falcem acutam.


Et alius angelus exivit de altari, qui habebat potestatem supra ignem : et clamavit voce magna ad eum qui habebat falcem acutam, dicens : Mitte falcem tuam acutam, et vindemia botros vineæ terræ : quoniam maturæ sunt uvæ ejus.


Et misit angelus falcem suam acutam in terram, et vindemiavit vineam terræ, et misit in lacum iræ Dei magnum :


et calcatus est lacus extra civitatem, et exivit sanguis de lacu usque ad frenos equorum per stadia mille sexcenta.


Et vidi aliud signum in cælo magnum et mirabile, angelos septem, habentes plagas septem novissimas : quoniam in illis consummata est ira Dei.


Et vidi tamquam mare vitreum mistum igne, et eos, qui vicerunt bestiam, et imaginem ejus, et numerum nominis ejus, stantes super mare vitreum, habentes citharas Dei :


et cantantes canticum Moysi servi Dei, et canticum Agni, dicentes : Magna et mirabilia sunt opera tua, Domine Deus omnipotens : justæ et veræ sunt viæ tuæ, Rex sæculorum.


Quis non timebit te, Domine, et magnificabit nomen tuum ? quia solus pius es : quoniam omnes gentes venient, et adorabunt in conspectu tuo, quoniam judicia tua manifesta sunt.


Et post hæc vidi : et ecce apertum est templum tabernaculi testimonii in cælo,


et exierunt septem angeli habentes septem plagas de templo, vestiti lino mundo et candido, et præcincti circa pectora zonis aureis.


Et unum de quatuor animalibus dedit septem angelis septem phialas aureas, plenas iracundiæ Dei viventis in sæcula sæculorum.


Et impletum est templum fumo a majestate Dei, et de virtute ejus : et nemo poterat introire in templum, donec consummarentur septem plagæ septem angelorum.


Et audivi vocem magnam de templo, dicentem septem angelis : Ite, et effundite septem phialas iræ Dei in terram.


Et abiit primus, et effudit phialam suam in terram, et factum est vulnus sævum et pessimum in homines, qui habebant caracterem bestiæ, et in eos qui adoraverunt imaginem ejus.


Et secundus angelus effudit phialam suam in mare, et factus est sanguis tamquam mortui : et omnis anima vivens mortua est in mari.


Et tertius effudit phialam suam super flumina, et super fontes aquarum, et factus est sanguis.


Et audivi angelum aquarum dicentem : Justus es, Domine, qui es, et qui eras sanctus, qui hæc judicasti :


quia sanguinem sanctorum et prophetarum effuderunt, et sanguinem eis dedisti bibere : digni enim sunt.


Et audivi alterum ab altari dicentem : Etiam Domine Deus omnipotens, vera et justa judicia tua.


Et quartus angelus effudit phialam suam in solem, et datum est illi æstu affligere homines, et igni :


et æstuaverunt homines æstu magno, et blasphemaverunt nomen Dei habentis potestatem super has plagas, neque egerunt pœnitentiam ut darent illi gloriam.


Et quintus angelus effudit phialam suam super sedem bestiæ : et factum est regnum ejus tenebrosum, et commanducaverunt linguas suas præ dolore :


et blasphemaverunt Deum cæli præ doloribus, et vulneribus suis, et non egerunt pœnitentiam ex operibus suis.


Et sextus angelus effudit phialam suam in flumen illud magnum Euphraten : et siccavit aquam ejus, ut præpararetur via regibus ab ortu solis.


Et vidi de ore draconis, et de ore bestiæ, et de ore pseudoprophetæ spiritus tres immundos in modum ranarum.


Sunt enim spiritus dæmoniorum facientes signa, et procedunt ad reges totius terræ congregare illos in prælium ad diem magnum omnipotentis Dei.


Ecce venio sicut fur. Beatus qui vigilat, et custodit vestimenta sua, ne nudus ambulet, et videant turpitudinem ejus.


Et congregabit illos in locum qui vocatur hebraice Armagedon.


Et septimus angelus effudit phialam suam in aërem, et exivit vox magna de templo a throno, dicens : Factum est.


Et facta sunt fulgura, et voces, et tonitrua, et terræmotus factus est magnus, qualis numquam fuit ex quo homines fuerunt super terram : talis terræmotus, sic magnus.


Et facta est civitas magna in tres partes : et civitates gentium ceciderunt. Et Babylon magna venit in memoriam ante Deum, dare illi calicem vini indignationis iræ ejus.


Et omnis insula fugit, et montes non sunt inventi.


Et grando magna sicut talentum descendit de cælo in homines : et blasphemaverunt Deum homines propter plagam grandinis : quoniam magna facta est vehementer.


Et venit unus de septem angelis, qui habebant septem phialas, et locutus est mecum, dicens : Veni, ostendam tibi damnationem meretricis magnæ, quæ sedet super aquas multas,


cum qua fornicati sunt reges terræ, et inebriati sunt qui inhabitant terram de vino prostitutionis ejus.


Et abstulit me in spiritu in desertum. Et vidi mulierem sedentem super bestiam coccineam, plenam nominibus blasphemiæ, habentem capita septem, et cornua decem.


Et mulier erat circumdata purpura, et coccino, et inaurata auro, et lapide pretioso, et margaritis, habens poculum aureum in manu sua, plenum abominatione, et immunditia fornicationis ejus.


Et in fronte ejus nomen scriptum : Mysterium : Babylon magna, mater fornicationum, et abominationum terræ.


Et vidi mulierem ebriam de sanguine sanctorum, et de sanguine martyrum Jesu. Et miratus sum cum vidissem illam admiratione magna.


Et dixit mihi angelus : Quare miraris ? ego dicam tibi sacramentum mulieris, et bestiæ, quæ portat eam, quæ habet capita septem, et cornua decem.


Bestia, quam vidisti, fuit, et non est, et ascensura est de abysso, et in interitum ibit : et mirabuntur inhabitantes terram (quorum non sunt scripta nomina in libro vitæ a constitutione mundi) videntes bestiam, quæ erat, et non est.


Et hic est sensus, qui habet sapientiam. Septem capita, septem montes sunt, super quos mulier sedet, et reges septem sunt.


Quinque ceciderunt, unus est, et alius nondum venit : et cum venerit, oportet illum breve tempus manere.


Et bestia, quæ erat, et non est : et ipsa octava est : et de septem est, et in interitum vadit.


Et decem cornua, quæ vidisti, decem reges sunt : qui regnum nondum acceperunt, sed potestatem tamquam reges una hora accipient post bestiam.


Hi unum consilium habent, et virtutem, et potestatem suam bestiæ tradent.


Hi cum Agno pugnabunt, et Agnus vincet illos : quoniam Dominus dominorum est, et Rex regum, et qui cum illo sunt, vocati, electi, et fideles.


Et dixit mihi : Aquæ, quas vidisti ubi meretrix sedet, populi sunt, et gentes, et linguæ.


Et decem cornua, quæ vidisti in bestia : hi odient fornicariam, et desolatam facient illam, et nudam, et carnes ejus manducabunt, et ipsam igni concremabunt.


Deus enim dedit in corda eorum ut faciant quod placitum est illi : ut dent regnum suum bestiæ donec consummentur verba Dei.


Et mulier, quam vidisti, est civitas magna, quæ habet regnum super reges terræ.


Et post hæc vidi alium angelum descendentem de cælo, habentem potestatem magnam : et terra illuminata est a gloria ejus.


Et exclamavit in fortitudine, dicens : Cecidit, cecidit Babylon magna : et facta est habitatio dæmoniorum, et custodia omnis spiritus immundi, et custodia omnis volucris immundæ, et odibilis :


quia de vino iræ fornicationis ejus biberunt omnes gentes : et reges terræ cum illa fornicati sunt : et mercatores terræ de virtute deliciarum ejus divites facti sunt.


Et audivi aliam vocem de cælo, dicentem : Exite de illa populus meus : ut ne participes sitis delictorum ejus, et de plagis ejus non accipiatis.


Quoniam pervenerunt peccata ejus usque ad cælum, et recordatus est Dominus iniquitatum ejus.


Reddite illi sicut et ipsa reddidit vobis : et duplicate duplicia secundum opera ejus : in poculo, quo miscuit, miscete illi duplum.


Quantum glorificavit se, et in deliciis fuit, tantum date illi tormentum et luctum : quia in corde suo dicit : Sedeo regina : et vidua non sum, et luctum non videbo.


Ideo in una die venient plagæ ejus, mors, et luctus, et fames, et igne comburetur : quia fortis est Deus, qui judicabit illam.


Et flebunt, et plangent se super illam reges terræ, qui cum illa fornicati sunt, et in deliciis vixerunt, cum viderint fumum incendii ejus :


longe stantes propter timorem tormentorum ejus, dicentes : Væ, væ civitas illa magna Babylon, civitas illa fortis : quoniam una hora venit judicium tuum.


Et negotiatores terræ flebunt, et lugebunt super illam : quoniam merces eorum nemo emet amplius :


merces auri, et argenti, et lapidis pretiosi, et margaritæ, et byssi, et purpuræ, et serici, et cocci (et omne lignum thyinum, et omnia vasa eboris, et omnia vasa de lapide pretioso, et æramento, et ferro, et marmore,


et cinnamomum) et odoramentorum, et unguenti, et thuris, et vini, et olei, et similæ, et tritici, et jumentorum, et ovium, et equorum, et rhedarum, et mancipiorum, et animarum hominum.


Et poma desiderii animæ tuæ discesserunt a te, et omnia pinguia et præclara perierunt a te, et amplius illa jam non invenient.


Mercatores horum, qui divites facti sunt, ab ea longe stabunt propter timorem tormentorum ejus, flentes, ac lugentes,


et dicentes : Væ, væ civitas illa magna, quæ amicta erat bysso, et purpura, et cocco, et deaurata erat auro, et lapide pretioso, et margaritis :


quoniam una hora destitutæ sunt tantæ divitiæ, et omnis gubernator, et omnis qui in lacum navigat, et nautæ, et qui in mari operantur, longe steterunt,


et clamaverunt videntes locum incendii ejus, dicentes : Quæ similis civitati huic magnæ ?


et miserunt pulverem super capita sua, et clamaverunt flentes, et lugentes, dicentes : Væ, væ civitas illa magna, in qua divites facti sunt omnes, qui habebant naves in mari de pretiis ejus : quoniam una hora desolata est.


Exsulta super eam cælum, et sancti apostoli, et prophetæ : quoniam judicavit Deus judicium vestrum de illa.


Et sustulit unus angelus fortis lapidem quasi molarem magnum, et misit in mare, dicens : Hoc impetu mittetur Babylon civitas illa magna, et ultra jam non invenietur.


Et vox citharœdorum, et musicorum, et tibia canentium, et tuba non audietur in te amplius : et omnis artifex omnis artis non invenietur in te amplius : et vox molæ non audietur in te amplius :


et lux lucernæ non lucebit in te amplius : et vox sponsi et sponsæ non audietur adhuc in te : quia mercatores tui erant principes terræ, quia in veneficiis tuis erraverunt omnes gentes.


Et in ea sanguis prophetarum et sanctorum inventus est : et omnium qui interfecti sunt in terra.


Post hæc audivi quasi vocem turbarum multarum in cælo dicentium : Alleluja : salus, et gloria, et virtus Deo nostro est :


quia vera et justa judicia sunt ejus, qui judicavit de meretrice magna, quæ corrupit terram in prostitutione sua, et vindicavit sanguinem servorum suorum de manibus ejus.


Et iterum dixerunt : Alleluja. Et fumus ejus ascendit in sæcula sæculorum.


Et ceciderunt seniores viginti quatuor, et quatuor animalia, et adoraverunt Deum sedentem super thronum, dicentes : Amen : alleluja.


Et vox de throno exivit, dicens : Laudem dicite Deo nostro omnes servi ejus : et qui timetis eum pusilli et magni.


Et audivi quasi vocem turbæ magnæ, et sicut vocem aquarum multarum, et sicut vocem tonitruorum magnorum, dicentium : Alleluja : quoniam regnavit Dominus Deus noster omnipotens.


Gaudeamus, et exsultemus : et demus gloriam ei : quia venerunt nuptiæ Agni, et uxor ejus præparavit se.


Et datum est illi ut cooperiat se byssino splendenti et candido. Byssinum enim justificationes sunt sanctorum.


Et dixit mihi : Scribe : Beati qui ad cœnam nuptiarum Agni vocati sunt ; et dixit mihi : Hæc verba Dei vera sunt.


Et cecidi ante pedes ejus, ut adorarem eum. Et dicit mihi : Vide ne feceris : conservus tuus sum, et fratrum tuorum habentium testimonium Jesu. Deum adora. Testimonium enim Jesu est spiritus prophetiæ.


Et vidi cælum apertum, et ecce equus albus, et qui sedebat super eum, vocabatur Fidelis, et Verax, et cum justitia judicat et pugnat.


Oculi autem ejus sicut flamma ignis, et in capite ejus diademata multa, habens nomen scriptum, quod nemo novit nisi ipse.


Et vestitus erat veste aspersa sanguine : et vocatur nomen ejus : Verbum Dei.


Et exercitus qui sunt in cælo, sequebantur eum in equis albis, vestiti byssino albo et mundo.


Et de ore ejus procedit gladius ex utraque parte acutus, ut in ipso percutiat gentes. Et ipse reget eas in virga ferrea : et ipse calcat torcular vini furoris iræ Dei omnipotentis.


Et habet in vestimento et in femore suo scriptum : Rex regum et Dominus dominantium.


Et vidi unum angelum stantem in sole, et clamavit voce magna, dicens omnibus avibus, quæ volabant per medium cæli : Venite, et congregamini ad cœnam magnam Dei :


ut manducetis carnes regum, et carnes tribunorum, et carnes fortium, et carnes equorum, et sedentium in ipsis, et carnes omnium liberorum, et servorum, et pusillorum et magnorum.


Et vidi bestiam, et reges terræ, et exercitus eorum congregatos ad faciendum prælium cum illo, qui sedebat in equo, et cum exercitu ejus.


Et apprehensa est bestia, et cum ea pseudopropheta : qui fecit signa coram ipso, quibus seduxit eos, qui acceperunt caracterem bestiæ, et qui adoraverunt imaginem ejus. Vivi missi sunt hi duo in stagnum ignis ardentis sulphure :


et ceteri occisi sunt in gladio sedentis super equum, qui procedit de ore ipsius : et omnes aves saturatæ sunt carnibus eorum.


Et vidi angelum descendentem de cælo, habentem clavem abyssi, et catenam magnam in manu sua.


Et apprehendit draconem, serpentem antiquum, qui est diabolus, et Satanas, et ligavit eum per annos mille :


et misit eum in abyssum, et clausit, et signavit super illum ut non seducat amplius gentes, donec consummentur mille anni : et post hæc oportet illum solvi modico tempore.


Et vidi sedes, et sederunt super eas, et judicium datum est illis : et animas decollatorum propter testimonium Jesu, et propter verbum Dei, et qui non adoraverunt bestiam, neque imaginem ejus, nec acceperunt caracterem ejus in frontibus, aut in manibus suis, et vixerunt, et regnaverunt cum Christo mille annis.


Ceteri mortuorum non vixerunt, donec consummentur mille anni. Hæc est resurrectio prima.


Beatus, et sanctus, qui habet partem in resurrectione prima : in his secunda mors non habet potestatem : sed erunt sacerdotes Dei et Christi, et regnabunt cum illo mille annis.


Et cum consummati fuerint mille anni, solvetur Satanas de carcere suo, et exibit, et seducet gentes, quæ sunt super quatuor angulos terræ, Gog, et Magog, et congregabit eos in prælium, quorum numerus est sicut arena maris.


Et ascenderunt super latitudinem terræ, et circuierunt castra sanctorum, et civitatem dilectam.


Et descendit ignis a Deo de cælo, et devoravit eos : et diabolus, qui seducebat eos, missus est in stagnum ignis, et sulphuris, ubi et bestia


et pseudopropheta cruciabuntur die ac nocte in sæcula sæculorum.


Et vidi thronum magnum candidum, et sedentem super eum, a cujus conspectu fugit terra, et cælum, et locus non est inventus eis.


Et vidi mortuos, magnos et pusillos, stantes in conspectu throni, et libri aperti sunt : et alius liber apertus est, qui est vitæ : et judicati sunt mortui ex his, quæ scripta erant in libris, secundum opera ipsorum :


et dedit mare mortuos, qui in eo erant : et mors et infernus dederunt mortuos suos, qui in ipsis erant : et judicatum est de singulis secundum opera ipsorum.


Et infernus et mors missi sunt in stagnum ignis. Hæc est mors secunda.


Et qui non inventus est in libro vitæ scriptus, missus est in stagnum ignis.


Et vidi cælum novum et terram novam. Primum enim cælum, et prima terra abiit, et mare jam non est.


Et ego Joannes vidi sanctam civitatem Jerusalem novam descendentem de cælo a Deo, paratam sicut sponsam ornatam viro suo.


Et audivi vocem magnam de throno dicentem : Ecce tabernaculum Dei cum hominibus, et habitabit cum eis. Et ipsi populus ejus erunt, et ipse Deus cum eis erit eorum Deus :


et absterget Deus omnem lacrimam ab oculis eorum : et mors ultra non erit, neque luctus, neque clamor, neque dolor erit ultra, quia prima abierunt.


Et dixit qui sedebat in throno : Ecce nova facio omnia. Et dixit mihi : Scribe, quia hæc verba fidelissima sunt, et vera.


Et dixit mihi : Factum est : ego sum alpha et omega, initium et finis. Ego sitienti dabo de fonte aquæ vitæ, gratis.


Qui vicerit, possidebit hæc : et ero illi Deus, et ille erit mihi filius.


Timidis autem, et incredulis, et execratis, et homicidis, et fornicatoribus, et veneficis, et idolatris, et omnibus mendacibus, pars illorum erit in stagno ardenti igne et sulphure : quod est mors secunda.


Et venit unus de septem angelis habentibus phialas plenas septem plagis novissimis, et locutus est mecum, dicens : Veni, et ostendam tibi sponsam, uxorem Agni.


Et sustulit me in spiritu in montem magnum et altum, et ostendit mihi civitatem sanctam Jerusalem descendentem de cælo a Deo,


habentem claritatem Dei : et lumen ejus simile lapidi pretioso tamquam lapidi jaspidis, sicut crystallum.


Et habebat murum magnum, et altum, habentem portas duodecim : et in portis angelos duodecim, et nomina inscripta, quæ sunt nomina duodecim tribuum filiorum Israël :


ab oriente portæ tres, et ab aquilone portæ tres, et ab austro portæ tres, et ab occasu portæ tres.


Et murus civitatis habens fundamenta duodecim, et in ipsis duodecim nomina duodecim apostolorum Agni.


Et qui loquebatur mecum, habebat mensuram arundineam auream, ut metiretur civitatem, et portas ejus, et murum.


Et civitas in quadro posita est, et longitudo ejus tanta est quanta et latitudo : et mensus est civitatem de arundine aurea per stadia duodecim millia : et longitudo, et altitudo, et latitudo ejus æqualia sunt.


Et mensus est murum ejus centum quadraginta quatuor cubitorum, mensura hominis, quæ est angeli.


Et erat structura muri ejus ex lapide jaspide : ipsa vero civitas aurum mundum simile vitro mundo.


Et fundamenta muri civitatis omni lapide pretioso ornata. Fundamentum primum, jaspis : secundum, sapphirus : tertium, calcedonius : quartum, smaragdus :


quintum, sardonyx : sextum, sardius : septimum, chrysolithus : octavum, beryllus : nonum, topazius : decimum, chrysoprasus : undecimum, hyacinthus : duodecimum, amethystus.


Et duodecim portæ, duodecim margaritæ sunt, per singulas : et singulæ portæ erant ex singulis margaritis : et platea civitatis aurum mundum, tamquam vitrum perlucidum.


Et templum non vidi in ea : Dominus enim Deus omnipotens templum illius est, et Agnus.


Et civitas non eget sole neque luna ut luceant in ea, nam claritas Dei illuminavit eam, et lucerna ejus est Agnus.


Et ambulabunt gentes in lumine ejus : et reges terræ afferent gloriam suam et honorem in illam.


Et portæ ejus non claudentur per diem : nox enim non erit illic.


Et afferent gloriam et honorem gentium in illam.


Non intrabit in eam aliquod coinquinatum, aut abominationem faciens et mendacium, nisi qui scripti sunt in libro vitæ Agni.


Et ostendit mihi fluvium aquæ vitæ, splendidum tamquam crystallum, procedentem de sede Dei et Agni.


In medio plateæ ejus, et ex utraque parte fluminis, lignum vitæ, afferens fructus duodecim per menses singulos, reddens fructum suum et folia ligni ad sanitatem gentium.


Et omne maledictum non erit amplius : sed sedes Dei et Agni in illa erunt, et servi ejus servient illi.


Et videbunt faciem ejus : et nomen ejus in frontibus eorum.


Et nox ultra non erit : et non egebunt lumine lucernæ, neque lumine solis, quoniam Dominus Deus illuminabit illos, et regnabunt in sæcula sæculorum.


Et dixit mihi : Hæc verba fidelissima sunt, et vera. Et Dominus Deus spirituum prophetarum misit angelum suum ostendere servis suis quæ oportet fieri cito.


Et ecce venio velociter. Beatus, qui custodit verba prophetiæ libri hujus.


Et ego Joannes, qui audivi, et vidi hæc. Et postquam audissem, et vidissem, cecidi ut adorarem ante pedes angeli, qui mihi hæc ostendebat :


et dixit mihi : Vide ne feceris : conservus enim tuus sum, et fratrum tuorum prophetarum, et eorum qui servant verba prophetiæ libri hujus : Deum adora.


Et dicit mihi : Ne signaveris verba prophetiæ libri hujus : tempus enim prope est.


Qui nocet, noceat adhuc : et qui in sordibus est, sordescat adhuc : et qui justus est, justificetur adhuc : et sanctus, sanctificetur adhuc.


Ecce venio cito, et merces mea mecum est, reddere unicuique secundum opera sua.


Ego sum alpha et omega, primus et novissimus, principium et finis.


Beati, qui lavant stolas suas in sanguine Agni : ut sit potestas eorum in ligno vitæ, et per portas intrent in civitatem.


Foris canes, et venefici, et impudici, et homicidæ, et idolis servientes, et omnis qui amat et facit mendacium.


Ego Jesus misi angelum meum testificari vobis hæc in ecclesiis. Ego sum radix, et genus David, stella splendida et matutina.


Et spiritus, et sponsa dicunt : Veni. Et qui audit, dicat : Veni. Et qui sitit, veniat : et qui vult, accipiat aquam vitæ, gratis.


Contestor enim omni audienti verba prophetiæ libri hujus : si quis apposuerit ad hæc, apponet Deus super illum plagas scriptas in libro isto.


Et si quis diminuerit de verbis libri prophetiæ hujus, auferet Deus partem ejus de libro vitæ, et de civitate sancta, et de his quæ scripta sunt in libro isto :


dicit qui testimonium perhibet istorum. Etiam venio cito : amen. Veni, Domine Jesu.


Gratia Domini nostri Jesu Christi cum omnibus vobis. Amen.


Paulus, servus Jesu Christi, vocatus Apostolus, segregatus in Evangelium Dei,


quod ante promiserat per prophetas suos in Scripturis sanctis


de Filio suo, qui factus est ei ex semine David secundum carnem,


qui prædestinatus est Filius Dei in virtute secundum spiritum sanctificationis ex resurrectione mortuorum Jesu Christi Domini nostri :


per quem accepimus gratiam, et apostolatum ad obediendum fidei in omnibus gentibus pro nomine ejus,


in quibus estis et vos vocati Jesu Christi :


omnibus qui sunt Romæ, dilectis Dei, vocatis sanctis. Gratia vobis, et pax a Deo Patre nostro, et Domino Jesu Christo.


Primum quidem gratias ago Deo meo per Jesum Christum pro omnibus vobis : quia fides vestra annuntiatur in universo mundo.


Testis enim mihi est Deus, cui servio in spiritu meo in Evangelio Filii ejus, quod sine intermissione memoriam vestri facio


semper in orationibus meis : obsecrans, si quomodo tandem aliquando prosperum iter habeam in voluntate Dei veniendi ad vos.


Desidero enim videre vos, ut aliquid impertiar vobis gratiæ spiritualis ad confirmandos vos :


id est, simul consolari in vobis per eam quæ invicem est, fidem vestram atque meam.


Nolo autem vos ignorare fratres : quia sæpe proposui venire ad vos (et prohibitus sum usque adhuc) ut aliquem fructum habeam et in vobis, sicut et in ceteris gentibus.


Græcis ac barbaris, sapientibus, et insipientibus debitor sum :


ita (quod in me) promptum est et vobis, qui Romæ estis, evangelizare.


Non enim erubesco Evangelium. Virtus enim Dei est in salutem omni credenti, Judæo primum, et Græco.


Justitia enim Dei in eo revelatur ex fide in fidem : sicut scriptum est : Justus autem ex fide vivit.


Revelatur enim ira Dei de cælo super omnem impietatem, et injustitiam hominum eorum, qui veritatem Dei in injustitia detinent :


quia quod notum est Dei, manifestum est in illis. Deus enim illis manifestavit.


Invisibilia enim ipsius, a creatura mundi, per ea quæ facta sunt, intellecta, conspiciuntur : sempiterna quoque ejus virtus, et divinitas : ita ut sint inexcusabiles.


Quia cum cognovissent Deum, non sicut Deum glorificaverunt, aut gratias egerunt : sed evanuerunt in cogitationibus suis, et obscuratum est insipiens cor eorum :


dicentes enim se esse sapientes, stulti facti sunt.


Et mutaverunt gloriam incorruptibilis Dei in similitudinem imaginis corruptibilis hominis, et volucrum, et quadrupedum, et serpentium.


Propter quod tradidit illos Deus in desideria cordis eorum, in immunditiam, ut contumeliis afficiant corpora sua in semetipsis :


qui commutaverunt veritatem Dei in mendacium : et coluerunt, et servierunt creaturæ potius quam Creatori, qui est benedictus in sæcula. Amen.


Propterea tradidit illos Deus in passiones ignominiæ : nam feminæ eorum immutaverunt naturalem usum in eum usum qui est contra naturam.


Similiter autem et masculi, relicto naturali usu feminæ, exarserunt in desideriis suis in invicem, masculi in masculos turpitudinem operantes, et mercedem, quam oportuit, erroris sui in semetipsis recipientes.


Et sicut non probaverunt Deum habere in notitia, tradidit illos Deus in reprobum sensum, ut faciant ea quæ non conveniunt,


repletos omni iniquitate, malitia, fornicatione, avaritia, nequitia, plenos invidia, homicidio, contentione, dolo, malignitate : susurrones,


detractores, Deo odibiles, contumeliosos, superbos, elatos, inventores malorum, parentibus non obedientes,


insipientes, incompositos, sine affectione, absque fœdere, sine misericordia.


Qui cum justitiam Dei cognovissent, non intellexerunt quoniam qui talia agunt, digni sunt morte : et non solum qui ea faciunt, sed etiam qui consentiunt facientibus.


Propter quod inexcusabilis es, o homo omnis qui judicas. In quo enim judicas alterum, teipsum condemnas : eadem enim agis quæ judicas.


Scimus enim quoniam judicium Dei est secundum veritatem in eos qui talia agunt.


Existimas autem hoc, o homo, qui judicas eos qui talia agunt, et facis ea, quia tu effugies judicium Dei ?


an divitias bonitatis ejus, et patientiæ, et longanimitatis contemnis ? ignoras quoniam benignitas Dei ad pœnitentiam te adducit ?


Secundum autem duritiam tuam, et impœnitens cor, thesaurizas tibi iram in die iræ, et revelationis justi judicii Dei,


qui reddet unicuique secundum opera ejus :


iis quidem qui secundum patientiam boni operis, gloriam, et honorem, et incorruptionem quærunt, vitam æternam :


iis autem qui sunt ex contentione, et qui non acquiescunt veritati, credunt autem iniquitati, ira et indignatio.


Tribulatio et angustia in omnem animam hominis operantis malum, Judæi primum, et Græci :


gloria autem, et honor, et pax omni operanti bonum, Judæo primum, et Græco :


non enim est acceptio personarum apud Deum.


Quicumque enim sine lege peccaverunt, sine lege peribunt : et quicumque in lege peccaverunt, per legem judicabuntur.


Non enim auditores legis justi sunt apud Deum, sed factores legis justificabuntur.


Cum autem gentes, quæ legem non habent, naturaliter ea, quæ legis sunt, faciunt, ejusmodi legem non habentes, ipsi sibi sunt lex :


qui ostendunt opus legis scriptum in cordibus suis, testimonium reddente illis conscientia ipsorum, et inter se invicem cogitationibus accusantibus, aut etiam defendentibus,


in die, cum judicabit Deus occulta hominum, secundum Evangelium meum per Jesum Christum.


Si autem tu Judæus cognominaris, et requiescis in lege, et gloriaris in Deo,


et nosti voluntatem ejus, et probas utiliora, instructus per legem,


confidis teipsum esse ducem cæcorum, lumen eorum qui in tenebris sunt,


eruditorem insipientium, magistrum infantium, habentem formam scientiæ, et veritatis in lege.


Qui ergo alium doces, teipsum non doces : qui prædicas non furandum, furaris :


qui dicis non mœchandum, mœcharis : qui abominaris idola, sacrilegium facis :


qui in lege gloriaris, per prævaricationem legis Deum inhonoras.


(Nomen enim Dei per vos blasphematur inter gentes, sicut scriptum est.)


Circumcisio quidem prodest, si legem observes : si autem prævaricator legis sis, circumcisio tua præputium facta est.


Si igitur præputium justitias legis custodiat, nonne præputium illius in circumcisionem reputabitur ?


et judicabit id quod ex natura est præputium, legem consummans, te, qui per litteram et circumcisionem prævaricator legis es ?


Non enim qui in manifesto, Judæus est : neque quæ in manifesto, in carne, est circumcisio :


sed qui in abscondito, Judæus est : et circumcisio cordis in spiritu, non littera : cujus laus non ex hominibus, sed ex Deo est.


Quid ergo amplius Judæo est ? aut quæ utilitas circumcisionis ?


Multum per omnem modum. Primum quidem quia credita sunt illis eloquia Dei.


Quid enim si quidam illorum non crediderunt ? numquid incredulitas illorum fidem Dei evacuabit ? Absit.


Est autem Deus verax : omnis autem homo mendax, sicut scriptum est : Ut justificeris in sermonibus tuis : et vincas cum judicaris.


Si autem iniquitas nostra justitiam Dei commendat, quid dicemus ? Numquid iniquus est Deus, qui infert iram ?


secundum hominem dico. Absit. Alioquin quomodo judicabit Deus hunc mundum ?


Si enim veritas Dei in meo mendacio abundavit in gloriam ipsius : quid adhuc et ego tamquam peccator judicor ?


et non (sicut blasphemamur, et sicut aiunt quidam nos dicere) faciamus mala ut veniant bona : quorum damnatio justa est.


Quid ergo ? præcellimus eos ? Nequaquam. Causati enim sumus Judæos et Græcos omnes sub peccato esse,


sicut scriptum est : Quia non est justus quisquam :


non est intelligens, non est requirens Deum.


Omnes declinaverunt, simul inutiles facti sunt : non est qui faciat bonum, non est usque ad unum.


Sepulchrum patens est guttur eorum, linguis suis dolose agebant : venenum aspidum sub labiis eorum :


quorum os maledictione, et amaritudine plenum est :


veloces pedes eorum ad effundendum sanguinem :


contritio et infelicitas in viis eorum :


et viam pacis non cognoverunt :


non est timor Dei ante oculos eorum.


Scimus autem quoniam quæcumque lex loquitur, iis, qui in lege sunt, loquitur : ut omne os obstruatur, et subditus fiat omnis mundus Deo :


quia ex operibus legis non justificabitur omnis caro coram illo. Per legem enim cognitio peccati.


Nunc autem sine lege justitia Dei manifestata est : testificata a lege et prophetis.


Justitia autem Dei per fidem Jesu Christi in omnes et super omnes qui credunt in eum : non enim est distinctio :


omnes enim peccaverunt, et egent gloria Dei.


Justificati gratis per gratiam ipsius, per redemptionem quæ est in Christo Jesu,


quem proposuit Deus propitiationem per fidem in sanguine ipsius, ad ostensionem justitiæ suæ propter remissionem præcedentium delictorum


in sustentatione Dei, ad ostensionem justitiæ ejus in hoc tempore : ut sit ipse justus, et justificans eum, qui est ex fide Jesu Christi.


Ubi est ergo gloriatio tua ? Exclusa est. Per quam legem ? Factorum ? Non : sed per legem fidei.


Arbitramur enim justificari hominem per fidem sine operibus legis.


An Judæorum Deus tantum ? nonne et gentium ? Immo et gentium :


quoniam quidem unus est Deus, qui justificat circumcisionem ex fide, et præputium per fidem.


Legem ergo destruimus per fidem ? Absit : sed legem statuimus.


Quid ergo dicemus invenisse Abraham patrem nostrum secundum carnem ?


Si enim Abraham ex operibus justificatus est, habet gloriam, sed non apud Deum.


Quid enim dicit Scriptura ? Credidit Abraham Deo, et reputatam est illi ad justitiam.


Ei autem qui operatur, merces non imputatur secundum gratiam, sed secundum debitum.


Ei vero qui non operatur, credenti autem in eum, qui justificat impium, reputatur fides ejus ad justitiam secundum propositum gratiæ Dei.


Sicut et David dicit beatitudinem hominis, cui Deus accepto fert justitiam sine operibus :


Beati, quorum remissæ sunt iniquitates, et quorum tecta sunt peccata.


Beatus vir, cui non imputavit Dominus peccatum.


Beatitudo ergo hæc in circumcisione tantum manet, an etiam in præputio ? Dicimus enim quia reputata est Abrahæ fides ad justitiam.


Quomodo ergo reputata est ? in circumcisione, an in præputio ? Non in circumcisione, sed in præputio.


Et signum accepit circumcisionis, signaculum justitiæ fidei, quæ est in præputio : ut sit pater omnium credentium per præputium, ut reputetur et illis ad justitiam :


et sit pater circumcisionis non iis tantum, qui sunt ex circumcisione, sed et iis qui sectantur vestigia fidei, quæ est in præputio patris nostri Abrahæ.


Non enim per legem promissio Abrahæ, aut semini ejus ut hæres esset mundi : sed per justitiam fidei.


Si enim qui ex lege, hæredes sunt : exinanita est fides, abolita est promissio.


Lex enim iram operatur. Ubi enim non est lex, nec prævaricatio.


Ideo ex fide, ut secundum gratiam firma sit promissio omni semini, non ei qui ex lege est solum, sed et ei qui ex fide est Abrahæ, qui pater est omnium nostrum


(sicut scriptum est : Quia patrem multarum gentium posui te) ante Deum, cui credidit, qui vivificat mortuos, et vocat ea quæ non sunt, tamquam ea quæ sunt :


qui contra spem in spem credidit, ut fieret pater multarum gentium secundum quod dictum est ei : Sic erit semen tuum.


Et non infirmatus est fide, nec consideravit corpus suum emortuum, cum jam fere centum esset annorum, et emortuam vulvam Saræ.


In repromissione etiam Dei non hæsitavit diffidentia, sed confortatus est fide, dans gloriam Deo :


plenissime sciens, quia quæcumque promisit, potens est et facere.


Ideo et reputatum est illi ad justitiam.


Non est autem scriptum tantum propter ipsum quia reputatum est illi ad justitiam :


sed et propter nos, quibus reputabitur credentibus in eum, qui suscitavit Jesum Christum Dominum nostrum a mortuis,


qui traditus est propter delicta nostra, et resurrexit propter justificationem nostram.


Justificati ergo ex fide, pacem habeamus ad Deum per Dominum nostrum Jesum Christum :


per quem et habemus accessum per fidem in gratiam istam, in qua stamus, et gloriamur in spe gloriæ filiorum Dei.


Non solum autem, sed et gloriamur in tribulationibus : scientes quod tribulatio patientiam operatur :


patientia autem probationem, probatio vero spem,


spes autem non confundit : quia caritas Dei diffusa est in cordibus nostris per Spiritum Sanctum, qui datus est nobis.


Ut quid enim Christus, cum adhuc infirmi essemus, secundum tempus, pro impiis mortuus est ?


vix enim pro justo quis moritur : nam pro bono forsitan quis audeat mori.


Commendat autem caritatem suam Deus in nobis : quoniam cum adhuc peccatores essemus, secundum tempus,


Christus pro nobis mortuus est : multo igitur magis nunc justificati in sanguine ipsius, salvi erimus ab ira per ipsum.


Si enim cum inimici essemus, reconciliati sumus Deo per mortem filii ejus : multo magis reconciliati, salvi erimus in vita ipsius.


Non solum autem : sed et gloriamur in Deo per Dominum nostrum Jesum Christum, per quem nunc reconciliationem accepimus.


Propterea sicut per unum hominem peccatum in hunc mundum intravit, et per peccatum mors, et ita in omnes homines mors pertransiit, in quo omnes peccaverunt.


Usque ad legem enim peccatum erat in mundo : peccatum autem non imputabatur, cum lex non esset.


Sed regnavit mors ab Adam usque ad Moysen etiam in eos qui non peccaverunt in similitudinem prævaricationis Adæ, qui est forma futuri.


Sed non sicut delictum, ita et donum : si enim unius delicto multi mortui sunt : multo magis gratia Dei et donum in gratia unius hominis Jesu Christi in plures abundavit.


Et non sicut per unum peccatum, ita et donum. Nam judicium quidem ex uno in condemnationem : gratia autem ex multis delictis in justificationem.


Si enim unius delicto mors regnavit per unum : multo magis abundantiam gratiæ, et donationis, et justitiæ accipientes, in vita regnabunt per unum Jesum Christum.


Igitur sicut per unius delictum in omnes homines in condemnationem : sic et per unius justitiam in omnes homines in justificationem vitæ.


Sicut enim per inobedientiam unius hominis, peccatores constituti sunt multi : ita et per unius obeditionem, justi constituentur multi.


Lex autem subintravit ut abundaret delictum. Ubi autem abundavit delictum, superabundavit gratia :


ut sicut regnavit peccatum in mortem : ita et gratia regnet per justitiam in vitam æternam, per Jesum Christum Dominum nostrum.


Quid ergo dicemus ? permanebimus in peccato ut gratia abundet ?


Absit. Qui enim mortui sumus peccato, quomodo adhuc vivemus in illo ?


an ignoratis quia quicumque baptizati sumus in Christo Jesu, in morte ipsius baptizati sumus ?


Consepulti enim sumus cum illo per baptismum in mortem : ut quomodo Christus surrexit a mortuis per gloriam Patris, ita et nos in novitate vitæ ambulemus.


Si enim complantati facti sumus similitudini mortis ejus : simul et resurrectionis erimus.


Hoc scientes, quia vetus homo noster simul crucifixus est, ut destruatur corpus peccati, et ultra non serviamus peccato.


Qui enim mortuus est, justificatus est a peccato.


Si autem mortui sumus cum Christo, credimus quia simul etiam vivemus cum Christo,


scientes quod Christus resurgens ex mortuis jam non moritur : mors illi ultra non dominabitur.


Quod enim mortuus est peccato, mortuus est semel : quod autem vivit, vivit Deo.


Ita et vos existimate vos mortuos quidem esse peccato, viventes autem Deo, in Christo Jesu Domino nostro.


Non ergo regnet peccatum in vestro mortali corpore ut obediatis concupiscentiis ejus.


Sed neque exhibeatis membra vestra arma iniquitatis peccato : sed exhibete vos Deo, tamquam ex mortuis viventes : et membra vestra arma justitiæ Deo.


Peccatum enim vobis non dominabitur : non enim sub lege estis, sed sub gratia.


Quid ergo ? peccabimus, quoniam non sumus sub lege, sed sub gratia ? Absit.


Nescitis quoniam cui exhibetis vos servos ad obediendum, servi estis ejus, cui obeditis, sive peccati ad mortem, sive obeditionis ad justitiam ?


Gratias autem Deo quod fuistis servi peccati, obedistis autem ex corde in eam formam doctrinæ, in quam traditi estis.


Liberati autem a peccato, servi facti estis justitiæ.


Humanum dico, propter infirmitatem carnis vestræ : sicut enim exhibuistis membra vestra servire immunditiæ, et iniquitati ad iniquitatem, ita nunc exhibete membra vestra servire justitiæ in sanctificationem.


Cum enim servi essetis peccati, liberi fuistis justitiæ.


Quem ergo fructum habuistis tunc in illis, in quibus nunc erubescitis ? nam finis illorum mors est.


Nunc vero liberati a peccato, servi autem facti Deo, habetis fructum vestrum in sanctificationem, finem vero vitam æternam.


Stipendia enim peccati, mors. Gratia autem Dei, vita æterna, in Christo Jesu Domino nostro.


An ignoratis, fratres (scientibus enim legem loquor), quia lex in homine dominatur quanto tempore vivit ?


Nam quæ sub viro est mulier, vivente viro, alligata est legi : si autem mortuus fuerit vir ejus, soluta est a lege viri.


Igitur, vivente viro, vocabitur adultera si fuerit cum alio viro : si autem mortuus fuerit vir ejus, liberata est a lege viri, ut non sit adultera si fuerit cum alio viro.


Itaque fratres mei, et vos mortificati estis legi per corpus Christi : ut sitis alterius, qui ex mortuis resurrexit, ut fructificemus Deo.


Cum enim essemus in carne, passiones peccatorum, quæ per legem erant, operabantur in membris nostris, ut fructificarent morti.


Nunc autem soluti sumus a lege mortis, in qua detinebamur, ita ut serviamus in novitate spiritus, et non in vetustate litteræ.


Quid ergo dicemus ? lex peccatum est ? Absit. Sed peccatum non cognovi, nisi per legem : nam concupiscentiam nesciebam, nisi lex diceret : Non concupisces.


Occasione autem accepta, peccatum per mandatum operatum est in me omnem concupiscentiam. Sine lege enim peccatum mortuum erat.


Ego autem vivebam sine lege aliquando : sed cum venisset mandatum, peccatum revixit.


Ego autem mortuus sum : et inventum est mihi mandatum, quod erat ad vitam, hoc esse ad mortem.


Nam peccatum occasione accepta per mandatum, seduxit me, et per illud occidit.


Itaque lex quidem sancta, et mandatum sanctum, et justum, et bonum.


Quod ergo bonum est, mihi factum est mors ? Absit. Sed peccatum, ut appareat peccatum, per bonum operatum est mihi mortem : ut fiat supra modum peccans peccatum per mandatum.


Scimus enim quia lex spiritualis est : ego autem carnalis sum, venundatus sub peccato.


Quod enim operor, non intelligo : non enim quod volo bonum, hoc ago : sed quod odi malum, illud facio.


Si autem quod nolo, illud facio : consentio legi, quoniam bona est.


Nunc autem jam non ego operor illud, sed quod habitat in me peccatum.


Scio enim quia non habitat in me, hoc est in carne mea, bonum. Nam velle, adjacet mihi : perficere autem bonum, non invenio.


Non enim quod volo bonum, hoc facio : sed quod nolo malum, hoc ago.


Si autem quod nolo, illud facio : jam non ego operor illud, sed quod habitat in me, peccatum.


Invenio igitur legem, volenti mihi facere bonum, quoniam mihi malum adjacet :


condelector enim legi Dei secundum interiorem hominem :


video autem aliam legem in membris meis, repugnantem legi mentis meæ, et captivantem me in lege peccati, quæ est in membris meis.


Infelix ego homo, quis me liberabit de corpore mortis hujus ?


gratia Dei per Jesum Christum Dominum nostrum. Igitur ego ipse mente servio legi Dei : carne autem, legi peccati.


Nihil ergo nunc damnationis est iis qui sunt in Christo Jesu : qui non secundum carnem ambulant.


Lex enim spiritus vitæ in Christo Jesu liberavit me a lege peccati et mortis.


Nam quod impossibile erat legi, in quo infirmabatur per carnem : Deus Filium suum mittens in similitudinem carnis peccati et de peccato, damnavit peccatum in carne,


ut justificatio legis impleretur in nobis, qui non secundum carnem ambulamus, sed secundum spiritum.


Qui enim secundum carnem sunt, quæ carnis sunt, sapiunt : qui vero secundum spiritum sunt, quæ sunt spiritus, sentiunt.


Nam prudentia carnis, mors est : prudentia autem spiritus, vita et pax :


quoniam sapientia carnis inimica est Deo : legi enim Dei non est subjecta, nec enim potest.


Qui autem in carne sunt, Deo placere non possunt.


Vos autem in carne non estis, sed in spiritu : si tamen Spiritus Dei habitat in vobis. Si quis autem Spiritum Christi non habet, hic non est ejus.


Si autem Christus in vobis est, corpus quidem mortuum est propter peccatum, spiritus vero vivit propter justificationem.


Quod si Spiritus ejus, qui suscitavit Jesum a mortuis, habitat in vobis : qui suscitavit Jesum Christum a mortuis, vivificabit et mortalia corpora vestra, propter inhabitantem Spiritum ejus in vobis.


Ergo fratres, debitores sumus non carni, ut secundum carnem vivamus.


Si enim secundum carnem vixeritis, moriemini : si autem spiritu facta carnis mortificaveritis, vivetis.


Quicumque enim Spiritu Dei aguntur, ii sunt filii Dei.


Non enim accepistis spiritum servitutis iterum in timore, sed accepistis spiritum adoptionis filiorum, in quo clamamus : Abba (Pater).


Ipse enim Spiritus testimonium reddit spiritui nostro quod sumus filii Dei.


Si autem filii, et hæredes : hæredes, quidem Dei, cohæredes autem Christi : si tamen compatimur ut et conglorificemur.


Existimo enim quod non sunt condignæ passiones hujus temporis ad futuram gloriam, quæ revelabitur in nobis.


Nam exspectatio creaturæ revelationem filiorum Dei exspectat.


Vanitati enim creatura subjecta est non volens, sed propter eum, qui subjecit eam in spe :


quia et ipsa creatura liberabitur a servitute corruptionis in libertatem gloriæ filiorum Dei.


Scimus enim quod omnis creatura ingemiscit, et parturit usque adhuc.


Non solum autem illa, sed et nos ipsi primitias spiritus habentes : et ipsi intra nos gemimus adoptionem filiorum Dei exspectantes, redemptionem corporis nostri.


Spe enim salvi facti sumus. Spes autem, quæ videtur, non est spes : nam quod videt quis, quid sperat ?


Si autem quod non videmus, speramus : per patientiam exspectamus.


Similiter autem et Spiritus adjuvat infirmitatem nostram : nam quid oremus, sicut oportet, nescimus : sed ipse Spiritus postulat pro nobis gemitibus inenarrabilibus.


Qui autem scrutatur corda, scit quid desideret Spiritus : quia secundum Deum postulat pro sanctis.