Belarusian Audiobooks (native)
Collection
Belarusian audiobook speech, native sample rate, mono, chunks up to 30s, with audio/text/duration and aligned transcriptions. • 69 items • Updated
Datasets:
audio audioduration (s) 9.32 29.8 | text stringlengths 64 408 | duration float32 9.32 29.8 |
|---|---|---|
Гісторыя краіны знітаваная з канкрэтных лёсаў. І здараецца так, што сярод архіўнага пылу раптам натыкаешся на звесткі, якія бы маланкай высвечваюць гісторыю твайго ўласнага роду, тваёй сям'і, і пражытыя гады адразу бачацца ў новым святле. | 18.82 | |
Быў такі выпадак і ў мяне. Некалькі гадоў таму тэлефануюць мне з галоўнага вайсковага шпіталю Міністэрства абароны. Пытаюцца, ці згадзілася б правесці вечарыну. Вялікі юбілей у нашай установы, і таму хочам, каб усё было ўрачыста ды прыгожа. | 17.280001 | |
Я дала згоду, але папрасіла на пачатку перадаць мне якія-небудзь першакрыніцы, нейкія дакументы, звязаныя з гісторыяй шпіталю. | 9.84 | |
Узялася дома праглядаць тыя паперы, і раптам нібыта бомба ў руках разарвалася. Я зразумела, дык гэта ж пра майго бацьку, | 10.41 | |
што чужынская навала станецца такой доўгай ды страшэннай. Так ці іначай, мы знайшлі прытулак у вёсцы Уборак, цяпер гэта Лоеўскі раён. У дзядзькі ставала месца. Ён меў добрую на тыя часы хату, вялікую, прасторную, ды і сам быў чалавек выключнай дабрыні, як і ягоная жонка, цётка Соня. А з іхняй дачкой Ганачкай, маёй стры... | 28.059999 | |
Між тым цягнулася акупацыя. У наваколлі карнікі спалілі шмат вёсак, але нашу да пары не чапалі. Захавалася ў памяці, як часам зусім нізка праляталі самалёты з крыжамі, але ўжо не кідалі бомбы, наадварот, іншым разам нацысцкія асы зухавата махалі рукой. На нашай зямлі яны пачуваліся ўжо гаспадарамі. Часам здавалася, што... | 29.82 | |
Бяда прыйшла ў восень сорак трэцяга. Ужо чулася ўдалечыні кананада, набліжалася Чырвоная Армія, і фашысты шалелі. Самі яны, праўда, зазіралі ў вёску рэдка, часцей наведваліся паліцаі. Іхняя ўправа месцілася ў Брагіне. | 17.83 | |
Памятаю, гуляла ў нашым двары з суседскай дзяўчынкай Тамарай Курзінай. Са сваімі забавамі мы не заўважылі, як у вёсцы стала адбывацца нешта надзвычайнае. Потым чуем, | 11.82 | |
крычаць людзі. Да маёй мамы прыбягае суседка, і да нас далятаюць яе фразы, маўляў, прыехалі паліцаі, схапілі ўсіх Курзіных і павезлі за вёску паліць. | 12.17 | |
Тамара, як пачула гэта, кінулася са двара, але мая мама яе перахапіла і, як тая ні вырывалася, не адпусціла. | 9.44 | |
Так і засталася гэтая дзяўчынка ў нас. А ўсю ейную сям'ю паліцаі зачынілі ў хлеве і спалілі. За тое, што адзін з Курзіных быў у партызанах. Сёння ў вёсцы | 13.77 | |
Тут трэба сказаць, што бацька мой — самы што ні на ёсць беларус, з вёскі Бабовічы, што бліжэй да мяжы з Украінай. У той вёсцы амаль усе Бандарэнкі і амаль усе чарнявыя. | 14.35 | |
Гэта суседняя вёска. «А я сваіх, — гаворыць, — павяду разам з другой каровай хавацца на балота. Трэба ў розныя бакі, каб хоць хто ацалеў». | 9.88 | |
Я хоць і малая была, бачыла гэта на свае вочы. І таму пампезнай хлусні пра вайну проста не трываю. А хто з маладзейшых хоча ведаць пра яе праўду, хай чытае Васіля Быкава. Ну, а пра тое, што насамрэч здарылася з маім бацькам, распавяду ў адной з наступных перадачаў. | 21 | |
А ў палешукоў, у палешукоў жа сапраўды вымаўленне нейкае асабліва мяккае, спеўнае. Згадваючы тую сустрэчу з Мележам, я раптам падумала вось пра што: мала ж хто ведае, што пэўны час ён працаваў у апараце ЦК | 18.200001 | |
Цяпер падобнае немагчыма ўявіць. Цяпер няма ў доме на Карла Маркса трыццаць восем ні новых Мележаў, ні новых Законнікавых. | 10.71 | |
У кубак нейкае смецце пасыпалася, я аж падскочыла. І тут чую лагодны матчын голас: «Ды бярыце, бярыце, нам гэты курань болей не спатрэбіцца». | 12.03 | |
А гэта салдаты пачалі расцягваць буданы. Як я зразумела, хацелі трохі падкарміць сваіх згаладнелых коней, хоць гэтым, падсохлым веццем. Тым часам маці мне тлумачыць: «Дачушка, ды наш Уборак ужо вызвалены, зараз будзем вяртацца ў вёску». Мо з паўгадзіна шкандыбалі мы туды з нашай рагуляй. А як падышлі, анямелі. Ніводнай... | 27.940001 | |
Неўзабаве стала вядома, што карнікі пастралялі ўсіх, каго заспелі ў вёсцы. Забітых пакідалі ў вялікую яму, ацалелыя ўцекачы потым з плачам адкопвалі парэшткі, пазнавалі сваякоў, перазахоўвалі на могілках. | 16.969999 | |
І ўшчэнт была разбітая царква, якой я так любавалася. Распавядалі, што як ішоў бой за вёску, дык на званіцы засеў фашыстоўскі кулямётчык, трапна касіў, і давялося выклікаць авіяцыю. | 17.07 | |
А людзям трэба было перажыць зіму. І вяскоўцы сталі капаць зямлянкі. Пазней гаспадарлівы дзядзька Мікола паставіць хатку, праўда, ужо не такую раскошную, як была, але ўсё адно мне там будзе вельмі ўтульна кожны раз, як стану прыязджаць на вакацыі ўжо з Гомеля. | 18.4 | |
Нейкі жа час пасля вызвалення мы яшчэ заставаліся там, ва Уборку. Маці нават пайшла ў калгас, але ж там нічога не плацілі, а цётку Соню ледзь не пасадзілі за дзве падабраныя на полі бурачыны. | 13.28 | |
Мама часта плакала, мусіць, сэрцам нешта адчувала. А тут аднойчы завітала мясцовая гадалка і адразу выдыхнула: «А муж твой, Марыя, жывы!» | 11.91 | |
І пачала мама пісаць усім сваякам: і ў Гомель, і нават у Маскву роднаму татаву брату. Не паверыце, але праз пару месяцаў атрымліваем ліст ды пасылку з Нямеччыны. Высвятляецца, тата жывы, | 16.16 | |
але ж яшчэ вайна, і ён у войску. У вёску Уборак ніколі не прыходзіла столькі пасылак, як у той год. Праўда, ад голаду яны не ратавалі, бо ў скрынках мы знаходзілі збольшага дзіцячыя лялькі ды | 15.99 | |
Сапраўды, колісь родная мова адчыніла мне шлях у прафесію, а потым надыдзе час, калі крыўда за мову, за беларушчыну прывядзе і на шлях палітыкі. Між іншым, ці не вырашальную ролю, праўда, своеасаблівую, адгуляе тут першы беларускі прэзідэнт. Пра ўсё гэта я яшчэ распавяду. | 20.5 | |
Калі я стала публічна казаць рэчы нязручныя для сённяшняга высокага кіраўніцтва, лёс маёй працы на тэлебачанні быў перадвырашаны. Цяперашняя ўлада такога не даруе, тым болей, калі крамола заводзіцца ва ўстанове, якую яна разглядае як сваю вотчыну. | 17.4 | |
З хіміяй, фізікай, матэматыкай было цяжэй. Зрэшты, у старэйшых класах гэта ўжо не так турбавала, бо сядзела ў галаве думка пра тэатральны інстытут. | 12.34 | |
На хвалях Радыё Свабода вы слухаеце ўспаміны Зінаіды Бандарэнкі. | 16.709999 | |
Трывожыць яе, такую спрацаваную, было б проста бессаромна. А мне ж, божачкі, так хацелася паслухаць той Тэатр ля мікрафона. Дык я спецыяльна ўладкоўвалася з краю, каб ямчэй было ўключаць ды выключаць той прыймачык. Быў ён зусім просценькі, звычайная, як тады казалі, радыёкропка. | 21.450001 | |
Прыймач стаяў на століку побач з ложкам, акурат у нагах, і меў такі рычажок для рэгулявання гучнасці. Я так натрэніравалася, што як толькі маці засне, адразу пальчыкам нагі варухну той рычажок, акурат настолькі, каб быў найменшы гук, і прагна слухаю. | 19.120001 | |
Маці пра гэтае маё захапленне доўга не ведала, але аднойчы здарылася неспадзяванка. Рэч у тым, што перадача ішла з дзясятай вечара да поўначы, і потым пачыналі біць маскоўскія куранты. Я імкнулася хутчэй выключыць гук, каб звон не разбудзіў маму. І вось неяк не разлічыла, штурханула прыймачык нагой, і той ляснуўся на п... | 29.74 | |
Праз слёзы распавяла маме пра трагічны фінал свайго захаплення. Тая ні словам не папракнула, а назаўтра занесла прыймач у майстэрню. Неўзабаве я зноў слухала свой улюбёны Тэатр ля мікрафона. | 14.97 | |
ёй адпусціць мяне ў Кіеў. «Мы ж там, маўляў, людзі не апошнія, паспрабуем дапамагчы ў тэатральны паступіць». Але ў Кіеве чакала горкае расчараванне. У інстытуце з парога сказалі: «Маўляў, у нас, даражэнькая, толькі ўкраінская мова». | 17.99 | |
Натуральна, я ведала і пра наш мінскі тэатральна-мастацкі інстытут, але наконт яго дасведчаныя, як я лічыла, людзі ў Гомелі адразу заявілі: «Без сувязяў лепей і не сунься». На цяперашні розум, дык я б мо і не паслухала, але тады паверыла, што не варта марнаваць час. І пайшла, куды б вы думалі? | 22.07 | |
У Гомельскую медычную вучэльню. Чаму менавіта туды — гэта асобная і доўгая гісторыя. Пры нагодзе паспрабую пераказаць і той сюжэт. А зараз забягу | 11.55 | |
А выпускныя экзамены на медычную сястру я здавала ўжо, працуючы ў эфіры Гомельскага тэлебачання. Як адбылася такая метамарфоза, пра гэта вы даведаецеся з наступнай перадачы. | 15.09 | |
Зінаіда Бандарэнка. Свой голас. Сёння мы прапануем чацвёртую частку ўспамінаў народнай артысткі Беларусі, папулярнай тэлевядучай. Чытае аўтарка. | 20.389999 | |
Натуральна, тэлевізар я гляджу прафесійным вокам. Адразу бачу, і якое асвятленне, і ці ўдалы ўбор у вядоўцы, і як аздоблена студыя, і ці спрытна дзейнічаюць тыя, хто за кадрам. | 13.57 | |
Трэба сказаць, што з матэрыяльна-тэхнічнага боку сённяшняе беларускае тэлебачанне выглядае, бадай, даволі сучасна, што да зместу, дык гэта ўжо асобная гаворка. | 12.64 | |
Карацей, Сяргею Паўлавічу Астравумаву і карты ў рукі былі. Узяў ён ды і вывеў нашу тэатральную студыю на мясцовы экран. Мы акурат паставілі ў студыі цікавы скетч. Жанр, трэба сказаць, глядзельны. Там жа і танчыць, і дэкламуюць, і спяваюць. Прычым мне далі галоўную ролю. | 22.51 | |
Вось Сяргей Паўлавіч і запусціў нас з гэтым скетчам у жывы эфір. Але мы гралі з такім натхненнем, што ўвесь Гомель, як кажа сучасная моладзь, стаяў на вушах. Нейкі час здавалася, што гэта вяршыня майго тэлевізійнага поспеху. | 19.08 | |
І вось ля вялікага акна стаяць побач са мной дзве вельмі прыгожыя маладыя жанчыны. Я паўтараю сама сабе маналог княгіні, а нёл прыкмет на іх вокам кідаю. Чарнабуркі на шыях, сукенкі пераліваюцца, завіўкі-перманенты, на той час крык моды. | 19.58 | |
Карацей, дагледжаныя з галавы да ног. А я ў сціплай цёмна-сіняй сукенцы з манішкай і чорным гальштучкам-матыльком. Чую іхнюю гамонку. | 12.62 | |
Адна другой кажа: «Ведаеш, мой сусед Шпанаў працуе на студыі рэжысёрам. Ён так сказаў: калі прыйдзе Бандарэнка, дык вам, дзяўчаты, на тым конкурсе рабіць няма чаго. Але яна, здаецца, болей цэліць у медінстытут. Так што, калі перадумае і не з'явіцца, то вы маеце нейкі шанец». | 18.67 | |
У мяне зусім настрой прапаў. Ну ўсё. Яшчэ і нейкая недасяжная Бандарэнка на маю галаву. На што я сюды прыйшла? | 9.84 | |
Разумееце, нават і не сцяміла, што гэта менавіта пра мяне гаворка. Потым, калі дома распавяла пра гэты эпізод маці, тая доўга смяялася. А ў той момант мне было зусім не да смеху. Але сабралася з духам і нырнула ў пакой, дзе сядзела журы, нібы ў ледзяны Сож. | 21.549999 | |
Дарэчы, пра свой заплыў праз травеньскі Сож я, мабыць, яшчэ распавяду. А тады на конкурсе сталася так, што той рэжысёр Шпанаў нібы ў ваду глядзеў. Карацей, я перамагла. | 14.34 | |
Горка бывае, калі бачу, як маладыя каментатары дзяржаўнага тэлебачання, не міргнуўшы вокам, перакручваюць нашу рэчаіснасць на патрэбу цяперашняй уладзе. Разумею яшчэ, калі вясковая бабулька, што ўсё жыццё бедавала, лічыць гэтую ўладу найлепшай на свеце за адну толькі пенсію, якой, дзякуй Богу, стае на хлеб. | 23.889999 | |
Затрапятала маё сэрцайка. Але як трапіць на той канцэрт? Клуб жа цесны, дый грошы, хоць невялікія, плаціць трэба. А старшынёй мясцовага калгаса быў даволі суровы чалавек з прозвішчам Баброў. Як мы з сяброўкамі гойсалі па вуліцы, дык ён заўжды наракаў: «Вось распуста, лепей бы дапамаглі жыта веяць». | 22.77 | |
Мяне ўратавалі. А вось сарафан быў дашчэнту сапцаваны, увесь у мазуце ды пажаваны. Але і гэта не надта замаркоціла, бо грэла душу думка пра вячэрні канцэрт. | 13.85 | |
І вось стаім мы, малыя, гуртом ля клуба. І нарэшце ідзе старшыня са сваімі дзецьмі. І што б вы думалі? Міма прайшоў і нават брывом не павёў. | 14.04 | |
Пазней высветліцца, што гэта з раяна далі такі загад. А мы і так ведалі, што фактычна ўсе нашыя матулі ды бабулі збіраюцца на ўсяночную. Ды што зробіш? Давялося ладзіць той рэйд у чырвоных гальштуках. Натуральна, усіх сваіх у царкве і пабачылі. | 18.889999 | |
Але трэба аддаць належнае настаўнікам. Назаўтра яны зрабілі выгляд, нібыта ніякага задання і не было. За савецкім часам гэта называлася спусціць пытанне на тармазах. | 13.59 | |
Вы ж разумееце, што рэч была не ў настаўніках, а ў сістэме. За камуністычным часам выратоўвала тое, што выкананне многіх бязглуздых загадаў можна было проста імітаваць. Сістэме не пад сілу было ўсё кантраляваць. І грамадства жыло падвойным жыццём: на сходах гаварылі адно, а дома зусім іншае. | 20.629999 | |
Сёння тое ж самае паўтараецца ўжо ў маштабах беларускага грамадства. Мала хто верыць у наваспечаную дзяржаўную ідэалогію. | 9.73 | |
Такія выпадкі былі ў мяне падчас мінулай выбарчай кампаніі. Мясцовым кіраўнікам проста выкручвалі рукі, каб яны ладзілі перашкоды непажаданай кандыдатцы Зінаідзе Бандарэнка. А цішком хто-ніхто мне і дапамагаў. Пра гэта я яшчэ раскажу пры нагодзе. | 17.65 | |
Некалі я была шчырай піянеркай ды камсамолкай. А ўжо што да патрыятызму, дык і сёння лічу, што яго ў мяне, прынамсі, не меней, чым у тых, хто называе апазіцыянераў здраднікамі. І разам з тым, яшчэ ў юнацтве, стала адчуваць: нешта не тое. | 19.76 | |
Тады, на курсах у Маскве, мы, маладыя дыктары, натуральна, не адважваліся на такія высновы. Ды і дастатковай інфармацыі для іх не мелі. | 10.64 | |
Але вось гэтае пачуццё — нядобра нешта ў дацкім каралеўстве — раз-пораз мацнела. Сёння беларускія дзяржаўныя медыі дэкларуюць адзінадушную падтрымку кіроўнага курсу. | 14.31 | |
Але ў тых, хто думае самастойна, напэўна ж, варушыцца тое самае пачуццё: нядобра нешта ў нашым каралеўстве. | 9.36 | |
Зінаіда Бандарэнка. Свой голас. Сёння мы прапануем наступную частку ўспамінаў народнай артысткі Беларусі, папулярнай тэлевядучай. Чытае аўтарка. | 18.860001 | |
Маё знаёмства з будучым мужам пачалося, ведаеце, з чаго? Са спектаклю пад назвай «Каханне і бульба». Пра гэтую гісторыю я распавяду крышачку пазней, а цяпер вось пра што падумала: | 14.79 | |
каханне і бульба — гэта ж дакладная формула адвечнага лёсу беларускай жанчыны. Кожная ў юнацтве зведвае салодкі смак кахання, а потым для большасці пачынаецца суцэльная бульба. | 14.39 | |
Кабеты ад веку гнуліся над барознамі, потым таўклі тую бульбу ў чыгунах, каб накарміць сям'ю, а розныя ўлады кармілі іх фальшывымі абяцанкамі, нібы падмёрзлай бульбай. Вы каштавалі такую страву? Нібыта і салодка, а як рассмакуеш, не давядзі, Божа. | 19.860001 | |
Прыкра бачыць, як цяперашняе кіраўніцтва, кажучы ягонымі словамі, вырашае жаночае пытанне, як няўклюдна спрабуе ўсталяваць так званую гендэрную роўнасць. Напрыклад, даводзіць вертыкалі, што вось у Палаце прадстаўнікоў павінна быць не меней за сорак працэнтаў прадстаўніц прыгожай паловы. Вы ж ведаеце, што выбары ў нас ц... | 27.9 | |
Божачка любы, жыццё маёй маці — гэта сапраўдная драма, у якой каханне сплялося з неймавернымі выпрабаваннямі, пакутамі і стратамі. Яе лёс — гэта, калі хочаце, яскравы прыклад таго, што выпала на долю звычайнай беларускай жанчыны ў багатым на трагедыі дваццатым стагоддзі. | 22.700001 | |
Марыя, тады Марыля, расла ў вёсцы Лесуны на Лоеўшчыне. Была малодшай з шасцёх дзяцей, ды яшчэ трапіла пад апеку суровай мачыхі. Зрэшты, і старэйшыя хлопцы маглі даць кухталя, каб не блыталася пад нагамі. А яшчэ хварэла на залатуху, хадзіла ўся ў пухлінах. Гэтакая, ведаеце, брыдкае качаня. Ніхто і не думаў, што выжыве. | 26.1 | |
А потым, сапраўды, як у той казцы Андэрсана, брыдкае качаня вырасла, і ўсе навокал анямелі ад раптоўнай прыгажосці. Зграбная, ласкавая, усмешлівая. Многія хлопцы сталі зазірацца. | 15.21 | |
І надта пакахаў Марылю аж на чатырнаццаць гадоў старэйшы за яе сын аднаго самавітага гаспадара, як тады казалі, кулака. | 10.77 | |
Не хацела дзяўчына за яго ісці, ды ў сям'і змусілі. «Паглядзі, — кажуць, — які багацей, за ім як за каменнай сцяною будзеш». | 9.98 | |
Маці кажа: «Едзь, вядома, не буду табе замінаць, не стану перашкодай». А потым доўга плакала ў падушку, бо думала, што развітваюцца назаўсёды. Ну нашто будзе дыпламаванаму доктару малапісьменная сялянская дзяўчына? | 16.360001 | |
У тысяча дзевяцьсот трыццаць першым годзе нарадзіўся сын Ігар. А я з'явілася на свет у трыццаць дзявятым. Здавалася, шчасцю не будзе канца. Але | 11.52 | |
гэта быў год пачатку Другой сусветнай вайны. Хутка яна абрынецца бомбамі і на Мінск. | 9.32 | |
аж трое дзяцей. Ягонае сэрца разрывалася ад жалю да нас і абавязкаў перад новай сям'ёй. Натуральна, страшэнна пакутавала і маці, але так і не наважылася разбураць тую новую бацькаву сям'ю. Лёс злучыць іх | 16.450001 | |
не вытрымала яго сэрца. Муж кажа: «Трэба неяк мацавацца». Ён заўжды быў, застаецца маім надзейным апірышчам у самыя цяжкія хвіліны. | 11.03 | |
Калі праз тыдзень мы з маці паехалі аж на месяц у Тбілісі, там пасля вайсковай службы застаўся жыць мой брат Ігар, дык кожны дзень ад Генадзя прыходзілі таўшчэзныя канверты, цэлыя раманы. | 15.28 | |
Ва ўсіх абвестках пра конкурсы тэлевізійных дыктарак заўжды падкрэслівалася, што кандыдаткі павінны быць прывабныя. | 9.63 | |
Ну, а што, як трапіш на экран, тут проста сорам страчваць форму. Іншая рэч, што ў медаля ёсць і зваротны бок. Калі на цябе многія заглядаюцца, дык чакай і не надта прыемных сітуацый. | 13.95 | |
Ды яшчэ чуткі розныя да вушэй далятаюць, маўляў, заўчора наш шаноўны шэф адну кабету на машыне павёз, учора ўжо іншая была. | 9.94 | |
І вось аднойчы званок у дыктарскую. А я толькі што абвесціла мастацкі фільм і атрымала перадышку. Чую ў слухаўцы: «Зайдзі, у цябе ж цяпер фортка». | 11.05 | |
Праўда, у юнацтве плаванне давяло і да бяды. Аднойчы, класе ў восьмым, зухавата пераплыла з хлопцамі Сож. А было гэта, божачкі, хоць і ў спякотны дзень, але ў траўні. | 14.36 | |
І наадварот, размяркоўваць, эканоміць сілы падчас працоўных марафонаў. Можа, адмыслоўцы назавуць гэта аўтэтрэнінгам. Я ж тую навуку засвоіла без усялякіх кніжак. За часамі Хрушчова ды Брэжнева практычна не было такой вось папулярнай літаратуры, якая б дапамагала чалавеку кіраваць самім сабой. Усім кіравала партыя. | 22.75 | |
А ведаеце, як тлумачылі нам сэнс дыктарскай працы? Дыктар — гэта праваднік ідэяў і прадвызначэнняў камуністычнай партыі Савецкага Саюза. Во як. Дарэчы, наконт працоўных марафонаў. Былі выпадкі, калі нас марынавалі па шмат гадзінаў выключна з меркаванняў бяспекі высокіх асобаў. | 21.870001 | |
Затое праз нейкі час выклікалі мяне ў ЦК КПБ. У кабінеце за вялікім сталом сядзіць чалавек у шэрым гарнітуры і пытаецца, называючы прозвішча таго самага начальніка, | 14.22 | |
як я да яго стаўлюся. «Цудоўна, — кажу, — яго ў нас усе паважаюць. Ён шмат працаваў, каб хутчэй быў пабудаваны Дом радыё на вуліцы Чырвонай». І чую жорсткую рэпліку: «Не ён, | 16.25 | |
Суразмоўца патлумачыў, што хоча даведацца, з якімі менавіта кабетамі той начальнік паспеў наладзіць сувязі адпаведнага кшталту, і дадаў амаль што давяральна: | 11.69 | |
«Мы ведаем, што вы яму адмовілі». А каб не было сумневу, што яны сапраўды ўсё ведаюць, суровы чалавек дастаў з сейфа блакітную тэчку і пачаў зачытваць паперы. | 12.73 | |
«Званок у дыктарскую ад такога і такога чысла. Ваш шэф пытаецца, як вырашаецца вашае кватэрнае пытанне. Вы адказваеце тое і тое». Чытае другую, трэцюю. Амаль усе тэлефонныя размовы. У мяне зазвінела ў вушах. | 18.93 | |
Усё адсочваецца, усё праслухоўваецца, усе мы пад каўпаком. Сабралася з духам і кажу: «Што да стасункаў гэтага чалавека з жанчынамі, то адказваць магу толькі за сябе». | 14.18 | |
Праз тры дні ў партыйнай газеце «Звязда» з'явілася сухое паведамленне: такі і такі вызвалены ад пасады ў Дзяржтэлерадыё. | 9.38 | |
А ў мяне доўга яшчэ было прыкра на душы. Адно суцяшала, што я не назвала ў тым кабінеце ніводнага прозвішча. Прайшлі дзесяцігоддзі, | 10.45 | |
але і сёння агортвае часам такое ж непрыемнае пачуццё. Гэта здараецца, калі пераконваешся, што людзі ў шэрым нікуды не падзеліся. | 10.83 | |
Праца дыктаркі і вядоўцы адчыніла мне ўнікальную магчымасць часта быць побач з сапраўды вялікімі людзьмі. Уяўляеце, напрыклад, што такое было ў сярэдзіне шасцідзесятых пабачыць жывога Юрыя Гагарына, а тым болей пагутарыць з ім. | 16.799999 | |
Я ж паехала да яго менавіта дзеля канкрэтнай гутаркі, бо тады чарговы раз займалася ў Маскве на дыктарскіх курсах, і наша група дэлегавала мяне на перамовы з першым касманаўтам, каб той выкраіў часінку ды завітаў да нас на сустрэчу, на Цэнтральнае тэлебачанне. | 19.26 | |
Мне і казалі, што ён заўзяты паляўнічы. Неўпрыкмет скіроўваю гаворку ў патрэбнае рэчышча, маўляў, а прыгожыя дыктаркі вас хіба не цікавяць? Там ужо цэлая група чакае, не дачакаецца. «Згода, — адказвае. — Давайце паслязаўтра». Я яшчэ з Гагарыным і патанчыла. | 19.34 | |
Было трохі няёмка. Я і так вышэйшая, ды яшчэ абцасы высокія. Вы ж ведаеце, што для першых касмічных палётаў адмыслова адбіралі людзей мініяцюрных, бо меў значэнне кожны кілаграм стартавай вагі ракеты. Зрэшты, гэта толькі я, мовячы па-сучаснаму, камплексавала падчас танцу. А Гагарын, як вы разумееце, з-за свайго росту з... | 26.99 | |
добразычлівы. Зусім іншае ўражанне пакінуў Брэжнеў. Можа, хто памятае, як генеральны сакратар ЦК КПСС прыехаў уручаць Мінску залатую зорку. Тады ён быў ужо вельмі хворы, знясілены чалавек. | 16.469999 | |
Урачыстасць прызначылі ў оперным тэатры. З брэжнеўскага атачэння папярэдзілі, што імпрэзу трэба кроў з носу скончыць не пазней за дзявятую гадзіну вечара. Дасведчаныя людзі шэптам патлумачылі, што гэта звязана з працягласцю дзеяння тых стымулятараў, якімі падтрымлівалі хворы арганізм генсека. | 21.73 | |
І вось ідзе канцэрт. Брэжнеў у шостым радзе, які традыцыйна лічыўся ўрадавым. Навокал квадратам расселася ягонае атачэнне. Калі да дзявятай гадзіны заставалася хвіліны са тры, | 12.49 |
End of preview. Expand in Data Studio
AudioSet Pipeline Output
Мова / Language: Беларуская (Belarusian)
Аўдыё нарэзана з арыгінальнага запісу ў зыходнай частаце дыскрэтызацыі (native), мона, фрагменты да 30 секунд. Частка калекцыі Belarusian Audiobooks (native).
| Радкоў у датасеце | 163 |
| Працягласць | 46 хв |
| Частата дыскрэтызацыі | 48000 Hz |
| Каналы | мона |
| Даўжыня фрагмента | да 30 с |
Структура
Кожны радок змяшчае:
audio— аўдыёфрагмент (native SR, мона, ≤30 с)text— транскрыпцыя (Gemini + двайное ASR выраўнаванне)duration— даўжыня фрагмента ў секундах
Апрацоўка
Аўдыёкніга разбіта на фрагменты (≤30 с) і нарэзана з арыгінальнага аўдыё ў зыходнай якасці. На краях кожнага фрагмента застаецца ≤200 мс арыгінальнай цішыні плюс 100 мс сінтэзаванай. Упэўненасць выраўнавання транскрыпцыі ≥ 0.95.
Ліцэнзія / License
CC BY-NC 4.0 — дазволена выкарыстанне ў некамерцыйных мэтах з указаннем крыніцы.
- Downloads last month
- 7