Si ergo in iniquo mammona fideles non fuistis quod verum est, quis credet vobis ?


Et si in alieno fideles non fuistis, quod vestrum est, quis dabit vobis ?


Nemo servus potest duobus dominis servire : aut enim unum odiet, et alterum diliget : aut uni adhærebit, et alterum contemnet. Non potestis Deo servire et mammonæ.


Audiebant autem omnia hæc pharisæi, qui erant avari : et deridebant illum.


Et ait illis : Vos estis qui justificatis vos coram hominibus : Deus autem novit corda vestra : quia quod hominibus altum est, abominatio est ante Deum.


Lex et prophetæ usque ad Joannem : ex eo regnum Dei evangelizatur, et omnis in illud vim facit.


Facilius est autem cælum et terram præterire, quam de lege unum apicem cadere.


Omnis qui dimittit uxorem suam et alteram ducit, mœchatur : et qui dimissam a viro ducit, mœchatur.


Homo quidam erat dives, qui induebatur purpura et bysso, et epulabatur quotidie splendide.


Et erat quidam mendicus, nomine Lazarus, qui jacebat ad januam ejus, ulceribus plenus,


cupiens saturari de micis quæ cadebant de mensa divitis, et nemo illi dabat : sed et canes veniebant, et lingebant ulcera ejus.


Factum est autem ut moreretur mendicus, et portaretur ab angelis in sinum Abrahæ. Mortuus est autem et dives, et sepultus est in inferno.


Elevans autem oculos suos, cum esset in tormentis, vidit Abraham a longe, et Lazarum in sinu ejus :


et ipse clamans dixit : Pater Abraham, miserere mei, et mitte Lazarum ut intingat extremum digiti sui in aquam, ut refrigeret linguam meam, quia crucior in hac flamma.


Et dixit illi Abraham : Fili, recordare quia recepisti bona in vita tua, et Lazarus similiter mala : nunc autem hic consolatur, tu vero cruciaris :


et in his omnibus inter nos et vos chaos magnum firmatum est : ut hi qui volunt hinc transire ad vos, non possint, neque inde huc transmeare.


Et ait : Rogo ergo te, pater, ut mittas eum in domum patris mei :


habeo enim quinque fratres : ut testetur illis, ne et ipsi veniant in hunc locum tormentorum.


Et ait illi Abraham : Habent Moysen et prophetas : audiant illos.


At ille dixit : Non, pater Abraham : sed si quis ex mortuis ierit ad eos, pœnitentiam agent.


Ait autem illi : Si Moysen et prophetas non audiunt, neque si quis ex mortuis resurrexerit, credent.


Et ait ad discipulos suos : Impossibile est ut non veniant scandala : væ autem illi per quem veniunt.


Utilius est illi si lapis molaris imponatur circa collum ejus, et projiciatur in mare quam ut scandalizet unum de pusillis istis.


Attendite vobis : Si peccaverit in te frater tuus, increpa illum : et si pœnitentiam egerit, dimitte illi.


Et si septies in die peccaverit in te, et septies in die conversus fuerit ad te, dicens : Pœnitet me, dimitte illi.


Et dixerunt apostoli Domino : Adauge nobis fidem.


Dixit autem Dominus : Si habueritis fidem sicut granum sinapis, dicetis huic arbori moro : Eradicare, et transplantare in mare, et obediet vobis.


Quis autem vestrum habens servum arantem aut pascentem, qui regresso de agro dicat illi : Statim transi, recumbe :


et non dicat ei : Para quod cœnem, et præcinge te, et ministra mihi donec manducem, et bibam, et post hæc tu manducabis, et bibes ?


Numquid gratiam habet servo illi, quia fecit quæ ei imperaverat ?


non puto. Sic et vos cum feceritis omnia quæ præcepta sunt vobis, dicite : Servi inutiles sumus : quod debuimus facere, fecimus.


Et factum est, dum iret in Jerusalem, transibat per mediam Samariam et Galilæam.


Et cum ingrederetur quoddam castellum, occurrerunt ei decem viri leprosi, qui steterunt a longe :


et levaverunt vocem, dicentes : Jesu præceptor, miserere nostri.


Quos ut vidit, dixit : Ite, ostendite vos sacerdotibus. Et factum est, dum irent, mundati sunt.


Unus autem ex illis, ut vidit quia mundatus est, regressus est, cum magna voce magnificans Deum,


et cecidit in faciem ante pedes ejus, gratias agens : et hic erat Samaritanus.


Respondens autem Jesus, dixit : Nonne decem mundati sunt ? et novem ubi sunt ?


Non est inventus qui rediret, et daret gloriam Deo, nisi hic alienigena.


Et ait illi : Surge, vade : quia fides tua te salvum fecit.


Interrogatus autem a pharisæis : Quando venit regnum Dei ? respondens eis, dixit : Non venit regnum Dei cum observatione :


neque dicent : Ecce hic, aut ecce illic. Ecce enim regnum Dei intra vos est.


Et ait ad discipulos suos : Venient dies quando desideretis videre unum diem Filii hominis, et non videbitis.


Et dicent vobis : Ecce hic, et ecce illic. Nolite ire, neque sectemini :


nam, sicut fulgur coruscans de sub cælo in ea quæ sub cælo sunt, fulget : ita erit Filius hominis in die sua.


Primum autem oportet illum multa pati, et reprobari a generatione hac.


Et sicut factum est in diebus Noë, ita erit et in diebus Filii hominis :


edebant et bibebant : uxores ducebant et dabantur ad nuptias, usque in diem, qua intravit Noë in arcam : et venit diluvium, et perdidit omnes.


Similiter sicut factum est in diebus Lot : edebant et bibebant, emebant et vendebant, plantabant et ædificabant :


qua die autem exiit Lot a Sodomis, pluit ignem et sulphur de cælo, et omnes perdidit :


secundum hæc erit qua die Filius hominis revelabitur.


In illa hora, qui fuerit in tecto, et vasa ejus in domo, ne descendat tollere illa : et qui in agro, similiter non redeat retro.


Memores estote uxoris Lot.


Quicumque quæsierit animam suam salvam facere, perdet illam : et quicumque perdiderit illam, vivificabit eam.


Dico vobis : In illa nocte erunt duo in lecto uno : unus assumetur, et alter relinquetur :


duæ erunt molentes in unum : una assumetur, et altera relinquetur : duo in agro : unus assumetur, et alter relinquetur.


Respondentes dicunt illi : Ubi Domine ?


Qui dixit illis : Ubicumque fuerit corpus, illuc congregabuntur et aquilæ.


Dicebat autem et parabolam ad illos, quoniam oportet semper orare et non deficere,


dicens : Judex quidam erat in quadam civitate, qui Deum non timebat, et hominem non reverebatur.


Vidua autem quædam erat in civitate illa, et veniebat ad eum, dicens : Vindica me de adversario meo.


Et nolebat per multum tempus. Post hæc autem dixit intra se : Etsi Deum non timeo, nec hominem revereor :


tamen quia molesta est mihi hæc vidua, vindicabo illam, ne in novissimo veniens sugillet me.


Ait autem Dominus : Audite quid judex iniquitatis dicit :


Deus autem non faciet vindictam electorum suorum clamantium ad se die ac nocte, et patientiam habebit in illis ?


Dico vobis quia cito faciet vindictam illorum. Verumtamen Filius hominis veniens, putas, inveniet fidem in terra ?


Dixit autem et ad quosdam qui in se confidebant tamquam justi, et aspernabantur ceteros, parabolam istam :


Duo homines ascenderunt in templum ut orarent : unus pharisæus et alter publicanus.


Pharisæus stans, hæc apud se orabat : Deus, gratias ago tibi, quia non sum sicut ceteri hominum : raptores, injusti, adulteri, velut etiam hic publicanus :


jejuno bis in sabbato, decimas do omnium quæ possideo.


Et publicanus a longe stans, nolebat nec oculos ad cælum levare : sed percutiebat pectus suum, dicens : Deus propitius esto mihi peccatori.


Dico vobis, descendit hic justificatus in domum suam ab illo : quia omnis qui se exaltat, humiliabitur, et qui se humiliat, exaltabitur.


Afferebant autem ad illum et infantes, ut eos tangeret. Quod cum viderent discipuli, increpabant illos.


Jesus autem convocans illos, dixit : Sinite pueros venire ad me, et nolite vetare eos : talium est enim regnum Dei.


Amen dico vobis, quicumque non acceperit regnum Dei sicut puer, non intrabit in illud.


Et interrogavit eum quidam princeps, dicens : Magister bone, quid faciens vitam æternam possidebo ?


Dixit autem ei Jesus : Quid me dicis bonum ? nemo bonus nisi solus Deus.


Mandata nosti : non occides ; non mœchaberis ; non furtum facies ; non falsum testimonium dices ; honora patrem tuum et matrem.


Qui ait : Hæc omnia custodivi a juventute mea.


Quo audito, Jesus ait ei : Adhuc unum tibi deest : omnia quæcumque habes vende, et da pauperibus, et habebis thesaurum in cælo : et veni, sequere me.


His ille auditis, contristatus est : quia dives erat valde.


Videns autem Jesus illum tristem factum, dixit : Quam difficile, qui pecunias habent, in regnum Dei intrabunt !


facilius est enim camelum per foramen acus transire quam divitem intrare in regnum Dei.


Et dixerunt qui audiebant : Et quis potest salvus fieri ?


Ait illis : Quæ impossibilia sunt apud homines, possibilia sunt apud Deum.


Ait autem Petrus : Ecce nos dimisimus omnia et secuti sumus te.


Qui dixit eis : Amen dico vobis, nemo est qui reliquit domum, aut parentes, aut fratres, aut uxorem, aut filios propter regnum Dei,


et non recipiat multo plura in hoc tempore, et in sæculo venturo vitam æternam.


Assumpsit autem Jesus duodecim, et ait illis : Ecce ascendimus Jerosolymam, et consummabuntur omnia quæ scripta sunt per prophetas de Filio hominis :


tradetur enim gentibus, et illudetur, et flagellabitur, et conspuetur :


et postquam flagellaverint, occident eum, et tertia die resurget.


Et ipsi nihil horum intellexerunt, et erat verbum istud absconditum ab eis, et non intelligebant quæ dicebantur.


Factum est autem, cum appropinquaret Jericho, cæcus quidam sedebat secus viam, mendicans.


Et cum audiret turbam prætereuntem, interrogabat quid hoc esset.


Dixerunt autem ei quod Jesus Nazarenus transiret.


Et clamavit, dicens : Jesu, fili David, miserere mei.


Et qui præibant, increpabant eum ut taceret. Ipse vero multo magis clamabat : Fili David, miserere mei.


Stans autem Jesus jussit illum adduci ad se. Et cum appropinquasset, interrogavit illum,


dicens : Quid tibi vis faciam ? At ille dixit : Domine, ut videam.


Et Jesus dixit illi : Respice, fides tua te salvum fecit.


Et confestim vidit, et sequebatur illum magnificans Deum. Et omnis plebs ut vidit, dedit laudem Deo.


Et ingressus perambulabat Jericho.


Et ecce vir nomine Zachæus : et hic princeps erat publicanorum, et ipse dives :


et quærebat videre Jesum, quis esset : et non poterat præ turba, quia statura pusillus erat.


Et præcurrens ascendit in arborem sycomorum ut videret eum : quia inde erat transiturus.


Et cum venisset ad locum, suspiciens Jesus vidit illum, et dixit ad eum : Zachæe, festinans descende : quia hodie in domo tua oportet me manere.


Et festinans descendit, et excepit illum gaudens.


Et cum viderent omnes, murmurabant, dicentes quod ad hominem peccatorem divertisset.


Stans autem Zachæus, dixit ad Dominum : Ecce dimidium bonorum meorum, Domine, do pauperibus : et si quid aliquem defraudavi, reddo quadruplum.


Ait Jesus ad eum : Quia hodie salus domui huic facta est : eo quod et ipse filius sit Abrahæ.


Venit enim Filius hominis quærere, et salvum facere quod perierat.


Hæc illis audientibus adjiciens, dixit parabolam, eo quod esset prope Jerusalem : et quia existimarent quod confestim regnum Dei manifestaretur.


Dixit ergo : Homo quidam nobilis abiit in regionem longinquam accipere sibi regnum, et reverti.


Vocatis autem decem servis suis, dedit eis decem mnas, et ait ad illos : Negotiamini dum venio.


Cives autem ejus oderant eum : et miserunt legationem post illum, dicentes : Nolumus hunc regnare super nos.


Et factum est ut rediret accepto regno : et jussit vocari servos, quibus dedit pecuniam, ut sciret quantum quisque negotiatus esset.


Venit autem primus dicens : Domine, mna tua decem mnas acquisivit.


Et ait illi : Euge bone serve, quia in modico fuisti fidelis, eris potestatem habens super decem civitates.


Et alter venit, dicens : Domine, mna tua fecit quinque mnas.


Et huic ait : Et tu esto super quinque civitates.


Et alter venit, dicens : Domine, ecce mna tua, quam habui repositam in sudario :


timui enim te, quia homo austerus es : tollis quod non posuisti, et metis quod non seminasti.


Dicit ei : De ore tuo te judico, serve nequam. Sciebas quod ego homo austerus sum, tollens quod non posui, et metens quod non seminavi :


et quare non dedisti pecuniam meam ad mensam, ut ego veniens cum usuris utique exegissem illam ?


Et astantibus dixit : Auferte ab illo mnam, et date illi qui decem mnas habet.


Et dixerunt ei : Domine, habet decem mnas.


Dico autem vobis, quia omni habenti dabitur, et abundabit : ab eo autem qui non habet, et quod habet auferetur ab eo.


Verumtamen inimicos meos illos, qui noluerunt me regnare super se, adducite huc : et interficite ante me.


Et his dictis, præcedebat ascendens Jerosolymam.


Et factum est, cum appropinquasset ad Bethphage et Bethaniam, ad montem qui vocatur Oliveti, misit duos discipulos suos,


dicens : Ite in castellum quod contra est : in quod introëuntes, invenietis pullum asinæ alligatum, cui nemo umquam hominum sedit : solvite illum, et adducite.


Et si quis vos interrogaverit : Quare solvitis ? sic dicetis ei : Quia Dominus operam ejus desiderat.


Abierunt autem qui missi erant : et invenerunt, sicut dixit illis, stantem pullum.


Solventibus autem illis pullum, dixerunt domini ejus ad illos : Quid solvitis pullum ?


At illi dixerunt : Quia Dominus eum necessarium habet.


Et duxerunt illum ad Jesum. Et jactantes vestimenta sua supra pullum, imposuerunt Jesum.


Eunte autem illo, substernebant vestimenta sua in via :


et cum appropinquaret jam ad descensum montis Oliveti, cœperunt omnes turbæ discipulorum gaudentes laudare Deum voce magna super omnibus, quas viderant, virtutibus,


dicentes : Benedictus, qui venit rex in nomine Domini : pax in cælo, et gloria in excelsis.


Et quidam pharisæorum de turbis dixerunt ad illum : Magister, increpa discipulos tuos.


Quibus ipse ait : Dico vobis, quia si hi tacuerint, lapides clamabunt.


Et ut appropinquavit, videns civitatem flevit super illam, dicens :


Quia si cognovisses et tu, et quidem in hac die tua, quæ ad pacem tibi : nunc autem abscondita sunt ab oculis tuis.


Quia venient dies in te : et circumdabunt te inimici tui vallo, et circumdabunt te : et coangustabunt te undique :


et ad terram prosternent te, et filios tuos, qui in te sunt, et non relinquent in te lapidem super lapidem : eo quod non cognoveris tempus visitationis tuæ.


Et ingressus in templum, cœpit ejicere vendentes in illo, et ementes,


dicens illis : Scriptum est : Quia domus mea domus orationis est : vos autem fecistis illam speluncam latronum.


Et erat docens quotidie in templo. Principes autem sacerdotum, et scribæ, et princeps plebis quærebant illum perdere :


et non inveniebant quid facerent illi. Omnis enim populus suspensus erat, audiens illum.


Et factum est in una dierum, docente illo populum in templo, et evangelizante, convenerunt principes sacerdotum, et scribæ cum senioribus,


et aiunt dicentes ad illum : Dic nobis in qua potestate hæc facis ? aut quis est qui dedit tibi hanc potestatem ?


Respondens autem Jesus, dixit ad illos : Interrogabo vos et ego unum verbum. Respondete mihi :


baptismus Joannis de cælo erat, an ex hominibus ?


At illi cogitabant intra se, dicentes : Quia si dixerimus : De cælo, dicet : Quare ergo non credidistis illi ?


Si autem dixerimus : Ex hominibus, plebs universa lapidabit nos : certi sunt enim Joannem prophetam esse.


Et responderunt se nescire unde esset.


Et Jesus ait illis : Neque ego dico vobis in qua potestate hæc facio.


Cœpit autem dicere ad plebem parabolam hanc : Homo plantavit vineam, et locavit eam colonis : et ipse peregre fuit multis temporibus.


Et in tempore misit ad cultores servum, ut de fructu vineæ darent illi. Qui cæsum dimiserunt eum inanem.


Et addidit alterum servum mittere. Illi autem hunc quoque cædentes, et afficientes contumelia, dimiserunt inanem.


Et addidit tertium mittere : qui et illum vulnerantes ejecerunt.


Dixit autem dominus vineæ : Quid faciam ? Mittam filium meum dilectum : forsitan, cum hunc viderint, verebuntur.


Quem cum vidissent coloni, cogitaverunt intra se, dicentes : Hic est hæres, occidamus illum, ut nostra fiat hæreditas.


Et ejectum illum extra vineam, occiderunt. Quid ergo faciet illis dominus vineæ ?


veniet, et perdet colonos istos, et dabit vineam aliis. Quo audito, dixerunt illi : Absit.


Ille autem aspiciens eos, ait : Quid est ergo hoc quod scriptum est : Lapidem quem reprobaverunt ædificantes, hic factus est in caput anguli ?


Omnis qui ceciderit super illum lapidem, conquassabitur : super quem autem ceciderit, comminuet illum.


Et quærebant principes sacerdotum et scribæ mittere in illum manus illa hora, et timuerunt populum : cognoverunt enim quod ad ipsos dixerit similitudinem hanc.


Et observantes miserunt insidiatores, qui se justos simularent, ut caperent eum in sermone, ut traderent illum principatui, et potestati præsidis.


Et interrogaverunt eum, dicentes : Magister, scimus quia recte dicis et doces : et non accipis personam, sed viam Dei in veritate doces.


Licet nobis tributum dare Cæsari, an non ?


Considerans autem dolum illorum, dixit ad eos : Quid me tentatis ?


ostendite mihi denarium. Cujus habet imaginem et inscriptionem ? Respondentes dixerunt ei : Cæsaris.


Et ait illis : Reddite ergo quæ sunt Cæsaris, Cæsari : et quæ sunt Dei, Deo.


Et non potuerunt verbum ejus reprehendere coram plebe : et mirati in responso ejus, tacuerunt.


Accesserunt autem quidam sadducæorum, qui negant esse resurrectionem, et interrogaverunt eum,


dicentes : Magister, Moyses scripsit nobis : Si frater alicujus mortuus fuerit habens uxorem, et hic sine liberis fuerit, ut accipiat eam frater ejus uxorem, et suscitet semen fratri suo.


Septem ergo fratres erant : et primus accepit uxorem, et mortuus est sine filiis.


Et sequens accepit illam, et ipse mortuus est sine filio.


Et tertius accepit illam. Similiter et omnes septem, et non reliquerunt semen, et mortui sunt.


Novissime omnium mortua est et mulier.


In resurrectione ergo, cujus eorum erit uxor ? siquidem septem habuerunt eam uxorem.


Et ait illis Jesus : Filii hujus sæculi nubunt, et traduntur ad nuptias :


illi vero qui digni habebuntur sæculo illo, et resurrectione ex mortuis, neque nubent, neque ducent uxores :


neque enim ultra mori potuerunt : æquales enim angelis sunt, et filii sunt Dei, cum sint filii resurrectionis.


Quia vero resurgant mortui, et Moyses ostendit secus rubum, sicut dicit Dominum, Deum Abraham, et Deum Isaac, et Deum Jacob.


Deus autem non est mortuorum, sed vivorum : omnes enim vivunt ei.


Respondentes autem quidam scribarum, dixerunt ei : Magister, bene dixisti.


Et amplius non audebant eum quidquam interrogare.


Dixit autem ad illos : Quomodo dicunt Christum filium esse David ?


et ipse David dicit in libro Psalmorum : Dixit Dominus Domino meo : sede a dextris meis,


donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum.


David ergo Dominum illum vocat : et quomodo filius ejus est ?


Audiente autem omni populo, dixit discipulis suis :


Attendite a scribis, qui volunt ambulare in stolis, et amant salutationes in foro, et primas cathedras in synagogis, et primos discubitus in conviviis,


qui devorant domos viduarum, simulantes longam orationem : hi accipient damnationem majorem.


Respiciens autem, vidit eos qui mittebant munera sua in gazophylacium, divites.


Vidit autem et quamdam viduam pauperculam mittentem æra minuta duo.


Et dixit : Vere dico vobis, quia vidua hæc pauper plus quam omnes misit.


Nam omnes hi ex abundanti sibi miserunt in munera Dei : hæc autem ex eo quod deest illi, omnem victum suum quem habuit, misit.


Et quibusdam dicentibus de templo quod bonis lapidibus et donis ornatum esset, dixit :


Hæc quæ videtis, venient dies in quibus non relinquetur lapis super lapidem, qui non destruatur.


Interrogaverunt autem illum, dicentes : Præceptor, quando hæc erunt, et quod signum cum fieri incipient ?


Qui dixit : Videte ne seducamini : multi enim venient in nomine meo, dicentes quia ego sum : et tempus appropinquavit : nolite ergo ire post eos.


Cum autem audieritis prælia et seditiones, nolite terreri : oportet primum hæc fieri, sed nondum statim finis.


Tunc dicebat illis : Surget gens contra gentem, et regnum adversus regnum.


Et terræmotus magni erunt per loca, et pestilentiæ, et fames, terroresque de cælo, et signa magna erunt.


Sed ante hæc omnia injicient vobis manus suas, et persequentur tradentes in synagogas et custodias, trahentes ad reges et præsides propter nomen meum :


continget autem vobis in testimonium.


Ponite ergo in cordibus vestris non præmeditari quemadmodum respondeatis :


ego enim dabo vobis os et sapientiam, cui non poterunt resistere et contradicere omnes adversarii vestri.


Trademini autem a parentibus, et fratribus, et cognatis, et amicis, et morte afficient ex vobis :


et eritis odio omnibus propter nomen meum :


et capillus de capite vestro non peribit.


In patientia vestra possidebitis animas vestras.


Cum autem videritis circumdari ab exercitu Jerusalem, tunc scitote quia appropinquavit desolatio ejus :


tunc qui in Judæa sunt, fugiant ad montes, et qui in medio ejus, discedant : et qui in regionibus, non intrent in eam,


quia dies ultionis hi sunt, ut impleantur omnia quæ scripta sunt.


Væ autem prægnantibus et nutrientibus in illis diebus ! erit enim pressura magna super terram, et ira populo huic.


Et cadent in ore gladii, et captivi ducentur in omnes gentes, et Jerusalem calcabitur a gentibus, donec impleantur tempora nationum.


Et erunt signa in sole, et luna, et stellis, et in terris pressura gentium præ confusione sonitus maris, et fluctuum :


arescentibus hominibus præ timore, et exspectatione, quæ supervenient universo orbi : nam virtutes cælorum movebuntur :


et tunc videbunt Filium hominis venientem in nube cum potestate magna et majestate.


His autem fieri incipientibus, respicite, et levate capita vestra : quoniam appropinquat redemptio vestra.


Et dixit illis similitudinem : Videte ficulneam, et omnes arbores :


cum producunt jam ex se fructum, scitis quoniam prope est æstas.


Ita et vos cum videritis hæc fieri, scitote quoniam prope est regnum Dei.


Amen dico vobis, quia non præteribit generatio hæc, donec omnia fiant.


Cælum et terra transibunt : verba autem mea non transibunt.


Attendite autem vobis, ne forte graventur corda vestra in crapula, et ebrietate, et curis hujus vitæ, et superveniat in vos repentina dies illa :


tamquam laqueus enim superveniet in omnes qui sedent super faciem omnis terræ.


Vigilate itaque, omni tempore orantes, ut digni habeamini fugere ista omnia quæ futura sunt, et stare ante Filium hominis.


Erat autem diebus docens in templo : noctibus vero exiens, morabatur in monte qui vocatur Oliveti.


Et omnis populus manicabat ad eum in templo audire eum.


Appropinquabat autem dies festus azymorum, qui dicitur Pascha :


et quærebant principes sacerdotum, et scribæ, quomodo Jesum interficerent : timebant vero plebem.


Intravit autem Satanas in Judam, qui cognominabatur Iscariotes, unum de duodecim :


et abiit, et locutus est cum principibus sacerdotum, et magistratibus, quemadmodum illum traderet eis.


Et gavisi sunt, et pacti sunt pecuniam illi dare.


Et spopondit, et quærebat opportunitatem ut traderet illum sine turbis.


Venit autem dies azymorum, in qua necesse erat occidi pascha.


Et misit Petrum et Joannem, dicens : Euntes parate nobis pascha, ut manducemus.


At illi dixerunt : Ubi vis paremus ?


Et dixit ad eos : Ecce introëuntibus vobis in civitatem occurret vobis homo quidam amphoram aquæ portans : sequimini eum in domum, in quam intrat,


et dicetis patrifamilias domus : Dicit tibi Magister : Ubi est diversorium, ubi pascha cum discipulis meis manducem ?


Et ipse ostendet vobis cœnaculum magnum stratum, et ibi parate.


Euntes autem invenerunt sicut dixit illis, et paraverunt pascha.


Et cum facta esset hora, discubuit, et duodecim apostoli cum eo.


Et ait illis : Desiderio desideravi hoc pascha manducare vobiscum, antequam patiar.


Dico enim vobis, quia ex hoc non manducabo illud, donec impleatur in regno Dei.


Et accepto calice gratias egit, et dixit : Accipite, et dividite inter vos.


Dico enim vobis quod non bibam de generatione vitis donec regnum Dei veniat.


Et accepto pane gratias egit, et fregit, et dedit eis, dicens : Hoc est corpus meum, quod pro vobis datur : hoc facite in meam commemorationem.


Similiter et calicem, postquam cœnavit, dicens : Hic est calix novum testamentum in sanguine meo, qui pro vobis fundetur.


Verumtamen ecce manus tradentis me, mecum est in mensa.


Et quidem Filius hominis, secundum quod definitum est, vadit : verumtamen væ homini illi per quem tradetur.


Et ipsi cœperunt quærere inter se quis esset ex eis qui hoc facturus esset.


Facta est autem et contentio inter eos, quis eorum videretur esse major.


Dixit autem eis : Reges gentium dominantur eorum : et qui potestatem habent super eos, benefici vocantur.


Vos autem non sic : sed qui major est in vobis, fiat sicut minor : et qui præcessor est, sicut ministrator.


Nam quis major est, qui recumbit, an qui ministrat ? nonne qui recumbit ? Ego autem in medio vestrum sum, sicut qui ministrat :


vos autem estis, qui permansistis mecum in tentationibus meis.


Et ego dispono vobis sicut disposuit mihi Pater meus regnum,


ut edatis et bibatis super mensam meam in regno meo, et sedeatis super thronos judicantes duodecim tribus Israël.


Ait autem Dominus : Simon, Simon, ecce Satanas expetivit vos ut cribraret sicut triticum :


ego autem rogavi pro te ut non deficiat fides tua : et tu aliquando conversus, confirma fratres tuos.


Qui dixit ei : Domine, tecum paratus sum et in carcerem et in mortem ire.


At ille dixit : Dico tibi, Petre, non cantabit hodie gallus, donec ter abneges nosse me. Et dixit eis :


Quando misi vos sine sacculo, et pera, et calceamentis, numquid aliquid defuit vobis ?


At illi dixerunt : Nihil. Dixit ergo eis : Sed nunc qui habet sacculum, tollat ; similiter et peram : et qui non habet, vendat tunicam suam et emat gladium.


Dico enim vobis, quoniam adhuc hoc quod scriptum est, oportet impleri in me : Et cum iniquis deputatus est. Etenim ea quæ sunt de me finem habent.


At illi dixerunt : Domine, ecce duo gladii hic. At ille dixit eis : Satis est.


Et egressus ibat secundum consuetudinem in monte Olivarum. Secuti sunt autem illum et discipuli.


Et cum pervenisset ad locum, dixit illis : Orate ne intretis in tentationem.


Et ipse avulsus est ab eis quantum jactus est lapidis : et positis genibus orabat,


dicens : Pater, si vis, transfer calicem istum a me : verumtamen non mea voluntas, sed tua fiat.


Apparuit autem illi angelus de cælo, confortans eum. Et factus in agonia, prolixius orabat.


Et factus est sudor ejus sicut guttæ sanguinis decurrentis in terram.


Et cum surrexisset ab oratione et venisset ad discipulos suos, invenit eos dormientes præ tristitia.


Et ait illis : Quid dormitis ? surgite, orate, ne intretis in tentationem.


Adhuc eo loquente, ecce turba : et qui vocabatur Judas, unus de duodecim, antecedebat eos, et appropinquavit Jesu ut oscularetur eum.


Jesus autem dixit illi : Juda, osculo Filium hominis tradis ?


Videntes autem hi qui circa ipsum erant, quod futurum erat, dixerunt ei : Domine, si percutimus in gladio ?


Et percussit unus ex illis servum principis sacerdotum, et amputavit auriculam ejus dexteram.


Respondens autem Jesus, ait : Sinite usque huc. Et cum tetigisset auriculam ejus, sanavit eum.


Dixit autem Jesus ad eos qui venerant ad se principes sacerdotum, et magistratus templi, et seniores : Quasi ad latronem existis cum gladiis et fustibus ?


Cum quotidie vobiscum fuerim in templo, non extendistis manus in me : sed hæc est hora vestra, et potestas tenebrarum.


Comprehendentes autem eum, duxerunt ad domum principis sacerdotum : Petrus vero sequebatur a longe.


Accenso autem igne in medio atrii et circumsedentibus illis, erat Petrus in medio eorum.


Quem cum vidisset ancilla quædam sedentem ad lumen, et eum fuisset intuita, dixit : Et hic cum illo erat.


At ille negavit eum, dicens : Mulier, non novi illum.


Et post pusillum alius videns eum, dixit : Et tu de illis es. Petrus vero ait : O homo, non sum.


Et intervallo facto quasi horæ unius, alius quidam affirmabat, dicens : Vere et hic cum illo erat : nam et Galilæus est.


Et ait Petrus : Homo, nescio quid dicis. Et continuo, adhuc illo loquente, cantavit gallus.


Et conversus Dominus respexit Petrum, et recordatus est Petrus verbi Domini, sicut dixerat : Quia priusquam gallus cantet, ter me negabis.


Et egressus foras Petrus flevit amare.


Et viri qui tenebant illum, illudebant ei, cædentes.


Et velaverunt eum, et percutiebant faciem ejus : et interrogabant eum, dicentes : Prophetiza, quis est, qui te percussit ?


Et alia multa blasphemantes dicebant in eum.


Et ut factus est dies, convenerunt seniores plebis, et principes sacerdotum, et scribæ, et duxerunt illum in concilium suum, dicentes : Si tu es Christus, dic nobis.


Et ait illis : Si vobis dixero, non credetis mihi :


si autem et interrogavero, non respondebitis mihi, neque dimittetis.


Ex hoc autem erit Filius hominis sedens a dextris virtutis Dei.


Dixerunt autem omnes : Tu ergo es Filius Dei ? Qui ait : Vos dicitis, quia ego sum.


At illi dixerunt : Quid adhuc desideramus testimonium ? ipsi enim audivimus de ore ejus.


Et surgens omnis multitudo eorum, duxerunt illum ad Pilatum.


Cœperunt autem illum accusare, dicentes : Hunc invenimus subvertentem gentem nostram, et prohibentem tributa dare Cæsari, et dicentem se Christum regem esse.


Pilatus autem interrogavit eum, dicens : Tu es rex Judæorum ? At ille respondens ait : Tu dicis.


Ait autem Pilatus ad principes sacerdotum et turbas : Nihil invenio causæ in hoc homine.


At illi invalescebant, dicentes : Commovet populum docens per universam Judæam, incipiens a Galilæa usque huc.


Pilatus autem audiens Galilæam, interrogavit si homo Galilæus esset.


Et ut cognovit quod de Herodis potestate esset, remisit eum ad Herodem, qui et ipse Jerosolymis erat illis diebus.


Herodes autem viso Jesu, gavisus est valde. Erat enim cupiens ex multo tempore videre eum, eo quod audierat multa de eo, et sperabat signum aliquod videre ab eo fieri.


Interrogabat autem eum multis sermonibus. At ipse nihil illi respondebat.


Stabant autem principes sacerdotum et scribæ constanter accusantes eum.


Sprevit autem illum Herodes cum exercitu suo : et illusit indutum veste alba, et remisit ad Pilatum.


Et facti sunt amici Herodes et Pilatus in ipsa die : nam antea inimici erant ad invicem.


Pilatus autem, convocatis principibus sacerdotum, et magistratibus, et plebe,


dixit ad illos : Obtulistis mihi hunc hominem, quasi avertentem populum, et ecce ego coram vobis interrogans, nullam causam inveni in homine isto ex his in quibus eum accusatis.


Sed neque Herodes : nam remisi vos ad illum, et ecce nihil dignum morte actum est ei.


Emendatum ergo illum dimittam.


Necesse autem habebat dimittere eis per diem festum unum.


Exclamavit autem simul universa turba, dicens : Tolle hunc, et dimitte nobis Barabbam :


qui erat propter seditionem quamdam factam in civitate et homicidium missus in carcerem.


Iterum autem Pilatus locutus est ad eos, volens dimittere Jesum.


At illi succlamabant, dicentes : Crucifige, crucifige eum.


Ille autem tertio dixit ad illos : Quid enim mali fecit iste ? nullam causam mortis invenio in eo : corripiam ergo illum et dimittam.


At illi instabant vocibus magnis postulantes ut crucifigeretur : et invalescebant voces eorum.


Et Pilatus adjudicavit fieri petitionem eorum.


Dimisit autem illis eum qui propter homicidium et seditionem missus fuerat in carcerem, quem petebant : Jesum vero tradidit voluntati eorum.


Et cum ducerent eum, apprehenderunt Simonem quemdam Cyrenensem venientem de villa : et imposuerunt illi crucem portare post Jesum.


Sequebatur autem illum multa turba populi et mulierum, quæ plangebant et lamentabantur eum.


Conversus autem ad illas Jesus, dixit : Filiæ Jerusalem, nolite flere super me, sed super vos ipsas flete et super filios vestros.


Quoniam ecce venient dies in quibus dicent : Beatæ steriles, et ventres qui non genuerunt, et ubera quæ non lactaverunt.


Tunc incipient dicere montibus : Cadite super nos ; et collibus : Operite nos.


Quia si in viridi ligno hæc faciunt, in arido quid fiet ?


Ducebantur autem et alii duo nequam cum eo, ut interficerentur.


Et postquam venerunt in locum qui vocatur Calvariæ, ibi crucifixerunt eum : et latrones, unum a dextris, et alterum a sinistris.


Jesus autem dicebat : Pater, dimitte illis : non enim sciunt quid faciunt. Dividentes vero vestimenta ejus, miserunt sortes.


Et stabat populus spectans, et deridebant eum principes cum eis, dicentes : Alios salvos fecit, se salvum faciat, si hic est Christus Dei electus.


Illudebant autem ei et milites accedentes, et acetum offerentes ei,


et dicentes : Si tu es rex Judæorum, salvum te fac.


Erat autem et superscriptio scripta super eum litteris græcis, et latinis, et hebraicis : Hic est rex Judæorum.


Unus autem de his, qui pendebant, latronibus, blasphemabat eum, dicens : Si tu es Christus, salvum fac temetipsum et nos.


Respondens autem alter increpabat eum, dicens : Neque tu times Deum, quod in eadem damnatione es.


Et nos quidem juste, nam digna factis recipimus : hic vero nihil mali gessit.


Et dicebat ad Jesum : Domine, memento mei cum veneris in regnum tuum.


Et dixit illi Jesus : Amen dico tibi : hodie mecum eris in paradiso.


Erat autem fere hora sexta, et tenebræ factæ sunt in universam terram usque ad horam nonam.


Et obscuratus est sol, et velum templi scissum est medium.


Et clamans voce magna Jesus ait : Pater, in manus tuas commendo spiritum meum. Et hæc dicens, expiravit.


Videns autem centurio quod factum fuerat, glorificavit Deum, dicens : Vere hic homo justus erat.


Et omnis turba eorum, qui simul aderant ad spectaculum istud, et videbant quæ fiebant, percutientes pectora sua revertebantur.


Stabant autem omnes noti ejus a longe, et mulieres, quæ secutæ eum erant a Galilæa, hæc videntes.


Et ecce vir nomine Joseph, qui erat decurio, vir bonus et justus :


hic non consenserat consilio, et actibus eorum : ab Arimathæa civitate Judææ, qui exspectabat et ipse regnum Dei :


hic accessit ad Pilatum et petiit corpus Jesu :


et depositum involvit sindone, et posuit eum in monumento exciso, in quo nondum quisquam positus fuerat.


Et dies erat parasceves, et sabbatum illucescebat.


Subsecutæ autem mulieres, quæ cum eo venerant de Galilæa, viderunt monumentum, et quemadmodum positum erat corpus ejus.


Et revertentes paraverunt aromata, et unguenta : et sabbato quidem siluerunt secundum mandatum.


Una autem sabbati valde diluculo venerunt ad monumentum, portantes quæ paraverant aromata :


et invenerunt lapidem revolutum a monumento.


Et ingressæ non invenerunt corpus Domini Jesu.


Et factum est, dum mente consternatæ essent de isto, ecce duo viri steterunt secus illas in veste fulgenti.


Cum timerent autem, et declinarent vultum in terram, dixerunt ad illas : Quid quæritis viventem cum mortuis ?


non est hic, sed surrexit : recordamini qualiter locutus est vobis, cum adhuc in Galilæa esset,


dicens : Quia oportet Filium hominis tradi in manus hominum peccatorum, et crucifigi, et die tertia resurgere.


Et recordatæ sunt verborum ejus.


Et regressæ a monumento nuntiaverunt hæc omnia illis undecim, et ceteris omnibus.


Erat autem Maria Magdalene, et Joanna, et Maria Jacobi, et ceteræ quæ cum eis erant, quæ dicebant ad apostolos hæc.


Et visa sunt ante illos sicut deliramentum verba ista, et non crediderunt illis.


Petrus autem surgens cucurrit ad monumentum : et procumbens vidit linteamina sola posita, et abiit secum mirans quod factum fuerat.


Et ecce duo ex illis ibant ipsa die in castellum, quod erat in spatio stadiorum sexaginta ab Jerusalem, nomine Emmaus.


Et ipsi loquebantur ad invicem de his omnibus quæ acciderant.


Et factum est, dum fabularentur, et secum quærerent : et ipse Jesus appropinquans ibat cum illis :


oculi autem illorum tenebantur ne eum agnoscerent.


Et ait ad illos : Qui sunt hi sermones, quos confertis ad invicem ambulantes, et estis tristes ?


Et respondens unus, cui nomen Cleophas, dixit ei : Tu solus peregrinus es in Jerusalem, et non cognovisti quæ facta sunt in illa his diebus ?


Quibus ille dixit : Quæ ? Et dixerunt : De Jesu Nazareno, qui fuit vir propheta, potens in opere et sermone coram Deo et omni populo :


et quomodo eum tradiderunt summi sacerdotes et principes nostri in damnationem mortis, et crucifixerunt eum :


nos autem sperabamus quia ipse esset redempturus Israël : et nunc super hæc omnia, tertia dies est hodie quod hæc facta sunt.


Sed et mulieres quædam ex nostris terruerunt nos, quæ ante lucem fuerunt ad monumentum,


et non invento corpore ejus, venerunt, dicentes se etiam visionem angelorum vidisse, qui dicunt eum vivere.


Et abierunt quidam ex nostris ad monumentum : et ita invenerunt sicut mulieres dixerunt, ipsum vero non invenerunt.


Et ipse dixit ad eos : O stulti, et tardi corde ad credendum in omnibus quæ locuti sunt prophetæ !


Nonne hæc oportuit pati Christum, et ita intrare in gloriam suam ?


Et incipiens a Moyse, et omnibus prophetis, interpretabatur illis in omnibus scripturis quæ de ipso erant.


Et appropinquaverunt castello quo ibant : et ipse se finxit longius ire.


Et coëgerunt illum, dicentes : Mane nobiscum, quoniam advesperascit, et inclinata est jam dies. Et intravit cum illis.


Et factum est, dum recumberet cum eis, accepit panem, et benedixit, ac fregit, et porrigebat illis.


Et aperti sunt oculi eorum, et cognoverunt eum : et ipse evanuit ex oculis eorum.


Et dixerunt ad invicem : Nonne cor nostrum ardens erat in nobis dum loqueretur in via, et aperiret nobis Scripturas ?


Et surgentes eadem hora regressi sunt in Jerusalem : et invenerunt congregatos undecim, et eos qui cum illis erant,


dicentes : Quod surrexit Dominus vere, et apparuit Simoni.


Et ipsi narrabant quæ gesta erant in via, et quomodo cognoverunt eum in fractione panis.


Dum autem hæc loquuntur, stetit Jesus in medio eorum, et dicit eis : Pax vobis : ego sum, nolite timere.


Conturbati vero et conterriti, existimabant se spiritum videre.


Et dixit eis : Quid turbati estis, et cogitationes ascendunt in corda vestra ?


videte manus meas, et pedes, quia ego ipse sum ; palpate et videte, quia spiritus carnem et ossa non habet, sicut me videtis habere.


Et cum hoc dixisset, ostendit eis manus et pedes.


Adhuc autem illis non credentibus, et mirantibus præ gaudio, dixit : Habetis hic aliquid quod manducetur ?


At illi obtulerunt ei partem piscis assi et favum mellis.


Et cum manducasset coram eis, sumens reliquias dedit eis.


Et dixit ad eos : Hæc sunt verba quæ locutus sum ad vos cum adhuc essem vobiscum, quoniam necesse est impleri omnia quæ scripta sunt in lege Moysi, et prophetis, et Psalmis de me.


Tunc aperuit illis sensum ut intelligerent Scripturas,


et dixit eis : Quoniam sic scriptum est, et sic oportebat Christum pati, et resurgere a mortuis tertia die :


et prædicari in nomine ejus pœnitentiam, et remissionem peccatorum in omnes gentes, incipientibus ab Jerosolyma.


Vos autem testes estis horum.


Et ego mitto promissum Patris mei in vos ; vos autem sedete in civitate, quoadusque induamini virtute ex alto.


Eduxit autem eos foras in Bethaniam, et elevatis manibus suis benedixit eis.


Et factum est, dum benediceret illis, recessit ab eis, et ferebatur in cælum.


Et ipsi adorantes regressi sunt in Jerusalem cum gaudio magno :


et erant semper in templo, laudantes et benedicentes Deum. Amen.


Onus verbi Domini ad Israël in manu Malachiæ.


Dilexi vos, dicit Dominus, et dixistis : In quo dilexisti nos ? Nonne frater erat Esau Jacob ? dicit Dominus : et dilexi Jacob,


Esau autem odio habui, et posui montes ejus in solitudinem, et hæreditatem ejus in dracones deserti.


Quod si dixerit Idumæa : Destructi sumus, sed revertentes ædificabimus quæ destructa sunt : hæc dicit Dominus exercituum : Isti ædificabunt, et ego destruam : et vocabuntur termini impietatis, et populus cui iratus est Dominus usque in æternum.


Et oculi vestri videbunt, et vos dicetis : Magnificetur Dominus super terminum Israël.


Filius honorat patrem, et servus dominum suum. Si ergo pater ego sum, ubi est honor meus ? et si Dominus ego sum, ubi est timor meus ? dicit Dominus exercituum. Ad vos, o sacerdotes, qui despicitis nomen meum, et dixistis : In quo despeximus nomen tuum ?


Offertis super altare meum panem pollutum, et dicitis : In quo polluimus te ? in eo quod dicitis : Mensa Domini despecta est.


Si offeratis cæcum ad immolandum, nonne malum est ? et si offeratis claudum et languidum, nonne malum est ? offer illud duci tuo, si placuerit ei, aut si susceperit faciem tuam, dicit Dominus exercituum.


Et nunc deprecamini vultum Dei ut misereatur vestri (de manu enim vestra factum est hoc), si quomodo suscipiat facies vestras, dicit Dominus exercituum.


Quis est in vobis qui claudat ostia, et incendat altare meum gratuito ? non est mihi voluntas in vobis, dicit Dominus exercituum, et munus non suscipiam de manu vestra.


Ab ortu enim solis usque ad occasum, magnum est nomen meum in gentibus, et in omni loco sacrificatur : et offertur nomini meo oblatio munda, quia magnum est nomen meum in gentibus, dicit Dominus exercituum.


Et vos polluistis illud in eo quod dicitis : Mensa Domini contaminata est, et quod superponitur contemptibilis est, cum igne qui illud devorat.


Et dixistis : Ecce de labore, et exsufflastis illud, dicit Dominus exercituum : et intulistis de rapinis claudum et languidum, et intulistis munus : numquid suscipiam illud de manu vestra ? dicit Dominus.


Maledictus dolosus qui habet in grege suo masculum, et votum faciens immolat debile Domino : quia rex magnus ego, dicit Dominus exercituum, et nomen meum horribile in gentibus.


Et nunc ad vos mandatum hoc, o sacerdotes.


Si nolueritis audire, et si nolueritis ponere super cor, ut detis gloriam nomini meo, ait Dominus exercituum, mittam in vos egestatem, et maledicam benedictionibus vestris, et maledicam illis, quoniam non posuistis super cor.


Ecce ego projiciam vobis brachium, et dispergam super vultum vestrum stercus solemnitatum vestrarum, et assumet vos secum.


Et scietis quia misi ad vos mandatum istud, ut esset pactum meum cum Levi, dicit Dominus exercituum.


Pactum meum fuit cum eo vitæ et pacis : et dedi ei timorem, et timuit me, et a facie nominis mei pavebat.


Lex veritatis fuit in ore ejus, et iniquitas non est inventa in labiis ejus : in pace et in æquitate ambulavit mecum, et multos avertit ab iniquitate.


Labia enim sacerdotis custodient scientiam, et legem requirent ex ore ejus, quia angelus Domini exercituum est.


Vos autem recessistis de via, et scandalizastis plurimos in lege : irritum fecistis pactum Levi, dicit Dominus exercituum.


Propter quod et ego dedi vos contemptibiles, et humiles omnibus populis, sicut non servastis vias meas, et accepistis faciem in lege.


Numquid non pater unus omnium nostrum ? numquid non Deus unus creavit nos ? quare ergo despicit unusquisque nostrum fratrem suum, violans pactum patrum nostrorum ?


Transgressus est Juda, et abominatio facta est in Israël et in Jerusalem, quia contaminavit Juda sanctificationem Domini, quam dilexit, et habuit filiam dei alieni.


Disperdet Dominus virum qui fecerit hoc, magistrum et discipulum, de tabernaculis Jacob, et offerentem munus Domino exercituum.


Et hoc rursum fecistis : operiebatis lacrimis altare Domini, fletu et mugitu, ita ut non respiciam ultra ad sacrificium, nec accipiam placabile quid de manu vestra.


Et dixistis : Quam ob causam ? Quia Dominus testificatus est inter te et uxorem pubertatis tuæ, quam tu despexisti : et hæc particeps tua, et uxor fœderis tui.


Nonne unus fecit, et residuum spiritus ejus est ? et quid unus quærit, nisi semen Dei ? custodite ergo spiritum vestrum, et uxorem adolescentiæ tuæ noli despicere.


Cum odio habueris, dimitte, dicit Dominus Deus Israël : operiet autem iniquitas vestimentum ejus, dicit Dominus exercituum. Custodite spiritum vestrum, et nolite despicere.


Laborare fecistis Dominum in sermonibus vestris, et dixistis : In quo eum fecimus laborare ? In eo quod dicitis : Omnis qui facit malum bonus est in conspectu Domini, et tales ei placent : aut certe ubi est Deus judicii ?


Ecce ego mitto angelum meum, et præparabit viam ante faciem meam : et statim veniet ad templum suum Dominator quem vos quæritis, et angelus testamenti quem vos vultis. Ecce venit, dicit Dominus exercituum.


Et quis poterit cogitare diem adventus ejus, et quis stabit ad videndum eum ? ipse enim quasi ignis conflans, et quasi herba fullonum :


et sedebit conflans, et emundans argentum : et purgabit filios Levi, et colabit eos quasi aurum et quasi argentum, et erunt Domino offerentes sacrificia in justitia.


Et placebit Domino sacrificium Juda et Jerusalem, sicut dies sæculi, et sicut anni antiqui.


Et accedam ad vos in judicio, et ero testis velox maleficis, et adulteris, et perjuris, et qui calumniantur mercedem mercenarii, viduas et pupillos, et opprimunt peregrinum, nec timuerunt me, dicit Dominus exercituum.


Ego enim Dominus, et non mutor : et vos filii Jacob, non estis consumpti.


A diebus enim patrum vestrorum recessistis a legitimis meis, et non custodistis : revertimini ad me, et revertar ad vos, dicit Dominus exercituum. Et dixistis : In quo revertemur ?


Si affliget homo Deum, quia vos configitis me ? Et dixistis : In quo configimus te ? In decimis et in primitiis.


Et in penuria vos maledicti estis, et me vos configitis gens tota.


Inferte omnem decimam in horreum, et sit cibus in domo mea : et probate me super hoc, dicit Dominus : si non aperuero vobis cataractas cæli, et effudero vobis benedictionem usque ad abundantiam :


et increpabo pro vobis devorantem, et non corrumpet fructum terræ vestræ, nec erit sterilis vinea in agro, dicit Dominus exercituum.


Et beatos vos dicent omnes gentes : eritis enim vos terra desiderabilis, dicit Dominus exercituum.


Invaluerunt super me verba vestra, dicit Dominus.


Et dixistis : Quid locuti sumus contra te ? Dixistis : Vanus est qui servit Deo : et quod emolumentum quia custodivimus præcepta ejus, et quia ambulavimus tristes coram Domino exercituum ?


Ergo nunc beatos dicimus arrogantes : siquidem ædificati sunt facientes impietatem, et tentaverunt Deum, et salvi facti sunt.


Tunc locuti sunt timentes Dominum, unusquisque cum proximo suo : et attendit Dominus, et audivit, et scriptus est liber monumenti coram eo timentibus Dominum, et cogitantibus nomen ejus.


Et erunt mihi, ait Dominus exercituum, in die qua ego facio, in peculium : et parcam eis, sicut parcit vir filio suo servienti sibi.


Et convertemini, et videbitis quid sit inter justum et impium, et inter servientem Deo et non servientem ei.


Ecce enim dies veniet succensa quasi caminus : et erunt omnes superbi et omnes facientes impietatem stipula : et inflammabit eos dies veniens, dicit Dominus exercituum, quæ non derelinquet eis radicem et germen.


Et orietur vobis timentibus nomen meum sol justitiæ, et sanitas in pennis ejus : et egrediemini, et salietis sicut vituli de armento.


Et calcabitis impios, cum fuerint cinis sub planta pedum vestrorum, in die qua ego facio, dicit Dominus exercituum.


Mementote legis Moysi servi mei, quam mandavi ei in Horeb ad omnem Israël, præcepta et judicia.


Ecce ego mittam vobis Eliam prophetam, antequam veniat dies Domini magnus et horribilis.


Et convertet cor patrum ad filios, et cor filiorum ad patres eorum : ne forte veniam, et percutiam terram anathemate.


Initium Evangelii Jesu Christi, Filii Dei.


Sicut scriptum est in Isaia propheta : Ecce ego mitto angelum meum ante faciem tuam, qui præparabit viam tuam ante te.


Vox clamantis in deserto : Parate viam Domini, rectas facite semitas ejus.


Fuit Joannes in deserto baptizans, et prædicans baptismum pœnitentiæ in remissionem peccatorum.


Et egrediebatur ad eum omnis Judææ regio, et Jerosolymitæ universi, et baptizabantur ab illo in Jordanis flumine, confitentes peccata sua.


Et erat Joannes vestitus pilis cameli, et zona pellicea circa lumbos ejus, et locustas et mel silvestre edebat.


Et prædicabat dicens : Venit fortior me post me, cujus non sum dignus procumbens solvere corrigiam calceamentorum ejus.


Ego baptizavi vos aqua, ille vero baptizabit vos Spiritu Sancto.


Et factum est : in diebus illis venit Jesus a Nazareth Galilææ : et baptizatus est a Joanne in Jordane.


Et statim ascendens de aqua, vidit cælos apertos, et Spiritum tamquam columbam descendentem, et manentem in ipso.


Et vox facta est de cælis : Tu es Filius meus dilectus, in te complacui.


Et statim Spiritus expulit eum in desertum.


Et erat in deserto quadraginta diebus, et quadraginta noctibus : et tentabatur a Satana : eratque cum bestiis, et angeli ministrabant illi.


Postquam autem traditus est Joannes, venit Jesus in Galilæam, prædicans Evangelium regni Dei,


et dicens : Quoniam impletum est tempus, et appropinquavit regnum Dei : pœnitemini, et credite Evangelio.


Et præteriens secus mare Galilææ, vidit Simonem, et Andream fratrem ejus, mittentes retia in mare (erant enim piscatores),


et dixit eis Jesus : Venite post me, et faciam vos fieri piscatores hominum.


Et protinus relictis retibus, secuti sunt eum.


Et progressus inde pusillum, vidit Jacobum Zebedæi, et Joannem fratrem ejus, et ipsos componentes retia in navi :


et statim vocavit illos. Et relicto patre suo Zebedæo in navi cum mercenariis, secuti sunt eum.


Et ingrediuntur Capharnaum : et statim sabbatis ingressus in synagogam, docebat eos.


Et stupebant super doctrina ejus : erat enim docens eos quasi potestatem habens, et non sicut scribæ.


Et erat in synagoga eorum homo in spiritu immundo : et exclamavit,


dicens : Quid nobis et tibi, Jesu Nazarene ? venisti perdere nos ? scio qui sis, Sanctus Dei.


Et comminatus est ei Jesus, dicens : Obmutesce, et exi de homine.


Et discerpens eum spiritus immundus, et exclamans voce magna, exiit ab eo.


Et mirati sunt omnes, ita ut conquirerent inter se dicentes : Quidnam est hoc ? quænam doctrina hæc nova ? quia in potestate etiam spiritibus immundis imperat, et obediunt ei.


Et processit rumor ejus statim in omnem regionem Galilææ.


Et protinus egredientes de synagoga, venerunt in domum Simonis et Andreæ, cum Jacobo et Joanne.


Decumbebat autem socrus Simonis febricitans : et statim dicunt ei de illa.


Et accedens elevavit eam, apprehensa manu ejus : et continuo dimisit eam febris, et ministrabat eis.


Vespere autem facto cum occidisset sol, afferebant ad eum omnes male habentes, et dæmonia habentes :


et erat omnis civitas congregata ad januam.


Et curavit multos, qui vexabantur variis languoribus, et dæmonia multa ejiciebat, et non sinebat ea loqui, quoniam sciebant eum.


Et diluculo valde surgens, egressus abiit in desertum locum, ibique orabat.


Et prosecutus est eum Simon, et qui cum illo erant.


Et cum invenissent eum, dixerunt ei : Quia omnes quærunt te.


Et ait illis : Eamus in proximos vicos, et civitates, ut et ibi prædicem : ad hoc enim veni.


Et erat prædicans in synagogis eorum, et in omni Galilæa, et dæmonia ejiciens.


Et venit ad eum leprosus deprecans eum : et genu flexo dixit ei : Si vis, potes me mundare.


Jesus autem misertus ejus, extendit manum suam : et tangens eum, ait illi : Volo : mundare.


Et cum dixisset, statim discessit ab eo lepra, et mundatus est.


Et comminatus est ei, statimque ejecit illum,


et dicit ei : Vide nemini dixeris : sed vade, ostende te principi sacerdotum, et offer pro emundatione tua, quæ præcepit Moyses in testimonium illis.


At ille egressus cœpit prædicare, et diffamare sermonem, ita ut jam non posset manifeste introire in civitatem, sed foris in desertis locis esset, et conveniebant ad eum undique.


Et iterum intravit Capharnaum post dies,


et auditum est quod in domo esset, et convenerunt multi, ita ut non caperet neque ad januam, et loquebatur eis verbum.


Et venerunt ad eum ferentes paralyticum, qui a quatuor portabatur.


Et cum non possent offerre eum illi præ turba, nudaverunt tectum ubi erat : et patefacientes submiserunt grabatum in quo paralyticus jacebat.


Cum autem vidisset Jesus fidem illorum, ait paralytico : Fili, dimittuntur tibi peccata tua.


Erant autem illic quidam de scribis sedentes, et cogitantes in cordibus suis :


Quid hic sic loquitur ? blasphemat. Quis potest dimittere peccata, nisi solus Deus ?


Quo statim cognito Jesus spiritu suo, quia sic cogitarent intra se, dicit illis : Quid ista cogitatis in cordibus vestris ?


Quid est facilius dicere paralytico : Dimittuntur tibi peccata : an dicere : Surge, tolle grabatum tuum, et ambula ?


Ut autem sciatis quia Filius hominis habet potestatem in terra dimittendi peccata (ait paralytico),


tibi dico : Surge, tolle grabatum tuum, et vade in domum tuam.


Et statim surrexit ille : et, sublato grabato, abiit coram omnibus, ita ut mirarentur omnes, et honorificent Deum, dicentes : Quia numquam sic vidimus.


Et egressus est rursus ad mare, omnisque turba veniebat ad eum, et docebat eos.


Et cum præteriret, vidit Levi Alphæi sedentem ad telonium, et ait illi : Sequere me. Et surgens secutus est eum.


Et factum est, cum accumberet in domo illius, multi publicani et peccatores simul discumbebant cum Jesu et discipulis ejus : erant enim multi, qui et sequebantur eum.


Et scribæ et pharisæi videntes quia manducaret cum publicanis et peccatoribus, dicebant discipulis ejus : Quare cum publicanis et peccatoribus manducat et bibit Magister vester ?


Hoc audito Jesus ait illis : Non necesse habent sani medico, sed qui male habent : non enim veni vocare justos, sed peccatores.


Et erant discipuli Joannis et pharisæi jejunantes : et veniunt, et dicunt illi : Quare discipuli Joannis et pharisæorum jejunant, tui autem discipuli non jejunant ?


Et ait illis Jesus : Numquid possunt filii nuptiarum, quamdiu sponsus cum illis est, jejunare ? Quanto tempore habent secum sponsum, non possunt jejunare.


Venient autem dies cum auferetur ab eis sponsus : et tunc jejunabunt in illis diebus.


Nemo assumentum panni rudis assuit vestimento veteri : alioquin aufert supplementum novum a veteri, et major scissura fit.


Et nemo mittit vinum novum in utres veteres : alioquin dirumpet vinum utres, et vinum effundetur, et utres peribunt : sed vinum novum in utres novos mitti debet.


Et factum est iterum Dominus sabbatis ambularet per sata, et discipuli ejus cœperunt progredi, et vellere spicas.


Pharisæi autem dicebant ei : Ecce, quid faciunt sabbatis quod non licet ?


Et ait illis : Numquam legistis quid fecerit David, quando necessitatem habuit, et esuriit ipse, et qui cum eo erant ?


quomodo introivit in domum Dei sub Abiathar principe sacerdotum, et panes propositionis manducavit, quos non licebat manducare, nisi sacerdotibus, et dedit eis qui cum eo erant ?


Et dicebat eis : Sabbatum propter hominem factum est, et non homo propter sabbatum.


Itaque Dominus est Filius hominis, etiam sabbati.


Et introivit iterum in synagogam : et erat ibi homo habens manum aridam.


Et observabant eum, si sabbatis curaret, ut accusarent illum.


Et ait homini habenti manum aridam : Surge in medium.


Et dicit eis : Licet sabbatis benefacere, an male ? animam salvam facere, an perdere ? At illi tacebant.


Et circumspiciens eos cum ira, contristatus super cæcitate cordis eorum, dicit homini : Extende manum tuam. Et extendit, et restituta est manus illi.


Exeuntes autem pharisæi, statim cum Herodianis consilium faciebant adversus eum quomodo eum perderent.


Jesus autem cum discipulis suis secessit ad mare : et multa turba a Galilæa et Judæa secuta est eum,


et ab Jerosolymis, et ab Idumæa, et trans Jordanem : et qui circa Tyrum et Sidonem multitudo magna, audientes quæ faciebat, venerunt ad eum.


Et dicit discipulis suis ut navicula sibi deserviret propter turbam, ne comprimerent eum :


multos enim sanabat, ita ut irruerent in eum ut illum tangerent, quotquot habebant plagas.


Et spiritus immundi, cum illum videbant, procidebant ei : et clamabant, dicentes :


Tu es Filius Dei. Et vehementer comminabatur eis ne manifestarent illum.


Et ascendens in montem vocavit ad se quos voluit ipse : et venerunt ad eum.


Et fecit ut essent duodecim cum illo : et ut mitteret eos prædicare.


Et dedit illis potestatem curandi infirmitates et ejiciendi dæmonia.


Et imposuit Simoni nomen Petrus :


et Jacobum Zebedæi, et Joannem fratrem Jacobi, et imposuit eis nomina Boanerges, quod est, Filii tonitrui :


et Andræam, et Philippum, et Bartholomæum, et Matthæum, et Thomam, et Jacobum Alphæi, et Thaddæum, et Simonem Cananæum,


et Judam Iscariotem, qui et tradidit illum.


Et veniunt ad domum : et convenit iterum turba, ita ut non possent neque panem manducare.


Et cum audissent sui, exierunt tenere eum : dicebant enim : Quoniam in furorem versus est.


Et scribæ, qui ab Jerosolymis descenderant, dicebant : Quoniam Beelzebub habet, et quia in principe dæmoniorum ejicit dæmonia.


Et convocatis eis in parabolis dicebat illis : Quomodo potest Satanas Satanam ejicere ?


Et si regnum in se dividatur, non potest regnum illud stare.


Et si domus super semetipsam dispertiatur, non potest domus illa stare.


Et si Satanas consurrexerit in semetipsum, dispertitus est, et non poterit stare, sed finem habet.


Nemo potest vasa fortis ingressus in domum diripere, nisi prius fortem alliget, et tunc domum ejus diripiet.


Amen dico vobis, quoniam omnia dimittentur filiis hominum peccata, et blasphemiæ quibus blasphemaverint :


qui autem blasphemaverit in Spiritum Sanctum, non habebit remissionem in æternum, sed reus erit æterni delicti.


Quoniam dicebant : Spiritum immundum habet.


Et veniunt mater ejus et fratres : et foris stantes miserunt ad eum vocantes eum,


et sedebat circa eum turba : et dicunt ei : Ecce mater tua et fratres tui foris quærunt te.


Et respondens eis, ait : Quæ est mater mea et fratres mei ?


Et circumspiciens eos, qui in circuitu ejus sedebant, ait : Ecce mater mea et fratres mei.


Qui enim fecerit voluntatem Dei, hic frater meus, et soror mea, et mater est.


Et iterum cœpit docere ad mare : et congregata est ad eum turba multa, ita ut navim ascendens sederet in mari, et omnis turba circa mare super terram erat :


et docebat eos in parabolis multa, et dicebat illis in doctrina sua :


Audite : ecce exiit seminans ad seminandum.


Et dum seminat, aliud cecidit circa viam, et venerunt volucres cæli, et comederunt illud.


Aliud vero cecidit super petrosa, ubi non habuit terram multam : et statim exortum est, quoniam non habebat altitudinem terræ :


et quando exortus est sol, exæstuavit : et eo quod non habebat radicem, exaruit.


Et aliud cecidit in spinas : et ascenderunt spinæ, et suffocaverunt illud, et fructum non dedit.


Et aliud cecidit in terram bonam : et dabat fructum ascendentem et crescentem, et afferebat unum triginta, unum sexaginta, et unum centum.


Et dicebat : Qui habet aures audiendi, audiat.


Et cum esset singularis, interrogaverunt eum hi qui cum eo erant duodecim, parabolam.


Et dicebat eis : Vobis datum est nosse mysterium regni Dei : illis autem, qui foris sunt, in parabolis omnia fiunt :


ut videntes videant, et non videant : et audientes audiant, et non intelligant : nequando convertantur, et dimittantur eis peccata.


Et ait illis : Nescitis parabolam hanc ? Et quomodo omnes parabolas cognoscetis ?


Qui seminat, verbum seminat.


Hi autem sunt, qui circa viam, ubi seminatur verbum, et cum audierint, confestim venit Satanas, et aufert verbum, quod seminatum est in cordibus eorum.


Et hi sunt similiter, qui super petrosa seminantur : qui cum audierint verbum, statim cum gaudio accipiunt illud :


et non habent radicem in se, sed temporales sunt : deinde orta tribulatione et persecutione propter verbum, confestim scandalizantur.


Et alii sunt qui in spinas seminantur : hi sunt qui verbum audiunt,


et ærumnæ sæculi, et deceptio divitiarum, et circa reliqua concupiscentiæ introëuntes suffocant verbum, et sine fructu efficitur.


Et hi sunt qui super terram bonam seminati sunt, qui audiunt verbum, et suscipiunt, et fructificant, unum triginta, unum sexaginta, et unum centum.


Et dicebat illis : Numquid venit lucerna ut sub modio ponatur, aut sub lecto ? nonne ut super candelabrum ponatur ?


Non est enim aliquid absconditum, quod non manifestetur : nec factum est occultum, sed ut in palam veniat.


Si quis habet aures audiendi, audiat.


Et dicebat illis : Videte quid audiatis. In qua mensura mensi fueritis, remetietur vobis, et adjicietur vobis.


Qui enim habet, dabitur illi : et qui non habet, etiam quod habet auferetur ab eo.


Et dicebat : Sic est regnum Dei, quemadmodum si homo jaciat sementem in terram,


et dormiat, et exsurgat nocte et die, et semen germinet, et increscat dum nescit ille.


Ultro enim terra fructificat, primum herbam, deinde spicam, deinde plenum frumentum in spica.


Et cum produxerit fructus, statim mittit falcem, quoniam adest messis.


Et dicebat : Cui assimilabimus regnum Dei ? aut cui parabolæ comparabimus illud ?


Sicut granum sinapis, quod cum seminatum fuerit in terra, minus est omnibus seminibus, quæ sunt in terra :


et cum seminatum fuerit, ascendit, et fit majus omnibus oleribus, et facit ramos magnos, ita ut possint sub umbra ejus aves cæli habitare.


Et talibus multis parabolis loquebatur eis verbum, prout poterant audire :


sine parabola autem non loquebatur eis : seorsum autem discipulis suis disserebat omnia.


Et ait illis in illa die, cum sero esset factum : Transeamus contra.


Et dimittentes turbam, assumunt eum ita ut erat in navi : et aliæ naves erant cum illo.


Et facta est procella magna venti, et fluctus mittebat in navim, ita ut impleretur navis.


Et erat ipse in puppi super cervical dormiens : et excitant eum, et dicunt illi : Magister, non ad te pertinet, quia perimus ?


Et exsurgens comminatus est vento, et dixit mari : Tace, obmutesce. Et cessavit ventus : et facta est tranquillitas magna.


Et ait illis : Quid timidi estis ? necdum habetis fidem ? et timuerunt timore magno, et dicebant ad alterutrum : Quis, putas, est iste, quia et ventus et mare obediunt ei ?


Et venerunt trans fretum maris in regionem Gerasenorum.


Et exeunti ei de navi, statim occurrit de monumentis homo in spiritu immundo,


qui domicilium habebat in monumentis, et neque catenis jam quisquam poterat eum ligare :


quoniam sæpe compedibus et catenis vinctus, dirupisset catenas, et compedes comminuisset, et nemo poterat eum domare :


et semper die ac nocte in monumentis, et in montibus erat, clamans, et concidens se lapidibus.


Videns autem Jesum a longe, cucurrit, et adoravit eum :


et clamans voce magna dixit : Quid mihi et tibi, Jesu Fili Dei altissimi ? adjuro te per Deum, ne me torqueas.


Dicebat enim illi : Exi spiritus immunde ab homine.


Et interrogabat eum : Quod tibi nomen est ? Et dicit ei : Legio mihi nomen est, quia multi sumus.


Et deprecabatur eum multum, ne se expelleret extra regionem.


Erat autem ibi circa montem grex porcorum magnus, pascens.


Et deprecabantur eum spiritus, dicentes : Mitte nos in porcos ut in eos introëamus.


Et concessit eis statim Jesus. Et exeuntes spiritus immundi introierunt in porcos : et magno impetu grex præcipitatus est in mare ad duo millia, et suffocati sunt in mari.


Qui autem pascebant eos, fugerunt, et nuntiaverunt in civitatem et in agros. Et egressi sunt videre quid esset factum :


et veniunt ad Jesum : et vident illum qui a dæmonio vexabatur, sedentem, vestitum, et sanæ mentis, et timuerunt.


Et narraverunt illis, qui viderant, qualiter factum esset ei qui dæmonium habuerat, et de porcis.


Et rogare cœperunt eum ut discederet de finibus eorum.


Cumque ascenderet navim, cœpit illum deprecari, qui a dæmonio vexatus fuerat, ut esset cum illo,


et non admisit eum, sed ait illi : Vade in domum tuam ad tuos, et annuntia illis quanta tibi Dominus fecerit, et misertus sit tui.


Et abiit, et cœpit prædicare in Decapoli, quanta sibi fecisset Jesus : et omnes mirabantur.


Et cum transcendisset Jesus in navi rursum trans fretum, convenit turba multa ad eum, et erat circa mare.


Et venit quidam de archisynagogis nomine Jairus, et videns eum procidit ad pedes ejus,


et deprecabatur eum multum, dicens : Quoniam filia mea in extremis est, veni, impone manum super eam, ut salva sit, et vivat.


Et abiit cum illo, et sequebatur eum turba multa, et comprimebant eum.


Et mulier, quæ erat in profluvio sanguinis annis duodecim,


et fuerat multa perpessa a compluribus medicis : et erogaverat omnia sua, nec quidquam profecerat, sed magis deterius habebat :


cum audisset de Jesu, venit in turba retro, et tetigit vestimentum ejus :


dicebat enim : Quia si vel vestimentum ejus tetigero, salva ero.


Et confestim siccatus est fons sanguinis ejus : et sensit corpore quia sanata esset a plaga.


Et statim Jesus in semetipso cognoscens virtutem quæ exierat de illo, conversus ad turbam, aiebat : Quis tetigit vestimenta mea ?


Et dicebant ei discipuli sui : Vides turbam comprimentem te, et dicis : Quis me tetigit ?


Et circumspiciebat videre eam, quæ hoc fecerat.


Mulier vero timens et tremens, sciens quod factum esset in se, venit et procidit ante eum, et dixit ei omnem veritatem.


Ille autem dixit ei : Filia, fides tua te salvam fecit : vade in pace, et esto sana a plaga tua.


Adhuc eo loquente, veniunt ab archisynagogo, dicentes : Quia filia tua mortua est : quid ultra vexas magistrum ?


Jesus autem audito verbo quod dicebatur, ait archisynagogo : Noli timere : tantummodo crede.


Et non admisit quemquam se sequi nisi Petrum, et Jacobum, et Joannem fratrem Jacobi.


Et veniunt in domum archisynagogi, et videt tumultum, et flentes, et ejulantes multum.


Et ingressus, ait illis : Quid turbamini, et ploratis ? puella non est mortua, sed dormit.


Et irridebant eum. Ipse vero ejectis omnibus assumit patrem, et matrem puellæ, et qui secum erant, et ingreditur ubi puella erat jacens.


Et tenens manum puellæ, ait illi : Talitha cumi, quod est interpretatum : Puella (tibi dico), surge.


Et confestim surrexit puella, et ambulabat : erat autem annorum duodecim : et obstupuerunt stupore magno.


Et præcepit illis vehementer ut nemo id sciret : et dixit dari illi manducare.


Et egressus inde, abiit in patriam suam : et sequebantur eum discipuli sui :


et facto sabbato cœpit in synagoga docere : et multi audientes admirabantur in doctrina ejus, dicentes : Unde huic hæc omnia ? et quæ est sapientia, quæ data est illi, et virtutes tales, quæ per manus ejus efficiuntur ?


Nonne hic est faber, filius Mariæ, frater Jacobi, et Joseph, et Judæ, et Simonis ? nonne et sorores ejus hic nobiscum sunt ? Et scandalizabantur in illo.


Et dicebat illis Jesus : Quia non est propheta sine honore nisi in patria sua, et in domo sua, et in cognatione sua.


Et non poterat ibi virtutem ullam facere, nisi paucos infirmos impositis manibus curavit :


et mirabatur propter incredulitatem eorum, et circuibat castella in circuitu docens.


Et vocavit duodecim : et cœpit eos mittere binos, et dabat illis potestatem spirituum immundorum.


Et præcepit eis ne quid tollerent in via, nisi virgam tantum : non peram, non panem, neque in zona æs,


sed calceatos sandaliis, et ne induerentur duabus tunicis.


Et dicebat eis : Quocumque introieritis in domum, illic manete donec exeatis inde :


et quicumque non receperint vos, nec audierint vos, exeuntes inde, excutite pulverem de pedibus vestris in testimonium illis.


Et exeuntes prædicabant ut pœnitentiam agerent :


et dæmonia multa ejiciebant, et ungebant oleo multos ægros, et sanabant.


Et audivit rex Herodes (manifestum enim factum est nomen ejus), et dicebat : Quia Joannes Baptista resurrexit a mortuis : et propterea virtutes operantur in illo.


Alii autem dicebant : Quia Elias est ; alii vero dicebant : Quia propheta est, quasi unus ex prophetis.


Quo audito Herodes ait : Quem ego decollavi Joannem, hic a mortuis resurrexit.


Ipse enim Herodes misit, ac tenuit Joannem, et vinxit eum in carcere propter Herodiadem uxorem Philippi fratris sui, quia duxerat eam.


Dicebat enim Joannes Herodi : Non licet tibi habere uxorem fratris tui.


Herodias autem insidiabatur illi : et volebat occidere eum, nec poterat.


Herodes enim metuebat Joannem, sciens eum virum justum et sanctum : et custodiebat eum, et audito eo multa faciebat, et libenter eum audiebat.


Et cum dies opportunus accidisset, Herodes natalis sui cœnam fecit principibus, et tribunis, et primis Galilææ :


cumque introisset filia ipsius Herodiadis, et saltasset, et placuisset Herodi, simulque recumbentibus, rex ait puellæ : Pete a me quod vis, et dabo tibi :


et juravit illi : Quia quidquid petieris dabo tibi, licet dimidium regni mei.


Quæ cum exisset, dixit matri suæ : Quid petam ? At illa dixit : Caput Joannis Baptistæ.


Cumque introisset statim cum festinatione ad regem, petivit dicens : Volo ut protinus des mihi in disco caput Joannis Baptistæ.


Et contristatus est rex : propter jusjurandum, et propter simul discumbentes, noluit eam contristare :


sed misso spiculatore præcepit afferri caput ejus in disco. Et decollavit eum in carcere,


et attulit caput ejus in disco : et dedit illud puellæ, et puella dedit matri suæ.


Quo audito, discipuli ejus venerunt, et tulerunt corpus ejus : et posuerunt illud in monumento.


Et convenientes Apostoli ad Jesum, renuntiaverunt ei omnia quæ egerant, et docuerant.


Et ait illis : Venite seorsum in desertum locum, et requiescite pusillum. Erant enim qui veniebant et redibant multi : et nec spatium manducandi habebant.


Et ascendentes in navim, abierunt in desertum locum seorsum.


Et viderunt eos abeuntes, et cognoverunt multi : et pedestres de omnibus civitatibus concurrerunt illuc, et prævenerunt eos.


Et exiens vidit turbam multam Jesus : et misertus est super eos, quia erant sicut oves non habentes pastorem, et cœpit docere multa.


Et cum jam hora multa fieret, accesserunt discipuli ejus, dicentes : Desertus est locus hic, et jam hora præteriit :


dimitte illos, ut euntes in proximas villas et vicos, emant sibi cibos, quos manducent.


Et respondens ait illis : Date illis vos manducare. Et dixerunt ei : Euntes emamus ducentis denariis panes, et dabimus illis manducare.


Et dicit eis : Quot panes habetis ? ite, et videte. Et cum cognovissent, dicunt : Quinque, et duos pisces.


Et præcepit illis ut accumbere facerent omnes secundum contubernia super viride fœnum.


Et discubuerunt in partes per centenos et quinquagenos.


Et acceptis quinque panibus et duobus piscibus, intuens in cælum, benedixit, et fregit panes, et dedit discipulis suis, ut ponerent ante eos : et duos pisces divisit omnibus.


Et manducaverunt omnes, et saturati sunt.


Et sustulerunt reliquias, fragmentorum duodecim cophinos plenos, et de piscibus.


Erant autem qui manducaverunt quinque millia virorum.


Et statim coëgit discipulos suos ascendere navim, ut præcederent eum trans fretum ad Bethsaidam, dum ipse dimitteret populum.


Et cum dimisisset eos, abiit in montem orare.


Et cum sero esset, erat navis in medio mari et ipse solus in terra.


Et videns eos laborantes in remigando (erat enim ventus contrarius eis) et circa quartam vigiliam noctis venit ad eos ambulans supra mare : et volebat præterire eos.


At illi ut viderunt eum ambulantem supra mare, putaverunt phantasma esse, et exclamaverunt.


Omnes enim viderunt eum, et conturbati sunt. Et statim locutus est cum eis, et dixit eis : Confidite, ego sum : nolite timere.


Et ascendit ad illos in navim, et cessavit ventus. Et plus magis intra se stupebant :


non enim intellexerunt de panibus : erat enim cor eorum obcæcatum.


Et cum transfretassent, venerunt in terram Genesareth, et applicuerunt.


Cumque egressi essent de navi, continuo cognoverunt eum :


et percurrentes universam regionem illam, cœperunt in grabatis eos, qui se male habebant, circumferre, ubi audiebant eum esse.


Et quocumque introibat, in vicos, vel in villas aut civitates, in plateis ponebant infirmos, et deprecabantur eum, ut vel fimbriam vestimenti ejus tangerent, et quotquot tangebant eum, salvi fiebant.


Et conveniunt ad eum pharisæi, et quidam de scribis, venientes ab Jerosolymis.


Et cum vidissent quosdam ex discipulis ejus communibus manibus, id est non lotis, manducare panes, vituperaverunt.


Pharisæi enim, et omnes Judæi, nisi crebro laverint manus, non manducant, tenentes traditionem seniorum :


et a foro nisi baptizentur, non comedunt : et alia multa sunt, quæ tradita sunt illis servare, baptismata calicum, et urceorum, et æramentorum, et lectorum :


et interrogabant eum pharisæi et scribæ : Quare discipuli tui non ambulant juxta traditionem seniorum, sed communibus manibus manducant panem ?


At ille respondens, dixit eis : Bene prophetavit Isaias de vobis hypocritis, sicut scriptum est : Populus hic labiis me honorat, cor autem eorum longe est a me :


in vanum autem me colunt, docentes doctrinas, et præcepta hominum.


Relinquentes enim mandatum Dei, tenetis traditionem hominum, baptismata urceorum et calicum : et alia similia his facitis multa.


Et dicebat illis : Bene irritum facitis præceptum Dei, ut traditionem vestram servetis.


Moyses enim dixit : Honora patrem tuum, et matrem tuam. Et : Qui maledixerit patri, vel matri, morte moriatur.


Vos autem dicitis : Si dixerit homo patri, aut matri, Corban (quod est donum) quodcumque ex me, tibi profuerit :


et ultra non dimittitis eum quidquam facere patri suo, aut matri,


rescindentes verbum Dei per traditionem vestram, quam tradidistis : et similia hujusmodi multa facitis.


Et advocans iterum turbam, dicebat illis : Audite me omnes, et intelligite.


Nihil est extra hominem introiens in eum, quod possit eum coinquinare, sed quæ de homine procedunt illa sunt quæ communicant hominem.


Si quis habet aures audiendi, audiat.


Et cum introisset in domum a turba, interrogabant eum discipuli ejus parabolam.


Et ait illis : Sic et vos imprudentes estis ? Non intelligitis quia omne extrinsecus introiens in hominem, non potest eum communicare :


quia non intrat in cor ejus, sed in ventrum vadit, et in secessum exit, purgans omnes escas ?


Dicebat autem, quoniam quæ de homine exeunt, illa communicant hominem.


Ab intus enim de corde hominum malæ cogitationes procedunt, adulteria, fornicationes, homicidia,


furta, avaritiæ, nequitiæ, dolus, impudicitiæ, oculus malus, blasphemia, superbia, stultitia.


Omnia hæc mala ab intus procedunt, et communicant hominem.


Et inde surgens abiit in fines Tyri et Sidonis : et ingressus domum, neminem voluit scire, et non potuit latere.


Mulier enim statim ut audivit de eo, cujus filia habebat spiritum immundum, intravit, et procidit ad pedes ejus.


Erat enim mulier gentilis, Syrophœnissa genere. Et rogabat eum ut dæmonium ejiceret de filia ejus.


Qui dixit illi : Sine prius saturari filios : non est enim bonum sumere panem filiorum, et mittere canibus.


At illa respondit, et dixit illi : Utique Domine, nam et catelli comedunt sub mensa de micis puerorum.


Et ait illi : Propter hunc sermonem vade : exiit dæmonium a filia tua.


Et cum abiisset domum suam, invenit puellam jacentem supra lectum, et dæmonium exiisse.


Et iterum exiens de finibus Tyri, venit per Sidonem ad mare Galilææ inter medios fines Decapoleos.


Et adducunt ei surdum, et mutum, et deprecabantur eum, ut imponat illi manum.


Et apprehendens eum de turba seorsum, misit digitos suos in auriculas ejus : et exspuens, tetigit linguam ejus :


et suscipiens in cælum, ingemuit, et ait illi : Ephphetha, quod est, Adaperire.


Et statim apertæ sunt aures ejus, et solutum est vinculum linguæ ejus, et loquebatur recte.


Et præcepit illis ne cui dicerent. Quanto autem eis præcipiebat, tanto magis plus prædicabant :


et eo amplius admirabantur, dicentes : Bene omnia fecit : et surdos fecit audire, et mutos loqui.


In diebus illis iterum cum turba multa esset, nec haberent quod manducarent, convocatis discipulis, ait illis :


Misereor super turbam : quia ecce jam triduo sustinent me, nec habent quod manducent :


et si dimisero eos jejunos in domum suam, deficient in via : quidam enim ex eis de longe venerunt.


Et responderunt ei discipuli sui : Unde illos quis poterit saturare panibus in solitudine ?


Et interrogavit eos : Quot panes habetis ? Qui dixerunt : Septem.


Et præcepit turbæ discumbere super terram. Et accipiens septem panes, gratias agens fregit, et dabat discipulis suis ut apponerent, et apposuerunt turbæ.


Et habebant pisciculos paucos : et ipsos benedixit, et jussit apponi.


Et manducaverunt, et saturati sunt, et sustulerunt quod superaverat de fragmentis, septem sportas.


Erant autem qui manducaverunt, quasi quatuor millia : et dimisit eos.


Et statim ascendens navim cum discipulis suis, venit in partes Dalmanutha.


Et exierunt pharisæi, et cœperunt conquirere cum eo, quærentes ab illo signum de cælo, tentantes eum.


Et ingemiscens spiritu, ait : Quid generatio ista signum quærit ? Amen dico vobis, si dabitur generationi isti signum.


Et dimittens eos, ascendit iterum navim et abiit trans fretum.


Et obliti sunt panes sumere : et nisi unum panem non habebant secum in navi.


Et præcipiebat eis, dicens : Videte, et cavete a fermento pharisæorum, et fermento Herodis.


Et cogitabant ad alterutrum, dicentes : quia panes non habemus.


Quo cognito, ait illis Jesus : Quid cogitatis, quia panes non habetis ? nondum cognoscetis nec intelligitis ? adhuc cæcatum habetis cor vestrum ?


oculos habentes non videtis ? et aures habentes non auditis ? nec recordamini,


quando quinque panes fregi in quinque millia : quot cophinos fragmentorum plenos sustulistis ? Dicunt ei : Duodecim.


Quando et septem panes in quatuor millia : quot sportas fragmentorum tulistis ? Et dicunt ei : Septem.


Et dicebat eis : Quomodo nondum intelligitis ?


Et veniunt Bethsaidam, et adducunt ei cæcum, et rogabant eum ut illum tangeret.


Et apprehensa manu cæci, eduxit eum extra vicum : et exspuens in oculos ejus impositis manibus suis, interrogavit eum si quid videret.


Et aspiciens, ait : Video homines velut arbores ambulantes.


Deinde iterum imposuit manus super oculos ejus : et cœpit videre : et restitutus est ita ut clare videret omnia.


Et misit illum in domum suam, dicens : Vade in domum tuam : et si in vicum introieris, nemini dixeris.


Et egressus est Jesus, et discipuli ejus in castella Cæsareæ Philippi : et in via interrogabat discipulos suos, dicens eis : Quem me dicunt esse homines ?


Qui responderunt illi, dicentes : Joannem Baptistam, alii Eliam, alii vero quasi unum de prophetis.


Tunc dicit illis : Vos vero quem me esse dicitis ? Respondens Petrus, ait ei : Tu es Christus.


Et comminatus est eis, ne cui dicerent de illo.


Et cœpit docere eos quoniam oportet Filium hominis pati multa, et reprobari a senioribus, et a summis sacerdotibus et scribis, et occidi : et post tres dies resurgere.


Et palam verbum loquebatur. Et apprehendens eum Petrus, cœpit increpare eum.


Qui conversus, et videns discipulos suos, comminatus est Petro, dicens : Vade retro me Satana, quoniam non sapis quæ Dei sunt, sed quæ sunt hominum.


Et convocata turba cum discipulis suis, dixit eis : Si quis vult me sequi, deneget semetipsum : et tollat crucem suam, et sequatur me.


Qui enim voluerit animam suam salvam facere, perdet eam : qui autem perdiderit animam suam propter me, et Evangelium, salvam faciet eam.


Quid enim proderit homini, si lucretur mundum totum et detrimentum animæ suæ faciat ?


Aut quid dabit homo commutationis pro anima sua ?


Qui enim me confusus fuerit, et verba mea in generatione ista adultera et peccatrice, et Filius hominis confundetur eum, cum venerit in gloria Patris sui cum angelis sanctis.


Et dicebat illis : Amen dico vobis, quia sunt quidam de hic stantibus, qui non gustabunt mortem donec videant regnum Dei veniens in virtute.


Et post dies sex assumit Jesus Petrum, et Jacobum, et Joannem, et ducit illos in montem excelsum seorsum solos, et transfiguratus est coram ipsis.


Et vestimenta ejus facta sunt splendentia, et candida nimis velut nix, qualia fullo non potest super terram candida facere.


Et apparuit illis Elias cum Moyse : et erant loquentes cum Jesu.


Et respondens Petrus, ait Jesu : Rabbi, bonum est nos hic esse : et faciamus tria tabernacula, tibi unum, et Moysi unum, et Eliæ unum.


Non enim sciebat quid diceret : erant enim timore exterriti.


Et facta est nubes obumbrans eos : et venit vox de nube, dicens : Hic est Filius meus carissimus : audite illum.


Et statim circumspicientes, neminem amplius viderunt, nisi Jesum tantum secum.


Et descendentibus illis de monte, præcepit illis ne cuiquam quæ vidissent, narrarent : nisi cum Filius hominis a mortuis resurrexerit.


Et verbum continuerunt apud se : conquirentes quid esset, cum a mortuis resurrexerit.


Et interrogabant eum, dicentes : Quid ergo dicunt pharisæi et scribæ, quia Eliam oportet venire primum ?


Qui respondens, ait illis : Elias cum venerit primo, restituet omnia : et quomodo scriptum est in Filium hominis, ut multa patiatur et contemnatur.


Sed dico vobis quia et Elias venit (et fecerunt illi quæcumque voluerunt) sicut scriptum est de eo.


Et veniens ad discipulos suos, vidit turbam magnam circa eos, et scribas conquirentes cum illis.


Et confestim omnis populus videns Jesum, stupefactus est, et expaverunt, et accurrentes salutabant eum.


Et interrogavit eos : Quid inter vos conquiritis ?


Et respondens unus de turba, dixit : Magister, attuli filium meum ad te habentem spiritum mutum :


qui ubicumque eum apprehenderit, allidit illum, et spumat, et stridet dentibus, et arescit : et dixi discipulis tuis ut ejicerent illum, et non potuerunt.


Qui respondens eis, dixit : O generatio incredula, quamdiu apud vos ero ? quamdiu vos patiar ? afferte illum ad me.


Et attulerunt eum. Et cum vidisset eum, statim spiritus conturbavit illum : et elisus in terram, volutabatur spumans.


Et interrogavit patrem ejus : Quantum temporis est ex quo ei hoc accidit ? At ille ait : Ab infantia :


et frequenter eum in ignem, et in aquas misit ut eum perderet : sed si quid potes, adjuva nos, misertus nostri.


Jesus autem ait illi : Si potes credere, omnia possibilia sunt credenti.


Et continuo exclamans pater pueri, cum lacrimis aiebat : Credo, Domine ; adjuva incredulitatem meam.


Et cum videret Jesus concurrentem turbam, comminatus est spiritui immundo, dicens illi : Surde et mute spiritus, ego præcipio tibi, exi ab eo : et amplius ne introëas in eum.


Et exclamans, et multum discerpens eum, exiit ab eo, et factus est sicut mortuus, ita ut multi dicerent : Quia mortuus est.


Jesus autem tenens manum ejus elevavit eum, et surrexit.


Et cum introisset in domum, discipuli ejus secreto interrogabant eum : Quare nos non potuimus ejicere eum ?


Et dixit illis : Hoc genus in nullo potest exire, nisi in oratione et jejunio.


Et inde profecti prætergrediebantur Galilæam : nec volebat quemquam scire.


Docebat autem discipulos suos, et dicebat illis : Quoniam Filius hominis tradetur in manus hominum, et occident eum, et occisus tertia die resurget.


At illi ignorabant verbum : et timebant interrogare eum.


Et venerunt Capharnaum. Qui cum domi essent, interrogabat eos : Quid in via tractabatis ?


At illi tacebant : siquidem in via inter se disputaverunt : quis eorum major esset.


Et residens vocavit duodecim, et ait illis : Si quis vult primus esse, erit omnium novissimus, et omnium minister.


Et accipiens puerum, statuit eum in medio eorum : quem cum complexus esset, ait illis :


Quisquis unum ex hujusmodi pueris receperit in nomine meo, me recipit : et quicumque me susceperit, non me suscipit, sed eum qui misit me.


Respondit illi Joannes, dicens : Magister, vidimus quemdam in nomine tuo ejicientem dæmonia, qui non sequitur nos, et prohibuimus eum.


Jesus autem ait : Nolite prohibere eum : nemo est enim qui faciat virtutem in nomine meo, et possit cito male loqui de me :


qui enim non est adversum vos, pro vobis est.


Quisquis enim potum dederit vobis calicem aquæ in nomine meo, quia Christi estis : amen dico vobis, non perdet mercedem suam.


Et quisquis scandalizaverit unum ex his pusillis credentibus in me : bonum est ei magis si circumdaretur mola asinaria collo ejus, et in mare mitteretur.


Et si scandalizaverit te manus tua, abscide illam : bonum est tibi debilem introire in vitam, quam duas manus habentem ire in gehennam, in ignem inextinguibilem,


ubi vermis eorum non moritur, et ignis non extinguitur.


Et si pes tuus te scandalizat, amputa illum : bonum est tibi claudum introire in vitam æternam, quam duos pedes habentem mitti in gehennam ignis inextinguibilis,


Quod si oculus tuus scandalizat te, ejice eum : bonum est tibi luscum introire in regnum Dei, quam duos oculos habentem mitti in gehennam ignis,


Omnis enim igne salietur, et omnis victima sale salietur.


Bonum est sal : quod si sal insulsum fuerit, in quo illud condietis ? Habete in vobis sal, et pacem habete inter vos.


Et inde exsurgens venit in fines Judææ ultra Jordanem : et conveniunt iterum turbæ ad eum : et sicut consueverat, iterum docebat illos.


Et accedentes pharisæi interrogabant eum : Si licet viro uxorem dimittere : tentantes eum.


At ille respondens, dixit eis : Quid vobis præcepit Moyses ?


Qui dixerunt : Moyses permisit libellum repudii scribere, et dimittere.


Quibus respondens Jesus, ait : Ad duritiam cordis vestri scripsit vobis præceptum istud :


ab initio autem creaturæ masculum et feminam fecit eos Deus.


Propter hoc relinquet homo patrem suum et matrem, et adhærebit ad uxorem suam :


et erunt duo in carne una. Itaque jam non sunt duo, sed una caro.


Quod ergo Deus conjunxit, homo non separet.


Et in domo iterum discipuli ejus de eodem interrogaverunt eum.


Et ait illis : Quicumque dimiserit uxorem suam, et aliam duxerit, adulterium committit super eam.


Et si uxor dimiserit virum suum, et alii nupserit, mœchatur.


Et offerebant illi parvulos ut tangeret illos. Discipuli autem comminabantur offerentibus.


Quos cum videret Jesus, indigne tulit, et ait illis : Sinite parvulos venire ad me, et ne prohibueritis eos : talium enim est regnum Dei.


Amen dico vobis : Quisquis non receperit regnum Dei velut parvulus, non intrabit in illud.


Et complexans eos, et imponens manus super illos, benedicebat eos.


Et cum egressus esset in viam, procurrens quidam genu flexo ante eum, rogabat eum : Magister bone, quid faciam ut vitam æternam percipiam ?


Jesus autem dixit ei : Quid me dicis bonum ? nemo bonus, nisi unus Deus.


Præcepta nosti : ne adulteres, ne occidas, ne fureris, ne falsum testimonium dixeris, ne fraudem feceris, honora patrem tuum et matrem.


At ille respondens, ait illi : Magister, hæc omnia observavi a juventute mea.


Jesus autem intuitus eum, dilexit eum, et dixit ei : Unum tibi deest : vade, quæcumque habes vende, et da pauperibus, et habebis thesaurum in cælo : et veni, sequere me.


Qui contristatus in verbo, abiit mœrens : erat enim habens multas possessiones.


Et circumspiciens Jesus, ait discipulis suis : Quam difficile qui pecunias habent, in regnum Dei introibunt !


Discipuli autem obstupescebant in verbis ejus. At Jesus rursus respondens ait illis : Filioli, quam difficile est, confidentes in pecuniis, in regnum Dei introire !


Facilius est camelum per foramen acus transire, quam divitem intrare in regnum Dei.


Qui magis admirabantur, dicentes ad semetipsos : Et quis potest salvus fieri ?


Et intuens illos Jesus, ait : Apud homines impossibile est, sed non apud Deum : omnia enim possibilia sunt apud Deum.


Et cœpit ei Petrus dicere : Ecce nos dimisimus omnia, et secuti sumus te.


Respondens Jesus, ait : Amen dico vobis : Nemo est qui reliquerit domum, aut fratres, aut sorores, aut patrem, aut matrem, aut filios, aut agros propter me et propter Evangelium,


qui non accipiat centies tantum, nunc in tempore hoc : domos, et fratres, et sorores, et matres, et filios, et agros, cum persecutionibus, et in sæculo futuro vitam æternam.


Multi autem erunt primi novissimi, et novissimi primi.


Erant autem in via ascendentes Jerosolymam : et præcedebat illos Jesus, et stupebant : et sequentes timebant. Et assumens iterum duodecim, cœpit illis dicere quæ essent ei eventura.


Quia ecce ascendimus Jerosolymam, et Filius hominis tradetur principibus sacerdotum, et scribis, et senioribus, et damnabunt eum morte, et tradent eum gentibus :


et illudent ei, et conspuent eum, et flagellabunt eum, et interficient eum : et tertia die resurget.


Et accedunt ad eum Jacobus et Joannes filii Zebedæi, dicentes : Magister, volumus ut quodcumque petierimus, facias nobis.


At ille dixit eis : Quid vultis ut faciam vobis ?


Et dixerunt : Da nobis ut unus ad dexteram tuam, et alius ad sinistram tuam sedeamus in gloria tua.


Jesus autem ait eis : Nescitis quid petatis : potestis bibere calicem, quem ego bibo, aut baptismo, quo ego baptizor, baptizari ?


At illi dixerunt ei : Possumus. Jesus autem ait eis : Calicem quidem, quem ego bibo, bibetis ; et baptismo, quo ego baptizor, baptizabimini :


sedere autem ad dexteram meam, vel ad sinistram, non est meum dare vobis, sed quibus paratum est.


Et audientes decem, cœperunt indignari de Jacobo et Joanne.


Jesus autem vocans eos, ait illis : Scitis quia hi, qui videntur principari gentibus, dominantur eis : et principes eorum potestatem habent ipsorum.


Non ita est autem in vobis, sed quicumque voluerit fieri major, erit vester minister :


et quicumque voluerit in vobis primus esse, erit omnium servus.


Nam et Filius hominis non venit ut ministraretur ei, sed ut ministraret, et daret animam suam redemptionem pro multis.


Et veniunt Jericho : et proficiscente eo de Jericho, et discipulis ejus, et plurima multitudine, filius Timæi Bartimæus cæcus, sedebat juxta viam mendicans.


Qui cum audisset quia Jesus Nazarenus est, cœpit clamare, et dicere : Jesu fili David, miserere mei.


Et comminabantur ei multi ut taceret. At ille multo magis clamabat : Fili David, miserere mei.


Et stans Jesus præcepit illum vocari. Et vocant cæcum, dicentes ei : Animæquior esto : surge, vocat te.


Qui projecto vestimento suo exiliens, venit ad eum.


Et respondens Jesus dixit illi : Quid tibi vis faciam ? Cæcus autem dixit ei : Rabboni, ut videam.


Jesus autem ait illi : Vade, fides tua te salvum fecit. Et confestim vidit, et sequebatur eum in via.


Et cum appropinquarent Jerosolymæ et Bethaniæ ad montem Olivarum, mittit duos ex discipulis suis,


et ait illis : Ite in castellum, quod contra vos est, et statim introëuntes illuc, invenietis pullum ligatum, super quem nemo adhuc hominum sedit : solvite illum, et adducite.


Et si quis vobis dixerit : Quid facitis ? dicite, quia Domino necessarius est : et continuo illum dimittet huc.


Et abeuntes invenerunt pullum ligatum ante januam foris in bivio : et solvunt eum.


Et quidam de illic stantibus dicebant illis : Quid facitis solventes pullum ?


Qui dixerunt eis sicut præceperat illis Jesus, et dimiserunt eis.


Et duxerunt pullum ad Jesum : et imponunt illi vestimenta sua, et sedit super eum.


Multi autem vestimenta sua straverunt in via : alii autem frondes cædebant de arboribus, et sternebant in via.


Et qui præibant, et qui sequebantur, clamabant, dicentes : Hosanna : benedictus qui venit in nomine Domini :


benedictum quod venit regnum patris nostri David : hosanna in excelsis.


Et introivit Jerosolymam in templum : et circumspectis omnibus, cum jam vespera esset hora, exiit in Bethaniam cum duodecim.


Et alia die cum exirent a Bethania, esuriit.


Cumque vidisset a longe ficum habentem folia, venit si quid forte inveniret in ea : et cum venisset ad eam, nihil invenit præter folia : non enim erat tempus ficorum.


Et respondens dixit ei : Jam non amplius in æternum ex te fructum quisquam manducet. Et audiebant discipuli ejus.


Et veniunt in Jerosolymam. Et cum introisset in templum, cœpit ejicere vendentes et ementes in templo : et mensas numulariorum, et cathedras vendentium columbas evertit :


et non sinebat ut quisquam transferret vas per templum :


et docebat, dicens eis : Nonne scriptum est : Quia domus mea, domus orationis vocabitur omnibus gentibus ? vos autem fecistis eam speluncam latronum.


Quo audito principes sacerdotum et scribæ, quærebant quomodo eum perderent : timebant enim eum, quoniam universa turba admirabatur super doctrina ejus.


Et cum vespera facta esset, egrediebatur de civitate.


Et cum mane transirent, viderunt ficum aridam factam a radicibus.


Et recordatus Petrus, dixit ei : Rabbi, ecce ficus, cui maledixisti, aruit.


Et respondens Jesus ait illis : Habete fidem Dei.


Amen dico vobis, quia quicumque dixerit huic monti : Tollere, et mittere in mare, et non hæsitaverit in corde suo, sed crediderit, quia quodcumque dixerit fiat, fiet ei.


Propterea dico vobis, omnia quæcumque orantes petitis, credite quia accipietis, et evenient vobis.


Et cum stabitis ad orandum, dimittite si quis habetis adversus aliquem : ut et Pater vester, qui in cælis est, dimittat vobis peccata vestra.


Quod si vos non dimiseritis : nec Pater vester, qui in cælis est, dimittet vobis peccata vestra.


Et veniunt rursus Jerosolymam. Et cum ambularet in templo, accedunt ad eum summi sacerdotes, et scribæ, et seniores :


et dicunt ei : In qua potestate hæc facis ? et quis dedit tibi hanc potestatem ut ista facias ?


Jesus autem respondens, ait illis : Interrogabo vos et ego unum verbum, et respondete mihi : et dicam vobis in qua potestate hæc faciam.


Baptismus Joannis, de cælo erat, an ex hominibus ? Respondete mihi.


At illi cogitabant secum, dicentes : Si dixerimus : De cælo, dicet : Quare ergo non credidistis ei ?


Si dixerimus : Ex hominibus, timemus populum : omnes enim habebant Joannem quia vere propheta esset.


Et respondentes dicunt Jesu : Nescimus. Et respondens Jesus ait illis : Neque ego dico vobis in qua potestate hæc faciam.


Et cœpit illis in parabolis loqui : Vineam pastinavit homo, et circumdedit sepem, et fodit lacum, et ædificavit turrim, et locavit eam agricolis, et peregre profectus est.


Et misit ad agricolas in tempore servum ut ab agricolis acciperet de fructu vineæ.


Qui apprehensum eum ceciderunt, et dimiserunt vacuum.


Et iterum misit ad illos alium servum : et illum in capite vulneraverunt, et contumeliis affecerunt.


Et rursum alium misit, et illum occiderunt : et plures alios : quosdam cædentes, alios vero occidentes.


Adhuc ergo unum habens filium carissimum, et illum misit ad eos novissimum, dicens : Quia reverebuntur filium meum.


Coloni autem dixerunt ad invicem : Hic est hæres : venite, occidamus eum : et nostra erit hæreditas.


Et apprehendentes eum, occiderunt : et ejecerunt extra vineam.


Quid ergo faciet dominus vineæ ? Veniet, et perdet colonos, et dabit vineam aliis.


Nec scripturam hanc legistis : Lapidem quem reprobaverunt ædificantes, hic factus est in caput anguli :


a Domino factum est istud, et est mirabile in oculis nostris ?


Et quærebant eum tenere : et timuerunt turbam : cognoverunt enim quoniam ad eos parabolam hanc dixerit. Et relicto eo abierunt.


Et mittunt ad eum quosdam ex pharisæis, et herodianis, ut eum caperent in verbo.


Qui venientes dicunt ei : Magister, scimus quia verax es, et non curas quemquam : nec enim vides in faciem hominum, sed in veritate viam Dei doces. Licet dari tributum Cæsari, an non dabimus ?


Qui sciens versutiam illorum, ait illos : Quid me tentatis ? afferte mihi denarium ut videam.


At illi attulerunt ei. Et ait illis : Cujus est imago hæc, et inscriptio ? Dicunt ei : Cæsaris.


Respondens autem Jesus dixit illis : Reddite igitur quæ sunt Cæsaris, Cæsari : et quæ sunt Dei, Deo. Et mirabantur super eo.


Et venerunt ad eum sadducæi, qui dicunt resurrectionem non esse : et interrogabant eum, dicentes :


Magister, Moyses nobis scripsit, ut si cujus frater mortuus fuerit, et dimiserit uxorem, et filios non reliquerit, accipiat frater ejus uxorem ipsius, et resuscitet semen fratri suo.


Septem ergo fratres erant : et primus accepit uxorem, et mortuus est non relicto semine.


Et secundus accepit eam, et mortuus est : et nec iste reliquit semen. Et tertius similiter.


Et acceperunt eam similiter septem : et non reliquerunt semen. Novissima omnium defuncta est et mulier.


In resurrectione ergo cum resurrexerint, cujus de his erit uxor ? septem enim habuerunt eam uxorem.


Et respondens Jesus, ait illis : Nonne ideo erratis, non scientes Scripturas, neque virtutem Dei ?


Cum enim a mortuis resurrexerint, neque nubent, neque nubentur, sed sunt sicut angeli in cælis.


De mortuis autem quod resurgant, non legistis in libro Moysi, super rubum, quomodo dixerit illi Deus, inquiens : Ego sum Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Jacob ?


Non est Deus mortuorum, sed vivorum. Vos ergo multum erratis.


Et accessit unus de scribis, qui audierat illos conquirentes, et videns quoniam bene illis responderit, interrogavit eum quod esset primum omnium mandatum.


Jesus autem respondit ei : Quia primum omnium mandatum est : Audi Israël, Dominus Deus tuus, Deus unus est :


et diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et ex tota anima tua, et ex tota mente tua, et ex tota virtute tua. Hoc est primum mandatum.


Secundum autem simile est illi : Diliges proximum tuum tamquam teipsum. Majus horum aliud mandatum non est.


Et ait illi scriba : Bene, Magister, in veritate dixisti, quia unus est Deus, et non est alius præter eum.


Et ut diligatur ex toto corde, et ex toto intellectu, et ex tota anima, et ex tota fortitudine, et diligere proximum tamquam seipsum, majus est omnibus holocautomatibus, et sacrificiis.


Jesus autem videns quod sapienter respondisset, dixit illi : Non es longe a regno Dei. Et nemo jam audebat eum interrogare.


Et respondens Jesus dicebat, docens in templo : Quomodo dicunt scribæ Christum filium esse David ?


Ipse enim David dicit in Spiritu Sancto : Dixit Dominus Domino meo : Sede a dextris meis, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum.


Ipse ergo David dicit eum Dominum, et unde est filius ejus ? Et multa turba eum libenter audivit.


Et dicebat eis in doctrina sua : Cavete a scribis, qui volunt in stolis ambulare, et salutari in foro,


et in primis cathedris sedere in synagogis, et primos discubitus in cœnis :


qui devorant domos viduarum sub obtentu prolixæ orationis : hi accipient prolixius judicium.


Et sedens Jesus contra gazophylacium, aspiciebat quomodo turba jactaret æs in gazophylacium, et multi divites jactabant multa.


Cum venisset autem vidua una pauper, misit duo minuta, quod est quadrans,


et convocans discipulos suos, ait illis : Amen dico vobis, quoniam vidua hæc pauper plus omnibus misit, qui miserunt in gazophylacium.


Omnes enim ex eo, quod abundabat illis, miserunt : hæc vero de penuria sua omnia quæ habuit misit totum victum suum.


Et cum egrederetur de templo, ait illi unus ex discipulis suis : Magister, aspice quales lapides, et quales structuræ.


Et respondens Jesus, ait illi : Vides has omnes magnas ædificationes ? Non relinquetur lapis super lapidem, qui non destruatur.


Et cum sederet in monte Olivarum contra templum, interrogabant eum separatim Petrus, et Jacobus, et Joannes, et Andreas :


Dic nobis, quando ista fient ? et quod signum erit, quando hæc omnia incipient consummari ?


Et respondens Jesus cœpit dicere illis : Videte ne quid vos seducat :


multi enim venient in nomine meo, dicentes quia ego sum : et multos seducent.


Cum audieritis autem bella, et opiniones bellorum, ne timueritis : oportet enim hæc fieri : sed nondum finis.


Exsurget enim gens contra gentem, et regnum super regnum, et erunt terræmotus per loca, et fames. Initium dolorum hæc.