diff --git "a/11/11791.json" "b/11/11791.json"
new file mode 100644--- /dev/null
+++ "b/11/11791.json"
@@ -0,0 +1,8410 @@
+{
+ "letter_id": "11791",
+ "bd_url": "https://www.bullinger-digital.ch/letter/11791",
+ "dominant_topic": 12,
+ "topic_dist": [
+ 0.049218,
+ 0.058236,
+ 0.046186,
+ 0.038059,
+ 0.045357,
+ 0.060862,
+ 0.042714,
+ 0.064879,
+ 0.046023,
+ 0.042485,
+ 0.042265,
+ 0.041674,
+ 0.069107,
+ 0.053521,
+ 0.060144,
+ 0.066533,
+ 0.043422,
+ 0.045458,
+ 0.043207,
+ 0.040651
+ ],
+ "citations": [
+ {
+ "rank": 1,
+ "cf_id": "cf051",
+ "work_id": "054_Leo-I_Epistolae",
+ "max_score": 0.708251,
+ "ce_confirmed": false,
+ "evidence": [
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_0_2",
+ "bdc_text": "† Jesus ChristusIn der Vorlage : jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_96",
+ "psc_text": "hoc est dies 354 habere; embolismos vero lunas tredecim habere, hoc est dies 384. Necessitate ergo embolismi cogimur id tenere, quod longius est, ne a vero deviare videamur. Neque nobis aut novum aut erraticum videatur, cum dies passionis undecimo kalendas Maii occurrat, a qua (sicut Graecis videtur) Pascha nomen accepit; licet Hebraeae linguae interpretes tradant Pascha transitum dici, quod tamen idem et Joannis evangelistae dicto firmatur, quo ait, cum de passione loqueretur: Cum venisset hora ut transiret Jesus de hoc mundo ad Patrem (Joan. XIII, 1) . Non ergo nos dies una longius 610 posita terreat, ne cum hanc vitamus incurramus errorem, sicut evenit tempore beatae recordationis domini mei, praedecessoris apostolatus vestri Zosimi, anno consulatus Honorii Augusti undecimo, et Constantii secundo. Tunc enim, cum declinaretur, ne decimo kalendas Maii dies Paschae teneretur, celebratum octavo die kalendas Aprilis, id est, pro embolismo communis est annus tentus, et error gravissimus est ortus,",
+ "candidate_score": 0.708251,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_2",
+ "bdc_text": "Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_96",
+ "psc_text": "hoc est dies 354 habere; embolismos vero lunas tredecim habere, hoc est dies 384. Necessitate ergo embolismi cogimur id tenere, quod longius est, ne a vero deviare videamur. Neque nobis aut novum aut erraticum videatur, cum dies passionis undecimo kalendas Maii occurrat, a qua (sicut Graecis videtur) Pascha nomen accepit; licet Hebraeae linguae interpretes tradant Pascha transitum dici, quod tamen idem et Joannis evangelistae dicto firmatur, quo ait, cum de passione loqueretur: Cum venisset hora ut transiret Jesus de hoc mundo ad Patrem (Joan. XIII, 1) . Non ergo nos dies una longius 610 posita terreat, ne cum hanc vitamus incurramus errorem, sicut evenit tempore beatae recordationis domini mei, praedecessoris apostolatus vestri Zosimi, anno consulatus Honorii Augusti undecimo, et Constantii secundo. Tunc enim, cum declinaretur, ne decimo kalendas Maii dies Paschae teneretur, celebratum octavo die kalendas Aprilis, id est, pro embolismo communis est annus tentus, et error gravissimus est ortus,",
+ "candidate_score": 0.705555,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_2_4",
+ "bdc_text": "Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara . Gnad und frid von got dem vatter durch unsserm herren Yesu Cristo ; dem sey lob , eer und dank yn ewykeitt .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_96",
+ "psc_text": "hoc est dies 354 habere; embolismos vero lunas tredecim habere, hoc est dies 384. Necessitate ergo embolismi cogimur id tenere, quod longius est, ne a vero deviare videamur. Neque nobis aut novum aut erraticum videatur, cum dies passionis undecimo kalendas Maii occurrat, a qua (sicut Graecis videtur) Pascha nomen accepit; licet Hebraeae linguae interpretes tradant Pascha transitum dici, quod tamen idem et Joannis evangelistae dicto firmatur, quo ait, cum de passione loqueretur: Cum venisset hora ut transiret Jesus de hoc mundo ad Patrem (Joan. XIII, 1) . Non ergo nos dies una longius 610 posita terreat, ne cum hanc vitamus incurramus errorem, sicut evenit tempore beatae recordationis domini mei, praedecessoris apostolatus vestri Zosimi, anno consulatus Honorii Augusti undecimo, et Constantii secundo. Tunc enim, cum declinaretur, ne decimo kalendas Maii dies Paschae teneretur, celebratum octavo die kalendas Aprilis, id est, pro embolismo communis est annus tentus, et error gravissimus est ortus,",
+ "candidate_score": 0.703308,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_1_3",
+ "bdc_text": "jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara . Gnad und frid von got dem vatter durch unsserm herren Yesu Cristo ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_96",
+ "psc_text": "hoc est dies 354 habere; embolismos vero lunas tredecim habere, hoc est dies 384. Necessitate ergo embolismi cogimur id tenere, quod longius est, ne a vero deviare videamur. Neque nobis aut novum aut erraticum videatur, cum dies passionis undecimo kalendas Maii occurrat, a qua (sicut Graecis videtur) Pascha nomen accepit; licet Hebraeae linguae interpretes tradant Pascha transitum dici, quod tamen idem et Joannis evangelistae dicto firmatur, quo ait, cum de passione loqueretur: Cum venisset hora ut transiret Jesus de hoc mundo ad Patrem (Joan. XIII, 1) . Non ergo nos dies una longius 610 posita terreat, ne cum hanc vitamus incurramus errorem, sicut evenit tempore beatae recordationis domini mei, praedecessoris apostolatus vestri Zosimi, anno consulatus Honorii Augusti undecimo, et Constantii secundo. Tunc enim, cum declinaretur, ne decimo kalendas Maii dies Paschae teneretur, celebratum octavo die kalendas Aprilis, id est, pro embolismo communis est annus tentus, et error gravissimus est ortus,",
+ "candidate_score": 0.698265,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_0_2",
+ "bdc_text": "† Jesus ChristusIn der Vorlage : jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_75",
+ "psc_text": "innuunt concilium Carthaginense an. 419), perperam, ubi agitur de Paschate, subjicitur celebrandum IX kal. Maii. Haec enim chronica notatio indicat Pascha an. 444, quod toto tempore episcopatus Cyrilli apud Alexandrinos hoc solo anno in eam diem incidit; ac propterea haec epistola scripta fuisset an. 443, cum quo nequaquam cohaeret concilium Carthaginense, quod a Cyrillo exemplaria postulavit concilii Nicaeni, nec cum aetate Aurelii, qui hujus concilii praeses jamdiu ante an. 443 e vivis excesserat. Itaque recte Petavius hanc epistolam scriptam tradiderat an. 419, et agere de Paschate anni 420, ac proinde loco IX kal. Maii legendum XIV kal. Maii, quo die Pascha celebratum fuit an. 420. 4. Apud Dionysium quidem legitur XVII kal. Maii, in quem diem incidit Pascha an. 423. Sed praeterquam quod frequentius de Paschate anni sequentis, rarius de Paschate post aliquot annos celebrandum petebatur, ipsa Cyrilli epistola, quae Pascha futurae indictionis, id est anni sequentis indicit, apud Dionysium",
+ "candidate_score": 0.695833,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_0_2",
+ "bdc_text": "† Jesus ChristusIn der Vorlage : jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_76",
+ "psc_text": "Pascha celebratum fuit an. 420. 4. Apud Dionysium quidem legitur XVII kal. Maii, in quem diem incidit Pascha an. 423. Sed praeterquam quod frequentius de Paschate anni sequentis, rarius de Paschate post aliquot annos celebrandum petebatur, ipsa Cyrilli epistola, quae Pascha futurae indictionis, id est anni sequentis indicit, apud Dionysium transmissa dicitur ad Bonifacium una cum alia Attici epistola post consulatum Honorii XII et Theodosii VIII, id est an. 419. Facile autem fuit numerales notas XIV librariorum lapsu duabus junctis unitatibus deflectere in XVII. Neque textum Graecum opponas ex Ecclesiae Africanae codice, uti vocant, ubi similiter ac apud vulgatum Dionysium haec numeralis nota legitur. Nam Graecus Africani codicis textus non est originalis Cyrilli, sed ex Latino Dionysii antiqua interpretatio Graeca, quae ex vitiato Dionysii textu derivat, et veterem esse hunc librariorum lapsum confirmat. Hinc ergo manifestum fit veram lectionem in ms. Sirmondi fuisse corruptam ab illo antiquario, qui cum huic",
+ "candidate_score": 0.689525,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_0_2",
+ "bdc_text": "† Jesus ChristusIn der Vorlage : jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1299",
+ "psc_text": "luna XIII jejunium solvere, in septimanam 1267 sequentem differendum est. Maxime cum habeamus intra eam XV lunam, quando, sicut scripsit Apostolus, Pascha nostrum immolatus est Christus (I Cor. V, 7) ; XIV namque luna primi mensis, juxta Hebraeos, ut superius dictum est, Jesus pascha typicum manducavit; sequenti vero sexta feria XV luna, ut ovis occisionis, cruci pro nobis affixus est, et vespere sabbati lucescente Dominico XVII luna resurrexit a mortuis. CAP. III. Quia ergo in solemnitate futura paschali per octavam indictionem, XXII die Pharmuthi mensis novorum, qui est XV kalendas Maias, occurrit XIV luna die Dominico, in septimanam differre convenit subsequentem. Habentes enim intra eam triduanum mysterium, hoc est XV lunam, quando crucifixus est Christus, quartae decimae cohaerentem, necnon et sextam decimam, et sequentem decimam septimam, vicesimo quidem octavo die mensis Pharmuthi, qui est IX kalendas Maias, jejunia solvemus vespere sabbatorum, sequenti vero lucescente Dominico, die XXIX mensis ipsius Pharmuthi,",
+ "candidate_score": 0.682879,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_2",
+ "bdc_text": "Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_75",
+ "psc_text": "innuunt concilium Carthaginense an. 419), perperam, ubi agitur de Paschate, subjicitur celebrandum IX kal. Maii. Haec enim chronica notatio indicat Pascha an. 444, quod toto tempore episcopatus Cyrilli apud Alexandrinos hoc solo anno in eam diem incidit; ac propterea haec epistola scripta fuisset an. 443, cum quo nequaquam cohaeret concilium Carthaginense, quod a Cyrillo exemplaria postulavit concilii Nicaeni, nec cum aetate Aurelii, qui hujus concilii praeses jamdiu ante an. 443 e vivis excesserat. Itaque recte Petavius hanc epistolam scriptam tradiderat an. 419, et agere de Paschate anni 420, ac proinde loco IX kal. Maii legendum XIV kal. Maii, quo die Pascha celebratum fuit an. 420. 4. Apud Dionysium quidem legitur XVII kal. Maii, in quem diem incidit Pascha an. 423. Sed praeterquam quod frequentius de Paschate anni sequentis, rarius de Paschate post aliquot annos celebrandum petebatur, ipsa Cyrilli epistola, quae Pascha futurae indictionis, id est anni sequentis indicit, apud Dionysium",
+ "candidate_score": 0.681664,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_2",
+ "bdc_text": "Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_916",
+ "psc_text": "penes ipsos erat luna 22. Deinde excessissent praeterea triduo limitem ultimum Dominicarum paschalium, qui ipsis erat XI kal. Maias. Quoad hos quidem Dominicarum paschalium limites anno 444 res conciliata est, eo quod persuasum Leoni fuit sufficere, si eum limitem XI kal. Maias Passionis dies nequaquam excederet: quo factum est ut, servato hoc limite, in quem tum incurrit dies Passionis, Pascha etiam a Latinis Alexandrinorum calculum secutis eo anno celebratum fuerit biduo post, id est IX kal. Maii. Sed haec conciliandi ratio nihil proderat in quaestione de Paschate anni 455, quo non solum biduum, sed triduum paschali die prorogato, ipse dies Passionis eum limitem ultimum praeteribat. Putabant tandem Latini in Alexandrinorum rationem Pascha celebratum iri mense secundo, cum ex lege primo mense celebrandum sit; primum enim mensem a die aequinoctii 21 Martii ad diem 21 Aprilis computasse videntur. 4. Multa Alexandrini adversus haec Latinorum objecta protulerunt. Sed cum semper disputaverint in",
+ "candidate_score": 0.679877,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_2",
+ "bdc_text": "Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_914",
+ "psc_text": "et annis quinque constabat, Pascha an. 455 affigebatur VIII kal. Maias. Ex cyclo autem Latinorum annorum LXXXIV ascribebatur XV kal. ejusdem mensis, ac propterea octo dierum discrimen intercedebat. Hoc autem discrimen oriebatur ex lunae saltibus, quos Latini crebriores, Alexandrini autem rariores admittebant. Cum enim Alexandrini ex suo cyclo decemnovennali lunae saltus, quibus aetati lunae una dies per saltum augetur, decimo nono quoque anno astruerent, Latini vero ex suo cyclo annorum LXXXIV usque ad emendationem Prosperi eos saltus admitterent quovis anno duodecimo, post emendationem autem Prosperi singulis quatuordecim annis: aetas lunae, ex qua paschalis dies decernitur, apud Romanos ob crebriores quam apud Alexandrinos saltus anno 455 triduo crescebat, adeo ut quae Alexandrinis eo anno XV kal. Maii die Dominico erat luna 14, Romanis esset luna 17. Cum vero luna 14 nequeat celebrari Pascha, ne cum Hebraeis conveniamus, hinc Alexandrini in Dominicam sequente VIII kal. Maii Pascha protrahere cogebantur. Apud Latinos vero",
+ "candidate_score": 0.676765,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84_86",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1603",
+ "psc_text": "observante Quesnello, Rusticus eorum presbyterorum episcopus non interfuit, sed ad alium conventum. fortassis Narbonensem, habitum paulo ante hanc epistolam ad Rusticum, id est sub an. 458. Hinc Baluzius in nova Conciliorum collectione Narbonense concilium, in quo eorum presbyterorum causa cognita fuerit, jure astruxit, et solum perperam istud affixit anno 452. Dein cum haec epistola ad Rusticum tam sero fuerit scripta, dejectio illa animi, qua idem episcopus scandalorum occasione turbatus, vacationem ab episcopatus laboribus se peroptare Leoni significavit, non in initia episcopatus, nec in juventutem, ut Quesnellus putavit, sed in senectutem ejus incidit, cum gravis annis morti appropinquaret. 9. Nunc de codicibus aliquid dicendum superest. Invenimus hanc epistolam in mss. decem et septem collectionum, nimirum 1, 3 et reliquis usque ad 13, nec non in 18 et 21 usque ad 24, ac praeterea in peculiari vetustissimo ms. capituli Veronensis 58. Duobus autem modis haec in ejusmodi collectionibus praefertur. In omnibus enim",
+ "candidate_score": 0.674465,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_1_3",
+ "bdc_text": "jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara . Gnad und frid von got dem vatter durch unsserm herren Yesu Cristo ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_76",
+ "psc_text": "Pascha celebratum fuit an. 420. 4. Apud Dionysium quidem legitur XVII kal. Maii, in quem diem incidit Pascha an. 423. Sed praeterquam quod frequentius de Paschate anni sequentis, rarius de Paschate post aliquot annos celebrandum petebatur, ipsa Cyrilli epistola, quae Pascha futurae indictionis, id est anni sequentis indicit, apud Dionysium transmissa dicitur ad Bonifacium una cum alia Attici epistola post consulatum Honorii XII et Theodosii VIII, id est an. 419. Facile autem fuit numerales notas XIV librariorum lapsu duabus junctis unitatibus deflectere in XVII. Neque textum Graecum opponas ex Ecclesiae Africanae codice, uti vocant, ubi similiter ac apud vulgatum Dionysium haec numeralis nota legitur. Nam Graecus Africani codicis textus non est originalis Cyrilli, sed ex Latino Dionysii antiqua interpretatio Graeca, quae ex vitiato Dionysii textu derivat, et veterem esse hunc librariorum lapsum confirmat. Hinc ergo manifestum fit veram lectionem in ms. Sirmondi fuisse corruptam ab illo antiquario, qui cum huic",
+ "candidate_score": 0.673354,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_644",
+ "psc_text": "testatur. At hoc in hypothesi ejusdem chronicae notationis in utraque epistola satis ingeniose dictum videri potest, non tamen probabiliter, verisimillimum enim est Leonem ad Pulcheriam misisse exemplar, quod originali ad Theodosium tradito responderet. Hypothesim vero ejusdem diei in epistola signati, ex Latino textu pendet, quod non esse proprium hujus epistolae, sed ex epist. 44 sumptum jam demonstravimus. Repudiata vero hac hypothesi id ita evenisse conjici potest. S. pontifex primo scripsit epistolam 43. Haec sane in omnibus tum Venetis, tum Vaticanis Graecis codicibus, nec non in illis quos vetus interpres Latinus, seu Rusticus vidit, primo loco constanter describitur ante epistolam 44, quod anterioris temporis indicium est; at post aliquot dies; cum jam discessissent ii quibus epist. 43 tradita fuerat, eamdem S. Leo aliquibus mutatis, ac pluribus additis, renovavit, aliisque tradidit perferendam, ita ut, priori, si fieri posset, revocata vel suppressa, hanc Theodosio offerrent; ejusdemque exemplum litteris ad Pulcheriam scriptis junxit. Ita",
+ "candidate_score": 0.672504,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_0_2",
+ "bdc_text": "† Jesus ChristusIn der Vorlage : jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_86",
+ "psc_text": "aliis ejusdem opusculis paschalibus continentur; illud non omnino omittendum, sed huic monito subjiciendum, et aliquot etiam notationibus illustrandum credidimus. 601 FRAGMENTUM Epistolae S. CYRILLI Alexandrini ad S. LEONEM. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Simul Pascha celebremus kal. IX. Maii propter rationem embolismi anni. Quod 602 si faciatis VII kal. Aprilis, luna XXII, ut jam praeparatis, communem annum facitis de embolismo, dum observatis lunam incensam in III nonas Martias juxta regulam Latinorum kal. Januarii, Dominica luna XXVII; et non observandum est in hoc anno pro causis 603 quas supra diximus. Sicut enim vitandum est Pascha, quod diximus, in hoc anno; ita cavendum est ne",
+ "candidate_score": 0.672257,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_0_2",
+ "bdc_text": "† Jesus ChristusIn der Vorlage : jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1300",
+ "psc_text": "subsequentem. Habentes enim intra eam triduanum mysterium, hoc est XV lunam, quando crucifixus est Christus, quartae decimae cohaerentem, necnon et sextam decimam, et sequentem decimam septimam, vicesimo quidem octavo die mensis Pharmuthi, qui est IX kalendas Maias, jejunia solvemus vespere sabbatorum, sequenti vero lucescente Dominico, die XXIX mensis ipsius Pharmuthi, qui est VIII kalendas Maias, 1268 festivitatem sincerissime celebrabimus. CAP. IV. Nam et priscis temporibus, si quando die Dominico luna XIV reperta est, in sequentem septimanam est dilata festivitas, sicut in octogesimo nono, et nonagesimo tertio anno a Diocletiani probatur imperio. Sic enim et tunc beatissimi Patres nostri fecisse declarantur. In octogesimo quidem nono anno ab imperio Diocletiani, superstite beatae memoriae patre nostro et episcopo Athanasio, cum luna XIV paschalis die XXVIII mensis Phamenoth, id est nono kalendarum Aprilium die provenisset, die Dominico, in subsequentem translatum est hebdomadem, ita ut quinta die mensis Pharmuthi, hoc est pridie kalendarum Aprilium celebraretur",
+ "candidate_score": 0.671219,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_85_87",
+ "bdc_text": "Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ; nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1598",
+ "psc_text": "Hermes, qui in hac epistola appellatur Archidiaconus, vivo adhuc Rustico Biterrensibus episcopus datus fuit, a quibus cum non fuerit receptus, Narbonam rediit, et hac de re idem Rusticus et Hermes litteras ad Leonem dedere, ut ex Hilari papae epist. 8 colligere licet. His autem ut congruum tempus tribuatur, ante Leonis mortem, quae contigit an. 461, Hermes ad Biterrensem cathedram promotus videtur sub. an. 460; haec autem epistola, Hermete adhuc archidiacono Romae agente, scripta serius dicenda est an. 459. 7. His autem de tempore hujus epistolae praemissis manifestum fit quam sint inanes duae Quesnelli conjecturae, quibus cum animadverterit aliquot ex iis dubiis quae proposuit Rusticus decisa fuisse in conciliis Arausicano I, Vasensi I, et Arelatensi II, alterutrum not. 1 colligit: Scilicet vel Rusticum ad Leonem scripsisse, antequam eae difficiles quaestiones in conciliis supradictis ventilarentur et enodarentur: supervacaneum enim videretur et praeter consuetudinem Gallicanam, ut post soluta in pluribus comprovincialibus, aut majoribus",
+ "candidate_score": 0.670616,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_0_2",
+ "bdc_text": "† Jesus ChristusIn der Vorlage : jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1225",
+ "psc_text": "pridie nonas Aprilis eadem, propitio Deo, agenda erit festivitas, sicut regulariter centenariae annotationis ordo declarat; sed in anno qui erit septuagesimus sextus, is Paschae dies invenitur ascriptus, quem a passione Domini nullius exempli, nullius constitutionis admittit auctoritas. Nam diem octavum kalendarum Maiarum ab eo cognoscimus praefinitum, qui nimie limitem antiquae constitutionis excedit; cum alii quintum decimum kalendarum Maiarum huic festivitati deputaverint 1231 diem. Siquidem ab undecimo kalendarum Aprilium, usque in undecimum kalendarum Maiarum, legitimum spatium sit praefixum, intra quod omnium varietatum necessitas concludatur: ut Pascha Dominicum nec prius possimus habere nec tardius. Quod enim in decimum et in nonum kalendarum Maiarum videtur nonnumquam pervenisse festivitas, quadam ratione defenditur. Quia etsi dies Resurrectionis ultra terminum videtur exisse, dies tamen Passionis limitem positum non invenietur egressus. Ad octavum autem kalendarum Maiarum paschalem observantiam perducere, nimis insolens et aperta transgressio est. CAP. III. Quia ergo in illa, ut dixi, centenaria supputatione Theophili, septuagesimus",
+ "candidate_score": 0.670246,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_0_2",
+ "bdc_text": "† Jesus ChristusIn der Vorlage : jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_78",
+ "psc_text": "occurrat, sed in titulo Dionysius notaverit diem VI kal. Decembris, quo ea epistola ab Africanis ad Bonifacium pontificem missa fuit. Hactenus de epistola ad Carthaginense concilium. 5. Nunc de additione, seu de alia Cyrilli epistola, quae nostri instituti propria est. Haec nimirum agit de Paschate celebrando an. 444. Dicitur enim Pascha celebrandum apud Alexandrinos IX kal. Maii propter rationem embolismi anni, Latinos autem meditari celebrare illud VII kal. Aprilis luna XXII, ita ut communem annum facerent de embolismo. Hi omnes characteres conveniunt soli Paschati an. 444, quales quidem etiam in Paschasini epistola dein subjicienda deprehenduntur; ac proinde haec Cyrilli, uti et Paschasini epistola, pertinet ad an. 443. 6. Petavius in notis ad hanc additionem tom. II de Doctrin. temp. hic innui affirmat Pascha ann. 607, et inde concludit hanc non esse Cyrilli epistolam, sed auctoris qui duobus ferme saeculis posterior fuit. Sed tota ejus ratiocinatio nititur fictitio cyclo decemnovennali, quem",
+ "candidate_score": 0.669795,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_1_3",
+ "bdc_text": "jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara . Gnad und frid von got dem vatter durch unsserm herren Yesu Cristo ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_75",
+ "psc_text": "innuunt concilium Carthaginense an. 419), perperam, ubi agitur de Paschate, subjicitur celebrandum IX kal. Maii. Haec enim chronica notatio indicat Pascha an. 444, quod toto tempore episcopatus Cyrilli apud Alexandrinos hoc solo anno in eam diem incidit; ac propterea haec epistola scripta fuisset an. 443, cum quo nequaquam cohaeret concilium Carthaginense, quod a Cyrillo exemplaria postulavit concilii Nicaeni, nec cum aetate Aurelii, qui hujus concilii praeses jamdiu ante an. 443 e vivis excesserat. Itaque recte Petavius hanc epistolam scriptam tradiderat an. 419, et agere de Paschate anni 420, ac proinde loco IX kal. Maii legendum XIV kal. Maii, quo die Pascha celebratum fuit an. 420. 4. Apud Dionysium quidem legitur XVII kal. Maii, in quem diem incidit Pascha an. 423. Sed praeterquam quod frequentius de Paschate anni sequentis, rarius de Paschate post aliquot annos celebrandum petebatur, ipsa Cyrilli epistola, quae Pascha futurae indictionis, id est anni sequentis indicit, apud Dionysium",
+ "candidate_score": 0.668356,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_0_2",
+ "bdc_text": "† Jesus ChristusIn der Vorlage : jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1298",
+ "psc_text": "perficiens, vespere sabbati lucescente Dominico resurrexit a mortuis. In quo die lunam XVII primi mensis juxta Hebraeos exstitisse manifestum est. Nos ergo Christiani non solum XIV lunam in Pascha requirimus (hoc enim Judaei facientes sine festivitate sunt), sed etiam Resurrectionis diem Redemptoris nostri, qui est XVII luna praefati primi mensis novorum, sollicitius observamus. Quod si eodem modo plenilunium semper occurreret quinta sabbatorum, quando Salvator pascha cum discipulis manducavit, omne tolleretur ambiguum. Quia vero lunae circulus ad solis cursum inaequalis est, et XIV luna paschalis in die Dominico saepe contingit, non est autem possibile tunc festum celebrare, sed nec pridie, sabbato, luna XIII jejunium solvere, in septimanam 1267 sequentem differendum est. Maxime cum habeamus intra eam XV lunam, quando, sicut scripsit Apostolus, Pascha nostrum immolatus est Christus (I Cor. V, 7) ; XIV namque luna primi mensis, juxta Hebraeos, ut superius dictum est, Jesus pascha typicum manducavit; sequenti vero sexta feria",
+ "candidate_score": 0.668073,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82_84",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_459",
+ "psc_text": "Antiquis monachorum Ritibus, lib. III, c. 2. Ex hujusmodi autem Lectionariis traducta fuit in aliquot collectiones Sermonum S. Leonis, quae ex Lectionariis originem ducunt. 4. Cum Gennadius, c. 70, Leonem inter ecclesiasticos scriptores retulit, hujus tantum epistolae fecit mentionem, eo quod haec super omnia ejus opera vulgatissima esset. Hinc autem eum certum ejusdem epistolae auctorem procul dubio existimavit. Quod si vulgatae ejusdem editiones Miraei, Fabricii atque Vallarsii, c. 84, in Prospero habent: Epistolae quoque papae Leonis adversus Eutychen de vera Christi Incarnatione ad diversos datae, et ab ipso dictatae dicuntur, corruptam lectionem et fucum facere, et legendum ei, id est Prospero, ab ipso scilicet Leone dictatae, Quesnellus contendit; Prosperum enim Leonis notarium fuisse Ado in Chronico scripsit. At emendatiores editiones et mss. nec et, nec ei praeferre, sed tantum ab ipso dictatae creduntur, pronuntiat Antelmius, epist. 2, n. 28 et 30. In ms. quidem antiquissimo capituli Veronensis, signato num. 46,",
+ "candidate_score": 0.668031,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_2",
+ "bdc_text": "Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_915",
+ "psc_text": "apud Alexandrinos saltus anno 455 triduo crescebat, adeo ut quae Alexandrinis eo anno XV kal. Maii die Dominico erat luna 14, Romanis esset luna 17. Cum vero luna 14 nequeat celebrari Pascha, ne cum Hebraeis conveniamus, hinc Alexandrini in Dominicam sequente VIII kal. Maii Pascha protrahere cogebantur. Apud Latinos vero cum eo die XV kal. Maias esset luna 17, nihil prohibebat quin Pascha eo die celebrarent: plura autem obstabant ne cum Alexandrinis illud festum transferrent in diem VIII kal. Maias. 3. Primum hoc die ipsis erat lunae aetas 24, quo si celebrassent Pascha, excessissent biduo extremum lunae aetatis limitem, qui penes ipsos erat luna 22. Deinde excessissent praeterea triduo limitem ultimum Dominicarum paschalium, qui ipsis erat XI kal. Maias. Quoad hos quidem Dominicarum paschalium limites anno 444 res conciliata est, eo quod persuasum Leoni fuit sufficere, si eum limitem XI kal. Maias Passionis dies nequaquam excederet: quo factum est ut,",
+ "candidate_score": 0.668006,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80_82",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_463",
+ "psc_text": "perficiendam codices triginta et amplius expendimus, et inter hos sex vetustissimos. qui millenariam aetatem attingunt. Cum haec epistola invenitur in omnibus collectionibus, quas in praefatione recensuimus, exceptis collect. 4, 6, 7, 14, 15 et 16, tum vero ad praecipuos cujusque collectionis mss. libros eamdem relegimus, inter quos vetustissimi sunt Vat. Reg. collect. 1, Vat. 1342 collect. 3, Vindebon. collect. 5, Vat. 5845 collect. 8, Vat. Ottobon. 93 similis, Vat. 3791 collect. 11, qui duo bis ex diversis fontibus eamdem epistolam exhibent; Vat. 1322 et Veron. 57 collect. 17, et Ratispon. collect. 19. Caeteros inferioris aetatis codices in annotationibus, ubi opus erit, memorabimus. Inter Lectionaria relegimus antiquissimum Vat. 3836. Addendi sunt praeterea duo alii codices millenarii, Veronensis 8, in quo haec epistola Leonis post epistolas canonicas describitur, et alius Veronen. 58, qui hanc epistolam ante quaedam documenta synodi Chalcedonensis repraesentat. Cum primam hujus epistolae editionem citabimus, intelligimus primam editionem Sermonum S.",
+ "candidate_score": 0.667644,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_0_2",
+ "bdc_text": "† Jesus ChristusIn der Vorlage : jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1330",
+ "psc_text": "episcopus. Cum in omnibus divinorum praeceptorum regulis exsequendis sacerdotalem observantiam oporteat esse concordem, maxime nobis et principaliter providendum est, 1284 ne in paschalis festi die, vel ignorantia, vel praesumptio peccatum diversitatis incurrat. Unde quia tempus sacratissimae solemnitatis ita dispositos habet limites suos, ut salutare sacramentum nunc citius, nunc tardius oporteat celebrari, non desinit apostolicae sedis sollicitudo prospicere ne devotio ecclesiastica aliquo turbetur incerto. Cum autem in quibusdam ascriptionibus Patrum futurum proxime Pascha Domini ab aliis in diem XV kalendarum Maiarum, ab aliis in diem VIII kalendarum earumdem inveniretur ascriptum, tantum me diversitas ista permovit, ut clementissimo principi Marciano curam de hac re animi mei panderem, ut praecipiente ipso ab his qui habent hujus supputationis peritiam, diligentius illic discussa ratione quaereretur quo die posset veneranda solemnitas rectius celebrari. Quo rescribente, octavo kalendas Maias definitus est dies. Quia ergo studio unitatis et pacis malui Orientalium definitioni acquiescere, quam in tantae festivitatis observantia",
+ "candidate_score": 0.667631,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_2",
+ "bdc_text": "Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_76",
+ "psc_text": "Pascha celebratum fuit an. 420. 4. Apud Dionysium quidem legitur XVII kal. Maii, in quem diem incidit Pascha an. 423. Sed praeterquam quod frequentius de Paschate anni sequentis, rarius de Paschate post aliquot annos celebrandum petebatur, ipsa Cyrilli epistola, quae Pascha futurae indictionis, id est anni sequentis indicit, apud Dionysium transmissa dicitur ad Bonifacium una cum alia Attici epistola post consulatum Honorii XII et Theodosii VIII, id est an. 419. Facile autem fuit numerales notas XIV librariorum lapsu duabus junctis unitatibus deflectere in XVII. Neque textum Graecum opponas ex Ecclesiae Africanae codice, uti vocant, ubi similiter ac apud vulgatum Dionysium haec numeralis nota legitur. Nam Graecus Africani codicis textus non est originalis Cyrilli, sed ex Latino Dionysii antiqua interpretatio Graeca, quae ex vitiato Dionysii textu derivat, et veterem esse hunc librariorum lapsum confirmat. Hinc ergo manifestum fit veram lectionem in ms. Sirmondi fuisse corruptam ab illo antiquario, qui cum huic",
+ "candidate_score": 0.66763,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_2",
+ "bdc_text": "Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1301",
+ "psc_text": "In octogesimo quidem nono anno ab imperio Diocletiani, superstite beatae memoriae patre nostro et episcopo Athanasio, cum luna XIV paschalis die XXVIII mensis Phamenoth, id est nono kalendarum Aprilium die provenisset, die Dominico, in subsequentem translatum est hebdomadem, ita ut quinta die mensis Pharmuthi, hoc est pridie kalendarum Aprilium celebraretur Pascha Dominicum. In nonagesimo autem tertio anno ab imperio ejusdem Diocletiani, cum luna XIV paschalis die XIV mensis Pharmuthi qui est V idus Aprilis, die Dominico contigisset, in sequentem item septimanam dilatio facta est, ita ut Dominicum Pascha die XXI mensis Pharmuthi, qui est XVI kalend. Maiar. solemniter ageretur. In centesimo quoque tertio anno ab imperio 1269 praefati Diocletiani, cum luna paschalis XIV Pharmuthi XXIII die, qui est XIV kalend. Maiar., esset die Dominico superventura, iterum septimana quaesita est, et Dominicum Pascha XXX die mensis ipsius Pharmuthi, qui est VII kalend. Maiar., constat esse celebratum, propter angustiam temporis imminentem. Item",
+ "candidate_score": 0.667262,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_0_2",
+ "bdc_text": "† Jesus ChristusIn der Vorlage : jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1304",
+ "psc_text": "enim in XIII luna comeditur 1270 Pascha. Unde quia XXII die mensis Pharmuthi, qui est XV kalend. Maiar., Dominico die XIV luna contingit, non autem convenit die Dominico jejunare, quia hoc Manichaeorum est proprium, consequens est in proximam tendere septimanam, intra quam, ut diximus, habemus et XV lunam, quando crucifixus est Dominus et XVI lunam, simul et XVII, quando resurrexit a mortuis: ita ut XXVIII die mensis Pharmuthi, qui est IX kalend. Maiar., vespere sabbati jejunia pro more solvamus, et sequenti Dominico, XXIX die mensis ipsius, qui est VIII kalend. Maiar., festum paschale celebremus. CAP. VI. Illud etiam necessario vobis innotescimus, quod et in futuro centesimo nonagesimo octavo anno ab imperio Diocletiani, XIV luna rursus occurrente XXIII die mensis Pharmuthi, qui est XIV kalend. Maiar., Dominicum Pascha XXX die mensis ipsius, qui est VII kalend. Maiar., Deo praestante celebrabitur. CAP. VII. Sed nonnulli subtilitatem paschalis computi forsitan ignorantes Judaicis seducti",
+ "candidate_score": 0.666579,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79_81",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ; die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_73",
+ "psc_text": "in Commentario ad Canonem paschalem Victorii, cap. 1, pag. 72. Duae vero in ea quam Petavius et Bucherius ediderunt partes distinguendae, nimirum ipsa Cyrilli epistola ad Africanos, quae legitur correctior apud Dionysium; et ejus additio, quae ad aliam ejusdem Cyrilli epistolam pertinet. Has quidem duas distinctasque Cyrilli epistolas cum imperitus quidam reperisset agentes de Paschate, de eodem Paschate utrasque agere credidit: et idcirco epistolae ad Africanos, quam ex Dionysio primum descripsit, paucis verbis suo arbitrio immutatis, alteram, quae Bedae temporibus integra legebatur, initio praetermisso, subjecit atque inseruit; quae cum denuntiet diem Paschatis anni 444, eidem diei accommodata fuit a librario dies designata in priori ad Africanos epistola, nimirum IX kal. Maii. Hinc Bucherius non duas, sed unam epistolam habuit totum hoc documentum, eodemque credidit sermonem esse de solo Paschate ann. 444. 3. Sed si conferatur prima hujus pars cum Cyrilli epistola ad Africanos, quae a Dionysio conservata est, eadem reperientur",
+ "candidate_score": 0.66655,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_26_28",
+ "bdc_text": "bis 25 . April in Ferrara auf; s. Pastor V 486 , Anm. 4 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_924",
+ "psc_text": "his qui possunt supputationis et regulae istius habere peritiam: qualiter quarti anni futuri Dominicae resurrectionis dies sit tenendus. Nam cum venturum Pascha propitio Deo, decimo kalendarum aprilium die sit tenendum, 1060 sequenti autem pridie idus April. Tertio pridie nonas Aprilis; quarto sanctae memoriae Theophilus kalendas Maii constituit observandum: quod regula ecclesiastica penitus invenimus alienum; in nostris autem paschalibus cyclis, quod bene nosse dignaris, decimo quinto kalend. Maii ejusdem anni Pascha celebrandum esse sit scriptum. Et ideo, ut nobis omnibus ambiguitas auferatur, cum peritis quibusque diligentius hoc tua sollicitudo pertractet, ut in futurum hujusmodi caveamus errorem. Data octavo kalend. Julii, Adelfio viro clarissimo consule. EPISTOLA LXXXIX. AD MARCIANUM AUGUSTUM. SYNOPSIS De legatis ad concilium generale missis vice ejus acturis; ubi omnia ad fidei et pacis unitatem revocanda. LEO episcopus MARCIANO semper Augusto. Credebamus clementiam vestram id desiderio nostro posse praestare, ut praesenti necessitate respecta, differri ad opportunius tempus sacerdotalem synodum juberetis:",
+ "candidate_score": 0.665463,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_9_11",
+ "bdc_text": "finden . Ich het üch so vil nüwe mereNachrichten . zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II . d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1579",
+ "psc_text": "lib. II Observationum in sacra cardinalis Norisii opera cap. 7, num. 3, tom. IV, pag. 915, ubi etiam ostendimus pugnantibus episcoporum ordine, et rebus ac tempore episcopis tributis, satius esse de errore in rebus ac tempore perperam ascriptis, quam in episcoporum ordine suspicari. 4. Ordo episcoporum Ravennatum hujus aevi in Agnello et reliquis antiquis Ecclesiae Ravennatis scriptoribus hic est: Ursus, Petrus, Neo, Exuperantius, Joannes, Petrus. Cum autem Joanni tribuant privilegium Valentiniani III, secundo Petro hujus successori ascribunt quae de S. Petro Chrysologo certa sunt. His vero obstant tria monumenta posterius edita: primum epistola Leonis ad Neonem, quae episcopo Petri Chrysologi successori congruit; secundum epistola Simplicii papae ad Joannem episcopum Ravennatem, qui post Petrum et Neonem eam sedem obtinuit; tertium synodi Romanae sub Symmacho, in quibus alius Petrus Ravennas subscriptus invenitur. Haec animadvertens P. Bacchinius, ut triplicem nodum solveret, ad duo confugit. Primo suspicatus est Leonis epistolam non ad Neonem Ravennatem",
+ "candidate_score": 0.665445,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_761",
+ "psc_text": "rei aliqua mentio a Placidia eidem epistolae inserta fuisset. Id autem Romae innotuit ante diem 17 Martii hujus anni 450, quo S. Leo hac de re gratulatus Pulcheriae dedit epistolam 60. Igitur quatuor priores epistolae exaratae fuerunt paulo post diem 22 Februarii, et ante diem 17 Martii anni ejusdem, ac probabilius sub Februarii finem. 5. Cuique epistolae sive a Valentiniano, sive ab Augustis scriptae Quesnellus subjecit epistolam quam Theodosius reddidit. Nos collectionis Chalcedonensis methodum et rationem etiam temporis sequendam putavimus. Ut autem idoneum intervallum tribuatur transmissioni litterarum, Theodosii epistolae in Aprilem referendae videntur, ac propterea post epistolas 60 et 61 scriptas mense Martio easdem locavimus. 6. Quamvis probabilius existimemus omnes has epistolas scriptas fuisse Latine, uti Latine pariter scribebantur leges, etiamsi in Oriente darentur, interiisse tamen credimus originale Latinum, solamque superesse Graecam versionem, et Latina exempla, quae ad nos transmissa fuerunt, esse antiquam interpretationem ex Graeco, eamque ab homine lucubratam",
+ "candidate_score": 0.664057,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_9_11",
+ "bdc_text": "finden . Ich het üch so vil nüwe mereNachrichten . zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II . d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1386",
+ "psc_text": "sit assertio, ut nihil recipiat vel in sensu vel in sermone novitatis: quia quidquid tunc a nobis scriptum est, ex apostolica et evangelica probatur sumptum esse doctrina. Datum kalendis Septembris, Constantino et Rufo consulibus. 1315 EPISTOLA CLIII. AD AETIUM PRESBYTERUM CP. SYNOPSIS. I. ut litteras in Orientem scriptas unicuique dirigat. --II. Se pariter misisse litteras a Gallis et Italis ad se scriptas. Item et de aliis. LEO AETIO presbytero. CAP. I. Accepimus dilectionis tuae litteras, quae diligentiam tuam in causa Ecclesiae testarentur; et breviter interim cohortamur ut coeptis vigilanter insistas, ne haereticorum perversitas quidquam, quo Ecclesia Domini turbetur, obtineat. Nos autem pro diligentia nostri et ad clementissimum principem, et ad magnificum virum Patricium Asparem necessaria in causa fidei scripta transmisimus, quae sine dubio effectum congruum poterunt obtinere, si etiam vestra cura pervigilet. Placuit etiam nobis ut ad metropolitanos episcopos generales litteras mitteremus, quae animum eorum firment atque corroborent: ut sciant",
+ "candidate_score": 0.663955,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_747",
+ "psc_text": "Asterii. Igitur sub finem ejusdem anni haec epistola ad Leonem scripta videtur; sicut et alia ordinatorum ejus, cujus fit mentio in epistola 71; nam statim post ordinationem ejusmodi epistolae scribebantur. 2. Sub idem tempus de eadem re ad Leonem litteras dedere Theodosius atque Pulcheria, et omnes hae epistolae simul videntur transmissae. Nondum tamen Romam pervenerant mense Martio anni 450, cum Leo scripsit epistolas 60 et 61, in quibus Flavianum adhuc vivum praesumit. Eas pontifex accipere potuit mense Aprili vel Maio; cujus morae quid in causa fuerit ignoramus. Cum autem difficilem rem proponerent, quae maturiorem consultationem flagitabat, forte hac de re Leo habuit illum tractatum, cujus gratia Petronium et Regulum Gallicanos diu se retinuisse scribit epist. 67, ad Ravennium, in quam vide annot. 2 (885 d). Haec quidem Anatolii causa adeo magnum pontifici negotium facessivit, ut quatuor legatos eligendos, instruendos, atque Constantinopolim transmittendos crediderit, quod non exiguam in respondendo dilationem flagitabat:",
+ "candidate_score": 0.663404,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_2",
+ "bdc_text": "Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1225",
+ "psc_text": "pridie nonas Aprilis eadem, propitio Deo, agenda erit festivitas, sicut regulariter centenariae annotationis ordo declarat; sed in anno qui erit septuagesimus sextus, is Paschae dies invenitur ascriptus, quem a passione Domini nullius exempli, nullius constitutionis admittit auctoritas. Nam diem octavum kalendarum Maiarum ab eo cognoscimus praefinitum, qui nimie limitem antiquae constitutionis excedit; cum alii quintum decimum kalendarum Maiarum huic festivitati deputaverint 1231 diem. Siquidem ab undecimo kalendarum Aprilium, usque in undecimum kalendarum Maiarum, legitimum spatium sit praefixum, intra quod omnium varietatum necessitas concludatur: ut Pascha Dominicum nec prius possimus habere nec tardius. Quod enim in decimum et in nonum kalendarum Maiarum videtur nonnumquam pervenisse festivitas, quadam ratione defenditur. Quia etsi dies Resurrectionis ultra terminum videtur exisse, dies tamen Passionis limitem positum non invenietur egressus. Ad octavum autem kalendarum Maiarum paschalem observantiam perducere, nimis insolens et aperta transgressio est. CAP. III. Quia ergo in illa, ut dixi, centenaria supputatione Theophili, septuagesimus",
+ "candidate_score": 0.663371,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_81_83",
+ "bdc_text": "und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_459",
+ "psc_text": "Antiquis monachorum Ritibus, lib. III, c. 2. Ex hujusmodi autem Lectionariis traducta fuit in aliquot collectiones Sermonum S. Leonis, quae ex Lectionariis originem ducunt. 4. Cum Gennadius, c. 70, Leonem inter ecclesiasticos scriptores retulit, hujus tantum epistolae fecit mentionem, eo quod haec super omnia ejus opera vulgatissima esset. Hinc autem eum certum ejusdem epistolae auctorem procul dubio existimavit. Quod si vulgatae ejusdem editiones Miraei, Fabricii atque Vallarsii, c. 84, in Prospero habent: Epistolae quoque papae Leonis adversus Eutychen de vera Christi Incarnatione ad diversos datae, et ab ipso dictatae dicuntur, corruptam lectionem et fucum facere, et legendum ei, id est Prospero, ab ipso scilicet Leone dictatae, Quesnellus contendit; Prosperum enim Leonis notarium fuisse Ado in Chronico scripsit. At emendatiores editiones et mss. nec et, nec ei praeferre, sed tantum ab ipso dictatae creduntur, pronuntiat Antelmius, epist. 2, n. 28 et 30. In ms. quidem antiquissimo capituli Veronensis, signato num. 46,",
+ "candidate_score": 0.661565,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_14_16",
+ "bdc_text": "Contemporaries I 444f. dem bapst hat erzeigt . Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_196",
+ "psc_text": "Enimvero hae adeo congruae sunt, ut ipse Quesnellus easdem fere praetulerit lectionibus eorum codicum qui decurtatam epistolam continent. Ne vero quispiam utriusque editionis integrae et decurtatae lectionibus fraudetur, post editam epistolam integram ex lectione mss. Florent. et Hadrian cum suis variantibus, eamdem decurtatam subjiciemus praesertim ad exemplar antiquissimi libri Barb. 2888, et alterius similis Vat. 1342, qui a Montfauconio, tom. I Biblioth. pag. 131, codex elegantissimus et vetustissimus nuncupatur; atque variantes aliorum codicum, qui eamdem epistolam pariter decurtatam praeferunt, annotabimus. Quicumque autem hanc decurtatam editionem, quam nemo hactenus exacte expressit, cum integra conferet (petimus autem ut conferre non pigeat), speramus fore ut nobis calculos adjiciens, istam ab ipso auctore emendatam atque auctam fateatur. 16. Quoad tempus vero hujus epistolae, recte quidem in notis statuit Quesnellus eam scriptam fuisse ante an. 455, quo Valentinianus III occisus fuit. Cum enim exarata noscatur dum Mauri Romano adhuc imperatori catholico subessent, et idcirco multi",
+ "candidate_score": 0.661295,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_15_17",
+ "bdc_text": "Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_196",
+ "psc_text": "Enimvero hae adeo congruae sunt, ut ipse Quesnellus easdem fere praetulerit lectionibus eorum codicum qui decurtatam epistolam continent. Ne vero quispiam utriusque editionis integrae et decurtatae lectionibus fraudetur, post editam epistolam integram ex lectione mss. Florent. et Hadrian cum suis variantibus, eamdem decurtatam subjiciemus praesertim ad exemplar antiquissimi libri Barb. 2888, et alterius similis Vat. 1342, qui a Montfauconio, tom. I Biblioth. pag. 131, codex elegantissimus et vetustissimus nuncupatur; atque variantes aliorum codicum, qui eamdem epistolam pariter decurtatam praeferunt, annotabimus. Quicumque autem hanc decurtatam editionem, quam nemo hactenus exacte expressit, cum integra conferet (petimus autem ut conferre non pigeat), speramus fore ut nobis calculos adjiciens, istam ab ipso auctore emendatam atque auctam fateatur. 16. Quoad tempus vero hujus epistolae, recte quidem in notis statuit Quesnellus eam scriptam fuisse ante an. 455, quo Valentinianus III occisus fuit. Cum enim exarata noscatur dum Mauri Romano adhuc imperatori catholico subessent, et idcirco multi",
+ "candidate_score": 0.660802,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93_95",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_72",
+ "psc_text": "Leonem duas saltem scripsisse epistolas, alteram ad Cyrillum episcopum Alexandrinum, ad Paschasinum episcopum Lilybetanum alteram, ex Paschasini litteris manifestum est. Sed utraeque injuria temporum intercidere. Solam Paschasini responsionem superesse existimatum fuit; ac propterea eam unam Quesnellus edidit. At ejus quoque epistolae, quam Cyrillum, Leoni reddidisse idem Paschasinus testatur, non exiguum fragmentum ad nos transmissum credimus; quod ut statuatur, nonnulla observanda sunt. 2. Eam nimirum Cyrilli epistolam de Paschate Africani concilii Patribus traditam, quam Dionysius Exiguus suae collectioni integram inseruerat num. 135, ex Sirmondi schedis cum longiori additione ediderant primum Petavius tom. II De Doctrina temporum, in fine, ac dein Bucherius in Commentario ad Canonem paschalem Victorii, cap. 1, pag. 72. Duae vero in ea quam Petavius et Bucherius ediderunt partes distinguendae, nimirum ipsa Cyrilli epistola ad Africanos, quae legitur correctior apud Dionysium; et ejus additio, quae ad aliam ejusdem Cyrilli epistolam pertinet. Has quidem duas distinctasque Cyrilli epistolas cum imperitus",
+ "candidate_score": 0.660753,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_410",
+ "psc_text": "455 in praefatione epistolis praemissa, num. 34, demonstravimus. Id autem quantum auctoritati tribuat huic collectioni Graecae, et exinde etiam collectioni Latinae, quae ex Graeca ducit originem; quantumque propterea haec collectio praestet collectioni Hispanicae, nemo non videt. Inter memoratae vero collectionis Chalcedonensis epistolas cum in Latinis, tum in Graecis codicibus integra describitur illa S. Petri Chrysologi ad Eutychem, a coaevo utique collectore inserta; ac idcirco ex antiquitate atque praestantia hujus collectionis tam apud Graecos, quam apud Latinos receptae, de integrae ejus epistolae sinceritate dubitare non licet. Cum Agnellus Ravennas a Bacchinio et a Muratorio editus, postremi capitis ejus epistolae summam dedit in S. Petri Chrysologi Vita, si non integram epistolam reperit in veteribus Ravennatensis Ecclesiae tabulis, certe aliquod vetustum exemplar hujusmodi collectionis Chalcedonensis prae oculis habuit. Cum vero haec exemplaria rariora fuerint, et non ita multa ex Leone proferant, ut in Isidoriana satis frequenti exhibentur; nihil mirum si posteriores Leoninarum epistolarum",
+ "candidate_score": 0.66066,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94_96",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. : Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_72",
+ "psc_text": "Leonem duas saltem scripsisse epistolas, alteram ad Cyrillum episcopum Alexandrinum, ad Paschasinum episcopum Lilybetanum alteram, ex Paschasini litteris manifestum est. Sed utraeque injuria temporum intercidere. Solam Paschasini responsionem superesse existimatum fuit; ac propterea eam unam Quesnellus edidit. At ejus quoque epistolae, quam Cyrillum, Leoni reddidisse idem Paschasinus testatur, non exiguum fragmentum ad nos transmissum credimus; quod ut statuatur, nonnulla observanda sunt. 2. Eam nimirum Cyrilli epistolam de Paschate Africani concilii Patribus traditam, quam Dionysius Exiguus suae collectioni integram inseruerat num. 135, ex Sirmondi schedis cum longiori additione ediderant primum Petavius tom. II De Doctrina temporum, in fine, ac dein Bucherius in Commentario ad Canonem paschalem Victorii, cap. 1, pag. 72. Duae vero in ea quam Petavius et Bucherius ediderunt partes distinguendae, nimirum ipsa Cyrilli epistola ad Africanos, quae legitur correctior apud Dionysium; et ejus additio, quae ad aliam ejusdem Cyrilli epistolam pertinet. Has quidem duas distinctasque Cyrilli epistolas cum imperitus",
+ "candidate_score": 0.659596,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_538",
+ "psc_text": "καὶ συνεπισκόπῳ Φλαυιανῷ, σαφέστερον τὰ ἀπεσταλμένα γράμματα περιέχει. ADMONITIO IN EPISTOLAS SEQUENTES XXX ET XXXI. 1. Etsi duae quae ad Pulcheriam eadem die ac de eadem re scriptae inveniuntur epistolae, aliquot non tam sententiis quam verbis sint plane similes, in multis nihilominus discrepant inter se, et altera ob insertas additiones est longe prolixior. Styli autem ratio et codicum atque collectionum antiquarum auctoritas, quibus utraque fulcitur, nequaquam sinunt ut alterutra alii quam Leoni tribuatur. Exemplaria tum Latina, tum Graeca antiquissimae collectionis 17 Chalcedonensis, et Ratisponensis collectio 19, praeter collectionem duodecimam et vigesimam secundam, primam epistolam satis vindicant; codices vero collectionum 2, 5, 11, 12, 13, 18, 20, 21, 22, 23 et 24, cum exemplo Sichardi, et peculiari ms. Vat. Reginae 293, alteram tuentur. Cur autem eodem die duae ejusmodi epistolae ad Pulcheriam traditae fuerint, et quae prius, quae autem posterius scripta censenda sit, curiosius inquiri potest, quam ulla satis tuta ratione",
+ "candidate_score": 0.659185,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93_95",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_761",
+ "psc_text": "rei aliqua mentio a Placidia eidem epistolae inserta fuisset. Id autem Romae innotuit ante diem 17 Martii hujus anni 450, quo S. Leo hac de re gratulatus Pulcheriae dedit epistolam 60. Igitur quatuor priores epistolae exaratae fuerunt paulo post diem 22 Februarii, et ante diem 17 Martii anni ejusdem, ac probabilius sub Februarii finem. 5. Cuique epistolae sive a Valentiniano, sive ab Augustis scriptae Quesnellus subjecit epistolam quam Theodosius reddidit. Nos collectionis Chalcedonensis methodum et rationem etiam temporis sequendam putavimus. Ut autem idoneum intervallum tribuatur transmissioni litterarum, Theodosii epistolae in Aprilem referendae videntur, ac propterea post epistolas 60 et 61 scriptas mense Martio easdem locavimus. 6. Quamvis probabilius existimemus omnes has epistolas scriptas fuisse Latine, uti Latine pariter scribebantur leges, etiamsi in Oriente darentur, interiisse tamen credimus originale Latinum, solamque superesse Graecam versionem, et Latina exempla, quae ad nos transmissa fuerunt, esse antiquam interpretationem ex Graeco, eamque ab homine lucubratam",
+ "candidate_score": 0.657952,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_1_3",
+ "bdc_text": "jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara . Gnad und frid von got dem vatter durch unsserm herren Yesu Cristo ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1300",
+ "psc_text": "subsequentem. Habentes enim intra eam triduanum mysterium, hoc est XV lunam, quando crucifixus est Christus, quartae decimae cohaerentem, necnon et sextam decimam, et sequentem decimam septimam, vicesimo quidem octavo die mensis Pharmuthi, qui est IX kalendas Maias, jejunia solvemus vespere sabbatorum, sequenti vero lucescente Dominico, die XXIX mensis ipsius Pharmuthi, qui est VIII kalendas Maias, 1268 festivitatem sincerissime celebrabimus. CAP. IV. Nam et priscis temporibus, si quando die Dominico luna XIV reperta est, in sequentem septimanam est dilata festivitas, sicut in octogesimo nono, et nonagesimo tertio anno a Diocletiani probatur imperio. Sic enim et tunc beatissimi Patres nostri fecisse declarantur. In octogesimo quidem nono anno ab imperio Diocletiani, superstite beatae memoriae patre nostro et episcopo Athanasio, cum luna XIV paschalis die XXVIII mensis Phamenoth, id est nono kalendarum Aprilium die provenisset, die Dominico, in subsequentem translatum est hebdomadem, ita ut quinta die mensis Pharmuthi, hoc est pridie kalendarum Aprilium celebraretur",
+ "candidate_score": 0.657799,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_81_83",
+ "bdc_text": "und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1572",
+ "psc_text": "episcopi, et in episcopalis sedis nomine variat. Nam exemplaria Vat. Hisp. et Isid. cum mss. collect. 12, 20, 21, 22 et 23, Leonem Ravennatem, vel Ravennensem, aut Ravennatensem episcopum praeferunt. Codices vero collect. 11 et 24 cum exemplaribus Merlini atque Sichardi, Neonem, Neonium, vel Neoniam, itidem Ravennatem exhibent. Tres codices a Quesnello allegati not. 1, in quibus Neonae, vel Neoniae legitur, ad collectionem 24 pertinere cognovimus. Isidori autem editio ab eodem laudata Merlini exemplum innuit, quod in hac epistola, ut et in nonnullis aliis, accedit ad lectiones collectionis 24. Cum porro codices hactenus cogniti istis essent similes, qui in Ravennati sede conveniunt, de solo nomine episcopi dubitari potuit. Nos vero duos Vindebonenses vetustos libros invenimus, in quibus Leonis quidem nomen retinetur, at episcopalis sedes maxime discrepat. Nam exemplum Vindebonense, quod puriorem Hispanicam collectionem continere alibi diximus, ad Leonem Arbonensem in titulo prodit, et in inscriptione, Leo Leoni episcopo Arbonensi salutem.",
+ "candidate_score": 0.657778,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_81_83",
+ "bdc_text": "und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_644",
+ "psc_text": "testatur. At hoc in hypothesi ejusdem chronicae notationis in utraque epistola satis ingeniose dictum videri potest, non tamen probabiliter, verisimillimum enim est Leonem ad Pulcheriam misisse exemplar, quod originali ad Theodosium tradito responderet. Hypothesim vero ejusdem diei in epistola signati, ex Latino textu pendet, quod non esse proprium hujus epistolae, sed ex epist. 44 sumptum jam demonstravimus. Repudiata vero hac hypothesi id ita evenisse conjici potest. S. pontifex primo scripsit epistolam 43. Haec sane in omnibus tum Venetis, tum Vaticanis Graecis codicibus, nec non in illis quos vetus interpres Latinus, seu Rusticus vidit, primo loco constanter describitur ante epistolam 44, quod anterioris temporis indicium est; at post aliquot dies; cum jam discessissent ii quibus epist. 43 tradita fuerat, eamdem S. Leo aliquibus mutatis, ac pluribus additis, renovavit, aliisque tradidit perferendam, ita ut, priori, si fieri posset, revocata vel suppressa, hanc Theodosio offerrent; ejusdemque exemplum litteris ad Pulcheriam scriptis junxit. Ita",
+ "candidate_score": 0.657408,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_1_3",
+ "bdc_text": "jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara . Gnad und frid von got dem vatter durch unsserm herren Yesu Cristo ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1299",
+ "psc_text": "luna XIII jejunium solvere, in septimanam 1267 sequentem differendum est. Maxime cum habeamus intra eam XV lunam, quando, sicut scripsit Apostolus, Pascha nostrum immolatus est Christus (I Cor. V, 7) ; XIV namque luna primi mensis, juxta Hebraeos, ut superius dictum est, Jesus pascha typicum manducavit; sequenti vero sexta feria XV luna, ut ovis occisionis, cruci pro nobis affixus est, et vespere sabbati lucescente Dominico XVII luna resurrexit a mortuis. CAP. III. Quia ergo in solemnitate futura paschali per octavam indictionem, XXII die Pharmuthi mensis novorum, qui est XV kalendas Maias, occurrit XIV luna die Dominico, in septimanam differre convenit subsequentem. Habentes enim intra eam triduanum mysterium, hoc est XV lunam, quando crucifixus est Christus, quartae decimae cohaerentem, necnon et sextam decimam, et sequentem decimam septimam, vicesimo quidem octavo die mensis Pharmuthi, qui est IX kalendas Maias, jejunia solvemus vespere sabbatorum, sequenti vero lucescente Dominico, die XXIX mensis ipsius Pharmuthi,",
+ "candidate_score": 0.657204,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16_18",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 . Der herzog hat im ein schyff engegen von Ferara pys gen PlesenzaPiacenza ( lat. Placentia ) , Emilia-Romagna .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_471",
+ "psc_text": "88. Hinc nihil mirum si haec testimonia in documentis Graecis ante gesta Chalcedonensia laudatae epistolae subjecta fuerint, licet primum ejusdem epistolae exemplum iisdem caruerit: unde nec a nobis eidem subjicienda sunt. Cum vero apud Latinos nullum exemplum hactenus inventum sit in quo haec testimonia post epistolam ad Flavianum describantur, sed ea separatim edita et inserta occurrant in nonnullis antiquis Latinorum collectionibus, nimirum in collect. 5 Quesnelliana cap. 41, ubi ea descripta reperies tomo tertio, et in mss. collect. 3 cap. 82, nec non in codice Veronensi 38 cap. 37, satis probabile est solos Graecos, qui ea simul allata et allegata acceperant in Constantinopolitano conventu exemplaria scripsisse, in quibus ea epistola una cum testimoniis legeretur, ac exinde in Graecos codices ante gesta Chalcedonensia utraque simul traduxisse. Ex his autem apparet quam perperam P. Garnerius horum testimoniorum collectionem Theodoreto tribuerit, de quo tamen plura in observationibus ad notam ultimam Quesnelli. Inter testimonia",
+ "candidate_score": 0.656858,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16_18",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 . Der herzog hat im ein schyff engegen von Ferara pys gen PlesenzaPiacenza ( lat. Placentia ) , Emilia-Romagna .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_196",
+ "psc_text": "Enimvero hae adeo congruae sunt, ut ipse Quesnellus easdem fere praetulerit lectionibus eorum codicum qui decurtatam epistolam continent. Ne vero quispiam utriusque editionis integrae et decurtatae lectionibus fraudetur, post editam epistolam integram ex lectione mss. Florent. et Hadrian cum suis variantibus, eamdem decurtatam subjiciemus praesertim ad exemplar antiquissimi libri Barb. 2888, et alterius similis Vat. 1342, qui a Montfauconio, tom. I Biblioth. pag. 131, codex elegantissimus et vetustissimus nuncupatur; atque variantes aliorum codicum, qui eamdem epistolam pariter decurtatam praeferunt, annotabimus. Quicumque autem hanc decurtatam editionem, quam nemo hactenus exacte expressit, cum integra conferet (petimus autem ut conferre non pigeat), speramus fore ut nobis calculos adjiciens, istam ab ipso auctore emendatam atque auctam fateatur. 16. Quoad tempus vero hujus epistolae, recte quidem in notis statuit Quesnellus eam scriptam fuisse ante an. 455, quo Valentinianus III occisus fuit. Cum enim exarata noscatur dum Mauri Romano adhuc imperatori catholico subessent, et idcirco multi",
+ "candidate_score": 0.656551,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_72",
+ "psc_text": "Leonem duas saltem scripsisse epistolas, alteram ad Cyrillum episcopum Alexandrinum, ad Paschasinum episcopum Lilybetanum alteram, ex Paschasini litteris manifestum est. Sed utraeque injuria temporum intercidere. Solam Paschasini responsionem superesse existimatum fuit; ac propterea eam unam Quesnellus edidit. At ejus quoque epistolae, quam Cyrillum, Leoni reddidisse idem Paschasinus testatur, non exiguum fragmentum ad nos transmissum credimus; quod ut statuatur, nonnulla observanda sunt. 2. Eam nimirum Cyrilli epistolam de Paschate Africani concilii Patribus traditam, quam Dionysius Exiguus suae collectioni integram inseruerat num. 135, ex Sirmondi schedis cum longiori additione ediderant primum Petavius tom. II De Doctrina temporum, in fine, ac dein Bucherius in Commentario ad Canonem paschalem Victorii, cap. 1, pag. 72. Duae vero in ea quam Petavius et Bucherius ediderunt partes distinguendae, nimirum ipsa Cyrilli epistola ad Africanos, quae legitur correctior apud Dionysium; et ejus additio, quae ad aliam ejusdem Cyrilli epistolam pertinet. Has quidem duas distinctasque Cyrilli epistolas cum imperitus",
+ "candidate_score": 0.656512,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93_95",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_538",
+ "psc_text": "καὶ συνεπισκόπῳ Φλαυιανῷ, σαφέστερον τὰ ἀπεσταλμένα γράμματα περιέχει. ADMONITIO IN EPISTOLAS SEQUENTES XXX ET XXXI. 1. Etsi duae quae ad Pulcheriam eadem die ac de eadem re scriptae inveniuntur epistolae, aliquot non tam sententiis quam verbis sint plane similes, in multis nihilominus discrepant inter se, et altera ob insertas additiones est longe prolixior. Styli autem ratio et codicum atque collectionum antiquarum auctoritas, quibus utraque fulcitur, nequaquam sinunt ut alterutra alii quam Leoni tribuatur. Exemplaria tum Latina, tum Graeca antiquissimae collectionis 17 Chalcedonensis, et Ratisponensis collectio 19, praeter collectionem duodecimam et vigesimam secundam, primam epistolam satis vindicant; codices vero collectionum 2, 5, 11, 12, 13, 18, 20, 21, 22, 23 et 24, cum exemplo Sichardi, et peculiari ms. Vat. Reginae 293, alteram tuentur. Cur autem eodem die duae ejusmodi epistolae ad Pulcheriam traditae fuerint, et quae prius, quae autem posterius scripta censenda sit, curiosius inquiri potest, quam ulla satis tuta ratione",
+ "candidate_score": 0.655851,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94_96",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. : Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_538",
+ "psc_text": "καὶ συνεπισκόπῳ Φλαυιανῷ, σαφέστερον τὰ ἀπεσταλμένα γράμματα περιέχει. ADMONITIO IN EPISTOLAS SEQUENTES XXX ET XXXI. 1. Etsi duae quae ad Pulcheriam eadem die ac de eadem re scriptae inveniuntur epistolae, aliquot non tam sententiis quam verbis sint plane similes, in multis nihilominus discrepant inter se, et altera ob insertas additiones est longe prolixior. Styli autem ratio et codicum atque collectionum antiquarum auctoritas, quibus utraque fulcitur, nequaquam sinunt ut alterutra alii quam Leoni tribuatur. Exemplaria tum Latina, tum Graeca antiquissimae collectionis 17 Chalcedonensis, et Ratisponensis collectio 19, praeter collectionem duodecimam et vigesimam secundam, primam epistolam satis vindicant; codices vero collectionum 2, 5, 11, 12, 13, 18, 20, 21, 22, 23 et 24, cum exemplo Sichardi, et peculiari ms. Vat. Reginae 293, alteram tuentur. Cur autem eodem die duae ejusmodi epistolae ad Pulcheriam traditae fuerint, et quae prius, quae autem posterius scripta censenda sit, curiosius inquiri potest, quam ulla satis tuta ratione",
+ "candidate_score": 0.655502,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_761",
+ "psc_text": "rei aliqua mentio a Placidia eidem epistolae inserta fuisset. Id autem Romae innotuit ante diem 17 Martii hujus anni 450, quo S. Leo hac de re gratulatus Pulcheriae dedit epistolam 60. Igitur quatuor priores epistolae exaratae fuerunt paulo post diem 22 Februarii, et ante diem 17 Martii anni ejusdem, ac probabilius sub Februarii finem. 5. Cuique epistolae sive a Valentiniano, sive ab Augustis scriptae Quesnellus subjecit epistolam quam Theodosius reddidit. Nos collectionis Chalcedonensis methodum et rationem etiam temporis sequendam putavimus. Ut autem idoneum intervallum tribuatur transmissioni litterarum, Theodosii epistolae in Aprilem referendae videntur, ac propterea post epistolas 60 et 61 scriptas mense Martio easdem locavimus. 6. Quamvis probabilius existimemus omnes has epistolas scriptas fuisse Latine, uti Latine pariter scribebantur leges, etiamsi in Oriente darentur, interiisse tamen credimus originale Latinum, solamque superesse Graecam versionem, et Latina exempla, quae ad nos transmissa fuerunt, esse antiquam interpretationem ex Graeco, eamque ab homine lucubratam",
+ "candidate_score": 0.655326,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_548",
+ "psc_text": "Sed contra fidem earum collectionum quae chronicam notam iduum Junii exhibent, eamque ex epistola 30 non potuerunt sumere, hanc opinionem inducere nequivimus. Id autem multo minus potuimus alia ratione, quae conjecturam numero praecedenti propositam magis magisque confirmabit. Si epistolae, inquit Leo epist. 45, quae in fidei causa per nostros clericos directae sunt, ad vestram pietatem pervenissent, certum est remedium vos his rebus quae contra fidem factae sunt . . . praestare potuisse. Indicatur epistola 30, per legatos missa quae, his Ephesum profectis ad Augustam non pervenit. Altam ergo eadem in re et pleniorem quidem epistolam ad eamdem Pulcheriam se alia occasione post legatorum discessum non direxisse praesumit; alias haec, non aeque ac illa prior alio traducta, eumdem effectum multo magis peperisset, ita ut opus non fuerit prioris epistolae 30 exemplum ad eamdem una cum epist. 45 iterum mittere. Igitur epistola 31 ad Pulcheriam missa non fuit, sed ab ipso Leone",
+ "candidate_score": 0.655245,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93_95",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_368",
+ "psc_text": "eamdem Flaviani epistolam se jam tunc accepisse indicat, cum scripsit epistolam 27, datam die 21 Maii anni ejusdem. Si epistola Flaviani sub hunc diem accepta valde erat sera; ergo multo ante scripta fuerat. Haec de primis Flaviani litteris procul dubio intelligenda sunt. Rursum epistola 36 ad eumdem Flavianum, data XII vel XV kal. Julii anni ejusdem aliae hujus litterae tunc acceptae una cum gestis nominantur sic: Litteras tuae dilectionis accepi cum gestis, quae apud vos de fidei quaestione confecta sunt. Haec de secundis litteris ejusdem Flaviani, quibus acta in Eutychem aeque ac primis annexa fuerant. Porro in hac epistola 36 respici epistolam 26, Flaviani, ex eo manifestum sit, quod Flavianus ep. 26, c. 2, sperare se dicit, remotum iri synodum, quae futura vulgabatur: Leo autem huic articulo respondens epistola 36, concilium impediri non posse significat. Igitur epistola 26, Flaviani secunda est, epistola autem 22, prima, ac paulo post Constantinopolitanam synodum",
+ "candidate_score": 0.65414,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_363",
+ "psc_text": "449, num. 1 et seqq. et epistolam nobis 26, quam post acceptas a Leone litteras Flavianus scripsit circa Aprilem an. 449, veluti primam traduxit; epistolam vero sequentem veluti secundam posterius traditam statuit, ac in eamdem sententiam traxit ipsum Antonium Pagium, qui idcirco Baronium corrigendum putavit ad an. 448, num. 8. Praecipuum seu potius unicum Quesnelli argumentum a Pagio item repetitum his Flaviani verbis innititur, ex epist. 26, quibus Eutychem damnatum significans, addit: Sicut docebunt vestram Sanctitatem omnia, quae super eo sunt gesta, quaeque direximus cum nostris his litteris. In quae ille: Vides ut nihil litterarum vel gestorum synodi ante hanc epistolam acceperat Leo a Flaviano? Cumque Flavianus deinde memoret Leonis litteras sibi traditas a Pansophio (est epistola 23) quibus edoctus fuerat, eumdem Eutychem libellos direxisse ad Leonem plenos omni fallacia et calliditate; ex his liquet pariter, subdit Quesnellus, non ante Flavianum de litteris ad Leonem ea de re scribendis cogitasse,",
+ "candidate_score": 0.65385,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_73",
+ "psc_text": "in Commentario ad Canonem paschalem Victorii, cap. 1, pag. 72. Duae vero in ea quam Petavius et Bucherius ediderunt partes distinguendae, nimirum ipsa Cyrilli epistola ad Africanos, quae legitur correctior apud Dionysium; et ejus additio, quae ad aliam ejusdem Cyrilli epistolam pertinet. Has quidem duas distinctasque Cyrilli epistolas cum imperitus quidam reperisset agentes de Paschate, de eodem Paschate utrasque agere credidit: et idcirco epistolae ad Africanos, quam ex Dionysio primum descripsit, paucis verbis suo arbitrio immutatis, alteram, quae Bedae temporibus integra legebatur, initio praetermisso, subjecit atque inseruit; quae cum denuntiet diem Paschatis anni 444, eidem diei accommodata fuit a librario dies designata in priori ad Africanos epistola, nimirum IX kal. Maii. Hinc Bucherius non duas, sed unam epistolam habuit totum hoc documentum, eodemque credidit sermonem esse de solo Paschate ann. 444. 3. Sed si conferatur prima hujus pars cum Cyrilli epistola ad Africanos, quae a Dionysio conservata est, eadem reperientur",
+ "candidate_score": 0.653448,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_471",
+ "psc_text": "88. Hinc nihil mirum si haec testimonia in documentis Graecis ante gesta Chalcedonensia laudatae epistolae subjecta fuerint, licet primum ejusdem epistolae exemplum iisdem caruerit: unde nec a nobis eidem subjicienda sunt. Cum vero apud Latinos nullum exemplum hactenus inventum sit in quo haec testimonia post epistolam ad Flavianum describantur, sed ea separatim edita et inserta occurrant in nonnullis antiquis Latinorum collectionibus, nimirum in collect. 5 Quesnelliana cap. 41, ubi ea descripta reperies tomo tertio, et in mss. collect. 3 cap. 82, nec non in codice Veronensi 38 cap. 37, satis probabile est solos Graecos, qui ea simul allata et allegata acceperant in Constantinopolitano conventu exemplaria scripsisse, in quibus ea epistola una cum testimoniis legeretur, ac exinde in Graecos codices ante gesta Chalcedonensia utraque simul traduxisse. Ex his autem apparet quam perperam P. Garnerius horum testimoniorum collectionem Theodoreto tribuerit, de quo tamen plura in observationibus ad notam ultimam Quesnelli. Inter testimonia",
+ "candidate_score": 0.651979,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94_96",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. : Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_73",
+ "psc_text": "in Commentario ad Canonem paschalem Victorii, cap. 1, pag. 72. Duae vero in ea quam Petavius et Bucherius ediderunt partes distinguendae, nimirum ipsa Cyrilli epistola ad Africanos, quae legitur correctior apud Dionysium; et ejus additio, quae ad aliam ejusdem Cyrilli epistolam pertinet. Has quidem duas distinctasque Cyrilli epistolas cum imperitus quidam reperisset agentes de Paschate, de eodem Paschate utrasque agere credidit: et idcirco epistolae ad Africanos, quam ex Dionysio primum descripsit, paucis verbis suo arbitrio immutatis, alteram, quae Bedae temporibus integra legebatur, initio praetermisso, subjecit atque inseruit; quae cum denuntiet diem Paschatis anni 444, eidem diei accommodata fuit a librario dies designata in priori ad Africanos epistola, nimirum IX kal. Maii. Hinc Bucherius non duas, sed unam epistolam habuit totum hoc documentum, eodemque credidit sermonem esse de solo Paschate ann. 444. 3. Sed si conferatur prima hujus pars cum Cyrilli epistola ad Africanos, quae a Dionysio conservata est, eadem reperientur",
+ "candidate_score": 0.651558,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_643",
+ "psc_text": "aliquid tale contigerit. Solum in annotationibus indicare licebit verba quae vel supplenda videntur, vel Leonis mentem aperient, ut ne tamen ea huic epistolae ab eodem inserta affirmare possimus. Ita solutae sunt vel omnes, vel saltem praecipuae difficultates, quae contra hanc epistolam opponebantur, adeo ut vel ex hoc de ejus germanitate nihil sit ambigendum. 7. In ea vero quaestione, cur duae tam similes epistolae ad eumdem imperatorem traditae fuerint, Quesnellus suspicatus est epistolam 43 forsitan esse exemplar epistolae 44, quod nonnullis mutatis S. Leo miserit ad Pulcheriam Augustam; nam in epist. 45 ad eamdem scribens, ejusmodi exemplar se ad ipsam mittere testatur. At hoc in hypothesi ejusdem chronicae notationis in utraque epistola satis ingeniose dictum videri potest, non tamen probabiliter, verisimillimum enim est Leonem ad Pulcheriam misisse exemplar, quod originali ad Theodosium tradito responderet. Hypothesim vero ejusdem diei in epistola signati, ex Latino textu pendet, quod non esse proprium hujus epistolae,",
+ "candidate_score": 0.651483,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_85_87",
+ "bdc_text": "Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ; nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1590",
+ "psc_text": "sint baptizati. Tum Vandalica persecutione descripta, quae Christianis illata fuit in Africa post an. 439, hac occasione nonnullos in Gallias sese recepisse existimat, de quibus in eadem epistola sermo sit; et idcirco eam datam credit circa annos indicatos 442, 443 et 444, in quibus ea persecutio grassata est. 2. Sed primo evidens argumentum proferimus, quo haec epistola ipso quoque anno 445 posterior demonstratur. Hermes, qui Rustici litteras ad Leonem attulit, in inscriptione Narbonensis Ecclesiae a Quesnello in notis recusa Diaconus vocatur. Hanc autem inscriptionem idem Quesnellus Pagio astipulante ad an. 445, num. 24 et 25, adversus Baluzium optime interpretatur, et rectissime insculptam probat an. 445. Porro idem Hermes in exordio epistolae Leonis ad Rusticum Archidiaconus dicitur. Haec ergo epistola post eam inscriptionem seu post an. 445 exarata fuit, cum Hermes a diaconatu ad archidiaconatum provectus fuisset. 3. Dein licet Africana Vandalorum persecutio efferbuerit post an. 439, Mauritania tamen in Romanorum",
+ "candidate_score": 0.651221,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_196",
+ "psc_text": "Enimvero hae adeo congruae sunt, ut ipse Quesnellus easdem fere praetulerit lectionibus eorum codicum qui decurtatam epistolam continent. Ne vero quispiam utriusque editionis integrae et decurtatae lectionibus fraudetur, post editam epistolam integram ex lectione mss. Florent. et Hadrian cum suis variantibus, eamdem decurtatam subjiciemus praesertim ad exemplar antiquissimi libri Barb. 2888, et alterius similis Vat. 1342, qui a Montfauconio, tom. I Biblioth. pag. 131, codex elegantissimus et vetustissimus nuncupatur; atque variantes aliorum codicum, qui eamdem epistolam pariter decurtatam praeferunt, annotabimus. Quicumque autem hanc decurtatam editionem, quam nemo hactenus exacte expressit, cum integra conferet (petimus autem ut conferre non pigeat), speramus fore ut nobis calculos adjiciens, istam ab ipso auctore emendatam atque auctam fateatur. 16. Quoad tempus vero hujus epistolae, recte quidem in notis statuit Quesnellus eam scriptam fuisse ante an. 455, quo Valentinianus III occisus fuit. Cum enim exarata noscatur dum Mauri Romano adhuc imperatori catholico subessent, et idcirco multi",
+ "candidate_score": 0.651148,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_417",
+ "psc_text": "Oriente facta fuit, interpretatione, Latinitate donari potuerit. Quidquid vero hac in re probabilius videatur, certe secundum hoc epistolae caput, quod in causa Eutychis potissimum ac necessarium est, et tam antiqua cum Graeca tum Latina versione comprobatur, in suspicionem suppositionis adduci nequit. 6. Restat ut statuamus de tempore. Jam fere omnes post Quesnellum hanc epistolam scriptam censent post mensem maium an. 449, siquidem his verbis cap. 2, ut iis quae a beatissimo papa Romanae civitatis scripta sunt obedienter attendas, indicari putant celebrem Leonis epistolam 28 ad Flavianum datam idibus Junii anni ejusdem, qua de tota Eutychis causa decisum fuit. In eamdem sententiam nos pariter transivimus lib. II Observationum in card. Norisii Opera, c. 7, num. 2. Nunc aliam sententiam inducere cogimur. Omnes enim ex una parte assentiuntur, et S. Petrum Chrysologum his litteris respondere epistolae Eutychis, et Eutychem eodem tempore quo ad Leonem scripsit, etiam ad Chrysologum dedisse litteras, quibus eum",
+ "candidate_score": 0.651058,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_368",
+ "psc_text": "eamdem Flaviani epistolam se jam tunc accepisse indicat, cum scripsit epistolam 27, datam die 21 Maii anni ejusdem. Si epistola Flaviani sub hunc diem accepta valde erat sera; ergo multo ante scripta fuerat. Haec de primis Flaviani litteris procul dubio intelligenda sunt. Rursum epistola 36 ad eumdem Flavianum, data XII vel XV kal. Julii anni ejusdem aliae hujus litterae tunc acceptae una cum gestis nominantur sic: Litteras tuae dilectionis accepi cum gestis, quae apud vos de fidei quaestione confecta sunt. Haec de secundis litteris ejusdem Flaviani, quibus acta in Eutychem aeque ac primis annexa fuerant. Porro in hac epistola 36 respici epistolam 26, Flaviani, ex eo manifestum sit, quod Flavianus ep. 26, c. 2, sperare se dicit, remotum iri synodum, quae futura vulgabatur: Leo autem huic articulo respondens epistola 36, concilium impediri non posse significat. Igitur epistola 26, Flaviani secunda est, epistola autem 22, prima, ac paulo post Constantinopolitanam synodum",
+ "candidate_score": 0.650352,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_538",
+ "psc_text": "καὶ συνεπισκόπῳ Φλαυιανῷ, σαφέστερον τὰ ἀπεσταλμένα γράμματα περιέχει. ADMONITIO IN EPISTOLAS SEQUENTES XXX ET XXXI. 1. Etsi duae quae ad Pulcheriam eadem die ac de eadem re scriptae inveniuntur epistolae, aliquot non tam sententiis quam verbis sint plane similes, in multis nihilominus discrepant inter se, et altera ob insertas additiones est longe prolixior. Styli autem ratio et codicum atque collectionum antiquarum auctoritas, quibus utraque fulcitur, nequaquam sinunt ut alterutra alii quam Leoni tribuatur. Exemplaria tum Latina, tum Graeca antiquissimae collectionis 17 Chalcedonensis, et Ratisponensis collectio 19, praeter collectionem duodecimam et vigesimam secundam, primam epistolam satis vindicant; codices vero collectionum 2, 5, 11, 12, 13, 18, 20, 21, 22, 23 et 24, cum exemplo Sichardi, et peculiari ms. Vat. Reginae 293, alteram tuentur. Cur autem eodem die duae ejusmodi epistolae ad Pulcheriam traditae fuerint, et quae prius, quae autem posterius scripta censenda sit, curiosius inquiri potest, quam ulla satis tuta ratione",
+ "candidate_score": 0.650242,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93_95",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_73",
+ "psc_text": "in Commentario ad Canonem paschalem Victorii, cap. 1, pag. 72. Duae vero in ea quam Petavius et Bucherius ediderunt partes distinguendae, nimirum ipsa Cyrilli epistola ad Africanos, quae legitur correctior apud Dionysium; et ejus additio, quae ad aliam ejusdem Cyrilli epistolam pertinet. Has quidem duas distinctasque Cyrilli epistolas cum imperitus quidam reperisset agentes de Paschate, de eodem Paschate utrasque agere credidit: et idcirco epistolae ad Africanos, quam ex Dionysio primum descripsit, paucis verbis suo arbitrio immutatis, alteram, quae Bedae temporibus integra legebatur, initio praetermisso, subjecit atque inseruit; quae cum denuntiet diem Paschatis anni 444, eidem diei accommodata fuit a librario dies designata in priori ad Africanos epistola, nimirum IX kal. Maii. Hinc Bucherius non duas, sed unam epistolam habuit totum hoc documentum, eodemque credidit sermonem esse de solo Paschate ann. 444. 3. Sed si conferatur prima hujus pars cum Cyrilli epistola ad Africanos, quae a Dionysio conservata est, eadem reperientur",
+ "candidate_score": 0.649763,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_537",
+ "psc_text": "καὶ ἰσχύοντας αὐτὸν εἰς τὴν τοῦ δικαίου καὶ ἀγαθοῦ μεταγαγεῖν διάθεσιν· ἵν' ὅτι περ ἀμφιβάλλεσθαι οὐ δύναται, ὁποῖόν τι τυγχάνει τῆς τῶν χριστιανῶν ὁμολογίας τὸ ἀκέραιον, καὶ πάσης τῆς πλάνης τὸ φαῦλον καταδικασθείη, καὶ, εἰ ἀνανήψειεν, ὃς πεπλάνηται, ὑπὲρ συγγνώμης παρακαλέσων, τὴν τῶν ἐπισκόπων αὐτῷ βοήθειαν ἐπικουρῆσαι. Ἐπείπερ ἐν τῷ ἑαυτοῦ λιβέλλῳ τῷ πρὸς ἡμᾶς ἀποσταλέντι καὶ τοῦτο ἑαυτῶ πρὸς τὸ ἀξιωθῆναι συγγνώμης ἐφύλαξεν, ἐπαγγελλόμενος ἑαυτὸν διορθοῦν, εἴ τι δ' ἂν ἡ ἡμετέρα γνώμη περὶ τούτων, περὶ ὧν κακῶς ᾔσθετο, ἀποδοκιμάσειεν. Τί δὲ ἡ καθολικὴ Ἐκκλησία καθόλου περὶ τοῦ θείου μυστηρίου τῆς Δεσποτικῆς σαρκώσεως πιστεύει, καὶ διδάσκει, τῷ ἀδελφῷ ἡμῶν, καὶ συνεπισκόπῳ Φλαυιανῷ, σαφέστερον τὰ ἀπεσταλμένα γράμματα περιέχει. ADMONITIO IN EPISTOLAS SEQUENTES XXX ET XXXI. 1. Etsi duae quae ad Pulcheriam eadem die ac de eadem re scriptae inveniuntur epistolae, aliquot non tam sententiis quam verbis sint plane similes, in multis nihilominus discrepant inter se, et altera ob insertas additiones",
+ "candidate_score": 0.649738,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1468",
+ "psc_text": "457, quibus data fuit epistola 156, vel paulo post: inverisimile enim ipsi videtur, pontificem in octo menses et amplius distulisse litteras, quas in recitato testimonio jam paratas indicavit. Hinc chronicam notationem huic epistolae subjectam rejiciendam putat: idque ex eo confirmat, quod ea notatio chronica in plerisque mss. desideretur. Cum porro ad hanc epistolam referenda existimet, quae Leo scripsit epist. 157, ad Anatolium, c. 1: Ego sane, quantum potui, piissimum principem precatus sum, ut . . . . . haereticorum assertiones in magna vergere ignorantiae caecitate cognosceret; hanc, una cum epistola 156, kal. Decembris traditam fuisse probabilius affirmat. At nec una cum epistola 156, nec paulo post hanc epistolam datam fuisse palam faciunt verba: Promisisse me MEMINI; quae promissum jamdiu ante factum manifestant. Verbum autem praeteriti temporis comprehendi, quod in testimonio epist. 156 has litteras jam paratas et scriptas indicare videtur, nihil moveat, quominus hoc promissum tamdiu dilatum credatur. Leoni enim",
+ "candidate_score": 0.649646,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93_95",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_369",
+ "psc_text": "respici epistolam 26, Flaviani, ex eo manifestum sit, quod Flavianus ep. 26, c. 2, sperare se dicit, remotum iri synodum, quae futura vulgabatur: Leo autem huic articulo respondens epistola 36, concilium impediri non posse significat. Igitur epistola 26, Flaviani secunda est, epistola autem 22, prima, ac paulo post Constantinopolitanam synodum missa exeunte an. 448 vel serius ineunte an. 449. Epistolam Eutychis una cum imperatoris litteris, quae pro eodem datae fuere, transmissam citius pervenisse nihil sit mirum. Unde vero epistolae Flaviani, quam sero allatam Leo miratus est, morae longiores injectae fuerint, ignoramus. Hinc epistola 22 priora gesta quae usque ad Constantinopolitanam synodum contigerant descripsit: epistola autem 26 posteriora adjecit quae post eamdem synodum Eutyches commoverat. Acta vero synodi iterum huic secundae epistolae fuerunt annexa, eo quod ex Leonis litteris Flavianus metueret, ne forte prior epistola cum actis intercidisset. Quod si in epistola 26 nulla fit mentio epistolae 22, quam antea missam",
+ "candidate_score": 0.649629,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_418",
+ "psc_text": "sententiam nos pariter transivimus lib. II Observationum in card. Norisii Opera, c. 7, num. 2. Nunc aliam sententiam inducere cogimur. Omnes enim ex una parte assentiuntur, et S. Petrum Chrysologum his litteris respondere epistolae Eutychis, et Eutychem eodem tempore quo ad Leonem scripsit, etiam ad Chrysologum dedisse litteras, quibus eum quoque adversus Flaviani sententiam citissime praeoccuparet. Ex alia autem parte certum est Leonem Februario mense anni 449 Eutychis epistolam accepisse, et hac de causa eodem mense rescripsisse epistolas 23 ac 24. Plures conjecturas cum Quesnello exquirere, ut longioris dilationis causae in responsione Chrysologi afferantur, opus non est. Etenim prima occasione hunc rescripsisse satis credibile fit ex ipso contextu, in quo Chrysologus se de ipsa causa nihil aliunde instructum prodit, nisi ex Eutychis litteris; idque adeo exiliter, ut de Nestorianismo potius quam de Eutychianismo metuisse videatur, eaque primo capite obtrudat quae sermone 145 contra Nestorianam haeresim Eutychianae contrariam manifestissime disserit. Id",
+ "candidate_score": 0.649591,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1577",
+ "psc_text": "Leo. Hac autem in re vetusti catalogi episcoporum Ecclesiae Ravennatis difficultatem afferent: vetusti, inquam, qui apud Agnellum a Bacchinio primum editum legi possunt; nam recentiores apud Rubeum et Ughellum etsi in re praesenti non obsint, antiquum tamen ordinem deseruere ex arbitrio, ut cum quibusdam praejudiciis nonnulla posterius detecta monumenta conciliarentur. In antiquis autem illis catalogis nullus quidem Leo hujus aevi episcopus reperitur; at Neo praecessor fit S. Petro Chrysologo, cum ex hac epistola posterior esse deberet. Ut autem haec difficultas tollatur, duo in his catalogis distinguenda sunt, ordo episcoporum, et tempus at gesta quae iisdem tribuuntur. Ordo catalogorum veterum, quoad priorum saeculorum episcopos cum derivatus fuerit ex antiquissimis diptychis quae in quibusque Ecclesiis jamdiu custodita fuere, nisi quid omnino evidens cogat, retinendus est. Tempus autem et gesta singulis episcopis ascripta, cum ex diptychis, in quibus sola episcoporum nomina describebantur, sumi nequiverint, ex auctorum medii aevi arbitrio, vel etiam ex vulgatis",
+ "candidate_score": 0.649523,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_85_87",
+ "bdc_text": "Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ; nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1591",
+ "psc_text": "rectissime insculptam probat an. 445. Porro idem Hermes in exordio epistolae Leonis ad Rusticum Archidiaconus dicitur. Haec ergo epistola post eam inscriptionem seu post an. 445 exarata fuit, cum Hermes a diaconatu ad archidiaconatum provectus fuisset. 3. Dein licet Africana Vandalorum persecutio efferbuerit post an. 439, Mauritania tamen in Romanorum potestate perstitit usque ad Valentiniani mortem, quae incidit in an. 455. Igitur si ii qui de Mauritania in Gallias venerunt, persecutionis causa, ut opinatur Quesnellus, transmisere, id post an. 455 statuendum esset. 4. Verum ad exsufflandam Quesnelli conjectationem, et ad statuendum verum tempus hujus epistolae, alia apertiora et luculentiora ex ipsis Rustici Inquisitionibus suppetunt. Non solum enim inquisit. 18 de his qui ex Africa vel de Mauritania venerunt sermo est, sed etiam inquisit. 17 de his qui parvuli ab hostibus capti sunt, et postea ad Romaniam venerint; et inquisit. 19 de his qui parvuli . . . . a gentilibus",
+ "candidate_score": 0.649304,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_632",
+ "psc_text": "Dioscori mentionem praecessisse innuunt, uti praecedit in epist. 44, quae tamen mentio non apparet in epist. 43. Quapropter haec epistola veluti spuria nonnullis repudianda visa est, inter quos legendus Tillemontius not. 31 in Leonis vitam. 2. Nos vero ne de suppositione ac falsitate hujus epistolae suspicemur, Graecae collectionis Chalcedonensis, in qua non minus haec epistola describitur, quam epistola 44, auctoritas cogit. Etsi enim eamdem epistolam satis vindicare possit Chalcedonensis collectio Latina, quae ante medium VI saeculum lucubrata hanc epistolam exhibet, multo tamen evidentius omnem suspicionem amovere debet Graeca collectio, quippe quae ipso Leone vivente compacta fuit inter an. 453 et 455, ut in praefat. ad epistolas demonstravimus num. 34. Igitur hoc tempore exstitit apud Graecos Latinum hujus epistolae autographum, ex quo Graeca interpretatio manavit. Majus et antiquius germanitatis testimonium desiderari nequit, quod nulla lacuna, errore nullo, qui nunc in ea epistola appareant, vocari potest in dubium: secus alia documenta, quae",
+ "candidate_score": 0.649094,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_10_12",
+ "bdc_text": "zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II . d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. : Thomas B.",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_629",
+ "psc_text": "fiduciam dilectionis erga te nostrae habere non dubites, saepius nos de processu actuum tuorum facias certiores: quoniam judicii nostri memores cupimus semper de tuis profectibus in Domino gloriari. Deus te incolumen custodiat, frater charissime. EPISTOLA XLII. AD EUMDEM RAVENNIUM ARELATENSEM EPISCOPUM. SYNOPSIS. De Petroniano vago et diaconum se Leonis mentiente admonet, eumque ab omnium Ecclesiarum communione expelli postulat. Dilectissimo fratri RAVENNIO LEO papa. Circumspectum te volumus esse atque sollicitum ne quid sibi plectenda possit vindicare praesumptio; quae cum aditum falsa subreptione repererit, ad majorem se 893 temeritatem nomine usurpatae dignitatis extendit. Petronianum quemdam vagum et semper erroneum, certa nos clericorum tuorum suggestione didicimus per Gallias se nostrum esse diaconum jactitasse, et sub hujus honoris obtentu diversas ejus provinciae Ecclesias circuire. Cujus audaciae tam nefandae dilectionem tuam, frater 894 charissime, ita volumus obviare, ut eum, admonitis etiam totius provinciae episcopis, in sua falsitate detectum, ab omnium Ecclesiarum communione, ne ulterius hoc",
+ "candidate_score": 0.648696,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_10_12",
+ "bdc_text": "zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II . d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. : Thomas B.",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1581",
+ "psc_text": "Joannem, qui sub Simplicio, et tertium Petrum, qui sub Symmacho vixerit; ac si Agnellus et alii veterum catalogorum scriptores in Joanne Angellopte et Petro secundo duos Joannes et duos Petros confuderint. Haec omnino arbitraria inducat oportet, qui de rebus ac temporibus perperam attributis non suspicatur. 5. Ravennium quidem Arelatensem inscriptioni epistolae Leonis subjicere, contra omnium codicum fidem pugnat. Non solae Galliae vastatae fuerunt ab Attila, sed is in ipsa Italia ad Padum usque pervenit, ultra quod flumen Ravennatis provincia, et pars etiam dioeceseos extendebatur. Quid quod haec epistola ex contextu encyclica videtur ad plures, ut ne peculiaris ratio pro Ravennate requirenda sit? Additio porro duorum episcoporum Joannis et Petri probabilis esset, si nulla alia ratio suppeteret conciliandi omnia. Quando autem in catalogis error aliquis certus est, et sola emendatione rerum ac temporum, quae ex auctorum arbitrio ascititia aut praejudiciis constituta sunt, sanari potest, non est deserendus aut additionibus perturbandus episcoporum",
+ "candidate_score": 0.648091,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_86_88",
+ "bdc_text": "Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ; nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s . Friedrich Roth , Augsburgs Reformationsgeschichte , Bd. 3 , München 1907 , S. 240-244. 472f ) .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1598",
+ "psc_text": "Hermes, qui in hac epistola appellatur Archidiaconus, vivo adhuc Rustico Biterrensibus episcopus datus fuit, a quibus cum non fuerit receptus, Narbonam rediit, et hac de re idem Rusticus et Hermes litteras ad Leonem dedere, ut ex Hilari papae epist. 8 colligere licet. His autem ut congruum tempus tribuatur, ante Leonis mortem, quae contigit an. 461, Hermes ad Biterrensem cathedram promotus videtur sub. an. 460; haec autem epistola, Hermete adhuc archidiacono Romae agente, scripta serius dicenda est an. 459. 7. His autem de tempore hujus epistolae praemissis manifestum fit quam sint inanes duae Quesnelli conjecturae, quibus cum animadverterit aliquot ex iis dubiis quae proposuit Rusticus decisa fuisse in conciliis Arausicano I, Vasensi I, et Arelatensi II, alterutrum not. 1 colligit: Scilicet vel Rusticum ad Leonem scripsisse, antequam eae difficiles quaestiones in conciliis supradictis ventilarentur et enodarentur: supervacaneum enim videretur et praeter consuetudinem Gallicanam, ut post soluta in pluribus comprovincialibus, aut majoribus",
+ "candidate_score": 0.648057,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_14_16",
+ "bdc_text": "Contemporaries I 444f. dem bapst hat erzeigt . Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_73",
+ "psc_text": "in Commentario ad Canonem paschalem Victorii, cap. 1, pag. 72. Duae vero in ea quam Petavius et Bucherius ediderunt partes distinguendae, nimirum ipsa Cyrilli epistola ad Africanos, quae legitur correctior apud Dionysium; et ejus additio, quae ad aliam ejusdem Cyrilli epistolam pertinet. Has quidem duas distinctasque Cyrilli epistolas cum imperitus quidam reperisset agentes de Paschate, de eodem Paschate utrasque agere credidit: et idcirco epistolae ad Africanos, quam ex Dionysio primum descripsit, paucis verbis suo arbitrio immutatis, alteram, quae Bedae temporibus integra legebatur, initio praetermisso, subjecit atque inseruit; quae cum denuntiet diem Paschatis anni 444, eidem diei accommodata fuit a librario dies designata in priori ad Africanos epistola, nimirum IX kal. Maii. Hinc Bucherius non duas, sed unam epistolam habuit totum hoc documentum, eodemque credidit sermonem esse de solo Paschate ann. 444. 3. Sed si conferatur prima hujus pars cum Cyrilli epistola ad Africanos, quae a Dionysio conservata est, eadem reperientur",
+ "candidate_score": 0.647574,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93_95",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_192",
+ "psc_text": "scripserit. 14. P. Coustantius discrimen illud, quod memoravimus in Gelasii epistola ad Dardanos, quae in aliis codicibus brevior, in aliis prolixior est, ex eo pendere credidit, quod eadem illa epistola sub duplici forma ab ipsomet Gelasio prodierit; idemque postea Hormisdae et Gregorio, antea vero Leoni nostro evenisse opinatus est. Lege Vindic. veter. codd. confirmat. cap. 13, pag. 713. Id huic epistolae contigisse ex antea observatis probabilissimum nobis est. S. Leo scripserat, ut videtur, prima manu epistolam, qualis dabitur ex mss. editionis decurtatae; et ex hoc exemplo olim edito vel invento hanc epistolam sumpserunt auctores collectionum ejusdem editionis. Posteriori vero manu, cum forte supervenisset aliquid novi, ex. gr., causa Restituti episcopi, quem nunc, quasi post illa quae Potentius retulerat, conquestum tradit cap. 10 S. pontifex exscribens eamdem epistolam, nonnulla aliis verbis exposuit, quaedam autem pro novitate causae adjecit. Ita etiam epistolas 30 et 31, quae partim eisdem, partim diversis verbis eadem",
+ "candidate_score": 0.647384,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93_95",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1604",
+ "psc_text": "codicibus aliquid dicendum superest. Invenimus hanc epistolam in mss. decem et septem collectionum, nimirum 1, 3 et reliquis usque ad 13, nec non in 18 et 21 usque ad 24, ac praeterea in peculiari vetustissimo ms. capituli Veronensis 58. Duobus autem modis haec in ejusmodi collectionibus praefertur. In omnibus enim collectionibus posterioribus Dionysio ipsae Rustici inquisitiones desiderantur. Dionysius scilicet, omissis inquisitionibus, ipsarum loco titulos epistolae praefixit, quibus nonnumquam duas Leonis responsiones in unum minus apte copulavit, ut suo loco notabimus. Hos eosdem Dionysii titulos tantum nacti sumus in codicibus aliarum posteriorum collectionum Hispanicae, Hadrianeae, etc., quae hanc epistolam e Dionysio recepisse noscuntur. Hos titulos nos cum Quesnello in praemissa synopsi exhibebimus. Inquisitiones vero, sine quibus plerumque Leonis responsa intelligi nequeunt, Sirmondus primus edidit. Eas nos in quatuor collectionibus mss. Dionysio antiquioribus reperimus, scilicet in cod. Vat. Reginae collect. 1, in Vat. et Barber. collect. 3, in Lucensi collect. 4, in",
+ "candidate_score": 0.647364,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_104_106",
+ "bdc_text": "Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ; zu denken ist aber auch an Johann ( Hans ) Heinrich Göldli , Chorherr am Großmünsterstift;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_72",
+ "psc_text": "Leonem duas saltem scripsisse epistolas, alteram ad Cyrillum episcopum Alexandrinum, ad Paschasinum episcopum Lilybetanum alteram, ex Paschasini litteris manifestum est. Sed utraeque injuria temporum intercidere. Solam Paschasini responsionem superesse existimatum fuit; ac propterea eam unam Quesnellus edidit. At ejus quoque epistolae, quam Cyrillum, Leoni reddidisse idem Paschasinus testatur, non exiguum fragmentum ad nos transmissum credimus; quod ut statuatur, nonnulla observanda sunt. 2. Eam nimirum Cyrilli epistolam de Paschate Africani concilii Patribus traditam, quam Dionysius Exiguus suae collectioni integram inseruerat num. 135, ex Sirmondi schedis cum longiori additione ediderant primum Petavius tom. II De Doctrina temporum, in fine, ac dein Bucherius in Commentario ad Canonem paschalem Victorii, cap. 1, pag. 72. Duae vero in ea quam Petavius et Bucherius ediderunt partes distinguendae, nimirum ipsa Cyrilli epistola ad Africanos, quae legitur correctior apud Dionysium; et ejus additio, quae ad aliam ejusdem Cyrilli epistolam pertinet. Has quidem duas distinctasque Cyrilli epistolas cum imperitus",
+ "candidate_score": 0.647334,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_15_17",
+ "bdc_text": "Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_471",
+ "psc_text": "88. Hinc nihil mirum si haec testimonia in documentis Graecis ante gesta Chalcedonensia laudatae epistolae subjecta fuerint, licet primum ejusdem epistolae exemplum iisdem caruerit: unde nec a nobis eidem subjicienda sunt. Cum vero apud Latinos nullum exemplum hactenus inventum sit in quo haec testimonia post epistolam ad Flavianum describantur, sed ea separatim edita et inserta occurrant in nonnullis antiquis Latinorum collectionibus, nimirum in collect. 5 Quesnelliana cap. 41, ubi ea descripta reperies tomo tertio, et in mss. collect. 3 cap. 82, nec non in codice Veronensi 38 cap. 37, satis probabile est solos Graecos, qui ea simul allata et allegata acceperant in Constantinopolitano conventu exemplaria scripsisse, in quibus ea epistola una cum testimoniis legeretur, ac exinde in Graecos codices ante gesta Chalcedonensia utraque simul traduxisse. Ex his autem apparet quam perperam P. Garnerius horum testimoniorum collectionem Theodoreto tribuerit, de quo tamen plura in observationibus ad notam ultimam Quesnelli. Inter testimonia",
+ "candidate_score": 0.64682,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94_96",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. : Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_539",
+ "psc_text": "5, 11, 12, 13, 18, 20, 21, 22, 23 et 24, cum exemplo Sichardi, et peculiari ms. Vat. Reginae 293, alteram tuentur. Cur autem eodem die duae ejusmodi epistolae ad Pulcheriam traditae fuerint, et quae prius, quae autem posterius scripta censenda sit, curiosius inquiri potest, quam ulla satis tuta ratione definiri. 2. Quesnellus in prima editione (Tom. II primae edit. pag. 850) existimavit a pontifice primo scriptam fuisse epistolam 30, et ad Pulcheriam transmissam per legatos, cum adhuc spes nonnulla superesset fore ut synodus in conventum simplicem apud Constantinopolim commutaretur. Idcirco enim sub finem ejusdem epistolae scriptum putat; Sed ei qui in errore est melius consuletur, si ubi desipuit, ibidem resipiscat; et ubi damnationem meruit, illic indulgentiam consequatur. Cum vero impedimenta inciderint, quibus haec epistola Pulcheriae data non fuerit; ejusdem exemplum ad eam Leo iterum post pseudosynodum Ephesinam transmisit, ut liquet ex epist. 45. Hac autem occasione eam epistolam paucis",
+ "candidate_score": 0.646769,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93_95",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_747",
+ "psc_text": "Asterii. Igitur sub finem ejusdem anni haec epistola ad Leonem scripta videtur; sicut et alia ordinatorum ejus, cujus fit mentio in epistola 71; nam statim post ordinationem ejusmodi epistolae scribebantur. 2. Sub idem tempus de eadem re ad Leonem litteras dedere Theodosius atque Pulcheria, et omnes hae epistolae simul videntur transmissae. Nondum tamen Romam pervenerant mense Martio anni 450, cum Leo scripsit epistolas 60 et 61, in quibus Flavianum adhuc vivum praesumit. Eas pontifex accipere potuit mense Aprili vel Maio; cujus morae quid in causa fuerit ignoramus. Cum autem difficilem rem proponerent, quae maturiorem consultationem flagitabat, forte hac de re Leo habuit illum tractatum, cujus gratia Petronium et Regulum Gallicanos diu se retinuisse scribit epist. 67, ad Ravennium, in quam vide annot. 2 (885 d). Haec quidem Anatolii causa adeo magnum pontifici negotium facessivit, ut quatuor legatos eligendos, instruendos, atque Constantinopolim transmittendos crediderit, quod non exiguam in respondendo dilationem flagitabat:",
+ "candidate_score": 0.646763,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_539",
+ "psc_text": "5, 11, 12, 13, 18, 20, 21, 22, 23 et 24, cum exemplo Sichardi, et peculiari ms. Vat. Reginae 293, alteram tuentur. Cur autem eodem die duae ejusmodi epistolae ad Pulcheriam traditae fuerint, et quae prius, quae autem posterius scripta censenda sit, curiosius inquiri potest, quam ulla satis tuta ratione definiri. 2. Quesnellus in prima editione (Tom. II primae edit. pag. 850) existimavit a pontifice primo scriptam fuisse epistolam 30, et ad Pulcheriam transmissam per legatos, cum adhuc spes nonnulla superesset fore ut synodus in conventum simplicem apud Constantinopolim commutaretur. Idcirco enim sub finem ejusdem epistolae scriptum putat; Sed ei qui in errore est melius consuletur, si ubi desipuit, ibidem resipiscat; et ubi damnationem meruit, illic indulgentiam consequatur. Cum vero impedimenta inciderint, quibus haec epistola Pulcheriae data non fuerit; ejusdem exemplum ad eam Leo iterum post pseudosynodum Ephesinam transmisit, ut liquet ex epist. 45. Hac autem occasione eam epistolam paucis",
+ "candidate_score": 0.646538,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93_95",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1470",
+ "psc_text": "21 Martii anni 458, cum per Philoxenum agentem in rebus misit epistolas 160, 161 et 162. Poterat his hanc quoque epistolam annectere. Cum vero per eumdem Philoxenum imperator petiisset, ut S. Leo aliquos de suis fratribus optime instructos dirigeret, quos quidem dirigendos pollicetur ep. 162, c. 3, in hoc tempus harum litterarum transmissionem differendam censuit: et Domitianus ac Geminianus legati, sunt ea fidelis occasio cujus initio epistolae meminit. Cum vero hi legati discesserint cum praecedentibus litteris signatis die XVI kal. Septembris; hanc eamdem diem ex Leonis more huic quoque epistolae jure affixam agnoscimus. Hinc ex duobus diebus XIII vel XVI kal. Septembris, quorum alterum habent duo codices Trecopith. et Oxon. Quesnelli ac editiones Josiae Simleri, Surii, etc., alterum vero codex Theodoricianus ejusdem Quesnelli et noster praestantissimus Ratisponensis; hunc postremum cum antecedentibus litteris concinnentem praetulimus: facile autem fuit librariorum lapsu notam VI, disjunctis lateribus convertere in III, et scribere XIII pro",
+ "candidate_score": 0.646468,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_192",
+ "psc_text": "scripserit. 14. P. Coustantius discrimen illud, quod memoravimus in Gelasii epistola ad Dardanos, quae in aliis codicibus brevior, in aliis prolixior est, ex eo pendere credidit, quod eadem illa epistola sub duplici forma ab ipsomet Gelasio prodierit; idemque postea Hormisdae et Gregorio, antea vero Leoni nostro evenisse opinatus est. Lege Vindic. veter. codd. confirmat. cap. 13, pag. 713. Id huic epistolae contigisse ex antea observatis probabilissimum nobis est. S. Leo scripserat, ut videtur, prima manu epistolam, qualis dabitur ex mss. editionis decurtatae; et ex hoc exemplo olim edito vel invento hanc epistolam sumpserunt auctores collectionum ejusdem editionis. Posteriori vero manu, cum forte supervenisset aliquid novi, ex. gr., causa Restituti episcopi, quem nunc, quasi post illa quae Potentius retulerat, conquestum tradit cap. 10 S. pontifex exscribens eamdem epistolam, nonnulla aliis verbis exposuit, quaedam autem pro novitate causae adjecit. Ita etiam epistolas 30 et 31, quae partim eisdem, partim diversis verbis eadem",
+ "candidate_score": 0.64637,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_50_52",
+ "bdc_text": "Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ; Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_759",
+ "psc_text": "post festum S. Petri die 29 Junii an. 450. Error ex duobus manifeste detegitur. Primum quia hoc anno Valentinianus Romae erat mense Martio, quo legem edidit Novellis insertam tit. 7, de Indulgentiis reliquorum, nec non mense Aprili ex tit. 38, de Naviculariis annuis, etc., ex quibus dies festus S. Petri, ante quem ille pridie Romam advenerat, dies 29 Junii esse non potest. Secundo quia cum Theodosius obierit die 28 Julii anni ejusdem 450, si post diem 29 Junii scriptae ac missae ad eum fuissent epistolae, post ejus mortem Constantinopolim pervenissent, nec potuisset alias, quae exstant, epistolas reddere. Alius igitur dies festus S. Petri cum Tillemontio et Pagio quaerendus est, et anterior quidem die III nonas Martii an. 450, quo memorata lex de Indulgentiis reliquorum data fuit. Ex antiquissimo Kalendario Bucheriano, in quo dies festi Romanae Ecclesiae notantur, discimus VIII kal. Martii Romae celebratum fuisse festum hoc titulo ibidem signatum: Natale",
+ "candidate_score": 0.646303,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1470",
+ "psc_text": "21 Martii anni 458, cum per Philoxenum agentem in rebus misit epistolas 160, 161 et 162. Poterat his hanc quoque epistolam annectere. Cum vero per eumdem Philoxenum imperator petiisset, ut S. Leo aliquos de suis fratribus optime instructos dirigeret, quos quidem dirigendos pollicetur ep. 162, c. 3, in hoc tempus harum litterarum transmissionem differendam censuit: et Domitianus ac Geminianus legati, sunt ea fidelis occasio cujus initio epistolae meminit. Cum vero hi legati discesserint cum praecedentibus litteris signatis die XVI kal. Septembris; hanc eamdem diem ex Leonis more huic quoque epistolae jure affixam agnoscimus. Hinc ex duobus diebus XIII vel XVI kal. Septembris, quorum alterum habent duo codices Trecopith. et Oxon. Quesnelli ac editiones Josiae Simleri, Surii, etc., alterum vero codex Theodoricianus ejusdem Quesnelli et noster praestantissimus Ratisponensis; hunc postremum cum antecedentibus litteris concinnentem praetulimus: facile autem fuit librariorum lapsu notam VI, disjunctis lateribus convertere in III, et scribere XIII pro",
+ "candidate_score": 0.645557,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16_18",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 . Der herzog hat im ein schyff engegen von Ferara pys gen PlesenzaPiacenza ( lat. Placentia ) , Emilia-Romagna .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_332",
+ "psc_text": "omnem conjectationem hasce litteras nostro Leoni indubitanter vindicabunt. 2. Haec itaque epistola nobis conservata fuit in codd. collect. 8, e quibus quatuor memoramus, antiquissimum Vat. 5845, Vallicell. A. S. saeculi IX, unum Vercellensem satis vetustum, et Vat. 1353, qui e vetustissimo Bergomate descriptus fuit. Hujus autem collectionis auctor, qui Dionysio plura valde rara documenta adjecit, usus fuit alia nobis ignota collectione, quae in Gelasio terminabat, et saeculo VI condita fuerat. Nam usque ad Gelasium monumenta adduntur chronico ordine satis congruo, qui antiquae collectionis ad hoc usque tempus productae indicium est, de quo plura dicentur in tractatu de antiquis Canonum et Constitutionum Collectionibus tom. III. Leoni autem Magno eadem epistola in his codicibus explorate asseritur non solum ex consulatu qui in Leonis pontificatum cadit, verum etiam ex eo quod inter alias quindecim genuinas epistolas ejusdem pontificis describitur, ita ut de hac una dubium adhuc promovere absque ullo argumento satis certo temerarium",
+ "candidate_score": 0.645368,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93_95",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_962",
+ "psc_text": "IN EPISTOLAM SEQUENTEM. 1. Quesnellus praestantissimam epistolam seu relationem synodi Chalcedonensis ad S. Leonem Graece et Latine inter Leonis Opera primus inseruit, ut in editionibus Conciliorum exhibetur; nullo tamen codice vel Graeco vel Latino usus est. Nos Graecum textum, qui est originalis, cum duobus mss. Venetis S. Marci 164 et 555 recensuimus. Quoad Latinum vero, duplex hujus relationis Latina versio habetur. Quesnellus eam unam dedit quae primum vulgata a Crabbo, in caeteras Conciliorum editiones transivit. At alia exstat interpretatio vetustior, quippe quae paulo post ipsum Chalcedonense concilium exarata fuit, et ex qua Vigilius papa in Constituto testimonium allegavit. Hanc primus edidit Baluzius. In tribus tantum codicibus adhuc inventa est, nimirum in Parisiensi, in Vaticano Reginae Suecorum, et in alio Vat. 1322. Hic autem postremus codex, qui quondam fuit Veronensis Ecclesiae, eo praestantior est quod quamplures subscriptiones Patrum nobis conservavit, quae in ipso originali Graeco desiderantur. Nobis sane, qui hanc versionem",
+ "candidate_score": 0.645357,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94_96",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. : Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_368",
+ "psc_text": "eamdem Flaviani epistolam se jam tunc accepisse indicat, cum scripsit epistolam 27, datam die 21 Maii anni ejusdem. Si epistola Flaviani sub hunc diem accepta valde erat sera; ergo multo ante scripta fuerat. Haec de primis Flaviani litteris procul dubio intelligenda sunt. Rursum epistola 36 ad eumdem Flavianum, data XII vel XV kal. Julii anni ejusdem aliae hujus litterae tunc acceptae una cum gestis nominantur sic: Litteras tuae dilectionis accepi cum gestis, quae apud vos de fidei quaestione confecta sunt. Haec de secundis litteris ejusdem Flaviani, quibus acta in Eutychem aeque ac primis annexa fuerant. Porro in hac epistola 36 respici epistolam 26, Flaviani, ex eo manifestum sit, quod Flavianus ep. 26, c. 2, sperare se dicit, remotum iri synodum, quae futura vulgabatur: Leo autem huic articulo respondens epistola 36, concilium impediri non posse significat. Igitur epistola 26, Flaviani secunda est, epistola autem 22, prima, ac paulo post Constantinopolitanam synodum",
+ "candidate_score": 0.645185,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_8_10",
+ "bdc_text": "brieff söll üch assoebenso. finden . Ich het üch so vil nüwe mereNachrichten . zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1385",
+ "psc_text": "tempore digna reddantur. Sciat autem dilectio tua ad aliquantos fratres et coepiscopos nostros metropolitanos litteras nos dedisse, quae ut confestim ad unumquemque perveniant, tua vel filii nostri Aetii presbyteri debet diligentia providere. Si enim episcopalis constantia a sanctae synodi Chalcedonensis definitionibus non recedit, certus sum quod clementissimus et Christianissimus princeps libenter tuebitur sententiam suam, et quod sponte jam praestitit, multo magis rogatus efficiet, ne bene finita atque composita aliqua possint novitate violari. Miror sane calumniantium vanitati aliquid adhuc in epistola mea, quae universo mundo placuit, obscurum videri, ut de ea putent apertius exponendum: cum illius praedicationis tam plana et solida sit assertio, ut nihil recipiat vel in sensu vel in sermone novitatis: quia quidquid tunc a nobis scriptum est, ex apostolica et evangelica probatur sumptum esse doctrina. Datum kalendis Septembris, Constantino et Rufo consulibus. 1315 EPISTOLA CLIII. AD AETIUM PRESBYTERUM CP. SYNOPSIS. I. ut litteras in Orientem scriptas unicuique dirigat.",
+ "candidate_score": 0.644432,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_14_16",
+ "bdc_text": "Contemporaries I 444f. dem bapst hat erzeigt . Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_471",
+ "psc_text": "88. Hinc nihil mirum si haec testimonia in documentis Graecis ante gesta Chalcedonensia laudatae epistolae subjecta fuerint, licet primum ejusdem epistolae exemplum iisdem caruerit: unde nec a nobis eidem subjicienda sunt. Cum vero apud Latinos nullum exemplum hactenus inventum sit in quo haec testimonia post epistolam ad Flavianum describantur, sed ea separatim edita et inserta occurrant in nonnullis antiquis Latinorum collectionibus, nimirum in collect. 5 Quesnelliana cap. 41, ubi ea descripta reperies tomo tertio, et in mss. collect. 3 cap. 82, nec non in codice Veronensi 38 cap. 37, satis probabile est solos Graecos, qui ea simul allata et allegata acceperant in Constantinopolitano conventu exemplaria scripsisse, in quibus ea epistola una cum testimoniis legeretur, ac exinde in Graecos codices ante gesta Chalcedonensia utraque simul traduxisse. Ex his autem apparet quam perperam P. Garnerius horum testimoniorum collectionem Theodoreto tribuerit, de quo tamen plura in observationibus ad notam ultimam Quesnelli. Inter testimonia",
+ "candidate_score": 0.644006,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_102_104",
+ "bdc_text": "Erich Wenneker , in : BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_457",
+ "psc_text": "moriturus professionem fidei edere vellet, hanc epistolam ad se afferri, et sibi legi jussit, quoniam in ipsa plenissima ratio fidei catholicae continetur, quemadmodum tradit ejus Vitae auctor, n. 24, tom. II, saecul. Benedictini II, pag. 126. 3. Inter divina officia olim in Romana Ecclesia tempore Adventus publice legebatur haec epistola, unde eam descriptam invenimus in Lectionariis quae usui erant basilicae Vaticanae, nec non in alio vetustissimo quod ad SS. Philippi et Jacobi basilicam pertinebat. Hinc in Ordine Romano XI, apud Mabillonium (Tom. II Mus. Italic. p. 123), qui a Benedicto canonico basilicae S. Petri, saeculo XII, scriptus fuit, in Dominica 3 Adventus habetur: Deinde episcopi legunt quartam et quintam lectionem de epistola S. Leonis papae missa Flaviano episcopo de Incarnatione Domini contra Eutychen haereticum. Idipsum in aliis Italiae Ecclesiis receptum didicimus ex quampluribus mss. Lectionariis aliarum urbium, quae eamdem epistolam aliis atque aliis diebus eodem Adventus tempore exhibent. Ex ms.",
+ "candidate_score": 0.643748,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94_96",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. : Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_761",
+ "psc_text": "rei aliqua mentio a Placidia eidem epistolae inserta fuisset. Id autem Romae innotuit ante diem 17 Martii hujus anni 450, quo S. Leo hac de re gratulatus Pulcheriae dedit epistolam 60. Igitur quatuor priores epistolae exaratae fuerunt paulo post diem 22 Februarii, et ante diem 17 Martii anni ejusdem, ac probabilius sub Februarii finem. 5. Cuique epistolae sive a Valentiniano, sive ab Augustis scriptae Quesnellus subjecit epistolam quam Theodosius reddidit. Nos collectionis Chalcedonensis methodum et rationem etiam temporis sequendam putavimus. Ut autem idoneum intervallum tribuatur transmissioni litterarum, Theodosii epistolae in Aprilem referendae videntur, ac propterea post epistolas 60 et 61 scriptas mense Martio easdem locavimus. 6. Quamvis probabilius existimemus omnes has epistolas scriptas fuisse Latine, uti Latine pariter scribebantur leges, etiamsi in Oriente darentur, interiisse tamen credimus originale Latinum, solamque superesse Graecam versionem, et Latina exempla, quae ad nos transmissa fuerunt, esse antiquam interpretationem ex Graeco, eamque ab homine lucubratam",
+ "candidate_score": 0.643574,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_104_106",
+ "bdc_text": "Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ; zu denken ist aber auch an Johann ( Hans ) Heinrich Göldli , Chorherr am Großmünsterstift;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1231",
+ "psc_text": "imperitis aut impiis veritatis Evangelio resistatur, pietatem vestram scire non dubito. Et ideo cum salutationis officio, quo semper mihi est vestra honoranda clementia, obsecro Dominum ut me de tua incolumitate laetificet, et causam fidei, in qua quorumdam intra provinciam Palaestinam monachorum fuerant corda turbata, magis magisque per vos faciat adjuvari: ut quantum pietatis tuae studio fieri potest, haereticae perversitati omnis fiducia subtrahatur. Quos enim nec ratio sacramentorum, nec auctoritas Scripturarum, nec ipsa sacratorum locorum testimonia commovebant, quid eis nisi abruptum periculum timeretur? Prosit ergo Ecclesiis, sicut favente Deo prodest, et generi ipsi 1235 prosit humano in Verbi Dei incarnatione suscepto, quod domicilium habitationis vestrae ibi esse voluistis, ubi vobis Dominum nostrum Jesum Christum sicut verum Deum, ita et verum hominem, in unitate personae, et mirabilium indicia, et passionum documenta loquuntur. CAP. II. Si ergo praedicti nomen catholicum venerantur et diligunt, et inter Domini corporis volunt membra numerari, pravos errores, quos",
+ "candidate_score": 0.64341,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1604",
+ "psc_text": "codicibus aliquid dicendum superest. Invenimus hanc epistolam in mss. decem et septem collectionum, nimirum 1, 3 et reliquis usque ad 13, nec non in 18 et 21 usque ad 24, ac praeterea in peculiari vetustissimo ms. capituli Veronensis 58. Duobus autem modis haec in ejusmodi collectionibus praefertur. In omnibus enim collectionibus posterioribus Dionysio ipsae Rustici inquisitiones desiderantur. Dionysius scilicet, omissis inquisitionibus, ipsarum loco titulos epistolae praefixit, quibus nonnumquam duas Leonis responsiones in unum minus apte copulavit, ut suo loco notabimus. Hos eosdem Dionysii titulos tantum nacti sumus in codicibus aliarum posteriorum collectionum Hispanicae, Hadrianeae, etc., quae hanc epistolam e Dionysio recepisse noscuntur. Hos titulos nos cum Quesnello in praemissa synopsi exhibebimus. Inquisitiones vero, sine quibus plerumque Leonis responsa intelligi nequeunt, Sirmondus primus edidit. Eas nos in quatuor collectionibus mss. Dionysio antiquioribus reperimus, scilicet in cod. Vat. Reginae collect. 1, in Vat. et Barber. collect. 3, in Lucensi collect. 4, in",
+ "candidate_score": 0.643253,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_104_106",
+ "bdc_text": "Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ; zu denken ist aber auch an Johann ( Hans ) Heinrich Göldli , Chorherr am Großmünsterstift;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_82",
+ "psc_text": "sunt, sed non omnino convincunt; cum fieri potuerit ut is qui hanc epistolam anteriori ad Africanos subjecit, ita haec loca plurali numero afferret, ut cohaererent cum antecedentibus, quemadmodum alia proprio ingenio eum immutasse cognoscimus. 8. Joannes Vander Haagen, auctor operis inscripti: Observationes in veterum Patrum et pontificum prologos et epistolas paschales, Amstelodami an. 1734, pag. 97, eam Cyrilli epistolam esse, et ad Leonem pontificem traditam propugnat. Id autem exinde potissimum statuit, quod ex una parte certum sit ex Paschasino S. Cyrillum Leoni interroganti de Paschate an. 444 per litteras eidem directas respondisse; ex alia vero parte textum qui in hoc fragmento legitur Beda tribuat epistolae Cyrilli ad S. Leonem, et in ipso fragmento agatur quidem de quaestione Paschatis anni 444, de qua eum Leoni respondisse Paschasinus prodidit. Idem vero auctor allegat tria Bedae testimonia: duo quibus ea epistola Cyrillo vindicatur, nimirum ex libro de temporum Ratione, et ex epistola ad",
+ "candidate_score": 0.64267,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93_95",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_644",
+ "psc_text": "testatur. At hoc in hypothesi ejusdem chronicae notationis in utraque epistola satis ingeniose dictum videri potest, non tamen probabiliter, verisimillimum enim est Leonem ad Pulcheriam misisse exemplar, quod originali ad Theodosium tradito responderet. Hypothesim vero ejusdem diei in epistola signati, ex Latino textu pendet, quod non esse proprium hujus epistolae, sed ex epist. 44 sumptum jam demonstravimus. Repudiata vero hac hypothesi id ita evenisse conjici potest. S. pontifex primo scripsit epistolam 43. Haec sane in omnibus tum Venetis, tum Vaticanis Graecis codicibus, nec non in illis quos vetus interpres Latinus, seu Rusticus vidit, primo loco constanter describitur ante epistolam 44, quod anterioris temporis indicium est; at post aliquot dies; cum jam discessissent ii quibus epist. 43 tradita fuerat, eamdem S. Leo aliquibus mutatis, ac pluribus additis, renovavit, aliisque tradidit perferendam, ita ut, priori, si fieri posset, revocata vel suppressa, hanc Theodosio offerrent; ejusdemque exemplum litteris ad Pulcheriam scriptis junxit. Ita",
+ "candidate_score": 0.642639,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16_18",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 . Der herzog hat im ein schyff engegen von Ferara pys gen PlesenzaPiacenza ( lat. Placentia ) , Emilia-Romagna .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_333",
+ "psc_text": "Constitutionum Collectionibus tom. III. Leoni autem Magno eadem epistola in his codicibus explorate asseritur non solum ex consulatu qui in Leonis pontificatum cadit, verum etiam ex eo quod inter alias quindecim genuinas epistolas ejusdem pontificis describitur, ita ut de hac una dubium adhuc promovere absque ullo argumento satis certo temerarium sit. 3. Invenitur praeterea haec eadem epistola in ms. libro Vat. 1343 saeculi X, qui fuit Ticinensis Ecclesiae, nec non in Vat. Ottobon. 297 collect. 23. Accedunt duo auctores antiquiores Gratiano, qui ex eadem epistola nonnulla suis collectionibus inseruerunt, nimirum cardinalis Deusdedit lib. III, cap. 34, in ms. Vat. 3833, et S. Anselmus lib. V, cap. 69, et lib. VI, cap. 189, in pluribus codd. Vaticanis. Tandem, ut alia testimonia omittamus, Gerhohus praepositus Reicherspergensis ineunte saeculo XII totam epistolam ex Germanico codice descripsit in opere de Aedificio Dei, cap 60, quod editum est a P. Pez. in Thesauro Anecdot. tom.",
+ "candidate_score": 0.642523,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_104_106",
+ "bdc_text": "Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ; zu denken ist aber auch an Johann ( Hans ) Heinrich Göldli , Chorherr am Großmünsterstift;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_81",
+ "psc_text": "aliquid legebatur. Monachi autem exemplum ad propositum comprobandum allatum, nihil conficit, ut ea epistola monachis tradita statuatur; cum praesertim Latinos monachos Cyrillum de Paschate an. 444 interrogasse ne suspicari quidem liceat. 7. Utrum tandem ad unum, an ad plures, scripta fuerit, dubitari potest. Tillemontius in Cyrilli Vita, art. 147, quibusdam Occidentis episcopis datam existimat. Si id collegit ex verbis quod optamus, charissimi fratres, non advertit haec pertinere ad finem epistolae, quae Africanis tradita fuit. Si vero deduxit ex illis quae huic posteriori fragmento inseruntur, charissimi domini mei in mente habetote, quae Cyrilli potius quam Pachomii verba esse videntur, fortiora quidem sunt, sed non omnino convincunt; cum fieri potuerit ut is qui hanc epistolam anteriori ad Africanos subjecit, ita haec loca plurali numero afferret, ut cohaererent cum antecedentibus, quemadmodum alia proprio ingenio eum immutasse cognoscimus. 8. Joannes Vander Haagen, auctor operis inscripti: Observationes in veterum Patrum et pontificum prologos et epistolas",
+ "candidate_score": 0.642453,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93_95",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1598",
+ "psc_text": "Hermes, qui in hac epistola appellatur Archidiaconus, vivo adhuc Rustico Biterrensibus episcopus datus fuit, a quibus cum non fuerit receptus, Narbonam rediit, et hac de re idem Rusticus et Hermes litteras ad Leonem dedere, ut ex Hilari papae epist. 8 colligere licet. His autem ut congruum tempus tribuatur, ante Leonis mortem, quae contigit an. 461, Hermes ad Biterrensem cathedram promotus videtur sub. an. 460; haec autem epistola, Hermete adhuc archidiacono Romae agente, scripta serius dicenda est an. 459. 7. His autem de tempore hujus epistolae praemissis manifestum fit quam sint inanes duae Quesnelli conjecturae, quibus cum animadverterit aliquot ex iis dubiis quae proposuit Rusticus decisa fuisse in conciliis Arausicano I, Vasensi I, et Arelatensi II, alterutrum not. 1 colligit: Scilicet vel Rusticum ad Leonem scripsisse, antequam eae difficiles quaestiones in conciliis supradictis ventilarentur et enodarentur: supervacaneum enim videretur et praeter consuetudinem Gallicanam, ut post soluta in pluribus comprovincialibus, aut majoribus",
+ "candidate_score": 0.642368,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_11",
+ "bdc_text": "d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_709",
+ "psc_text": "veritatem carnis nostrae in Domino 935 Jesu Christo denegant, pari exsecratione damnamus. CAP. II. State igitur in spiritu catholicae veritatis, et apostolicam cohortationem ministerio nostri oris accipite: Quia vobis donatum est pro Christo, non solum ut in eum credatis, sed etiam ut pro illo patiamini (Philip. I, 29) . Nolite arbitrari, dilectissimi, quod sanctae Ecclesiae suae desit, aut defutura sit divina protectio. SPLENDESCIT enim fidei puritas, cum ab ea sordes separantur errorum. Unde iterum iterumque vos ante conspectum Domini obtestamur pariter et monemus ut a fide in qua fundati estis, et in qua Christianissimum principem novimus permanere, non insidiis, non cujusquam persuasionibus moveamini; sed in persona episcopi vestri illum in oculis cordis habeatis, pro quo idem omnia pati, quae fuerint illata, non metuit: cujus per omnia imitatores vos esse cupimus, ut commune cum ipso praemium fidei habere possitis. Data idibus Octobris, Asturio et Protogene viris clarissimis consulibus. Λέων ἐπίσκοπος, καὶ",
+ "candidate_score": 0.642318,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94_96",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. : Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1574",
+ "psc_text": "hanc epistolam derivarunt auctores collect. Isid. 12, 20, 21, 22 et 23, et exemplum aliud, ex quo eamdem sumpsere auctor collect. 24, Merlinus atque Sichardus. Variantes enim quas relegentes ipsam epistolam in iisdem mss. invenimus, hanc duplicem originem ostenderunt. Cum vero quoad episcopalis sedis nomen plures codices prioris originis signantes Ravennatem conveniant cum omnibus mss. alterius fontis, de Ravennatensi sede dubitandum non est. Id autem vel maxime ex eo confirmatur, quod codices duo Vindebonenses, qui dissentiunt, aperto errore laborant. Nam Arbonensis episcopatus, qui in ms. Vindeb. Hisp. legitur, ignotus est; Narbonensis vero per hoc tempus non a Leone tenebatur, sed a Rustico, ad quem aliam posteriorem epistolam datam videbimus. Neque moveat quod primus codex Vindebon. puriorem Hispanicam complectatur. Nam licet eatenus sit purior, quod emendationes in Gallicanos codices inductas non recepit, mendosissimus tamen est, mendumque satis prodit in eadem inscriptione episcopatus Arbonensis, quem nemo inveniet. Hoc autem mendum evidentius demonstrant",
+ "candidate_score": 0.642069,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16_18",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 . Der herzog hat im ein schyff engegen von Ferara pys gen PlesenzaPiacenza ( lat. Placentia ) , Emilia-Romagna .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_828",
+ "psc_text": "Secreta etiam mandata legatis commissa indicat. Dilectissimo fratri RAVENNIO, LEO papa. Diu filios nostros Petronium presbyterum et Regulum diaconum in Urbe tenuimus: quoniam et de nostra hoc gratia merebantur, et fidei quae nunc quorumdam errore incessitur, ratio postulabat. Voluimus enim eos nostro interesse tractatui, et universa cognoscere quae per te cupimus ad omnium fratrum et consacerdotum nostrorum notitiam pervenire, charissime; hoc dilectioni tuae specialiter delegantes, ut sollicitudine vigilantiae tuae epistola 1001 nostra, quam ad Orientem pro fidei defensione direximus,) vel sanctae memoriae Cyrilli, quae nostris sensibus tota concordat, universis fratribus innotescat: ut certiores effecti contra eos qui incarnationem Domini pravis persuasionibus aestimant temerandam, spirituali se virtute praemuniant. Habes probabilem facultatem, qua cunctis Ecclesiis et Deo nostro episcopatus tui possis commendare primordia, si haec ita, ut credimus atque mandavimus, impleveris, frater charissime. Quae autem committenda litteris non fuerunt, cum praedictorum filiorum nostrorum insinuatione didiceris, Domini fretus auxilio efficaciter, 1002 ut diximus,",
+ "candidate_score": 0.641814,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_406",
+ "psc_text": "cognitis judicari. Ad praedictum autem episcopum litteras dedi, quibus mihi displicere cognosceret quod ea quae in tanta causa gesta fuerant etiam nunc silentio detineret, cum studere debuerit primitus nobis cuncta reserare: quem credimus vel post admonitionem omnia ad nostram notitiam relaturum; ut in lucem ductis his quae adhuc videntur occulta, id quod evangelicae et apostolicae doctrinae convenit judicetur. Data XII kalendarum Martii, Asturio et Protogene viris clarissimis consulibus. ADMONITIO IN SEQUENTEM EPISTOLAM. 1. Duae litterarum S. Petri Chrysologi ad Eutychem Latinae editiones prodiere: altera, quae unicum seu primum tantum caput exhibet; altera, quae duo capitula complectitur. Quesnellus cum hanc prolixiorem epistolam et editionem genuinam haberet, quonam fato illa decurtata et non potius haec integra inserta fuerit in Vulgatis S. Leonis editionibus, se non assequi in notis professus est. Ex codicibus autem, qui eam fere decurtatam praeferunt, magna inter eruditos exstitit dubitatio, num secundum caput sincerum, an supposititium sit. Omnis autem",
+ "candidate_score": 0.641719,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16_18",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 . Der herzog hat im ein schyff engegen von Ferara pys gen PlesenzaPiacenza ( lat. Placentia ) , Emilia-Romagna .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_467",
+ "psc_text": "Romani hanc notatiunculam praefixere: Pleraque haec sanctorum Patrum testimonia a S. Leone adjuncta sunt epistolae ipsius 97 (nunc 165) ad Leonem Augustum, sed in aliquibus Graecis codicibus concilii hujus inseruntur etiam hoc loco, nimirum post laudatam epistolam ad Flavianum. Haec autem Stephanus Baluzius intelligens de actione secunda notavit: Haec testimonia non exstant in codicibus mss., neque in antiquis editionibus: ac tamen etsi in aliquibus Graecis, ut monent editores Romani, inserantur in hoc loco, puto tamen lecta non fuisse in synodo, adeoque frustra descripta esse in his gestis, in quibus nulla horum testimoniorum mentio est, sed epistolae tantum. Omnem vero difficultatem sustulit observatio trium Graecorum exemplarium Chalcedonensium, quae memoravimus e bibliotheca Veneta S. Marci. Cum enim in his laudata ad Flavianum epistola, ut innuimus, bis proferatur, nimirum ante gesta, et in ipsis gestis; memorata testimonia Patrum non subjiciuntur epistolae gestis insertae, ut a Romanis edita sunt; sed describuntur post epistolam quae",
+ "candidate_score": 0.641481,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_14_16",
+ "bdc_text": "Contemporaries I 444f. dem bapst hat erzeigt . Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_467",
+ "psc_text": "Romani hanc notatiunculam praefixere: Pleraque haec sanctorum Patrum testimonia a S. Leone adjuncta sunt epistolae ipsius 97 (nunc 165) ad Leonem Augustum, sed in aliquibus Graecis codicibus concilii hujus inseruntur etiam hoc loco, nimirum post laudatam epistolam ad Flavianum. Haec autem Stephanus Baluzius intelligens de actione secunda notavit: Haec testimonia non exstant in codicibus mss., neque in antiquis editionibus: ac tamen etsi in aliquibus Graecis, ut monent editores Romani, inserantur in hoc loco, puto tamen lecta non fuisse in synodo, adeoque frustra descripta esse in his gestis, in quibus nulla horum testimoniorum mentio est, sed epistolae tantum. Omnem vero difficultatem sustulit observatio trium Graecorum exemplarium Chalcedonensium, quae memoravimus e bibliotheca Veneta S. Marci. Cum enim in his laudata ad Flavianum epistola, ut innuimus, bis proferatur, nimirum ante gesta, et in ipsis gestis; memorata testimonia Patrum non subjiciuntur epistolae gestis insertae, ut a Romanis edita sunt; sed describuntur post epistolam quae",
+ "candidate_score": 0.641371,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_86",
+ "bdc_text": "Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1636",
+ "psc_text": "praedicatione fidei, sed etiam morum clarificetur exemplo. Data XV kalendarum Juliarum, Magno et Apollonio consulibus. Per Philoxenum agentem in rebus. EPISTOLA CLXX. AD GENNADIUM EPISCOPUM CONSTANTINOPOLITANUM. SYNOPSIS. Queritur quod Timotheus Constantinopolim venire sit permissus; nullam ei restitutionis spem esse relinquendam; cavendumque ne se publicis privatisve colloquiis immisceat. LEO episcopus GENNADIO episcopo Constantinopolitano. Dilectionis tuae litteris, et fratrum coepiscoporumque nostrorum Domitiani et Geminiani sermone agnovi, Timotheum postquam Ecclesiae Alexandrinae civitatis 1434 expulsus est, Constantinopolim, nonnullis hoc fidei adversariis agentibus, venire permissum: ut, quantum datur intelligi, quia universorum Domini sacerdotum sententiis coarctatus, invitus saltem ad catholicum se dogma convertat, et tamquam propter hanc tantummodo causam videatur ejectus, haereticae perversitatis errore damnato, doctrinae apostolicae, ut ad Alexandrinam redeat, acquiescat; cum illi, etiamsi catholicus probaretur, hoc vehementer obsistat, quod vivente episcopo, tantae sedis invasor est, et auctor apparuit inauditae crudelitatis admissae. Et ideo dilectio tua sollicitudine qua clares eniti et elaborare debebit ne cum",
+ "candidate_score": 0.641158,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16_18",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 . Der herzog hat im ein schyff engegen von Ferara pys gen PlesenzaPiacenza ( lat. Placentia ) , Emilia-Romagna .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_463",
+ "psc_text": "perficiendam codices triginta et amplius expendimus, et inter hos sex vetustissimos. qui millenariam aetatem attingunt. Cum haec epistola invenitur in omnibus collectionibus, quas in praefatione recensuimus, exceptis collect. 4, 6, 7, 14, 15 et 16, tum vero ad praecipuos cujusque collectionis mss. libros eamdem relegimus, inter quos vetustissimi sunt Vat. Reg. collect. 1, Vat. 1342 collect. 3, Vindebon. collect. 5, Vat. 5845 collect. 8, Vat. Ottobon. 93 similis, Vat. 3791 collect. 11, qui duo bis ex diversis fontibus eamdem epistolam exhibent; Vat. 1322 et Veron. 57 collect. 17, et Ratispon. collect. 19. Caeteros inferioris aetatis codices in annotationibus, ubi opus erit, memorabimus. Inter Lectionaria relegimus antiquissimum Vat. 3836. Addendi sunt praeterea duo alii codices millenarii, Veronensis 8, in quo haec epistola Leonis post epistolas canonicas describitur, et alius Veronen. 58, qui hanc epistolam ante quaedam documenta synodi Chalcedonensis repraesentat. Cum primam hujus epistolae editionem citabimus, intelligimus primam editionem Sermonum S.",
+ "candidate_score": 0.641065,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16_18",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 . Der herzog hat im ein schyff engegen von Ferara pys gen PlesenzaPiacenza ( lat. Placentia ) , Emilia-Romagna .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_965",
+ "psc_text": "1323, 4166 et 5405, quos Romani editores potuerunt expendere, nullum purum Rustici invenimus. Solus autem Chigianus 483 purus et integer est, qui tamen post editionem Romanam Alexandro VII pontifice indeptus fuit. In ipsa vero Rustici versione emendanda Baluzius duobus mss. Rustici usus est, Corbeiensi et Divionensi. Tria alia exemplaria nos adhibuimus, Chigianum laudatum, Vat. 1323, et antiquissimum Veronensis capituli signatum num. 57. Hanc interpretationem uti Graeco magis cohaerentem e regione Graeci originalis dabimus: dein antiquiorem cum subscriptionibus subjiciemus. 3. Hic vero praemonendum est editores Romanos et ex iisdem Quesnellum interpretationi Rustici affixisse in margine nonnullas lectiones ex Graeco accuratius redditas, quae a nobis in annotationibus non omittentur; ac praeterea alias lectiones nonnumquam adjecisse, quas cum ex antiquiori versione codicis Vaticani 1322 sumptas deprehenderimus, praetermittendas credidimus: satis enim ex ipsa antiqua versione, quae subjicietur, elici poterunt. 4. Quoad tempus hujus relationis, quod in omnibus et Graecis et Latinis codicibus deest, pauca.",
+ "candidate_score": 0.640831,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_747",
+ "psc_text": "Asterii. Igitur sub finem ejusdem anni haec epistola ad Leonem scripta videtur; sicut et alia ordinatorum ejus, cujus fit mentio in epistola 71; nam statim post ordinationem ejusmodi epistolae scribebantur. 2. Sub idem tempus de eadem re ad Leonem litteras dedere Theodosius atque Pulcheria, et omnes hae epistolae simul videntur transmissae. Nondum tamen Romam pervenerant mense Martio anni 450, cum Leo scripsit epistolas 60 et 61, in quibus Flavianum adhuc vivum praesumit. Eas pontifex accipere potuit mense Aprili vel Maio; cujus morae quid in causa fuerit ignoramus. Cum autem difficilem rem proponerent, quae maturiorem consultationem flagitabat, forte hac de re Leo habuit illum tractatum, cujus gratia Petronium et Regulum Gallicanos diu se retinuisse scribit epist. 67, ad Ravennium, in quam vide annot. 2 (885 d). Haec quidem Anatolii causa adeo magnum pontifici negotium facessivit, ut quatuor legatos eligendos, instruendos, atque Constantinopolim transmittendos crediderit, quod non exiguam in respondendo dilationem flagitabat:",
+ "candidate_score": 0.640811,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_14_16",
+ "bdc_text": "Contemporaries I 444f. dem bapst hat erzeigt . Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_10",
+ "psc_text": "describantur, solas tamen antiquas collectiones urgebimus, quae sexto circiter saeculo compactae, majori auctoritate potiuntur, et ex quibus caeterae profectae sunt. 10. Epistola ad Septimum legitur in ms. Vat. Reginae collectionis primae ineunte VI saeculo lucubratae, quae nihil apocryphum praefert; in perantiqua collectione 4 codicum Lucensis et Corbertini; in vetusta collectione 5 et in collectione 8; ac tandem in codice Jesuitarum Parisiensium, qui licet in Conciliis perveniat ad an. 615, cum tamen Catalogum pontificum exhibeat desinentem in Felice successore Hormisdae, haec collectio in ipsa origine sub hoc tempus concinnata, videri potest, cui posteriora documenta subinde accesserint. Mirum autem videtur, Quesnellum hanc Leonis epistolam veluti spuriam repudiasse, nulla habita ratione codicum saltem collectionis 5, quam codicis Romanae Ecclesiae nomine edidit. Is quidem se ab hac objectione subducere potest, eo quod hunc codicem non totum simul compactum putavit, Leonis autem epistolas inter additamenta posterioris temporis retulit. Sed hoc commentitium effugium est, quod nulla",
+ "candidate_score": 0.640702,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16_18",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 . Der herzog hat im ein schyff engegen von Ferara pys gen PlesenzaPiacenza ( lat. Placentia ) , Emilia-Romagna .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_411",
+ "psc_text": "in S. Petri Chrysologi Vita, si non integram epistolam reperit in veteribus Ravennatensis Ecclesiae tabulis, certe aliquod vetustum exemplar hujusmodi collectionis Chalcedonensis prae oculis habuit. Cum vero haec exemplaria rariora fuerint, et non ita multa ex Leone proferant, ut in Isidoriana satis frequenti exhibentur; nihil mirum si posteriores Leoninarum epistolarum collectores hanc epistolam non integram, sed mutilam dedere, uti apud Isidorum ex Hispanica suam collectionem derivantem inventa fuit. Hic autem omittendum non est duos codices Vaticanos epistolarum Leonis a Vossio memoratos, quos hanc epistolam integram continere Quesnellus praesumpsit, eodem Vossio in notatione admonente mutilam exhibere; sunt enim codices posteriorum collectionum quae ex Isidoriana dimanant. 4. Unum dubitari potest, num haec epistola, quam in laudatis Latinae collectionis codicibus integram habemus, originalis sit, an e Graeca antiqua versione Latine reddita fuerit. In memorata praefatione satis manifeste probavimus, antiquum illum auctorem, qui priscae versioni concilii Chalcedonensis epistolas Latinorum in Graeca collectione contentas adjecit,",
+ "candidate_score": 0.640629,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_545",
+ "psc_text": "carent epistola 30; neque enim chronicam ejusmodi notam harum collectionum auctores transcribere potuerunt, ut conjecit Quesnellus, ex epistola breviori, quam ignorarunt. Sine ullo autem certiori documento aliud quidpiam affirmare seu divinare non licet. Solum probabiliter credi potest duo ejusdem epistolae exemplaria a Leone fuisse lucubrata, alterum longius, brevius alterum; hoc autem brevius in Orientem misisse, unde in Graecam linguam translatum fuit; alterum vero longius retinuisse apud se, et in Occidente aliquando vulgatum, in plerasque Latinas collectiones transisse. 6. Longior epistola in eo potissimum discrepat a breviori, quod in illa a cap. 2 ad medium cap. 3 catholicum dogma aliquot probationibus statuitur, quae in breviori omittuntur. Forte post scriptam epist. 28, ad Flavianum, in qua idem dogma similibus probationibus plenius constituitur, ex litteris ad Pulcheriam eas probationes detrahendas censuit, et hac occasione eam quoque partem subduxit, qua se excusabat ne ad synodum accederet, aliaque pauca suo more mutavit vel addidit, quae",
+ "candidate_score": 0.640614,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_104_106",
+ "bdc_text": "Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ; zu denken ist aber auch an Johann ( Hans ) Heinrich Göldli , Chorherr am Großmünsterstift;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_847",
+ "psc_text": "451, post epistolam 75, ad eumdem Faustum scriptam VI idus Novembris an. 450. At epistola 75 exarata fuit, cum propitio Domino multum catholicorum est aucta libertas, nimirum post Theodosii mortem, qui Eutychianis patrocinabatur. Epistola vero nunc subjicienda scripta fuit, cum aliqua humana ratio seu metus aliquis ab aperta veritatis defensione poterat cohibere: unde pontifex Fausto animum acuens, Exhortor, inquit, tuam beatitudinem, ut non confundaris de Evangelio generationis Domini Jesu Christi; quod vivum adhuc Theodosium praesumit. Hinc ante Theodosii mortem, quae incidit exeunte Julio anni 450, vel saltem ante mortis ejus notitiam, quae ad Leonem pervenit antequam scriberet VI idus Novembris epistolam 75, sequentes litterae datae videntur. 2. In collectione Chalcedonensi, ex qua una hanc epistolam habemus, describitur cap. 6 post Flaviani epistolam inter Leoninas 22, et ante epist. 28, datam idibus Junii an. 449, ex quo sub hoc tempus lucubrata videri potest. Cum vero Chalcedonensis collectionis auctor exactum temporum ordinem",
+ "candidate_score": 0.640273,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_50_52",
+ "bdc_text": "Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ; Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_590",
+ "psc_text": "idem Basilius, qui Juliani quoque litteras attulisse traditur, multo evidentius haec epistola scripta dicenda esset post idus Junias, quando legati nondum ab Urbe erant profecti. Ita ex duabus epistolis ad Julianum, quas de eadem re eodem die scriptas credere videtur difficile, sola praecedens epistola data fuisset idibus Junii, sequens vero in posterius tempus protrudenda esset. At omnes codices resistunt, et licet collectiones plures ac diversae sequentem epistolam contineant, in omnibus tamen idibus Junii data notatur. 2. Quesnellus, ut haec conciliet, not. 8, observat in aliquibus epistolis, quae idus Junii nunc praeferunt, nullam fieri Ephesinae synodi jam indictae mentionem. Conjecit autem Leonem acceptis primis Flaviani litteris cum gestis synodi Constantinopolitanae consilium cepisse mittendi legatos quatuor in Orientem, qui rem totam Constantinopoli componerent. Ad hunc unice finem scriptas primum credit epistolas plures, quae 13 Junii datae nunc leguntur. Solas autem duas nominat, scilicet epist. 28 ad Flavianum, et 32 ad archimandritas Constantinopolitanos,",
+ "candidate_score": 0.640191,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_11",
+ "bdc_text": "d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_823",
+ "psc_text": "patientiam, tranquillitatem et bona totius sanctitatis ac perfectionis elegit, et per beatissimum apostolum Petrum, quem vita et conversatione vestra nobis divino munere redditum credimus, ut quidquid Arelatensis Ecclesia, sicut superius indicavimus, vel ab antiquitate suscepit, vel postea auctoritate sedis apostolicae vindicavit, id omne ad suum pontificium revocare ejusdem Ecclesiae sacerdotem beatitudinis vestrae auctoritas in perpetuum mansura praecipiat. Ipsi autem vel officiorum causa, vel hujus legationis obtentu, sanctimoniae vestrae nos praesentassemus aspectibus, nisi alios infirmitas, alios anni praesentis penuria ab hac votorum nostrorum cupiditate revocasset. Sed confidimus in Domino Jesu Christo, qui precibus et desideriis nostris effectum promptissimae pietatis vestrae praestitit, quod qui nunc legationis officio fraudamur, gratiarum postea referendarum per nosmetipsos actione fungemur. 998 EPISTOLA LXVI. SANCTI LEONIS PAPAE AD PRAECEDENTES COMPROVINCIALIUM EPISCOPORUM METROPOLIS ARELATENSIS PRECES RESPONDENTIS. SYNOPSIS. Sententiam suam S. Leo interponit super antiqua controversia inter Arelatensem et Viennensem Ecclesias, et cuique suos limites assignat. Dilectissimis fratribus, CONSTANTINO, ARMENTARIO,",
+ "candidate_score": 0.639793,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_15_17",
+ "bdc_text": "Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_332",
+ "psc_text": "omnem conjectationem hasce litteras nostro Leoni indubitanter vindicabunt. 2. Haec itaque epistola nobis conservata fuit in codd. collect. 8, e quibus quatuor memoramus, antiquissimum Vat. 5845, Vallicell. A. S. saeculi IX, unum Vercellensem satis vetustum, et Vat. 1353, qui e vetustissimo Bergomate descriptus fuit. Hujus autem collectionis auctor, qui Dionysio plura valde rara documenta adjecit, usus fuit alia nobis ignota collectione, quae in Gelasio terminabat, et saeculo VI condita fuerat. Nam usque ad Gelasium monumenta adduntur chronico ordine satis congruo, qui antiquae collectionis ad hoc usque tempus productae indicium est, de quo plura dicentur in tractatu de antiquis Canonum et Constitutionum Collectionibus tom. III. Leoni autem Magno eadem epistola in his codicibus explorate asseritur non solum ex consulatu qui in Leonis pontificatum cadit, verum etiam ex eo quod inter alias quindecim genuinas epistolas ejusdem pontificis describitur, ita ut de hac una dubium adhuc promovere absque ullo argumento satis certo temerarium",
+ "candidate_score": 0.639741,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_467",
+ "psc_text": "Romani hanc notatiunculam praefixere: Pleraque haec sanctorum Patrum testimonia a S. Leone adjuncta sunt epistolae ipsius 97 (nunc 165) ad Leonem Augustum, sed in aliquibus Graecis codicibus concilii hujus inseruntur etiam hoc loco, nimirum post laudatam epistolam ad Flavianum. Haec autem Stephanus Baluzius intelligens de actione secunda notavit: Haec testimonia non exstant in codicibus mss., neque in antiquis editionibus: ac tamen etsi in aliquibus Graecis, ut monent editores Romani, inserantur in hoc loco, puto tamen lecta non fuisse in synodo, adeoque frustra descripta esse in his gestis, in quibus nulla horum testimoniorum mentio est, sed epistolae tantum. Omnem vero difficultatem sustulit observatio trium Graecorum exemplarium Chalcedonensium, quae memoravimus e bibliotheca Veneta S. Marci. Cum enim in his laudata ad Flavianum epistola, ut innuimus, bis proferatur, nimirum ante gesta, et in ipsis gestis; memorata testimonia Patrum non subjiciuntur epistolae gestis insertae, ut a Romanis edita sunt; sed describuntur post epistolam quae",
+ "candidate_score": 0.639532,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_24_26",
+ "bdc_text": "Und am 22 . abrileDer Papst hielt sich vom 22 . bis 25 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_492",
+ "psc_text": "Christum aut Deum tantummodo sine homine, aut sine Deo solum hominem credidisse. Post resurrectionem vero Domini (quae 827 utique veri corporis fuit, quia non alter est resuscitatus, quam qui fuerat crucifixus et mortuus) quid aliud quadraginta dierum mora gestum est, quam ut fidei nostrae integritas ab omni caligine mundaretur? Colloquens enim cum discipulis suis, et cohabitans atque convescens (Act. I, 4), et pertractari se diligenti curiosoque contactu ab eis, quos dubietas perstringebat, admittens, ideo et clausis ad discipulos januis introibat, et flatu suo dabat Spiritum sanctum (Joan. XX, 22), et donato intelligentiae lumine, sanctarum Scripturarum occulta pandebat; et rursus idem vulnus lateris (Ibid.), fixuras clavorum et omnia recentissimae passionis signa monstrabat, dicens: Videte manus meas et pedes, quia ego sum. Palpate et videte, quia spiritus carnem et ossa non habet, sicut me videtis habere (Luc. XXIV, 39) ; ut agnosceretur in eo proprietas divinae humanaeque naturae individua permanere; et ita",
+ "candidate_score": 0.639507,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_104_106",
+ "bdc_text": "Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ; zu denken ist aber auch an Johann ( Hans ) Heinrich Göldli , Chorherr am Großmünsterstift;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_410",
+ "psc_text": "455 in praefatione epistolis praemissa, num. 34, demonstravimus. Id autem quantum auctoritati tribuat huic collectioni Graecae, et exinde etiam collectioni Latinae, quae ex Graeca ducit originem; quantumque propterea haec collectio praestet collectioni Hispanicae, nemo non videt. Inter memoratae vero collectionis Chalcedonensis epistolas cum in Latinis, tum in Graecis codicibus integra describitur illa S. Petri Chrysologi ad Eutychem, a coaevo utique collectore inserta; ac idcirco ex antiquitate atque praestantia hujus collectionis tam apud Graecos, quam apud Latinos receptae, de integrae ejus epistolae sinceritate dubitare non licet. Cum Agnellus Ravennas a Bacchinio et a Muratorio editus, postremi capitis ejus epistolae summam dedit in S. Petri Chrysologi Vita, si non integram epistolam reperit in veteribus Ravennatensis Ecclesiae tabulis, certe aliquod vetustum exemplar hujusmodi collectionis Chalcedonensis prae oculis habuit. Cum vero haec exemplaria rariora fuerint, et non ita multa ex Leone proferant, ut in Isidoriana satis frequenti exhibentur; nihil mirum si posteriores Leoninarum epistolarum",
+ "candidate_score": 0.639238,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_14_16",
+ "bdc_text": "Contemporaries I 444f. dem bapst hat erzeigt . Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_332",
+ "psc_text": "omnem conjectationem hasce litteras nostro Leoni indubitanter vindicabunt. 2. Haec itaque epistola nobis conservata fuit in codd. collect. 8, e quibus quatuor memoramus, antiquissimum Vat. 5845, Vallicell. A. S. saeculi IX, unum Vercellensem satis vetustum, et Vat. 1353, qui e vetustissimo Bergomate descriptus fuit. Hujus autem collectionis auctor, qui Dionysio plura valde rara documenta adjecit, usus fuit alia nobis ignota collectione, quae in Gelasio terminabat, et saeculo VI condita fuerat. Nam usque ad Gelasium monumenta adduntur chronico ordine satis congruo, qui antiquae collectionis ad hoc usque tempus productae indicium est, de quo plura dicentur in tractatu de antiquis Canonum et Constitutionum Collectionibus tom. III. Leoni autem Magno eadem epistola in his codicibus explorate asseritur non solum ex consulatu qui in Leonis pontificatum cadit, verum etiam ex eo quod inter alias quindecim genuinas epistolas ejusdem pontificis describitur, ita ut de hac una dubium adhuc promovere absque ullo argumento satis certo temerarium",
+ "candidate_score": 0.639144,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_102_104",
+ "bdc_text": "Erich Wenneker , in : BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_334",
+ "psc_text": "et S. Anselmus lib. V, cap. 69, et lib. VI, cap. 189, in pluribus codd. Vaticanis. Tandem, ut alia testimonia omittamus, Gerhohus praepositus Reicherspergensis ineunte saeculo XII totam epistolam ex Germanico codice descripsit in opere de Aedificio Dei, cap 60, quod editum est a P. Pez. in Thesauro Anecdot. tom. II, part. II, unde etiam in Germania hujus epistolae exemplum inveniebatur. 4. Hic tandem monendum est Gerardum Vossium, praepositum Tungrensem, qui primus omnium in appendice Operum S. Gregorii Thaumaturgi editionis Moguntinae ann. 1604 hanc epistolam typis dedit, usum fuisse codice card. Sirleti. Ex complexu autem caeterorum monumentorum, quae ex eodem codice se edidisse testatur, nec non ex titulo peculiari quem his litteris ex eodem ms. praefixit, colligimus eum codicem fuisse similem laudato ms. Vat. Ottobon. collect. 23. Potior autem aliorum quos laudavimus codicum auctoritas majorem epistolae fidem conciliat. 727 EPISTOLA XVII. AD UNIVERSOS EPISCOPOS PER SICILIAM CONSTITUTOS. SYNOPSIS. Constitutione perpetua",
+ "candidate_score": 0.638891,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_332",
+ "psc_text": "omnem conjectationem hasce litteras nostro Leoni indubitanter vindicabunt. 2. Haec itaque epistola nobis conservata fuit in codd. collect. 8, e quibus quatuor memoramus, antiquissimum Vat. 5845, Vallicell. A. S. saeculi IX, unum Vercellensem satis vetustum, et Vat. 1353, qui e vetustissimo Bergomate descriptus fuit. Hujus autem collectionis auctor, qui Dionysio plura valde rara documenta adjecit, usus fuit alia nobis ignota collectione, quae in Gelasio terminabat, et saeculo VI condita fuerat. Nam usque ad Gelasium monumenta adduntur chronico ordine satis congruo, qui antiquae collectionis ad hoc usque tempus productae indicium est, de quo plura dicentur in tractatu de antiquis Canonum et Constitutionum Collectionibus tom. III. Leoni autem Magno eadem epistola in his codicibus explorate asseritur non solum ex consulatu qui in Leonis pontificatum cadit, verum etiam ex eo quod inter alias quindecim genuinas epistolas ejusdem pontificis describitur, ita ut de hac una dubium adhuc promovere absque ullo argumento satis certo temerarium",
+ "candidate_score": 0.638704,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_104_106",
+ "bdc_text": "Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ; zu denken ist aber auch an Johann ( Hans ) Heinrich Göldli , Chorherr am Großmünsterstift;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_538",
+ "psc_text": "καὶ συνεπισκόπῳ Φλαυιανῷ, σαφέστερον τὰ ἀπεσταλμένα γράμματα περιέχει. ADMONITIO IN EPISTOLAS SEQUENTES XXX ET XXXI. 1. Etsi duae quae ad Pulcheriam eadem die ac de eadem re scriptae inveniuntur epistolae, aliquot non tam sententiis quam verbis sint plane similes, in multis nihilominus discrepant inter se, et altera ob insertas additiones est longe prolixior. Styli autem ratio et codicum atque collectionum antiquarum auctoritas, quibus utraque fulcitur, nequaquam sinunt ut alterutra alii quam Leoni tribuatur. Exemplaria tum Latina, tum Graeca antiquissimae collectionis 17 Chalcedonensis, et Ratisponensis collectio 19, praeter collectionem duodecimam et vigesimam secundam, primam epistolam satis vindicant; codices vero collectionum 2, 5, 11, 12, 13, 18, 20, 21, 22, 23 et 24, cum exemplo Sichardi, et peculiari ms. Vat. Reginae 293, alteram tuentur. Cur autem eodem die duae ejusmodi epistolae ad Pulcheriam traditae fuerint, et quae prius, quae autem posterius scripta censenda sit, curiosius inquiri potest, quam ulla satis tuta ratione",
+ "candidate_score": 0.638323,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94_96",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. : Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_367",
+ "psc_text": "ad orthodoxum vel per litteras, vel per aliquam conjunctionem loquantur; haec statim ab initio scripta produnt. Inopportunum enim fuisset Leonem rogare, ut promulgaret Eutychis condemnationem eo tempore, quo notissima erat, seu post epist. 26, cum jam generale concilium ea de causa habendum vulgatum fuerat. 4. Sed evidentius argumentum producamus. S. Leo duas Flaviani litteras cum gestis se accepisse tradit. Primum ep. 28, ad eumdem Flavianum scripta Idibus Junii an. 449, his verbis cap. 1: Lectis dilectionis tuae litteris, quas miramur fuisse tam seras, et gestorum episcopalium ordine recensito, tandem quid apud vos scandali contra integritatem fidei exortum fuisset, agnovimus. Hanc eamdem Flaviani epistolam se jam tunc accepisse indicat, cum scripsit epistolam 27, datam die 21 Maii anni ejusdem. Si epistola Flaviani sub hunc diem accepta valde erat sera; ergo multo ante scripta fuerat. Haec de primis Flaviani litteris procul dubio intelligenda sunt. Rursum epistola 36 ad eumdem Flavianum, data XII",
+ "candidate_score": 0.638172,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_104_106",
+ "bdc_text": "Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ; zu denken ist aber auch an Johann ( Hans ) Heinrich Göldli , Chorherr am Großmünsterstift;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_73",
+ "psc_text": "in Commentario ad Canonem paschalem Victorii, cap. 1, pag. 72. Duae vero in ea quam Petavius et Bucherius ediderunt partes distinguendae, nimirum ipsa Cyrilli epistola ad Africanos, quae legitur correctior apud Dionysium; et ejus additio, quae ad aliam ejusdem Cyrilli epistolam pertinet. Has quidem duas distinctasque Cyrilli epistolas cum imperitus quidam reperisset agentes de Paschate, de eodem Paschate utrasque agere credidit: et idcirco epistolae ad Africanos, quam ex Dionysio primum descripsit, paucis verbis suo arbitrio immutatis, alteram, quae Bedae temporibus integra legebatur, initio praetermisso, subjecit atque inseruit; quae cum denuntiet diem Paschatis anni 444, eidem diei accommodata fuit a librario dies designata in priori ad Africanos epistola, nimirum IX kal. Maii. Hinc Bucherius non duas, sed unam epistolam habuit totum hoc documentum, eodemque credidit sermonem esse de solo Paschate ann. 444. 3. Sed si conferatur prima hujus pars cum Cyrilli epistola ad Africanos, quae a Dionysio conservata est, eadem reperientur",
+ "candidate_score": 0.637971,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_15_17",
+ "bdc_text": "Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_467",
+ "psc_text": "Romani hanc notatiunculam praefixere: Pleraque haec sanctorum Patrum testimonia a S. Leone adjuncta sunt epistolae ipsius 97 (nunc 165) ad Leonem Augustum, sed in aliquibus Graecis codicibus concilii hujus inseruntur etiam hoc loco, nimirum post laudatam epistolam ad Flavianum. Haec autem Stephanus Baluzius intelligens de actione secunda notavit: Haec testimonia non exstant in codicibus mss., neque in antiquis editionibus: ac tamen etsi in aliquibus Graecis, ut monent editores Romani, inserantur in hoc loco, puto tamen lecta non fuisse in synodo, adeoque frustra descripta esse in his gestis, in quibus nulla horum testimoniorum mentio est, sed epistolae tantum. Omnem vero difficultatem sustulit observatio trium Graecorum exemplarium Chalcedonensium, quae memoravimus e bibliotheca Veneta S. Marci. Cum enim in his laudata ad Flavianum epistola, ut innuimus, bis proferatur, nimirum ante gesta, et in ipsis gestis; memorata testimonia Patrum non subjiciuntur epistolae gestis insertae, ut a Romanis edita sunt; sed describuntur post epistolam quae",
+ "candidate_score": 0.637612,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16_18",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 . Der herzog hat im ein schyff engegen von Ferara pys gen PlesenzaPiacenza ( lat. Placentia ) , Emilia-Romagna .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_827",
+ "psc_text": "pro modestiae suae temperantia, ita futurum credimus studiosum charitatis et pacis, ut nequaquam sibi credat ablatum, quod fratri videat esse concessum. Data III non. Maii, Valentiniano Aug. 7 et Avieno v. c. conss. 1000 In fine hujus epistolae, haec quae sequuntur verba habentur in codd. Arelatensi et Vallicellano: Hoc praeceptum domini Leonis confirmatum est a sede apostolica, praesidente Symmacho papa, Probo v. c., consule. EPISTOLA LXVII. AD RAVENNIUM ARELATENSEM EPISCOPUM. SYNOPSIS. Mittit Ravennio celebrem suam ad Flavianum epistolam de incarnatione Verbi Dei adversus Eutychen, ut pro defensione fidei, per eum haec, vel Cyrilli Alexandrini epistola cunctis Galliae episcopis fideliter innotescat. Secreta etiam mandata legatis commissa indicat. Dilectissimo fratri RAVENNIO, LEO papa. Diu filios nostros Petronium presbyterum et Regulum diaconum in Urbe tenuimus: quoniam et de nostra hoc gratia merebantur, et fidei quae nunc quorumdam errore incessitur, ratio postulabat. Voluimus enim eos nostro interesse tractatui, et universa cognoscere quae per te",
+ "candidate_score": 0.637563,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16_18",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 . Der herzog hat im ein schyff engegen von Ferara pys gen PlesenzaPiacenza ( lat. Placentia ) , Emilia-Romagna .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_629",
+ "psc_text": "fiduciam dilectionis erga te nostrae habere non dubites, saepius nos de processu actuum tuorum facias certiores: quoniam judicii nostri memores cupimus semper de tuis profectibus in Domino gloriari. Deus te incolumen custodiat, frater charissime. EPISTOLA XLII. AD EUMDEM RAVENNIUM ARELATENSEM EPISCOPUM. SYNOPSIS. De Petroniano vago et diaconum se Leonis mentiente admonet, eumque ab omnium Ecclesiarum communione expelli postulat. Dilectissimo fratri RAVENNIO LEO papa. Circumspectum te volumus esse atque sollicitum ne quid sibi plectenda possit vindicare praesumptio; quae cum aditum falsa subreptione repererit, ad majorem se 893 temeritatem nomine usurpatae dignitatis extendit. Petronianum quemdam vagum et semper erroneum, certa nos clericorum tuorum suggestione didicimus per Gallias se nostrum esse diaconum jactitasse, et sub hujus honoris obtentu diversas ejus provinciae Ecclesias circuire. Cujus audaciae tam nefandae dilectionem tuam, frater 894 charissime, ita volumus obviare, ut eum, admonitis etiam totius provinciae episcopis, in sua falsitate detectum, ab omnium Ecclesiarum communione, ne ulterius hoc",
+ "candidate_score": 0.637249,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94_96",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. : Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_192",
+ "psc_text": "scripserit. 14. P. Coustantius discrimen illud, quod memoravimus in Gelasii epistola ad Dardanos, quae in aliis codicibus brevior, in aliis prolixior est, ex eo pendere credidit, quod eadem illa epistola sub duplici forma ab ipsomet Gelasio prodierit; idemque postea Hormisdae et Gregorio, antea vero Leoni nostro evenisse opinatus est. Lege Vindic. veter. codd. confirmat. cap. 13, pag. 713. Id huic epistolae contigisse ex antea observatis probabilissimum nobis est. S. Leo scripserat, ut videtur, prima manu epistolam, qualis dabitur ex mss. editionis decurtatae; et ex hoc exemplo olim edito vel invento hanc epistolam sumpserunt auctores collectionum ejusdem editionis. Posteriori vero manu, cum forte supervenisset aliquid novi, ex. gr., causa Restituti episcopi, quem nunc, quasi post illa quae Potentius retulerat, conquestum tradit cap. 10 S. pontifex exscribens eamdem epistolam, nonnulla aliis verbis exposuit, quaedam autem pro novitate causae adjecit. Ita etiam epistolas 30 et 31, quae partim eisdem, partim diversis verbis eadem",
+ "candidate_score": 0.637228,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94_96",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. : Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_364",
+ "psc_text": "epistolam acceperat Leo a Flaviano? Cumque Flavianus deinde memoret Leonis litteras sibi traditas a Pansophio (est epistola 23) quibus edoctus fuerat, eumdem Eutychem libellos direxisse ad Leonem plenos omni fallacia et calliditate; ex his liquet pariter, subdit Quesnellus, non ante Flavianum de litteris ad Leonem ea de re scribendis cogitasse, quam cum didicit pontificem improbis artibus deceptum, falsam de judicio Constantinopolitano cepisse opinionem. 2. Si epistola 23 legatur attente, Leonem non deceptum, sed cautum et necessaria documenta postulantem ac exspectantem invenies. Ad argumentum vero quod pertinet, etiam in epistola 22, Eutychis erroribus expositis, quae πάλαι dudum seu pridem in eum gesta fuerant, a Flaviano ad Leonem directa traduntur cap. 4, et eodem quidem Graeco verbo ἀπεστείλαμεν, direximus, idem Flavianus utitur, quod adhibuit epist. 26. Qua in re ne vox direximus difficultatem moveat, vide annot. 17 (col. 727, n. b) in eamdem epistolam 22. Cum ergo bis Flavianus de eadem damnatione",
+ "candidate_score": 0.637016,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94_96",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. : Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1604",
+ "psc_text": "codicibus aliquid dicendum superest. Invenimus hanc epistolam in mss. decem et septem collectionum, nimirum 1, 3 et reliquis usque ad 13, nec non in 18 et 21 usque ad 24, ac praeterea in peculiari vetustissimo ms. capituli Veronensis 58. Duobus autem modis haec in ejusmodi collectionibus praefertur. In omnibus enim collectionibus posterioribus Dionysio ipsae Rustici inquisitiones desiderantur. Dionysius scilicet, omissis inquisitionibus, ipsarum loco titulos epistolae praefixit, quibus nonnumquam duas Leonis responsiones in unum minus apte copulavit, ut suo loco notabimus. Hos eosdem Dionysii titulos tantum nacti sumus in codicibus aliarum posteriorum collectionum Hispanicae, Hadrianeae, etc., quae hanc epistolam e Dionysio recepisse noscuntur. Hos titulos nos cum Quesnello in praemissa synopsi exhibebimus. Inquisitiones vero, sine quibus plerumque Leonis responsa intelligi nequeunt, Sirmondus primus edidit. Eas nos in quatuor collectionibus mss. Dionysio antiquioribus reperimus, scilicet in cod. Vat. Reginae collect. 1, in Vat. et Barber. collect. 3, in Lucensi collect. 4, in",
+ "candidate_score": 0.636773,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_96_98",
+ "bdc_text": "Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena . Ein Beitrag zur Geschichte der Reformation , 2 . Aufl. , Braunschweig 1892 ; Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_459",
+ "psc_text": "Antiquis monachorum Ritibus, lib. III, c. 2. Ex hujusmodi autem Lectionariis traducta fuit in aliquot collectiones Sermonum S. Leonis, quae ex Lectionariis originem ducunt. 4. Cum Gennadius, c. 70, Leonem inter ecclesiasticos scriptores retulit, hujus tantum epistolae fecit mentionem, eo quod haec super omnia ejus opera vulgatissima esset. Hinc autem eum certum ejusdem epistolae auctorem procul dubio existimavit. Quod si vulgatae ejusdem editiones Miraei, Fabricii atque Vallarsii, c. 84, in Prospero habent: Epistolae quoque papae Leonis adversus Eutychen de vera Christi Incarnatione ad diversos datae, et ab ipso dictatae dicuntur, corruptam lectionem et fucum facere, et legendum ei, id est Prospero, ab ipso scilicet Leone dictatae, Quesnellus contendit; Prosperum enim Leonis notarium fuisse Ado in Chronico scripsit. At emendatiores editiones et mss. nec et, nec ei praeferre, sed tantum ab ipso dictatae creduntur, pronuntiat Antelmius, epist. 2, n. 28 et 30. In ms. quidem antiquissimo capituli Veronensis, signato num. 46,",
+ "candidate_score": 0.636407,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_86_88",
+ "bdc_text": "Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ; nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s . Friedrich Roth , Augsburgs Reformationsgeschichte , Bd. 3 , München 1907 , S. 240-244. 472f ) .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1590",
+ "psc_text": "sint baptizati. Tum Vandalica persecutione descripta, quae Christianis illata fuit in Africa post an. 439, hac occasione nonnullos in Gallias sese recepisse existimat, de quibus in eadem epistola sermo sit; et idcirco eam datam credit circa annos indicatos 442, 443 et 444, in quibus ea persecutio grassata est. 2. Sed primo evidens argumentum proferimus, quo haec epistola ipso quoque anno 445 posterior demonstratur. Hermes, qui Rustici litteras ad Leonem attulit, in inscriptione Narbonensis Ecclesiae a Quesnello in notis recusa Diaconus vocatur. Hanc autem inscriptionem idem Quesnellus Pagio astipulante ad an. 445, num. 24 et 25, adversus Baluzium optime interpretatur, et rectissime insculptam probat an. 445. Porro idem Hermes in exordio epistolae Leonis ad Rusticum Archidiaconus dicitur. Haec ergo epistola post eam inscriptionem seu post an. 445 exarata fuit, cum Hermes a diaconatu ad archidiaconatum provectus fuisset. 3. Dein licet Africana Vandalorum persecutio efferbuerit post an. 439, Mauritania tamen in Romanorum",
+ "candidate_score": 0.63596,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_11_13",
+ "bdc_text": "d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. : Thomas B. Deutscher , in :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_709",
+ "psc_text": "veritatem carnis nostrae in Domino 935 Jesu Christo denegant, pari exsecratione damnamus. CAP. II. State igitur in spiritu catholicae veritatis, et apostolicam cohortationem ministerio nostri oris accipite: Quia vobis donatum est pro Christo, non solum ut in eum credatis, sed etiam ut pro illo patiamini (Philip. I, 29) . Nolite arbitrari, dilectissimi, quod sanctae Ecclesiae suae desit, aut defutura sit divina protectio. SPLENDESCIT enim fidei puritas, cum ab ea sordes separantur errorum. Unde iterum iterumque vos ante conspectum Domini obtestamur pariter et monemus ut a fide in qua fundati estis, et in qua Christianissimum principem novimus permanere, non insidiis, non cujusquam persuasionibus moveamini; sed in persona episcopi vestri illum in oculis cordis habeatis, pro quo idem omnia pati, quae fuerint illata, non metuit: cujus per omnia imitatores vos esse cupimus, ut commune cum ipso praemium fidei habere possitis. Data idibus Octobris, Asturio et Protogene viris clarissimis consulibus. Λέων ἐπίσκο��ος, καὶ",
+ "candidate_score": 0.635681,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_129_131",
+ "bdc_text": "Des papsts ynryten zu Ferrar 1543 . Dem wollgelerten und wollgeachten hereren[ ! ] , herr Hainrich Bullinger , meinem lieben herren , zuͦ handen . Zuͦ Zürich.",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_458",
+ "psc_text": "3 Adventus habetur: Deinde episcopi legunt quartam et quintam lectionem de epistola S. Leonis papae missa Flaviano episcopo de Incarnatione Domini contra Eutychen haereticum. Idipsum in aliis Italiae Ecclesiis receptum didicimus ex quampluribus mss. Lectionariis aliarum urbium, quae eamdem epistolam aliis atque aliis diebus eodem Adventus tempore exhibent. Ex ms. bibliothecae Regiae Quesnellus collegit (Diss. 1 ad an. 449, n. 9), idem olim factitatum esse in Galliarum Ecclesiis, quod confirmari potest ex Lectionario S. Benigni Divionensis, quo Chiffletius usus est, cum eamdem epistolam edidit in calce operum Vigilii Tapsensis, nec non ex monumentis Gallicanis, quae a P. Martene laudantur De Antiquis monachorum Ritibus, lib. III, c. 2. Ex hujusmodi autem Lectionariis traducta fuit in aliquot collectiones Sermonum S. Leonis, quae ex Lectionariis originem ducunt. 4. Cum Gennadius, c. 70, Leonem inter ecclesiasticos scriptores retulit, hujus tantum epistolae fecit mentionem, eo quod haec super omnia ejus opera vulgatissima esset. Hinc autem",
+ "candidate_score": 0.63566,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_102_104",
+ "bdc_text": "Erich Wenneker , in : BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_72",
+ "psc_text": "Leonem duas saltem scripsisse epistolas, alteram ad Cyrillum episcopum Alexandrinum, ad Paschasinum episcopum Lilybetanum alteram, ex Paschasini litteris manifestum est. Sed utraeque injuria temporum intercidere. Solam Paschasini responsionem superesse existimatum fuit; ac propterea eam unam Quesnellus edidit. At ejus quoque epistolae, quam Cyrillum, Leoni reddidisse idem Paschasinus testatur, non exiguum fragmentum ad nos transmissum credimus; quod ut statuatur, nonnulla observanda sunt. 2. Eam nimirum Cyrilli epistolam de Paschate Africani concilii Patribus traditam, quam Dionysius Exiguus suae collectioni integram inseruerat num. 135, ex Sirmondi schedis cum longiori additione ediderant primum Petavius tom. II De Doctrina temporum, in fine, ac dein Bucherius in Commentario ad Canonem paschalem Victorii, cap. 1, pag. 72. Duae vero in ea quam Petavius et Bucherius ediderunt partes distinguendae, nimirum ipsa Cyrilli epistola ad Africanos, quae legitur correctior apud Dionysium; et ejus additio, quae ad aliam ejusdem Cyrilli epistolam pertinet. Has quidem duas distinctasque Cyrilli epistolas cum imperitus",
+ "candidate_score": 0.635651,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_96_98",
+ "bdc_text": "Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena . Ein Beitrag zur Geschichte der Reformation , 2 . Aufl. , Braunschweig 1892 ; Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_73",
+ "psc_text": "in Commentario ad Canonem paschalem Victorii, cap. 1, pag. 72. Duae vero in ea quam Petavius et Bucherius ediderunt partes distinguendae, nimirum ipsa Cyrilli epistola ad Africanos, quae legitur correctior apud Dionysium; et ejus additio, quae ad aliam ejusdem Cyrilli epistolam pertinet. Has quidem duas distinctasque Cyrilli epistolas cum imperitus quidam reperisset agentes de Paschate, de eodem Paschate utrasque agere credidit: et idcirco epistolae ad Africanos, quam ex Dionysio primum descripsit, paucis verbis suo arbitrio immutatis, alteram, quae Bedae temporibus integra legebatur, initio praetermisso, subjecit atque inseruit; quae cum denuntiet diem Paschatis anni 444, eidem diei accommodata fuit a librario dies designata in priori ad Africanos epistola, nimirum IX kal. Maii. Hinc Bucherius non duas, sed unam epistolam habuit totum hoc documentum, eodemque credidit sermonem esse de solo Paschate ann. 444. 3. Sed si conferatur prima hujus pars cum Cyrilli epistola ad Africanos, quae a Dionysio conservata est, eadem reperientur",
+ "candidate_score": 0.635533,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1465",
+ "psc_text": "potestatibus celebrata, quae S. memoriae praedecessor meus Leo ad consultationem Augustae recordationis Leonis scripserit, et quam veneranter accepta sint, recognoscunt. Hinc in Lectionariis antiquis haec quoque epistola inserta legitur, uti videre est in cod. Vallicellano XXVI, eademque descripta invenitur in mss. collectionis 2 Sermonum S. Leonis, quae ex Lectionariis originem ducit. Confer mss. Basilicae Vat. 210 et Barber. 88. Graeca etiam ejusdem interpretatio exhibetur in aliquot Graecis codicibus, eamque nos proferemus ex Miscellaneis Gerardi Vossii praepositi Tungrensis, qui codice Graeco olim card. Sirleti, postea vero card. Columnae usus fuit. Quasdam vero emendationes secundis curis sumpsimus ex codice Graeco Vat. 1341, quem P. Cacciarius in novissima Romana editione adhibuit. Neque moveat, si non reperitur in collectione Chalcedonensi; quippe haec collectio, ut in praefatione ostendimus, vivente Valentiniano, id est antequam haec epistola scriberetur, concinnata fuit. Hac epistola cum praeclaro encomio usus est S. Ephraemius Antiochenus apud Photium cod. 228. 2 Ut tempus",
+ "candidate_score": 0.635177,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_466",
+ "psc_text": "qui Graecam collectionem Chalcedonensem complectitur; nec non ad alium item Venetum 165, qui nonnullas ejusdem collectionis partes continet. Hos ut distinguamus, codicem 164 primum ms. Venetum appellabimus, secundum vero codicem 165. Cum vero haec epistola in his Venetis codicibus duplici loco legatur, primum inter epistolas ante gesta, dein in ipsis gestis concilii, in quo lecta fuit; nonnumquam utrumque textum ejusdem codicis contulimus, et idcirco variantes lectiones primo vel secundo loco exhibitas allegabimus. 8. Hac occasione dicendum est aliquid de testimoniis Patrum, quae huic epist. 28 ad Flavianum in editis Conciliorum act. 2 Graece et Latine subjecta inveniuntur. His testimoniis editores Romani hanc notatiunculam praefixere: Pleraque haec sanctorum Patrum testimonia a S. Leone adjuncta sunt epistolae ipsius 97 (nunc 165) ad Leonem Augustum, sed in aliquibus Graecis codicibus concilii hujus inseruntur etiam hoc loco, nimirum post laudatam epistolam ad Flavianum. Haec autem Stephanus Baluzius intelligens de actione secunda notavit: Haec testimonia",
+ "candidate_score": 0.634807,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_15_17",
+ "bdc_text": "Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_468",
+ "psc_text": "sustulit observatio trium Graecorum exemplarium Chalcedonensium, quae memoravimus e bibliotheca Veneta S. Marci. Cum enim in his laudata ad Flavianum epistola, ut innuimus, bis proferatur, nimirum ante gesta, et in ipsis gestis; memorata testimonia Patrum non subjiciuntur epistolae gestis insertae, ut a Romanis edita sunt; sed describuntur post epistolam quae ante gesta exhibetur. Nec dubitamus quin in ipsis Graecis codicibus editorum Romanorum, qui praeferebant pariter hanc epistolam etiam ante gesta, ut liquet ex titulo ab iisdem proposito ante ipsa gesta cap. 7 (Tom. IV Concil. pag. 782), non dubitamus, inquam, quin eadem testimonia similiter legerentur post epistolam ante gesta descriptam. Solum, sicuti istam praetermittendam putarunt in documentis ante ipsa gesta, ne eamdem iterum in gestis repeterent; ita ea testimonia epistolae gestis insertae appendenda censuere: de quo cum non admonuissent lectores, difficultati a Baluzio inductae causam dedere. Cautius se gessit Rusticus diaconus, cum omissa hac epistola ante gesta, eo quod in",
+ "candidate_score": 0.634799,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_128_130",
+ "bdc_text": "]Daneben Vermerk von Bullingers Hand : Des papsts ynryten zu Ferrar 1543 . Dem wollgelerten und wollgeachten hereren[ ! ] , herr Hainrich Bullinger , meinem lieben herren , zuͦ handen .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_458",
+ "psc_text": "3 Adventus habetur: Deinde episcopi legunt quartam et quintam lectionem de epistola S. Leonis papae missa Flaviano episcopo de Incarnatione Domini contra Eutychen haereticum. Idipsum in aliis Italiae Ecclesiis receptum didicimus ex quampluribus mss. Lectionariis aliarum urbium, quae eamdem epistolam aliis atque aliis diebus eodem Adventus tempore exhibent. Ex ms. bibliothecae Regiae Quesnellus collegit (Diss. 1 ad an. 449, n. 9), idem olim factitatum esse in Galliarum Ecclesiis, quod confirmari potest ex Lectionario S. Benigni Divionensis, quo Chiffletius usus est, cum eamdem epistolam edidit in calce operum Vigilii Tapsensis, nec non ex monumentis Gallicanis, quae a P. Martene laudantur De Antiquis monachorum Ritibus, lib. III, c. 2. Ex hujusmodi autem Lectionariis traducta fuit in aliquot collectiones Sermonum S. Leonis, quae ex Lectionariis originem ducunt. 4. Cum Gennadius, c. 70, Leonem inter ecclesiasticos scriptores retulit, hujus tantum epistolae fecit mentionem, eo quod haec super omnia ejus opera vulgatissima esset. Hinc autem",
+ "candidate_score": 0.634755,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_127_129",
+ "bdc_text": "[ Adresse auf der Rückseite : ]Daneben Vermerk von Bullingers Hand : Des papsts ynryten zu Ferrar 1543 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_644",
+ "psc_text": "testatur. At hoc in hypothesi ejusdem chronicae notationis in utraque epistola satis ingeniose dictum videri potest, non tamen probabiliter, verisimillimum enim est Leonem ad Pulcheriam misisse exemplar, quod originali ad Theodosium tradito responderet. Hypothesim vero ejusdem diei in epistola signati, ex Latino textu pendet, quod non esse proprium hujus epistolae, sed ex epist. 44 sumptum jam demonstravimus. Repudiata vero hac hypothesi id ita evenisse conjici potest. S. pontifex primo scripsit epistolam 43. Haec sane in omnibus tum Venetis, tum Vaticanis Graecis codicibus, nec non in illis quos vetus interpres Latinus, seu Rusticus vidit, primo loco constanter describitur ante epistolam 44, quod anterioris temporis indicium est; at post aliquot dies; cum jam discessissent ii quibus epist. 43 tradita fuerat, eamdem S. Leo aliquibus mutatis, ac pluribus additis, renovavit, aliisque tradidit perferendam, ita ut, priori, si fieri posset, revocata vel suppressa, hanc Theodosio offerrent; ejusdemque exemplum litteris ad Pulcheriam scriptis junxit. Ita",
+ "candidate_score": 0.634308,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94_96",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. : Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_547",
+ "psc_text": "eodem die scriptam ac eadem occasione missam fuisse. Leo nimirum acceptis imperialibus litteris, quae ipsum invitabant ad synodum, sicut hac de re bis ad Theodosium scripsit, ita etiam bis ad Pulcheriam scripsisse videri potest. Primum ad utrosque per legatos scripsit idibus Junii, ad Theodosium epistola 29, ad Pulcheriam vero epistola 30. Dein cum ad imperatorem iterum dedit epistolam 37 die 20 Junii, ea forte de causa quod metueret ne in ea angustia temporis synodo praestituti legati Ephesum properare coacti, epistolam 29 eidem Augusto tradere non possent, hac eadem occasione et causa ad Pulcheriam quoque scripsisse epistolam 31 non improbabile judicabitur. Sed contra fidem earum collectionum quae chronicam notam iduum Junii exhibent, eamque ex epistola 30 non potuerunt sumere, hanc opinionem inducere nequivimus. Id autem multo minus potuimus alia ratione, quae conjecturam numero praecedenti propositam magis magisque confirmabit. Si epistolae, inquit Leo epist. 45, quae in fidei causa per nostros clericos",
+ "candidate_score": 0.634118,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_11_13",
+ "bdc_text": "d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. : Thomas B. Deutscher , in :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_823",
+ "psc_text": "patientiam, tranquillitatem et bona totius sanctitatis ac perfectionis elegit, et per beatissimum apostolum Petrum, quem vita et conversatione vestra nobis divino munere redditum credimus, ut quidquid Arelatensis Ecclesia, sicut superius indicavimus, vel ab antiquitate suscepit, vel postea auctoritate sedis apostolicae vindicavit, id omne ad suum pontificium revocare ejusdem Ecclesiae sacerdotem beatitudinis vestrae auctoritas in perpetuum mansura praecipiat. Ipsi autem vel officiorum causa, vel hujus legationis obtentu, sanctimoniae vestrae nos praesentassemus aspectibus, nisi alios infirmitas, alios anni praesentis penuria ab hac votorum nostrorum cupiditate revocasset. Sed confidimus in Domino Jesu Christo, qui precibus et desideriis nostris effectum promptissimae pietatis vestrae praestitit, quod qui nunc legationis officio fraudamur, gratiarum postea referendarum per nosmetipsos actione fungemur. 998 EPISTOLA LXVI. SANCTI LEONIS PAPAE AD PRAECEDENTES COMPROVINCIALIUM EPISCOPORUM METROPOLIS ARELATENSIS PRECES RESPONDENTIS. SYNOPSIS. Sententiam suam S. Leo interponit super antiqua controversia inter Arelatensem et Viennensem Ecclesias, et cuique suos limites assignat. Dilectissimis fratribus, CONSTANTINO, ARMENTARIO,",
+ "candidate_score": 0.634057,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94_96",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. : Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_544",
+ "psc_text": "transmissa dici potest? 5. Quid autem dicendum? Ut omittantur incerta, cum brevior epistola 30 in Graeca et Latina collectione Chalcedonensi inveniatur, et legatorum nomina distincte praeferat, ut epistolae caeterae, quae cum litteris ad Flavianum iisdem legatis traditae fuere, haec quoque ad Pulcheriam transmissa, eidemque aliquando tradita, ac in Oriente vulgata, ac exinde Graece reddita negari non potest. Auctior vero epistola 31, etsi in Graeca collectione desideretur, cum tamen exstet in pluribus Latinis antiquis collectionibus, quae breviori epistola carent, Leoninamque rationem ubique referat, a Leone abjudicari nequit. Eodem autem die iduum Junii data dici debet, ut eae quoque collectiones praeferunt, quae carent epistola 30; neque enim chronicam ejusmodi notam harum collectionum auctores transcribere potuerunt, ut conjecit Quesnellus, ex epistola breviori, quam ignorarunt. Sine ullo autem certiori documento aliud quidpiam affirmare seu divinare non licet. Solum probabiliter credi potest duo ejusdem epistolae exemplaria a Leone fuisse lucubrata, alterum longius, brevius alterum; hoc",
+ "candidate_score": 0.634039,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1572",
+ "psc_text": "episcopi, et in episcopalis sedis nomine variat. Nam exemplaria Vat. Hisp. et Isid. cum mss. collect. 12, 20, 21, 22 et 23, Leonem Ravennatem, vel Ravennensem, aut Ravennatensem episcopum praeferunt. Codices vero collect. 11 et 24 cum exemplaribus Merlini atque Sichardi, Neonem, Neonium, vel Neoniam, itidem Ravennatem exhibent. Tres codices a Quesnello allegati not. 1, in quibus Neonae, vel Neoniae legitur, ad collectionem 24 pertinere cognovimus. Isidori autem editio ab eodem laudata Merlini exemplum innuit, quod in hac epistola, ut et in nonnullis aliis, accedit ad lectiones collectionis 24. Cum porro codices hactenus cogniti istis essent similes, qui in Ravennati sede conveniunt, de solo nomine episcopi dubitari potuit. Nos vero duos Vindebonenses vetustos libros invenimus, in quibus Leonis quidem nomen retinetur, at episcopalis sedes maxime discrepat. Nam exemplum Vindebonense, quod puriorem Hispanicam collectionem continere alibi diximus, ad Leonem Arbonensem in titulo prodit, et in inscriptione, Leo Leoni episcopo Arbonensi salutem.",
+ "candidate_score": 0.633904,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94_96",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. : Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_165",
+ "psc_text": "possumus signatos num. 39 et 42. Exstat etiam in mss. collect. 10 Isidori et collect. 12, ad quam pertinet codex a Merlino adhibitus, nec non Herovallianus ab eodem Quesnello laudatus; et in codd. collectionis 24 quae sola inter collectiones posteriores hanc epistolae formam exhibet; ac praeterea inter hujusmodi codices censendi Victorinus, Regniacensis, et S. Martini Altisiodorensis, qui eamdem collect. 24 cum epistola hujus formae eodem annotante praeseferunt. His codicibus Quesnellus in secunda editione adjecit alios duos, quorum descriptionem post primam impressionem Roma accepit, nimirum Barber. 77 et 2888. Horum primus a nobis item observatus atque collatus, est XII circiter saeculi, et varia opuscula etiam posterioris aevi continet, ex Leone autem hanc unicam epistolam exhibet. Alter vero antiquissimus et majusculis litteris scriptus complectitur vetustam collect. 3, cui alium similem invenimus in perantiquo Vat. 1342. Nos insuper hanc eamdem epistolae decurtatae (sic enim appellabimus) rationem nacti sumus in tribus aliis collectionibus, nimirum",
+ "candidate_score": 0.633689,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_333",
+ "psc_text": "Constitutionum Collectionibus tom. III. Leoni autem Magno eadem epistola in his codicibus explorate asseritur non solum ex consulatu qui in Leonis pontificatum cadit, verum etiam ex eo quod inter alias quindecim genuinas epistolas ejusdem pontificis describitur, ita ut de hac una dubium adhuc promovere absque ullo argumento satis certo temerarium sit. 3. Invenitur praeterea haec eadem epistola in ms. libro Vat. 1343 saeculi X, qui fuit Ticinensis Ecclesiae, nec non in Vat. Ottobon. 297 collect. 23. Accedunt duo auctores antiquiores Gratiano, qui ex eadem epistola nonnulla suis collectionibus inseruerunt, nimirum cardinalis Deusdedit lib. III, cap. 34, in ms. Vat. 3833, et S. Anselmus lib. V, cap. 69, et lib. VI, cap. 189, in pluribus codd. Vaticanis. Tandem, ut alia testimonia omittamus, Gerhohus praepositus Reicherspergensis ineunte saeculo XII totam epistolam ex Germanico codice descripsit in opere de Aedificio Dei, cap 60, quod editum est a P. Pez. in Thesauro Anecdot. tom.",
+ "candidate_score": 0.63333,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_15_17",
+ "bdc_text": "Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_965",
+ "psc_text": "1323, 4166 et 5405, quos Romani editores potuerunt expendere, nullum purum Rustici invenimus. Solus autem Chigianus 483 purus et integer est, qui tamen post editionem Romanam Alexandro VII pontifice indeptus fuit. In ipsa vero Rustici versione emendanda Baluzius duobus mss. Rustici usus est, Corbeiensi et Divionensi. Tria alia exemplaria nos adhibuimus, Chigianum laudatum, Vat. 1323, et antiquissimum Veronensis capituli signatum num. 57. Hanc interpretationem uti Graeco magis cohaerentem e regione Graeci originalis dabimus: dein antiquiorem cum subscriptionibus subjiciemus. 3. Hic vero praemonendum est editores Romanos et ex iisdem Quesnellum interpretationi Rustici affixisse in margine nonnullas lectiones ex Graeco accuratius redditas, quae a nobis in annotationibus non omittentur; ac praeterea alias lectiones nonnumquam adjecisse, quas cum ex antiquiori versione codicis Vaticani 1322 sumptas deprehenderimus, praetermittendas credidimus: satis enim ex ipsa antiqua versione, quae subjicietur, elici poterunt. 4. Quoad tempus hujus relationis, quod in omnibus et Graecis et Latinis codicibus deest, pauca.",
+ "candidate_score": 0.633077,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_25_27",
+ "bdc_text": "abrileDer Papst hielt sich vom 22 . bis 25 . April in Ferrara auf;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1301",
+ "psc_text": "In octogesimo quidem nono anno ab imperio Diocletiani, superstite beatae memoriae patre nostro et episcopo Athanasio, cum luna XIV paschalis die XXVIII mensis Phamenoth, id est nono kalendarum Aprilium die provenisset, die Dominico, in subsequentem translatum est hebdomadem, ita ut quinta die mensis Pharmuthi, hoc est pridie kalendarum Aprilium celebraretur Pascha Dominicum. In nonagesimo autem tertio anno ab imperio ejusdem Diocletiani, cum luna XIV paschalis die XIV mensis Pharmuthi qui est V idus Aprilis, die Dominico contigisset, in sequentem item septimanam dilatio facta est, ita ut Dominicum Pascha die XXI mensis Pharmuthi, qui est XVI kalend. Maiar. solemniter ageretur. In centesimo quoque tertio anno ab imperio 1269 praefati Diocletiani, cum luna paschalis XIV Pharmuthi XXIII die, qui est XIV kalend. Maiar., esset die Dominico superventura, iterum septimana quaesita est, et Dominicum Pascha XXX die mensis ipsius Pharmuthi, qui est VII kalend. Maiar., constat esse celebratum, propter angustiam temporis imminentem. Item",
+ "candidate_score": 0.633023,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_96_98",
+ "bdc_text": "Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena . Ein Beitrag zur Geschichte der Reformation , 2 . Aufl. , Braunschweig 1892 ; Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_56",
+ "psc_text": "initia pontificatus Leonis et circa an. 442 scriptas duas sequentes epistolas confirmabit etiam non modicum historica quaedam animadversio, quam primus produxit card. Norisius tom. III pag. 1177, et tom. IV, pag. 752; dein Pagius ad an. 418, n. 57; ac tandem P. Bernardus de Rubeis Monument. Aquileien. cap. 14, pag. 120. Sirmondus e ms. Veronensi descripsit libellum fidei a Pelagianis editum; ex apographo autem Sirmondi hunc libellum vulgavit Garnerius in editione Marii Mercatoris, et dein P. P. Benedictini S. Mauri in appendice tom. X Augustini, pag. 110. Hic libellus fidei Pelagianae sic in fine clauditur: Explicit libellus fidei S. I. C. quas siglas Garnerius male interpretatus est Siculorum, cum citius explicandas Sacerdotum Jesu Christi Tillemontius et Benedictini opinentur. Hic libellus Augustino directus noscitur ex voce Augustine, quae libello inserta est. Is autem ipsorum Pelagianorum, qui libellum obtulere, metropolita, primas, aut superior ex contextu deprehenditur. Garnerius et Benedictini intelligentes id non",
+ "candidate_score": 0.632997,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_95_97",
+ "bdc_text": "- Lit. : Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena . Ein Beitrag zur Geschichte der Reformation , 2 . Aufl. , Braunschweig 1892 ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_56",
+ "psc_text": "initia pontificatus Leonis et circa an. 442 scriptas duas sequentes epistolas confirmabit etiam non modicum historica quaedam animadversio, quam primus produxit card. Norisius tom. III pag. 1177, et tom. IV, pag. 752; dein Pagius ad an. 418, n. 57; ac tandem P. Bernardus de Rubeis Monument. Aquileien. cap. 14, pag. 120. Sirmondus e ms. Veronensi descripsit libellum fidei a Pelagianis editum; ex apographo autem Sirmondi hunc libellum vulgavit Garnerius in editione Marii Mercatoris, et dein P. P. Benedictini S. Mauri in appendice tom. X Augustini, pag. 110. Hic libellus fidei Pelagianae sic in fine clauditur: Explicit libellus fidei S. I. C. quas siglas Garnerius male interpretatus est Siculorum, cum citius explicandas Sacerdotum Jesu Christi Tillemontius et Benedictini opinentur. Hic libellus Augustino directus noscitur ex voce Augustine, quae libello inserta est. Is autem ipsorum Pelagianorum, qui libellum obtulere, metropolita, primas, aut superior ex contextu deprehenditur. Garnerius et Benedictini intelligentes id non",
+ "candidate_score": 0.632838,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_96_98",
+ "bdc_text": "Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena . Ein Beitrag zur Geschichte der Reformation , 2 . Aufl. , Braunschweig 1892 ; Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_72",
+ "psc_text": "Leonem duas saltem scripsisse epistolas, alteram ad Cyrillum episcopum Alexandrinum, ad Paschasinum episcopum Lilybetanum alteram, ex Paschasini litteris manifestum est. Sed utraeque injuria temporum intercidere. Solam Paschasini responsionem superesse existimatum fuit; ac propterea eam unam Quesnellus edidit. At ejus quoque epistolae, quam Cyrillum, Leoni reddidisse idem Paschasinus testatur, non exiguum fragmentum ad nos transmissum credimus; quod ut statuatur, nonnulla observanda sunt. 2. Eam nimirum Cyrilli epistolam de Paschate Africani concilii Patribus traditam, quam Dionysius Exiguus suae collectioni integram inseruerat num. 135, ex Sirmondi schedis cum longiori additione ediderant primum Petavius tom. II De Doctrina temporum, in fine, ac dein Bucherius in Commentario ad Canonem paschalem Victorii, cap. 1, pag. 72. Duae vero in ea quam Petavius et Bucherius ediderunt partes distinguendae, nimirum ipsa Cyrilli epistola ad Africanos, quae legitur correctior apud Dionysium; et ejus additio, quae ad aliam ejusdem Cyrilli epistolam pertinet. Has quidem duas distinctasque Cyrilli epistolas cum imperitus",
+ "candidate_score": 0.63255,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_104",
+ "bdc_text": "Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_72",
+ "psc_text": "Leonem duas saltem scripsisse epistolas, alteram ad Cyrillum episcopum Alexandrinum, ad Paschasinum episcopum Lilybetanum alteram, ex Paschasini litteris manifestum est. Sed utraeque injuria temporum intercidere. Solam Paschasini responsionem superesse existimatum fuit; ac propterea eam unam Quesnellus edidit. At ejus quoque epistolae, quam Cyrillum, Leoni reddidisse idem Paschasinus testatur, non exiguum fragmentum ad nos transmissum credimus; quod ut statuatur, nonnulla observanda sunt. 2. Eam nimirum Cyrilli epistolam de Paschate Africani concilii Patribus traditam, quam Dionysius Exiguus suae collectioni integram inseruerat num. 135, ex Sirmondi schedis cum longiori additione ediderant primum Petavius tom. II De Doctrina temporum, in fine, ac dein Bucherius in Commentario ad Canonem paschalem Victorii, cap. 1, pag. 72. Duae vero in ea quam Petavius et Bucherius ediderunt partes distinguendae, nimirum ipsa Cyrilli epistola ad Africanos, quae legitur correctior apud Dionysium; et ejus additio, quae ad aliam ejusdem Cyrilli epistolam pertinet. Has quidem duas distinctasque Cyrilli epistolas cum imperitus",
+ "candidate_score": 0.632271,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_458",
+ "psc_text": "3 Adventus habetur: Deinde episcopi legunt quartam et quintam lectionem de epistola S. Leonis papae missa Flaviano episcopo de Incarnatione Domini contra Eutychen haereticum. Idipsum in aliis Italiae Ecclesiis receptum didicimus ex quampluribus mss. Lectionariis aliarum urbium, quae eamdem epistolam aliis atque aliis diebus eodem Adventus tempore exhibent. Ex ms. bibliothecae Regiae Quesnellus collegit (Diss. 1 ad an. 449, n. 9), idem olim factitatum esse in Galliarum Ecclesiis, quod confirmari potest ex Lectionario S. Benigni Divionensis, quo Chiffletius usus est, cum eamdem epistolam edidit in calce operum Vigilii Tapsensis, nec non ex monumentis Gallicanis, quae a P. Martene laudantur De Antiquis monachorum Ritibus, lib. III, c. 2. Ex hujusmodi autem Lectionariis traducta fuit in aliquot collectiones Sermonum S. Leonis, quae ex Lectionariis originem ducunt. 4. Cum Gennadius, c. 70, Leonem inter ecclesiasticos scriptores retulit, hujus tantum epistolae fecit mentionem, eo quod haec super omnia ejus opera vulgatissima esset. Hinc autem",
+ "candidate_score": 0.632225,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_15_17",
+ "bdc_text": "Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_10",
+ "psc_text": "describantur, solas tamen antiquas collectiones urgebimus, quae sexto circiter saeculo compactae, majori auctoritate potiuntur, et ex quibus caeterae profectae sunt. 10. Epistola ad Septimum legitur in ms. Vat. Reginae collectionis primae ineunte VI saeculo lucubratae, quae nihil apocryphum praefert; in perantiqua collectione 4 codicum Lucensis et Corbertini; in vetusta collectione 5 et in collectione 8; ac tandem in codice Jesuitarum Parisiensium, qui licet in Conciliis perveniat ad an. 615, cum tamen Catalogum pontificum exhibeat desinentem in Felice successore Hormisdae, haec collectio in ipsa origine sub hoc tempus concinnata, videri potest, cui posteriora documenta subinde accesserint. Mirum autem videtur, Quesnellum hanc Leonis epistolam veluti spuriam repudiasse, nulla habita ratione codicum saltem collectionis 5, quam codicis Romanae Ecclesiae nomine edidit. Is quidem se ab hac objectione subducere potest, eo quod hunc codicem non totum simul compactum putavit, Leonis autem epistolas inter additamenta posterioris temporis retulit. Sed hoc commentitium effugium est, quod nulla",
+ "candidate_score": 0.632155,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1582",
+ "psc_text": "requirenda sit? Additio porro duorum episcoporum Joannis et Petri probabilis esset, si nulla alia ratio suppeteret conciliandi omnia. Quando autem in catalogis error aliquis certus est, et sola emendatione rerum ac temporum, quae ex auctorum arbitrio ascititia aut praejudiciis constituta sunt, sanari potest, non est deserendus aut additionibus perturbandus episcoporum ordo, qui ex antiquissimis diptychis originem duxit. Hac regula satis evidenti, quae in aliis aliarum Ecclesiarum catalogis perutilis invenietur, deteges in re praesenti totam difficultatem et confusionem a catalogis inductam ex eo proficisci, quod ex duobus Petris Ravennatibus ascripta fuerint secundo, quae primo adjudicanda fuerant; ita enim anteriorem aetatem Neoni et caeteris tribuerunt. Hic autem error si corrigatur, et primus Petrus, non autem secundus credatur S. Petrus Chrysologus, statim omnia sanata optime congruere invenientur. Ille enim is erit qui celebres ad Eutychem litteras dedit. Huic deinde successit Neo, ad quem S. Pontifex sequentem epistolam scripsit. Dein post Exuperantium Neonis successorem",
+ "candidate_score": 0.632093,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_92_94",
+ "bdc_text": "Ochino zog schließlich nach einem kurzen Aufenthalt in Polen nach Mähren , wo er kurz darauf starb. Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_421",
+ "psc_text": "voluit eas litteras quas Leonem melius instructum plenius reddidisse aut brevi redditurum praesumebat. Enim vero si has dogmaticas Leonis litteras ille legisset, non videtur scripturus fuisse: Extra consensum Romanae civitatis episcopi causas fidei audire (seu ex Graeco cognoscere, aut dijudicare) non possumus; quae verba nondum sibi notam Romani episcopi sententiam declarant. Igitur haec Chrysologi epistola sub idem tempus data videtur, quo Leo scripsit epistolas 23 et 24, id est circa Februarium an. 449. Forte idem ille vir, qui Theodosii atque Eutychis litteras ad S. Leonem attulit, Ravennam etiam cum ejusdem Theodosii litteris ad Valentinianum transivit, et hac occasione epistolam Eutychis ad Chrysologum detulit. Huic autem Constantinopolim revertenti, dum Valentiniani responsa referret, Chrysologus tradidit hanc epistolam ad Eutychem, ut citius ac tutius traderetur. Certe autem non scripsit post notitiam actorum in Eutychem, aut definitivo Leonis epistolae, ut in Quesnelli sententia praesumendum est. EPISTOLA XXV, PETRI CHRYSOLOGI EPISCOPI RAVENNATIS AD EUTYCHEM PRESBYTERUM.",
+ "candidate_score": 0.631654,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_15_17",
+ "bdc_text": "Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_169",
+ "psc_text": "4. Tertia editionis forma ex utraque anteriori conflata, quam editionem mixtam nuncupabimus, aliter in mss., aliter in editis invenitur. In codicibus enim quos vidimus, omissis capitibus 6, 7, 8, et dimidio noni, tota Hadrianea editio primum exhibetur, fere cum chronica notatione Dat. IV idus Augusti. Dein subjiciuntur velut appendix memorata capitula omissa et sumpta ex prima decurtata editione usque ad ejus finem, ita ut repetantur illa: Cum itaque omnibus, etc., quae in editione decurtata epistolam claudunt, in Hadrianea autem suo loco capite nono inserta fuerant. Hanc lectionem Quesnelllus reperit in duobus mss. Thuaneis, et uno Cantabrigensi. Nos reperimus in mss. quatuor collectionum 11, 20, 21 et 23, ad quas referri tres a Quesnello laudatos codices nihil ambigimus. Collectio 11, a qua caeterae collectiones hanc editionis formam videntur sumpsisse, praecipue consideranda est, cum antiquior sit Hincmari aetate, uti probavimus in praefat. ad epistolas num. 23. In uno tantum codice Veneto S.",
+ "candidate_score": 0.630999,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_15_17",
+ "bdc_text": "Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_411",
+ "psc_text": "in S. Petri Chrysologi Vita, si non integram epistolam reperit in veteribus Ravennatensis Ecclesiae tabulis, certe aliquod vetustum exemplar hujusmodi collectionis Chalcedonensis prae oculis habuit. Cum vero haec exemplaria rariora fuerint, et non ita multa ex Leone proferant, ut in Isidoriana satis frequenti exhibentur; nihil mirum si posteriores Leoninarum epistolarum collectores hanc epistolam non integram, sed mutilam dedere, uti apud Isidorum ex Hispanica suam collectionem derivantem inventa fuit. Hic autem omittendum non est duos codices Vaticanos epistolarum Leonis a Vossio memoratos, quos hanc epistolam integram continere Quesnellus praesumpsit, eodem Vossio in notatione admonente mutilam exhibere; sunt enim codices posteriorum collectionum quae ex Isidoriana dimanant. 4. Unum dubitari potest, num haec epistola, quam in laudatis Latinae collectionis codicibus integram habemus, originalis sit, an e Graeca antiqua versione Latine reddita fuerit. In memorata praefatione satis manifeste probavimus, antiquum illum auctorem, qui priscae versioni concilii Chalcedonensis epistolas Latinorum in Graeca collectione contentas adjecit,",
+ "candidate_score": 0.630975,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1574",
+ "psc_text": "hanc epistolam derivarunt auctores collect. Isid. 12, 20, 21, 22 et 23, et exemplum aliud, ex quo eamdem sumpsere auctor collect. 24, Merlinus atque Sichardus. Variantes enim quas relegentes ipsam epistolam in iisdem mss. invenimus, hanc duplicem originem ostenderunt. Cum vero quoad episcopalis sedis nomen plures codices prioris originis signantes Ravennatem conveniant cum omnibus mss. alterius fontis, de Ravennatensi sede dubitandum non est. Id autem vel maxime ex eo confirmatur, quod codices duo Vindebonenses, qui dissentiunt, aperto errore laborant. Nam Arbonensis episcopatus, qui in ms. Vindeb. Hisp. legitur, ignotus est; Narbonensis vero per hoc tempus non a Leone tenebatur, sed a Rustico, ad quem aliam posteriorem epistolam datam videbimus. Neque moveat quod primus codex Vindebon. puriorem Hispanicam complectatur. Nam licet eatenus sit purior, quod emendationes in Gallicanos codices inductas non recepit, mendosissimus tamen est, mendumque satis prodit in eadem inscriptione episcopatus Arbonensis, quem nemo inveniet. Hoc autem mendum evidentius demonstrant",
+ "candidate_score": 0.6306,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_89",
+ "bdc_text": "Nach der protestantischen Niederlage im Schmalkaldischen Krieg siedelte er nach England über , wo er sich als Leiter der italienischen Fremdengemeinde bis zur Thronbesteigung Marias I. 1553 aufhielt .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_772",
+ "psc_text": "Πλακιδία ἡ εὐσεβεστάτη, καὶ ἀνθοῦσα, αἰωνία βασιλὶς, καὶ μήτηρ. Ὁπήνικα ἐν ἀυτῆ τῇ εἰσόδῳ τῆς ἀρχαίας πὸλεως ταύτην ἐτιθέμεθα τὴν φροντίδα, ἀποδοῦναι τὴν προσκύνησιν τῷ μακαριωτάτῳ ἀποστόλῳ Πέτρῳ ἐν αὐτῷ τῷ προσκυνητῷ θυσιαστηρίῳ τοῦ μάρτυρος ὁ εὐλαβέστατος ἐπίσκοπος Λέων, ὀλίγον ἐπισχὼν ἑαυτὸν ἀπὸ τῆς εὐχῆς, ἕνεκα τῆς καθολικῆς πίστεως πρὸς ἡμᾶς ἀπωδύρατο· 965 αὐτόν τε ὁμοίως τὸν κορυφαῖον τῶν ἀποστόλων, ᾧ καὶ ἔναγχος προσείημεν, μάρτυρα συλλαβόμενος, περιεστοιχισμένος τε πλήθει ἐπισκόπων, οὕς τινας ἀπὸ ἀναριθμήτων πόλεων ἐν τῇ Ἰταλίᾳ συνήγαγεν ὑπὸ τῆς ἀρχῆς τοῦ ἰδίου τόπου, καὶ τῆς ἀξίας, καὶ τοῖς ῥήμασι συνάπτων τὰ δάκρυα, εἰς κοινωνίαν τῶν ἰδίων θρήνων καὶ τὰς ἡμετέρας οἰμωγὰς ἐξεκαλεῖτο. Οὐ μικρὰ γὰρ ἐκ τῶν γεγενημένων ζημία, τὴν τοσούτοις χρόνοις φυλαχθεῖσαν τοῦ καθολικοῦ κανόνος πὶστιν ἀπὸ τοῦ θειοτάτου πατρὸς ἡμῶν Κωνσταντίνου, ὃς πρῶτος ἐν τῷ βασιλείω διέλαμψε χρίστιανὸς, ἔναγχος τεταράχθαι πρὸς ὑπόληψιν ἑνὸς ἀνθρώπουι ὅς τις ἐν τῇ συνόδῳ τῆς Ἐφεσίων πόλεως μῖσος, καὶ ἀψιμαχίαν μᾶλλον",
+ "candidate_score": 0.63036,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_373",
+ "psc_text": "posteriorem collectionem 22, cum aliis documentis Chalcedonensibus traducta fuit. Illa vetustior interpretatio statim ab initio confecta, Leoni usui fuit, antequam dogmaticas ad Flavianum litteras scriberet; sicut indubium est, eidem usui fuisse interpretationem actorum synodi Constantinopolitanae in Eutychem, quae simul edita in collectionibus 3 et 8, una cum laudata antiquiori versione epistolae 22, recepta legitur: ex hac enim actorum interpretatione nonnulla totidem verbis recitat in iisdem dogmaticis litteris cap. 6. 7. Ex his autem omnibus perspicuum efficitur, quam inaniter Quesnellus adversus card. Baronium elaboraverit, ut epistolam 22 scriptam suaderet post epistolam 26, ac si Flavianus, qui post Eutychis condemnationem scripsit ad Domnum et ad alios Orientis episcopos, Occidentales, et potissimum Romanum pontificem de tanta haeresi commonendum neglexerit. Idem Flavianus statim post condemnationem Eutychis satis a Florentio monitus fuerat, dum soluto conventu ad superiorem domus partem ascenderet, ipsum Eutychem ad Romanum, Alexandrinum et Hierosolymitanum episcopos appellasse; unde metuendum ipsi erat ne, si",
+ "candidate_score": 0.630265,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_92_94",
+ "bdc_text": "Ochino zog schließlich nach einem kurzen Aufenthalt in Polen nach Mähren , wo er kurz darauf starb. Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_744",
+ "psc_text": "ὑμᾶς τὰ τῶν βασιλικῶν γραμμάτων ἐπέσχε δεσμά, 951 ὥσπερ οὖν καὶ τοὺς ἀλλοὺς. Καὶ παρακαλῶ τὴν ὑμετέραν ὁσιότητα, καὶ ἰδεῖν αὐτοὺς πατρικῶς, καὶ τὰς ἀκλινεῖς ὑμῶν ἀκοὰς εὐμενεῖς αὐτοῖς παρασχεῖν, καὶ τὸ συκοφαντούμενον καὶ μάτην πολεμούμενόν μου γῆρας τῆς ὑμετέρας ἀξιῶσαι κηδεμονίας, καὶ πρὸ πάντων τῆς ἐπιβουλευομένης πίστεως παντὶ σθένει φροντίσαι, καὶ φυλάξαι ταῖς ἐκκλησίαις τὸν πατρῷον κλῆρον ἀκήρατον· ἵνα καὶ τὰς ἀντὶ τούτων ἀντιδόσεις δέξηται ὑμῶν ἡ ἁγιότης παρὰ τοῦ μεγαλοδώρου δεσπότου. ADMONITIO IN SEQUENTIS EPISTOLAE FRAGMENTUM. 1. Insigne quod subjicimus epistolae Anatolii fragmentum, ex quo hunc post Flaviani mortem ordinatum discimus, e codice Regio 940 a Cotelerio editum fuit inter Ecclesiae Graecae Monumenta tom. I, pag. 66. Istud Quesnellus secundae Leonis editioni inseruit, praemisitque epistolis 69, 70 et 71, datis mense Julio an. 450, in quibus de ipsius Anatolii ordinatione sermo est. In observationibus autem ad hoc fragmentum affirmat, circa haec tempora (praedictarum scilicet epistolarum Leonis) Flavianum obiisse;",
+ "candidate_score": 0.629895,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_86_88",
+ "bdc_text": "Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ; nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s . Friedrich Roth , Augsburgs Reformationsgeschichte , Bd. 3 , München 1907 , S. 240-244. 472f ) .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1589",
+ "psc_text": "Tillemontii valde exilibus sequentem epistolam datam prodidit circa an. 442, 443 et 444. Cum Sirmondus atque Baluzius, nullo tamen allato documento, eamdem affixerint anno 452, Quesnellus conjecit hos ita sensisse, eo quod existimaverint in hac epistola, ubi sermo habetur de his qui ab hostibus in infantia capti fuerant, respici ad eam vastitatem quam Hunni in Galliis in ulerunt an. 451. Hujus autem epistolae locum non ad Hunnorum irruptionem referri contendit, sed ad Vandalorum persecutionem, qui Africa potiti sub Genserico, catholicos oppugnarunt; nam inquisit. 18, haec praeferuntur: De his qui ex Africa vel de Mauritania venerunt, et nesciunt in qua secta sint baptizati. Tum Vandalica persecutione descripta, quae Christianis illata fuit in Africa post an. 439, hac occasione nonnullos in Gallias sese recepisse existimat, de quibus in eadem epistola sermo sit; et idcirco eam datam credit circa annos indicatos 442, 443 et 444, in quibus ea persecutio grassata est. 2. Sed",
+ "candidate_score": 0.629884,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_463",
+ "psc_text": "perficiendam codices triginta et amplius expendimus, et inter hos sex vetustissimos. qui millenariam aetatem attingunt. Cum haec epistola invenitur in omnibus collectionibus, quas in praefatione recensuimus, exceptis collect. 4, 6, 7, 14, 15 et 16, tum vero ad praecipuos cujusque collectionis mss. libros eamdem relegimus, inter quos vetustissimi sunt Vat. Reg. collect. 1, Vat. 1342 collect. 3, Vindebon. collect. 5, Vat. 5845 collect. 8, Vat. Ottobon. 93 similis, Vat. 3791 collect. 11, qui duo bis ex diversis fontibus eamdem epistolam exhibent; Vat. 1322 et Veron. 57 collect. 17, et Ratispon. collect. 19. Caeteros inferioris aetatis codices in annotationibus, ubi opus erit, memorabimus. Inter Lectionaria relegimus antiquissimum Vat. 3836. Addendi sunt praeterea duo alii codices millenarii, Veronensis 8, in quo haec epistola Leonis post epistolas canonicas describitur, et alius Veronen. 58, qui hanc epistolam ante quaedam documenta synodi Chalcedonensis repraesentat. Cum primam hujus epistolae editionem citabimus, intelligimus primam editionem Sermonum S.",
+ "candidate_score": 0.629597,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_129_131",
+ "bdc_text": "Des papsts ynryten zu Ferrar 1543 . Dem wollgelerten und wollgeachten hereren[ ! ] , herr Hainrich Bullinger , meinem lieben herren , zuͦ handen . Zuͦ Zürich.",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1598",
+ "psc_text": "Hermes, qui in hac epistola appellatur Archidiaconus, vivo adhuc Rustico Biterrensibus episcopus datus fuit, a quibus cum non fuerit receptus, Narbonam rediit, et hac de re idem Rusticus et Hermes litteras ad Leonem dedere, ut ex Hilari papae epist. 8 colligere licet. His autem ut congruum tempus tribuatur, ante Leonis mortem, quae contigit an. 461, Hermes ad Biterrensem cathedram promotus videtur sub. an. 460; haec autem epistola, Hermete adhuc archidiacono Romae agente, scripta serius dicenda est an. 459. 7. His autem de tempore hujus epistolae praemissis manifestum fit quam sint inanes duae Quesnelli conjecturae, quibus cum animadverterit aliquot ex iis dubiis quae proposuit Rusticus decisa fuisse in conciliis Arausicano I, Vasensi I, et Arelatensi II, alterutrum not. 1 colligit: Scilicet vel Rusticum ad Leonem scripsisse, antequam eae difficiles quaestiones in conciliis supradictis ventilarentur et enodarentur: supervacaneum enim videretur et praeter consuetudinem Gallicanam, ut post soluta in pluribus comprovincialibus, aut majoribus",
+ "candidate_score": 0.629145,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_89",
+ "bdc_text": "Nach der protestantischen Niederlage im Schmalkaldischen Krieg siedelte er nach England über , wo er sich als Leiter der italienischen Fremdengemeinde bis zur Thronbesteigung Marias I. 1553 aufhielt .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_733",
+ "psc_text": "ἔδραμε Πέτρον, ὥστε τοῖς ἐν Ἀντιοχείᾳ περὶ τῆς κατὰ νόμον πολιτείας ἀμφισβητοῦσι παρ' αὐτοῦ κομίσαι τὴν λύσιν, πολλῶ μᾶλλον ἡμεῖς οἱ εὐτελεῖς καὶ σμικροὶ, πρὸς τὸν ἀποστολικὸν ὑμῶν τρέχομεν θρόνον. Ὥστε παρ' ὑμῶν λαβεῖν τοῖς τῶν ἐκκλησιῶν ἕλκεσι θεραπείαν. Διὰ πάντα γὰρ ὑμῶν τὸ πρωτεύειν ἁρμόττει. Πολλοῖς γὰρ ὁ ὑμέτερος θρόνος κοσμεῖται πλεονεκτήμασι. Τὰς μὲν γὰρ ἄλλας πόλεις ἢ μέγεθος, ἢ κάλλος, ἢ πλῆθος τῶν οἰκητόρων κοσμεῖ. Τούτων δὲ ἐστερημένας πνευματικὰ τινὰ λαμπρύνει χαρίσματα· τῇ δὲ ὑμετέρᾳ φορὰν ἕδωκεν ἀγαθῶν ὁ τῶν ἀγαθῶν χορηγός. Ἡ γὰρ αὐτὴ πασῶν μεγίστη, καὶ λαμπροτάτη, καὶ τῆς οἰκουμένης προκαθημένη, καὶ τῷ πλήθει τῶν οικητόρων κυμαίνουσα. Πρὸς δὲ τούτοις, 943 καὶ νῦν κρατοῦσαν ἡγεμονίαν ἐβλάστησε· καὶ τῆς οἰκείας προσηγορίας τοῖς ἀρχομένοις μετέδωκε. Κοσμεῖ δὲ αὐτὴν διαφερόντως ἡ πίστις καὶ μάρτυρ ἀξιόχρεως ὁ θεῖος ἀπόστολος βοῶν, ὅτι ἡ πίστις ὑμῶν καταγγέλλεται ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ. Εἰ δὲ εὐθὺς δεξαμένη τὰ τοῦ σωτηρίου κηρύγματος σπέρματα, τοῖς ἀξιαγάστοις",
+ "candidate_score": 0.62909,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_92_94",
+ "bdc_text": "Ochino zog schließlich nach einem kurzen Aufenthalt in Polen nach Mähren , wo er kurz darauf starb. Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_369",
+ "psc_text": "respici epistolam 26, Flaviani, ex eo manifestum sit, quod Flavianus ep. 26, c. 2, sperare se dicit, remotum iri synodum, quae futura vulgabatur: Leo autem huic articulo respondens epistola 36, concilium impediri non posse significat. Igitur epistola 26, Flaviani secunda est, epistola autem 22, prima, ac paulo post Constantinopolitanam synodum missa exeunte an. 448 vel serius ineunte an. 449. Epistolam Eutychis una cum imperatoris litteris, quae pro eodem datae fuere, transmissam citius pervenisse nihil sit mirum. Unde vero epistolae Flaviani, quam sero allatam Leo miratus est, morae longiores injectae fuerint, ignoramus. Hinc epistola 22 priora gesta quae usque ad Constantinopolitanam synodum contigerant descripsit: epistola autem 26 posteriora adjecit quae post eamdem synodum Eutyches commoverat. Acta vero synodi iterum huic secundae epistolae fuerunt annexa, eo quod ex Leonis litteris Flavianus metueret, ne forte prior epistola cum actis intercidisset. Quod si in epistola 26 nulla fit mentio epistolae 22, quam antea missam",
+ "candidate_score": 0.629021,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_459",
+ "psc_text": "Antiquis monachorum Ritibus, lib. III, c. 2. Ex hujusmodi autem Lectionariis traducta fuit in aliquot collectiones Sermonum S. Leonis, quae ex Lectionariis originem ducunt. 4. Cum Gennadius, c. 70, Leonem inter ecclesiasticos scriptores retulit, hujus tantum epistolae fecit mentionem, eo quod haec super omnia ejus opera vulgatissima esset. Hinc autem eum certum ejusdem epistolae auctorem procul dubio existimavit. Quod si vulgatae ejusdem editiones Miraei, Fabricii atque Vallarsii, c. 84, in Prospero habent: Epistolae quoque papae Leonis adversus Eutychen de vera Christi Incarnatione ad diversos datae, et ab ipso dictatae dicuntur, corruptam lectionem et fucum facere, et legendum ei, id est Prospero, ab ipso scilicet Leone dictatae, Quesnellus contendit; Prosperum enim Leonis notarium fuisse Ado in Chronico scripsit. At emendatiores editiones et mss. nec et, nec ei praeferre, sed tantum ab ipso dictatae creduntur, pronuntiat Antelmius, epist. 2, n. 28 et 30. In ms. quidem antiquissimo capituli Veronensis, signato num. 46,",
+ "candidate_score": 0.628652,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_29_31",
+ "bdc_text": "ist er in geriten mit 18 kardinale und 44 bischoff , und der herzog vor im geritten mit dryerley farwen . Der klein sunLuigi d'Este ( 1538-1586 ) , späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_261",
+ "psc_text": "et nihil usquam a suo capite dissideret. Qui ergo scit se quibusdam esse praepositum, non moleste ferat aliquem sibi esse praelatum; sed obedientiam quam exigit, etiam ipse dependat: et sicut non vult gravis oneris sarcinam ferre, ita non audeat alii importabile pondus imponere (Matth. XXIII, 4). Discipuli enim sumus humilis et mitis magistri, dicentis: Discite a me quia mitis sum et humilis corde; et invenietis requiem animabus vestris. Jugum enim meum suave est, et onus meum leve (Matth. XI, 29) . Quod quomodo experiemur, nisi et illud in observantiam veniat, quod idem Dominus ait? Qui major est vestrum, erit minister vester. Qui autem se exaltaverit, humiliabitur; et qui se humiliat exaltabitur (Matth. XX, 26; Marc. X, 43; Luc. XXII, 26; Luc. XIV, 11) . 693 EPISTOLA XV. AD TURRIBIUM ASTURICENSEM EPISCOPUM. De Priscillianistarum erroribus. SYNOPSIS (Ex collectione Hispanica). I. Contra Priscillianistas, qui sanctam Trinitatem, non personis, sed tantum nominibus distinguunt.",
+ "candidate_score": 0.628525,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_827",
+ "psc_text": "pro modestiae suae temperantia, ita futurum credimus studiosum charitatis et pacis, ut nequaquam sibi credat ablatum, quod fratri videat esse concessum. Data III non. Maii, Valentiniano Aug. 7 et Avieno v. c. conss. 1000 In fine hujus epistolae, haec quae sequuntur verba habentur in codd. Arelatensi et Vallicellano: Hoc praeceptum domini Leonis confirmatum est a sede apostolica, praesidente Symmacho papa, Probo v. c., consule. EPISTOLA LXVII. AD RAVENNIUM ARELATENSEM EPISCOPUM. SYNOPSIS. Mittit Ravennio celebrem suam ad Flavianum epistolam de incarnatione Verbi Dei adversus Eutychen, ut pro defensione fidei, per eum haec, vel Cyrilli Alexandrini epistola cunctis Galliae episcopis fideliter innotescat. Secreta etiam mandata legatis commissa indicat. Dilectissimo fratri RAVENNIO, LEO papa. Diu filios nostros Petronium presbyterum et Regulum diaconum in Urbe tenuimus: quoniam et de nostra hoc gratia merebantur, et fidei quae nunc quorumdam errore incessitur, ratio postulabat. Voluimus enim eos nostro interesse tractatui, et universa cognoscere quae per te",
+ "candidate_score": 0.628479,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_104",
+ "bdc_text": "Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_538",
+ "psc_text": "καὶ συνεπισκόπῳ Φλαυιανῷ, σαφέστερον τὰ ἀπεσταλμένα γράμματα περιέχει. ADMONITIO IN EPISTOLAS SEQUENTES XXX ET XXXI. 1. Etsi duae quae ad Pulcheriam eadem die ac de eadem re scriptae inveniuntur epistolae, aliquot non tam sententiis quam verbis sint plane similes, in multis nihilominus discrepant inter se, et altera ob insertas additiones est longe prolixior. Styli autem ratio et codicum atque collectionum antiquarum auctoritas, quibus utraque fulcitur, nequaquam sinunt ut alterutra alii quam Leoni tribuatur. Exemplaria tum Latina, tum Graeca antiquissimae collectionis 17 Chalcedonensis, et Ratisponensis collectio 19, praeter collectionem duodecimam et vigesimam secundam, primam epistolam satis vindicant; codices vero collectionum 2, 5, 11, 12, 13, 18, 20, 21, 22, 23 et 24, cum exemplo Sichardi, et peculiari ms. Vat. Reginae 293, alteram tuentur. Cur autem eodem die duae ejusmodi epistolae ad Pulcheriam traditae fuerint, et quae prius, quae autem posterius scripta censenda sit, curiosius inquiri potest, quam ulla satis tuta ratione",
+ "candidate_score": 0.628128,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_104",
+ "bdc_text": "Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_560",
+ "psc_text": "ἀξιωθήσεται. 853 EPISTOLA XXXI. AD PULCHERIAM AUGUSTAM. SYNOPSIS. I. Pulcheriae zelum adversus Eutychen sollicitat. --II. Humanae saluti interesse, ut Christus non solum homo, sed ejusdem nobiscum generis homo sit. --III. Generationem Christiani ex Christi generatione fluere. Eutychetis pervicacia. Sedis apostolicae moderatio. --IV. Ne concilio intersit Leo, vetant consuetudo, conditio temporis, concivium charitas. Symbolum apostolorum nova haeresi concutitur. LEO PULCHERIAE Augustae. CAP. I. Quantum praesidii Dominus Ecclesiae suae in vestra clementia praepararit, multis saepe probavimus documentis. Et quidquid nostris temporibus contra impugnatores catholicae veritatis industria sacerdotalis obtinuit, ad vestram maxime gloriam redundavit: dum, sicut Spiritu sancto docente didicistis, illi per omnia potestatem vestram subjicitis, cujus munere et protectione regnatis. Unde quia contra integritatem fidei Christianae, dissensionem quamdam in Constantinopolitana Ecclesia Eutyche auctore generatam, fratris et coepiscopi mei Flaviani relatione cognovi, ita ut totius causae speciem synodalium gestorum textus ostenderit, dignum gloriae 854 vestrae est, ut error, qui, ut arbitror, de imperitia",
+ "candidate_score": 0.627883,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_21",
+ "bdc_text": "Ercole d'Este , 1471 - 1505 , and the invention of a ducal capital , Cambridge 1996 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1048",
+ "psc_text": "οἰκουμενικῇ συνόδῳ πεπραγμένα λαβὼν ταύτης τῆς βασιλευούσης ἐξεδήμησε πόλεως. Ἐπειδὴ δὲ μετ' ἐκείνους πρέπον ἦν τοὺς ὑπολελειμμένους καὶ εἰς γνῶσιν ἡμῶν ἀναγκαίως ἐλθεῖν ὀφείλοντας χάρτας, καὶ δι' ἡμετέρων ἀνδρῶν ἀποσταλῆναι· διὰ τὸ ἰδικῶς ἡμῖν πεπρᾶχθαί τινα, τούτου χάριν ἐπιλεξάμενοι ἄνδρα εὐσεβείᾳ τε, 1125 καὶ συνέσει, καὶ τῇ περὶ τὴν πίστιν ἀκεραιότητι πλουτοῦντα τὸν μνημονευθέντα θεοσεβέστατον ἐπίσκοπον, ἅμα τῷ προειρημένῳ διακόνῳ εἰς τὴν ὑμετέραν μεγίστην Ῥώμην ἐξαπεστείλαμεν ἵνα τὰ μὲν διὰ τῶν χαρτῶν, τὰ δὲ δι' ἑαυτῶν σαφῆ ποιήσαντες ἀποκρίσεως προσφόρῳ τε, καὶ ὑμῖν πρεπούσης χαίροντες πρὸς ἡμᾶς ἐπανέλθωσιν, ἀνυμνοῦντες μετὰ πάντων τὴν ἀγάπην, καὶ τὴν φιλοφροσύνην τὴν συνήθη περὶ τὸν τῆς βασιλεύουσης ταύτης πόλεως θρόνον, τῇ πατρικῇ κηδεμονίᾳ τῆς ὑμετέρας μακαριότητος ὅπως μὲν γὰρ ἡ ἁγία, καὶ οἰκουμενικὴ σύνοδος ἐρευνήσασα τὴν γεγενημένην ζάλην κατὰ τῆς κοινῆς εἰρήνης εὗρε τὸν αἴτιον, Διόσκορόν φημι, τὸν τῆς Ἀλεξανδρέων γεγονότα πρώην ἐπίσκοπον, καὶ ἀπέτεμε τῆς ἱερωσύνης, τὰ παρὰ τῆς ἁγίας καὶ οἰκουμενικῆς συνόδου λεπτομερέστερον",
+ "candidate_score": 0.627808,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_92_94",
+ "bdc_text": "Ochino zog schließlich nach einem kurzen Aufenthalt in Polen nach Mähren , wo er kurz darauf starb. Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_746",
+ "psc_text": "in Chronico. Concinit Historia Eutychianistarum, quae eum, dum in exsilium deportaretur, ipso in itinere apud Epipam Lydiae civitatem defunctum indicat. Potuit quidem haec mors a Flaviani inimicis aliquamdiu occultari ob Constantinopolitanos qui illi maxime favebant: unde archimandritae, clerus et populus Constantinopolitanae urbis qui ad Leonem litteras dedere citius circa Octobrem an. 449 (ut colligere licebit ex admonitione in epistolam 59), ejusdem episcopi mortem ignorabant. At nihilominus Anatolium ordinatum fuisse ante finem anni 449, ex Theodoro lectore manifestum est. In fragmentis enim ejusdem a Valesio collectis, ordinatione Anatolii ac nonnullis ejusdem ordinationis circumstantiis commemoratis, ait: Agebantur autem haec consulatu Protogenis et Asterii. Igitur sub finem ejusdem anni haec epistola ad Leonem scripta videtur; sicut et alia ordinatorum ejus, cujus fit mentio in epistola 71; nam statim post ordinationem ejusmodi epistolae scribebantur. 2. Sub idem tempus de eadem re ad Leonem litteras dedere Theodosius atque Pulcheria, et omnes hae epistolae simul videntur",
+ "candidate_score": 0.627491,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_97_99",
+ "bdc_text": "Ein Beitrag zur Geschichte der Reformation , 2 . Aufl. , Braunschweig 1892 ; Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ; Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_458",
+ "psc_text": "3 Adventus habetur: Deinde episcopi legunt quartam et quintam lectionem de epistola S. Leonis papae missa Flaviano episcopo de Incarnatione Domini contra Eutychen haereticum. Idipsum in aliis Italiae Ecclesiis receptum didicimus ex quampluribus mss. Lectionariis aliarum urbium, quae eamdem epistolam aliis atque aliis diebus eodem Adventus tempore exhibent. Ex ms. bibliothecae Regiae Quesnellus collegit (Diss. 1 ad an. 449, n. 9), idem olim factitatum esse in Galliarum Ecclesiis, quod confirmari potest ex Lectionario S. Benigni Divionensis, quo Chiffletius usus est, cum eamdem epistolam edidit in calce operum Vigilii Tapsensis, nec non ex monumentis Gallicanis, quae a P. Martene laudantur De Antiquis monachorum Ritibus, lib. III, c. 2. Ex hujusmodi autem Lectionariis traducta fuit in aliquot collectiones Sermonum S. Leonis, quae ex Lectionariis originem ducunt. 4. Cum Gennadius, c. 70, Leonem inter ecclesiasticos scriptores retulit, hujus tantum epistolae fecit mentionem, eo quod haec super omnia ejus opera vulgatissima esset. Hinc autem",
+ "candidate_score": 0.627426,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_92_94",
+ "bdc_text": "Ochino zog schließlich nach einem kurzen Aufenthalt in Polen nach Mähren , wo er kurz darauf starb. Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_539",
+ "psc_text": "5, 11, 12, 13, 18, 20, 21, 22, 23 et 24, cum exemplo Sichardi, et peculiari ms. Vat. Reginae 293, alteram tuentur. Cur autem eodem die duae ejusmodi epistolae ad Pulcheriam traditae fuerint, et quae prius, quae autem posterius scripta censenda sit, curiosius inquiri potest, quam ulla satis tuta ratione definiri. 2. Quesnellus in prima editione (Tom. II primae edit. pag. 850) existimavit a pontifice primo scriptam fuisse epistolam 30, et ad Pulcheriam transmissam per legatos, cum adhuc spes nonnulla superesset fore ut synodus in conventum simplicem apud Constantinopolim commutaretur. Idcirco enim sub finem ejusdem epistolae scriptum putat; Sed ei qui in errore est melius consuletur, si ubi desipuit, ibidem resipiscat; et ubi damnationem meruit, illic indulgentiam consequatur. Cum vero impedimenta inciderint, quibus haec epistola Pulcheriae data non fuerit; ejusdem exemplum ad eam Leo iterum post pseudosynodum Ephesinam transmisit, ut liquet ex epist. 45. Hac autem occasione eam epistolam paucis",
+ "candidate_score": 0.627117,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_129_131",
+ "bdc_text": "Des papsts ynryten zu Ferrar 1543 . Dem wollgelerten und wollgeachten hereren[ ! ] , herr Hainrich Bullinger , meinem lieben herren , zuͦ handen . Zuͦ Zürich.",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_457",
+ "psc_text": "moriturus professionem fidei edere vellet, hanc epistolam ad se afferri, et sibi legi jussit, quoniam in ipsa plenissima ratio fidei catholicae continetur, quemadmodum tradit ejus Vitae auctor, n. 24, tom. II, saecul. Benedictini II, pag. 126. 3. Inter divina officia olim in Romana Ecclesia tempore Adventus publice legebatur haec epistola, unde eam descriptam invenimus in Lectionariis quae usui erant basilicae Vaticanae, nec non in alio vetustissimo quod ad SS. Philippi et Jacobi basilicam pertinebat. Hinc in Ordine Romano XI, apud Mabillonium (Tom. II Mus. Italic. p. 123), qui a Benedicto canonico basilicae S. Petri, saeculo XII, scriptus fuit, in Dominica 3 Adventus habetur: Deinde episcopi legunt quartam et quintam lectionem de epistola S. Leonis papae missa Flaviano episcopo de Incarnatione Domini contra Eutychen haereticum. Idipsum in aliis Italiae Ecclesiis receptum didicimus ex quampluribus mss. Lectionariis aliarum urbium, quae eamdem epistolam aliis atque aliis diebus eodem Adventus tempore exhibent. Ex ms.",
+ "candidate_score": 0.627077,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_97_99",
+ "bdc_text": "Ein Beitrag zur Geschichte der Reformation , 2 . Aufl. , Braunschweig 1892 ; Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ; Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_72",
+ "psc_text": "Leonem duas saltem scripsisse epistolas, alteram ad Cyrillum episcopum Alexandrinum, ad Paschasinum episcopum Lilybetanum alteram, ex Paschasini litteris manifestum est. Sed utraeque injuria temporum intercidere. Solam Paschasini responsionem superesse existimatum fuit; ac propterea eam unam Quesnellus edidit. At ejus quoque epistolae, quam Cyrillum, Leoni reddidisse idem Paschasinus testatur, non exiguum fragmentum ad nos transmissum credimus; quod ut statuatur, nonnulla observanda sunt. 2. Eam nimirum Cyrilli epistolam de Paschate Africani concilii Patribus traditam, quam Dionysius Exiguus suae collectioni integram inseruerat num. 135, ex Sirmondi schedis cum longiori additione ediderant primum Petavius tom. II De Doctrina temporum, in fine, ac dein Bucherius in Commentario ad Canonem paschalem Victorii, cap. 1, pag. 72. Duae vero in ea quam Petavius et Bucherius ediderunt partes distinguendae, nimirum ipsa Cyrilli epistola ad Africanos, quae legitur correctior apud Dionysium; et ejus additio, quae ad aliam ejusdem Cyrilli epistolam pertinet. Has quidem duas distinctasque Cyrilli epistolas cum imperitus",
+ "candidate_score": 0.626994,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1598",
+ "psc_text": "Hermes, qui in hac epistola appellatur Archidiaconus, vivo adhuc Rustico Biterrensibus episcopus datus fuit, a quibus cum non fuerit receptus, Narbonam rediit, et hac de re idem Rusticus et Hermes litteras ad Leonem dedere, ut ex Hilari papae epist. 8 colligere licet. His autem ut congruum tempus tribuatur, ante Leonis mortem, quae contigit an. 461, Hermes ad Biterrensem cathedram promotus videtur sub. an. 460; haec autem epistola, Hermete adhuc archidiacono Romae agente, scripta serius dicenda est an. 459. 7. His autem de tempore hujus epistolae praemissis manifestum fit quam sint inanes duae Quesnelli conjecturae, quibus cum animadverterit aliquot ex iis dubiis quae proposuit Rusticus decisa fuisse in conciliis Arausicano I, Vasensi I, et Arelatensi II, alterutrum not. 1 colligit: Scilicet vel Rusticum ad Leonem scripsisse, antequam eae difficiles quaestiones in conciliis supradictis ventilarentur et enodarentur: supervacaneum enim videretur et praeter consuetudinem Gallicanam, ut post soluta in pluribus comprovincialibus, aut majoribus",
+ "candidate_score": 0.626984,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_128_130",
+ "bdc_text": "]Daneben Vermerk von Bullingers Hand : Des papsts ynryten zu Ferrar 1543 . Dem wollgelerten und wollgeachten hereren[ ! ] , herr Hainrich Bullinger , meinem lieben herren , zuͦ handen .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_457",
+ "psc_text": "moriturus professionem fidei edere vellet, hanc epistolam ad se afferri, et sibi legi jussit, quoniam in ipsa plenissima ratio fidei catholicae continetur, quemadmodum tradit ejus Vitae auctor, n. 24, tom. II, saecul. Benedictini II, pag. 126. 3. Inter divina officia olim in Romana Ecclesia tempore Adventus publice legebatur haec epistola, unde eam descriptam invenimus in Lectionariis quae usui erant basilicae Vaticanae, nec non in alio vetustissimo quod ad SS. Philippi et Jacobi basilicam pertinebat. Hinc in Ordine Romano XI, apud Mabillonium (Tom. II Mus. Italic. p. 123), qui a Benedicto canonico basilicae S. Petri, saeculo XII, scriptus fuit, in Dominica 3 Adventus habetur: Deinde episcopi legunt quartam et quintam lectionem de epistola S. Leonis papae missa Flaviano episcopo de Incarnatione Domini contra Eutychen haereticum. Idipsum in aliis Italiae Ecclesiis receptum didicimus ex quampluribus mss. Lectionariis aliarum urbium, quae eamdem epistolam aliis atque aliis diebus eodem Adventus tempore exhibent. Ex ms.",
+ "candidate_score": 0.626808,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_25_27",
+ "bdc_text": "abrileDer Papst hielt sich vom 22 . bis 25 . April in Ferrara auf;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1308",
+ "psc_text": "mensis Phamenoth, qui est XII kal. Aprilium juxta cursum lunae mensis constitueretur initium, rationis esset opinari nonnullos in secundum mensem nos posse recedere. Nunc autem, quia XIV luna primi mensis per indictionem VIII, quae ventura est, XXII die mensis Pharmuthi, qui est XV kal. Maiar., invenitur, certum est quod initium ejusdem mensis primi juxta lunae cursum nono die Pharmuthi, qui est pridie non. April., occurrat. Cum ergo 14 luna XXII die mensis Pharmuthi inveniatur, qui est XV kal. Maiar., Dominicum Pascha XXIX die mensis ipsius Pharmuthi qui est VIII kal. Maiar., celebrantes, in secundum mensem minime recedimus, cum lunam tunc XXI indubitanter habeamus. Quomodo igitur excurremus in mensem secundum, quandoquidem initium primi mensis juxta lunae cursum, sicut paulo ante dictum est, IX die mensis Pharmuthi, qui est pridie non. April., existat, et XIV luna XXII die mensis ipsius, id est XV kal. Maiar., die proveniat? Hoc autem ita declarato, certum",
+ "candidate_score": 0.626804,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_96_98",
+ "bdc_text": "Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena . Ein Beitrag zur Geschichte der Reformation , 2 . Aufl. , Braunschweig 1892 ; Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_458",
+ "psc_text": "3 Adventus habetur: Deinde episcopi legunt quartam et quintam lectionem de epistola S. Leonis papae missa Flaviano episcopo de Incarnatione Domini contra Eutychen haereticum. Idipsum in aliis Italiae Ecclesiis receptum didicimus ex quampluribus mss. Lectionariis aliarum urbium, quae eamdem epistolam aliis atque aliis diebus eodem Adventus tempore exhibent. Ex ms. bibliothecae Regiae Quesnellus collegit (Diss. 1 ad an. 449, n. 9), idem olim factitatum esse in Galliarum Ecclesiis, quod confirmari potest ex Lectionario S. Benigni Divionensis, quo Chiffletius usus est, cum eamdem epistolam edidit in calce operum Vigilii Tapsensis, nec non ex monumentis Gallicanis, quae a P. Martene laudantur De Antiquis monachorum Ritibus, lib. III, c. 2. Ex hujusmodi autem Lectionariis traducta fuit in aliquot collectiones Sermonum S. Leonis, quae ex Lectionariis originem ducunt. 4. Cum Gennadius, c. 70, Leonem inter ecclesiasticos scriptores retulit, hujus tantum epistolae fecit mentionem, eo quod haec super omnia ejus opera vulgatissima esset. Hinc autem",
+ "candidate_score": 0.626681,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_72",
+ "psc_text": "Leonem duas saltem scripsisse epistolas, alteram ad Cyrillum episcopum Alexandrinum, ad Paschasinum episcopum Lilybetanum alteram, ex Paschasini litteris manifestum est. Sed utraeque injuria temporum intercidere. Solam Paschasini responsionem superesse existimatum fuit; ac propterea eam unam Quesnellus edidit. At ejus quoque epistolae, quam Cyrillum, Leoni reddidisse idem Paschasinus testatur, non exiguum fragmentum ad nos transmissum credimus; quod ut statuatur, nonnulla observanda sunt. 2. Eam nimirum Cyrilli epistolam de Paschate Africani concilii Patribus traditam, quam Dionysius Exiguus suae collectioni integram inseruerat num. 135, ex Sirmondi schedis cum longiori additione ediderant primum Petavius tom. II De Doctrina temporum, in fine, ac dein Bucherius in Commentario ad Canonem paschalem Victorii, cap. 1, pag. 72. Duae vero in ea quam Petavius et Bucherius ediderunt partes distinguendae, nimirum ipsa Cyrilli epistola ad Africanos, quae legitur correctior apud Dionysium; et ejus additio, quae ad aliam ejusdem Cyrilli epistolam pertinet. Has quidem duas distinctasque Cyrilli epistolas cum imperitus",
+ "candidate_score": 0.626459,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1583",
+ "psc_text": "et caeteris tribuerunt. Hic autem error si corrigatur, et primus Petrus, non autem secundus credatur S. Petrus Chrysologus, statim omnia sanata optime congruere invenientur. Ille enim is erit qui celebres ad Eutychem litteras dedit. Huic deinde successit Neo, ad quem S. Pontifex sequentem epistolam scripsit. Dein post Exuperantium Neonis successorem Joannes sub Simplicio, et tandem alius Petrus sub Symmacho optime sequuntur. Si Agnellus et auctores catalogorum veterum haec monumenta vidissent, nihil dubitamus quin ordine episcoporum custodio, eadem monumenta similiter conciliassent, ut Rubeus et Ughellus fecere; sicque vera Neonis aetas ex iisdem confirmaretur. Ignoratio vero monumentorum, quae tunc obtinebat, certae codicum fidei, qui hanc epistolam Neoni Ravennati inscribunt, praejudicare nequit. 1405 EPISTOLA CLXVI. AD NEONEM RAVENNATEM EPISCOPUM. De his qui de captivitate redeuntes, incertum habent utrum ante captivitatem baptisma consecuti sint. SYNOPSIS (Ex collectione Hispanica). I. De parvulis qui in captivitatem devenerunt, et baptismi gratiam non reminiscuntur. --II. Ut ab haereticis",
+ "candidate_score": 0.626456,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_196",
+ "psc_text": "Enimvero hae adeo congruae sunt, ut ipse Quesnellus easdem fere praetulerit lectionibus eorum codicum qui decurtatam epistolam continent. Ne vero quispiam utriusque editionis integrae et decurtatae lectionibus fraudetur, post editam epistolam integram ex lectione mss. Florent. et Hadrian cum suis variantibus, eamdem decurtatam subjiciemus praesertim ad exemplar antiquissimi libri Barb. 2888, et alterius similis Vat. 1342, qui a Montfauconio, tom. I Biblioth. pag. 131, codex elegantissimus et vetustissimus nuncupatur; atque variantes aliorum codicum, qui eamdem epistolam pariter decurtatam praeferunt, annotabimus. Quicumque autem hanc decurtatam editionem, quam nemo hactenus exacte expressit, cum integra conferet (petimus autem ut conferre non pigeat), speramus fore ut nobis calculos adjiciens, istam ab ipso auctore emendatam atque auctam fateatur. 16. Quoad tempus vero hujus epistolae, recte quidem in notis statuit Quesnellus eam scriptam fuisse ante an. 455, quo Valentinianus III occisus fuit. Cum enim exarata noscatur dum Mauri Romano adhuc imperatori catholico subessent, et idcirco multi",
+ "candidate_score": 0.62628,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_962",
+ "psc_text": "IN EPISTOLAM SEQUENTEM. 1. Quesnellus praestantissimam epistolam seu relationem synodi Chalcedonensis ad S. Leonem Graece et Latine inter Leonis Opera primus inseruit, ut in editionibus Conciliorum exhibetur; nullo tamen codice vel Graeco vel Latino usus est. Nos Graecum textum, qui est originalis, cum duobus mss. Venetis S. Marci 164 et 555 recensuimus. Quoad Latinum vero, duplex hujus relationis Latina versio habetur. Quesnellus eam unam dedit quae primum vulgata a Crabbo, in caeteras Conciliorum editiones transivit. At alia exstat interpretatio vetustior, quippe quae paulo post ipsum Chalcedonense concilium exarata fuit, et ex qua Vigilius papa in Constituto testimonium allegavit. Hanc primus edidit Baluzius. In tribus tantum codicibus adhuc inventa est, nimirum in Parisiensi, in Vaticano Reginae Suecorum, et in alio Vat. 1322. Hic autem postremus codex, qui quondam fuit Veronensis Ecclesiae, eo praestantior est quod quamplures subscriptiones Patrum nobis conservavit, quae in ipso originali Graeco desiderantur. Nobis sane, qui hanc versionem",
+ "candidate_score": 0.626182,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_104",
+ "bdc_text": "Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1369",
+ "psc_text": "ita haereticorum impudentiae restitistis ut profiteremini in totius mundi pacem Chalcedonensis synodi vos esse custodes. Quod cum ex vestrae fidei sententia saluberrime definitum sit, quanto studiosius universali Ecclesiae est conferendum, ut tranquillitas fidei Christianae etiam vestro prosit imperio, nec improbitas haeretica in aliquo de suo molimine glorietur! Cujus pertinax et insidiosa contentio illico conquiescit, si imperiali potestate frenetur. Data kalendis Septembris, Constantino et Rufo viris clarissimis consulibus. ADMONITIO IN DUAS SEQUENTES EPISTOLAS 1. Quesnellus in codice Grimanico duas sequentes epistolas distinctas reperit, alteram Basilio Antiocheno, alteram Euxitheo Thessalonicensi et Juvenali Jerosolymitano inscriptam. In codice vero Ratisponensi una tantum profertur, sed cum inscriptione: Leo episcopus Basilio, Juvenali, Euxitheo, Petro, et Lucae episcopis. Hi duo postremi, ut ex codice encyclio discimus, sunt Petrus Corinthius et Lucas Dyrrachenus, ad quos pariter eamdem epistolam directam agnoscimus. Post primam periodum solius Basilii Antiocheni propriam, in eodem codice notatur: Usque huc Basilio; ex quo monemur, sequentia,",
+ "candidate_score": 0.625985,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_97_99",
+ "bdc_text": "Ein Beitrag zur Geschichte der Reformation , 2 . Aufl. , Braunschweig 1892 ; Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ; Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_457",
+ "psc_text": "moriturus professionem fidei edere vellet, hanc epistolam ad se afferri, et sibi legi jussit, quoniam in ipsa plenissima ratio fidei catholicae continetur, quemadmodum tradit ejus Vitae auctor, n. 24, tom. II, saecul. Benedictini II, pag. 126. 3. Inter divina officia olim in Romana Ecclesia tempore Adventus publice legebatur haec epistola, unde eam descriptam invenimus in Lectionariis quae usui erant basilicae Vaticanae, nec non in alio vetustissimo quod ad SS. Philippi et Jacobi basilicam pertinebat. Hinc in Ordine Romano XI, apud Mabillonium (Tom. II Mus. Italic. p. 123), qui a Benedicto canonico basilicae S. Petri, saeculo XII, scriptus fuit, in Dominica 3 Adventus habetur: Deinde episcopi legunt quartam et quintam lectionem de epistola S. Leonis papae missa Flaviano episcopo de Incarnatione Domini contra Eutychen haereticum. Idipsum in aliis Italiae Ecclesiis receptum didicimus ex quampluribus mss. Lectionariis aliarum urbium, quae eamdem epistolam aliis atque aliis diebus eodem Adventus tempore exhibent. Ex ms.",
+ "candidate_score": 0.625885,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_97_99",
+ "bdc_text": "Ein Beitrag zur Geschichte der Reformation , 2 . Aufl. , Braunschweig 1892 ; Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ; Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ;",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_56",
+ "psc_text": "initia pontificatus Leonis et circa an. 442 scriptas duas sequentes epistolas confirmabit etiam non modicum historica quaedam animadversio, quam primus produxit card. Norisius tom. III pag. 1177, et tom. IV, pag. 752; dein Pagius ad an. 418, n. 57; ac tandem P. Bernardus de Rubeis Monument. Aquileien. cap. 14, pag. 120. Sirmondus e ms. Veronensi descripsit libellum fidei a Pelagianis editum; ex apographo autem Sirmondi hunc libellum vulgavit Garnerius in editione Marii Mercatoris, et dein P. P. Benedictini S. Mauri in appendice tom. X Augustini, pag. 110. Hic libellus fidei Pelagianae sic in fine clauditur: Explicit libellus fidei S. I. C. quas siglas Garnerius male interpretatus est Siculorum, cum citius explicandas Sacerdotum Jesu Christi Tillemontius et Benedictini opinentur. Hic libellus Augustino directus noscitur ex voce Augustine, quae libello inserta est. Is autem ipsorum Pelagianorum, qui libellum obtulere, metropolita, primas, aut superior ex contextu deprehenditur. Garnerius et Benedictini intelligentes id non",
+ "candidate_score": 0.625208,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_104",
+ "bdc_text": "Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_559",
+ "psc_text": "καὶ τῷ ἐμῷ ἀδελφῷ, καὶ συνεπισκότῳ Φλαυιανῷ ἡ ὑμετέρα φιλανθρωπία γεγραφη κέναι με γινωσκέτω· καὶ τούτοις, οἶς ἐπέμψαμεν ἐντετάλθαι, πρὸς τὸ συγγνώμης ἀξιωθῆναι, εἰ τὰ τῆς πλάνης διορθωθείη· ἵνα δέ με τοῦ εὐσεβεστάτου βασιλέως τῇ διανοίᾳ. τὴν σύνοδον τῶν ἐπισκόπων συνελθεῖν θελησάσῃ δόξειε τὸ τῆς ἡμετέρας παρουσίας ἀπολιμπάνεσθαι, τοὺς ἀδελφοὺς τοὺς ἐμοὺς, Ἰούλιον τὸν ἐπίσκοπον, καὶ Ρενάτον τὸν πρεσβύτερον, καὶ τὸν ἐμὸν υἱὸν Ἱλάρον τὸν διάκονον πέπομφα. τοὺς εἰς τάξιν τῆς ἐμῆς παρουσίας ἀρκοῦντας. Ἀλλὰ τούτῳ μᾶλλον τῷ πλανηθέντι κρεῖτ τόν ἐστι συνελθεῖν· ἐπεί περ ἐκείνῷ περὶ ὃ παρεφρόνησε, ἀνανῆψαι ἦν· καὶ ἔνθα τὴν καταδίκην ὑπέμεινε, αὐτόθι καὶ συγγνώμης φιλοτιμίας ἀξιωθήσεται. 853 EPISTOLA XXXI. AD PULCHERIAM AUGUSTAM. SYNOPSIS. I. Pulcheriae zelum adversus Eutychen sollicitat. --II. Humanae saluti interesse, ut Christus non solum homo, sed ejusdem nobiscum generis homo sit. --III. Generationem Christiani ex Christi generatione fluere. Eutychetis pervicacia. Sedis apostolicae moderatio. --IV. Ne concilio intersit Leo, vetant consuetudo, conditio temporis,",
+ "candidate_score": 0.62479,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_92_94",
+ "bdc_text": "Ochino zog schließlich nach einem kurzen Aufenthalt in Polen nach Mähren , wo er kurz darauf starb. Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_747",
+ "psc_text": "Asterii. Igitur sub finem ejusdem anni haec epistola ad Leonem scripta videtur; sicut et alia ordinatorum ejus, cujus fit mentio in epistola 71; nam statim post ordinationem ejusmodi epistolae scribebantur. 2. Sub idem tempus de eadem re ad Leonem litteras dedere Theodosius atque Pulcheria, et omnes hae epistolae simul videntur transmissae. Nondum tamen Romam pervenerant mense Martio anni 450, cum Leo scripsit epistolas 60 et 61, in quibus Flavianum adhuc vivum praesumit. Eas pontifex accipere potuit mense Aprili vel Maio; cujus morae quid in causa fuerit ignoramus. Cum autem difficilem rem proponerent, quae maturiorem consultationem flagitabat, forte hac de re Leo habuit illum tractatum, cujus gratia Petronium et Regulum Gallicanos diu se retinuisse scribit epist. 67, ad Ravennium, in quam vide annot. 2 (885 d). Haec quidem Anatolii causa adeo magnum pontifici negotium facessivit, ut quatuor legatos eligendos, instruendos, atque Constantinopolim transmittendos crediderit, quod non exiguam in respondendo dilationem flagitabat:",
+ "candidate_score": 0.624204,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_89",
+ "bdc_text": "Nach der protestantischen Niederlage im Schmalkaldischen Krieg siedelte er nach England über , wo er sich als Leiter der italienischen Fremdengemeinde bis zur Thronbesteigung Marias I. 1553 aufhielt .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_734",
+ "psc_text": "κυμαίνουσα. Πρὸς δὲ τούτοις, 943 καὶ νῦν κρατοῦσαν ἡγεμονίαν ἐβλάστησε· καὶ τῆς οἰκείας προσηγορίας τοῖς ἀρχομένοις μετέδωκε. Κοσμεῖ δὲ αὐτὴν διαφερόντως ἡ πίστις καὶ μάρτυρ ἀξιόχρεως ὁ θεῖος ἀπόστολος βοῶν, ὅτι ἡ πίστις ὑμῶν καταγγέλλεται ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ. Εἰ δὲ εὐθὺς δεξαμένη τὰ τοῦ σωτηρίου κηρύγματος σπέρματα, τοῖς ἀξιαγάστοις τούτοις ἐβεβρίθει καρποῖς, τίς ἀπόχρη λόγος τὴν νῦν ἐν αὐτῇ πολιτευομένην εὐσέβειαν εὐφημῆσαι; ἔχει δὲ καὶ τῶν κοινῶν πατέρων καὶ διδασκάλων τῆς ἀληθείας Πέτρου καὶ Παύλου τὰς θήκας, τῶν πιστῶν τὰς ψυχὰς φωτιζούσας. Ἡ δὲ τρισμακαρία τούτων καὶ θεῖα ξυνωρὶς ἀνέτειλε μὲν ἐν τeetigr;ι ἐῴᾳ, καὶ πάντοσε τὰς ἀκτῖνας ἐξέπεμψεν. Ἑν δέ τῇ δύσει προθύμως ἐδέξατο τὰς τοῦ βίου δυσμὰς, κᾀκεῖθεν νῦν καταυγάζει τὴν οἰκουμένην. Οὗτοι τὸν ὑμέτερον περιφανέστατον ἀπέφῃναν θρόνον. Οὗτος τῶν ὰγαθῶν τῶν ὑμετέρων ὁ κολοφών. Ὁ δ' ἐκείνων θεὸς καὶ νῦν τὸν ἐκείνων ἐλάμπρυνε θρόνον, τὴν ὑμετέραν ἁγιωσυνήν ἱδρύσας ἐν τούτῳ τῆς ὀρθοδοξίας τάς ἀκτῖνας ἀφιεῖσαν. Καὶ",
+ "candidate_score": 0.623592,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_92_94",
+ "bdc_text": "Ochino zog schließlich nach einem kurzen Aufenthalt in Polen nach Mähren , wo er kurz darauf starb. Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_72",
+ "psc_text": "Leonem duas saltem scripsisse epistolas, alteram ad Cyrillum episcopum Alexandrinum, ad Paschasinum episcopum Lilybetanum alteram, ex Paschasini litteris manifestum est. Sed utraeque injuria temporum intercidere. Solam Paschasini responsionem superesse existimatum fuit; ac propterea eam unam Quesnellus edidit. At ejus quoque epistolae, quam Cyrillum, Leoni reddidisse idem Paschasinus testatur, non exiguum fragmentum ad nos transmissum credimus; quod ut statuatur, nonnulla observanda sunt. 2. Eam nimirum Cyrilli epistolam de Paschate Africani concilii Patribus traditam, quam Dionysius Exiguus suae collectioni integram inseruerat num. 135, ex Sirmondi schedis cum longiori additione ediderant primum Petavius tom. II De Doctrina temporum, in fine, ac dein Bucherius in Commentario ad Canonem paschalem Victorii, cap. 1, pag. 72. Duae vero in ea quam Petavius et Bucherius ediderunt partes distinguendae, nimirum ipsa Cyrilli epistola ad Africanos, quae legitur correctior apud Dionysium; et ejus additio, quae ad aliam ejusdem Cyrilli epistolam pertinet. Has quidem duas distinctasque Cyrilli epistolas cum imperitus",
+ "candidate_score": 0.622091,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_92_94",
+ "bdc_text": "Ochino zog schließlich nach einem kurzen Aufenthalt in Polen nach Mähren , wo er kurz darauf starb. Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1598",
+ "psc_text": "Hermes, qui in hac epistola appellatur Archidiaconus, vivo adhuc Rustico Biterrensibus episcopus datus fuit, a quibus cum non fuerit receptus, Narbonam rediit, et hac de re idem Rusticus et Hermes litteras ad Leonem dedere, ut ex Hilari papae epist. 8 colligere licet. His autem ut congruum tempus tribuatur, ante Leonis mortem, quae contigit an. 461, Hermes ad Biterrensem cathedram promotus videtur sub. an. 460; haec autem epistola, Hermete adhuc archidiacono Romae agente, scripta serius dicenda est an. 459. 7. His autem de tempore hujus epistolae praemissis manifestum fit quam sint inanes duae Quesnelli conjecturae, quibus cum animadverterit aliquot ex iis dubiis quae proposuit Rusticus decisa fuisse in conciliis Arausicano I, Vasensi I, et Arelatensi II, alterutrum not. 1 colligit: Scilicet vel Rusticum ad Leonem scripsisse, antequam eae difficiles quaestiones in conciliis supradictis ventilarentur et enodarentur: supervacaneum enim videretur et praeter consuetudinem Gallicanam, ut post soluta in pluribus comprovincialibus, aut majoribus",
+ "candidate_score": 0.621504,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_92_94",
+ "bdc_text": "Ochino zog schließlich nach einem kurzen Aufenthalt in Polen nach Mähren , wo er kurz darauf starb. Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1574",
+ "psc_text": "hanc epistolam derivarunt auctores collect. Isid. 12, 20, 21, 22 et 23, et exemplum aliud, ex quo eamdem sumpsere auctor collect. 24, Merlinus atque Sichardus. Variantes enim quas relegentes ipsam epistolam in iisdem mss. invenimus, hanc duplicem originem ostenderunt. Cum vero quoad episcopalis sedis nomen plures codices prioris originis signantes Ravennatem conveniant cum omnibus mss. alterius fontis, de Ravennatensi sede dubitandum non est. Id autem vel maxime ex eo confirmatur, quod codices duo Vindebonenses, qui dissentiunt, aperto errore laborant. Nam Arbonensis episcopatus, qui in ms. Vindeb. Hisp. legitur, ignotus est; Narbonensis vero per hoc tempus non a Leone tenebatur, sed a Rustico, ad quem aliam posteriorem epistolam datam videbimus. Neque moveat quod primus codex Vindebon. puriorem Hispanicam complectatur. Nam licet eatenus sit purior, quod emendationes in Gallicanos codices inductas non recepit, mendosissimus tamen est, mendumque satis prodit in eadem inscriptione episcopatus Arbonensis, quem nemo inveniet. Hoc autem mendum evidentius demonstrant",
+ "candidate_score": 0.621167,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_92_94",
+ "bdc_text": "Ochino zog schließlich nach einem kurzen Aufenthalt in Polen nach Mähren , wo er kurz darauf starb. Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_73",
+ "psc_text": "in Commentario ad Canonem paschalem Victorii, cap. 1, pag. 72. Duae vero in ea quam Petavius et Bucherius ediderunt partes distinguendae, nimirum ipsa Cyrilli epistola ad Africanos, quae legitur correctior apud Dionysium; et ejus additio, quae ad aliam ejusdem Cyrilli epistolam pertinet. Has quidem duas distinctasque Cyrilli epistolas cum imperitus quidam reperisset agentes de Paschate, de eodem Paschate utrasque agere credidit: et idcirco epistolae ad Africanos, quam ex Dionysio primum descripsit, paucis verbis suo arbitrio immutatis, alteram, quae Bedae temporibus integra legebatur, initio praetermisso, subjecit atque inseruit; quae cum denuntiet diem Paschatis anni 444, eidem diei accommodata fuit a librario dies designata in priori ad Africanos epistola, nimirum IX kal. Maii. Hinc Bucherius non duas, sed unam epistolam habuit totum hoc documentum, eodemque credidit sermonem esse de solo Paschate ann. 444. 3. Sed si conferatur prima hujus pars cum Cyrilli epistola ad Africanos, quae a Dionysio conservata est, eadem reperientur",
+ "candidate_score": 0.619051,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_89",
+ "bdc_text": "Nach der protestantischen Niederlage im Schmalkaldischen Krieg siedelte er nach England über , wo er sich als Leiter der italienischen Fremdengemeinde bis zur Thronbesteigung Marias I. 1553 aufhielt .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_940",
+ "psc_text": "νικᾷ τῶν ἁμαρτανόντων τὰ πλημμελήμματα, καὶ διὰ τοῦτο τὰ τῆς τιμωρίας ἐν ἀναρτήσει καθίσταται, ὅπως ἂν χώραν σχεῖν ἡ διόρθωσις δυνηθῇ, περιπτύσσεσθαι δίκαιον πλῆρες εὐσεβείας ὑπάρχον τοῦ γαληνοτάτου βασιλέως τὸ βούλημα· δι' οὗ τὴν ἁγίαν ὑμῶν ἀδελφότητα πρὸς ἀνατροπὴν μέν τῶν ἐπιβουλῶν τοῦ διαβόλου, τῆς δὲ ἐκκλησιαστικῆς εἰρήνης ἀνάκτησιν συνελθεῖν ἐβουλήθη, φυλαττομένων τῷ θρόνῳ τοῦ μακαριωτάτου Πέτρου τοῦ ἀποστόλου τῶν τε δικαίων, καὶ τῆς τιμῆς ἐπὶ τοσοῦτον, ὡς καὶ ἡμᾶς ὑπ' αὐτοῦ πρὸς τοῦτο δι' οἰκείων προτραπῆναι γραμμάτων, ἐφ' ᾧ τε τὴν οἰκείαν παρουσίαν ἡμᾶς παρασχεῖν τῇ ἁγίᾳ συνόδῳ· ὄπερ μὲν οὖν οὐκ ἠδύνατο, οὐδὲ ἡ ἀνάγκη τοῦ καιροῦ, οὐδὲ μήν τις ἐπιτρέψαι συνήθεια. Πλὴν ἐν τούτοις τοῖς ἀδελφοῖς, τουτέστι Πασχασίνῳ, καὶ Λουκηνσίῳ τοῖς ἐπισκόποις, καὶ Βονιφατίῳ, καὶ βασιλείῳ τοῖς πρεσβυτέροις, τοῖς ἀπεσταλμένοις ὑπὸ τοῦ θρόνου τῶν ἀποστόλων, ἐμὲ τῆς συνόδου προεδρεύειν, ἡ ὑμῶν ἀδελφότης ἡγείσθω· μὴ κεχωρισμένης ὑμῶν τῆς ἐμῆς παρουσίας· ὅς τις διὰ τῶν τοποτηρητῶν ὑμῖν πάρειμι τῶν",
+ "candidate_score": 0.618738,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31_33",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. : Paolo Portone , in : DBI XLIII 383-390 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1577",
+ "psc_text": "Leo. Hac autem in re vetusti catalogi episcoporum Ecclesiae Ravennatis difficultatem afferent: vetusti, inquam, qui apud Agnellum a Bacchinio primum editum legi possunt; nam recentiores apud Rubeum et Ughellum etsi in re praesenti non obsint, antiquum tamen ordinem deseruere ex arbitrio, ut cum quibusdam praejudiciis nonnulla posterius detecta monumenta conciliarentur. In antiquis autem illis catalogis nullus quidem Leo hujus aevi episcopus reperitur; at Neo praecessor fit S. Petro Chrysologo, cum ex hac epistola posterior esse deberet. Ut autem haec difficultas tollatur, duo in his catalogis distinguenda sunt, ordo episcoporum, et tempus at gesta quae iisdem tribuuntur. Ordo catalogorum veterum, quoad priorum saeculorum episcopos cum derivatus fuerit ex antiquissimis diptychis quae in quibusque Ecclesiis jamdiu custodita fuere, nisi quid omnino evidens cogat, retinendus est. Tempus autem et gesta singulis episcopis ascripta, cum ex diptychis, in quibus sola episcoporum nomina describebantur, sumi nequiverint, ex auctorum medii aevi arbitrio, vel etiam ex vulgatis",
+ "candidate_score": 0.616371,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_127_129",
+ "bdc_text": "[ Adresse auf der Rückseite : ]Daneben Vermerk von Bullingers Hand : Des papsts ynryten zu Ferrar 1543 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_364",
+ "psc_text": "epistolam acceperat Leo a Flaviano? Cumque Flavianus deinde memoret Leonis litteras sibi traditas a Pansophio (est epistola 23) quibus edoctus fuerat, eumdem Eutychem libellos direxisse ad Leonem plenos omni fallacia et calliditate; ex his liquet pariter, subdit Quesnellus, non ante Flavianum de litteris ad Leonem ea de re scribendis cogitasse, quam cum didicit pontificem improbis artibus deceptum, falsam de judicio Constantinopolitano cepisse opinionem. 2. Si epistola 23 legatur attente, Leonem non deceptum, sed cautum et necessaria documenta postulantem ac exspectantem invenies. Ad argumentum vero quod pertinet, etiam in epistola 22, Eutychis erroribus expositis, quae πάλαι dudum seu pridem in eum gesta fuerant, a Flaviano ad Leonem directa traduntur cap. 4, et eodem quidem Graeco verbo ἀπεστείλαμεν, direximus, idem Flavianus utitur, quod adhibuit epist. 26. Qua in re ne vox direximus difficultatem moveat, vide annot. 17 (col. 727, n. b) in eamdem epistolam 22. Cum ergo bis Flavianus de eadem damnatione",
+ "candidate_score": 0.615809,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_127_129",
+ "bdc_text": "[ Adresse auf der Rückseite : ]Daneben Vermerk von Bullingers Hand : Des papsts ynryten zu Ferrar 1543 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1583",
+ "psc_text": "et caeteris tribuerunt. Hic autem error si corrigatur, et primus Petrus, non autem secundus credatur S. Petrus Chrysologus, statim omnia sanata optime congruere invenientur. Ille enim is erit qui celebres ad Eutychem litteras dedit. Huic deinde successit Neo, ad quem S. Pontifex sequentem epistolam scripsit. Dein post Exuperantium Neonis successorem Joannes sub Simplicio, et tandem alius Petrus sub Symmacho optime sequuntur. Si Agnellus et auctores catalogorum veterum haec monumenta vidissent, nihil dubitamus quin ordine episcoporum custodio, eadem monumenta similiter conciliassent, ut Rubeus et Ughellus fecere; sicque vera Neonis aetas ex iisdem confirmaretur. Ignoratio vero monumentorum, quae tunc obtinebat, certae codicum fidei, qui hanc epistolam Neoni Ravennati inscribunt, praejudicare nequit. 1405 EPISTOLA CLXVI. AD NEONEM RAVENNATEM EPISCOPUM. De his qui de captivitate redeuntes, incertum habent utrum ante captivitatem baptisma consecuti sint. SYNOPSIS (Ex collectione Hispanica). I. De parvulis qui in captivitatem devenerunt, et baptismi gratiam non reminiscuntur. --II. Ut ab haereticis",
+ "candidate_score": 0.615133,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_127_129",
+ "bdc_text": "[ Adresse auf der Rückseite : ]Daneben Vermerk von Bullingers Hand : Des papsts ynryten zu Ferrar 1543 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_540",
+ "psc_text": "qui in errore est melius consuletur, si ubi desipuit, ibidem resipiscat; et ubi damnationem meruit, illic indulgentiam consequatur. Cum vero impedimenta inciderint, quibus haec epistola Pulcheriae data non fuerit; ejusdem exemplum ad eam Leo iterum post pseudosynodum Ephesinam transmisit, ut liquet ex epist. 45. Hac autem occasione eam epistolam paucis demptis, quae de Eutyche jam recitavimus, nonnullis etiam mutatis, auctiorem ab ipso Leone factam fuisse censuit, uti est epistola 31. At si, post Ephesinum latrocinium in eadem epistola, cum ad Pulcheriam iterum missa fuit, aliquid fuisset immutatum, quod tempori ac circumstantiis non amplius congrueret, illud procul dubio additamentum non accessisset, quo sanctus pontifex se ab adeunda Ephesina synodo sollicitius excusat. 3. Hanc autem primam sententiam ipse Quesnellus deseruit in editione secunda, et in contrariam prorsus opinionem transiens, docuit epistolam longiorem 31 a Leone scriptam et missam fuisse ad Pulcheriam statim post acceptas Theodosii litteras, id est paulo post III idus",
+ "candidate_score": 0.614057,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_127_129",
+ "bdc_text": "[ Adresse auf der Rückseite : ]Daneben Vermerk von Bullingers Hand : Des papsts ynryten zu Ferrar 1543 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_964",
+ "psc_text": "ipsius relationis haec ejusdem annotatio subjicitur: Scripsi pridie kal. Aprilis, feria tertia, indictione XIII, quae indictio in aliis pariter annotationibus constanter signata, si ad illud tempus referenda sit quo Rusticus in Oriente versabatur, convenit cum solo anno 550, quidquid sit de die vel feria, in quibus non minus hic quam alibi difficultates occurrunt. Romani Conciliorum editores has annotationes a Crabbo editas submoverunt, propterea quod eas Rustici esse ignorarunt. In quo excusandi sunt, quippe nullum purum et integrum Rustici codicem, qui ejusdem Rustici annotationes exhibeat, repererunt. Nos enim, qui codices Latinos collectionis Chalcedonensis Romae diligenter inquisivimus. ex quinque Vaticanis 1321, 1322, 1323, 4166 et 5405, quos Romani editores potuerunt expendere, nullum purum Rustici invenimus. Solus autem Chigianus 483 purus et integer est, qui tamen post editionem Romanam Alexandro VII pontifice indeptus fuit. In ipsa vero Rustici versione emendanda Baluzius duobus mss. Rustici usus est, Corbeiensi et Divionensi. Tria alia exemplaria nos",
+ "candidate_score": 0.613825,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_127_129",
+ "bdc_text": "[ Adresse auf der Rückseite : ]Daneben Vermerk von Bullingers Hand : Des papsts ynryten zu Ferrar 1543 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_458",
+ "psc_text": "3 Adventus habetur: Deinde episcopi legunt quartam et quintam lectionem de epistola S. Leonis papae missa Flaviano episcopo de Incarnatione Domini contra Eutychen haereticum. Idipsum in aliis Italiae Ecclesiis receptum didicimus ex quampluribus mss. Lectionariis aliarum urbium, quae eamdem epistolam aliis atque aliis diebus eodem Adventus tempore exhibent. Ex ms. bibliothecae Regiae Quesnellus collegit (Diss. 1 ad an. 449, n. 9), idem olim factitatum esse in Galliarum Ecclesiis, quod confirmari potest ex Lectionario S. Benigni Divionensis, quo Chiffletius usus est, cum eamdem epistolam edidit in calce operum Vigilii Tapsensis, nec non ex monumentis Gallicanis, quae a P. Martene laudantur De Antiquis monachorum Ritibus, lib. III, c. 2. Ex hujusmodi autem Lectionariis traducta fuit in aliquot collectiones Sermonum S. Leonis, quae ex Lectionariis originem ducunt. 4. Cum Gennadius, c. 70, Leonem inter ecclesiasticos scriptores retulit, hujus tantum epistolae fecit mentionem, eo quod haec super omnia ejus opera vulgatissima esset. Hinc autem",
+ "candidate_score": 0.613551,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_21",
+ "bdc_text": "Ercole d'Este , 1471 - 1505 , and the invention of a ducal capital , Cambridge 1996 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1168",
+ "psc_text": "ὅρους τῆς ἁγίας συνόδου, ἥτις διὰ τὸ βεβαιωθῆναι τὴν πίστιν ἐν τῇ Χαλκηδονίων πόλει γεγένηται, ὅλῃ ψυχῇ με περιπλέκεσθαι· ἐπειδὴ δὲ οὔτε εἷς ὄγος συνεχώρει, ἵν' ἐγὼ, ὅστις τὴν ἕνωσιν 1196 τῆς καθολικῆς πίστεως παρὰ τῶν αἱρετικῶν τεταραγμένην ἔπασχον μὴ εἰς τὸ ὑγιὲς ἀποκατασθῆναι χαρείην· τούτου δὲ οὐ μόνον ἐξ αὐτοῦ ἔργου τῆς μακαρίας συναινέσεως, ἀλλὰ γὰρ καὶ ἐκ τῶν ἐπιστολῶν τῶν ἐμῶν ἃς μετὰ τὴν ἐπάνοδον τῶν διαφερόντων μοι πρὸς τὸν τῆς Κωνσταντινουπολιτῶν ἐπίσκοπον διεπεμψάμην, δύνασθε καταμαθεῖν, εἴπερ τοῦ ἀποστολικοῦ θρόνου τὴν ἀπόκρισιν φανερῶσαι ἐβουλήθην. Ἵνα τοίνυν μὴ διὰ τῶν κακοθελῶν ἑρμηνευτῶν ἀμφίβολον δόξῃ, πότερον συνόδω τῇ ἐν Χαλκηδόνι διὰ τῆς ὁμοφωνίας ἡμῶν περὶ τῆς πίστεως τετύπωται, ταῦτα πρὸς πάντας τοὺς ἀδελφοὺς ἡμῶν καὶ συνεπισκοπους, οἵτινες ἐν τῇ προλεχθείσῃ συνόδῃ γεγόνασι, γράμματα ἐξαπέσταλκα, ἅτινα ὁ ἐπίδοξος καὶ φιλανθρωπότατος βασιλεὺς, καθῶς ᾔτησα, εἰς γνῶσιν ὑμετέραν πέμψαι κατὰ τὸν ἔρωτα τῆς καθολικῆς πίστεως καταξιώσει· ὡς ἂν καὶ πάντες οἱ ἀδελφοὶ, καὶ",
+ "candidate_score": 0.613518,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_127_129",
+ "bdc_text": "[ Adresse auf der Rückseite : ]Daneben Vermerk von Bullingers Hand : Des papsts ynryten zu Ferrar 1543 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_470",
+ "psc_text": "non habeant. 9. Caeterum eadem testimonia, quae in Graecis codicibus leguntur post sequentem epistolam, auctorem habere S. Leonem, non minus quam illa quae post epist. 165 ad Leonem Augustum descripta dabuntur, nihil est dubitandum. Non solum enim eadem utrobique sunt, si exigua quaedam excipias; sed praeterea liquet ex epist. 71 fuisse collecta post pseudosynodum Ephesinam, atque Abundio et Asterio episcopis, Basilio et Senatori presbyteris Constantinopolim missis ab ipso pontifice tradita, ut doctrinam epistolae ad Flavianum Graecorum et Latinorum Patrum auctoritatibus confirmarent; eademque una cum ipsis litteris in Constantinopolitano conventu a legatis fuisse producta ante synodum Chalcedonensem, manifestum est ex epist. 88. Hinc nihil mirum si haec testimonia in documentis Graecis ante gesta Chalcedonensia laudatae epistolae subjecta fuerint, licet primum ejusdem epistolae exemplum iisdem caruerit: unde nec a nobis eidem subjicienda sunt. Cum vero apud Latinos nullum exemplum hactenus inventum sit in quo haec testimonia post epistolam ad Flavianum describantur, sed",
+ "candidate_score": 0.612995,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_127_129",
+ "bdc_text": "[ Adresse auf der Rückseite : ]Daneben Vermerk von Bullingers Hand : Des papsts ynryten zu Ferrar 1543 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_539",
+ "psc_text": "5, 11, 12, 13, 18, 20, 21, 22, 23 et 24, cum exemplo Sichardi, et peculiari ms. Vat. Reginae 293, alteram tuentur. Cur autem eodem die duae ejusmodi epistolae ad Pulcheriam traditae fuerint, et quae prius, quae autem posterius scripta censenda sit, curiosius inquiri potest, quam ulla satis tuta ratione definiri. 2. Quesnellus in prima editione (Tom. II primae edit. pag. 850) existimavit a pontifice primo scriptam fuisse epistolam 30, et ad Pulcheriam transmissam per legatos, cum adhuc spes nonnulla superesset fore ut synodus in conventum simplicem apud Constantinopolim commutaretur. Idcirco enim sub finem ejusdem epistolae scriptum putat; Sed ei qui in errore est melius consuletur, si ubi desipuit, ibidem resipiscat; et ubi damnationem meruit, illic indulgentiam consequatur. Cum vero impedimenta inciderint, quibus haec epistola Pulcheriae data non fuerit; ejusdem exemplum ad eam Leo iterum post pseudosynodum Ephesinam transmisit, ut liquet ex epist. 45. Hac autem occasione eam epistolam paucis",
+ "candidate_score": 0.612612,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_36",
+ "bdc_text": "Alessandro Marcigliano , Chivalric festivals at the court of Alfonso II d'Este , Oxford 2003 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1121",
+ "psc_text": "ἀρχῆθεν τετυπωμένων προνομίων οἱ μητροπολῖται ἀποστερηθεῖεν ἐπίσκοποι μηδέ που Ἀλεξανδρέων θρόνου τῆς τιμῆς, ἧς τινος διὰ τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ εὐαγγελιστοῦ τοῦ μαθητοῦ τοῦ ἁγίου Πέτρου ἠξιώθη, παραπόληται· μήτε διὰ Διόσκορον διὰ τὴν ἰταμότητα τῆς ἰδίας δυσσεβείας πεσόντα, τὸ φῶς τῆς τοσαύτης Ἐκκλησίας σκότῳ ἀλλοτρίῳ ἀμαυρωθείη, καὶ ἡ Ἀντιοχέων ὁμοίως Ἐκκλησία, ἐν ᾗ τὸ πρῶτον διδάσκοντος τοῦ μακαριωτάτου ἀποστόλου Πέτρου τὸ τοῦ Χριστοῦ ὄνομα ἤρξατο, ἐν τῇ τῶν πατέρων διατυπώσει παραμενέτω, καὶ ἐν τῷ τρίτῳ βαθμῷ ἰδρυνθεῖσα μήποτε ἑαυτοῖς γένηται 1170 ἐλάσσων· ἄλλο γάρ ἐστι θρόνος, καὶ ἄλλο προκαθεδρία, καὶ μεγάλη ἑκάστου τιμή ἐστιν ἡ ἰδία καθαρότης, ἥτις ὁπότε ἐν οἵοις δήποτε τόποις τὸν ἴδιον τόπον οὐκ ἀπόλλυσι, πόσῳ μᾶλλον ἐν τῇ Κωνσταντινουπολιτῶν πόλει ἐπίδοξος δύναται εἶναι ἡ μεγαλειότης· ἡ διὰ τῆς σῆς παραφυλακῆς, καὶ ἐκδικήσεως οἵτε πατρικοὶ κανόνες, καὶ πολλοὶ ἱερεῖς ὑπόδειγμα ἔχομεν ἀγαθότητος· ταῦτά σοι γράφω, ἀδελφὲ, ἐν τῷ Δεσπότῃ ἡμῶν προτρεπόμενος, Καὶ ὑπομιμνήσκω, ὅπως ἀφέμενος τῆς ἐπιθυμίας",
+ "candidate_score": 0.612329,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_87",
+ "bdc_text": "nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_71",
+ "psc_text": "595 praecipimus custodiri, ne ab his Ecclesiis, ad quas proprie pertinent, sinantur abscedere, et pro suo arbitrio ad loca sibi non deputata transire. Quod cum recte non permittitur inculpatis, multo minus debet licere suspectis. Proinde dilectio tua, cujus devotione gaudemus, jungat 596 curam suam dispositionibus nostris, et cum supradicto metropolitano det operam, ut circumspecte ac velociter impleantur ea, quae ad totius Ecclesiae incolumitatem, et laudabiliter sunt suggesta, et salubriter ordinata. ADMONITIO In fragmentum epistolae S. Cyrilli Alexandrini de Paschate an. 444, ad S. Leonem, quae ad illustrandam etiam subsequentem epistolam Paschasini plurimum conferet. 1. De quaestione Paschatis anni 444 S. Leonem duas saltem scripsisse epistolas, alteram ad Cyrillum episcopum Alexandrinum, ad Paschasinum episcopum Lilybetanum alteram, ex Paschasini litteris manifestum est. Sed utraeque injuria temporum intercidere. Solam Paschasini responsionem superesse existimatum fuit; ac propterea eam unam Quesnellus edidit. At ejus quoque epistolae, quam Cyrillum, Leoni reddidisse idem Paschasinus testatur, non exiguum",
+ "candidate_score": 0.610286,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_21",
+ "bdc_text": "Ercole d'Este , 1471 - 1505 , and the invention of a ducal capital , Cambridge 1996 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1053",
+ "psc_text": "μεγαλοπρεπεστά��οις, καὶ ἐνδοξοτάτοις ἔρχουσι, τῇ τε λαμπρῷ καὶ ἐνδόξῳ συγκλήτῳ, τῷ τε κλήρῳ παντὶ, καὶ λαῷ αἴσθησιν λαβεῖν προσθήκης τινὸς εἰς τιμὴν, τὸν κατὰ τὴν βασιλεύουσαν ταύτην Κωνσταντίνου ἀγιότατον θρόνον, διὰ τῆς συναινέσεως τῆς ἁγίας ταύτης συνόδου τῆς περὶ τὸν κανόνα τῶν ἑκατὸν πεντήκοντα ἁγίων πατέρων οἵπερ ἐτύγχανον συνειλεγμένοι ἐπὶ τοῦ τῆς εὐσεβοῦς μνήμης μεγάλου Θεοδοσίου τοῦ γενομένου βασιλέως ἐν Κωνσταντινουπόλει· ἡγουμἑνων τότε Νεκταρίου μὲν Κωνσταντινουπόλεως, Τιμοθέου δὲ Ἀλεξανδρείας, καὶ Μελετίου Ἀντιοχείας, Ἐλαδίου Καισαρείας, 1131 καὶ Καππαδοκίας, Κυρίλλου Ἱεροσολύμων, καὶ τῶν λοιπῶν. Καὶ πρὸς τὴν τοιαύτην πρᾶξιν ὡρμήσαμεν θαῤῥοῦντες εἰκότως τῇ ὑμετέρᾳ μακαριότητι, ὡς οἰκειώσεται τὴν τιμὴν τοῦ Κωνσταντινουπόλεως θρόνου, οἷα δὴ ἄνωθεν τοῦ ἀποστολικοῦ ὑμῶν θρόνου ἔχοντος τὴν περὶ αὐτὸν κηδεμονίαν καὶ ὁμόνοιαν, κατὰ πάντα τε τῆς οἰκείας, ἐφ' οἷς ἐδεῖτο, ῥοπῆς, αὐτῷ μεταδεδωκότος ἀφθόνως. Καὶ γὰρ ἀμφιβολίας οὐκ οὔσης, ὡς ἥδεται πάντως ἡ ὑμετέρα μακαριότης, ἐφ' οἷς ἡ συγκροτουμένη παρ' αὐτῶν Ἐκκλησία ἐπιδοξοτέραν ἔσχηκε τὴν τιμὴν, προθύμῳ γνώμῃ",
+ "candidate_score": 0.606595,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_36",
+ "bdc_text": "Alessandro Marcigliano , Chivalric festivals at the court of Alfonso II d'Este , Oxford 2003 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1049",
+ "psc_text": "τῆς βασιλεύουσης ταύτης πόλεως θρόνον, τῇ πατρικῇ κηδεμονίᾳ τῆς ὑμετέρας μακαριότητος ὅπως μὲν γὰρ ἡ ἁγία, καὶ οἰκουμενικὴ σύνοδος ἐρευνήσασα τὴν γεγενημένην ζάλην κατὰ τῆς κοινῆς εἰρήνης εὗρε τὸν αἴτιον, Διόσκορόν φημι, τὸν τῆς Ἀλεξανδρέων γεγονότα πρώην ἐπίσκοπον, καὶ ἀπέτεμε τῆς ἱερωσύνης, τὰ παρὰ τῆς ἁγίας καὶ οἰκουμενικῆς συνόδου λεπτομερέστερον γραφέντα δηλοῖ. Ἔδει γὰρ, ἔδει ἐξαρθῆναι τὸν πονηρὸν ἐκ μέσου, τὸν καὶ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην χειμῶνος καὶ ζάλης ἐμπλήσαντα. Ἀλλ' ἐπὶ μὲν τούτοις καλῶς δόξασι, καὶ τὴν ὑμετέραν ἁγιότητα πεπείσμεθα τίθεσθαι διὰ τὴν ἔμφυτον μισοπονηρίαν ὑμῶν· ἐπειδὴ δὲ μετὰ τὸν ἐπ' ἐκείνῳ τύπον ἐχρῆν (διὸ μάλιστα σπουδαίως ὁ εὐσεβὴς βασιλεὺς τὴν ἁγίαν σύνοδον ἤθροισεν), ἐπὶ τὸν τῆς ὀρθῆς ἡμῶνπίστεως λόγον πάντως συνελθεῖν τὴν διάνοιαν, μετὰ προσευχῆς, καὶ δακρύων συμπαρούσης ἡμῖν τῳ πνεύμμτι, καὶ συμπραττούσης διὰ τῶν αὐτόθεν ἀποσταλέντων θεοφιλεστάτων ἀνδρῶν τῆς σῆς ὁσιότητος· ἔχοντες ὑπερασπίζουσαν τὴν ἁγιωτάτην, καὶ καλλίστην Εὐφημίαν τὴν μάρτυρα τῳ σωτηρίῳ τούτῳ ἑαυτοὺς ἅπαντες μετὰ πάσης σχολῆς",
+ "candidate_score": 0.605387,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_21",
+ "bdc_text": "Ercole d'Este , 1471 - 1505 , and the invention of a ducal capital , Cambridge 1996 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1052",
+ "psc_text": "ἐκείνην ἱερὰν ἐπιστολὴν, ἐπιτεθεικότες 1129 τῷ ἁγίῳ θυσιαστηρίῳ προσδεδώκαμεν τῇ αὐτῶν εὺσεβείᾳ· οὕτως αὐτὸν δέξασθαι τούτων ἀπαιτησάντων οἵπερ δεξάμενοι ἐδόξασεν σὺ�� ἡμῖν τὸν δεσπότην Χριστὸν τὸν ἀπελάσαντα μὲν πάντα ζόφον κακοδοξίας· τρανώσαντα δὲ ὁμογνωμόνως τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, καὶ τὸ μὲν περὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς εἰρήνης, καὶ τῆς περὶ τὴν εὐαγῆ πίστιν ὁμονοίας τῶν ἱερέων τῇ χάριτι τοῦ σωτῆρος οὕτω συνέδραμεν. Ἐπειδὴ δὲ καὶ περὶ ἑτέρων ὑποθέσεων ἐχρῆν ἡμᾶς διασκοπῆσαι ἵνα ἡ τοσαύτη σύνοδος πάντα δόξῃ πραττειν ἀπαραλείπτως τὰ δεόμενα διορθώσεως τε καὶ βεβαιώσεως, ἔν τε κανονικοῖς, καὶ ἐν ἑτέροις ἐκκλησιαστικοῖς κεφαλαίοις, ἐγένετο φροντὶς τοῖς τε κρατοῦσι τῶν ὅλων, καὶ τοῖς μεγαλοπρεπεστάτοις, καὶ ἐνδοξοτάτοις ἔρχουσι, τῇ τε λαμπρῷ καὶ ἐνδόξῳ συγκλήτῳ, τῷ τε κλήρῳ παντὶ, καὶ λαῷ αἴσθησιν λαβεῖν προσθήκης τινὸς εἰς τιμὴν, τὸν κατὰ τὴν βασιλεύουσαν ταύτην Κωνσταντίνου ἀγιότατον θρόνον, διὰ τῆς συναινέσεως τῆς ἁγίας ταύτης συνόδου τῆς περὶ τὸν κανόνα τῶν ἑκατὸν πεντήκοντα ἁγίων πατέρων οἵπερ ἐτύγχανον συνειλεγμένοι ἐπὶ",
+ "candidate_score": 0.601737,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_36",
+ "bdc_text": "Alessandro Marcigliano , Chivalric festivals at the court of Alfonso II d'Este , Oxford 2003 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_867",
+ "psc_text": "κληθέντας τοὺς ἐπισκόπους, ἐν ᾗ ἂν ἀρέσῃ πόλει τὰ ἁρμόζοντα τῇ πίστει ὁρισθῶσιν. 1026 Λέοντι τῷ εὐσεβεστάτῳ ἐπισκόπῳ ἐκκλησίας τῆς ἐνδόξου πόλεως Ῥώμης, Μαρκιανός. Περὶ τῆς σπουδῆς, καὶ τῆς εὐχῆς τῆς ἡμετέρας, οὐκ ἀμφιβάλλει ἡ σὴ ἁγιότης· ὅτι περ ἀληθῆ τὴν τῶν χριστιανῶν θρησκείαν, καὶ τὴν ἀποστολικὴν πίστιν βεβαίαν διαμένειν βουλόμεθα, καὶ παρὰ πάντων τῶν δήμων εὐσεβεῖ διανοίᾳ φυλάττεσθαι. Καὶ γὰρ τὴν ἀμεριμνίαν, καὶ τὴν ἰσχὺν τοῦ ἡμετέρου κράτους, ἐκ τῆς ὀρθῆς θρησκείας, καὶ εὐμενοῦς τοῦ σωτῆρος ὑμῶν συνιστάναι, οὐκ ἔστιν ἀμφίβολον. Διὸ τοὺς εὐλαβεστάτους ἄνδρας οὓς πρὸς τὴν ἡμετέραν εὐσέβειαν πέπομφεν ἡ σὴ ἁγιότης, ἡδέως, καὶ ὡς ἐχρῆν, λογισμῷ ἡδεῖ ὑπεδεξάμεθα. Λοιπόν ἐστιν, ἵνα εἰ ἀρέσκῃ τῇ σῇ ὁσιότητι ἐφὶ ταῦτα τὰ μέρη παραγενέσθαι, καὶ τὴν σύνοδον ἐπιτελέσαι, τοῦτο ποιεῖν τῷ περὶ τὴν θρησκείαν ἔρωτι καταξιώσῃ. Καὶ γὰρ ταῖς ἡμετέραις ἐπιθυμίαις ποιήσει τὸ ἱκανὸν ἡ σὴ ὁσιότης, καὶ τῇ ἱερᾷ θρησκείᾳ τὰ χρήσιμα διατυπώσει. Εἰ δὲ ἐπαχθὲς τοῦτό ἐστι,",
+ "candidate_score": 0.601236,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_87",
+ "bdc_text": "nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1598",
+ "psc_text": "Hermes, qui in hac epistola appellatur Archidiaconus, vivo adhuc Rustico Biterrensibus episcopus datus fuit, a quibus cum non fuerit receptus, Narbonam rediit, et hac de re idem Rusticus et Hermes litteras ad Leonem dedere, ut ex Hilari papae epist. 8 colligere licet. His autem ut congruum tempus tribuatur, ante Leonis mortem, quae contigit an. 461, Hermes ad Biterrensem cathedram promotus videtur sub. an. 460; haec autem epistola, Hermete adhuc archidiacono Romae agente, scripta serius dicenda est an. 459. 7. His autem de tempore hujus epistolae praemissis manifestum fit quam sint inanes duae Quesnelli conjecturae, quibus cum animadverterit aliquot ex iis dubiis quae proposuit Rusticus decisa fuisse in conciliis Arausicano I, Vasensi I, et Arelatensi II, alterutrum not. 1 colligit: Scilicet vel Rusticum ad Leonem scripsisse, antequam eae difficiles quaestiones in conciliis supradictis ventilarentur et enodarentur: supervacaneum enim videretur et praeter consuetudinem Gallicanam, ut post soluta in pluribus comprovincialibus, aut majoribus",
+ "candidate_score": 0.601047,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_36",
+ "bdc_text": "Alessandro Marcigliano , Chivalric festivals at the court of Alfonso II d'Este , Oxford 2003 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1120",
+ "psc_text": "ἀχρίστως ὑποβαλεῖν ἠβουλήθης στηρίγματα, παρὰ τῶν ἐμῶν ἀδελφῶν σχῆμα συναινέσεως, ἥντινά σοι εἰς σὴν ὕβριν τὴν σχυλθεῖσαν αἰδῶ παρεσχηκέναι γινώσκει· Μνήσθητι τί ὁ Δεσπότης τῷ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων σκανδαλίζοντι ἀπειλεῖ, καὶ συνετῶς νόησον ὁποῖον εἴη τοῦ Θεοῦ δικαστήριον ὑπεισελευσόμενος ὁ τοσαύταις ἐκκλησίαις, τοσούτοις ἱερεῦσι σκάνδαλον ἐμβαλεῖν μὴ φοβηθείς. Ὁμολογῶ γὰρ ἐμαυτὸν οὕτως τῇ ἀγάπῃ πάσης τῆς ἀδελφότητος συνέχεσθαι, ὥστε μηδενὶ πάντη αὐτῶν ἐν τούτοις, ἅπερ καθ' ἑαυτῶν αἰτοῦσι, συντίθεσθαι. Δυνήσῃ δὲ σαφέστερα γνῶναι ἐμὲ τῇ σῇ ἀγάπῃ καλοτελεῖ ψυχῇ ἀντιβαίνενι, ὅπως ἂν ὑγιεῖ λογισμῷ ἀπὸ πάσης τῆς ἐκκλησιαστικῆς ταραχῆς σεαυτὸν ἐπίσχῃς· μὴ· παρασπαθείη τῶν ἐπαρχιωτῶν τὰ δίκαια· μήτε τῶν ἀρχῆθεν τετυπωμένων προνομίων οἱ μητροπολῖται ἀποστερηθεῖεν ἐπίσκοποι μηδέ που Ἀλεξανδρέων θρόνου τῆς τιμῆς, ἧς τινος διὰ τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ εὐαγγελιστοῦ τοῦ μαθητοῦ τοῦ ἁγίου Πέτρου ἠξιώθη, παραπόληται· μήτε διὰ Διόσκορον διὰ τὴν ἰταμότητα τῆς ἰδίας δυσσεβείας πεσόντα, τὸ φῶς τῆς τοσαύτης Ἐκκλησίας σκότῳ ἀλλοτρίῳ ἀμαυρωθείη, καὶ ἡ Ἀντιοχέων ὁμοίως",
+ "candidate_score": 0.600246,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_36",
+ "bdc_text": "Alessandro Marcigliano , Chivalric festivals at the court of Alfonso II d'Este , Oxford 2003 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1048",
+ "psc_text": "οἰκουμενικῇ συνόδῳ πεπραγμένα λαβὼν ταύτης τῆς βασιλευούσης ἐξεδήμησε πόλεως. Ἐπειδὴ δὲ μετ' ἐκείνους πρέπον ἦν τοὺς ὑπολελειμμένους καὶ εἰς γνῶσιν ἡμῶν ἀναγκαίως ἐλθεῖν ὀφείλοντας χάρτας, καὶ δι' ἡμετέρων ἀνδρῶν ἀποσταλῆναι· διὰ τὸ ἰδικῶς ἡμῖν πεπρᾶχθαί τινα, τούτου χάριν ἐπιλεξάμενοι ἄνδρα εὐσεβείᾳ τε, 1125 καὶ συνέσει, καὶ τῇ περὶ τὴν πίστιν ἀκεραιότητι πλουτοῦντα τὸν μνημονευθέντα θεοσεβέστατον ἐπίσκοπον, ἅμα τῷ προειρημένῳ διακόνῳ εἰς τὴν ὑμετέραν μεγίστην Ῥώμην ἐξαπεστείλαμεν ἵνα τὰ μὲν διὰ τῶν χαρτῶν, τὰ δὲ δι' ἑαυτῶν σαφῆ ποιήσαντες ἀποκρίσεως προσφόρῳ τε, καὶ ὑμῖν πρεπούσης χαίροντες πρὸς ἡμᾶς ἐπανέλθωσιν, ἀνυμνοῦντες μετὰ πάντων τὴν ἀγάπην, καὶ τὴν φιλοφροσύνην τὴν συνήθη περὶ τὸν τῆς βασιλεύουσης ταύτης πόλεως θρόνον, τῇ πατρικῇ κηδεμονίᾳ τῆς ὑμετέρας μακαριότητος ὅπως μὲν γὰρ ἡ ἁγία, καὶ οἰκουμενικὴ σύνοδος ἐρευνήσασα τὴν γεγενημένην ζάλην κατὰ τῆς κοινῆς εἰρήνης εὗρε τὸν αἴτιον, Διόσκορόν φημι, τὸν τῆς Ἀλεξανδρέων γεγονότα πρώην ἐπίσκοπον, καὶ ἀπέτεμε τῆς ἱερωσύνης, τὰ παρὰ τῆς ἁγίας καὶ οἰκουμενικῆς συνόδου λεπτομερέστερον",
+ "candidate_score": 0.600186,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_21",
+ "bdc_text": "Ercole d'Este , 1471 - 1505 , and the invention of a ducal capital , Cambridge 1996 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_987",
+ "psc_text": "μάλιστα τῶν Ἐφεσίων ἕνεκεν, πλεονάκις ὑμῶν διενοχληθέντων. Ἐβεβαιώσαμεν δὲ καὶ τὴν τῶν ρν' ἁγίων πατέρων, τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει συναθροισθέντων ἐπὶ τοῦ τῆς εὐσεβοῦς μνήμης τοῦ μεγάλου Θεοδοσίου, κανόνα τὸν διαγορεύοντα, μετὰ τὸν ὑμέτερον ἁγιώτατον καὶ Ἀποστολικὸν θρόνον, τὰ πρεσβεῖα τὸν Κωνσταντινουπόλεως ἔχειν, 1097 δεύτερον τεταγμένον· πεπεισμένοι, ὡς τῆς ἀποστολικῆς παρ' ὑμῖν κρατοῦσης ἀκτῖνος, καὶ ἐπὶ τὴν ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐκκλησίαν, συνήθως κηδόμενοι, πόλλακις ταύτην ἡπλώσατε, διὰ τὸ ἄφθονον ὑπάρχειν ὑμῖν τὴν τῶν οἰκείων ἀγαθῶν πρὸς τοὺς γνησίους μετάδοσιν. Ἅπερ τοίνυν ὡρίσαμεν πρὸς ἀναίρεσιν μὲν πάσης συγχύσεως. βεβαίωσιν δὲ τῆς ἐκκλησιαστικῆς εὐταξίας, ταῦτα ὡς οἰκεῖά τε καὶ φίλα, καὶ πρὸς εὐκοσμίαν ἁρμόδια, περιπτύξασθαι καταξίωσον, ἀγιώτατε καὶ μακαριώτατε πάτερ. Οἱ γὰρ τὸν τόπον τῆς ὑμετέρας ἁγιότητος ἐπέχοντες ὁσιώτατοι ἐπίσκοποι Πασχασῖνος καὶ λουκήνσιος, καὶ ὁ σὺν αὐτοῖς θεοφιλέστατος πρεσβύτερος Βονιφάτιος, τοῖς οὕτω τυπωθεῖσι σφοδρῶς ἀντειπεῖν ἐπειράθησαν, πάντως ἀπὸ τῆς ὑμετέρας ἄρξασθαι καὶ τοῦτο τὸ καλὸν προνοίας βουλόμενοι, ἵνα καθάπερ τῆς πίστεως, οὕτω καὶ τῆς",
+ "candidate_score": 0.599795,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_21",
+ "bdc_text": "Ercole d'Este , 1471 - 1505 , and the invention of a ducal capital , Cambridge 1996 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1049",
+ "psc_text": "τῆς βασιλεύουσης ταύτης πόλεως θρόνον, τῇ πατρικῇ κηδεμονίᾳ τῆς ὑμετέρας μακαριότητος ὅπως μὲν γὰρ ἡ ἁγία, καὶ οἰκουμενικὴ σύνοδος ἐρευνήσασα τὴν γεγενημένην ζάλην κατὰ τῆς κοινῆς εἰρήνης εὗρε τὸν αἴτιον, Διόσκορόν φημι, τὸν τῆς Ἀλεξανδρέων γεγονότα πρώην ἐπίσκοπον, καὶ ἀπέτεμε τῆς ἱερωσύνης, τὰ παρὰ τῆς ἁγίας καὶ οἰκουμενικῆς συνόδου λεπτομερέστερον γραφέντα δηλοῖ. Ἔδει γὰρ, ἔδει ἐξαρθῆναι τὸν πονηρὸν ἐκ μέσου, τὸν καὶ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην χειμῶνος καὶ ζάλης ἐμπλήσαντα. Ἀλλ' ἐπὶ μὲν τούτοις καλῶς δόξασι, καὶ τὴν ὑμετέραν ἁγιότητα πεπείσμεθα τίθεσθαι διὰ τὴν ἔμφυτον μισοπονηρίαν ὑμῶν· ἐπειδὴ δὲ μετὰ τὸν ἐπ' ἐκείνῳ τύπον ἐχρῆν (διὸ μάλιστα σπουδαίως ὁ εὐσεβὴς βασιλεὺς τὴν ἁγίαν σύνοδον ἤθροισεν), ἐπὶ τὸν τῆς ὀρθῆς ἡμῶνπίστεως λόγον πάντως συνελθεῖν τὴν διάνοιαν, μετὰ προσευχῆς, καὶ δακρύων συμπαρούσης ἡμῖν τῳ πνεύμμτι, καὶ συμπραττούσης διὰ τῶν αὐτόθεν ἀποσταλέντων θεοφιλεστάτων ἀνδρῶν τῆς σῆς ὁσιότητος· ἔχοντες ὑπερασπίζουσαν τὴν ἁγιωτάτην, καὶ καλλίστην Εὐφημίαν τὴν μάρτυρα τῳ σωτηρίῳ τούτῳ ἑαυτοὺς ἅπαντες μετὰ πάσης σχολῆς",
+ "candidate_score": 0.599165,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_36",
+ "bdc_text": "Alessandro Marcigliano , Chivalric festivals at the court of Alfonso II d'Este , Oxford 2003 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1145",
+ "psc_text": "ἐκεῖνο δηλαδὴ, ὡς ἔπρεπεν ἐπίσκοπον ἀποστολικοῦ θρόνου, ἐξόχως ἡ σἠ ἁγιωσύνη ἐποίησε, ὅτι τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κανόνας φυλάττουσα, οὐδὲν ἀπὸ τοῦ παλαιοῦ ἔθους καὶ τῆς τάξεως τῆς ποτε διατετυπωμένης καὶ ἀσαλεύτου μέχρι καὶ σήμερον διαμεινάσης ἠνέχετο καινοτομηθῆναι. Διὰ τὰ γράμματα δὲ τῆς σῆς ὁσιότητος οἷα καὶ ὁπόσα παρά τινων πέπρακται, δυνήσεται ἐξ ἑτέρων ἡ σὴ ἁγιωσύνη σαφέστατα καταμαθεῖν, οἷς ἀντιβῆναι οὐκ ἂν ἐβοugr;λάμεθα, διαβεβαιουμένης τῆς σῆς θεοφιλείας, τῇ καθολικῇ πίστει καὶ ἀληθῶς ὀρθοδόξῳ τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον, πάντων τῶν συναινούντων τῶν ἐπισκόπων, ἠκολουθηκέναι· διά τοι τοῦτο καὶ ἡ σεβασμιότης ἡ σὴ διαγράμματα τάχιστα ἐκπέμψει, δι' ὧν βεβαιοῦν αὐτὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον φανερώτατα ἐπιδείκνυσιν, ἵνα μὴ οἱ ἐπιθυμοῦντες τῶν ἀνοδιῶν, δυνηθεῖέν τινα ἔχειν ὑπόνοιαν περὶ τῆς κρίσεως τῆς σῆς ἁγιωσύνης. Ἐδόθη πρό δεκαπέντε καλανδῶν ματιῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει 1185 EPISTOLA CXI. AD MARCIANUM AUGUSTUM. De Aetio et Andrea. SYNOPSIS. I. Ordinationis Anatolii suspicionem per fidei ejus professionem esse sublatam. --II. Male ab eo",
+ "candidate_score": 0.599017,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_87",
+ "bdc_text": "nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1591",
+ "psc_text": "rectissime insculptam probat an. 445. Porro idem Hermes in exordio epistolae Leonis ad Rusticum Archidiaconus dicitur. Haec ergo epistola post eam inscriptionem seu post an. 445 exarata fuit, cum Hermes a diaconatu ad archidiaconatum provectus fuisset. 3. Dein licet Africana Vandalorum persecutio efferbuerit post an. 439, Mauritania tamen in Romanorum potestate perstitit usque ad Valentiniani mortem, quae incidit in an. 455. Igitur si ii qui de Mauritania in Gallias venerunt, persecutionis causa, ut opinatur Quesnellus, transmisere, id post an. 455 statuendum esset. 4. Verum ad exsufflandam Quesnelli conjectationem, et ad statuendum verum tempus hujus epistolae, alia apertiora et luculentiora ex ipsis Rustici Inquisitionibus suppetunt. Non solum enim inquisit. 18 de his qui ex Africa vel de Mauritania venerunt sermo est, sed etiam inquisit. 17 de his qui parvuli ab hostibus capti sunt, et postea ad Romaniam venerint; et inquisit. 19 de his qui parvuli . . . . a gentilibus",
+ "candidate_score": 0.598804,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_87",
+ "bdc_text": "nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1589",
+ "psc_text": "Tillemontii valde exilibus sequentem epistolam datam prodidit circa an. 442, 443 et 444. Cum Sirmondus atque Baluzius, nullo tamen allato documento, eamdem affixerint anno 452, Quesnellus conjecit hos ita sensisse, eo quod existimaverint in hac epistola, ubi sermo habetur de his qui ab hostibus in infantia capti fuerant, respici ad eam vastitatem quam Hunni in Galliis in ulerunt an. 451. Hujus autem epistolae locum non ad Hunnorum irruptionem referri contendit, sed ad Vandalorum persecutionem, qui Africa potiti sub Genserico, catholicos oppugnarunt; nam inquisit. 18, haec praeferuntur: De his qui ex Africa vel de Mauritania venerunt, et nesciunt in qua secta sint baptizati. Tum Vandalica persecutione descripta, quae Christianis illata fuit in Africa post an. 439, hac occasione nonnullos in Gallias sese recepisse existimat, de quibus in eadem epistola sermo sit; et idcirco eam datam credit circa annos indicatos 442, 443 et 444, in quibus ea persecutio grassata est. 2. Sed",
+ "candidate_score": 0.597662,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_109_111",
+ "bdc_text": "vatter , der papst , tuͦt . Noch me , das ich vergessen hat , man hat die strass petekt mit lönschenfeinen . tuͦchern oben her , do er ein hat muͤssen reytten , me wen 2 wellsch meilkurze , römische Meilen ; vgl . Grimm XIII 1332 .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1294",
+ "psc_text": "URBIS EPISCOPUM. De Ratione Paschalis. Domino meo dilectissimo fratri et consacerdoti LEONI PROTERIUS in Domino salutem. CAP. I. Piissimus et fidelissimus imperator noster Marcianus litteris ad nos nuper venerabilibus usus est, quibus asseruit aestimare quosdam non diligenter ascriptam diem festi paschalis, quae per octavam Indictionem futuram, Deo praestante, celebranda est. Verumtamen non velut a se commotus hoc indicavit, sed quia scripta tuae sanctitatis acceperit, et praecipiebat oportere nos causam diligenter inquirere adhibita nimis tenuissima scrutatione, quae multum sollicitudinis ac studii contineret. Quapropter negligendum non fuit quominus statim negotium ventilarem; quando ex illo jam tempore, quo commonitorium tuae venerationis accepi, plurimam curam rei hujus habuerim, nunc legales libros inspiciens, nunc antiquorum doctorum 1265 instituta contingens, ex quibus possibile est hujusmodi computum investigare solertius. Sumens etiam et centenalem cursum Paschae descriptum a beatissimo patre et episcopo nostro Theophilo, omnemque percurrens, ita reperi diligenter integreque compositum, ut quicumque ille sit, auctoritatem scripturae hujus",
+ "candidate_score": 0.595227,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_7",
+ "bdc_text": "Mein aller gnedigister her Hainrich , ich lan üch wüssen mein gessundtheitt , got hab lob und dank , und allso hof ich in got , disser gegen wirdigvorliegende .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_733",
+ "psc_text": "ἔδραμε Πέτρον, ὥστε τοῖς ἐν Ἀντιοχείᾳ περὶ τῆς κατὰ νόμον πολιτείας ἀμφισβητοῦσι παρ' αὐτοῦ κομίσαι τὴν λύσιν, πολλῶ μᾶλλον ἡμεῖς οἱ εὐτελεῖς καὶ σμικροὶ, πρὸς τὸν ἀποστολικὸν ὑμῶν τρέχομεν θρόνον. Ὥστε παρ' ὑμῶν λαβεῖν τοῖς τῶν ἐκκλησιῶν ἕλκεσι θεραπείαν. Διὰ πάντα γὰρ ὑμῶν τὸ πρωτεύειν ἁρμόττει. Πολλοῖς γὰρ ὁ ὑμέτερος θρόνος κοσμεῖται πλεονεκτήμασι. Τὰς μὲν γὰρ ἄλλας πόλεις ἢ μέγεθος, ἢ κάλλος, ἢ πλῆθος τῶν οἰκητόρων κοσμεῖ. Τούτων δὲ ἐστερημένας πνευματικὰ τινὰ λαμπρύνει χαρίσματα· τῇ δὲ ὑμετέρᾳ φορὰν ἕδωκεν ἀγαθῶν ὁ τῶν ἀγαθῶν χορηγός. Ἡ γὰρ αὐτὴ πασῶν μεγίστη, καὶ λαμπροτάτη, καὶ τῆς οἰκουμένης προκαθημένη, καὶ τῷ πλήθει τῶν οικητόρων κυμαίνουσα. Πρὸς δὲ τούτοις, 943 καὶ νῦν κρατοῦσαν ἡγεμονίαν ἐβλάστησε· καὶ τῆς οἰκείας προσηγορίας τοῖς ἀρχομένοις μετέδωκε. Κοσμεῖ δὲ αὐτὴν διαφερόντως ἡ πίστις καὶ μάρτυρ ἀξιόχρεως ὁ θεῖος ἀπόστολος βοῶν, ὅτι ἡ πίστις ὑμῶν καταγγέλλεται ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ. Εἰ δὲ εὐθὺς δεξαμένη τὰ τοῦ σωτηρίου κηρύγματος σπέρματα, τοῖς ἀξιαγάστοις",
+ "candidate_score": 0.594106,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_7",
+ "bdc_text": "Mein aller gnedigister her Hainrich , ich lan üch wüssen mein gessundtheitt , got hab lob und dank , und allso hof ich in got , disser gegen wirdigvorliegende .",
+ "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_690",
+ "psc_text": "ἠδυνήθησαν παραγενέσθαι οἱ ἀποσταλέντες, ὡς μόλις πρὸς ἡμᾶς ἕνα τούτων διάκονον ὀνόματι Ἱλαρίον φεύγοντα ὑποστρέψαι, ἐπαναλαμβάνειν ἐπιστεύσαμεν τὰ γράμματα. Καὶ ὥστε τὰς ἡμετέρας δεησεις τυγχάνειν ἰσχυρὰς, αὐτῶν τῶν γεγραμμένων πρὸς τὴν ὑμετέραν φιλανθρωπίαν ὑπετάξαμεν τάδε τῇ ἀντιγραφῇ [Forte τῇδε τὰ ἀντίγραφα], μείζοσιν ὑμᾶς διαμαρτυρίαις παρακαλοῦντες, ἵν' ὅσῳ χαλεπώτερα γέγονεν. οἷς ὑπὲρ τῆς Ῥωμαϊκῆς πίστεως 992 προσῆκόν ἐστι ἀντιμαχήσασθαι, τοσοῦτον μείζονι δόξηῆ καθυπερέχετε, φροντίσητε τῆς θρησκείας [ F. leg. μείζονι δόξῃ φροντίς τῆς θρησκείας ᾗ κατυπερ.], πρὸς τὸ τῆς καθολικῆς πίστεως ἀκέραιον μὴ ἀπὸ τινὸς ἀφορμῆς καὶ πιλονεικίας ἀνθρωπ��νης παρατιτρώσκεσθαι. Ἡ γὰρ ἐν Ἐφέσῳ συνελθοῦσα σύνοδος, πιστευομένη τῇ τῆς εἰρήνης θεραπείᾳ καταπραΰνεσθαι, οὐ μόνον ταύτην [Forte αὐτή] εἰς μείζονα τῆς εἰρήνην, ζημίαι. ἀλλ' ὅπερ ἐστὶ λύπης καὶ ἀγανακτήσεως ἄξιον, καὶ αὐτῆς τῆς πίστεως πρὸς ὅλεθρον καὶ ἀνατροπὴν τοῖς Χριστιανοῖς προεχώρησε. Καὶ οὗτοι μὲν οἱ ἀποσταλέντες. ὧν εἶς τὴν βίαν τοῦ ἐπισκόπου Ἀλεξανδρέων ἑαυτῷ πάντα ἐνδικοῦντος ἐκφυγὼν, τῶν πεπραγμένων πραγμάτων ἡμῖν τὴν",
+ "candidate_score": 0.591584,
+ "ce_score": null
+ }
+ ]
+ },
+ {
+ "rank": 2,
+ "cf_id": "cf033",
+ "work_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis",
+ "max_score": 0.700623,
+ "ce_confirmed": false,
+ "evidence": [
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82_84",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2700",
+ "psc_text": "adeo ut mirum sit quosdam lapsum observantiae regularis in scientiam litterarum refundere; qua in re non levem viris sanctissimis inurunt injuriam, qui ut eversam inter monachos disciplinam redintegrarent, nullum salubrius adhiberi 645 posse remedium existimarunt, quam si monachos sacris litterarum studiis informarent; id quod feliciter in Galliis exsecutus est Benedictus abbas Anianensis, et in Anglia Dunstanus, Athelvoldus et Oswaldus pontifices sanctissimi, illuc ad id advocatis ex alienis regnis et provinciis doctissimis monachis. Porro qui asserunt octavo nonoque saeculo scientias in monasteriis tantum florere coepisse, easque ruinae observantiae regularis, quae circa medium saeculum nonum contigit, causas faciunt, a vero longe aberrant. Nam primo litteras longe ante saeculum octavum in monasteriis floruisse supra luce clarius demonstratum est. Secundo, nec verum est, quod lapsum observantiae ex studiis litterarum provenisse docent; qui si legissent historias, non studiis, hujusce rei causam attribuissent, sed bellis civilibus et incursionibus Normannorum, qui spoliatis incensisque monasteriis, monachos omnes sparsim",
+ "candidate_score": 0.700623,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84_86",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2700",
+ "psc_text": "adeo ut mirum sit quosdam lapsum observantiae regularis in scientiam litterarum refundere; qua in re non levem viris sanctissimis inurunt injuriam, qui ut eversam inter monachos disciplinam redintegrarent, nullum salubrius adhiberi 645 posse remedium existimarunt, quam si monachos sacris litterarum studiis informarent; id quod feliciter in Galliis exsecutus est Benedictus abbas Anianensis, et in Anglia Dunstanus, Athelvoldus et Oswaldus pontifices sanctissimi, illuc ad id advocatis ex alienis regnis et provinciis doctissimis monachis. Porro qui asserunt octavo nonoque saeculo scientias in monasteriis tantum florere coepisse, easque ruinae observantiae regularis, quae circa medium saeculum nonum contigit, causas faciunt, a vero longe aberrant. Nam primo litteras longe ante saeculum octavum in monasteriis floruisse supra luce clarius demonstratum est. Secundo, nec verum est, quod lapsum observantiae ex studiis litterarum provenisse docent; qui si legissent historias, non studiis, hujusce rei causam attribuissent, sed bellis civilibus et incursionibus Normannorum, qui spoliatis incensisque monasteriis, monachos omnes sparsim",
+ "candidate_score": 0.689851,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84_86",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2227",
+ "psc_text": "Odo incunctanter apostatas appellat (Lib. III Collat. num. 17): « An non est apostasia, inquit, de habitu et victu traditiones Patrum contemnere, cum Deus terminos Patrum transgredi interdixerit, despectaque victus qualitate vel quantitate per B. Benedictum praefixa, sanguineas dapes cum filiis Israel desiderare? » Et certe abstinentia a carnibus inter praecipua vitae monasticae instituta semper considerata est; unde etiam sanctus Vitalis abbas ordinis sancti Basilii (In ejus Vita, n. 18 apud Bolland.) successorem suum instituens, inter alia jubet ut « in monasterio carnes comedi non permittat: » quam legem etiam ad fabros aliosque saeculares operarios intra monasterii terminos laborantes extendebat sanctus Theodorus Siceota (In ejus Vita n. 63, Boll. 22 April.), quos ea de causa ad oppidum remittebat. Imo inter objecta Graecorum tempore Michaelis Cerularii Latinis improperarunt (Humberti lib. contr. Graec. calumanias) , quod sanctus Benedictus infirmis carnis esum concedit; et inter querelas quas Innocentii III tempore adversus Latinos renovarunt,",
+ "candidate_score": 0.687239,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_83_85",
+ "bdc_text": "da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2700",
+ "psc_text": "adeo ut mirum sit quosdam lapsum observantiae regularis in scientiam litterarum refundere; qua in re non levem viris sanctissimis inurunt injuriam, qui ut eversam inter monachos disciplinam redintegrarent, nullum salubrius adhiberi 645 posse remedium existimarunt, quam si monachos sacris litterarum studiis informarent; id quod feliciter in Galliis exsecutus est Benedictus abbas Anianensis, et in Anglia Dunstanus, Athelvoldus et Oswaldus pontifices sanctissimi, illuc ad id advocatis ex alienis regnis et provinciis doctissimis monachis. Porro qui asserunt octavo nonoque saeculo scientias in monasteriis tantum florere coepisse, easque ruinae observantiae regularis, quae circa medium saeculum nonum contigit, causas faciunt, a vero longe aberrant. Nam primo litteras longe ante saeculum octavum in monasteriis floruisse supra luce clarius demonstratum est. Secundo, nec verum est, quod lapsum observantiae ex studiis litterarum provenisse docent; qui si legissent historias, non studiis, hujusce rei causam attribuissent, sed bellis civilibus et incursionibus Normannorum, qui spoliatis incensisque monasteriis, monachos omnes sparsim",
+ "candidate_score": 0.686747,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82_84",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_94",
+ "psc_text": "1º de bona observantia elationem fugere; 2º Deum, non se boni operis auctorem agnoscere; 3º consequenter Deum in se operantem magnificare. Qui timentes Dominum de bona observantia sua non se reddunt elatos ], seipsos magni aliquid esse existimantes, cum tamen nihil sunt; sed potius infra omnes sese deprimentes, ut 24 faciebat S. Bernardus, cujus cum tanta esset vitae sanctimonia, quantam in eo etiam nunc catholicus orbis miratur, ita nihilominus de se scribebat Epist. 250 ad alterum Bernardum priorem Portarum: « Clamat ad vos monstruosa vita mea, mea aerumnosa conscientia; ego enim quaedam chimaera mei saeculi, nec clericum gero nec laicum; nam monachi jamdudum exui conversationem, non habitum. » Et S. Gregorius papa de se item ad Anastasium episcopum Antiochenum sic scribens Lib. I, epist. 7: « Quod vero me os Domini, quod lucernam dicitis, quod multis prodesse perhibetis, hoc quoque mihi ad iniquitatum mearum cumulum accedit, ut cum vindicari in",
+ "candidate_score": 0.686677,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84_86",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2701",
+ "psc_text": "Nam primo litteras longe ante saeculum octavum in monasteriis floruisse supra luce clarius demonstratum est. Secundo, nec verum est, quod lapsum observantiae ex studiis litterarum provenisse docent; qui si legissent historias, non studiis, hujusce rei causam attribuissent, sed bellis civilibus et incursionibus Normannorum, qui spoliatis incensisque monasteriis, monachos omnes sparsim effugarunt, ut vix ullum exstiterit in universo Francorum regno coenobium, quod eorum potuerit evadere furorem. Veram et unicam hancce causam agnovit Adso Dervensis abbas, qui saeculo X libellum de miraculis et translatione S. Basoli describebat, ubi aperte docet quod in S. Basoli coenobio « partim propter incursus barbaricos, partim vero propter frequentes et perpetes in regno principum discordias, omnis antiquorum Patrum deperit instituta traditio (Cap. 1 saec. IV Bened.). » Additque: « Tunc etiam et alia monasteria sunt suo honore privata, nudatae rebus ecclesiae, et plurimae subversae. » Nec magis eis favet quem citant truncatus concilii Vernensis canon; quem, ut",
+ "candidate_score": 0.682801,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84_86",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3342",
+ "psc_text": "litteris G. Mosomensis et A. Marchianensis abbatum ad abbates S. Theoderici (Ms. Histor. S. Theod.) et S. Crispini Suessionensis, quibus eos suae provinciae visitatores constituunt, inter alia generalis capituli statuta, quorum eis maxime commendant observationem, istud est: « Ut nullus hospes detineatur ultra annum, nisi de abbatis et conventus ad quos missus fuerit, processerit voluntate, vel visitatoribus visum fuerit ex edire. » Si qua sane rationabiliter, et cum humilitate charitatis reprehendit aut ostendit. ] Idque verbo aut exemplo, sive de servitio Dei, sive de Regulae observationibus, sive de praeceptis Domini custodiendis. Ubi notat Boherius triplicem esse reprehensionem: imperiosam, quae fit imperio potestatis, quae solum majoribus conceditur; temerariam, quae malo fit animo, et socialem, quae minoribus conceditur, quae sine acerbitate, devoto et reverenti animo fieri debet, de qua hic S. Benedictus. Tractet prudenter abbas. ] « Apud se, et cum aliis qui hospitis conversationem noverunt et verba, » inquit Bernardus Cassinensis.",
+ "candidate_score": 0.68267,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84_86",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1809",
+ "psc_text": "praeterire factum S. Stephani, abbatis Obazinensis, ordinis Cisterciensis (Tom. IV, Miscel. Baluz.), cujus cum Petrus prior aliquos solidos ex simplicitate potius quam ex cupiditate occultasset: « hoc cum abbati compertum esset, in tantum commotus est, ut eum ab officio suo deponeret, et in quadam cella remotiore habitare praeciperet; ubi per aliquos annos in multa afflictione degens, tandem vocante Domino a terrenis ad coelestia, a labore ad requiem, a peregrinatione ad patriam feliciter emigravit. » Haec quoad Cistercienses, quorum antiquas Definitiones dist. 7, cap. 7, videsis. Antiqua Carthusiensium statuta adversus proprietarios ita definiunt (Part. II, cap. 22, § 19): « Singulis annis a Circumcisione usque ad Quinquagesimam conversi et redditi: monachi vero a Quinquagesima usque ad Ramos palmarum quidquid habent ostendant et exponant voluntati prioris; et in ipsa dominica Ramis palmarum omnes tam monachi quam conversi et redditi conveniant in capitulo monachorum, ibique, non praemisso alio sermone, tractetur de consuetudinibus ordinis,",
+ "candidate_score": 0.682639,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84_86",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3395",
+ "psc_text": "est pronuntietur. Contrarium morem induxit Mendicantium (ut conjicimus) exemplum, et instabilitas monachorum. Hujus loci occasione observandum venit id quod in Actis S. Dunstani ad num. 29 notamus, eum primo ordinatum fuisse episcopum sine titulo, ea maxime ratione ut regali praesentiae, propter sua provida consilia jugiter adesset. » Vide ejusdem S. Dunstani Vitam auctore Osberno, num. 12, saec. V Benedictino. Secundos respicit id quod scribit sanctus Gregorius papa Mariniano Ravennati episcopo in gratiam monasterii SS. Joannis et Stephani (Lib. VII, epist. 18): « Ad ecclesiasticum officium nullus exinde producatur, nisi quem abbas loci admonitus propria voluntate obtulerit. Quisquis autem ex praedicto monasterio ad ecclesiasticum ordinem pervenerit, ulterius illic nec aliquam 814 potestatem, nec licentiam habeat habitandi. » Econtra vero qui sub titulo monasterii ordinabantur, ei ita alligabantur, ut in eo perpetuo manere cogerentur, ut patet ex eodem S. Gregorio scribente (Lib. VII, epist. 92) Victori Panormitano episcopo, ut unum in Praecoritano",
+ "candidate_score": 0.681327,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84_86",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2273",
+ "psc_text": "VIII contigisse narrat, cum permissis clericorum cupiditati monasteriis, exsultantibus eorum abbatibus, rebus necessariis monachis deficientibus, tota regularis observantiae disciplina pessum iit; tuncque laxis semel habenis, monachi in omne excessum genus proruerunt. Unde mirum videri non potest, si nonnulli saeculi IX auctores, aut rerum ignari, ad ampliandas mensuras proclives, non examinatis Romanis Italicisque tempore sancti Benedicti mensuris, mutatas saeculo VIII aut IX in regnis alienis mensuras, quas prae oculis habebant, pro Romanis Italisque ac Benedictinis reputaverint. Ita fere argumentatur 6 et 7 Responsionis numero. Tum quasi improperans praefationis auctori: Videat, inquit, praefationis auctor cum suo ms. Remensi, num Bertigarius monachus, qui eo saeculo, id est IX, scribebat, unus ex illis fuerit; nam ex duabus quas refert opinionibus, semper laxiori favet. Sed videat ipse dissertator num legerit attente et cum examine quae asserit, aut ne praecipiti oculo praefationem perlustravit. Deflexerint monachi saeculo VIII ab exacta Regulae observatione, nec ne, per me licet.",
+ "candidate_score": 0.681212,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82_84",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2681",
+ "psc_text": "plenitudini perfectionis adjecit. Eo in Parthenone non parvus ancillarum Dei numerus collectus est, quae ad exemplum beatae magistrae, coelestis disciplinae studiis instituebantur, et in tantum doctrina ejus proficiebant, ut plures ex illis postmodum magistrae fierent aliarum, ita ut nulla, aut etiam rara in illis regionibus essent monasteria feminarum quae non discipularum ejus magisteria desiderarent, etc. » Saeculo IX, S. Benedictus abbas Anianensis, ab antiquis, propter ardentem promovendae sanctae Regulae zelum, Benedictus secundus appellatus, de restituenda regulari observantia cogitans, mox etiam studia litterarum redintegrare adnisus est (Saec. IV Ben.): « Normam utilem, inquit Ardo in ejus Vita n. 27, et monasteriorum salubres consuetudines didicit, suisque eas tradidit monachis observandas. Instituit cantores, docuit lectores, habuit grammaticos et scientia Scripturarum peritos, de quibus etiam quidam post fuere episcopi, aggregavit. » Eo agente congregatum anno 817 Aquisgrani concilium statuit (Can. 63), ut docti fratres eligantur qui cum supervenientibus monachis loquantur; » et (Can. 45)",
+ "candidate_score": 0.679214,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84_86",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2690",
+ "psc_text": "hoc sufficiunt facultates ordinis seu religionis hujusmodi, deinceps habeatur magister qui monachos eorum doceat in hujusmodi scientiis primitivis: videlicet grammatica, logica et philosophia, proviso attentius ut saeculares instruendi cum ipsis monachis docendis nullatenus admittantur . . . Praecipimus insuper in virtute obedientiae cunctis vis tatoribus in provincialibus capitulis deputandis, quod omnia et singula de magistris instructoribus, et personis instruendis, et aliis, circa ea superius ordinata faciant auctoritate apostolica, per censuram ecclesiasticam, et alia opportuna remedia (appellatione remota) firmiter observari. Et nihilominus ea quae super praedictis fecerint et invenerint, praesidentibus capitulo provinciali referant; qui etiam auctoritate apostolica praefata, si videatur eisdem, vel ipsorum majori parti, contra negligentes vel rebelles in praemissis fortius procedere non postponant, etc. (Spicil. tom. V). » Hoc Benedicti papae salutare statutum renovavit postea 643 Tristandus archiepiscopus in concilio Senonensi anno 1485, art. 3, cap. 1. Et novissime concilium Tridentinum definit (Sess. 5, in dec. de Reformat., cap.",
+ "candidate_score": 0.67788,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84_86",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2635",
+ "psc_text": "auctoritate adeo graves, ut multitudini facili negotio praeponderent. Et sane etsi unus suppeteret Martinus, hic omnibus Orientis monachis si non praeferendus, saltem auctoritate haudquaquam inferior esset habendus. Ad mentem vero S. Benedicti quod spectat, unicum sancti Mauri judicium omnium quorumcunque posset proferri, longe praeponderare debet. Nam, ut optime dicit Rupertus (Lib. III in Regul. S. Bened., c. 7) « dubium nobis esse non debet, cum tanti testimonio discipuli, quia magister ejus et Pater monachorum B. Benedictus non ita de opere manuum 630 monachis ordinem scripsit, ut inquietari vellet otium sanctae contemplationis, cum locum faciunt munificentiae fidelium divitum. » Horum judicium confirmavit Aquisgranense concilium sub Ludovico Pio congregatum de fere omnibus praelatis Orientalibus et omnibus Occidentalibus; in quo (Fragm. hist. Conc. Aqui., tom. I Anal.) « statuerunt episcopi, concordante domino papa, ut monachi a gravi opere et labore propter honorem sacerdotii cessent, et loco laboris ad horas psalmos quosdam nominatos pro",
+ "candidate_score": 0.677342,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82_84",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2273",
+ "psc_text": "VIII contigisse narrat, cum permissis clericorum cupiditati monasteriis, exsultantibus eorum abbatibus, rebus necessariis monachis deficientibus, tota regularis observantiae disciplina pessum iit; tuncque laxis semel habenis, monachi in omne excessum genus proruerunt. Unde mirum videri non potest, si nonnulli saeculi IX auctores, aut rerum ignari, ad ampliandas mensuras proclives, non examinatis Romanis Italicisque tempore sancti Benedicti mensuris, mutatas saeculo VIII aut IX in regnis alienis mensuras, quas prae oculis habebant, pro Romanis Italisque ac Benedictinis reputaverint. Ita fere argumentatur 6 et 7 Responsionis numero. Tum quasi improperans praefationis auctori: Videat, inquit, praefationis auctor cum suo ms. Remensi, num Bertigarius monachus, qui eo saeculo, id est IX, scribebat, unus ex illis fuerit; nam ex duabus quas refert opinionibus, semper laxiori favet. Sed videat ipse dissertator num legerit attente et cum examine quae asserit, aut ne praecipiti oculo praefationem perlustravit. Deflexerint monachi saeculo VIII ab exacta Regulae observatione, nec ne, per me licet.",
+ "candidate_score": 0.676948,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84_86",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2660",
+ "psc_text": "n. 1, saec. I Bened.) Brendano abbati, « eo tempore viro sanctitate et scientia famosissimo, litteratoriae » imbuendus disciplinae traditus sit. Nec mihi dubium est olim Britanniam, ut fidei mysteriis, ita litterarum scientiis institutam fuisse a monachis, agente S. Patricio ejusque discipulis, qui primi in Hibernia verbi divini semina diffuderunt. Venio ad saeculum VI, quo Benedictinus ordo, in quo thesauros sapientiae et scientiae hactenus reconditos crederes, ortum simul et incrementum accepit. Qualis fuerit primorum S. Benedicti discipulorum oraxis, aliqua ex parte discere possumus ex his quae scribit Cassiodorus ad Vivarienses suos monachos, qui a Cassino haud procul dissiti, Benedictinis haud dubium parebant institutis. His imprimis commendat sacrae Scripturae studium, historiae ecclesiasticae lectionem, SS. Patrum, maxime Hilarii, Cypriani, Ambrosii. Hieronymi et Augustini scripta; tum hortatur eos ad Dionysii Exigui monachi canones ecclesiasticos assidue legendos. « ne videamini, inquit, tam salutares ecclesiasticas 636 regulas culpabiliter ignorare. » Et paulo post addit (Divin.",
+ "candidate_score": 0.67597,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84_86",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1422",
+ "psc_text": "Statutis Lanfranci, aut Cluniacensis monasterii Consuetudinibus, quae agunt tantum de abbate, priore majore, decanis villarum provisoribus, priore claustrali, circatoribus, et puerorum magistris. In ordine etiam Cisterciensi decani nomen inauditum fuit, inquit Joannes Craesbeeck; officium tamen quod in priore conventuali residere videtur non inusitatum. Apud Cassinenses olim unus duntaxat post abbatem erat decanus: et post hunc vicedecanus, ut scribit Nicolaus de Fractura; sed cum Coelestinus papa V suos in Cassinensi monasterio introduxisset, « mutavit nomen decani, qui post ipsorum adventum vocatus est prior, » inquit Richardus a Paulo Augustino a Janua citatus ad Regulae c. 55. Et certe in Fossatensi S. Mauri monasterio priores etiam appellabantur decani, ut patet ex lib. Mirac. S. Baboleni abbatis c. 5 (Saec. II Bened., p. 595), ubi Robertus ejusdem monasterii modo prior, modo decanus appellatur. Sed hi proprie non erant decani prout a S. P. Benedicto ordinati sunt, quos tandem restituerunt Cassinenses edito hoc 339",
+ "candidate_score": 0.674099,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_26_28",
+ "bdc_text": "bis 25 . April in Ferrara auf; s. Pastor V 486 , Anm. 4 .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2734",
+ "psc_text": "ut pote qui in homilia 16 in Evangelium, quam ad id probandum adducit Amalarius l. I de Offic., c. 7, triginta sex solum dies in Quadragesima numeret. An vero sub vitae finem constituerit, ut quadragesimale jejunium feria quarta post Quinquagesimam aperiretur, suspicabitur non nemo, cum in ejus libro Sacramentorum ea inscribatur Feria IV, Caput jejunii: nisi velimus cum Menardo, laciniam libro Sacramentorum fuisse assutam. Vide ejusdem notas ad praedictum librum p. 52. Venio ad Regulae textum. Licet omni tempore vita monachi Quadragesimae debeat observationem habere. ] Hic alludere videtur S. Benedictus ad praeclaram illam S. Augustini sententiam: « In cruce per totam istam vitam, quae in mediis tentationibus ducitur, perpetuo debet pendere Christianus; non enim est in hac vita tempus evellendi clavos . . . . Crux, inquam, ista non quadraginta dierum est, sed totius hujus vitae, quae mystico numero quadraginta istorum significatur dierum . . . . Sic semper",
+ "candidate_score": 0.672098,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_83_85",
+ "bdc_text": "da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3459",
+ "psc_text": "Vita Caroli abbatis Villariensis (Bolland., 29 Januar.), cujus haec verba: « Cum videritis nonnum Conradum novitium Villariensem. » Et item: « Una cum nonno Walterio simplici monacho. » Perseveravit et apud Cassinenses usque ad tempora Bernardi Cassinensis, ut constat ex caeremonia pronuntiandi officiales ab eo instituta, quae est hoc modo: « Vicarius ordo postulat ut in hac futura hebdomada canat nonnus Amicus missam; coquinae servitium nonnus Remigius faciat; ad servitium ecclesiae nonnus Jacobus, etc. » Sed de hac voce videsis Menardum, Haeftenum, et Cangii Glossarium. Abbas autem quia vices Christi agere creditur, domnus et abbas vocetur. ] Ubi Bernardus Cassinensis: « Littera ultramontana non habet dominus, sicut littera Cassinensis, sed habet domnus; et sine dubio domnus videtur plus habere reverendae maturitatis, et dominus plus metuendae potestatis. » Bernardum sequitur Nicolaus de Fractura: dominus etiam legit Richardus de S. Angelo. Item Concordia Regularum, codices Victorini, editio Guidonis Juvenalis, Lovaniensis, et Joannes",
+ "candidate_score": 0.671714,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82_84",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2838",
+ "psc_text": "S. Benedictus Anianensis, teste Ardone in ejus Vita, num. 52 (Saec. IV Ben.). Volebat ut nocte « ecclesiae ostiis patefactis hospitibus pateret ingressus: » hinc et in antiqua monasterii S. Galli delineatione contra basilicam describitur susceptio supervenientium fratrum, cum eorum dormitorio. Ita denique Ingelramnus abbas Centulensis (Saec. II Ben.), in Corbeiensi monasterio hospes, interfuisse matutinis legitur in lib. I Mir. S. Adalardi, cap. 2, et Urbanus papa II ad Cavense coenobium accedens (Ms. Chron. Cavens. monast., apud Bolland., 4 Martii): « Aedes ingressus pontifex sacratissimae eucharistiae primum reddito cultu, ad specum se contulit . . . . et nocte ipsa cum eisdem fratribus matutinam laudem solemniter persolventibus devotus interfuit. » Haec obiter dicta sint, non quasi absolute velim hunc esse S. Benedicti sensum, sed ad demonstrandum antiquam consuetudinem, qua ipsi etiam hospites nocte divinis intererant officiis. Et postea sedeat cum eis prior, aut cui jusserit ipse. ] Quia prior, id",
+ "candidate_score": 0.670513,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82_84",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3727",
+ "psc_text": "Caeterum qui festinant ad perfectionem, sunt doctrinae sanctorum, sive Collationes, et Instituta Patrum, etc.; quae quoniam vobis notissima novimus, hic apponere superfluum judicamus. » Porro doctrinae SS. Patrum, secundum Bernardum Cassinensem et Nicolaum de Fractura (In 2 comm.), « Magis intelligendae sunt per exempla factorum quam per scripta verborum: » unde acute observat Boherius S. Benedictum non in singulari, sed in plurali numero dixisse doctrinae; « quia, inquit, quaedam doctrina est verbalis, quaedam autem exemplaris. » Sed Richardus de S. Angelo, nulla facta utriusque doctrina distinctione, doctrinas hic intelligit eas « quae recipiuntur ab Ecclesia Romana; et sunt istae, inquit, in primis Opuscula B. Cypriani martyris et Carthaginiensis episcopi, item Opuscula B. Athanasii Alexandrini episcopi, item Opuscula B. Basilii Cappadoceni episcopi, item Opuscula B. Gregorii Nazianzeni episcopi, item Opuscula B. Joannis Constantinopolitani episcopi, item Opuscula B. Hilarii Pictaviensis episcopi, item Opuscula B. Ambrosii Mediolanensis episcopi, item Opuscula B. Theophili episcopi",
+ "candidate_score": 0.670314,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82_84",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3143",
+ "psc_text": "Regula per ordinem. ] Juxta priscorum monachorum instituta, quae venientibus ad conversionem, ut sciant ad quid ingrediuntur, legi Regulam mandant, ut videre est in Regula tertia SS. Patrum, cap. 1; in Regula S. Caesarii ad virgines in recapitulatione, cap. 8; in Regula S. Aureliani, cap. 1; S. Ferreoli, cap. 5; Tarnatensis monasterii, cap. 1, et Magistri. A quibus, si S. Caesarium excipias, in hoc rantum differt S. Benedictus, quod illi semel tantum introeunti sive admisso legendam decernunt Regulam; S. Benedictus vero ter in ipso probationis anno; cujus statutum renovavit Gregorius papa IX in Constitutione pro monachis Benedictinis, decernens, ut admittendis « novitiis dura praedicentur et aspera; et eisdem admissis legatur, et exponatur regula ter in anno, probationis terminis a B. Benedicto constitutis. » Hanc lectionem fieri per ordinem S. Pater instituit, quod Bernardus Cassinensis exponit, ut non sit « superficialis, sed diligens, et expositiva, et intelligibilis. Et hoc est, inquit,",
+ "candidate_score": 0.670091,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_83_85",
+ "bdc_text": "da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2273",
+ "psc_text": "VIII contigisse narrat, cum permissis clericorum cupiditati monasteriis, exsultantibus eorum abbatibus, rebus necessariis monachis deficientibus, tota regularis observantiae disciplina pessum iit; tuncque laxis semel habenis, monachi in omne excessum genus proruerunt. Unde mirum videri non potest, si nonnulli saeculi IX auctores, aut rerum ignari, ad ampliandas mensuras proclives, non examinatis Romanis Italicisque tempore sancti Benedicti mensuris, mutatas saeculo VIII aut IX in regnis alienis mensuras, quas prae oculis habebant, pro Romanis Italisque ac Benedictinis reputaverint. Ita fere argumentatur 6 et 7 Responsionis numero. Tum quasi improperans praefationis auctori: Videat, inquit, praefationis auctor cum suo ms. Remensi, num Bertigarius monachus, qui eo saeculo, id est IX, scribebat, unus ex illis fuerit; nam ex duabus quas refert opinionibus, semper laxiori favet. Sed videat ipse dissertator num legerit attente et cum examine quae asserit, aut ne praecipiti oculo praefationem perlustravit. Deflexerint monachi saeculo VIII ab exacta Regulae observatione, nec ne, per me licet.",
+ "candidate_score": 0.669595,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82_84",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2650",
+ "psc_text": "Eodem tempore vivebat alter Ammonius, abbatis Pambo discipulus, vir insigniter doctus (Pallad. in Laus., c. 12) , qui « Vetus et Novum Testamentum dicebat memoriter, et in doctorum virorum Origenis, et Didymi, et Pierii, et Stephani scriptis ita erat versatus, ut sexagies centena millia versuum percurrerit. » Hic magno Athanasio Romam proficiscenti datus est socius, vir, teste Socrate (Lib. IV, cap. 18), adeo « parum curiosus, ut cum Romae una cum Athanasio forte versaretur, nihil ex magnificis urbis operibus, praeter templum Petro et Paulo dicatum, videre omnino desideraret. » Adeo verum est, quod aiunt nonnulli, scientiam in monachis parere curiositatem, eosque ad curas externas plus aequo effundere. Eodem referri debet quod de Theone abbate, qui triginta annis in domuncula seorsum inclusus silentium exercuit, tradunt Rufinus (Ruf. lib. II de Vit. Patr. cap. 6) et Palladius (Pall. Laus. cap. 50), quod scilicet « erat vir eruditus in triplici gratia sermonum, in",
+ "candidate_score": 0.669142,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82_84",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3395",
+ "psc_text": "est pronuntietur. Contrarium morem induxit Mendicantium (ut conjicimus) exemplum, et instabilitas monachorum. Hujus loci occasione observandum venit id quod in Actis S. Dunstani ad num. 29 notamus, eum primo ordinatum fuisse episcopum sine titulo, ea maxime ratione ut regali praesentiae, propter sua provida consilia jugiter adesset. » Vide ejusdem S. Dunstani Vitam auctore Osberno, num. 12, saec. V Benedictino. Secundos respicit id quod scribit sanctus Gregorius papa Mariniano Ravennati episcopo in gratiam monasterii SS. Joannis et Stephani (Lib. VII, epist. 18): « Ad ecclesiasticum officium nullus exinde producatur, nisi quem abbas loci admonitus propria voluntate obtulerit. Quisquis autem ex praedicto monasterio ad ecclesiasticum ordinem pervenerit, ulterius illic nec aliquam 814 potestatem, nec licentiam habeat habitandi. » Econtra vero qui sub titulo monasterii ordinabantur, ei ita alligabantur, ut in eo perpetuo manere cogerentur, ut patet ex eodem S. Gregorio scribente (Lib. VII, epist. 92) Victori Panormitano episcopo, ut unum in Praecoritano",
+ "candidate_score": 0.668118,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1422",
+ "psc_text": "Statutis Lanfranci, aut Cluniacensis monasterii Consuetudinibus, quae agunt tantum de abbate, priore majore, decanis villarum provisoribus, priore claustrali, circatoribus, et puerorum magistris. In ordine etiam Cisterciensi decani nomen inauditum fuit, inquit Joannes Craesbeeck; officium tamen quod in priore conventuali residere videtur non inusitatum. Apud Cassinenses olim unus duntaxat post abbatem erat decanus: et post hunc vicedecanus, ut scribit Nicolaus de Fractura; sed cum Coelestinus papa V suos in Cassinensi monasterio introduxisset, « mutavit nomen decani, qui post ipsorum adventum vocatus est prior, » inquit Richardus a Paulo Augustino a Janua citatus ad Regulae c. 55. Et certe in Fossatensi S. Mauri monasterio priores etiam appellabantur decani, ut patet ex lib. Mirac. S. Baboleni abbatis c. 5 (Saec. II Bened., p. 595), ubi Robertus ejusdem monasterii modo prior, modo decanus appellatur. Sed hi proprie non erant decani prout a S. P. Benedicto ordinati sunt, quos tandem restituerunt Cassinenses edito hoc 339",
+ "candidate_score": 0.667827,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_83_85",
+ "bdc_text": "da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3514",
+ "psc_text": "poenitentiam injungunt, aut detrectare judicium, aut illud subeundo gravius delinquere faciunt. Unde et Mabillonius noster (Praef. in Saec. IV Benedic., part. I) inter alias collapsae disciplinae regularis causas, primo loco quorumdam abbatum nimiam rigiditatem ponit; cum nonnulli errata monachorum suorum punirent orbatione oculorum, ac membrorum mutilatione: id quod prohibent Carolus Magnus in capitulari anni 789, c. 16, et Patres concilii Francofurtensis anno 794, c. 18. Oderit vitia, diligat fratres. ] Idem monet S. Gregorius (Lib. IX, epist. 8): « In correctione hunc esse ordinem noveris, ut personas diligas, vitia persequaris. » Et in alio loco (Lib. I, epist. 24): « Summus itaque locus bene regitur, cum is qui praeest, vitiis potius quam fratribus dominatur: bene acceptam potestatem regit, qui et tenere illam novit et impugnare; bene hanc regit, qui scit per illum super culpas erigi, scit cum illa caeteris in aequalitate componi. » Eamdem ipse S. pontifex servabat regulam: unde",
+ "candidate_score": 0.666994,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_83_85",
+ "bdc_text": "da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3587",
+ "psc_text": "a coenobio excludat saeculi rumorem, omnem a porta abigat curiositatem. » Sed jam pene obsolevit apud monachos tam sancta et laudabilis consuetudo; vixque offendes unum monasterium in quo non dicam senex sapiens, sed ne monachus quidem constituatur ostiarius: quin pro magno reputatur si fratri laico, sive, ut vocant, converso, hoc munus injungatur. Quandonam vero desierit, omnino me fugit. Certe Cluniacensibus jam olim objecerant Cistercienses, quod in hac parte a Regulae praescripto deflexissent: quibus Petrus Venerabilis ad S. Bernardum scribens ita respondit (Lib. I, epist. 28): « Nos autem ad portam portarium cur poneremus, qui nec portam habemus? Portae quippe nostrae non clauduntur per diem, sed assidue patentes, sine personae discretione, introitum advenientibus praebent. Nec necesse est aliquem pulsare, nec necesse est aliquem clamare, quia non tantum murorum aditum, sed etiam hospitii introitum apertum invenit, et illico recumbens, universa parata reperit. Ne cogantur vero fratres extra domos proprias manere, sapientem et",
+ "candidate_score": 0.66617,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3342",
+ "psc_text": "litteris G. Mosomensis et A. Marchianensis abbatum ad abbates S. Theoderici (Ms. Histor. S. Theod.) et S. Crispini Suessionensis, quibus eos suae provinciae visitatores constituunt, inter alia generalis capituli statuta, quorum eis maxime commendant observationem, istud est: « Ut nullus hospes detineatur ultra annum, nisi de abbatis et conventus ad quos missus fuerit, processerit voluntate, vel visitatoribus visum fuerit ex edire. » Si qua sane rationabiliter, et cum humilitate charitatis reprehendit aut ostendit. ] Idque verbo aut exemplo, sive de servitio Dei, sive de Regulae observationibus, sive de praeceptis Domini custodiendis. Ubi notat Boherius triplicem esse reprehensionem: imperiosam, quae fit imperio potestatis, quae solum majoribus conceditur; temerariam, quae malo fit animo, et socialem, quae minoribus conceditur, quae sine acerbitate, devoto et reverenti animo fieri debet, de qua hic S. Benedictus. Tractet prudenter abbas. ] « Apud se, et cum aliis qui hospitis conversationem noverunt et verba, » inquit Bernardus Cassinensis.",
+ "candidate_score": 0.665572,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_83_85",
+ "bdc_text": "da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_634",
+ "psc_text": "tenentur fratres obedire. Ita docet Petrus Venerabilis ad S. Bernardum scribens in haec verba Lib. I, ep. 28, sub finem: « Sicut eos qui, oblectamenta mundi fugientes, ejus aspera ob majus meritum discrete amplectuntur, omnino scimus esse laudandos; sic illos qui alios ad id quod non proposuerunt, et quod non expedit, violenter cogere volunt, dicimus non esse prorsus 149 audiendos. » Et S. Bernardus in epistola ad Simonem abbatem S. Nicolai Epist. 84: « Invitandi sunt ad arctiorem vitam, non cogendi, quibus utique semel in ordine Cluniacensi praeesse consensisti. » Rationem alibi hanc reddit S. doctor De Praec. et disp. c. 4 : « Non parum praelati praescribitur voluntati, quod is qui profitetur, spondet quidem obedientiam, non tamen omnimodam, sed determinate secundum Regulam, nec aliam quam S. Benedicti, ut oporteat eum qui praeest non frena suae laxare voluntati super subditos, sed praefixam ex Regula sibi scire mensuram, et sic sua",
+ "candidate_score": 0.665183,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_83_85",
+ "bdc_text": "da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2288",
+ "psc_text": "hoc est octodecim in qualibet. Atque ita concilii Aquisgranensis canonem intellexisse videtur, qui nostris temporibus strictiorem ordinis Cisterciensis observantiam in suo monasterio restituit (Abbas B. M. de Trappa); nam cum vinum ea in regione non crescat, duplicem suis fratribus sicerae heminam ministrari curat, hoc est uncias circiter octodecim vel viginti ad prandium, et tantumdem ad coenam. Cujus exemplum minus apte protulit in medium dissertator, cum ipsi omnino non faveat. At, inquiet (Resp. n. 5), hemina apud omnes monasticae sobrietatis studiosos, pro vasculo et quidem parvissimo reputata est, ut probat locus ex Vita sancti Hermelandi abbatis (Saec. III Ben.), ubi minor parvissimo etiam vasculo appellatur. Addere potuisset dissertator heminam apud Cluniacenses unico scypho comprehensam fuisse: nam apud Udalricum (Lib. II, c. 4) reperimus signum scyphi, qui capit quotidianam vini mensuram. Verum hisce exemplis aliud opponimus Hildemari longe ad persuadendum efficacius, ut pote qui perspectam omnino habebat genuinam sancti Benedicti heminam. Hic",
+ "candidate_score": 0.664905,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_83_85",
+ "bdc_text": "da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2681",
+ "psc_text": "plenitudini perfectionis adjecit. Eo in Parthenone non parvus ancillarum Dei numerus collectus est, quae ad exemplum beatae magistrae, coelestis disciplinae studiis instituebantur, et in tantum doctrina ejus proficiebant, ut plures ex illis postmodum magistrae fierent aliarum, ita ut nulla, aut etiam rara in illis regionibus essent monasteria feminarum quae non discipularum ejus magisteria desiderarent, etc. » Saeculo IX, S. Benedictus abbas Anianensis, ab antiquis, propter ardentem promovendae sanctae Regulae zelum, Benedictus secundus appellatus, de restituenda regulari observantia cogitans, mox etiam studia litterarum redintegrare adnisus est (Saec. IV Ben.): « Normam utilem, inquit Ardo in ejus Vita n. 27, et monasteriorum salubres consuetudines didicit, suisque eas tradidit monachis observandas. Instituit cantores, docuit lectores, habuit grammaticos et scientia Scripturarum peritos, de quibus etiam quidam post fuere episcopi, aggregavit. » Eo agente congregatum anno 817 Aquisgrani concilium statuit (Can. 63), ut docti fratres eligantur qui cum supervenientibus monachis loquantur; » et (Can. 45)",
+ "candidate_score": 0.664127,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2700",
+ "psc_text": "adeo ut mirum sit quosdam lapsum observantiae regularis in scientiam litterarum refundere; qua in re non levem viris sanctissimis inurunt injuriam, qui ut eversam inter monachos disciplinam redintegrarent, nullum salubrius adhiberi 645 posse remedium existimarunt, quam si monachos sacris litterarum studiis informarent; id quod feliciter in Galliis exsecutus est Benedictus abbas Anianensis, et in Anglia Dunstanus, Athelvoldus et Oswaldus pontifices sanctissimi, illuc ad id advocatis ex alienis regnis et provinciis doctissimis monachis. Porro qui asserunt octavo nonoque saeculo scientias in monasteriis tantum florere coepisse, easque ruinae observantiae regularis, quae circa medium saeculum nonum contigit, causas faciunt, a vero longe aberrant. Nam primo litteras longe ante saeculum octavum in monasteriis floruisse supra luce clarius demonstratum est. Secundo, nec verum est, quod lapsum observantiae ex studiis litterarum provenisse docent; qui si legissent historias, non studiis, hujusce rei causam attribuissent, sed bellis civilibus et incursionibus Normannorum, qui spoliatis incensisque monasteriis, monachos omnes sparsim",
+ "candidate_score": 0.663688,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_83_85",
+ "bdc_text": "da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2227",
+ "psc_text": "Odo incunctanter apostatas appellat (Lib. III Collat. num. 17): « An non est apostasia, inquit, de habitu et victu traditiones Patrum contemnere, cum Deus terminos Patrum transgredi interdixerit, despectaque victus qualitate vel quantitate per B. Benedictum praefixa, sanguineas dapes cum filiis Israel desiderare? » Et certe abstinentia a carnibus inter praecipua vitae monasticae instituta semper considerata est; unde etiam sanctus Vitalis abbas ordinis sancti Basilii (In ejus Vita, n. 18 apud Bolland.) successorem suum instituens, inter alia jubet ut « in monasterio carnes comedi non permittat: » quam legem etiam ad fabros aliosque saeculares operarios intra monasterii terminos laborantes extendebat sanctus Theodorus Siceota (In ejus Vita n. 63, Boll. 22 April.), quos ea de causa ad oppidum remittebat. Imo inter objecta Graecorum tempore Michaelis Cerularii Latinis improperarunt (Humberti lib. contr. Graec. calumanias) , quod sanctus Benedictus infirmis carnis esum concedit; et inter querelas quas Innocentii III tempore adversus Latinos renovarunt,",
+ "candidate_score": 0.663164,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_83_85",
+ "bdc_text": "da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2287",
+ "psc_text": "uncias vini habentes, heminam unciarum octodecim in epistola Theodemari reperiemus. Quapropter concilium Aquisgranense, quod hanc heminae mensuram in omnibus restituit monasteriis, statuit (Can. 22) ut « ubi vinum non est, unde hemina detur, duplicem mensuram de cervisia bona habeant monachi. » Quae duae simul mensurae cervisiae, quae mixtionem aquae non admittit, tres ad minus calices et quidem amplissimos continere debebant: nam cervisia 546 multo largius ac profusius vino propinari solet, adeo ut duodecim cervisiae uncias in unoquoque calice admittere necesse sit, cum multi quindecim et eo amplius uno haustu exhauriant. Et sic in duabus cervisiae heminis reperiemus uncias triginta sex, hoc est octodecim in qualibet. Atque ita concilii Aquisgranensis canonem intellexisse videtur, qui nostris temporibus strictiorem ordinis Cisterciensis observantiam in suo monasterio restituit (Abbas B. M. de Trappa); nam cum vinum ea in regione non crescat, duplicem suis fratribus sicerae heminam ministrari curat, hoc est uncias circiter octodecim vel viginti",
+ "candidate_score": 0.662452,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_83_85",
+ "bdc_text": "da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_680",
+ "psc_text": "diei, deferrentur, » etc. Haec verba Ex antiqua consuetudine, et quia adversum erat religioni monasticae, non obiter transcurrenda sunt. Eamdem fuisse Castrensis S. Benedicti monasterii Galliae Narbonensis consuetudinem discimus ex Aimoino lib. II de Transl. S. Vincentii, c. 4 Saec. IV Bened., part. I , ubi refert S. martyris corpus illuc translatum non statim in basilica S. Benedicti fuisse repositum, sed « servandum, inquit, venerandumque in ecclesia almae Genitricis Dei ante ipsius coenobii portam collocaverunt, ob devotam maxime feminarum frequentiam, quibus monasterii ipsius aditus ex antiqua Patrum ejusdem loci consuetudine denegatur. » Additque: « Decreverunt tamen novam basilicam in ejus honorem monasterio vicinam exstruere, ad quam utriusque sexus personis devotis liber sit accessus. » Vide ejusdem libri cap. 17. Idem institutum in monasteriis a se institutis, qui eodem cum S. legislatore nostro gaudebat nomine, eodemque agebatur spiritu, S. Benedictus abbas Anianensis propagavit, ut colligimus ex anonymi cujusdam sermone Exstat in",
+ "candidate_score": 0.661443,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_83_85",
+ "bdc_text": "da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3395",
+ "psc_text": "est pronuntietur. Contrarium morem induxit Mendicantium (ut conjicimus) exemplum, et instabilitas monachorum. Hujus loci occasione observandum venit id quod in Actis S. Dunstani ad num. 29 notamus, eum primo ordinatum fuisse episcopum sine titulo, ea maxime ratione ut regali praesentiae, propter sua provida consilia jugiter adesset. » Vide ejusdem S. Dunstani Vitam auctore Osberno, num. 12, saec. V Benedictino. Secundos respicit id quod scribit sanctus Gregorius papa Mariniano Ravennati episcopo in gratiam monasterii SS. Joannis et Stephani (Lib. VII, epist. 18): « Ad ecclesiasticum officium nullus exinde producatur, nisi quem abbas loci admonitus propria voluntate obtulerit. Quisquis autem ex praedicto monasterio ad ecclesiasticum ordinem pervenerit, ulterius illic nec aliquam 814 potestatem, nec licentiam habeat habitandi. » Econtra vero qui sub titulo monasterii ordinabantur, ei ita alligabantur, ut in eo perpetuo manere cogerentur, ut patet ex eodem S. Gregorio scribente (Lib. VII, epist. 92) Victori Panormitano episcopo, ut unum in Praecoritano",
+ "candidate_score": 0.661243,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_83_85",
+ "bdc_text": "da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2828",
+ "psc_text": "cap. 6. Illud autem nonnisi oratione praemissa propter illusiones diabolicas exhiberi voluit; id quod ab antiquis item monachis didicerat, testante Rufino (Lib. II de Vitis Patr., cap. 1), quia « hic est mos apud Aegyptum, ut ubi advenerint fratres, statim per orationem sibi invicem confoederentur . . . Propterea enim forma hujusmodi inter monachos observatur, ut si quis ad eos veniat, sive vir ille, sive mulier sit, sive senex, sive juvenis, sive ignotus, sive notus, ante omnia ut oratio fiat, ut nomen Domini invocetur, quia si fuerit aliqua transformatio daemonis, continuo oratione facta diffugiet. » Nonnulli tamen ex priscis etiam monachis ante orationem advenienti hospiti osculum praebebant, ut manifestum est ex eodem Rufino (Ibid., cap. 9), ubi de Coprete: « Is, inquit, cum nos vidisset, et osculo salutasset, atque ex more etiam post orationem pedes lavisset, requirebat quae gererentur in saeculo. » Et de monachis sub sancti Apollonii disciplina degentibus",
+ "candidate_score": 0.660237,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_83_85",
+ "bdc_text": "da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2272",
+ "psc_text": "et homines illius provinciae in emendo vendendoque, communiter circa mensuram hujusmodi usum sequuntur Romanum. » Ex hoc loco optime infertur Romanas mensuras Nicolai tempore Nursiae fuisse in usu. At quando Nursia, Sublacum et Cassinum, totamque Italiam inferiorem complectetur, tunc Nicolaum in testem veritatis. quam probare intendebat, remotissimum adducere poterit; interim vero nihil obtinet. Cujus proinde probationes de continuatis adusque S. Benedictum et ultra in tota Italia Romanis mensuris nullae demonstratae sunt. Nunc quid de facta a monachis earum immutatione proferat discutiamus. Ea est, inquit, rerum natura, ut semper regnorum perturbationes sequatur in monasteriis declinatio lapsusque disciplinae regularis: quod maxime saeculo VIII contigisse narrat, cum permissis clericorum cupiditati monasteriis, exsultantibus eorum abbatibus, rebus necessariis monachis deficientibus, tota regularis observantiae disciplina pessum iit; tuncque laxis semel habenis, monachi in omne excessum genus proruerunt. Unde mirum videri non potest, si nonnulli saeculi IX auctores, aut rerum ignari, ad ampliandas mensuras proclives, non examinatis",
+ "candidate_score": 0.660145,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_26_28",
+ "bdc_text": "bis 25 . April in Ferrara auf; s. Pastor V 486 , Anm. 4 .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1169",
+ "psc_text": "nonagesimo quarto psalmo. COMMENTARIUS. 275 A Pascha autem usque ad calendas Novembris, etc.] A Pascha, inquit, scilicet Resurrectionis, ad differentiam aliarum solemnitatum Domini nostri Jesu Christi, inquit Boherius, quas etiam quaedam provinciae Paschata vocant. Ita in antiquis Germaniae Consuetudinibus mss., feria V in Coena Domini Pascha appellatur. Pro ipsis tribus lectionibus una de Veteri Testamento memoriter dicatur. ] Huc spectare videtur illud Guigonis Carthusiae prioris statutum (Cap. 5): « A Pentecoste usque ad Novembris calendas, una, nisi festum intersit, lectione sicut caeteri monachi contenti sumus. » Quod dicit a Pentecoste, ostendit toto tempore Paschali plures recitatas fuisse lectiones, et revera tres olim in omnibus passim monasteriis legebantur, uti observavimus in lib III de Antiquis monachorum Ritibus, cap. 18, quod etiam exemplo Romanae Ecclesiae tota aestate praestitisse Cassinenses constat ex Theodemari abbatis epistola ad Carolum Magnum. Scribit etiam Amalarius in Supplem. quod « in quibusdam monasteriis monachorum propter consuetudinem Romanam, ne",
+ "candidate_score": 0.659432,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1159",
+ "psc_text": "et Gregorius, sive Ambrosius, et caeteri alii Patres catholici. » Nicolao de Fractura doctores nominatissimi sunt Gregorius, Augustinus, Hieronymus, Ambrosius. Addit tamen: « Alii enim doctores, ut est Hilarius, Basilius, Joannes Chrysost., Gregorius Nazianzenus, Beda presbyter, nominatissimi similiter possunt dici, ex eo quod eorum dicta sunt ab Ecclesia approbata, etc. » Hujusmodi expositiones in Ecclesia legi, dummodo sincerus et optimus fiat earum delectus, tanquam pium et utile satis approbat S. Gregorius, Joanni Ravennensis Ecclesiae subdiacono sic scribens (Lib. X, ep. 22): « Illud quod ad me quorumdam relatione perlatum est, quia reverendissimus frater et coepiscopus meus Marianus legi commenta B. Job publice ad vigilias faciat, non grate suscepi; quia non est illud opus populare, et rudibus auditoribus impedimentum magis quam provectum generat. Sed dic ei ut commenta Psalmorum legi ad vigilias faciat, quae mentes saecularium ad bonos mores praecipue informant. » Ex quibus verbis observare licet nondum in Ecclesia ordinata",
+ "candidate_score": 0.657819,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1809",
+ "psc_text": "praeterire factum S. Stephani, abbatis Obazinensis, ordinis Cisterciensis (Tom. IV, Miscel. Baluz.), cujus cum Petrus prior aliquos solidos ex simplicitate potius quam ex cupiditate occultasset: « hoc cum abbati compertum esset, in tantum commotus est, ut eum ab officio suo deponeret, et in quadam cella remotiore habitare praeciperet; ubi per aliquos annos in multa afflictione degens, tandem vocante Domino a terrenis ad coelestia, a labore ad requiem, a peregrinatione ad patriam feliciter emigravit. » Haec quoad Cistercienses, quorum antiquas Definitiones dist. 7, cap. 7, videsis. Antiqua Carthusiensium statuta adversus proprietarios ita definiunt (Part. II, cap. 22, § 19): « Singulis annis a Circumcisione usque ad Quinquagesimam conversi et redditi: monachi vero a Quinquagesima usque ad Ramos palmarum quidquid habent ostendant et exponant voluntati prioris; et in ipsa dominica Ramis palmarum omnes tam monachi quam conversi et redditi conveniant in capitulo monachorum, ibique, non praemisso alio sermone, tractetur de consuetudinibus ordinis,",
+ "candidate_score": 0.656202,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3395",
+ "psc_text": "est pronuntietur. Contrarium morem induxit Mendicantium (ut conjicimus) exemplum, et instabilitas monachorum. Hujus loci occasione observandum venit id quod in Actis S. Dunstani ad num. 29 notamus, eum primo ordinatum fuisse episcopum sine titulo, ea maxime ratione ut regali praesentiae, propter sua provida consilia jugiter adesset. » Vide ejusdem S. Dunstani Vitam auctore Osberno, num. 12, saec. V Benedictino. Secundos respicit id quod scribit sanctus Gregorius papa Mariniano Ravennati episcopo in gratiam monasterii SS. Joannis et Stephani (Lib. VII, epist. 18): « Ad ecclesiasticum officium nullus exinde producatur, nisi quem abbas loci admonitus propria voluntate obtulerit. Quisquis autem ex praedicto monasterio ad ecclesiasticum ordinem pervenerit, ulterius illic nec aliquam 814 potestatem, nec licentiam habeat habitandi. » Econtra vero qui sub titulo monasterii ordinabantur, ei ita alligabantur, ut in eo perpetuo manere cogerentur, ut patet ex eodem S. Gregorio scribente (Lib. VII, epist. 92) Victori Panormitano episcopo, ut unum in Praecoritano",
+ "candidate_score": 0.655543,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3410",
+ "psc_text": "monasterio S. Theoderici factae anno 1184 (Histor. ms. S. Theod.) ex quatuordecim monachis octo presbyteri, tres diaconi et tres subdiaconi recitantur. Tandem Clemens V in concilio Viennensi ad ampliationem cultus divini statuit « quod monachi quilibet ad monitionem sui abbatis se faciant ad omnes ordines sacros, excusatione cessante legitima, promoveri. » Qui dignus sit sacerdotio fungi. ] Hanc dignitatem sed sacerdotii meritum in tribus potissimum constituit Alexander III in concilio Lateranensi, cap. 3, ubi sic loquitur: « In cunctis sacris ordinibus et ecclesiasticis ministeriis aetatis maturitas, gravitas morum, et litterarum scientia inquirenda est. » Id quod summo studio observari rogabant monachi Fuldenses in libello supplici ad Carolum Magnum, postulantes (Num. 2) ut « illi ad sacrum ordinem eligantur qui eruditi sunt verbo et sancta conversatione probati, et nec fures, nec scelerati, et qui sacerdotii juris penitus sunt ignari. » Ad aetatem vero quod spectat, exstat Petri Venerabilis statutum (Statut. 43),",
+ "candidate_score": 0.654889,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2690",
+ "psc_text": "hoc sufficiunt facultates ordinis seu religionis hujusmodi, deinceps habeatur magister qui monachos eorum doceat in hujusmodi scientiis primitivis: videlicet grammatica, logica et philosophia, proviso attentius ut saeculares instruendi cum ipsis monachis docendis nullatenus admittantur . . . Praecipimus insuper in virtute obedientiae cunctis vis tatoribus in provincialibus capitulis deputandis, quod omnia et singula de magistris instructoribus, et personis instruendis, et aliis, circa ea superius ordinata faciant auctoritate apostolica, per censuram ecclesiasticam, et alia opportuna remedia (appellatione remota) firmiter observari. Et nihilominus ea quae super praedictis fecerint et invenerint, praesidentibus capitulo provinciali referant; qui etiam auctoritate apostolica praefata, si videatur eisdem, vel ipsorum majori parti, contra negligentes vel rebelles in praemissis fortius procedere non postponant, etc. (Spicil. tom. V). » Hoc Benedicti papae salutare statutum renovavit postea 643 Tristandus archiepiscopus in concilio Senonensi anno 1485, art. 3, cap. 1. Et novissime concilium Tridentinum definit (Sess. 5, in dec. de Reformat., cap.",
+ "candidate_score": 0.654713,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3143",
+ "psc_text": "Regula per ordinem. ] Juxta priscorum monachorum instituta, quae venientibus ad conversionem, ut sciant ad quid ingrediuntur, legi Regulam mandant, ut videre est in Regula tertia SS. Patrum, cap. 1; in Regula S. Caesarii ad virgines in recapitulatione, cap. 8; in Regula S. Aureliani, cap. 1; S. Ferreoli, cap. 5; Tarnatensis monasterii, cap. 1, et Magistri. A quibus, si S. Caesarium excipias, in hoc rantum differt S. Benedictus, quod illi semel tantum introeunti sive admisso legendam decernunt Regulam; S. Benedictus vero ter in ipso probationis anno; cujus statutum renovavit Gregorius papa IX in Constitutione pro monachis Benedictinis, decernens, ut admittendis « novitiis dura praedicentur et aspera; et eisdem admissis legatur, et exponatur regula ter in anno, probationis terminis a B. Benedicto constitutis. » Hanc lectionem fieri per ordinem S. Pater instituit, quod Bernardus Cassinensis exponit, ut non sit « superficialis, sed diligens, et expositiva, et intelligibilis. Et hoc est, inquit,",
+ "candidate_score": 0.654275,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_115",
+ "bdc_text": "auch HBBW XII , Nr. 1673. , das nieman gloupt , den wer sichtaußer wer es sieht. , und hand die eijer im herdin der Erde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1377",
+ "psc_text": "Est itaque inferior, et superior sine loco, est amplus sine latitudine, est subtilis sine attenuatione. » 328 Et oculos Domini. ] « Oculus Dei, inquit Hildemarus, dicitur illa vis divina qua cuncta videt, sicut auris dicitur illa vis divina qua cuncta audit. » Sive, ut ait Bern. Cass., « Oculorum ejus speculatio est infallibilis, et plenissimae scientiae ipsius cognitio. » Speculari bonos et malos. ] Bonos ut corrigantur, ait iterum Hildemarus, sicut respexit Petrum; malos ut puniantur, et condemnentur, sicut respexisse legitur castra Aegyptiorum, solis adinstar, qui et ceram liquefacit et lutum indurat. Maxime tamen hoc sine aliqua dubitatione credamus. ] Quod ait maxime non sic capiendum est, quasi Deus magis uno esset in loco, quam alio; sed ad nos referri debet, non ad Deum ipsum, ut post Hildemarum docet Bernardus Cassin. Et certe, « licet semper videamur, sed tunc etiam praesentamus et ostendimus nos quasi facie ad faciem cum",
+ "candidate_score": 0.652653,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3738",
+ "psc_text": "tunc demum ad majora quae supra commemoravimus doctrinae virtutumque culmina, Deo protegente, pervenies. ] Ad majora quae supra commemoravimus, nimirum initio hujus capitis, doctrinas scilicet Patrum, Collationes, Instituta, Vitasque eorum, ac Regulam S. Basilii; quae, ut observat Bernardus Cassinensis, S. Benedictus majora appellat, « quia in se continent doctrinae sanctitatem, virtutum acquisitionem, et coelestis patriae culmen. » Richardus de S. Angelo illud supra commemoravimus refert, vel ad praecedens caput de zelo bono quem debent habere monachi, vel ad praesens capitulum ultimum; Boherius ad plura alia Regulae loca; sed prior nostra sententia, quae est Hildemari, magis arridet.",
+ "candidate_score": 0.65228,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2227",
+ "psc_text": "Odo incunctanter apostatas appellat (Lib. III Collat. num. 17): « An non est apostasia, inquit, de habitu et victu traditiones Patrum contemnere, cum Deus terminos Patrum transgredi interdixerit, despectaque victus qualitate vel quantitate per B. Benedictum praefixa, sanguineas dapes cum filiis Israel desiderare? » Et certe abstinentia a carnibus inter praecipua vitae monasticae instituta semper considerata est; unde etiam sanctus Vitalis abbas ordinis sancti Basilii (In ejus Vita, n. 18 apud Bolland.) successorem suum instituens, inter alia jubet ut « in monasterio carnes comedi non permittat: » quam legem etiam ad fabros aliosque saeculares operarios intra monasterii terminos laborantes extendebat sanctus Theodorus Siceota (In ejus Vita n. 63, Boll. 22 April.), quos ea de causa ad oppidum remittebat. Imo inter objecta Graecorum tempore Michaelis Cerularii Latinis improperarunt (Humberti lib. contr. Graec. calumanias) , quod sanctus Benedictus infirmis carnis esum concedit; et inter querelas quas Innocentii III tempore adversus Latinos renovarunt,",
+ "candidate_score": 0.652257,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3732",
+ "psc_text": "Vit. Pat. cap. ult.) Vitas Patrum, et Institutiones monachorum Leobardo monacho, ad Majus monasterium recluso direxit, ut eum adversus tentationes praemuniret. Sed et Regula S. Patris nostri Basilii. ] Caesariensis nimirum in Cappadocia episcopi, cujus habemus regulas breviores, et fusius disputatas, et alteram ex utrisque conflatam, quam ex Graeco in Latinum Rufinus Aquileiensis presbyter convertit, cum monasticis Constitutionibus, quas omnes hoc in commentario non semel citavimus: unde miramur Boherium Basilii Regulam, de qua hic S. P. Benedictus, Basilio cuidam monacho a Caesariensi episcopo distincto ascripsisse: nam Regula illa Basilii monachi, quam observant, ut ait, Orientales coenobitae, quamque ipse multoties citat, haudquaquam est alia ab illis quas scripsit Caesariensis episcopus. Quod vero S. Benedictus eum vocat Patrem et suum, non inde sequitur eum militasse sub S. Basilii institutis; sed eum Patrem appellat, vel honoris gratia tanquam antiquiorem, juxta illud S. Augustini: « Honorificentiae causa Patres appellamus eos qui nos vel tempore",
+ "candidate_score": 0.652206,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_21_23",
+ "bdc_text": "Ercole d'Este , 1471 - 1505 , and the invention of a ducal capital , Cambridge 1996 . -Cambridge Studies in Italian history and culture 5 , S. 154-160. , daruff mögen 200 persson wol raum haben , gemacht wie ein haus , inerthalb alls pedekt mit gulldine stuk und usserthalb mit seyden und sammet , gruͤn und weiss , sein farbIm oben erwähnten Bericht ( Fontana , aaO , S. 180 ) ist die Rede von Wei ß und Blau als Farben des Farnese- Papstes. .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2974",
+ "psc_text": "victu et vestitu monachorum Fontanellensium assignat « ad saccos 15 comparandum griseos sicciscos unde cappae fiant. » Porro cappae nomine intelligi cucullam constat ex dictis; griseumque colorem magis ad album quam ad nigrum accedere omnibus notum est. Erant ergo etiam cucullae albae, saltem aliquibus in monasteriis, nam de omnibus quis id asserat? Alioqui Mabillonii sententiam confirmat id quod ipse alibi scribit, vidisse se in Vaticana bibliotheca codicem unum (Iter Ital., pag. 122), « in quo Gregorii et Victoris III de S. Benedicto Dialogi, et quidquid ad S. Patrem pertinet, continetur, cum variis monachorum atque abbatum figuris, in quibus cuculla atra, toga alba depingitur. » Et in Barberina autographum Chronici S. Vincentii de Vulturno (Ibid., p. 133), in quo variae depinguntur figurae, in his « Monachus cum tunica alba, et subatro scapulari quod tribus redimiculis ad utrumque latus astrictum est. » Exstat etiam in codice bibliothecae Cassinensis, n. 370, ante initium",
+ "candidate_score": 0.651648,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_115",
+ "bdc_text": "auch HBBW XII , Nr. 1673. , das nieman gloupt , den wer sichtaußer wer es sieht. , und hand die eijer im herdin der Erde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1376",
+ "psc_text": "« Deus autem ubique esse dicitur, quia ipse manet intra omnia, ipse extra omnia, ipse super omnia, ipse infra omnia. Et superior per potentiam, et inferior per sustentationem: exterior per magnitudinem, et interior per subtilitatem. Sursum regens, deorsum continens, extra circumdans, interius penetrans. Nec alia ex parte superior, alia inferior; aut alia ex parte exterior, atque ex alia manet interior; sed unus idemque totus ubique, praesidendo sustinens, circumdando penetrans, penetrando circumdans, unde superius praesidens, inferius inde sustinens, et unde exterius ambiens, inde interius replens; sine inquietudine superius regens, sine labore inferius sustinens; interius sine extenuatione penetrans, exterius sine extensione circumdans. Est itaque inferior, et superior sine loco, est amplus sine latitudine, est subtilis sine attenuatione. » 328 Et oculos Domini. ] « Oculus Dei, inquit Hildemarus, dicitur illa vis divina qua cuncta videt, sicut auris dicitur illa vis divina qua cuncta audit. » Sive, ut ait Bern. Cass., « Oculorum",
+ "candidate_score": 0.65129,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_49_51",
+ "bdc_text": "bis 25 . Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2360",
+ "psc_text": "quae diximus, probat Regula ms. incerti auctoris, cap. 2. Quae prandii sexta, si opera in agris habuerint 563 aut aestatis fervor nimius fuerit, continuanda erit. ] Quarta et sexta feria perinde ac aliis diebus. In Regula Tarnatensi haec habentur (Cap. 9): « Quando messes et vindemiae colliguntur, bis in die, id est hora sexta et duodecima refectionem accipiant: quarta vero et sexta feria ita moderari opera debet, ut, si fieri potest, statuta jejunia non omittant; sed universa, prout utilitas aut labor exegerit, ita senioris judicio disponantur. » Et in abbatis sit providentia. ] An feria quarta et sexta ad sextam sit prandendum, an ad nonam reficiendum. Et sic omnia temperet atque disponat, qualiter et animae salventur. ] Summam hic sanctus Pater abbati tribuit potestatem; qui enim dicit omnia, nihil omnino reservat: et ex hac forte potestate orta est apud nostros consuetudo bibendi aestate post nonam, maxime si semel tantum in",
+ "candidate_score": 0.650917,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2660",
+ "psc_text": "n. 1, saec. I Bened.) Brendano abbati, « eo tempore viro sanctitate et scientia famosissimo, litteratoriae » imbuendus disciplinae traditus sit. Nec mihi dubium est olim Britanniam, ut fidei mysteriis, ita litterarum scientiis institutam fuisse a monachis, agente S. Patricio ejusque discipulis, qui primi in Hibernia verbi divini semina diffuderunt. Venio ad saeculum VI, quo Benedictinus ordo, in quo thesauros sapientiae et scientiae hactenus reconditos crederes, ortum simul et incrementum accepit. Qualis fuerit primorum S. Benedicti discipulorum oraxis, aliqua ex parte discere possumus ex his quae scribit Cassiodorus ad Vivarienses suos monachos, qui a Cassino haud procul dissiti, Benedictinis haud dubium parebant institutis. His imprimis commendat sacrae Scripturae studium, historiae ecclesiasticae lectionem, SS. Patrum, maxime Hilarii, Cypriani, Ambrosii. Hieronymi et Augustini scripta; tum hortatur eos ad Dionysii Exigui monachi canones ecclesiasticos assidue legendos. « ne videamini, inquit, tam salutares ecclesiasticas 636 regulas culpabiliter ignorare. » Et paulo post addit (Divin.",
+ "candidate_score": 0.650481,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_49_51",
+ "bdc_text": "bis 25 . Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1169",
+ "psc_text": "nonagesimo quarto psalmo. COMMENTARIUS. 275 A Pascha autem usque ad calendas Novembris, etc.] A Pascha, inquit, scilicet Resurrectionis, ad differentiam aliarum solemnitatum Domini nostri Jesu Christi, inquit Boherius, quas etiam quaedam provinciae Paschata vocant. Ita in antiquis Germaniae Consuetudinibus mss., feria V in Coena Domini Pascha appellatur. Pro ipsis tribus lectionibus una de Veteri Testamento memoriter dicatur. ] Huc spectare videtur illud Guigonis Carthusiae prioris statutum (Cap. 5): « A Pentecoste usque ad Novembris calendas, una, nisi festum intersit, lectione sicut caeteri monachi contenti sumus. » Quod dicit a Pentecoste, ostendit toto tempore Paschali plures recitatas fuisse lectiones, et revera tres olim in omnibus passim monasteriis legebantur, uti observavimus in lib III de Antiquis monachorum Ritibus, cap. 18, quod etiam exemplo Romanae Ecclesiae tota aestate praestitisse Cassinenses constat ex Theodemari abbatis epistola ad Carolum Magnum. Scribit etiam Amalarius in Supplem. quod « in quibusdam monasteriis monachorum propter consuetudinem Romanam, ne",
+ "candidate_score": 0.650013,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_21_23",
+ "bdc_text": "Ercole d'Este , 1471 - 1505 , and the invention of a ducal capital , Cambridge 1996 . -Cambridge Studies in Italian history and culture 5 , S. 154-160. , daruff mögen 200 persson wol raum haben , gemacht wie ein haus , inerthalb alls pedekt mit gulldine stuk und usserthalb mit seyden und sammet , gruͤn und weiss , sein farbIm oben erwähnten Bericht ( Fontana , aaO , S. 180 ) ist die Rede von Wei ß und Blau als Farben des Farnese- Papstes. .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2920",
+ "psc_text": "casulla cuculla. » Certe casulam monachorum fuisse indumentum patet ex Vita S. Severini abbatis Agaunensis, apud Bollandum, 11 Februar.; ex Vita S. Caesarii Arelatensis episcopi, lib, II; ex Actis S. Fulgentii Ruspensis episcopi, et ex Vita S. Filiberti abbatis Gemmeticensis, saec. II Benedict. Quid autem sit casula docet S. Isidorus, scilicet vestis quae totum hominem tegat, unde dicitur casula, quasi parva casa, quae totum corpus in se contineat, sine manicis, et cum hujusmodi forte cucullis Pachomiani accedebant ad sacram communionem: vestimenti genus satis incommodum, cujus forsitan loco, si conjecturis locus sit, S. Benedictus indulsit scapulare propter opera, quod ex utroque latere apertum est, ut facilius brachia exerantur, et liberiorem eorum usum habeant laborantes. Casulam etiam aliquando pro tunica talari, aliquando pro alio indumenti genere usurpari: docet noster Mabillonius in praefatione ad saeculum I Bened. pag. 55. Aliter etiam Smaragdus cucullam explicat: « Cucullam, inquit, dicit ille (S. Benedictus) quod nos",
+ "candidate_score": 0.649805,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118_120",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl : I Bolognino ( für freundliche Auskunft danken wir Herrn Benedikt Zäch , Münzkabinett Winterthur ). , das macht 9 haller . Allso plagt uns got , undVor und gestrichenes d. wir werdentz nit gwar , pis das dem fas der poden prichtbis es zu spät ist ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2167",
+ "psc_text": "si de pane intelligatur, tanta non erat libra Benedictina, quae singulis ad refectionem quotidianam sufficere non poterat. Quinto, S. Odonem, Cluniacensem abbatem, laudant quod mediam duntaxat in die panis libram ederet, quae plane laus magna non foret, si libra Benedictina duobus tribusve hominibus reficiendis sufficeret. Denique Petrus Damiani (Opusc. 15, cap. 8) libram panis monachorum ita describit, ut « novem ornicum, vel tria anserum ova libratis lancibus tantumdem pensent. » Porro novem ornicum sive gallinarum ova uncias sexdecim non multo superant. Haec omnia argumenta aequum rerum aestimatorem persuadent, Benedictinam panis libram uncias quindecim haud superare. Huicce vero assertioni opponet non nemo varia librae panis monachis distribuendi pondera: nam Cassinenses in Declarationibus aiunt: « Pondus librae, ut habuimus a monasterio nostro Cassinensi, fuit unciarum triginta trium. » Simile aut parum absimile olim in Fossatensi S. Mauri monasterio servatum fuisse testantur Petrus Boherius et Jacobus Brolius. Item aliud in Suessionensi S. Medardi,",
+ "candidate_score": 0.649615,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1421",
+ "psc_text": "Ecclesia dicebantur qui sepeliebant defunctorum corpora, ut probat idem Menardus ex Justiniani novell. 43 et 59. Inter canonicorum dignitates etiam celebre est nomen decani, qui totius est capituli caput. Apud Cluniacenses etiam decani dicebantur majoris prioris suffraganei in temporalibus, qui erant villarum provisores, de quibus Udalricus l. III, c. 5. An vero decanorum officium prout hic a S. P. Benedicto instituitur, viguitque apud antiquos, diu remanserit in nostro ordine, omnino nos latet. De illis quidem est articulus 11 libelli supplicis monachorum Fuldensium ad Carolum imperatorem, item concilii Aquisgr. can. 55 et 56, at vero nulla eorum mentio in Concordia Dunstani, Statutis Lanfranci, aut Cluniacensis monasterii Consuetudinibus, quae agunt tantum de abbate, priore majore, decanis villarum provisoribus, priore claustrali, circatoribus, et puerorum magistris. In ordine etiam Cisterciensi decani nomen inauditum fuit, inquit Joannes Craesbeeck; officium tamen quod in priore conventuali residere videtur non inusitatum. Apud Cassinenses olim unus duntaxat post abbatem",
+ "candidate_score": 0.649212,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_59_61",
+ "bdc_text": "kan und mag , allso die pffafen tuͦndVor tund gestrichenes d. jetz in der lettsten zeittEndzeit. . Ich schrib üch nüwe zeittungNachricht. , das man hie zuͦ Ferara in der fastenFastenzeit . hat 3 from menerUnbekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2327",
+ "psc_text": "diebus quarta et sexta feria usque ad nonam jejunent, quia sicut equis frena sunt imponenda, ita corpora nostra jejuniis sunt infrenanda. A Pentecoste usque ad calendas Septembris quarta, et sexta, septimaque feria jejunent usque ad nonam: reliquis vero diebus ad sextam reficiant, et ad vesperam coenent. A calendis autem Septembris usque ad caput Quadragesimae ad nonam semper reficiant, nisi forte quis voluerit jejunium usque ad versperam protelare. In Quadragesima vero usque ad Pascha ad vesperam reficiant . . . . Praeterea quoque si quis voluerit omni tempore jejunare, exceptis dominicis et aliarum festivitatum diebus, non prohibeatur ei; quia sic faciebant sancti Patres nostri Antonius, et Benedictus, nec non Macarius, et caeteri alii. » Sanctorum etiam in servandis jejuniis exempla nobis proponit Regula ms. incerti auctoris (Cap. 5, in ms. biblioth. reginae Sueciae); « A S. Pascha usque ad Pentecosten, inquit, sicut ait sanctus Benedictus, ad sextam reficiendum est, et ad",
+ "candidate_score": 0.647549,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_49_51",
+ "bdc_text": "bis 25 . Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2458",
+ "psc_text": "tunc, si jusserit abbas, recipiatur in choro vel in ordine quo abbas decreverit: ita sane ut psalmum aut lectionem, vel aliud quid non praesumat in oratorio imponere, nisi iterum abbas jubeat. Et omnibus horis dum completur opus Dei, projiciat se in terra in loco in quo 587 stat: et sic satisfaciat, usque dum ei jubeat abbas ut quiescat jam ab hac satisfactione. Qui vero pro levibus culpis excommunicantur tantum a mensa, in oratorio satisfaciant: usque ad jussionem abbatis hoc perficiant, usque dum benedicat et dicat: Sufficit. COMMENTARIUS. Qui pro graviori culpa ab oratorio et a mensa excommunicatur, hora qua opus Dei in oratorio celebratur, ante fores oratorii prostratus jaceat.] Ante fores, inquit, oratorii, non intra oratorium ipsum; « quia, infit Bernardus Cassinensis, intus non debet intrare, nisi a vinculo excommunicationis absolutus. » Id quod eam confirmat sententiam quae S. Benedictum de excommunicatione ecclesiastica locutum fuisse cap. 25 existimat. Similem pene",
+ "candidate_score": 0.647528,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_94",
+ "psc_text": "1º de bona observantia elationem fugere; 2º Deum, non se boni operis auctorem agnoscere; 3º consequenter Deum in se operantem magnificare. Qui timentes Dominum de bona observantia sua non se reddunt elatos ], seipsos magni aliquid esse existimantes, cum tamen nihil sunt; sed potius infra omnes sese deprimentes, ut 24 faciebat S. Bernardus, cujus cum tanta esset vitae sanctimonia, quantam in eo etiam nunc catholicus orbis miratur, ita nihilominus de se scribebat Epist. 250 ad alterum Bernardum priorem Portarum: « Clamat ad vos monstruosa vita mea, mea aerumnosa conscientia; ego enim quaedam chimaera mei saeculi, nec clericum gero nec laicum; nam monachi jamdudum exui conversationem, non habitum. » Et S. Gregorius papa de se item ad Anastasium episcopum Antiochenum sic scribens Lib. I, epist. 7: « Quod vero me os Domini, quod lucernam dicitis, quod multis prodesse perhibetis, hoc quoque mihi ad iniquitatum mearum cumulum accedit, ut cum vindicari in",
+ "candidate_score": 0.64729,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_50_52",
+ "bdc_text": "Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ; Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_698",
+ "psc_text": "Antiq. Fuld., c. 8 hoc caput a majoribus tam sancte cultum fuisse, « ut privilegiis a Marino papa saeculo IX abbati Hadamaro, et a Silvestro saeculi X aetate Erkembaldo, et a Joanne Richardo subinde, aliisque ab aliis pontificibus postea concessis, et nominatim insertum sit, et religiose a posteris observatum. » Id quod probat tum de Lotharii regis uxore, cui die S. Pentecostes sacris interesse in primario monasterii templo non licuit; tum etiam de conjuge Frederici imperatoris, « cui, quia regina in comitatu ejus erat, urbem Fuldam intrare non licuit. » Addit Brouverus emollita semel illa disciplina per Bonifacium papam IX, rogatu Joannis Merlavii abbatis, « anno 1398 templum Fuldense fulmine de coelo tactum, 7 die Junii conflagrasse, id quod in poenam violatae disciplinae accidisse posteri crediderunt. » Haec tamen summi pontificis concessio non nisi festum S. Bonifacii aliosque dies festos nonnullos respiciebat, alioqui etiam Trithemii tempore necdum feminis patebat in",
+ "candidate_score": 0.647246,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2635",
+ "psc_text": "auctoritate adeo graves, ut multitudini facili negotio praeponderent. Et sane etsi unus suppeteret Martinus, hic omnibus Orientis monachis si non praeferendus, saltem auctoritate haudquaquam inferior esset habendus. Ad mentem vero S. Benedicti quod spectat, unicum sancti Mauri judicium omnium quorumcunque posset proferri, longe praeponderare debet. Nam, ut optime dicit Rupertus (Lib. III in Regul. S. Bened., c. 7) « dubium nobis esse non debet, cum tanti testimonio discipuli, quia magister ejus et Pater monachorum B. Benedictus non ita de opere manuum 630 monachis ordinem scripsit, ut inquietari vellet otium sanctae contemplationis, cum locum faciunt munificentiae fidelium divitum. » Horum judicium confirmavit Aquisgranense concilium sub Ludovico Pio congregatum de fere omnibus praelatis Orientalibus et omnibus Occidentalibus; in quo (Fragm. hist. Conc. Aqui., tom. I Anal.) « statuerunt episcopi, concordante domino papa, ut monachi a gravi opere et labore propter honorem sacerdotii cessent, et loco laboris ad horas psalmos quosdam nominatos pro",
+ "candidate_score": 0.647155,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_21_23",
+ "bdc_text": "Ercole d'Este , 1471 - 1505 , and the invention of a ducal capital , Cambridge 1996 . -Cambridge Studies in Italian history and culture 5 , S. 154-160. , daruff mögen 200 persson wol raum haben , gemacht wie ein haus , inerthalb alls pedekt mit gulldine stuk und usserthalb mit seyden und sammet , gruͤn und weiss , sein farbIm oben erwähnten Bericht ( Fontana , aaO , S. 180 ) ist die Rede von Wei ß und Blau als Farben des Farnese- Papstes. .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2979",
+ "psc_text": "his omnibus patet quam immerito olim Cistercienses novitatis increpati fuerint, quod vestem candidam atrae praetulerint, cum potius laudandi fuissent, quod in vestium colore, sicut in aliis multis, ad primitivum fontem recurrerint. Candidum colorem cum Cisterciensibus deferunt Camaldulenses, Carthusienses, Coelestini, et Olivetani, quamvis Coelestini nigro utantur scapulari et cucullo. Eremitae etiam Fontis Avellani albis induti erant vestibus, cum pallio caerulei coloris. Tironensibus monachis habitum grisei coloris fuisse legimus in Monastico Anglicano, pag. 704, et in Itinere Italico Mabillonii, pag. 197, unde et de his ita scribit Gaufredus in Vita Bernardi abbatis Tironensis, num. 71 (Apud Boll., April.): « Habitum quidem monachi habentes, sed vilem, incultum, villosum, a caeterorum habitu monachorum valde dissimilem, ovibus ipsis a quibus sumptus fuerat valde consimilem. » In statutis etiam Gauderici abbatis Reomaensis circa annum 1280 decernitur quolibet anno singulis tradi cucullam et froccum de panno rosseto. Denique scribit Antonius Yepezius primarium suae congregationis habitum castaneum sive",
+ "candidate_score": 0.646951,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3574",
+ "psc_text": "explicare; » et Regulae Tarnatensis: « Ad praepositum praecipue pertinebit ut ad abbatem, cujus est apud nos major auctoritas, referat quod modum et vires ejus excedit. » Qui praepositus, si repertus fuerit vitiosus aut contemptor sanctae regulae. ] Hic observat Boherius in suo secundo commentario quosdam hujus occasione textus negare eam quam habemus Regulam a S. Benedicto scriptam fuisse, eo quod sanctam illam appellet, ac proinde abnuendam esse fidem his quae a Gregorio Magno lib. II Dialogorum scribuntur. Verum non ideo S. Pater Regulam suam appellavit sanctam, quod a se scripta sit, sed quia sancta et salutaria continet praecepta, quorum praxis ad supremum perfectionis fastigium perducit. Comprobatus. ] Neque enim simplex suspicio hic sufficere debet. Admoneatur verbis usque quater. ] Idque secreto, secundum Bernardum Cassinensem, et quidem ab abbate, juxta Boherium. Nam simplex monachus bis, decanus ter, praepositus quater admoneri debet. Si non emendaverit, adhibeatur ei correctio disciplinae regularis. ]",
+ "candidate_score": 0.646916,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3608",
+ "psc_text": "artes diversae intra monasterium exerceantur. ] Tale erat Fuldense coenobium sub Sturmio abbate, teste Eigile abbate in ejus Vita, num. 20; tale Flaviacense sub S. Geremaro, ex ejus Vita, num. 25; tale Solemniacense ex Vita S. Audoeno in Vita sancti Eligii; tale Lesciense ex Vita S. Hiltrudis, num. 3; tale Centulense ex Hariulfi Chronico, lib. II, cap. 7; tale Talipiacum ex gestis S. Aldrici, num. 28; tale Sanctigallense ex antiqua ejus delineatione; tale denique Divionense S. Benigni ex ejusdem Chronico. Talia etiam construi volebat monasteria Moguntinum sub Carolo Magno concilium, S. Benedicti praeceptum renovans his verbis (Can. 20): « Dignum et necessarium est, ut missi per quaeque loca directi simul cum episcopo uniuscujusque dioecesis perspiciant loca monasteriorum canonicorum pariter et monachorum, similiterque puellarum, si in apto et congruo loco sint posita, ubi necessarium commodum possit acquiri, quod ad utilitatem pertinet monasterii, sicut in S. Regula dicitur: Monasterium autem ita debet",
+ "candidate_score": 0.643824,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_50_52",
+ "bdc_text": "Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ; Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2248",
+ "psc_text": "etiam variasse mensuras ac pondera: id quod probat tum ex praecepto Caroli Calvi pro stipendiis clericorum Sancti Petri, qui sanctimonialibus Suessionici Beatae Mariae Parthenonis subjecti sunt, quo singulis sacerdotibus per singulos dies heminam, id est tres libras vini tribuit; tum ex vetustissimo auctore, quem in Rhemensi Sancti Remigii archimonasterio saeculo IX describebat Bertigarius monachus; qui auctor vetustissimus in tractatu de Ponderibus et Mensuris de hemina sic loquitur: « Apud quosdam cyathi novem heminam facere videntur, quod sunt drachmae nonaginta. Apud quosdam vero acetabula quatuor, quod sunt drachmae quadraginta octo. Hemina autem juxta quosdam appendit libram unam; apud quosdam vero libram et dimidiam. » Deinde quibusdam aliis de sextario, de choenice, et de congio interjectis, addit: « Sed has mensuras ad votum principum vel judicum esse deprehendimus. » Quod confirmat concilium Aquisgranense anni 816, cap. 122. Ex his concludit, 1º incertum esse an permanserit Romae adusque sancti Benedicti tempora antiquae mensurae",
+ "candidate_score": 0.643539,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2178",
+ "psc_text": "qui accedens ad trutinam, panis mensuram diligenter perpendebat, et si quando invenisset plus quam esset definitum, aegre ferebat, et eos qui ita facerent helluones appellabat. Atque hunc fuisse ordinis nostri usum probant varia, quae etiam supersunt, librarum pondera. Verum propensa hoc sensu non est vox Latina, quare alii libram propensam interpretantur libram praeponderantem, profusam et largam. Ita Gazaeus in Cassiani lib. V, cap. 5; Menardus in hunc locum, et Mabillonius in Praefat. ad saec. IV, part. I, quibus favent quaedam versiones Gallicae, quae hunc locum ita vertunt: Une livre de pain à bon poids. Nicolaus Bravus ex unica voce propensa duas facit pro pensa, quasi diceretur pro diaria pensa: cui divisioni refragantur codices mss. et omnes qui hac de re hactenus tractaverunt. Quod si coenaturi sunt, de eadem libra tertia pars a cellerario reservetur reddenda coenaturis. ] Quod duobus modis fieri potest, aut ex eodem pane tertiam partem post coctionem",
+ "candidate_score": 0.643513,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118_120",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl : I Bolognino ( für freundliche Auskunft danken wir Herrn Benedikt Zäch , Münzkabinett Winterthur ). , das macht 9 haller . Allso plagt uns got , undVor und gestrichenes d. wir werdentz nit gwar , pis das dem fas der poden prichtbis es zu spät ist ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1233",
+ "psc_text": "vigilias psalmum XCIV protrahendo et morose voluit dici, ita ad matutinos psalmum LXVI. Ut omnes occurrant ad quinquagesimum. ] Non quidem jam incoeptum, sed inchoandum; ita ut finita Gloria psalmi LXVI, omnes jam occurrerint, tardiusque venientes satisfaciant, uti post Hildemarum exponit Bernardus Cassinensis. Qui cum antiphona dicatur. ] De antiphonis ad reliquos psalmos nihil dicit S. P. Benedictus: hinc Joannes Bona de Cisterciensibus suis loquens (De Divin. Psalm. cap. 18, § 4), « ad laudes, inquit, unam duntaxat dicimus antiphonam, ad cujus tenorem omnes psalmos modulamur. » Post quem alii duo psalmi dicantur secundum consuetudinem. ] Quam ipse instituit, sive, ut loquitur Bernardus Cassin., « secundum consuetudinem monachorum qui tunc in ipso monasterio Cassinensi erant, » non autem aliarum ecclesiarum. Id est feria secunda, etc.] Feriae apud antiquos erant dies festi, a feriendis victimis, quas his diebus offerebant, sic dicti. Sed B. Benedictus per ferias hic intelligit dies privatos, sicuti",
+ "candidate_score": 0.643243,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_49_51",
+ "bdc_text": "bis 25 . Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2345",
+ "psc_text": "Cujusdam ad monachos, singulis diebus, nisi forte dominica tantum. Sed et Petrus Damiani agens de ordine eremitarum Fontis Avellani, ita habet (Opusc. 14): « Ab octavis dominicae Resurrectionis usque ad diem sanctae Pentecostes, quatuor dies per hebdomadam jejunatis propter dominicum vero diem, de cujus reverentia nullus addubitat, tertia et quinta feria bis in die reficitis. Illo enim tempore, ut nostis, non prohibentur monachi auctoritate sacrorum canonum jejunare. » Praeterea antiqua consuetudo fuit in Rogationibus jejunare, ut patet ex concilio Turon. II, can. 18, et ex Hildemaro in hunc locum, et ex his quae retulimus in lib. III de Antiquis monachorum Ritibus, cap. 19. A Pentecoste autem tota aestate, si labores agrorum non habent monachi, aut nimietas aestatis non perturbat, quarta et sexta feria jejunent usque ad nonam. ] Quartae et sextae feriae jejunium retinuit etiam aestate sanctus Benedictus, utpote ab apostolis traditum 560 de quo canon 68 apostolorum: « Si",
+ "candidate_score": 0.642752,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_50_52",
+ "bdc_text": "Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ; Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2360",
+ "psc_text": "quae diximus, probat Regula ms. incerti auctoris, cap. 2. Quae prandii sexta, si opera in agris habuerint 563 aut aestatis fervor nimius fuerit, continuanda erit. ] Quarta et sexta feria perinde ac aliis diebus. In Regula Tarnatensi haec habentur (Cap. 9): « Quando messes et vindemiae colliguntur, bis in die, id est hora sexta et duodecima refectionem accipiant: quarta vero et sexta feria ita moderari opera debet, ut, si fieri potest, statuta jejunia non omittant; sed universa, prout utilitas aut labor exegerit, ita senioris judicio disponantur. » Et in abbatis sit providentia. ] An feria quarta et sexta ad sextam sit prandendum, an ad nonam reficiendum. Et sic omnia temperet atque disponat, qualiter et animae salventur. ] Summam hic sanctus Pater abbati tribuit potestatem; qui enim dicit omnia, nihil omnino reservat: et ex hac forte potestate orta est apud nostros consuetudo bibendi aestate post nonam, maxime si semel tantum in",
+ "candidate_score": 0.641816,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_50_52",
+ "bdc_text": "Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ; Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2345",
+ "psc_text": "Cujusdam ad monachos, singulis diebus, nisi forte dominica tantum. Sed et Petrus Damiani agens de ordine eremitarum Fontis Avellani, ita habet (Opusc. 14): « Ab octavis dominicae Resurrectionis usque ad diem sanctae Pentecostes, quatuor dies per hebdomadam jejunatis propter dominicum vero diem, de cujus reverentia nullus addubitat, tertia et quinta feria bis in die reficitis. Illo enim tempore, ut nostis, non prohibentur monachi auctoritate sacrorum canonum jejunare. » Praeterea antiqua consuetudo fuit in Rogationibus jejunare, ut patet ex concilio Turon. II, can. 18, et ex Hildemaro in hunc locum, et ex his quae retulimus in lib. III de Antiquis monachorum Ritibus, cap. 19. A Pentecoste autem tota aestate, si labores agrorum non habent monachi, aut nimietas aestatis non perturbat, quarta et sexta feria jejunent usque ad nonam. ] Quartae et sextae feriae jejunium retinuit etiam aestate sanctus Benedictus, utpote ab apostolis traditum 560 de quo canon 68 apostolorum: « Si",
+ "candidate_score": 0.641494,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_435",
+ "psc_text": "Mercator ex Regula S. Benedicti totum hoc caput accepit, uti probat noster Mabillonius in observationibus ad praefatum Amalarii supplementum. Quarto. Occasione tituli hujus capitis isthaec occurrit difficultas: Cum ea quae hic continentur sint ipsa bona opera, quomodo instrumenta bonorum operum dicuntur? nihil enim est sui ipsius instrumentum. Ad hanc difficultatem multae possunt adhiberi solutiones. Primo enim, ut observat Menardus, hic per hujusmodi bona opera intelligere possumus certam methodum perfectionis acquirendae, seu, ut loquitur S. Benedictus, artem spiritualem ad quam illa omnia, quae hic commemorantur, viam muniunt: ac proinde recte illius instrumenta dici possunt. 2º Virtutes et bona opera possunt etiam appellari instrumenta bonorum operum, quia sese mutuo indigent, se invicem adjuvant. Ita « per amorem Dei amor gignitur proximi, et per amorem proximi amor Dei nutritur, » ut loquitur S. Gregorius Lib. VII Moral., cap. 10 . Ita oratio jejunium, et jejunium orationem adjuvat; et sic unum alterius est instrumentum;",
+ "candidate_score": 0.641289,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118_120",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl : I Bolognino ( für freundliche Auskunft danken wir Herrn Benedikt Zäch , Münzkabinett Winterthur ). , das macht 9 haller . Allso plagt uns got , undVor und gestrichenes d. wir werdentz nit gwar , pis das dem fas der poden prichtbis es zu spät ist ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2166",
+ "psc_text": "refectiones quam ad unicam, cum jejunium est, panis indulget. At qui sexdecim, vel quindecim panis uncias ad unicam refectionem cum duobus tribusve pulmentis homini poenitenti sufficere negat, hic non tam sedare famem quam ventrem non dicam replere, sed exenterare cupit. Quarto: « Apud Gallias, inquit Petrus Damiani (Opusc. 10, cap. 7), ut specialis viri relatione didicimus, religiosi coenobiorum Patres videntes plerosque fratrum traditam a B. Benedicto mensuram refectionis excedere, nec se posse intra praescriptum regularis diarii limitem cohibere, cautum duxerunt, ut constitutis quibusdam horarum officiis, et alios adhuc psalmos apponerent, quatenus victus remissioris excessum augmento valeant compensare psalmorum. » Quod si de pane intelligatur, tanta non erat libra Benedictina, quae singulis ad refectionem quotidianam sufficere non poterat. Quinto, S. Odonem, Cluniacensem abbatem, laudant quod mediam duntaxat in die panis libram ederet, quae plane laus magna non foret, si libra Benedictina duobus tribusve hominibus reficiendis sufficeret. Denique Petrus Damiani (Opusc. 15,",
+ "candidate_score": 0.640098,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_49_51",
+ "bdc_text": "bis 25 . Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2351",
+ "psc_text": "fuit, sicut Pharisaeus dicit: Jejuno bis in sabbato. » 561 Istud jejunium sub finem saeculi septimi, saltem a nonnullis, adhuc observabatur, ut patet ex Beda in Vita sancti Cuthberti, cap. 5 (Saec. II Ben.): « Erat namque sexta sabbati, inquit, qua plerique fidelium ob reverentiam dominicae passionis usque ad horam nonam solent protelare jejunium. » Sed et idem Beda id laudis tribuit sancto Aidano (Lib. III Hist. cap. 5), quod « ejus exemplis infirmati tempore illo religiosi quique viri ac feminae, consuetudinem fecerunt per totum annum, excepta remissione quinquagesimae Paschalis, quarta et sexta feria jejunium ad nonam usque horam protelare. » Et tamen adeo religiosum antiquis jejunium propter labores graviores agrorum, nimiosque aestatis calores sanctus Benedictus relaxari permittit. Ex qua indulgentia nata est apud nostros postmodum integra ejus exstinctio: « Hoc tamen, inquit Bernardus Cassinensis, in dissuetudinem abiit apud multos, quanquam a sanctis Patribus noscatur haec abstinentia habuisse originem. »",
+ "candidate_score": 0.63953,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_21_23",
+ "bdc_text": "Ercole d'Este , 1471 - 1505 , and the invention of a ducal capital , Cambridge 1996 . -Cambridge Studies in Italian history and culture 5 , S. 154-160. , daruff mögen 200 persson wol raum haben , gemacht wie ein haus , inerthalb alls pedekt mit gulldine stuk und usserthalb mit seyden und sammet , gruͤn und weiss , sein farbIm oben erwähnten Bericht ( Fontana , aaO , S. 180 ) ist die Rede von Wei ß und Blau als Farben des Farnese- Papstes. .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2844",
+ "psc_text": "Tertio, haec olim lectio fiebat in auditorio, ut patet ex Vita sancti Guillelmi ducis et monachi Gellonensis (Saec. IV Ben.), ubi narratur quomodo suo susceptus fuerit in monasterio. Ac primo quidem num. 21, longe occurritur ei a fratribus, ducitur ad orationem, ecclesiaeque dona confert. Et postea, num. 22: « Completa oratione, factaque cunctis altaribus 680 sua cuique digna veneratione . . . . itur in auditorium, et osculatis fratribus, lectaque ex more lectione, factoque pro tempore brevi sermone de animae aedificatione, mox vir Dei subinfert, et indicat manifeste cur ipse venerit. » Idem videre est apud Ekkehardum in lib. de Casibus S. Galli cap. 11, ubi referens qua ratione episcopi et abbates ad visitandum S. Galli asceterium missi ab Ottone imperatore recepti fuerint: « Adveniunt omnes, inquit, festive receptis Cives apostolorum responsorium canitur. Abbas in auditorio debilis residens, introductis quidem eis assurgit. Legitur considentibus lectio de charitate et de pedisequa",
+ "candidate_score": 0.638985,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_50_52",
+ "bdc_text": "Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ; Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2351",
+ "psc_text": "fuit, sicut Pharisaeus dicit: Jejuno bis in sabbato. » 561 Istud jejunium sub finem saeculi septimi, saltem a nonnullis, adhuc observabatur, ut patet ex Beda in Vita sancti Cuthberti, cap. 5 (Saec. II Ben.): « Erat namque sexta sabbati, inquit, qua plerique fidelium ob reverentiam dominicae passionis usque ad horam nonam solent protelare jejunium. » Sed et idem Beda id laudis tribuit sancto Aidano (Lib. III Hist. cap. 5), quod « ejus exemplis infirmati tempore illo religiosi quique viri ac feminae, consuetudinem fecerunt per totum annum, excepta remissione quinquagesimae Paschalis, quarta et sexta feria jejunium ad nonam usque horam protelare. » Et tamen adeo religiosum antiquis jejunium propter labores graviores agrorum, nimiosque aestatis calores sanctus Benedictus relaxari permittit. Ex qua indulgentia nata est apud nostros postmodum integra ejus exstinctio: « Hoc tamen, inquit Bernardus Cassinensis, in dissuetudinem abiit apud multos, quanquam a sanctis Patribus noscatur haec abstinentia habuisse originem. »",
+ "candidate_score": 0.638803,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_50_52",
+ "bdc_text": "Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ; Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2579",
+ "psc_text": "Petrus Boherius, et Joannes de Turrecremata. Et sic horam integram cum dimidia, hoc est septimam totam et mediam octavam somno impendebant. Regulae Tarnatensis, S. Isidori et S. Fructuosi tres quieti meridianae horas concedunt. Cassinenses a Pascha (Declarat. Cassin., cap. 48), sive a festo S. Benedicti ad medium Aprilem una hora, a medio Aprili ad medium Augustum duabus horis, inde ad idus Septembris una hora dormiunt et silent. Ad silentium quod spectat, scribit Hildemarus quod incipi debet ad tertiam, quamvis id Regula non dicat; sed loquitur haud dubium secundum usum sui monasterii. Si autem necessitas loci vel paupertas exegerit, ut ad fruges colligendas per se occupentur. ] Etiam omissa lectione, ut praescribit supra citatus canon 17 concilii Aquisgranensis, et antea Regula secunda et tertia SS. Patrum cap. 5, et Regula S. Macarii cap. 10, atque ut S. Maurum fecisse docet Faustus (In ejus Vita num. 15), scribens eum cum fratribus ad",
+ "candidate_score": 0.638693,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_50_52",
+ "bdc_text": "Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ; Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1568",
+ "psc_text": "duplicare jejunia, si fratres sexta reficiunt, ille ad nonam de uno pulmento, et panis cibarii sibi fragmentum et aqua a praeposito suo pro misericordia porrigatur. » Concilium Tarraconense I (Can. 1): « Si vero religiosus vel monachus in cella monasterii inclusus poenitentiae lamentis incumbat, ubi singulari afflictione panis et aquae victum et abbatis ordinatione percipiat. » Ex quibus omnibus colligitur consuetam excommunicatorum refectionem fuisse in solo pane et aqua; solo, inquam, pane, ex quidem vili, cibario, hordeaceo, aqua vero permodice, idque ad vesperam solum. Nec a quoquam benedicatur transeunte. ] Similiter Regula Magistri (Cap. 13): « Tacito omnium pertranseatur aspectu, petenti benedictionem nullus respondeat: Deus. » Nec cibus qui ei datur. ] Ita etiam Magister (Ibidem): « Quidquid ei porrigitur a nullo signetur. » Et S. Fructuosus in Regula monastica communi (Cap. 14): « Medium accipiat paximatium, et non ad satietatem aquam, et hoc ab abbate exsufflatum, non sanctificatum. »",
+ "candidate_score": 0.638297,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118_120",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl : I Bolognino ( für freundliche Auskunft danken wir Herrn Benedikt Zäch , Münzkabinett Winterthur ). , das macht 9 haller . Allso plagt uns got , undVor und gestrichenes d. wir werdentz nit gwar , pis das dem fas der poden prichtbis es zu spät ist ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2273",
+ "psc_text": "VIII contigisse narrat, cum permissis clericorum cupiditati monasteriis, exsultantibus eorum abbatibus, rebus necessariis monachis deficientibus, tota regularis observantiae disciplina pessum iit; tuncque laxis semel habenis, monachi in omne excessum genus proruerunt. Unde mirum videri non potest, si nonnulli saeculi IX auctores, aut rerum ignari, ad ampliandas mensuras proclives, non examinatis Romanis Italicisque tempore sancti Benedicti mensuris, mutatas saeculo VIII aut IX in regnis alienis mensuras, quas prae oculis habebant, pro Romanis Italisque ac Benedictinis reputaverint. Ita fere argumentatur 6 et 7 Responsionis numero. Tum quasi improperans praefationis auctori: Videat, inquit, praefationis auctor cum suo ms. Remensi, num Bertigarius monachus, qui eo saeculo, id est IX, scribebat, unus ex illis fuerit; nam ex duabus quas refert opinionibus, semper laxiori favet. Sed videat ipse dissertator num legerit attente et cum examine quae asserit, aut ne praecipiti oculo praefationem perlustravit. Deflexerint monachi saeculo VIII ab exacta Regulae observatione, nec ne, per me licet.",
+ "candidate_score": 0.637442,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_49_51",
+ "bdc_text": "bis 25 . Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1904",
+ "psc_text": "95): « Communicare debent fratres clerici et conversi in Natali Domini, Epiphania, Pascha, Pentecoste. De Consec. dist. 2, cap. Et si non frequentius, et cap. A quibusdam, et cap. Saeculares. Et ex institutione Grandimontensis ordinis fratres in festo Ascensionis Domini, Assumptionis beatae Mariae, et omnium SS., et prima dominica cujuslibet mensis, et in omnibus diebus dominicis diaconatum et subdiaconatum facientes. » Similem 456 fere observantiam de Cassinensibus suis refert Bernardus Cassinensis, cum nunc Regulae locum exponens, sic loquitur: « Religiosi vero tenentur ad minus prima die mensis communicare secundum Statuta domini Gregorii papae IX; et confessionem facere generalem. Consuetudo tamen nostra est certis festivitatibus generaliter communicare, quae plures sunt quam sint menses in anno, ut servetur Statutum; et ultra hoc singulis diebus dominicis communicant ministri altaris; et quoties abbas celebrat in conventu ministri de consuetudine communicare debent, secundum quod etiam fit in Ecclesia Romana, quando scilicet habet summus pontifex celebrare.",
+ "candidate_score": 0.637381,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118_120",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl : I Bolognino ( für freundliche Auskunft danken wir Herrn Benedikt Zäch , Münzkabinett Winterthur ). , das macht 9 haller . Allso plagt uns got , undVor und gestrichenes d. wir werdentz nit gwar , pis das dem fas der poden prichtbis es zu spät ist ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2177",
+ "psc_text": "conversis; qua in re cum priori placuerit ut ita fiat, ei contradicere nullus audeat attentare. » in mss. etiam Cluniacensis monasterii Consuetudinibus, et in Benignianis, cap. 40, memorantur panis duo genera, quorum optimus fratribus ministraretur. Isto tamen optimo erat adhuc melior infirmis tribuendus. 520 Antequam vero hinc discedamus, observandum Benedictinam libram debere esse propensam, quod nonnulli explicant praeponderatam, sive ante pensatam. Ita Smaragdus, Hildemarus, Bernardus Cassinensis, Nicolaus de Fractura, Boherius et alii, juxta veterum monachorum morem, qui ante panem librabant quam mensae apponerent; cujus rei exemplum profert Theodoretus de Publio quodam monachorum patre (Lib. IX de Vit. Patr., cap. 9), qui accedens ad trutinam, panis mensuram diligenter perpendebat, et si quando invenisset plus quam esset definitum, aegre ferebat, et eos qui ita facerent helluones appellabat. Atque hunc fuisse ordinis nostri usum probant varia, quae etiam supersunt, librarum pondera. Verum propensa hoc sensu non est vox Latina, quare alii libram propensam",
+ "candidate_score": 0.637349,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_50_52",
+ "bdc_text": "Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ; Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3647",
+ "psc_text": "die infra capitulum istius Regulae, exceptis diebus XII lectionum, et vigiliis festivitatum, quibus pronuntiatur evangelium homiliae, ut in vigilia Paschae, Pentecostes, et similibus. Dividuntur tamen ad instar psalmorum prolixiorum, prooemium hujus Regulae, cap. 2, 43, 48, 63, 64, 65. Constitutiones vero papales bis in anno legi debent, et semel in capitulo provinciali. » Cistercienses in legenda Regula ita singula distribuebant capita, ut eam quater in anno percurrerent. Dies autem in quibus inchoari deberet explicantur his versibus: Tu Benedicte caput, sequitur vigilia Baptist. Crastinus Andochii, tandem festum puerorum. Cum vero festum B. Benedicti transferretur, transferebatur etiam ipsa Regulae inchoatio ex libro Instit., dist. 6, cap. 1. Ne quis fratrum de ignorantia se excuset. ] Ex his postremis hujus capituli verbis recte omnino Bernardus Cassinensis infert, non modo legendam, sed insuper exponendam esse Regulam; alioquin de ejus ignorantia posset se aliquis excusare. Et certe nonnulla occurrunt in textu Regulae loca quae varios",
+ "candidate_score": 0.637257,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118_120",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl : I Bolognino ( für freundliche Auskunft danken wir Herrn Benedikt Zäch , Münzkabinett Winterthur ). , das macht 9 haller . Allso plagt uns got , undVor und gestrichenes d. wir werdentz nit gwar , pis das dem fas der poden prichtbis es zu spät ist ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2165",
+ "psc_text": "unius pondus habere certissimum est. » Hanc libram fuisse unciarum duodecim colligitur ex paximatiorum pondere, quod sex unciis constitisse patet ex Palladio, qui agens de Paulo Simplice sic habet: « Fert Antonius et imponit mensae quatuor paxamidia sex unciarum, et sibi quidem unum madefecit. » Secundo, S. Benedictus, ubi major est labor, constitutae a se mensurae aliquid superaddi permittit. At vero si tantam panis quantitatem, ut volunt praecitati auctores, quae duobus tribusve hominibus abunde sufficeret, S. Pater dedisset, nihil certe vel edacissimo homini, quantavis fame laboranti, aestu aut operibus attrito, superaddere necesse foret. Tertio, S. Benedictus non plus ad duas refectiones quam ad unicam, cum jejunium est, panis indulget. At qui sexdecim, vel quindecim panis uncias ad unicam refectionem cum duobus tribusve pulmentis homini poenitenti sufficere negat, hic non tam sedare famem quam ventrem non dicam replere, sed exenterare cupit. Quarto: « Apud Gallias, inquit Petrus Damiani (Opusc. 10, cap.",
+ "candidate_score": 0.637249,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_58_60",
+ "bdc_text": "hab ich mein lebtag nie gessehen mit kledern und mit aller der possheit Schlechtigkeit. , die man erdenkenr in erdenken über der Zeile nachgetragen . kan und mag , allso die pffafen tuͦndVor tund gestrichenes d. jetz in der lettsten zeittEndzeit. . Ich schrib üch nüwe zeittungNachricht. , das man hie zuͦ Ferara in der fastenFastenzeit .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2995",
+ "psc_text": "10): « Vestes vestras in uno loco habete, sub una custode, vel duabus, vel quot sufficere potuerint, ad eas excutiendas, ne a tinea laedantur, et sicut 715 pascimini ex uno cellario, sic induamini ex uno vestiario. » S. Isidorus vestiarii custodem constituit eum, quem et sacrarii. Ejus officium ex Farfensis monasterii Consuetudinibus supra descripsimus ad caput 32. Praecipuum ejus munus erat, necessaria singulis indumenta ministrare; in quibus distribuendis non exspectabat ut usu et contritione omnino essent consumpta, sed certis statis temporibus sua singulis praebebat. In Croylandensi monasterio Egelricus, qui obiit anno 992, « induit omni anno totum conventum cum secta sua de tunicis, omni altero anno de cucullis, et omni tertio anno de froccis, » ut auctor est Ingulfus in sua Croylandensi Historia. De Cluniacensibus audiendus est Udalricus (Lib. III, cap. 11): « Cuilibet autem fratri unoquoque datur anno froccus novus et nova cuculla, ita ut ambo habeat parata et",
+ "candidate_score": 0.636939,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118_120",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl : I Bolognino ( für freundliche Auskunft danken wir Herrn Benedikt Zäch , Münzkabinett Winterthur ). , das macht 9 haller . Allso plagt uns got , undVor und gestrichenes d. wir werdentz nit gwar , pis das dem fas der poden prichtbis es zu spät ist ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_803",
+ "psc_text": "49, cap. 10. Caeterum extra hujusmodi colloquia, de quibus hactenus fuse disseruimus, quaeque erant rara, perpetuum monachi silentium servabant, 188 gravissimis etiam subjicientes poenis illud temere violantes. De his poenis adversus silentii infractores Regula Cujusdam ad Monachos ita decernit Cap. 16: « In omnibus nihil loquendum, nisi quod necessitas poposcerit. Si quis praeter hanc disciplinam, cum clamore et acerbiore sermone responderit, notetur usquequo corrigatur. Si autem hoc vitio curari non poterit, ejiciatur ab unitate fratrum. » Poenae incerti auctoris apud S. Basilium, n. 15: « Si quis vesper post Pater noster inveniatur colloquens, excommunicetur. » Liber Antiquarum Definitionum ordin. Cisterciensis Dist. 7, c. 5: « Qui scienter de silentio infra abbatiam intus vel foris rupto se recognoverit, et culpabilis inventus fuerit, uno die sit in pane et aqua, et in capitulo verberetur; qui vero passim et ex consuetudine illud fregerint, si saepius correpti non emendaverint, omni sexta feria sint in",
+ "candidate_score": 0.636891,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_50_52",
+ "bdc_text": "Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ; Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2160",
+ "psc_text": "mittere debuisset, si Romanam S. Benedicti libram, aut heminam admisisset. Missam a Theodemaro abbate imperatori libram statim post ejus 516 obitum in omnibus monasteriis, haud dubium, recipi curavit synodus Aquisgranensis, statuens ut libra panis triginta solidis per duodecim denarios metiatur; et quidem antequam coquatur, ut praefert canonis titulus. Haec verba illis temporibus omnino perspicua, nostris valde obscura, plurimis divinandi occasionem tribuerunt. Nam Gazaeus in notis ad Cassiani lib. V, cap. 5, hunc canonem de pretio triginta solidorum intellexit, eique suffragatur Dadinus Alteserra Ascet. lib. V. Haeftenus de pondere quatuor librarum, hoc est quadraginta octo unciarum, uti se ipse explicat, fretus, seu potius illusus Theodemari verbis ad imperatorem scribentis: « Direximus quoque pondus quatuor librarum, ad cujus aequalitatem ponderis magis debeat fieri, qui in quaternos quadros singularum librarum, juxta sacrum Regulae textum, possit dividi; quando pondus, sicut ab ipso Patre est institutum, in hoc est loco repertum. » Accessit concilii Aquisgranensis",
+ "candidate_score": 0.636822,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_21_23",
+ "bdc_text": "Ercole d'Este , 1471 - 1505 , and the invention of a ducal capital , Cambridge 1996 . -Cambridge Studies in Italian history and culture 5 , S. 154-160. , daruff mögen 200 persson wol raum haben , gemacht wie ein haus , inerthalb alls pedekt mit gulldine stuk und usserthalb mit seyden und sammet , gruͤn und weiss , sein farbIm oben erwähnten Bericht ( Fontana , aaO , S. 180 ) ist die Rede von Wei ß und Blau als Farben des Farnese- Papstes. .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2980",
+ "psc_text": "habentes, sed vilem, incultum, villosum, a caeterorum habitu monachorum valde dissimilem, ovibus ipsis a quibus sumptus fuerat valde consimilem. » In statutis etiam Gauderici abbatis Reomaensis circa annum 1280 decernitur quolibet anno singulis tradi cucullam et froccum de panno rosseto. Denique scribit Antonius Yepezius primarium suae congregationis habitum castaneum sive cervinum fuisse. Ad vitandam autem omnem in habitu diversitatem, Clemens V in concilio Viennensi statuit. « ut superior vestis ipsorum habitui proxima nigri, bruni, aut albi coloris existat. » At quid pluribus disputare de colore vestium, cum de eo monachos causari vetuerit S. P. Benedictus? « Noli, inquiebat Petrus Venerabilis (Lib. IV, epist. 17), oro te, frater, si ovis Christi esse cupis, vario de vellere causari, quia nullum de ovili suo pastor ille projicit, nisi quem non coloris varietas, sed fidei vel charitatis laesio ab ovium suarum grege secernit: non, inquam, secernit quemquam ab ovili suo propter colorem, qui de",
+ "candidate_score": 0.636821,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_50_52",
+ "bdc_text": "Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ; Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2102",
+ "psc_text": "Benedictus. Respondeo capitulum istud intelligendum esse de refectione quae jejunii diebus unica fit ad nonam, ad quam tria quidem pulmenta sanctus Pater indulget, aut certe illos monachos locutos fuisse juxta usum sui monasterii. 503 Tertio opponi posset Hildemari testimonium ad haec verba addatur et tertium sic scribentis: « Hoc autem notandum est, quia in diebus privatis, si non fuerit calor, aut maximus labor, duo debent esse ad sextam pulmentaria cocta et unum crudum, et ad seram tertium coctum, si coenaturi sunt ad aestimationem panis; id est, quia sicut ipse dicit, duas partes librae panis debet monachus manducare ad sextam, et tertiam ad seram, si coenaturus est; ita etiam de pulmentis intelliguntur, hoc est duo pulmenta cocta habeat monachus ad sextam, et tertium crudum; et ad seram unum pulmentum coctum, quod est jam tertium coctum, sicuti tertiam partem librae panis. Si autem ad nonam fuerit manducandi tempus, jussit dari duo pulmenta",
+ "candidate_score": 0.6368,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_50_52",
+ "bdc_text": "Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ; Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2165",
+ "psc_text": "unius pondus habere certissimum est. » Hanc libram fuisse unciarum duodecim colligitur ex paximatiorum pondere, quod sex unciis constitisse patet ex Palladio, qui agens de Paulo Simplice sic habet: « Fert Antonius et imponit mensae quatuor paxamidia sex unciarum, et sibi quidem unum madefecit. » Secundo, S. Benedictus, ubi major est labor, constitutae a se mensurae aliquid superaddi permittit. At vero si tantam panis quantitatem, ut volunt praecitati auctores, quae duobus tribusve hominibus abunde sufficeret, S. Pater dedisset, nihil certe vel edacissimo homini, quantavis fame laboranti, aestu aut operibus attrito, superaddere necesse foret. Tertio, S. Benedictus non plus ad duas refectiones quam ad unicam, cum jejunium est, panis indulget. At qui sexdecim, vel quindecim panis uncias ad unicam refectionem cum duobus tribusve pulmentis homini poenitenti sufficere negat, hic non tam sedare famem quam ventrem non dicam replere, sed exenterare cupit. Quarto: « Apud Gallias, inquit Petrus Damiani (Opusc. 10, cap.",
+ "candidate_score": 0.636731,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2875",
+ "psc_text": "obsequia sunt praebenda, et ad vesperum lavandi pedes; et si ex itinere sunt confecti, oleo perungendi. » Ita S. Barnardus abbas Ambroniacensis et postea Viennensis episcopus (Saec. IV Ben.) « receptorum hospitio peregrinorum omnium vespere pedes abluebat, » ut legitur in ejus Vita, num. 5. 687 « Sed et ipse B. P. Benedictus, ut scribit S. Hildegardis, cum hospites quos susceperat comesturi essent, aquam manibus eorum porrexit; et cum a mensa surrexissent, pedes eorum lavit; et hoc propter exemplum Filii Dei, quod in coena discipulis exhibuit, fecit, exceptis mulieribus, quarum pedes non tetigit; sed contemptum mundi et in habitu, et in sancta conversatione sua ostendebat eis. » Denique in concilio Aquisgranensi exstat canon (Can. 22) « ut mandatum, si tempus coenae est, tam fratrum quam etiam peregrinorum post coenam fiat. » Et tamen S. Paulo postea Virodunensi episcopo in Theologiensi monasterio divertenti statim post orationem pedes loti sunt, ut habent",
+ "candidate_score": 0.636274,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_59_61",
+ "bdc_text": "kan und mag , allso die pffafen tuͦndVor tund gestrichenes d. jetz in der lettsten zeittEndzeit. . Ich schrib üch nüwe zeittungNachricht. , das man hie zuͦ Ferara in der fastenFastenzeit . hat 3 from menerUnbekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1254",
+ "psc_text": "semper sint ex Novo Testamento; in feriis vero hiemalibus tantum tres, in aestivis unicam duntaxat ex Veteri Testamento. Quaero itaque ubi quatuor accipientur lectiones ex Novo Testamento in iis feriis in quibus Vetus legi Testamentum consuevit. Similiter quoad antiphonas, quas S. Pater dominicis ad primum secundumque nocturnum assignat, in feriis tantum ad primum: unde si antiphonae feriales in sanctorum vigiliis dicantur, non reperio dicendas in secundo nocturno sicut in dominica, cujus tamen modum omnino servari S. Pater instituit. Modus autem supradictus teneatur. 2º Quod Cistercienses, qui Regulam S. Benedicti ad litteram sibi servandam proposuerant, in festis SS. ad omnes horas diurnas psalmos quidem feriales retinuerunt, sed ad nocturnos auctoritate hujus capitis convicti mutaverint; unde cardinalis Bona: « In vesperis, inquit, 297 nunquam psalmos feriales mutamus ad mentem Regulae, quae in festivitatibus psalmorum mutationem pro nocturnis tantum vigiliis permittit. » 3º Quod cum Aquisgranense concilium, nimis facilem quorumdam abbatum ordinem a",
+ "candidate_score": 0.636266,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_96_98",
+ "bdc_text": "Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena . Ein Beitrag zur Geschichte der Reformation , 2 . Aufl. , Braunschweig 1892 ; Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2700",
+ "psc_text": "adeo ut mirum sit quosdam lapsum observantiae regularis in scientiam litterarum refundere; qua in re non levem viris sanctissimis inurunt injuriam, qui ut eversam inter monachos disciplinam redintegrarent, nullum salubrius adhiberi 645 posse remedium existimarunt, quam si monachos sacris litterarum studiis informarent; id quod feliciter in Galliis exsecutus est Benedictus abbas Anianensis, et in Anglia Dunstanus, Athelvoldus et Oswaldus pontifices sanctissimi, illuc ad id advocatis ex alienis regnis et provinciis doctissimis monachis. Porro qui asserunt octavo nonoque saeculo scientias in monasteriis tantum florere coepisse, easque ruinae observantiae regularis, quae circa medium saeculum nonum contigit, causas faciunt, a vero longe aberrant. Nam primo litteras longe ante saeculum octavum in monasteriis floruisse supra luce clarius demonstratum est. Secundo, nec verum est, quod lapsum observantiae ex studiis litterarum provenisse docent; qui si legissent historias, non studiis, hujusce rei causam attribuissent, sed bellis civilibus et incursionibus Normannorum, qui spoliatis incensisque monasteriis, monachos omnes sparsim",
+ "candidate_score": 0.636263,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118_120",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl : I Bolognino ( für freundliche Auskunft danken wir Herrn Benedikt Zäch , Münzkabinett Winterthur ). , das macht 9 haller . Allso plagt uns got , undVor und gestrichenes d. wir werdentz nit gwar , pis das dem fas der poden prichtbis es zu spät ist ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2281",
+ "psc_text": "media dividatur, tres ad prandium cyathos, totidemque ad coenam habebimus. Nam tres illi calices, ex constanti omnium veterum traditione tam profana quam monastica, aliud nihil erant quam tres cyathi; quod patet ex Plinio (Plin. lib. XXVIII, cap. 62), istud probante auctoritate Democriti, quem librum composuisse ait, ut ostenderet quartum in refectione cyathum non esse sorbendum; ex S. Augustino qui sobrium hominem cum Manichaeorum affectata sobrietate conferens (Lib. II de Morib. Manich., c. 13), hunc describit tres cyathos vini sustentandae valetudinis gratia sorbentem; et ex oratione tertia abbatis Isaiae, qua fratri adolescentiori permittit, ut ad ternum usque cyathum, si valetudinis ratio postulet, vinum bibat. Et sic cum sex in nostra hemina habeamus cyathos vini, tres ad prandium, inquit, et totidem ad coenam, si tantumdem aquae vino admisceamus, duodecim liquoris uncias ad quamlibet refectionem propinamus, ut scilicet quatuor ad singulos haustus absorbeantur, quod satis superque sufficere debet homini sobrio ad quotidianum potum.",
+ "candidate_score": 0.635843,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_94",
+ "psc_text": "1º de bona observantia elationem fugere; 2º Deum, non se boni operis auctorem agnoscere; 3º consequenter Deum in se operantem magnificare. Qui timentes Dominum de bona observantia sua non se reddunt elatos ], seipsos magni aliquid esse existimantes, cum tamen nihil sunt; sed potius infra omnes sese deprimentes, ut 24 faciebat S. Bernardus, cujus cum tanta esset vitae sanctimonia, quantam in eo etiam nunc catholicus orbis miratur, ita nihilominus de se scribebat Epist. 250 ad alterum Bernardum priorem Portarum: « Clamat ad vos monstruosa vita mea, mea aerumnosa conscientia; ego enim quaedam chimaera mei saeculi, nec clericum gero nec laicum; nam monachi jamdudum exui conversationem, non habitum. » Et S. Gregorius papa de se item ad Anastasium episcopum Antiochenum sic scribens Lib. I, epist. 7: « Quod vero me os Domini, quod lucernam dicitis, quod multis prodesse perhibetis, hoc quoque mihi ad iniquitatum mearum cumulum accedit, ut cum vindicari in",
+ "candidate_score": 0.635315,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118_120",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl : I Bolognino ( für freundliche Auskunft danken wir Herrn Benedikt Zäch , Münzkabinett Winterthur ). , das macht 9 haller . Allso plagt uns got , undVor und gestrichenes d. wir werdentz nit gwar , pis das dem fas der poden prichtbis es zu spät ist ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2763",
+ "psc_text": "penitus voluntas vivat in nobis, » ut loquitur Cassianus (Lib. XII, c. 32). Haec est enim secura et unica monachis ad perfectionem tendentibus via; quam secuti sunt quotquot aliquando 660 in coenobiis enituerunt: unde etiam Regula S. Posthumio ab angelo tradita: « Si in via, inquit, calcaveris spinam, non est educenda donec abbas praeceperit. » Vide S. Basilii Regulas breviores, interrog. 137, et S. Dorothei Doctrin. 7. CAPUT L. De fratribus qui longe ab oratorio laborant, aut in via sunt. Fratres qui omnino longe sunt in labore, et non possunt occurrere hora competenti ad oratorium, et abbas hoc perpendit, quia ita est, agant ibidem opus Dei, ubi operantur, cum tremore divino, flectentes genua. Similiter qui in itinere directi sunt, non eos praetereant horae constitutae: sed ut possunt, agant sibi, et servitutis pensum non negligant reddere. COMMENTARIUS. Fratres qui omnino longe sunt in labore. ] Id est, qui valde distantes ab",
+ "candidate_score": 0.635186,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_21_23",
+ "bdc_text": "Ercole d'Este , 1471 - 1505 , and the invention of a ducal capital , Cambridge 1996 . -Cambridge Studies in Italian history and culture 5 , S. 154-160. , daruff mögen 200 persson wol raum haben , gemacht wie ein haus , inerthalb alls pedekt mit gulldine stuk und usserthalb mit seyden und sammet , gruͤn und weiss , sein farbIm oben erwähnten Bericht ( Fontana , aaO , S. 180 ) ist die Rede von Wei ß und Blau als Farben des Farnese- Papstes. .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2924",
+ "psc_text": "» Cappam aliter describunt Bursfeldenses in Caeremoniali his verbis: « Itinerantes pro floccis, si velint, poterunt uti cappa rotunda, quae flocco sit brevior, ut ex utraque parte foramen habeat ad exserenda brachia, et desuper caputium assutum, ad instar caputii regularis: subtus vero cappam scapulare deferant, et capellum de filtro nigrum in superficie, non hirsutum, sed planum. » Clariorem cucullae notitiam tradunt recentiores. S. Hildegardis cucullam dicit esse vestem « amplam, et ad talum descendentem, manicis brevibus, et manum modice praecedentibus, duobus quoque gyronibus in utroque latere sub ascella deorsum profluentibus, cui caputium desuper adhaerebat, quod singulare signum monachi est, significans ne hac vel illac ad saeculum prospiciat, cum illud super caput suum habet. » Ab hujusmodi cuculla haud multum discrepat ea quam gestabant olim monachi Fuldenses, cujus figuram ex tabella Fuldensi, qua legatio ad Ludovicum imperatorem impetrando novo abbati destinata ob oculos ponitur, exhibet noster Mabillonius in praefatione ad saeculum",
+ "candidate_score": 0.634495,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118_120",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl : I Bolognino ( für freundliche Auskunft danken wir Herrn Benedikt Zäch , Münzkabinett Winterthur ). , das macht 9 haller . Allso plagt uns got , undVor und gestrichenes d. wir werdentz nit gwar , pis das dem fas der poden prichtbis es zu spät ist ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1795",
+ "psc_text": "Consuetudines S. Benigni Divion. c. 31 habent: « Omnia dicit nostrum, nisi de patre, vel matre, vel de peccato. » Quod si quisquam hoc nequissimo vitio deprehensus fuerit delectari, admoneatur semel et iterum; si non emendaverit, correptioni subjaceat. ] Quod S. Pater alibi exprimit his verbis (Cap. 55): « Et si cui inventum fuerit quod ab abbate non acceperit, gravissimae disciplinae subjaceat. » Quid vero sit gravissimae disciplinae subjici, ita exponunt Regulae commentatores, Hildemarus: « Si per furtum habuit illam rem, si grandis est, sicut jam diximus, id est quatuor valens denariis; eo modo in minori culpa judicandus est. Si autem major est, tunc debet res incendi; et ipse in graviori culpa judicandus est. » Bernardus Cassinensis: « Gradibus non servatis, excommunicationem intelligo gravissimam disciplinam, ut sicut de notorio proprietario dictum est puniatur. » Econtra Boherius in primo comm.: « Dic, inquit, quod prius semel et iterum debet proprietarius admoneri",
+ "candidate_score": 0.634234,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_124",
+ "bdc_text": "und gessundheit , und gedenken minen in üwern pettenGebeten. ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2743",
+ "psc_text": "in Vita S. Kentigerni, cap. 3 (Saec. II Ben., Bolland. 13 Januar.), idque de S. Aethelvoldo narrat Willelmus Malmesburiensis lib. IV de Pontif. Angl., in fine. Ergo his diebus augeamus nobis aliquid ad solitum pensum servitutis nostrae. ] Quod ait ad solitum pensum duobus modis intelligi potest. 1º Ad solitam aliorum temporum vivendi rationem; « superius enim definierat, inquit Hildemarus, quantum panem, quanta pulmenta, vel quantum dormire. Nunc vero, ut augeamus ad istum pensum, hoc est mensuram aliquid suadet. » Quam explicationem confirmare possunt praecedentia verba, quibus hortatur aliorum temporum negligentias his sanctis diebus diluere. 2º Ad solitum pensum, id est, ad praescriptam etiam in Quadragesima a regula mensuram; qui sensus connaturalior videtur: nam quae quadragesimali tempore facienda regula praescribit, omnes aequaliter servare tenentur: quae autem hic addenda suadet, non ita, sed pro cujusque voluntate, et abbatis benedictione: quae vero illa sint docent subsequentia. Orationes peculiares. ] Orationes peculiares Hildemaro",
+ "candidate_score": 0.633361,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_58_60",
+ "bdc_text": "hab ich mein lebtag nie gessehen mit kledern und mit aller der possheit Schlechtigkeit. , die man erdenkenr in erdenken über der Zeile nachgetragen . kan und mag , allso die pffafen tuͦndVor tund gestrichenes d. jetz in der lettsten zeittEndzeit. . Ich schrib üch nüwe zeittungNachricht. , das man hie zuͦ Ferara in der fastenFastenzeit .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2943",
+ "psc_text": "indutus erat ad carnem subduxit sibi interulam, eaque, prout velaminis quantitas permittebat, utrumque cadaver obvolvens, exhibet mortuis sepulturam, » quemadmodum scribit Petrus Damiani in ejus Vita. Caeterum nostris lineis uti camisiis, praeterquam forte infirmis, nunquam licuit. « Monachi, inquit Zacharias papa in epistola ad Pipinum et universos Franciae episcopos et abbates (Apud Bar., ann. 744), laneo indumento, juxta normam et regulam monasticae disciplinae, atque traditionem sanctorum probabilium Patrum, sine intermissione utantur; quia monachi ab omnibus illicitis debent abstinere. Apostolis autem divinum datum esse mandatum duas tunicas non habendi: tunicas dixit itaque laneas, non lineas. » Et antea S. Ferreolus in Regula praescripserat (Cap. 31) « ut monachus quamlibet delicati corporis linea ad nuda corporis non utatur. » Et S. Isidorus: « Lineo non oportet indui monachum. » In litteris etiam G. abbatis Mosomensis, et A. abbatis Marchianensis ad abbates S. Theoderici (Hist. ms. S. Theod., ad ann. 1279) et S.",
+ "candidate_score": 0.632723,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_59_61",
+ "bdc_text": "kan und mag , allso die pffafen tuͦndVor tund gestrichenes d. jetz in der lettsten zeittEndzeit. . Ich schrib üch nüwe zeittungNachricht. , das man hie zuͦ Ferara in der fastenFastenzeit . hat 3 from menerUnbekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2579",
+ "psc_text": "Petrus Boherius, et Joannes de Turrecremata. Et sic horam integram cum dimidia, hoc est septimam totam et mediam octavam somno impendebant. Regulae Tarnatensis, S. Isidori et S. Fructuosi tres quieti meridianae horas concedunt. Cassinenses a Pascha (Declarat. Cassin., cap. 48), sive a festo S. Benedicti ad medium Aprilem una hora, a medio Aprili ad medium Augustum duabus horis, inde ad idus Septembris una hora dormiunt et silent. Ad silentium quod spectat, scribit Hildemarus quod incipi debet ad tertiam, quamvis id Regula non dicat; sed loquitur haud dubium secundum usum sui monasterii. Si autem necessitas loci vel paupertas exegerit, ut ad fruges colligendas per se occupentur. ] Etiam omissa lectione, ut praescribit supra citatus canon 17 concilii Aquisgranensis, et antea Regula secunda et tertia SS. Patrum cap. 5, et Regula S. Macarii cap. 10, atque ut S. Maurum fecisse docet Faustus (In ejus Vita num. 15), scribens eum cum fratribus ad",
+ "candidate_score": 0.632193,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_60",
+ "bdc_text": "Ich schrib üch nüwe zeittungNachricht. , das man hie zuͦ Ferara in der fastenFastenzeit .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2327",
+ "psc_text": "diebus quarta et sexta feria usque ad nonam jejunent, quia sicut equis frena sunt imponenda, ita corpora nostra jejuniis sunt infrenanda. A Pentecoste usque ad calendas Septembris quarta, et sexta, septimaque feria jejunent usque ad nonam: reliquis vero diebus ad sextam reficiant, et ad vesperam coenent. A calendis autem Septembris usque ad caput Quadragesimae ad nonam semper reficiant, nisi forte quis voluerit jejunium usque ad versperam protelare. In Quadragesima vero usque ad Pascha ad vesperam reficiant . . . . Praeterea quoque si quis voluerit omni tempore jejunare, exceptis dominicis et aliarum festivitatum diebus, non prohibeatur ei; quia sic faciebant sancti Patres nostri Antonius, et Benedictus, nec non Macarius, et caeteri alii. » Sanctorum etiam in servandis jejuniis exempla nobis proponit Regula ms. incerti auctoris (Cap. 5, in ms. biblioth. reginae Sueciae); « A S. Pascha usque ad Pentecosten, inquit, sicut ait sanctus Benedictus, ad sextam reficiendum est, et ad",
+ "candidate_score": 0.632152,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118_120",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl : I Bolognino ( für freundliche Auskunft danken wir Herrn Benedikt Zäch , Münzkabinett Winterthur ). , das macht 9 haller . Allso plagt uns got , undVor und gestrichenes d. wir werdentz nit gwar , pis das dem fas der poden prichtbis es zu spät ist ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2911",
+ "psc_text": "6, cap. 9. CAPUT LV. De vestiario et calciario fratrum. Vestimenta fratribus secundum locorum qualitatem ubi habitant, vel aerum temperiem, dentur: quia in frigidis regionibus amplius indigetur, in calidis vero minus. Haec ergo consideratio penes abbatem est. Nos tamen mediocribus locis sufficere credimus monachis, per singulos cucullam et tunicam: cucullam, in hieme 696 villosam, in aestate puram, aut vetustam; et scapulare propter opera: indumenta pedum, pedules et caligas. De quarum rerum omnium colore aut grossitudine non causentur monachi, sed quales inveniri possunt in provincia qua degunt, aut quod vilius comparari possit. Abbas autem de mensura provideat ut non sint curta ipsa vestimenta utentibus ea, sed mensurata. Accipientes nova, vetera semper reddant in praesenti, reponenda in vestiario propter pauperes. Sufficit enim monacho duas tunicas et duas cucullas habere, propter noctes, et propter lavare ipsas res: jam quod supra fuerit, superfluum est, amputari debet. Et pedules, et quodcunque est vetus reddant, dum",
+ "candidate_score": 0.631904,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1159",
+ "psc_text": "et Gregorius, sive Ambrosius, et caeteri alii Patres catholici. » Nicolao de Fractura doctores nominatissimi sunt Gregorius, Augustinus, Hieronymus, Ambrosius. Addit tamen: « Alii enim doctores, ut est Hilarius, Basilius, Joannes Chrysost., Gregorius Nazianzenus, Beda presbyter, nominatissimi similiter possunt dici, ex eo quod eorum dicta sunt ab Ecclesia approbata, etc. » Hujusmodi expositiones in Ecclesia legi, dummodo sincerus et optimus fiat earum delectus, tanquam pium et utile satis approbat S. Gregorius, Joanni Ravennensis Ecclesiae subdiacono sic scribens (Lib. X, ep. 22): « Illud quod ad me quorumdam relatione perlatum est, quia reverendissimus frater et coepiscopus meus Marianus legi commenta B. Job publice ad vigilias faciat, non grate suscepi; quia non est illud opus populare, et rudibus auditoribus impedimentum magis quam provectum generat. Sed dic ei ut commenta Psalmorum legi ad vigilias faciat, quae mentes saecularium ad bonos mores praecipue informant. » Ex quibus verbis observare licet nondum in Ecclesia ordinata",
+ "candidate_score": 0.631812,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2700",
+ "psc_text": "adeo ut mirum sit quosdam lapsum observantiae regularis in scientiam litterarum refundere; qua in re non levem viris sanctissimis inurunt injuriam, qui ut eversam inter monachos disciplinam redintegrarent, nullum salubrius adhiberi 645 posse remedium existimarunt, quam si monachos sacris litterarum studiis informarent; id quod feliciter in Galliis exsecutus est Benedictus abbas Anianensis, et in Anglia Dunstanus, Athelvoldus et Oswaldus pontifices sanctissimi, illuc ad id advocatis ex alienis regnis et provinciis doctissimis monachis. Porro qui asserunt octavo nonoque saeculo scientias in monasteriis tantum florere coepisse, easque ruinae observantiae regularis, quae circa medium saeculum nonum contigit, causas faciunt, a vero longe aberrant. Nam primo litteras longe ante saeculum octavum in monasteriis floruisse supra luce clarius demonstratum est. Secundo, nec verum est, quod lapsum observantiae ex studiis litterarum provenisse docent; qui si legissent historias, non studiis, hujusce rei causam attribuissent, sed bellis civilibus et incursionibus Normannorum, qui spoliatis incensisque monasteriis, monachos omnes sparsim",
+ "candidate_score": 0.631764,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118_120",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl : I Bolognino ( für freundliche Auskunft danken wir Herrn Benedikt Zäch , Münzkabinett Winterthur ). , das macht 9 haller . Allso plagt uns got , undVor und gestrichenes d. wir werdentz nit gwar , pis das dem fas der poden prichtbis es zu spät ist ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2178",
+ "psc_text": "qui accedens ad trutinam, panis mensuram diligenter perpendebat, et si quando invenisset plus quam esset definitum, aegre ferebat, et eos qui ita facerent helluones appellabat. Atque hunc fuisse ordinis nostri usum probant varia, quae etiam supersunt, librarum pondera. Verum propensa hoc sensu non est vox Latina, quare alii libram propensam interpretantur libram praeponderantem, profusam et largam. Ita Gazaeus in Cassiani lib. V, cap. 5; Menardus in hunc locum, et Mabillonius in Praefat. ad saec. IV, part. I, quibus favent quaedam versiones Gallicae, quae hunc locum ita vertunt: Une livre de pain à bon poids. Nicolaus Bravus ex unica voce propensa duas facit pro pensa, quasi diceretur pro diaria pensa: cui divisioni refragantur codices mss. et omnes qui hac de re hactenus tractaverunt. Quod si coenaturi sunt, de eadem libra tertia pars a cellerario reservetur reddenda coenaturis. ] Quod duobus modis fieri potest, aut ex eodem pane tertiam partem post coctionem",
+ "candidate_score": 0.631568,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2169",
+ "psc_text": "pondus Cassinensium, Fossa entium, Suessionensium et Burdegalensium, pondus erat duarum librarum, quae duobus dividebantur monachis; et quidem libra Cassinensium, Fossatensium et Suessionensium sexdecim erat unciarum, aut eo amplius ante coctionem; Burdegalensium quatuordecim, coctione facta. Nec est quod quis dicat ista pondera non esse aequalia; nam parum pro nihilo reputatur, nec viros aequos hisce minutiis diutius immorari decet, de quibus litigare possunt critici, quibus nihil unquam, nisi probaverint ipsi, placebit. Nec est quod quis haereat in fracto numero unciarum triginta trium eum dimidia; nam id provenire potuit ex unciarum diversitate, quibus nunc utimur, ab illis quae sancti Benedicti tempore erant in usu. Et certe pondus aeneum in Cassinensi sacrario servatum cum hac inscriptione, Pondus librae panis B. Benedicti, est unciarum triginta novem regni Neapolitani. Caeterum hujusce divisionis exempla non desunt apud veteres; nam Regula Magistri decernit (Cap. 26), ut « medius panis pensans libram unam singulis in die sufficiat. » Coquebatur",
+ "candidate_score": 0.631465,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118_120",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl : I Bolognino ( für freundliche Auskunft danken wir Herrn Benedikt Zäch , Münzkabinett Winterthur ). , das macht 9 haller . Allso plagt uns got , undVor und gestrichenes d. wir werdentz nit gwar , pis das dem fas der poden prichtbis es zu spät ist ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_3013",
+ "psc_text": "duo paria, froccum unum, pellicia usque ad talos duo, fasciolas duas; quibus 719 autem necesse est itineris causa alias duas, wantos in aestate, muffulas in hieme vervecinas, calciamenta diurna paria duo, subtalares per noctem in aestate duos, in hiemo vero soccos. » Cluniacensium vestes erant « duo frocci et duae cucullae, duo staminea, duo quoque femoralia, duo paria calceorum cum corrigiis, unum par viltronum ad hiemem in nocte, et alterum sine viltrono ad aestivas noctes, duo paria caligarum, tria pellicia, vel unam pro tertio gunellam, capellum de pellibus, quinque paria pedulum. » Femoralia hi qui in via diriguntur de vestiario accipiant, etc.] Remanentes enim in monasterio femoralia non portabant; a quibus etiam abstinuisse S. Martini discipulos colligimus ex Severo Sulpicio (Lib. III de Vit. S. Martini). Femoralia quoque Molismensibus abstulit S. Robertus, ut scribit Ordericus Vitalis Hist. eccles. lib. VIII. Idem de Cisterciensibus et Cassinensibus sui temporis docet Bernardus Cassinensis.",
+ "candidate_score": 0.630789,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_104",
+ "bdc_text": "Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1366",
+ "psc_text": "» Antequam caput istud absolvam, observabo cum Boherio in secundo comm., hujus capitis initio, quosdam olim existimasse S. Patrem Benedictum Gallicano usum esse Psalterio; quod ex iis locis colligebant, quae S. Pater citat ex Psalterio in Regula, in quibus variae reperiuntur lectiones quae non exstant in Romano, bene autem in Gallicano. CAPUT XIX. De disciplina psallendi. Ubique credimus divinam esse praesentiam, et oculos Domini in omni loco speculari bonos et malos: maxime tamen hoc sine aliqua dubitatione credamus, cum ad opus divinum assistimus. Ideo semper memores simus quod ait propheta: Servite Domino in timore; et iterum, Psallite sapienter; et, In conspectu angelorum psallam tibi. Ergo consideremus qualiter oporteat nos in conspectu divinitatis et angelorum ejus esse: et sic stemus ad psallendum, ut mens nostra concordet voci nostrae. COMMENTARIUS Hactenus de divinis officiis satis fuse S. Benedictus, singulas illius horas assignando, singulas horarum partes distribuendo, psalmorum ordinem disponendo: unum restare videbatur,",
+ "candidate_score": 0.630674,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2681",
+ "psc_text": "plenitudini perfectionis adjecit. Eo in Parthenone non parvus ancillarum Dei numerus collectus est, quae ad exemplum beatae magistrae, coelestis disciplinae studiis instituebantur, et in tantum doctrina ejus proficiebant, ut plures ex illis postmodum magistrae fierent aliarum, ita ut nulla, aut etiam rara in illis regionibus essent monasteria feminarum quae non discipularum ejus magisteria desiderarent, etc. » Saeculo IX, S. Benedictus abbas Anianensis, ab antiquis, propter ardentem promovendae sanctae Regulae zelum, Benedictus secundus appellatus, de restituenda regulari observantia cogitans, mox etiam studia litterarum redintegrare adnisus est (Saec. IV Ben.): « Normam utilem, inquit Ardo in ejus Vita n. 27, et monasteriorum salubres consuetudines didicit, suisque eas tradidit monachis observandas. Instituit cantores, docuit lectores, habuit grammaticos et scientia Scripturarum peritos, de quibus etiam quidam post fuere episcopi, aggregavit. » Eo agente congregatum anno 817 Aquisgrani concilium statuit (Can. 63), ut docti fratres eligantur qui cum supervenientibus monachis loquantur; » et (Can. 45)",
+ "candidate_score": 0.630669,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118_120",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl : I Bolognino ( für freundliche Auskunft danken wir Herrn Benedikt Zäch , Münzkabinett Winterthur ). , das macht 9 haller . Allso plagt uns got , undVor und gestrichenes d. wir werdentz nit gwar , pis das dem fas der poden prichtbis es zu spät ist ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2169",
+ "psc_text": "pondus Cassinensium, Fossa entium, Suessionensium et Burdegalensium, pondus erat duarum librarum, quae duobus dividebantur monachis; et quidem libra Cassinensium, Fossatensium et Suessionensium sexdecim erat unciarum, aut eo amplius ante coctionem; Burdegalensium quatuordecim, coctione facta. Nec est quod quis dicat ista pondera non esse aequalia; nam parum pro nihilo reputatur, nec viros aequos hisce minutiis diutius immorari decet, de quibus litigare possunt critici, quibus nihil unquam, nisi probaverint ipsi, placebit. Nec est quod quis haereat in fracto numero unciarum triginta trium eum dimidia; nam id provenire potuit ex unciarum diversitate, quibus nunc utimur, ab illis quae sancti Benedicti tempore erant in usu. Et certe pondus aeneum in Cassinensi sacrario servatum cum hac inscriptione, Pondus librae panis B. Benedicti, est unciarum triginta novem regni Neapolitani. Caeterum hujusce divisionis exempla non desunt apud veteres; nam Regula Magistri decernit (Cap. 26), ut « medius panis pensans libram unam singulis in die sufficiat. » Coquebatur",
+ "candidate_score": 0.630601,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118_120",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl : I Bolognino ( für freundliche Auskunft danken wir Herrn Benedikt Zäch , Münzkabinett Winterthur ). , das macht 9 haller . Allso plagt uns got , undVor und gestrichenes d. wir werdentz nit gwar , pis das dem fas der poden prichtbis es zu spät ist ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_566",
+ "psc_text": "sed in ipsa quantitate sumendi mensuram moderatae refectionis excedit; aliquando in ipso aestu immensi desiderii deterius peccat. » Quibus omnibus occurrit S. Benedictus in Regula. Primo enim ne quis canonicam horam edendi praeveniat cap. 43 vetat. 2º Lautioribus cibis interdicit, dum abstineri a carnibus voluit ab omnibus, cap. 36 et 39. 3º Accurate praeparatos cibos cavet, cum ab omnibus, etiam coquorum subtilitates ignorantibus hebdomadatim exerceri coquinae officium sancivit cap. 35. 4º Excessum in quantitate damnat capite 39 et 40. 5º Denique nimium abscindit desiderium, cum rebus necessariis deficientibus, Deum benedicendum esse asserit, non murmurandum, cap. 40. Vide Guillelmi abbatis S. Theoderici librum de Vita Solit. ad fratres de Monte Dei, cap. 11, n. 32; Cassianum toto libro V Institutionum, et Joannem Climacum grad. 14. Non somnolentum. ] Somnolentos vocat plus aequo somno indulgentes; quae res non modo in monachis damnanda, sed in omni penitus homine reprobanda: quia, ut dicit S.",
+ "candidate_score": 0.63041,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2168",
+ "psc_text": "nemo varia librae panis monachis distribuendi pondera: nam Cassinenses in Declarationibus aiunt: « Pondus librae, ut habuimus a monasterio nostro Cassinensi, fuit unciarum triginta trium. » Simile aut parum absimile olim in Fossatensi S. Mauri monasterio servatum fuisse testantur Petrus Boherius et Jacobus Brolius. Item aliud in Suessionensi S. Medardi, quo etiam vicini 518 eidem monasterio Coelestini Suessionenses utebantur, unciarum triginta duarum. Aliud insuper in Burdegalensi S. Crucis ex aere Cyprio unciarum viginti octo. Denique pondus quatuor librarum Carolo Augusto a Theodemaro abbate missum. Haec omnia pondera, quae tanquam falsa et supposititia suspiciet aliquis, ut vera et legitima admittimus. Nam pondus Cassinensium, Fossa entium, Suessionensium et Burdegalensium, pondus erat duarum librarum, quae duobus dividebantur monachis; et quidem libra Cassinensium, Fossatensium et Suessionensium sexdecim erat unciarum, aut eo amplius ante coctionem; Burdegalensium quatuordecim, coctione facta. Nec est quod quis dicat ista pondera non esse aequalia; nam parum pro nihilo reputatur, nec",
+ "candidate_score": 0.629933,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2650",
+ "psc_text": "Eodem tempore vivebat alter Ammonius, abbatis Pambo discipulus, vir insigniter doctus (Pallad. in Laus., c. 12) , qui « Vetus et Novum Testamentum dicebat memoriter, et in doctorum virorum Origenis, et Didymi, et Pierii, et Stephani scriptis ita erat versatus, ut sexagies centena millia versuum percurrerit. » Hic magno Athanasio Romam proficiscenti datus est socius, vir, teste Socrate (Lib. IV, cap. 18), adeo « parum curiosus, ut cum Romae una cum Athanasio forte versaretur, nihil ex magnificis urbis operibus, praeter templum Petro et Paulo dicatum, videre omnino desideraret. » Adeo verum est, quod aiunt nonnulli, scientiam in monachis parere curiositatem, eosque ad curas externas plus aequo effundere. Eodem referri debet quod de Theone abbate, qui triginta annis in domuncula seorsum inclusus silentium exercuit, tradunt Rufinus (Ruf. lib. II de Vit. Patr. cap. 6) et Palladius (Pall. Laus. cap. 50), quod scilicet « erat vir eruditus in triplici gratia sermonum, in",
+ "candidate_score": 0.629707,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1152",
+ "psc_text": "tunc ille; nunc hinc, nunc inde, » inquit Smaragdus; sive, ut ait Bernardus Cassinensis, « alternative sibi succedendo, » ita ut nunquam duas unus et idem legat lectiones, unde et ad singulas petitur benedictio, quam iterare necesse non esset, si unus et idem plures consequenter legere deberet lectiones. Et certe id postulabat summa S. Patris discretio, ne forte nimium laborarent in legendo, maxime cum prolixiores tunc temporis essent lectiones, nec ita facile esset legere in codicibus manuscriptis. Vide lib. II de Antiquis monachorum Ritibus cap. 1. Super analogium. ] Quid sit analogium describit in prima expositione Boherius his verbis: « Vocatur hic analogium locus altus supra chorum, ubi stant libri sanctae praedicationis, ut sunt legendarii, sive lectionarii, qui continent sermones SS. doctorum. » Apte omnino si nominis 271 etymon attendamus: ἀνὰ Graece sursum Latine, et λόγος sermo dicitur; unde etiam S. Isodorus (Lib. XV Orig., cap. 4), « analogium, infit,",
+ "candidate_score": 0.62961,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118_120",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl : I Bolognino ( für freundliche Auskunft danken wir Herrn Benedikt Zäch , Münzkabinett Winterthur ). , das macht 9 haller . Allso plagt uns got , undVor und gestrichenes d. wir werdentz nit gwar , pis das dem fas der poden prichtbis es zu spät ist ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2342",
+ "psc_text": "I, cap. 18. Dunstanus vero praescribit ut mediante hora quinta cantetur sexta, dehinc manibus lotis adeant mensam. 559 Ante praedictam vero sextam horam non videmus sanctum Benedictum, aut quemquam alium monachorum magistrum aliquid cibi fratribus suis, saltem omnibus, praegustandum concessisse; nonnulli quidem ad nonam aut vesperam refectionem distulerunt; at qui sextam praeveniret invenimus neminem: una est Vita S. Samsonis (Saec. I Bened.), in cujus num. 16 haec lego: « Consuetudo erat in hujus monasterii lege, herbas hortinas per poculum ad sanitatem convenientes fricare, ac singulis fratribus in suis vasculis scyphunculo non grandi ad sanitatem particulatim dividere, ut quando de tertia celebranda veniebant, paratum jam poculum hortinis mixtum herbis reperirent. » Ante hanc autem tertiam horam, ut id etiam obiter observem, quidquam cibi praegustare religio Britannis erat, ut patet ex Beda in Vita sancti Cuthberti, et ex Vita sancti Guthlaci anachoretae, num. 29, saec. III Bened. Et ad seram coenent. ]",
+ "candidate_score": 0.629599,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_96_98",
+ "bdc_text": "Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena . Ein Beitrag zur Geschichte der Reformation , 2 . Aufl. , Braunschweig 1892 ; Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2395",
+ "psc_text": "] Id est simul, sive, ut alii legunt, in unum locum, seu in uno loco. De loco ubi facienda sit collatio, diximus in lib. I de Antiq. monach. Ritibus, cap. 11. Et legat unus collationes. ] Quales descripsit Cassianus. Vel vitas Patrum, aut certe aliquid quod aedificet audientes. ] Quod Smaragdus explicat « de homiliis Patrum, in quibus aedificationes pleniter scriptae sunt audientium; vel certe de expositionibus librorum catholicorum, quae ab orthodoxis factae sunt viris, in quibus sancta sufficienter sanctis doctrina redundat monachis. » Similiter Bernardus Cassinensis: « De homiliis sanctorum doctorum, et aliis moralibus et aedificationis documentis. » Et Nicolaus de Fractura: « De homiliis sanctorum Patrum, et aliis moralibus, et de lib. Dialog. B. Gregorii, de vitis Patrum, et aliis similibus. » Ita sanctus Benedictus abbas Anianensis unum « ex sanctorum doctorum homiliis, quae in exhortationem monachorum sunt prolatae conjunxit librum; eumque omni tempore in vespertinis collectis legere",
+ "candidate_score": 0.629524,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118_120",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl : I Bolognino ( für freundliche Auskunft danken wir Herrn Benedikt Zäch , Münzkabinett Winterthur ). , das macht 9 haller . Allso plagt uns got , undVor und gestrichenes d. wir werdentz nit gwar , pis das dem fas der poden prichtbis es zu spät ist ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2510",
+ "psc_text": "qui gillonem fregisset imponebant. Et non veniens continuo ante abbatem. ] Quod ait continuo non ita capi volunt commentatores, quasi dimisso opere imperfecto, statim ad abbatem currere, peccatum confiteri, veniam petere, ac satisfacere delinquens deberet; sed continuo intelligunt hora qua separatus erit ab opere, sive, ut loquitur Boherius, « statim cum commode potuerit, vel saltem cum regulare capitulum post celebrabitur: nam ad illud omnes debent concurrere, » quod postremum innuere videtur Hildemarus cum ait: « Si hodie excesserit, crastino die veniam petat. » Atque ita sentiunt Hildemarus, Bernardus Cassinensis, Nicolaus de Fractura, Boherius, Turrecremata, et Matthias Lambert. Rectius tamen, meo quidem judicio, Richardus de S. Angelo continuo interpretatur incontinenti, sine intervallo: quam expositionem confirmat praxis, uti videre est in illo Gotho quem suo in monasterio ad conversionem susceperat sanctus P. Benedictus: nam cum vepribus locum mundaret, ut ferrum de manubrio instrumenti prosiliens in lacum cecidisset, « ferro perdito, tremebundus ad",
+ "candidate_score": 0.62949,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2658",
+ "psc_text": "cum Polichronio doctrinae scientiis imbuti fuerunt Severus Trevirensis, Albinus Catalaunensis, Aventinus Trecensis episcopi, et S. Aemilianus: omnes vitae merito et sanctitate insignes. Idem de Britanniae monachis asserendum esse constat, tum ex vita S. Gildae abbatis Ruyensis (Saec. I Bened.), qui sub finem saeculi V abbati « Hilduto traditur imbuendus, qui suscipiens sanctum puerulum, sacris litteris coepit instruere illum; et videns eum formae specie fulgentem, ac liberalibus studiis instantissime intentum, benigno amore dilexit, etc. » Sub eodem magistro profecere etiam Samson et Paulus, quorum primus Dolensis, alter Oximensis fuit episcopus ex ejusdem Vitae n. 3. Et quidem de S. Samsone constat ex ejus Vita n. 7, ab auctore subaequali scripta, ubi de Hilduto sive Eltuto magistro sic disserit: « Ille vero Eltutus de totis Scripturis Veteris ac Novi Testamenti, et omnis philosophiae generis, geometriae scilicet ac rhetoricae grammaticae, et arithmeticae, et omnium artium philosophiae omnium Britannorum peritissimus erat. » Additque: «",
+ "candidate_score": 0.62942,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_96_98",
+ "bdc_text": "Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena . Ein Beitrag zur Geschichte der Reformation , 2 . Aufl. , Braunschweig 1892 ; Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2781",
+ "psc_text": "ibi, hoc est in itinere, quam lectionem probat Menardus. Et servitu is pensum non negligant reddere. ] Ideoque « debent a bibliotheca habere librum in quo sit officium ordinatum, » inquit Bernardus Cassinensis; idque juxta Gregorii papae IX constitutionem pro Benedictinis, praescribentem ut « ipsi dicant horas in via, et de libris provideatur eisdem: » cui concinit Benedictus XII in sua item pro monachis Benedictinis constitutione, in qua sic lego (Cap. 24): « Nullus monachus pernoctaturus extra ecclesiam, monasterium, et alium locum suum, permittatur abire sine cuculla regulari clausa, nec non breviario, in quo servitutis pensum possit exsolvere Creatori. » CAPUT LI. De fratribus qui non satis longe profiscuntur. Frater qui pro quovis responso dirigitur, et ea die speratur reverti ad monasterium, non praesumat foris manducare, etiamsi a quovis rogetur nisi forte ei ab abbate suo praecipiatur. Quod si aliter fecerit, excommunicetur. COMMENTARIUS. Frater qui pro quovis responso dirigitur. ]",
+ "candidate_score": 0.628703,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_101_103",
+ "bdc_text": "RGG4 VI 453 ; Erich Wenneker , in : BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2396",
+ "psc_text": "Nicolaus de Fractura: « De homiliis sanctorum Patrum, et aliis moralibus, et de lib. Dialog. B. Gregorii, de vitis Patrum, et aliis similibus. » Ita sanctus Benedictus abbas Anianensis unum « ex sanctorum doctorum homiliis, quae in exhortationem monachorum sunt prolatae conjunxit librum; eumque omni tempore in vespertinis collectis legere jussit. » In codice vero Conchensis monasterii ad calcem ms. Regulae sancti Benedicti haec leguntur: « li sunt qui leguntur ad collationem: Ephrem, Pastoralis, liber de Aedificatione claustri, Vita Patrum, Dialogus Gregorii, Diadema Monachorum. » Non autem Eptaticum aut Regum. ] « Heptateucus, inquit sanctus Augustinus (Lib. II de Doct. Christ. cap. 8), continet quinque libros Mosis, librum Josue, et Judicum: nam quod spectat ad librum Ruth, magis ad Regnorum principia videtur pertinere. » Per hoc autem quod dicit Eptaticum aut Regum, infit Hildemarus, 572 significat illos libros qui similes sunt illis, id est qui sub allegoricis figuris conscripti sunt.",
+ "candidate_score": 0.628441,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_25_27",
+ "bdc_text": "abrileDer Papst hielt sich vom 22 . bis 25 . April in Ferrara auf;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1169",
+ "psc_text": "nonagesimo quarto psalmo. COMMENTARIUS. 275 A Pascha autem usque ad calendas Novembris, etc.] A Pascha, inquit, scilicet Resurrectionis, ad differentiam aliarum solemnitatum Domini nostri Jesu Christi, inquit Boherius, quas etiam quaedam provinciae Paschata vocant. Ita in antiquis Germaniae Consuetudinibus mss., feria V in Coena Domini Pascha appellatur. Pro ipsis tribus lectionibus una de Veteri Testamento memoriter dicatur. ] Huc spectare videtur illud Guigonis Carthusiae prioris statutum (Cap. 5): « A Pentecoste usque ad Novembris calendas, una, nisi festum intersit, lectione sicut caeteri monachi contenti sumus. » Quod dicit a Pentecoste, ostendit toto tempore Paschali plures recitatas fuisse lectiones, et revera tres olim in omnibus passim monasteriis legebantur, uti observavimus in lib III de Antiquis monachorum Ritibus, cap. 18, quod etiam exemplo Romanae Ecclesiae tota aestate praestitisse Cassinenses constat ex Theodemari abbatis epistola ad Carolum Magnum. Scribit etiam Amalarius in Supplem. quod « in quibusdam monasteriis monachorum propter consuetudinem Romanam, ne",
+ "candidate_score": 0.628244,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_52",
+ "bdc_text": "Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2248",
+ "psc_text": "etiam variasse mensuras ac pondera: id quod probat tum ex praecepto Caroli Calvi pro stipendiis clericorum Sancti Petri, qui sanctimonialibus Suessionici Beatae Mariae Parthenonis subjecti sunt, quo singulis sacerdotibus per singulos dies heminam, id est tres libras vini tribuit; tum ex vetustissimo auctore, quem in Rhemensi Sancti Remigii archimonasterio saeculo IX describebat Bertigarius monachus; qui auctor vetustissimus in tractatu de Ponderibus et Mensuris de hemina sic loquitur: « Apud quosdam cyathi novem heminam facere videntur, quod sunt drachmae nonaginta. Apud quosdam vero acetabula quatuor, quod sunt drachmae quadraginta octo. Hemina autem juxta quosdam appendit libram unam; apud quosdam vero libram et dimidiam. » Deinde quibusdam aliis de sextario, de choenice, et de congio interjectis, addit: « Sed has mensuras ad votum principum vel judicum esse deprehendimus. » Quod confirmat concilium Aquisgranense anni 816, cap. 122. Ex his concludit, 1º incertum esse an permanserit Romae adusque sancti Benedicti tempora antiquae mensurae",
+ "candidate_score": 0.628181,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_107_109",
+ "bdc_text": "vgl . zu beiden HBBW IV [Nr. 417 ] , S. 254 , Anm. 8 . gruͤzen und im die nüwe mer zeigen , wie sin heidiner oder helligheidnischer oder \"heiliger\" . vatter , der papst , tuͦt . Noch me , das ich vergessen hat , man hat die strass petekt mit lönschenfeinen .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1986",
+ "psc_text": "in Pascha, et in Pentecosten; alii sunt qui duabus vicibus, id est in Nativitate et in Pascha, quod rectius est. » Alium tamen tradit idem Hildemarus hujus loci sensum, ut nimirum inquinatis ex aliquo manuum opere balnea concedantur, quamvis tardius, et juvenibus plus tardius. Sed conformior 475 est prior sensus antiquae ordinis nostri consuetudini, cujus praxim videre est in Vita S. Juniani abbatis (Saec. I Ben.), de quo Wlsinus Boetius: « Balnea corpori vix in anno semel adhibebantur; » in Vita S. Amati abbatis Habendensis (Saec. II Ben.), « qui balnearum fomentis bis tantum ibidem utebatur in anno, ante sanctum videlicet Natalis Domini diem, ejusque sacrae Resurrectionis Pascha; » apud Bedam de S. Edildrida abbatissa ita scribentem (Lib. IV, Hist. Angl. c. 19): « Raroque in calidis balneis praeter imminentibus solemniis majoribus, verbi gratia, Paschae, Pentecostes, Epiphaniae lavari voluerit. » Ritum descripsimus in lib. III de Antiquis monachorum Ritibus, cap.",
+ "candidate_score": 0.628037,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2242",
+ "psc_text": "ita definit: « Hemina, sicut a quibusdam expositoribus Regulae accepimus, est mensura continens unam libram cum quarta parte alicujus liquoris; et est quasi tertia pars quartae vini Parisiensis. » Secunda est Smaragdi, qui sanctum Isidorum describens (Isid. l. XVI Orig., c. 25): « Hemina vini, ait, appendit libram unam, quae geminata sextarium facit. » Cujus opinionem sequitur Julius Rhodiginus lib. XXVIII Antiq. Lect. Tertia est Fossatensium, qui quondam duo pondera plumbea ostendebant; unum panis unciarum triginta trium cum dimidia, alterum vini unciarum triginta quinque. Quarta Cassinensium, qui in suis super Regulam Declarationibus asserunt heminam esse « multo plus quam communi necessitati unius monachi sufficiat. » Quinta eorum qui « heminam Benedictinam Dionysianae Parisiorum pintae aequant. » Ac tandem ita concludit: « An vero aeneum vas, quod Fossatenses ostendunt, sit illud B. Mauro a sancto Benedicto datum, non satis constat. » Ex his postremis verbis patet Brolium Fossatensem heminam pro Benedictina",
+ "candidate_score": 0.627799,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_59_61",
+ "bdc_text": "kan und mag , allso die pffafen tuͦndVor tund gestrichenes d. jetz in der lettsten zeittEndzeit. . Ich schrib üch nüwe zeittungNachricht. , das man hie zuͦ Ferara in der fastenFastenzeit . hat 3 from menerUnbekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2573",
+ "psc_text": "fuit Petro Venerabili edendi decreti (Stat. 25), ut meridianae jejuniorum, quae in aestate post sextam fieri solent momentaneae et simulatitiae, dimittantur; et pro spatio illius temporis, quod inutiliter 616 expendebatur, fratres in claustro sedeant, et legant, aut missas cantent, aut aliquid necessarii operis agant. » Alii aliam iniere rationem, dormientes laudes inter et primam, sicuti legimus in Floriacensis monasterii Consuetudinibus (Cap. 2): « In omnibus jejuniis quae veniunt a Pascha usque ad idus Septembris, post matutinas usque ad primam loco meridianae dormitum imus, et post nonam reficimus. » Idem Rogationum tempore observabant olim Cluniacenses ex Udal. lib. I, cap. 21. Sexto, quia vulgo noxius censetur somnus meridianus; quinque, ne sanitati noceat, conditiones requirit Haeftenus (Lib. XII, tract. 2, disq. 6): 1º fiat ex consuetudine, 2º non statim post sumptum cibum, 3º non depresso, sed erecto capite, 4º non sit nimius, 5º ne tumultuosa et subita, sed lenis et modesta fiat",
+ "candidate_score": 0.627447,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1663",
+ "psc_text": "notat hic Bernardus Cassinensis S. P. Benedictum duas hic aetates comprehendisse, integram unam, scilicet pueritiam, inceptam alteram, nempe adolescentiam; nec simpliciter dixisse adolescentes, sed adolescentiores, quia aetas pueritiae proxima de pueritiae levitate magis retiret. Aut qui minus intelligere possunt quanta poena sit excommunicationis. ] « Ille, inquit Hildemarus, non intelligit qui non verecundatur, nec turpitudinem habet pro excommunicatione. » Ubi S. Pater « omnem comprehendit aetatem, uti observat Bern. Cass., et istos in capite 23 supra improbos appellavit, quos vindictae corporali subjacere decrevit. » Hi tales dum delinquunt. ] Et delictum exigit. Aut jejuniis nimiis affligantur. ] Quod ex Hildemaro duobus modis fieri potest: aut aliquid de cibo et potu subtrahendo eadem qua caeteri hora reficientibus, aut eamdem quam alii sumunt refectionem in vesperam, aut alterum diem differendo. Additque quosdam esse qui nimium jejunium « intelligunt mediam libram ponis solummodo, et unum staupponem aquae in hieme, in aestivo tempore duos;",
+ "candidate_score": 0.627426,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_96_98",
+ "bdc_text": "Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena . Ein Beitrag zur Geschichte der Reformation , 2 . Aufl. , Braunschweig 1892 ; Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2838",
+ "psc_text": "S. Benedictus Anianensis, teste Ardone in ejus Vita, num. 52 (Saec. IV Ben.). Volebat ut nocte « ecclesiae ostiis patefactis hospitibus pateret ingressus: » hinc et in antiqua monasterii S. Galli delineatione contra basilicam describitur susceptio supervenientium fratrum, cum eorum dormitorio. Ita denique Ingelramnus abbas Centulensis (Saec. II Ben.), in Corbeiensi monasterio hospes, interfuisse matutinis legitur in lib. I Mir. S. Adalardi, cap. 2, et Urbanus papa II ad Cavense coenobium accedens (Ms. Chron. Cavens. monast., apud Bolland., 4 Martii): « Aedes ingressus pontifex sacratissimae eucharistiae primum reddito cultu, ad specum se contulit . . . . et nocte ipsa cum eisdem fratribus matutinam laudem solemniter persolventibus devotus interfuit. » Haec obiter dicta sint, non quasi absolute velim hunc esse S. Benedicti sensum, sed ad demonstrandum antiquam consuetudinem, qua ipsi etiam hospites nocte divinis intererant officiis. Et postea sedeat cum eis prior, aut cui jusserit ipse. ] Quia prior, id",
+ "candidate_score": 0.627419,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1212",
+ "psc_text": "inopinato legere juberentur, irreprehensibiles apud eum invenirentur, » inquit praefatus lib. de Cura eccles. Caroli Magni: quae verba indicant contrariam apud alios consuetudinem. Redeo ad S. Benedicti textum, qui non modo lectiones, sed etiam responsoria breviari imperata: quod qui fieri possit, non facile est disserere. Existimat Bernardus Cassinensis breviari posse minus protrahendo, et cum minori nota, aut etiam in directum sine cantu recitando, addens tamen: Qui melius videt, melius dicat. Eadem est sententia Nicolai de Fractura. Censet nihilominus Boherius futurum nihil incommodi, si his in casibus lectionum aut responsoriorum minuatur numerus. Sed refragatur Hildemarus his verbis: « Non attinet ad numerum lectionum brevietur, sed ad quantitatem lectionum, ut quamvis duodecim sint, tamen breviores sint quam debet. » Duodecimum ergo sacrarum numerum lectionum retinere voluit S. P. Benedictus, quem etiam olim observabant Ecclesiae Gallicanae ut patet ex liturgia Gallic., l. II, p. 106. Quod si contigerit, digne inde satisfaciat Deo in",
+ "candidate_score": 0.626296,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_25_27",
+ "bdc_text": "abrileDer Papst hielt sich vom 22 . bis 25 . April in Ferrara auf;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2347",
+ "psc_text": "praecipimus vobis ut jejunetis. » Sanctus Ignatius (Epist. 4 ad Phil.): « Quartis et sextis feriis jejunare non negligatis, ciborum reliquias pauperibus largientes. » Tertullianus (Lib. de Jejun.): « Cur stationibus quartam et sextam feriam sabbati dicamus, » jejunia suo more stationes appellans. Sanctus Clemens Alexandrinus (Lib. VII Strom.): « Novit fidelis aenigmata jejunii horum dierum, quarti, inquam, et sexti. » Sanctus Petrus patriarcha Alexandrinus: « Nemo reprehendit nos observantes quartam feriam et Parasceven, in quibus jejunare juxta traditionem rationaliter nobis praescriptum est. » Sanctus Epiphanius in Synopsi: « Quarta et sexta feria in jejuniis usque ad nonam manere ab apostolis institutum est. » Quapropter mirum videri haud debet, si tanta jejunium istud religione observarent veteres monachi, ut etiam in hospitum adventu illud violare nefas ducerent, nec nisi pro summa necessitate illud solvere praesumerent: « Absque legitimis quartae sextaeque feriae, inquit Cassianus (Lib. V, cap. 24), quocunque pergebamus, quotidiana statio",
+ "candidate_score": 0.626204,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2034",
+ "psc_text": "quia etiam valde periti, et litterati male legunt litteram impraevisam; male vero legens, male pronuntians in pausis, in accentu, in brevibus et longis, in omissione, in adjectione, in mendosa pronuntiatione, non solum fratres audientes non aedificat; verum etiam querelandi causam vel occasionem praestat, » inquit Bernardus Cassinensis, quam expositionem accepit ex Smaragdo, et cum eo sequuntur Nicolaus de Fractura, Petrus Boherius, Joannes de Turrecremata, Matthias Lambertus. Sed Hildemarus aliter: « Fortuito casu, infit, id est subito, vel repente, ac si diceret aliis verbis: nullus ibi legat nisi jussus. » Eodem modo Theobaldus Artaldus. Et haec expositio ut magis naturalis, magis etiam arridet; quamvis sollicitos maxime in praevidendis lectionibus velim lectores, certumque ad id muneris olim tempus illis assignatum legamus (Cap. 37): « Ad matutinalem, et ad majorem missam, inquiunt Divionenses S. Benigni Consuet mss., accipiens librum in quo legendum est, et 487 secedens in minorem chorum, praevidet lectionem. Quod si",
+ "candidate_score": 0.625825,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_90",
+ "bdc_text": "Nach einem vorübergehenden Aufenthalt in Genf wurde Ochino 1555 schließlich Pfarrer der vertriebenen Locarner in Zürich ( Zürich StA , A 350 , Fasz. 5 ) , wo er sich durch eine rege Publikationstätigkeit auszeichnete .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2679",
+ "psc_text": "Longius hic foret, nec praesentis est otii per omnia excurrere monasteria. At praeterire non possum ardens in litteris hoc saeculo excolendis Benedictinarum virginum studium: « Quae laus, inquit iterum Mabillonius (Praef. in saec. III, num. 47), etiam Bonifacio auctori tribuenda est. Is quippe in Britannia cum degeret, non tantum viros disciplinis imbuit, verum etiam monachas, quae tantae sapientiae virum, ut scribit Willibaldus, praeceptorem expetierunt. Quo praeceptore paginarum transcurrentes seriem, coelesti instanter scrutinio inhaerebant, et sacramentorum arcana mysteriorumque abdita jugiter meditabantur. In Germaniam ipse profectus, religiosas feminas e Britannia istuc advocavit, ex quibus CUNIHILT et filia ejus BERATHGIT valde eruditae in liberali scientia in Thuringorum regione constituebantur magistrae, ex Othloni lib. I, cap. 25. Praeter eas Lioba Bischofheimensi Parthenoni a Bonifacio praefecta, lectionis studio tanta diligentia incumbebat, ut nisi orationi vacaret, nunquam divina pagina de manibus ejus abscederet. Nam cum ab ipsis infantiae rudimentis grammatica et reliquis liberalium artium studiis esset",
+ "candidate_score": 0.62547,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2165",
+ "psc_text": "unius pondus habere certissimum est. » Hanc libram fuisse unciarum duodecim colligitur ex paximatiorum pondere, quod sex unciis constitisse patet ex Palladio, qui agens de Paulo Simplice sic habet: « Fert Antonius et imponit mensae quatuor paxamidia sex unciarum, et sibi quidem unum madefecit. » Secundo, S. Benedictus, ubi major est labor, constitutae a se mensurae aliquid superaddi permittit. At vero si tantam panis quantitatem, ut volunt praecitati auctores, quae duobus tribusve hominibus abunde sufficeret, S. Pater dedisset, nihil certe vel edacissimo homini, quantavis fame laboranti, aestu aut operibus attrito, superaddere necesse foret. Tertio, S. Benedictus non plus ad duas refectiones quam ad unicam, cum jejunium est, panis indulget. At qui sexdecim, vel quindecim panis uncias ad unicam refectionem cum duobus tribusve pulmentis homini poenitenti sufficere negat, hic non tam sedare famem quam ventrem non dicam replere, sed exenterare cupit. Quarto: « Apud Gallias, inquit Petrus Damiani (Opusc. 10, cap.",
+ "candidate_score": 0.625379,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2244",
+ "psc_text": "efferendus. Et revera cum nullam amplexatus sit sententiam, si Fossatensem referens mensuram addidit: « Et haec quidem sobrio, pulmonisque in integritate conservandi studioso monacho sufficere poterat, cheopina in prandio, et altera in coena seu collatione sumpta; » joculariter et ironice locutus fuisse potius credendus est. At num Brolium aliquando legerit dissertator, merito dubitaveris: nam discutiens discrimen quod inter ostensas Boherio et Brolio in Fossatensi monasterio mensuras intercedit, absolute dicit Boherio monstratam fuisse mensuram, Brolio econtra pondus; deinde datam S. Mauro a B. Benedicto heminam fuisse aeneam; Brolio monstratum fuisse pondus plumbeum. Sed an ista conveniant cum Brolii textu judicent aequiores viri. An vero aeneum vas, inquit Brolius, quod Fossatenses ostendunt, sit illud B. Mauro a S. Benedicto datum, non satis constat. Certe ecce vas, et illud aeneum, quod tamen non vetat quominus una cum vase pondera etiam asservata fuerint in Fossatensi monasterio. Et haec obiter dicta sint, non quasi approbando",
+ "candidate_score": 0.623148,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_52",
+ "bdc_text": "Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2160",
+ "psc_text": "mittere debuisset, si Romanam S. Benedicti libram, aut heminam admisisset. Missam a Theodemaro abbate imperatori libram statim post ejus 516 obitum in omnibus monasteriis, haud dubium, recipi curavit synodus Aquisgranensis, statuens ut libra panis triginta solidis per duodecim denarios metiatur; et quidem antequam coquatur, ut praefert canonis titulus. Haec verba illis temporibus omnino perspicua, nostris valde obscura, plurimis divinandi occasionem tribuerunt. Nam Gazaeus in notis ad Cassiani lib. V, cap. 5, hunc canonem de pretio triginta solidorum intellexit, eique suffragatur Dadinus Alteserra Ascet. lib. V. Haeftenus de pondere quatuor librarum, hoc est quadraginta octo unciarum, uti se ipse explicat, fretus, seu potius illusus Theodemari verbis ad imperatorem scribentis: « Direximus quoque pondus quatuor librarum, ad cujus aequalitatem ponderis magis debeat fieri, qui in quaternos quadros singularum librarum, juxta sacrum Regulae textum, possit dividi; quando pondus, sicut ab ipso Patre est institutum, in hoc est loco repertum. » Accessit concilii Aquisgranensis",
+ "candidate_score": 0.622879,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2171",
+ "psc_text": "in quaternas quadras singularum librarum juxta sacrae textum Regulae possit dividi. Quod pondus sicut ab ipso Patre institutum est, in hoc est loco repertum. » In quaternas ergo quadras singularum librarum dividebatur, idque juxta sacrae textum Regulae. Hac ratione variae possunt solvi difficultates, quas occasione diversorum ponderum aliquis movere posset, absque eo quod necesse sit recurrere ad ridiculas prorsus ponderum genealogias, quibus odiosos saecularibus monachos reddere quis conetur. Certe haec omnia pondera aliquam prae se ferunt antiquitatem; quibus proinde usi sunt majores nostri, quos adeo modica libra contentos fuisse videmus, ut aliquibus vix sufficeret. Nunc vero Cassinenses, Camaldulenses, Fulienses, et aliae communiter monachorum congregationes tantum unicuique panis apponunt, quantum singulis satis sit. Cistercienses etiam sesquilibram singulis in refectorio ministrasse colligitur ex lib. II de Vita S. Stephani, abbatis Obazinensis, num. 27 (Tom. IV Miscell. Baluz.): « Post tertiam iterum pistrinum ingressi, tantam panum copiam invenerunt, ut totus conventus, qui tunc",
+ "candidate_score": 0.622473,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2167",
+ "psc_text": "si de pane intelligatur, tanta non erat libra Benedictina, quae singulis ad refectionem quotidianam sufficere non poterat. Quinto, S. Odonem, Cluniacensem abbatem, laudant quod mediam duntaxat in die panis libram ederet, quae plane laus magna non foret, si libra Benedictina duobus tribusve hominibus reficiendis sufficeret. Denique Petrus Damiani (Opusc. 15, cap. 8) libram panis monachorum ita describit, ut « novem ornicum, vel tria anserum ova libratis lancibus tantumdem pensent. » Porro novem ornicum sive gallinarum ova uncias sexdecim non multo superant. Haec omnia argumenta aequum rerum aestimatorem persuadent, Benedictinam panis libram uncias quindecim haud superare. Huicce vero assertioni opponet non nemo varia librae panis monachis distribuendi pondera: nam Cassinenses in Declarationibus aiunt: « Pondus librae, ut habuimus a monasterio nostro Cassinensi, fuit unciarum triginta trium. » Simile aut parum absimile olim in Fossatensi S. Mauri monasterio servatum fuisse testantur Petrus Boherius et Jacobus Brolius. Item aliud in Suessionensi S. Medardi,",
+ "candidate_score": 0.622198,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_98_100",
+ "bdc_text": "Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ; Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ; Emidio Campi , in :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2700",
+ "psc_text": "adeo ut mirum sit quosdam lapsum observantiae regularis in scientiam litterarum refundere; qua in re non levem viris sanctissimis inurunt injuriam, qui ut eversam inter monachos disciplinam redintegrarent, nullum salubrius adhiberi 645 posse remedium existimarunt, quam si monachos sacris litterarum studiis informarent; id quod feliciter in Galliis exsecutus est Benedictus abbas Anianensis, et in Anglia Dunstanus, Athelvoldus et Oswaldus pontifices sanctissimi, illuc ad id advocatis ex alienis regnis et provinciis doctissimis monachis. Porro qui asserunt octavo nonoque saeculo scientias in monasteriis tantum florere coepisse, easque ruinae observantiae regularis, quae circa medium saeculum nonum contigit, causas faciunt, a vero longe aberrant. Nam primo litteras longe ante saeculum octavum in monasteriis floruisse supra luce clarius demonstratum est. Secundo, nec verum est, quod lapsum observantiae ex studiis litterarum provenisse docent; qui si legissent historias, non studiis, hujusce rei causam attribuissent, sed bellis civilibus et incursionibus Normannorum, qui spoliatis incensisque monasteriis, monachos omnes sparsim",
+ "candidate_score": 0.621663,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2162",
+ "psc_text": "libram unciarum triginta trinta cum dimidia uti legitimam admittit. Eamdem pro Benedictina agnoscere videntur Jacobus Brolius, monachus S. Germaniae Pratis, in Supplemento Antiq. Paris., pag. 88, et Andreas Quercetanus in not. ad Bibliot. Cluniac. Difficultatis punctum attigit, sed divinando, vir doctissimus Antonius Yepezius: censuit quippe eam legem de pondere librae editam more Francorum, qui libram numericam viginti solidis computare solent; solidum vero duodecim denariis, quem eumdem computandi morem etiam in ponderibus olim adhibuerint. Ex qua observatione intulit libram erudi panis a synodo assignatam constitisse libra sesquimedia, ut coctus panis constaret libra una Parisino more, quae pro una libra viginti quinque solidos exigit, et hanc demum esse libram quam sanctus Benedictus propensam appellat. At difficultatis nodum non modo attigit, sed etiam solvit dissertator Gallicus de hemina vini et panis libra Benedictina. Is enim in libello suo (Num. 25), anno 1667 Parisiis excuso, atque iterum anno 1688 recuso, ex vetustis Francorum legibus",
+ "candidate_score": 0.621373,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2161",
+ "psc_text": "seu potius illusus Theodemari verbis ad imperatorem scribentis: « Direximus quoque pondus quatuor librarum, ad cujus aequalitatem ponderis magis debeat fieri, qui in quaternos quadros singularum librarum, juxta sacrum Regulae textum, possit dividi; quando pondus, sicut ab ipso Patre est institutum, in hoc est loco repertum. » Accessit concilii Aquisgranensis anni 816 decretum, singulis canonicis quatuor panis libras assignans; et tres monialibus, ex quo infert, non minorem monachis quantitatem panis concessam fuisse. Non defuerunt etiam qui solidos pro unciis interpretantes, praescriptam a concilio libram esse unciarum triginta asseruerint. Nicolaus Bravus fatetur concilii sensum assequi se non potuisse; sed interim Cassinensem libram unciarum triginta trinta cum dimidia uti legitimam admittit. Eamdem pro Benedictina agnoscere videntur Jacobus Brolius, monachus S. Germaniae Pratis, in Supplemento Antiq. Paris., pag. 88, et Andreas Quercetanus in not. ad Bibliot. Cluniac. Difficultatis punctum attigit, sed divinando, vir doctissimus Antonius Yepezius: censuit quippe eam legem de pondere librae",
+ "candidate_score": 0.621294,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_98_100",
+ "bdc_text": "Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ; Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ; Emidio Campi , in :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2685",
+ "psc_text": "Bertini monasterio fuerat educatus, duplicem in ecclesia sua restituit scholam; et uni Remigium Antissiodori apud S. Germanum; alteri Hucbaldum Elnonensem seu S. Amandi in Belgio monachos praefecit. Saeculo XI, in omnibus passim monasteriis florebant litterarum scientiae; quae res adeo perspicua est, ut in ea probanda diutius immorandum non sit. Saeculo XII ineunte antiquum priscorum monachorum fervorem renovarunt Cistercienses, qui in ipsis ordinis sui cunabulis studiis litterarum operam dare coeperunt; vivente certe S. Bernardo, ut patet ex libro Institutorum capituli generalis Cisterciensis, qui liber complectitur varias definitiones ab initio ordinis in capitulis generalibus editas usque ad annum 1134, quo ipsa prodiit in lucem, hoc est annis circiter viginti ante S. Bernardi obitum. In eo siquidem exstat integrum caput de pueris litteras discentibus (Cap. 76) , quo praescribitur ut « nullus puerorum doceatur litteras intra monasterium, vel in locis monasterii, nisi sit monachus, vel receptus in probatione novitius; quibus tempore lectionis discere",
+ "candidate_score": 0.620993,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2135",
+ "psc_text": "fugiens, et potus ebrietatem, ut et sustineat, et non noceat, olera, legumina, farina aquis mixta, cum parvo panis paximatio, ne venter oneretur, et mens suffocetur. » Et tamen sancti Columbani discipulos aliquando etiam piscibus usos fuisse constat ex Vita sancti Galli cap. 6, saec. II Benedic. Regula S. Isidori (Cap. 10): « Per omnem autem hebdomadam fratres viles olerum cibos ac pallentia utantur legumina. In diebus vero sanctis interdum cum oleribus levissimarum carnium alimenta. » Et alibi idem S. Isidorus monachorum vitam describens (Lib. II de Eccles. Offic., cap. 15): « Non solum a carnibus et vino abstinent pro sufficientia domandarum libidinum, sed etiam ab omnibus quae ventris et gutturis provocant appetitum. » Regula S. Fructuosi (Cap. 5): « Vivant solis oleribus et leguminibus, raroque pisciculis fluvialibus vel marinis; et hoc ipsum quoties se opportunitas fratrum vel festivitas solemnitatis dederit alicujus, servata in his et similibus causis discretione majoris. »",
+ "candidate_score": 0.62053,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2112",
+ "psc_text": "qui panem cum sale et aqua percipiunt, ubi autem praeter haec aliud aliquid additur, perfectum jejunium non vocatur. » Omnibus mensis. ] Hanc lectionem, quam vulgatae retinent editiones, et in quibusdam codicibus reperiri docent Hildemarus, Bernardus Cassinensis et Boherius, reprobat idem Hildemarus, et cum eo praefati commentatores, cujus loco substituunt omnibus mensibus, sicuti exstat in Regula Magistri cap. 26. Quam lectionem sequuntur antiquae versiones Gallicae, inter alias vetus ex ms. Conch., quae hunc locum ita reddit: en tous les moys de l' an; versio Joannis de Précis cum alia antiqua monasterii S. Remigii Rhemensis: en tout temps; Guidonis Juvenalis: en tout le temps de l' an; Matthiae Lamberti: tous les mois de l' an; altera recentioris auctoris: en tous les mois de l' année. Quam lectionem praefert Menardus, aitque S. Benedictum hic occurrere pravae quorumdam consuetudini, qui ob calores plura fercula in aestate quam in hieme quotidie apponi volebant; quod",
+ "candidate_score": 0.620285,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_118",
+ "bdc_text": "Wer fahen welle , der hat von einem jettlichen pffund ein bolino Gemeint ist wohl :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2274",
+ "psc_text": "eo saeculo, id est IX, scribebat, unus ex illis fuerit; nam ex duabus quas refert opinionibus, semper laxiori favet. Sed videat ipse dissertator num legerit attente et cum examine quae asserit, aut ne praecipiti oculo praefationem perlustravit. Deflexerint monachi saeculo VIII ab exacta Regulae observatione, nec ne, per me licet. Vixerit in Remensi sancti Remigii monasterio 543 saeculo IX, Bertigarius monachus, permitto; at non Bertigario longe antiquior auctor, qui tractatum de ponderibus et mensuris composuit, quem quidem Bertigarius tanquam alienum fetum, non suum, Ebone Remensi pontifice, scribebat in Remigiano monasterio. Quod si verus illius tractatus auctor esset Bertigarius monachus, neque tamen obtineret inde dissertator quod desiderat. Nam dum auctor in eam propendet sententiam, quae tres sextario libras, heminae libram et dimidiam tribuit, haud dubium locutus esset secundum usum sui monasterii, hoc est secundum institutum in omnibus Galliae monasteriis usum ab Aquisgranensi concilio, ex cujus decreto Benedictina hemina omnibus in coenobiis",
+ "candidate_score": 0.619552,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_98_100",
+ "bdc_text": "Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ; Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ; Emidio Campi , in :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1602",
+ "psc_text": "qui revera urit animam; « sed ustio ista a peccati rubigine humilem purgat animam, superbam vero in plumbi convertit naturam, » inquit Smaragdus. De triplici hoc gradu ita discurrit sanctus Bernardus (Serm. 44, in Cant.): « Necessarium habet spiritalis medicus etiam vinum fervidi zeli cum oleo mansuetudinis, cui sane convenit non modo consolari pusillanimes, sed etiam corrigere inquietos: si enim viderit illum qui vulneratus est, id est qui peccavit, blandis ac lenibus hortamentis, quae in eum praerogata sunt, minime emendatum, magis autem abutentem sua mansuetudine, et patientia negligentiorem fieri, et in peccato suo etiam securius obdormire; frustrato tam suavium oleo monitionum, oportebit sane mordacioribus uti medicamentis, et vinum compunctionis infundere, duris videlicet cum eo increpationibus agere; et si causa requirit, et duritia tanta est, etiam censurae ecclesiasticae baculo percellere contemptorem. » In tertio autem gradu quartum scilicet jejunium contineri docent, et certe una cum excommunicatione solet jungi; nam S. P.",
+ "candidate_score": 0.619351,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_98_100",
+ "bdc_text": "Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ; Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ; Emidio Campi , in :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2942",
+ "psc_text": "ut patet ex Vita S. Benedicti abbatis Anianensis (Saec. IV Ben.), qui, testante Ardone ejus discipulo, « concessit necessitatis causa, propter quam regula jubet, duas scilicet stamineas, etc. » Totidem antea suis permiserat S. Fructuosus in Regulae cap. 4, et postea concilium Aquisgranense, can. 22, Regulaque solitariorum, cap. 49. Sed et Ansegisus abbas Fontanellensis in sua constitutione de victu et vestitu monachorum « drappos albos 20, de quibus camisiae 20 fieri possent, » suis Fontanellensibus assignavit. Denique sanctus Odilo abbas Cluniacensis (Apud Boll. 1 Januar.) « die quodam duos in itinere pueros fame peremptos reperit. Mox equo desiliens, laneam qua indutus erat ad carnem subduxit sibi interulam, eaque, prout velaminis quantitas permittebat, utrumque cadaver obvolvens, exhibet mortuis sepulturam, » quemadmodum scribit Petrus Damiani in ejus Vita. Caeterum nostris lineis uti camisiis, praeterquam forte infirmis, nunquam licuit. « Monachi, inquit Zacharias papa in epistola ad Pipinum et universos Franciae episcopos et",
+ "candidate_score": 0.618843,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_52",
+ "bdc_text": "Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2102",
+ "psc_text": "Benedictus. Respondeo capitulum istud intelligendum esse de refectione quae jejunii diebus unica fit ad nonam, ad quam tria quidem pulmenta sanctus Pater indulget, aut certe illos monachos locutos fuisse juxta usum sui monasterii. 503 Tertio opponi posset Hildemari testimonium ad haec verba addatur et tertium sic scribentis: « Hoc autem notandum est, quia in diebus privatis, si non fuerit calor, aut maximus labor, duo debent esse ad sextam pulmentaria cocta et unum crudum, et ad seram tertium coctum, si coenaturi sunt ad aestimationem panis; id est, quia sicut ipse dicit, duas partes librae panis debet monachus manducare ad sextam, et tertiam ad seram, si coenaturus est; ita etiam de pulmentis intelliguntur, hoc est duo pulmenta cocta habeat monachus ad sextam, et tertium crudum; et ad seram unum pulmentum coctum, quod est jam tertium coctum, sicuti tertiam partem librae panis. Si autem ad nonam fuerit manducandi tempus, jussit dari duo pulmenta",
+ "candidate_score": 0.618741,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_23_25",
+ "bdc_text": "und Blau als Farben des Farnese- Papstes. . Und am 22 . abrileDer Papst hielt sich vom 22 .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2980",
+ "psc_text": "habentes, sed vilem, incultum, villosum, a caeterorum habitu monachorum valde dissimilem, ovibus ipsis a quibus sumptus fuerat valde consimilem. » In statutis etiam Gauderici abbatis Reomaensis circa annum 1280 decernitur quolibet anno singulis tradi cucullam et froccum de panno rosseto. Denique scribit Antonius Yepezius primarium suae congregationis habitum castaneum sive cervinum fuisse. Ad vitandam autem omnem in habitu diversitatem, Clemens V in concilio Viennensi statuit. « ut superior vestis ipsorum habitui proxima nigri, bruni, aut albi coloris existat. » At quid pluribus disputare de colore vestium, cum de eo monachos causari vetuerit S. P. Benedictus? « Noli, inquiebat Petrus Venerabilis (Lib. IV, epist. 17), oro te, frater, si ovis Christi esse cupis, vario de vellere causari, quia nullum de ovili suo pastor ille projicit, nisi quem non coloris varietas, sed fidei vel charitatis laesio ab ovium suarum grege secernit: non, inquam, secernit quemquam ab ovili suo propter colorem, qui de",
+ "candidate_score": 0.618352,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_98_100",
+ "bdc_text": "Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ; Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ; Emidio Campi , in :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1846",
+ "psc_text": "» Nostros vero quod spectat S. Salaberga, Laudunensis abbatissa (In ejus Vit. n. 24, saec. II Bened.) « coquinam, vel reliquas causas [ Forte curas], quae monasticis rebus peragi solent, vicissim suis hebdomadibus ministrabat. » S. Benedictus, abbas Anianensis teste Ardone ejus discipulo, in ejus Vita, num. 14, « laborantibus fratribus ipse aliquando collaborare, aliquando autem eorum ad vescendum decoquere victum, librumque 443 etiam pariter circa coquinam occupatus scribere satagebat; lignamina vero saepe propter penuriam boum humeris propriis cum discipulis deferebat. » De Eigili etiam, Fuldensi abbate, ita scribit Candidus in ejus Vita, n. 24 (Saec. IV Ben., part. I): « Hic quoque, sicut semper facere consueverat, cum consilio et consensu fratrum suorum constituit atque decrevit, ut fratres qui extra monasterium ministeria praevidere noscuntur, fratribus infra monasterium commanentibus per singulas anni septimanas juxta ordinationem praepositi vel decanorum in cibo, et potu, atque aliis quibuslibet commodis monasticae vitae congruentibus, super indictam",
+ "candidate_score": 0.617158,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_98_100",
+ "bdc_text": "Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ; Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ; Emidio Campi , in :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2660",
+ "psc_text": "n. 1, saec. I Bened.) Brendano abbati, « eo tempore viro sanctitate et scientia famosissimo, litteratoriae » imbuendus disciplinae traditus sit. Nec mihi dubium est olim Britanniam, ut fidei mysteriis, ita litterarum scientiis institutam fuisse a monachis, agente S. Patricio ejusque discipulis, qui primi in Hibernia verbi divini semina diffuderunt. Venio ad saeculum VI, quo Benedictinus ordo, in quo thesauros sapientiae et scientiae hactenus reconditos crederes, ortum simul et incrementum accepit. Qualis fuerit primorum S. Benedicti discipulorum oraxis, aliqua ex parte discere possumus ex his quae scribit Cassiodorus ad Vivarienses suos monachos, qui a Cassino haud procul dissiti, Benedictinis haud dubium parebant institutis. His imprimis commendat sacrae Scripturae studium, historiae ecclesiasticae lectionem, SS. Patrum, maxime Hilarii, Cypriani, Ambrosii. Hieronymi et Augustini scripta; tum hortatur eos ad Dionysii Exigui monachi canones ecclesiasticos assidue legendos. « ne videamini, inquit, tam salutares ecclesiasticas 636 regulas culpabiliter ignorare. » Et paulo post addit (Divin.",
+ "candidate_score": 0.617002,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_39",
+ "bdc_text": "mit praunem sammet und tamast , und darnach die kardinäl und darnach der bapst .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2068",
+ "psc_text": "habeantur, et cum homines communicaverint, detur statim unicuique panis buxea priusquam recedant, et paululum vini, ne forte quidpiam de sacramento in ore remanserit, quod exspuendo facile emitti queat. Quae sane laudata consuetudo omnibus probatur, sumpsitque originem ex institutione B. Benedicti. Instituit namque vir ille sanctissimus ob eamdem causam, ut illi qui aliis fratribus debent in prandio post communionem minis rare, aliquid prius comederent. Atque hoc quidem prandium mixtum appellari solet. » Similis institutio vigebat olim in Suessionensi S. Gervasii cathedrali ecclesia, in cujus antiquo rituali tempore Nivelonis episcopi manu exarato, ad diem sacrum Paschae praescriptum legitur, ut « paretur mensa quaedam a custodibus ad cornu altaris quod respicit ad aquilonem, et cooperiatur mappa mundissima, quae vestiatur vasis de auro et argento, in nonnullis autem vasorum vinum infundatur super mappam, praeterea plures oblatae ponantur, ad quam mensam, inquit paulo post, debent omnes qui communicaverint venire ut de oblatis et vino respurgat",
+ "candidate_score": 0.616922,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_98_100",
+ "bdc_text": "Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ; Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ; Emidio Campi , in :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2666",
+ "psc_text": "tantum virum, qui monachorum leges apprime noverat, imo qui monasticam vitam et ipse professus creditur, eos ad aliena suae religioni studia impulisse. Exemplo esse potest Dionysius monachus, cognomento Exiguus, sed eruditione plane maximus, cujus elogium idem Cassiodorus contexuit. Et certe si in Romano S. Andreae monasterio non floruissent hoc saeculo litterarum studia, qua ratione Gregorius Magnus tot verbi divini praecones in Britanniam mittendos exinde extrahere potuisset? Nam et remanere debebant aliqui in commune monasterii, ipsiusque Ecclesiae catholicae, cui potissimum illis temporibus inserviebant monachi, commodum. Quam in Italia ebiberant Benedictini monachi doctrinam eamdem in Britanniam profecti eructarunt: quamvis in Hibernia jam viguisse litterarum studia modo probaverimus ex Vitis SS. Gildae, Samsonis et Maglorii, qui ab Eltuto abbate liberales artes didicerunt; et ex Vita S. Maclovii, qui in Brendani abbatis monasterio iisdem in studiis profecit. Idem demonstrari amplius posset tam ex Vita S. Constantini, num. 1, qui ex rege monachus factus, saeculo",
+ "candidate_score": 0.616892,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_98_100",
+ "bdc_text": "Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ; Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ; Emidio Campi , in :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2658",
+ "psc_text": "cum Polichronio doctrinae scientiis imbuti fuerunt Severus Trevirensis, Albinus Catalaunensis, Aventinus Trecensis episcopi, et S. Aemilianus: omnes vitae merito et sanctitate insignes. Idem de Britanniae monachis asserendum esse constat, tum ex vita S. Gildae abbatis Ruyensis (Saec. I Bened.), qui sub finem saeculi V abbati « Hilduto traditur imbuendus, qui suscipiens sanctum puerulum, sacris litteris coepit instruere illum; et videns eum formae specie fulgentem, ac liberalibus studiis instantissime intentum, benigno amore dilexit, etc. » Sub eodem magistro profecere etiam Samson et Paulus, quorum primus Dolensis, alter Oximensis fuit episcopus ex ejusdem Vitae n. 3. Et quidem de S. Samsone constat ex ejus Vita n. 7, ab auctore subaequali scripta, ubi de Hilduto sive Eltuto magistro sic disserit: « Ille vero Eltutus de totis Scripturis Veteris ac Novi Testamenti, et omnis philosophiae generis, geometriae scilicet ac rhetoricae grammaticae, et arithmeticae, et omnium artium philosophiae omnium Britannorum peritissimus erat. » Additque: «",
+ "candidate_score": 0.616474,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_60",
+ "bdc_text": "Ich schrib üch nüwe zeittungNachricht. , das man hie zuͦ Ferara in der fastenFastenzeit .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2579",
+ "psc_text": "Petrus Boherius, et Joannes de Turrecremata. Et sic horam integram cum dimidia, hoc est septimam totam et mediam octavam somno impendebant. Regulae Tarnatensis, S. Isidori et S. Fructuosi tres quieti meridianae horas concedunt. Cassinenses a Pascha (Declarat. Cassin., cap. 48), sive a festo S. Benedicti ad medium Aprilem una hora, a medio Aprili ad medium Augustum duabus horis, inde ad idus Septembris una hora dormiunt et silent. Ad silentium quod spectat, scribit Hildemarus quod incipi debet ad tertiam, quamvis id Regula non dicat; sed loquitur haud dubium secundum usum sui monasterii. Si autem necessitas loci vel paupertas exegerit, ut ad fruges colligendas per se occupentur. ] Etiam omissa lectione, ut praescribit supra citatus canon 17 concilii Aquisgranensis, et antea Regula secunda et tertia SS. Patrum cap. 5, et Regula S. Macarii cap. 10, atque ut S. Maurum fecisse docet Faustus (In ejus Vita num. 15), scribens eum cum fratribus ad",
+ "candidate_score": 0.616241,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_39",
+ "bdc_text": "mit praunem sammet und tamast , und darnach die kardinäl und darnach der bapst .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2172",
+ "psc_text": "aliae communiter monachorum congregationes tantum unicuique panis apponunt, quantum singulis satis sit. Cistercienses etiam sesquilibram singulis in refectorio ministrasse colligitur ex lib. II de Vita S. Stephani, abbatis Obazinensis, num. 27 (Tom. IV Miscell. Baluz.): « Post tertiam iterum pistrinum ingressi, tantam panum copiam invenerunt, ut totus conventus, qui tunc centum viginti et amplius erant, libram panis et dimidiam, more solito, singuli habuissent. » Et haec de quantitate panis; nunc de qualitate. 519 Veteres monachi paximatiis communiter vescebantur. Paximatii etiam panis meminit Regula sancti Columbani, cap. 3. Paximatium autem nonnullis est panis subcinericius; aliis panis bis coctus: hinc frequens in Vitis Patrum panis sicci mentio. Qualem vero panem monachorum esse voluerit sanctus Benedictus? Haud dubium quin cibarium et grossiorem, qualem pauperes decet; et quem propriis fratres conficerent manibus. Exstat Cisterciensium statutum prohibens primarium panem, quem vulgo candidum vocant, fieri, etiam in praecipuis festivitatibus (Instit. Cist. cap. 14): « Ne fratres",
+ "candidate_score": 0.615726,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_39",
+ "bdc_text": "mit praunem sammet und tamast , und darnach die kardinäl und darnach der bapst .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2064",
+ "psc_text": "sacras lectiones praefatus abbas allocutus est. » Frater autem hebdomadarius accipiat mixtum. ] Quid sit mixtum docent Regulae commentatores antiqui et recentes. « Quod dicit accipiat mixtum, inquit Smaragdus, panis intelligitur simul et vinum; in multis enim provinciis panis tantum et vinum quod super altare offertur, mixtum vocatur. » Et Hildemarus: « Mixtum enim intelligitur panis et vinum, sicut superius dicit singulos biberes et panem. » S. Hildegardis: « Accipiat mixtum, scilicet prandium, id est panem et potum. » Bernardus Cassin.: « Paulus Diaconus idem esse dicit mixtum accipere, quam mordere quod simul et prae manibus haberi potest, et hoc est sumere singulos biberes et panem. » Richardus de Sancto Angelo: « Mixtum, id est, modicum cibi; panis enim cor hominis confirmat, et vinum laetificat cor hominis. » Petrus Boherius: « Vulgare est Italicorum dicere mixtum illam levem comestionem quae prandium antecedit. » Joannes de Turrecremata: « Accipiat mixtum, id",
+ "candidate_score": 0.615576,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_98_100",
+ "bdc_text": "Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ; Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ; Emidio Campi , in :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_781",
+ "psc_text": "Et sane S. Benedictus qui illo 183 capite omne cum excommunicatis colloquium prohibet, capitis titulum ita effert: De his qui sine jussione abbatis junguntur excommunicatis; non dicit junguntur vel loquuntur; quia utrumque sub verbo junguntur intelligitur. Addet aliquis locum ex cap. 49 de observatione Quadragesimae, in qua S. Pater praecipit aliquid subtrahi de loquacitate aliorum temporum; confirmaturque ex perpetua ordinis praxi, cujus exemplum videre est in Vita S. Frodoberti abbatis Cellensis Saec. II Bened., p. 630 , ubi quandoque cum discipulis colloquium familiare habuisse dicitur. Hinc fit ut taedio non afficiantur monachi, et severius post haec silentium observetur, ut docet S. Hildegardis. Pertimescendumque est ne si diutius aut silentio, aut orationi occupetur animus, tandem deficiat, sicut arcus, qui, cum nimis aut diutius distenditur, vel debilitatur, vel frangitur. Nec refert quod Regula cap. 42 jubet omni tempore silentio studere monachos; nam multum differunt semper silere, et omni tempore silentio studere; semper",
+ "candidate_score": 0.61549,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_98_100",
+ "bdc_text": "Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ; Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ; Emidio Campi , in :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2650",
+ "psc_text": "Eodem tempore vivebat alter Ammonius, abbatis Pambo discipulus, vir insigniter doctus (Pallad. in Laus., c. 12) , qui « Vetus et Novum Testamentum dicebat memoriter, et in doctorum virorum Origenis, et Didymi, et Pierii, et Stephani scriptis ita erat versatus, ut sexagies centena millia versuum percurrerit. » Hic magno Athanasio Romam proficiscenti datus est socius, vir, teste Socrate (Lib. IV, cap. 18), adeo « parum curiosus, ut cum Romae una cum Athanasio forte versaretur, nihil ex magnificis urbis operibus, praeter templum Petro et Paulo dicatum, videre omnino desideraret. » Adeo verum est, quod aiunt nonnulli, scientiam in monachis parere curiositatem, eosque ad curas externas plus aequo effundere. Eodem referri debet quod de Theone abbate, qui triginta annis in domuncula seorsum inclusus silentium exercuit, tradunt Rufinus (Ruf. lib. II de Vit. Patr. cap. 6) et Palladius (Pall. Laus. cap. 50), quod scilicet « erat vir eruditus in triplici gratia sermonum, in",
+ "candidate_score": 0.615224,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_39",
+ "bdc_text": "mit praunem sammet und tamast , und darnach die kardinäl und darnach der bapst .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2395",
+ "psc_text": "] Id est simul, sive, ut alii legunt, in unum locum, seu in uno loco. De loco ubi facienda sit collatio, diximus in lib. I de Antiq. monach. Ritibus, cap. 11. Et legat unus collationes. ] Quales descripsit Cassianus. Vel vitas Patrum, aut certe aliquid quod aedificet audientes. ] Quod Smaragdus explicat « de homiliis Patrum, in quibus aedificationes pleniter scriptae sunt audientium; vel certe de expositionibus librorum catholicorum, quae ab orthodoxis factae sunt viris, in quibus sancta sufficienter sanctis doctrina redundat monachis. » Similiter Bernardus Cassinensis: « De homiliis sanctorum doctorum, et aliis moralibus et aedificationis documentis. » Et Nicolaus de Fractura: « De homiliis sanctorum Patrum, et aliis moralibus, et de lib. Dialog. B. Gregorii, de vitis Patrum, et aliis similibus. » Ita sanctus Benedictus abbas Anianensis unum « ex sanctorum doctorum homiliis, quae in exhortationem monachorum sunt prolatae conjunxit librum; eumque omni tempore in vespertinis collectis legere",
+ "candidate_score": 0.614802,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_60",
+ "bdc_text": "Ich schrib üch nüwe zeittungNachricht. , das man hie zuͦ Ferara in der fastenFastenzeit .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2336",
+ "psc_text": "frangi, sit extra sedem suam in ecclesia per quadraginta dies. Et si vicarius idem fecerit, sit novitius per quadraginta dies. A Pascha usque ad festum Exaltationis tertia, et quinta feria, nec non et sabbato, exceptis praecipuis jejuniis, iterato reficimus; in quo spatio jejunia secundae et quartae feriae non dimittantur omnino. » Tandem ex primis sancti Stephani abbatis Obazinensis discipulis (In ejus Vit. lib. I, num. 15, tom. IV Miscell. Baluz.): « Nullus nisi in die dominico jejunium solvere tam aestate quam hieme praesumebat, nisi aut juvenili aetate, aut gravi infirmitate detineretur. » His adjiciendum reor antiquum fragmentum de Graecorum jejunio, quod ex ms. codice bibliothecae Colbertinae num. 6041 eruit et in Latinum transtulit noster Jacobus Loppin, prout sequitur: « Ordo ex divinis et sacris canonibus atque etiam ex typicis sanctorum et Deiferorum Patrum excerptus ad eos qui vitam Deo gratam degere cupiunt. Incipiendum est a splendida et prima dominica Paschatis",
+ "candidate_score": 0.614397,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_60",
+ "bdc_text": "Ich schrib üch nüwe zeittungNachricht. , das man hie zuͦ Ferara in der fastenFastenzeit .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2314",
+ "psc_text": "Pascha usque ad Pentecosten, ad sextam reficiant fratres, et ad seram coenent. A Pentecoste autem tota aestate (si labores agrorum non habent monachi, aut nimietas aestatis non perturbat) quarta et sexta feria jejunent usque ad nonam: reliquis vero diebus ad sextam praudeant. Quae prandii sexta, si opera in agris habuerint, aut aestatis fervor minus fuerit, continuanda erit, et in abbatis sit providentia; et sic omnia temperet atque disponat, qualiter et animae salventur, et quod faciunt fratres, absque justa murmuratione faciant. Ab idibus autem Septembris usque ad caput Quadragesimae, ad nonam semper reficiant. In Quadragesima vero usque ad Pascha ad vesperam reficiant. Ipsa tamen vespera sic agatur, ut lumine lucernae non indigeant reficientes; sed luce adhuc dici omnia consumentur. Sed et omni tempore, sive coenae sive refectionis hora sic temperetur, ut cum luce fiant omnia. COMMENTARIUS. Hactenus de mensura cibi et potus S. P. Benedictus. Sed quia omnia tempus habent, et",
+ "candidate_score": 0.614166,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_52",
+ "bdc_text": "Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2158",
+ "psc_text": "videtur synodus Aquisgranensis, statuens « ut poma et lactucae, nisi quando alius cibus sumitur, non comedantur. » Panis libra una propensa sufficiat in die. ] De pondere hujus librae inter se non consentiunt auctores. Libra est duplex, Romana unciarum duodecim, et mercatoria sexdecim; utraque etiam minor Neapolitana. An vero alterutram adoptaverit S. P. Benedictus non constat. Singulare pro suis discipulis librae pondus instituisse, communis est sententia. Idque persuadent, 1º quod sanctus Pater discipulum suum B. Maurum dirigens in Gallias, cum sacro Regulae textu pondus librae panis eidem deferendum secum tradiderit (Faust. in Vita sancti Maur., num. 29); quod, si singulare non exstitisset, haud necesse fuisset illud eo deferre, cum simile in Gallia reperiri posset; 2º quod, everso a Longobardis monasterio, Cassinenses Romam aufugientes S. Regulae textum cum relicta sibi a S. Benedicto panis libra secum detulerint; cujus pondus, restaurato postea monasterio, Zacharias papa ibidem restituit (Leo Ostiensis Chron. Cassin., lib.",
+ "candidate_score": 0.614111,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_98_100",
+ "bdc_text": "Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ; Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ; Emidio Campi , in :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2688",
+ "psc_text": "dicere; sufficient conciliorum summorumque pontificum decreta ad eos revincendos qui nullas asserunt exstare sanctiones ecclesiasticas quibus permittantur aut praecipiantur monachis studia. Concilii Aquisgranensis supra citata non revocamus statuta. Celebris est edita in concilio Viennensi Clementis V decretalis, in qua inter alia ad propositum nostrum legitur: « Ut ipsis monachis proficiendi in scientia via opportunior non desit, in singulis ipsorum monasteriis, quibus ad hoc suppetunt facultates, idoneus teneatur magister, qui eos in primitivis scientiis instruat diligenter. » Concilii Viennensis decretum amplius explicat Benedictus papa XII in sua pro monachis Benedictinis constitutione, ubi sic loquitur (Cap. 6): « Quia vero per exercitium lectionis acquiritur scientiae margarita, et per studium sacrae paginae ad cognitionem excellentiae divinae familiarius pervenitur, ac per cognitionem humani juris animus rationabilior efficitur, et ad justitiam certius informatur; nos cupientes, ut viri ejusdem ordinis seu religionis in agro dominico laborantes in primitivis, ac deinde in divini et humani, canonici videlicet",
+ "candidate_score": 0.613992,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_60",
+ "bdc_text": "Ich schrib üch nüwe zeittungNachricht. , das man hie zuͦ Ferara in der fastenFastenzeit .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2356",
+ "psc_text": "loquitur (Collat. 21, cap. 23): « Ut ergo et diebus festivis statutae consuetudo solemnitatis conservetur, et saluberrimus parcimoniae modus minime transcendatur, sufficit ut indulgentiam remissionis eousque progredi patiamur, ut cibus qui hora diei nona fuerat capiendus, paulo citius, id est sexta hora pro festivitatis tempore capiatur, ea ratione duntaxat, ut escarum solitus modus vel qualitas non mutetur, etc. » Et ex sancto Hieronymo ad Eustochium de monachis scribente (Epist. 22), quod « a Pascha ad Pentecosten coenae mutantur in prandia, quo et traditioni Ecclesiae satis fiat, et ventrem cibo non onerent duplicato. » Idem etiam post scriptam S. P. Benedicti Regulam advertere licet in Regula sancti Fructuosi, in qua haec lego: « A Pascha usque ad Pentecosten reficiendum est ad sextam, et monophagia, id est unica refectio conservanda est. » Idem et de nostris Fuldensibus refert Mabillonius (Praefat. ad saec. III, part. I, num. 25), quod scilicet « abstinuere a",
+ "candidate_score": 0.613937,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_98_100",
+ "bdc_text": "Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ; Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ; Emidio Campi , in :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_790",
+ "psc_text": "« Silentium, inquit Lib. II Histor. Occid. cap. 14, per totam fere diem observantes, mutuis collocutionibus et collationibus unam sibi horam reservant, invicem consolantes, et invicem instruentes. » Quod ita explicat Julianus Varnier De Ant. Praxi Regul. S. B., cap. 16, non quasi singulis diebus unam horam ad mutuam collocutionem reservarent; sed quod, cum abbas fratribus loquendi licentiam indulgeret, integram in id exercitii horam impenderent. Et de hac hora intelligendus S. Bernardus, ubi superbum monachum describens, haec habet In Tract. de Grad. humil., c. 14: « Cum autem pulsato signo necesse est interrumpi colloquium, horam longam breve queritur intervallum. » His in colloquiis, ut id obiter observem, aliquando sermo agebatur de litteris: Si de litteris sermo exoritur, inquit S. Bernardus, vetera proferuntur et nova; volant sententiae, verba resonant ampullosa; aliquando de religione: Quod si de religione agitur, statim visiones et somnia proferuntur, deinde laudat jejunia, etc.; aliquando de rebus jocosis:",
+ "candidate_score": 0.612865,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_98_100",
+ "bdc_text": "Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ; Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ; Emidio Campi , in :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2270",
+ "psc_text": "(In Resp. ad object., n. 7). Hactenus satis demonstratum existimo non probasse dissertatorem in suis responsis immutatas adusque sanctum Benedictum Romanorum antiquas mensuras viguisse. At multo minus probat eas eo tempore 542 per totam Italiam usu receptas fuisse. Nam quem ad id astruendum profert, Nicolaum de Fractura, qui annis post sancti Benedicti obitum septingentis quinquaginta duobus scripsit; quem etiam, si non erraverit typographus, integro saeculo antiquiorem facit, is nimis remotus est testis quam ut faciat fidem, cum scripsit quod suo tempore, id est anno 1299, inferioris Italiae populi « communiter circa mensuram hujusmodi usum sequuntur Romanum. » Potuerunt enim in tanto temporis intermedio populorum illorum leges non semel mutari. O si quis adeo dissitum testem dissertatori produceret, Deus bone, quam longe valere juberet! Sed videamus num id revera docuerit Nicolaus, quod cum asseruisse dicit dissertator: « Hemina, inquit, est mensura competens ad bibendum in uno prandio; quae usque hodie in",
+ "candidate_score": 0.612202,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_98_100",
+ "bdc_text": "Roland H. Bainton , Bernardino Ochino esule eriformatore senese del Cinquecento 1487-1563 , Florenz 1940 ; Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ; Emidio Campi , in :",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2838",
+ "psc_text": "S. Benedictus Anianensis, teste Ardone in ejus Vita, num. 52 (Saec. IV Ben.). Volebat ut nocte « ecclesiae ostiis patefactis hospitibus pateret ingressus: » hinc et in antiqua monasterii S. Galli delineatione contra basilicam describitur susceptio supervenientium fratrum, cum eorum dormitorio. Ita denique Ingelramnus abbas Centulensis (Saec. II Ben.), in Corbeiensi monasterio hospes, interfuisse matutinis legitur in lib. I Mir. S. Adalardi, cap. 2, et Urbanus papa II ad Cavense coenobium accedens (Ms. Chron. Cavens. monast., apud Bolland., 4 Martii): « Aedes ingressus pontifex sacratissimae eucharistiae primum reddito cultu, ad specum se contulit . . . . et nocte ipsa cum eisdem fratribus matutinam laudem solemniter persolventibus devotus interfuit. » Haec obiter dicta sint, non quasi absolute velim hunc esse S. Benedicti sensum, sed ad demonstrandum antiquam consuetudinem, qua ipsi etiam hospites nocte divinis intererant officiis. Et postea sedeat cum eis prior, aut cui jusserit ipse. ] Quia prior, id",
+ "candidate_score": 0.612056,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_39",
+ "bdc_text": "mit praunem sammet und tamast , und darnach die kardinäl und darnach der bapst .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1891",
+ "psc_text": "dare hujusmodi servitoribus legumina, vel olera, in parva tamen quantitate, et modica, respectu prandentium, quod non reprobo, » inquit. Sed hoc 453 praeter Regulam S. P. Benedicti; quamvis id aliquando permittant Bursfeldenses, in quorum Caeremoniali reperio (Dist. 3, c. 17): « Diebus quibus uti licet mixto, poterit abbas, quibus necessarium viderit, loco mixti pulmentarium aliquod indulgere. » Addit Boherius: « Vidi in quibusdam magnis monasteriis dare panem sine certa mensura hujusmodi praegustantibus; sed magister novitiorum, quia ibi consueverunt pueri confluere, faciebat signum sufficientiae; et tunc uno momento omnes pariter recedebant. » In diebus autem solemnibus usque ad missas sustineant. ] Hujus exceptionis varias rationes afferunt antiqui Regulae commentatores. Imprimis Hildemarus mentem suam ita explicat: « Consuetudo namque fuit in illa terra, sicut et hodie faciunt canonici, post missam statim incipere sextam. Voluit itaque B. Benedictus tollere hanc consuetudinem; ideo dixit usque ad missam sustineant, ut dum ante missam non audet",
+ "candidate_score": 0.611772,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_52",
+ "bdc_text": "Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2165",
+ "psc_text": "unius pondus habere certissimum est. » Hanc libram fuisse unciarum duodecim colligitur ex paximatiorum pondere, quod sex unciis constitisse patet ex Palladio, qui agens de Paulo Simplice sic habet: « Fert Antonius et imponit mensae quatuor paxamidia sex unciarum, et sibi quidem unum madefecit. » Secundo, S. Benedictus, ubi major est labor, constitutae a se mensurae aliquid superaddi permittit. At vero si tantam panis quantitatem, ut volunt praecitati auctores, quae duobus tribusve hominibus abunde sufficeret, S. Pater dedisset, nihil certe vel edacissimo homini, quantavis fame laboranti, aestu aut operibus attrito, superaddere necesse foret. Tertio, S. Benedictus non plus ad duas refectiones quam ad unicam, cum jejunium est, panis indulget. At qui sexdecim, vel quindecim panis uncias ad unicam refectionem cum duobus tribusve pulmentis homini poenitenti sufficere negat, hic non tam sedare famem quam ventrem non dicam replere, sed exenterare cupit. Quarto: « Apud Gallias, inquit Petrus Damiani (Opusc. 10, cap.",
+ "candidate_score": 0.611535,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_106",
+ "bdc_text": "zu denken ist aber auch an Johann ( Hans ) Heinrich Göldli , Chorherr am Großmünsterstift;",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1000",
+ "psc_text": "ad abbatem questi essent, quod per continuos septem dies jejunasset; hic illum increpans 235 ait (In Vita S. Sim. Stylit, cap. 3): « Unde nobis advenit iste homo destruere volens regulam monasterii? Fili, quid dicunt fratres de te? non tibi sufficit jejunare sicut nos? etc. » Vide S. Bern., sermone de Humberti monachi obitu, et Petr. Blesen. serm. 50. Sexto denique, Petrus Damiani exemplo Christi hortatur (Opusc. 47) « ne peregrinae adinventionis praesumas superinducere novitatem; nam et ipse qui Magister est angelorum in coelo, morem in terra tenuit quem invenit; nec dedignatus est terrenam servare consuetudinem, qui venerat exhibere coelestem. Nam, ut infinita praeteream, cur sibi caput ac pedes unguento conspergi muliebri ministerio passus est, nisi quia Palaestinae atque Judaicae regionis mos erat, ut ejus accolae crebrius ungerentur? » Vel majorum cohortantur exempla. ] Majorum nomine Smaragdus intelligit Patres tam Veteris quam Novi Testamenti, ut monachus « exemplum accipiat humilitatis",
+ "candidate_score": 0.611322,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_52",
+ "bdc_text": "Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_2140",
+ "psc_text": "homines. » Et Fastredus tertius Clarevallensis abbas; arguens abbatem quemdam qui lautius vivebat (Inter epist. S. Bernardi): « Non est haec vita quam me et te docuit Pater et praedecessor noster Bernardus felicis recordationis; nec modus quem nostri sacri ordinis abbates et monachi sequuntur, qui nos pane ex avena confecto, et herbis sine oleo et abdomine coctis enutrierunt, et fabis pisisque ipso etiam Paschatis die festo; quae austeritas, vel similis in omnibus ordinis domibus observatur. » Et ne domestici testes suspecti fortasse videantur, peregrinos promimus, Stephanum Tornacensem, et Jacobum de Vitriaco; quorum prior ad Robertum priorem Pontiniacensem scribens, sic loquitur: « In sudore vultus sui vescuntur pane suo, nec eos lascivire et rixari faciunt otium et alienus cibus; tanta in eo parcimonia, ut duobus tantum pulmentis utantur, quae aut ager ex leguminibus, aut ex oleribus hortus affert; pisce tanto rarius utuntur, quanto frequentius apud eos audiri solet, quam videri »",
+ "candidate_score": 0.610334,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_52",
+ "bdc_text": "Brandi I 426-428. , er welle wyder gen Ferara komen und da pliben 3 monetVon einem zweiten Besuch des Papstes in Ferrara ist nichts bekannt .",
+ "psc_chunk_id": "066_Benedictus-Nursiae_Regula-cum-commentariis_window_1852",
+ "psc_text": "2, 4, 6, illud quod duobus in una scutella ministrabatur ex eodem Udalrico. De Cisterciensibus ita liber Usuum, cap. 108: « Ubi quatuor hebdomadarii coquinae fuerint, duo una die, et duo alia vicissim serviant. » His tamen adjungebatur cellerarius ex cap. 76, in quo sic legitur: « Cellerarius, et coci praevideant, ut ambo pulmentaria priusquam campana pulsetur (si sic tamen viderit expedire) per mensas disponant. » Quem morem forte respicit locus ex Vita S. Stephani, abbatis Obazinensis, lib. II, num. 19, quo cellerarius ex ejus praecepto refectorium praeparasse, et mensas mantilibus ornasse dicitur (Miscell. Baluz., tom. IV). Praeterea tam apud Cluniacenses quam apud Cistercienses a coquinae hebdomadariis distinctus erat refectorarius, qui, adjutus ab aliis fratribus, si necesse esset, quotidie refectorium parabat, mantilibus, cochlearibus, cultellis, pane et vino mensas sternebat, cujus officium fusius descriptum habes apud Udalricum, lib. III, cap. 21, in Consuetud. S. Benigni, cap. 42, et in lib. Usuum",
+ "candidate_score": 0.609799,
+ "ce_score": null
+ }
+ ]
+ },
+ {
+ "rank": 3,
+ "cf_id": "cf009",
+ "work_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex",
+ "max_score": 0.691336,
+ "ce_confirmed": false,
+ "evidence": [
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_103_105",
+ "bdc_text": "BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_6",
+ "psc_text": "I 41 [14,38 von Arnim]). Seine Absicht war es offenbar, grundlegende Fragen zum Verständnis des Psalters in kurzer Form abzuhandeln. Ähnlich schloss er das Prooemium der neununddreißigsten Jeremia-Homilie: τοῦτό μοι τὸ προοίμιον εἴρηται καθολικῶς χρήσιμον εἶναι δυνάμενον εἰς ὅλην τὴν γραφήν. Hom. in Jer. XXXIX Fr. 2(2,25f. Nautin). Dort agiert er freilich eher appellativ und weniger, wie hier, informativ. Doch konnte er auch Informationen, die verschiedene Daten enthalten, als καθολικά bezeichnen.Vgl. Cels. I 37 (88,13f. Koetschau): τὰ καθολικὰ περὶ μελλόντων. Der von Achelis gebotene Text wird mit einer kommentartechnischen Bemerkung eröffnet, die in vorliegender Edition zu tilgen war: καὶ οὗτος μὲν τῆς βίβλου ὁ σκοπὸς καὶ τὸ χρήσιμον, ἡ δὲ αἰτία τῆς ἐπιγραφῆς αὕτη. Dass der Satz nicht ursprünglich ist, deutet der Hauptzeuge, der Baroccianus 235 (Ba), zwar an, aber nicht mit der wünschenswerten Klarheit, wenn er die Zuweisung ωρ ans Ende dieses Satzes, eine Zeile über dem eigentlichen Textbeginn,",
+ "candidate_score": 0.691336,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_103_105",
+ "bdc_text": "BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_5",
+ "psc_text": "διήγησις περὶ τῶν ψαλμῶν,Riva, Introduzione, 355. doch wird man sie ebenso wenig für ursprünglich halten. Origenes gibt indessen selbst mit einer abschließenden Bemerkung einen Hinweis auf seine Intention und auf Charakter und Zweck der Schrift. In der Formulierung καὶ ταῦτα εἰρήσθω ἡμῖν καθολικὰ δουλεύουσι τοῖς σημαινομένοις τῆς ἑρμηνείας τῶν ἑβδομήκοντα glaube ich genügend Grund für eine Betitelung finden zu dürfen, selbstverständlich ohne behaupten zu wollen, Origenes selbst habe mit seiner Bemerkung einen Werktitel ausgesprochen, auch wenn ihm ein Titel καθολικά aus stoischer Tradition bekannt gewesen sein dürfte.Vgl. das Werkverzeichnis zu Zenon aus Diogenes Laërtius (De Zenonis vita, moribus scriptis SVF I 41 [14,38 von Arnim]). Seine Absicht war es offenbar, grundlegende Fragen zum Verständnis des Psalters in kurzer Form abzuhandeln. Ähnlich schloss er das Prooemium der neununddreißigsten Jeremia-Homilie: τοῦτό μοι τὸ προοίμιον εἴρηται καθολικῶς χρήσιμον εἶναι δυνάμενον εἰς ὅλην τὴν γραφήν. Hom. in Jer. XXXIX Fr. 2(2,25f. Nautin). Dort agiert",
+ "candidate_score": 0.685465,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79_81",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ; die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf;",
+ "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_0",
+ "psc_text": "Bei dem hier erstmals unter dem Titel Catholica in psalmos präsentierten Text handelt es sich um eine allgemeine Einleitung in den Psalter, die der Forschung lange Zeit als „unechter Hippolyt“ bekannt war. Als maßgeblicher Text galt die Edition von Hans Achelis im ersten Band der Griechischen Christlichen Schriftsteller der ersten drei Jahrhunderte.Hans Achelis, Die unechte griechische Einleitung zu den Psalmen, in: ders., Hippolyt’s kleinere exegetische und homiletische Schriften = GCS Hippolytus I, Leipzig 1897, 136–145. Achelis wollte mit seiner Edition „hoffentlich zum letzten Mal“ Achelis, Vorbemerkungen, iv. demonstrieren, dass man dem Hippolyt zu viel Material beigelegt hatte, und benutzte sie als Grundlage für seine kritischen Studien.Achelis, Hippolytstudien = Texte und Untersuchungen Neue Folge I 4 (Leipzig 1897). Verantwortlich für die Zuweisung an Hippolyt war Simeon de Magistris. Er erstellte in der zweiten Appendix zu den Acta marty rum ad Ostia TiberinaSimeon de Magistris, Acta martyrum ad Ostia Tiberina sub Claudio",
+ "candidate_score": 0.672361,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_102_104",
+ "bdc_text": "Erich Wenneker , in : BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_5",
+ "psc_text": "διήγησις περὶ τῶν ψαλμῶν,Riva, Introduzione, 355. doch wird man sie ebenso wenig für ursprünglich halten. Origenes gibt indessen selbst mit einer abschließenden Bemerkung einen Hinweis auf seine Intention und auf Charakter und Zweck der Schrift. In der Formulierung καὶ ταῦτα εἰρήσθω ἡμῖν καθολικὰ δουλεύουσι τοῖς σημαινομένοις τῆς ἑρμηνείας τῶν ἑβδομήκοντα glaube ich genügend Grund für eine Betitelung finden zu dürfen, selbstverständlich ohne behaupten zu wollen, Origenes selbst habe mit seiner Bemerkung einen Werktitel ausgesprochen, auch wenn ihm ein Titel καθολικά aus stoischer Tradition bekannt gewesen sein dürfte.Vgl. das Werkverzeichnis zu Zenon aus Diogenes Laërtius (De Zenonis vita, moribus scriptis SVF I 41 [14,38 von Arnim]). Seine Absicht war es offenbar, grundlegende Fragen zum Verständnis des Psalters in kurzer Form abzuhandeln. Ähnlich schloss er das Prooemium der neununddreißigsten Jeremia-Homilie: τοῦτό μοι τὸ προοίμιον εἴρηται καθολικῶς χρήσιμον εἶναι δυνάμενον εἰς ὅλην τὴν γραφήν. Hom. in Jer. XXXIX Fr. 2(2,25f. Nautin). Dort agiert",
+ "candidate_score": 0.662968,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_81_83",
+ "bdc_text": "und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_18",
+ "psc_text": "seine Quelle hier mit einem neuen Exzerpt einsetzte; es kann sich dort um eine ähnliche Markierung gehandelt haben. Achelis benutzte für seine Edition einen Deszendenten des Baroccianus, den Codex Vaticanus gr. 1789, der ebenfalls aus dem zehnten Jahrhundert stammt, ohne ihm freilich den Vorzug vor der sekundären Textgestaltung in verhältnismäßig minderwertigen Codices zu geben. Der zu Beginn verstümmelte Vaticanus beginnt auf der jetzt als fol. 1r zu zählenden Seite mit 1,4 -στόλων βίβλος und bietet die Passagen aus Origenes ganz wie seine Vorlage, wie denn die gesamte Prolog-Komposition erwartungsgemäß identisch mit dem Baroccianus ist. So werden die Catholica wieder in zwei Partien präsentiert, die in fol. 2rb–2va durch den Einschub der Passage aus Basilius nach 6,5 ἄνωθεν getrennt sind, die nun aber (soweit erkennbar), anders als im Baroccianus, wo der Schreiber mit einem „Β“ den Verfasser angibt, anonym bleiben. Zu den Deszendenten des Baroccianus gr. 235 gehört auch der Codex",
+ "candidate_score": 0.65969,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_102_104",
+ "bdc_text": "Erich Wenneker , in : BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_6",
+ "psc_text": "I 41 [14,38 von Arnim]). Seine Absicht war es offenbar, grundlegende Fragen zum Verständnis des Psalters in kurzer Form abzuhandeln. Ähnlich schloss er das Prooemium der neununddreißigsten Jeremia-Homilie: τοῦτό μοι τὸ προοίμιον εἴρηται καθολικῶς χρήσιμον εἶναι δυνάμενον εἰς ὅλην τὴν γραφήν. Hom. in Jer. XXXIX Fr. 2(2,25f. Nautin). Dort agiert er freilich eher appellativ und weniger, wie hier, informativ. Doch konnte er auch Informationen, die verschiedene Daten enthalten, als καθολικά bezeichnen.Vgl. Cels. I 37 (88,13f. Koetschau): τὰ καθολικὰ περὶ μελλόντων. Der von Achelis gebotene Text wird mit einer kommentartechnischen Bemerkung eröffnet, die in vorliegender Edition zu tilgen war: καὶ οὗτος μὲν τῆς βίβλου ὁ σκοπὸς καὶ τὸ χρήσιμον, ἡ δὲ αἰτία τῆς ἐπιγραφῆς αὕτη. Dass der Satz nicht ursprünglich ist, deutet der Hauptzeuge, der Baroccianus 235 (Ba), zwar an, aber nicht mit der wünschenswerten Klarheit, wenn er die Zuweisung ωρ ans Ende dieses Satzes, eine Zeile über dem eigentlichen Textbeginn,",
+ "candidate_score": 0.649002,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_42_44",
+ "bdc_text": "und pöllderBöller . und morsser und hand gschütz . Da ist gsin paugenPauken. , herttromen Heertrommeln. , fellttromenFeldtrommeln. , pfeyffenWortanfang verbessert aus sp. , trometten , schallmeyen , zinggen , pussaunen und aller der seittenspil-spil am Rande vor unlesbar gemachtem sfyl[ ? ] nachgetragen. , die man erdenken mag und und kan. Da ist huͦren und buͦben , karten , würffel , fressen , sauffen und pangetierenbankettieren .",
+ "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_24",
+ "psc_text": "…(= 1,10: τοῦ Σολομῶν) am Rand die Namensvariante ܕܫܠܝܡܘܢ vermerkt (5va, dritte Zeile von unten). Handschriftliche Überlieferung im Überblick 1,1 Ἐπειδὴ...6,5 ἄνωθεν: Ba fol. 6r–8r: ὠρ 1,4 -στόλων βίβλος...6,5 ἄνωθεν: Bb fol. 1ra–2rb: --- 1,1 Ἐπειδὴ...2,11 νενομισμένοι: O fol. 4rv: Ωριγʹ Wc Foliierung unkenntlich, teils zerstört Xc fol. 1r: anonym Xd Foliierung unkenntlich, teils zerstört Syr = Ambrosianus syr. C 313 inf., fol. 5vab: ܕܐܘܪܘܓܢܝܣ ܫܪܒܐ ܕܡܛܠ ܡܙܡܘܪ̈ܐ 3,1 Διὰ...3,11 γένει: Za fol. 19rv: anonym 3,1 Διὰ...5,13 αὐτοῦ: Xe fol. 8rv: ὡριγένου περὶ τῶν ρνʹ ψαλμῶν 3,1 Διὰ...5,18 ψαλμῶν: Ο fol. 4v–5r: anonym 3,1 Διὰ...6,5 ἄνωθεν: Syr fol. 5vb–6rb: anonym 6,1 Εἰκὸς...6,5 ἄνωθεν: Za fol. 19v: anonym 6,1 Εἰκὸς...8,5 ἀεί: Ο fol. 5v–6r: γε (= ?) 6,6 Ὄργανον...8,5 ἀεί: Ba fol. 8r–9v: ὠρ B b fol. 2va–3rb: ωρ Ba + Bb = B <Ὠριγένους καθολικὰ εἰς τοὺς ψαλμούς> Ἐπειδὴ πλεῖστοι τῶν ἐξ ἐθνῶν εἰς Χριστὸν πεπιστευκότων οἴονται τὴν βίβλον ταύτην",
+ "candidate_score": 0.646399,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_14_16",
+ "bdc_text": "Contemporaries I 444f. dem bapst hat erzeigt . Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_19",
+ "psc_text": "zwei Partien präsentiert, die in fol. 2rb–2va durch den Einschub der Passage aus Basilius nach 6,5 ἄνωθεν getrennt sind, die nun aber (soweit erkennbar), anders als im Baroccianus, wo der Schreiber mit einem „Β“ den Verfasser angibt, anonym bleiben. Zu den Deszendenten des Baroccianus gr. 235 gehört auch der Codex Athos Iviron 597 aus dem elften Jahrhundert.Vgl. Richard, Quelques manuscrits, 94. Die Prologe darin sind allerdings verloren. Von den beiden Vertreten des Katenentyps XXV, Xc und Xd, war nur der Parisinus 143 bis auf wenige Stellen lesbar, während der in den früheren Ausgaben benutzte Casanatensis 1908 in dem mir zur Verfügung stehenden Film weitenteils verdorben ist, so dass ich mich vielfach mit den Angaben bei Achelis begnügen musste. Im Parisinus 143 ist die Sammlung der Prologe durchgehend am Rand von mehreren späteren Händen mit kurzen Angaben der Themen versehen, zum Text der Catholica mit folgenden: zu 1,4: psalmorum auctores varii",
+ "candidate_score": 0.641371,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_0",
+ "psc_text": "Bei dem hier erstmals unter dem Titel Catholica in psalmos präsentierten Text handelt es sich um eine allgemeine Einleitung in den Psalter, die der Forschung lange Zeit als „unechter Hippolyt“ bekannt war. Als maßgeblicher Text galt die Edition von Hans Achelis im ersten Band der Griechischen Christlichen Schriftsteller der ersten drei Jahrhunderte.Hans Achelis, Die unechte griechische Einleitung zu den Psalmen, in: ders., Hippolyt’s kleinere exegetische und homiletische Schriften = GCS Hippolytus I, Leipzig 1897, 136–145. Achelis wollte mit seiner Edition „hoffentlich zum letzten Mal“ Achelis, Vorbemerkungen, iv. demonstrieren, dass man dem Hippolyt zu viel Material beigelegt hatte, und benutzte sie als Grundlage für seine kritischen Studien.Achelis, Hippolytstudien = Texte und Untersuchungen Neue Folge I 4 (Leipzig 1897). Verantwortlich für die Zuweisung an Hippolyt war Simeon de Magistris. Er erstellte in der zweiten Appendix zu den Acta marty rum ad Ostia TiberinaSimeon de Magistris, Acta martyrum ad Ostia Tiberina sub Claudio",
+ "candidate_score": 0.638972,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_103",
+ "bdc_text": "BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle .",
+ "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_25",
+ "psc_text": "6,1 Εἰκὸς...6,5 ἄνωθεν: Za fol. 19v: anonym 6,1 Εἰκὸς...8,5 ���εί: Ο fol. 5v–6r: γε (= ?) 6,6 Ὄργανον...8,5 ἀεί: Ba fol. 8r–9v: ὠρ B b fol. 2va–3rb: ωρ Ba + Bb = B <Ὠριγένους καθολικὰ εἰς τοὺς ψαλμούς> Ἐπειδὴ πλεῖστοι τῶν ἐξ ἐθνῶν εἰς Χριστὸν πεπιστευκότων οἴονται τὴν βίβλον ταύτην τοῦ Δαυὶδ ὑπάρχειν ἐπιγράφουσί τε αὐτὴν ψαλμοὶ τοῦ Δαυίδ , λεκτέον τὰ εἰς ἡμᾶς ἐληλυθότα περὶ αὐτῆς. Ἑβραῖοι ἐπέγραψαν τὴν βίβλον σέφρα θελλείμ, ἐν δὲ ταῖς Πράξεσι τῶν ἀποστόλων Βίβλος ψαλμῶν εἶναι λέγεται· ἔχει δὲ ἡ λέξις οὕτως· ὡς γέγραπται ἐν Βίβλῳ ψαλμῶν. ὄνομα δὲ ἐν τῇ ἐπιγραφῇ τοῦ βιβλίου οὐ κεῖται ἐνταῦθα. ἡ δὲ αἰτία τὸ μὴ ἑνὸς λόγους ἀναγεγράφθαι ἐπὶ τοῦτο, ἀλλὰ πλειόνων συνειλέχθαι τοῦ Ἔσδρα, ὡς αἱ παραδόσεις φασίν, μετὰ τὴν αἰχμαλωσίαν συναγαγόντος ψαλμοὺς πλειόνων εἰς ἓν ἢ καὶ λόγους οὐ πάντως ὄντας ψαλμούς. προτέτακται γοῦν ἐπὶ μέν τινων τοῦ Δαυὶδ ὄνομα καὶ ἐπὶ ἑτέρων τοῦ Σολομῶν",
+ "candidate_score": 0.622512,
+ "ce_score": null
+ }
+ ]
+ },
+ {
+ "rank": 4,
+ "cf_id": "cf011",
+ "work_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3",
+ "max_score": 0.689814,
+ "ce_confirmed": false,
+ "evidence": [
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80_82",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_84",
+ "psc_text": "zu sehr mit Fragen der Authentizität behaftet, als dass sie als Fragmente angesehen werden dürften. Zum anderen und vor allem ist das Werk der Expositiones in psalmos bis heute noch gar nicht identifiziert. Die von Migne nachgedruckte Mauriner EditionBernard de Montfaucon, Athanasii opera omnia I 2 (Paris 1698) 1009–1239. stellt eine Kompilation mit anderen Quellen dar. Auch was als sogenannte „Athanasius-Serie“ im Codex Vaticanus 754 zu lesen ist, dürfte nicht das ursprüngliche Werk sein. Im übrigen ergibt sich aus der syrischen Übersetzung aus dem Ende des siebten Jahrhunderts,Die syrische Version ist ediert und ins Englische übersetzt von Robert W. Thomson, Athanasiana syriaca. Part IV = Corpus Scriptorum Christianorum Orientalium 167–168 (Louvain 1977). dass der Text ihrer Vorlage mit dem uns vorliegenden Pseudo-Athanasius nicht kongruent ist. Die Untersuchung dieses Pseudo-Athanasius auf eusebisches Gut hin, um es einmal in einer Testimoniensammlung mitzuteilen, muss besonders behutsam vorgenommen werden und kann erst in Angriff",
+ "candidate_score": 0.689814,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80_82",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135",
+ "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,",
+ "candidate_score": 0.685672,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_81_83",
+ "bdc_text": "und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_84",
+ "psc_text": "zu sehr mit Fragen der Authentizität behaftet, als dass sie als Fragmente angesehen werden dürften. Zum anderen und vor allem ist das Werk der Expositiones in psalmos bis heute noch gar nicht identifiziert. Die von Migne nachgedruckte Mauriner EditionBernard de Montfaucon, Athanasii opera omnia I 2 (Paris 1698) 1009–1239. stellt eine Kompilation mit anderen Quellen dar. Auch was als sogenannte „Athanasius-Serie“ im Codex Vaticanus 754 zu lesen ist, dürfte nicht das ursprüngliche Werk sein. Im übrigen ergibt sich aus der syrischen Übersetzung aus dem Ende des siebten Jahrhunderts,Die syrische Version ist ediert und ins Englische übersetzt von Robert W. Thomson, Athanasiana syriaca. Part IV = Corpus Scriptorum Christianorum Orientalium 167–168 (Louvain 1977). dass der Text ihrer Vorlage mit dem uns vorliegenden Pseudo-Athanasius nicht kongruent ist. Die Untersuchung dieses Pseudo-Athanasius auf eusebisches Gut hin, um es einmal in einer Testimoniensammlung mitzuteilen, muss besonders behutsam vorgenommen werden und kann erst in Angriff",
+ "candidate_score": 0.683343,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79_81",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ; die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_28",
+ "psc_text": "Missgeschick. Ebenso kann die Zuordnung der Textstücke zu den Lemmata in C von den Hauptzeugen abweichen, zum Beispiel die Nr. 4 und 5 zu Ps 117. Neben der Epitomierung wird in C keine systematische Bearbeitung vorgenommen. Paraphrastische Verdrängungen des ursprünglichen Wortlauts wie gegen Ende des Fragmentes zu Ps 103,25a–26b sind selten. (Ca) Parisinus gr. 139 (10. Jh.) Der seit dem Jahr 1622 in Paris befindliche und wegen seiner prachtvollen Miniaturen als Psautier de Paris berühmt gewordene Codex aus dem zehnten JahrhundertZum Codex vgl. Vanderschelden (wie Anm. 9) 40–44. teilt mit der übrigen Katenenüberlieferung die unangenehme Eigenschaft der Unzuverlässigkeit in den Namensangaben. Zum Beispiel ist die Theodoret-Passage zu Ps 103,2b (PG 80, 1696A) τὴν τῆς δημιουργίας εὐκολίαν – μόνῳ χρησάμενος, die Pitra in seinen Analecta als einen Origenes zu Ps 103,2 bringt und Migne als Chrysostomus spurius zu Ps 103 (PG 55, 647) druckt, in Ca als ein Text von Apolinarius",
+ "candidate_score": 0.683215,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79_81",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ; die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_84",
+ "psc_text": "zu sehr mit Fragen der Authentizität behaftet, als dass sie als Fragmente angesehen werden dürften. Zum anderen und vor allem ist das Werk der Expositiones in psalmos bis heute noch gar nicht identifiziert. Die von Migne nachgedruckte Mauriner EditionBernard de Montfaucon, Athanasii opera omnia I 2 (Paris 1698) 1009–1239. stellt eine Kompilation mit anderen Quellen dar. Auch was als sogenannte „Athanasius-Serie“ im Codex Vaticanus 754 zu lesen ist, dürfte nicht das ursprüngliche Werk sein. Im übrigen ergibt sich aus der syrischen Übersetzung aus dem Ende des siebten Jahrhunderts,Die syrische Version ist ediert und ins Englische übersetzt von Robert W. Thomson, Athanasiana syriaca. Part IV = Corpus Scriptorum Christianorum Orientalium 167–168 (Louvain 1977). dass der Text ihrer Vorlage mit dem uns vorliegenden Pseudo-Athanasius nicht kongruent ist. Die Untersuchung dieses Pseudo-Athanasius auf eusebisches Gut hin, um es einmal in einer Testimoniensammlung mitzuteilen, muss besonders behutsam vorgenommen werden und kann erst in Angriff",
+ "candidate_score": 0.680428,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80_82",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_80",
+ "psc_text": "einzelnen Wort bestehen, zur Vermutung, dass Niketas entweder den Eusebius-Kommentar oder ein Katenen-Exemplar aus einer anderen als der uns bekannten Überlieferung eingesehen hat, zum Beispiel καινή für σκηνήν im Fragment zu Ps 143,9ab. Zum Problem der Expositiones in psalmos von Pseudo-Athanasius Der Kommentar des Eusebius war Hauptquelle einer Psalmenkommentierung, die seit je dem Athanasius von Alexandreia zugeschrieben wurde und unter anderen in den Codices Parisini 166–167 verarbeitet war, auf denen die heute bekannten Expositiones in psalmos (CPG 2140) in Mignes Patrologia beruhen (PG 27, 60–545). Dass Eusebius Quelle für diesen Pseudo-Athanasius war, hat schon Niketas gesehen. Im Nachwort zu seiner Psalmenkatene (Nd fol. 259r; Nh fol. 652v) urteilt er richtig, dass Athanasius den Eusebius paraphrasiert habe: ὁ μὲν (= Ἀθανάσιος) τὰ ἐκείνου (= Εὐσεβίου) παραφράζων. Dass er damit einen anderen „Athanasius“ meint als jenen Autor in den Expositiones in psalmos, steht nicht zur Debatte. Alle Passagen, die mit dem Namen",
+ "candidate_score": 0.677128,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_103_105",
+ "bdc_text": "BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_132",
+ "psc_text": "Constantini 11,13 = 227,26–27 Heikel), doch ergibt sich aus ἐν κόσμῳ μέρεσιν im Fragment zu Ps 135,23a.24a–26b, dass er auch für Lebewesen gelten kann. Die insgesamt sehr seltene Konnotation von ἀφορίζειν und objektivem τάγμα findet sich in Kommentaren nur bei Eusebius (In Psalmum 81 = PG 23, 984 B3–4). Für die Formulierung ἐν ὅλοις τούτοις gibt der TLG nur drei Stellen an, eine davon bei Eusebius im ersten Buch des Jesajas-Kommentars (98, 6–7 Ziegler): ἐν ὅλοις τούτοις τῆς οἰκουμένης μέμνηται ὁ λόγος, die Wendung ist also mit ähnlichen Worten weitergeführt, der Satzbau ist identisch. Ps 148, 11a–13c Das Fragment Nr. 8 wird von Niketas noch dem Lemma Vers 10b zugeordnet. Der Text ist in Auszüge aus Theodoret eingearbeitet, woher die Doppelangabe Theodoret und Eusebius im Harleianus rührt; im Coislinianus ist davon nur Eusebius geblieben. Der eusebische Anteil kann, da Theodoret direkt überliefert ist, sicher herausgelöst werden. Der erste Satz setzt",
+ "candidate_score": 0.676527,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_81_83",
+ "bdc_text": "und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135",
+ "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,",
+ "candidate_score": 0.67197,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80_82",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_83",
+ "psc_text": "Edition der Fragmente zu nutzen, habe ich jedoch Abstand genommen. Zum einen zeigt sich in den Abschnitten, die mit den Fragmenten in der Palästinischen Katene verglichen werden können, dass der Stil in hohem Maße vereinfacht wird. Der Autor hatte nicht die Absicht, die eusebische Argumentation ausführlich zu referieren. Er war nur an der Quintessenz der in ihr verfochtenen These interessiert. In sein Konzentrat übernahm er zwar auch unverkennbar eusebische Lexik, aber der originale Wortlaut ist in seinem Zusammenhang doch weitgehend verdrängt, der Diskurs unterschlagen, die Ausführung nicht referiert. Abschnitte, für die eine Vergleichsmöglichkeit nicht gegeben ist, bleiben überdies immer noch zu sehr mit Fragen der Authentizität behaftet, als dass sie als Fragmente angesehen werden dürften. Zum anderen und vor allem ist das Werk der Expositiones in psalmos bis heute noch gar nicht identifiziert. Die von Migne nachgedruckte Mauriner EditionBernard de Montfaucon, Athanasii opera omnia I 2 (Paris 1698) 1009–1239. stellt",
+ "candidate_score": 0.669342,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_81_83",
+ "bdc_text": "und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_80",
+ "psc_text": "einzelnen Wort bestehen, zur Vermutung, dass Niketas entweder den Eusebius-Kommentar oder ein Katenen-Exemplar aus einer anderen als der uns bekannten Überlieferung eingesehen hat, zum Beispiel καινή für σκηνήν im Fragment zu Ps 143,9ab. Zum Problem der Expositiones in psalmos von Pseudo-Athanasius Der Kommentar des Eusebius war Hauptquelle einer Psalmenkommentierung, die seit je dem Athanasius von Alexandreia zugeschrieben wurde und unter anderen in den Codices Parisini 166–167 verarbeitet war, auf denen die heute bekannten Expositiones in psalmos (CPG 2140) in Mignes Patrologia beruhen (PG 27, 60–545). Dass Eusebius Quelle für diesen Pseudo-Athanasius war, hat schon Niketas gesehen. Im Nachwort zu seiner Psalmenkatene (Nd fol. 259r; Nh fol. 652v) urteilt er richtig, dass Athanasius den Eusebius paraphrasiert habe: ὁ μὲν (= Ἀθανάσιος) τὰ ἐκείνου (= Εὐσεβίου) παραφράζων. Dass er damit einen anderen „Athanasius“ meint als jenen Autor in den Expositiones in psalmos, steht nicht zur Debatte. Alle Passagen, die mit dem Namen",
+ "candidate_score": 0.669026,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80_82",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_85",
+ "psc_text": "Athanasiana syriaca. Part IV = Corpus Scriptorum Christianorum Orientalium 167–168 (Louvain 1977). dass der Text ihrer Vorlage mit dem uns vorliegenden Pseudo-Athanasius nicht kongruent ist. Die Untersuchung dieses Pseudo-Athanasius auf eusebisches Gut hin, um es einmal in einer Testimoniensammlung mitzuteilen, muss besonders behutsam vorgenommen werden und kann erst in Angriff genommen werden, wenn das Werk erkannt und kritisch ediert ist. An der Universität Wien wurde unter Leitung von Uta Heil bereits die erste Phase einer Rekonstruktion der Expositiones in psalmos begonnen.Uta Heil / Sebastiano Panteghini, Determining the Text, Content and Provenance of the Expositiones in Psalmos attributed to Athanasius: Challenges and Opportunities, (erscheint 2023; eine vorläufige Version wurde mir freundlicherweise von den Herausgebern zur Verfügung gestellt). Doch selbst dann, wenn die Ergebnisse des gesamten Projektes vorliegen, können meiner Überzeugung nach nur Referate und keine sicheren neuen Fragmente des originalen Textes gewonnen werden. Zu den Bruchstücken aus der Niketas-Katene Konzeption und",
+ "candidate_score": 0.668497,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80_82",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_136",
+ "psc_text": "de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt, die Codices Colbertinus 646 benutzt, nach der aktuellen Katalogisierung von Omont Parisinus gr. 463 aus dem 17. Jh., den Regius 1807, heute Parisinus gr. 146, und den Regius 1878, heute Parisinus gr. 139, aus dem schon der Colbertinus hervorgegangen war.Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus II–IV. Zur handschriftlichen Grundlage bei Montfaucon vgl. Karo / Lietzmann (wie Anm. 1) 20–21. Für den Eusebius-Kommentar zu Ps 101 bis Ps 104 einschließlich, ebenso zu Ps 112, 5 bis zum Ende dieses Psalmes, hat er die Niketas-Katene verwendet. Da diese in den genannten Parisini nicht enthalten ist, müsste er sie, falls",
+ "candidate_score": 0.668337,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_81_83",
+ "bdc_text": "und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_85",
+ "psc_text": "Athanasiana syriaca. Part IV = Corpus Scriptorum Christianorum Orientalium 167–168 (Louvain 1977). dass der Text ihrer Vorlage mit dem uns vorliegenden Pseudo-Athanasius nicht kongruent ist. Die Untersuchung dieses Pseudo-Athanasius auf eusebisches Gut hin, um es einmal in einer Testimoniensammlung mitzuteilen, muss besonders behutsam vorgenommen werden und kann erst in Angriff genommen werden, wenn das Werk erkannt und kritisch ediert ist. An der Universität Wien wurde unter Leitung von Uta Heil bereits die erste Phase einer Rekonstruktion der Expositiones in psalmos begonnen.Uta Heil / Sebastiano Panteghini, Determining the Text, Content and Provenance of the Expositiones in Psalmos attributed to Athanasius: Challenges and Opportunities, (erscheint 2023; eine vorläufige Version wurde mir freundlicherweise von den Herausgebern zur Verfügung gestellt). Doch selbst dann, wenn die Ergebnisse des gesamten Projektes vorliegen, können meiner Überzeugung nach nur Referate und keine sicheren neuen Fragmente des originalen Textes gewonnen werden. Zu den Bruchstücken aus der Niketas-Katene Konzeption und",
+ "candidate_score": 0.667493,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80_82",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_124",
+ "psc_text": "Kommentar zu Ps 93,3–4 (PG 23, 1196 C13–14). Ps 140,8ab Eusebisch ist in diesem Fragment vor allem der Ausdruck βασκαινόντων τῇ κατὰ θεὸν αὐτοῦ προκοπῇ (vgl. In psalmum 69,2–4 = PG 23, 769 B5–6 und In psalmum 85,11 = PG 23, 1037 B4). Ps 141,3a–4a Das zweite Fragment ist in N dem Exzerpt zu Vers 4a aus Theodoret hinzugefügt. Die Doppelzuweisung an Theodoret und Eusebius, die in Nd auf Eusebius verkürzt wurde, trägt dem Rechnung. Die Lexik des Satzes ist für Eusebius gewöhnlich, der Tonfall ähnelt dem ersten Satz des Bruchstückes aus der Palästinischen Katene. Ps 144,10a–12b Übereinstimmend mit der Palästinischen Katene bietet Niketas den Text von Beginn des Fragmentes bis τῆς ἐξομολογήσεως ἀποδιδόασιν, durchsetzt ihn jedoch mit Auszügen aus Chrysostomus, Theodoret und Euthymius. Die Texteinheit mit dem Fragment 6b, in den Handschriften nicht eigens kenntlich gemacht, schließt unmittelbar an den mit δημιουργικῆς δυνάμεως endenden ersten Abschnitt des Fragmentes aus",
+ "candidate_score": 0.666689,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79_81",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ; die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_34",
+ "psc_text": "von Chrysostomus fortzufahren. Ca hat den ganzen, unproblematisch zu lesenden Text. Ebenso folgt Ca nicht dem Augensprung im Fragment zu Ps 102,22a–c von τόπου zu τόπου oder dem im Fragment zu Ps 118,173ab von ᾑρετισάμην zu ᾑρετισάμην oder der unerklärlichen Auslassung δι’ ἧς ἐξαπλῶν – δέησιν αὐτοῦ im ersten Fragment zu Ps 101 oder derjenigen im Fragment zu Ps 103,19a–23b, auch nicht der Erweiterung im Fragment zu Ps 118,172ab und vielen anderen Eigenarten, seien sie fehlerhaft, konjizierend oder bereits tradiert. Weniger klar ist die Frage zu entscheiden, ob der Venetianer den Pariser Codex zur Vorlage hatte. Gemeinsame Fehler wie der Augensprung ἥτις ἦν – ἐπαγγελίας im Fragment zu Ps 104,8a–11b können aus einer gemeinsamen Vorlage stammen oder gar zufällig entstanden sein. Auffällig am Marcianus ist, dass er störende Stellen, wie sie im Text von Ca vorliegen, elegant zu bewältigen versucht, dabei aber mitunter ein neues Problem hervorruft. Charakteristisch in dieser",
+ "candidate_score": 0.663607,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_81_83",
+ "bdc_text": "und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_83",
+ "psc_text": "Edition der Fragmente zu nutzen, habe ich jedoch Abstand genommen. Zum einen zeigt sich in den Abschnitten, die mit den Fragmenten in der Palästinischen Katene verglichen werden können, dass der Stil in hohem Maße vereinfacht wird. Der Autor hatte nicht die Absicht, die eusebische Argumentation ausführlich zu referieren. Er war nur an der Quintessenz der in ihr verfochtenen These interessiert. In sein Konzentrat übernahm er zwar auch unverkennbar eusebische Lexik, aber der originale Wortlaut ist in seinem Zusammenhang doch weitgehend verdrängt, der Diskurs unterschlagen, die Ausführung nicht referiert. Abschnitte, für die eine Vergleichsmöglichkeit nicht gegeben ist, bleiben überdies immer noch zu sehr mit Fragen der Authentizität behaftet, als dass sie als Fragmente angesehen werden dürften. Zum anderen und vor allem ist das Werk der Expositiones in psalmos bis heute noch gar nicht identifiziert. Die von Migne nachgedruckte Mauriner EditionBernard de Montfaucon, Athanasii opera omnia I 2 (Paris 1698) 1009–1239. stellt",
+ "candidate_score": 0.66196,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_1",
+ "bdc_text": "jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_65",
+ "psc_text": "in den Handschriften, wie üblich, durch Spatien und Paragraph abgesetzt, als Zitation gekennzeichnet und rubriziert ist, folgt ein einzelner kompakter Textkörper unterschiedlicher Länge, an dem ein oberflächlicher Blick keinerlei Gliederung feststellen kann. Erst während der Lektüre stößt er auf Partikel wie ἤ oder Adverbia wie τάχα und πλήν oder kurze exegetische Kennzeichnungen wie ὑψηλότερον, die ihm einen Wechsel der Quelle anzeigen. Allerdings ist darauf kein Verlass. Sie können zum Text der Quelle gehören. Vor allem können sie auch weggelassen werden, so dass beinahe ein Cento mit unbemerkbaren Quellenwechseln entsteht, beinahe sage ich, weil immer mit kleineren Eingriffen in die Vorlage zu rechnen ist. Zuweisungen am Rand können für die Entdeckung von Eusebius-Fragmenten nur eingeschränkt als Leitfaden benutzt werden, aus mehreren Gründen: nicht selten sind sie verrutscht und der Text, dem man die Angabe am Rand zuzuordnen hat, beginnt zwei oder drei Zeilen weiter. Ebenfalls häufig besagt eine Autorenangabe am Rand,",
+ "candidate_score": 0.6525,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_102_104",
+ "bdc_text": "Erich Wenneker , in : BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_132",
+ "psc_text": "Constantini 11,13 = 227,26–27 Heikel), doch ergibt sich aus ἐν κόσμῳ μέρεσιν im Fragment zu Ps 135,23a.24a–26b, dass er auch für Lebewesen gelten kann. Die insgesamt sehr seltene Konnotation von ἀφορίζειν und objektivem τάγμα findet sich in Kommentaren nur bei Eusebius (In Psalmum 81 = PG 23, 984 B3–4). Für die Formulierung ἐν ὅλοις τούτοις gibt der TLG nur drei Stellen an, eine davon bei Eusebius im ersten Buch des Jesajas-Kommentars (98, 6–7 Ziegler): ἐν ὅλοις τούτοις τῆς οἰκουμένης μέμνηται ὁ λόγος, die Wendung ist also mit ähnlichen Worten weitergeführt, der Satzbau ist identisch. Ps 148, 11a–13c Das Fragment Nr. 8 wird von Niketas noch dem Lemma Vers 10b zugeordnet. Der Text ist in Auszüge aus Theodoret eingearbeitet, woher die Doppelangabe Theodoret und Eusebius im Harleianus rührt; im Coislinianus ist davon nur Eusebius geblieben. Der eusebische Anteil kann, da Theodoret direkt überliefert ist, sicher herausgelöst werden. Der erste Satz setzt",
+ "candidate_score": 0.648989,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_1",
+ "bdc_text": "jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_145",
+ "psc_text": "Verbindung der Namen beibehalten: parataktisch ohne Bindewort, mit „und“ für καί, mit „oder“ für ἤ, mit „wie“ für ὁμοίως. Eine Standardisierung der Zuweisungen ist unverfänglich, da in den von mir benutzten Codices die unterschiedlichen Abkürzungen lediglich als Schreibgewohnheiten anzusehen sind und nicht, wie beispielsweise im Vaticanus gr. 753, zur Kennzeichnung unterschiedlicher Vorlagen dienen. Die Angabe „vgl.“ bedeutet generell, dass der Vergleichstext nicht genau gleich ist. Näherhin weist „vgl.“ im Quellenapparat darauf hin, dass die Abweichungen des offenkundig redigierten Textes nur in interessanten Ausnahmen im kritischen Apparat vermerkt werden, meist in Fällen, in denen die Paraphrase textkritisch relevante Rudimente des Originals vermuten lässt. Das Nichtnennen von mit „vgl.“ gekennzeichneten Texteinheiten im kritischen Apparat, der in der Regel allein die Abweichungen angibt, darf also nicht e silentio als Übereinstimmung mit dem edierten Text gewertet werden. Die Angabe „n.n. fortgesetzt“ bedeutet, dass die Handschrift innerhalb des zu demselben Lemma gehörenden Textes den zuletzt",
+ "candidate_score": 0.643261,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_20_22",
+ "bdc_text": "vgl. Thomas Tuohy , Herculean Ferrara . Ercole d'Este , 1471 - 1505 , and the invention of a ducal capital , Cambridge 1996 . -Cambridge Studies in Italian history and culture 5 , S. 154-160. , daruff mögen 200 persson wol raum haben , gemacht wie ein haus , inerthalb alls pedekt mit gulldine stuk und usserthalb mit seyden und sammet , gruͤn und weiss , sein farbIm oben erwähnten Bericht ( Fontana , aaO , S. 180 ) ist die Rede von Wei ß",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_800",
+ "psc_text": "ὅ τε μὲν λέ��ων· ἀποχωρεῖτε ἀπ’ ἐμοῦ, ἐργάται τῆς ἀνομίας· οὐδέποτε ὑμᾶς ἔγνων , ὁτὲ ὅ τε δὲ περὶ αὐτοῦ γράφεται· ἔγνω ἔγνων mit athetiertem zweiten ν κύριος τοὺς ὄντας αὐτοῦ . τοῦτο δὲ τὸ γινώσκειν οὐ τὸ εἰδέναι δηλοῖ, ἀλλὰ τὸ ἄξιόν τινα γινώσκεσθαι ὑπὸ τοῦ θεοῦ τυγχάνοντα, ἀνακεκρᾶσθαι καὶ ἡνῶσθαι τῷ γινώσκοντι. οὕτω γοῦν ὁ δοκιμασθεὶς αὐτοῦ τοῦ θεοῦ γεγονὼς γνωσθήσεται ὑπ’ αὐτοῦ ὡς οἰκειωθεὶς αὐτῷ. Ἔπειτά φησιν· κατὰ βούλησιν τὴν σὴν καὶ ἐνεργῶ καὶ ἠρεμῶ καὶ ἔγνων aus ἔγνω ἔγνω σε τῷ ἠρεμεῖν μετὰ τὴν καθέδραν μου καὶ ἐν τῷ ἐνεργεῖν τὴν ἔγερσίν μου κατὰ τὸ προαποδοθὲν τοῦ γινώσκειν σημαινόμενον. ἀλλὰ καὶ ὁ μελετῶν τὰ θεῖα ῥήματα, ὡς γέγραπται, καθήμενος ἐν οἴκῳ καὶ πορευόμενος ἐν ὁδῷ, κοιταζόμενος καὶ διανιστάμενος ἐρεῖ τὴν προκειμένην φωνήν, ἔτι μὴν ἐπεὶ συνήγειρεν ἡμᾶς καὶ συνεκάθισεν ἐν τοῖς ἐπουρανίοις , ᾗ ἧ ἢ γράφει Παῦλος ταύτην τὴν ἔγερσιν καὶ τὴν μετὰ ταῦτα ἐν",
+ "candidate_score": 0.641392,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_97",
+ "bdc_text": "Ein Beitrag zur Geschichte der Reformation , 2 . Aufl. , Braunschweig 1892 ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_24",
+ "psc_text": "als Vermengung der ersten Palästinischen Katene mit einer zweiten Palästinischen Katene ansah. Die Tradition dieser Komposition teilt er in wiederum zwei Katenen, zu deren erster die von mir benutzten Handschriften gehören.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) I 232–248. Für Chrysostomus und Hesychius ist die ehemals so genannte Monophysitische Katene von enormer Bedeutung. Die Reste der anderweitig nicht bekannten Ausführungen zu Ps 101 bis 106 von Chrysostomus hat Anne-Marie Malingrey aus ihr ediert,Anne-Marie Malingrey, Fragments du commentaire de Jean Chrysostome sur les psaumes 103 à 106, in: Jürgen Dummer u. a. (Hrsg.), Texte und Textkritik = Texte und Untersuchungen 133 (Berlin 1987) 351–378. und die lückenhafte Direktüberlieferung des sogenannten Commentarius magnus (CPG 6554) von Hesychius kann mit ihr weitgehend ersetzt werden. Von Eusebius enthält sie keine neuen Bruchstücke. Die Eklogen bewahren den Text der Palästinischen Katene, soweit sie ihn übernommen haben, stehen aber nicht in der Tradition des Hyparchetyps der Hauptzeugen.",
+ "candidate_score": 0.641255,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_32_34",
+ "bdc_text": "Paolo Portone , in : DBI XLIII 383-390 . des herzogen ist vor geritten mit hundert jüngling , mit weysser seyden und syllber gekleitt ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_727",
+ "psc_text": "Nd 188v: Eusebius fortgesetzt; vgl. Nh 584v: Eusebius fortgesetzt; PG 24 (25 D6–28 A2); Curti 185Ἑνὶ μὲν τῷ ἀπὸ τῆς κοιλίας σου καρπῷ γενησομένῳ Χριστῷ δοθήσεται ὁ σοὶ ἐπηγγελμένος ὑπ’ ἐμοῦ θρόνος, καθεσθήσονται δ’ ἐπ’ αὐτόν, δηλαδὴ τὸν τοῦ Χριστοῦ θρόνον, οἱ αὐτοῦ μαθηταὶ καὶ διάδοχοι. πλὴν οὐδεὶς φθόνος καὶ τοῖς σοῖς υἱοῖς, ὦ Δαυίδ, τουτέστι τοῖς ἐκ περιτομῆς, καὶ εἰ παραδέξοιντο τὸν Χριστὸν καὶ εἰ φυλάξαιντο τὴν διαθήκην μου καὶ τά μαρτύριά μου, οὐ τὰ διὰ τῆς πρώτης νομοθεσίας δεδομένα, ἀλλὰ ταῦτα, ἃ διδάξω αὐτούς, μέλλοντα αὐτοῖς ὕστερόν ποτε παραδοθήσεσθαι διὰ τῆς καινῆς διαθήκης· εἰ γὰρ φυλάξοιντο ταῦτα, καὶ αὐτοὶ καθεδοῦνται καθευδοῦνται ἐπὶ τοῦ θρόνου σου τοῦ τὸν τῷ Χριστῷ ἡτοιμασμένου ἡτοιμασμένον . εἰ δὲ μὴ φυλάξοιντο, αὐτοὶ ἑαυτοὺς ἀλλοτρίους τῆς ἐπαγγελίας καταστήσουσιν. ὁπόσοι δὲ ἐπὶ τὸν Χριστοῦ θρόνον ἐκαθέσθησαν τῶν ἐκ περιτομῆς, διαγνῶναι ἔστιν ἀπ��� τοῦ πλήθους τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ καὶ τῶν μετὰ τοὺς ἀποστόλους μαθητῶν, ἀφ’ ὧν",
+ "candidate_score": 0.640661,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_1",
+ "bdc_text": "jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_5",
+ "psc_text": "(12. / 13. Jh.) Die Handschrift,Zur Handschrift vgl. Harl, La Chaîne (wie Anm. 2) 23–24. die neben einer handschriftlichen Zählung am oberen Rand eine gestempelte am unteren Rand aufweist, beginnt mit der Katene zu Ps 83,4 und endet, in der modernen Zählung, auf 422v mitten in einem Auszug aus Didymus zu Ps 150,3ab. Eine jüngere Hand trug auf einem weiteren Blatt den Katenentext nach, aber auch sie bietet ihn nicht mehr vollständig und bricht im drittletzten Exzerpt nach vier Zeilen ab. Das Wenige, das noch fehlt, ist dem Patmiacus 215 zu entnehmen. Die im großen und ganzen zuverlässige Handschrift zeigt neben den üblichen Itazismen eine gewisse Unsicherheit in der Verwendung von ο und ω. Wo es sich nicht einfach um einen Fehler handelt, muss Eusebs Ausdrucksweise zur Entscheidung berücksichtigt werden: Im Fragment zu Ps 143,3ab lesen wir in A τῆς τοῦ θεοῦ προνοίας τῆς περὶ τῶν ἀνθρώπων, in P und,",
+ "candidate_score": 0.639712,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_28",
+ "psc_text": "Missgeschick. Ebenso kann die Zuordnung der Textstücke zu den Lemmata in C von den Hauptzeugen abweichen, zum Beispiel die Nr. 4 und 5 zu Ps 117. Neben der Epitomierung wird in C keine systematische Bearbeitung vorgenommen. Paraphrastische Verdrängungen des ursprünglichen Wortlauts wie gegen Ende des Fragmentes zu Ps 103,25a–26b sind selten. (Ca) Parisinus gr. 139 (10. Jh.) Der seit dem Jahr 1622 in Paris befindliche und wegen seiner prachtvollen Miniaturen als Psautier de Paris berühmt gewordene Codex aus dem zehnten JahrhundertZum Codex vgl. Vanderschelden (wie Anm. 9) 40–44. teilt mit der übrigen Katenenüberlieferung die unangenehme Eigenschaft der Unzuverlässigkeit in den Namensangaben. Zum Beispiel ist die Theodoret-Passage zu Ps 103,2b (PG 80, 1696A) τὴν τῆς δημιουργίας εὐκολίαν – μόνῳ χρησάμενος, die Pitra in seinen Analecta als einen Origenes zu Ps 103,2 bringt und Migne als Chrysostomus spurius zu Ps 103 (PG 55, 647) druckt, in Ca als ein Text von Apolinarius",
+ "candidate_score": 0.639389,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_1",
+ "bdc_text": "jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_23",
+ "psc_text": "von Johannes Chrysostomus (häufig auch Johannes, Bischof von Konstantinopel, genannt), Hesychius von Jerusalem und Kyrill von Alexandria verbindet (vgl. CPG C 16). Hauptzeuge ist der Parisinus gr. 139 (Ca).Zur Katene Typ III vgl. Leontien Vanderschelden, An Unconventional Catena on the Psalms. A Partial Edition of the Type III Catena and an Assessment of its Position in the Exegetical Tradition (Diss. Leuven 2020) 13–39. Marcel Richard hatte die Katene in ihm als monophysitisch und ägyptisch bezeichnet,Vgl. Richard, Les premières chaînes (wie Anm. 2) 93. wogegen sich Gilles Dorival wandteDorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) I 27–29. und sie aufgrund eingehender Untersuchungen als Vermengung der ersten Palästinischen Katene mit einer zweiten Palästinischen Katene ansah. Die Tradition dieser Komposition teilt er in wiederum zwei Katenen, zu deren erster die von mir benutzten Handschriften gehören.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) I 232–248. Für Chrysostomus und Hesychius ist die ehemals so genannte Monophysitische Katene von",
+ "candidate_score": 0.638715,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_14_16",
+ "bdc_text": "Contemporaries I 444f. dem bapst hat erzeigt . Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_47",
+ "psc_text": "von A P repräsentiert und das Fenster wirklich erst später entstanden ist. (V) Vaticanus gr. 754 (10. Jh.) Der Codex Vaticanus gr. 754 aus dem zehnten Jahrhundert, der in der Forschung bereits viel Aufmerksamkeit erfahren hat, gruppiert um den Psaltertext eine Bearbeitung der Palästinischen Katene, die von Karo und LietzmannKaro / Lietzmann (wie Anm. 1) 41. zum Katenentyp XIII, seit Marcel Richard dagegen zum Typ XIX gezählt wird,Vgl. Marie-Josèphe Rondeau / Paul Géhin / Matthieu Cassin, Évagre le Pontique. Scholies aux Psaumes. Tome I. Introduction, édition princeps du texte grec, traduction et notes = SC 614 (Paris 2021) 135–136. die pseudo-athanasianischen Expositiones in psalmos, den Psalmen-Kommentar des Evagrius und in einer eigenen Gruppe hexaplarische Lesarten. Der große Wert des Vaticanus besteht nicht so sehr in der Qualität – alle vier Quellen werden meiner Einschätzung nach durchgehend in sekundärer Textgestalt geboten – sondern in ihrer genauen Trennung des Materials in einem",
+ "candidate_score": 0.638435,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_136",
+ "psc_text": "de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt, die Codices Colbertinus 646 benutzt, nach der aktuellen Katalogisierung von Omont Parisinus gr. 463 aus dem 17. Jh., den Regius 1807, heute Parisinus gr. 146, und den Regius 1878, heute Parisinus gr. 139, aus dem schon der Colbertinus hervorgegangen war.Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus II–IV. Zur handschriftlichen Grundlage bei Montfaucon vgl. Karo / Lietzmann (wie Anm. 1) 20–21. Für den Eusebius-Kommentar zu Ps 101 bis Ps 104 einschließlich, ebenso zu Ps 112, 5 bis zum Ende dieses Psalmes, hat er die Niketas-Katene verwendet. Da diese in den genannten Parisini nicht enthalten ist, müsste er sie, falls",
+ "candidate_score": 0.635406,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_70",
+ "psc_text": "οἰκουμένην ἐσκεδασμένοι τυγχάνουσιν. Dieser Satz ist aus dem Kommentar von Theodoret genommen. Man ist also nicht befugt, Referate aus Eusebius dann für ursprünglicher als in der Palästinischen Katene vorliegend zu halten, wenn sie in eusebisch scheinender Manier erweitert sind. Im genannten Fall ist die Einfügung dank der Direktüberlieferung Theodorets einfach erkennbar, in anderen Fällen ist eine Identifikation nicht möglich. Dieselbe Vorsicht hat zu walten, wenn ein Fragment mit einem sicher eusebischen Gedanken erweitert ist: Er kann von Niketas aus einer anderen Stelle des Eusebius in den Katenen genommen und wiederholend versetzt worden sein. Der Katenist gibt nicht einfach ein unangetastetes Exzerpt wieder wie es die alten Katenenautoren gehandhabt hatten, sondern kontaminiert Eusebius mit Eusebius. Zum Beispiel übernimmt er in sein erstes Exzerpt aus dem Fragment zu Ps 106,13a–14b den Ausdruck τὰς λογικὰς τῆς ψυχῆς δυνάμεις aus dem vorausgehenden ersten Fragment zu Ps 106,10a–12b. Erweiterungen übernommener Fragmente können aber auch bedeuten,",
+ "candidate_score": 0.635216,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_32",
+ "psc_text": "ὀλίγα nicht notwendig, dass der ausgezogene Autor tatsächlich derselbe wie der zuvor genannte ist. So wird auf fol. 377r, innerhalb der Kommentierung von Ps 117,23, als vorletzter Eintrag ein Auszug aus Theodoret (PG 80, 1816 C: τοῦτον – τόκον) unter καὶ μετ’ ὀλίγα geboten, obwohl zwei Einträge angeblich aus Didymus vorausgehen, der eine vorgestellt als διδύμου, der andere wieder mit καὶ μετ’ ὀλίγα. Diese beiden stammen in Wirklichkeit aus Eusebius. (Cb) Venetus Marcianus gr. Z 17 (10. Jh.) Der Codex, der zur Schenkung von Kardinal Bessarion an die Marciana gehört,Zum Codex vgl. Vanderschelden (wie Anm. 9) 45–48. stimmt mit Ca in der Komposition und Darbietungsweise völlig überein. Dorival hielt es deshalb für möglich, dass beide Handschriften in demselben atelier entstanden sein könnten.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) I 248. Der enge Kontakt, der zwischen beiden offensichtlich besteht, mag diesen Schluß für das Layout nahelegen. Aber Cb ist nicht einfach eine",
+ "candidate_score": 0.634634,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_67",
+ "psc_text": "Der Name des Eusebius wird neben echten Eusebius-Stellen vorzugsweise bei Exzerpten aus Pseudo-Athanasius, Theodoret und, weniger häufig, aus Chrysostomus angegeben. Dies geschieht mit einer gewissen Regelmäßigkeit, so dass sich die Vermutung aufdrängt, dass in solchen Fällen die Namensangabe nicht den Autor des exzerpierten Textes mitteilen soll, sondern dessen Abhängigkeit von Eusebius. Was wir geneigt sind, für eine falsche Angabe zu halten, kann also auf die Quelle der Quelle deuten. Und tatsächlich setzen die drei genannten Autoren den Kommentar des Eusebius voraus und verarbeiten deutlicher eusebische Ideen als etwa Didymus oder Apolinarius. Die Arbeitsweise des Niketas muss hier nicht im einzelnen ausgebreitet werden; das geschieht an anderer Stelle.Franz Xaver Risch, Die Arbeitsweise des Niketas (erscheint 2023). Für die vorliegende Edition sollen nur einige Aspekte hervorgehoben werden. Die Kleinteiligkeit, mit der Niketas oftmals arbeitet, bringt es mit sich, dass so manche Phrase, die eusebische Eigenart verrät, nicht sicher als solche identifiziert werden",
+ "candidate_score": 0.633901,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_122",
+ "psc_text": "135,10a–12b Der zweite Abschnitt des Fragments, den die Palästinische Katene nicht enthält, schließt sich nahtlos an. Vokabular und Konnotationen sind vollständig in eusebischen Schriften nachweisbar. Ps 135,13ab Dieselbe Information, ebenfalls beginnend mit ἑβραίων παῖδες, teilt Eusebius im Kommentar zu Ps 77,13 unter Zitation von Ps 135,13 mit (PG 23, 913 A12–15). Die sprachliche Gestaltung ist jeweils selbständig, so dass sich die Annahme verbietet, der Katenist habe die Aussage von dort übernommen. Ps 138,14a Das Fragment trägt unverkennbar eusebisches Gepräge, ist also zu recht dem Eusebius zugewiesen. Die wichtigsten Merkmale sind: Für die Satzeröffnung καὶ θέα τίνα τρόπον gibt die Datenbank TLG ebenso allein Stellen aus Eusebius an wie für die Zitat-Einleitung εἰκότως ἐπιλέγει. Gut eusebisch ist außerdem die Verbindung von θαυμάσια und θεολογία. Ps 139,3a Die Zuschreibung an Eusebius bestätigt sich durch sprachliche Übereinstimmungen mit der Auslegung von Ps 57,4–6 (PG 23, 520B–521A); vgl. insbesondere κρύπτειν ἐν αὐτοῖς τὸν θανατηφόρον",
+ "candidate_score": 0.633061,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31_33",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. : Paolo Portone , in : DBI XLIII 383-390 .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135",
+ "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,",
+ "candidate_score": 0.630846,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_124",
+ "psc_text": "Kommentar zu Ps 93,3–4 (PG 23, 1196 C13–14). Ps 140,8ab Eusebisch ist in diesem Fragment vor allem der Ausdruck βασκαινόντων τῇ κατὰ θ��ὸν αὐτοῦ προκοπῇ (vgl. In psalmum 69,2–4 = PG 23, 769 B5–6 und In psalmum 85,11 = PG 23, 1037 B4). Ps 141,3a–4a Das zweite Fragment ist in N dem Exzerpt zu Vers 4a aus Theodoret hinzugefügt. Die Doppelzuweisung an Theodoret und Eusebius, die in Nd auf Eusebius verkürzt wurde, trägt dem Rechnung. Die Lexik des Satzes ist für Eusebius gewöhnlich, der Tonfall ähnelt dem ersten Satz des Bruchstückes aus der Palästinischen Katene. Ps 144,10a–12b Übereinstimmend mit der Palästinischen Katene bietet Niketas den Text von Beginn des Fragmentes bis τῆς ἐξομολογήσεως ἀποδιδόασιν, durchsetzt ihn jedoch mit Auszügen aus Chrysostomus, Theodoret und Euthymius. Die Texteinheit mit dem Fragment 6b, in den Handschriften nicht eigens kenntlich gemacht, schließt unmittelbar an den mit δημιουργικῆς δυνάμεως endenden ersten Abschnitt des Fragmentes aus",
+ "candidate_score": 0.630736,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_78",
+ "psc_text": "ναμάτων ἐν μεθέξει γενέσθαι πολλῶν· οἱ γὰρ ποταμοὶ οἱ εὐαγγελικοί εἰσι λόγοι. Vokabular und Bilder sind reichlich aus Eusebius belegbar, aber sie sind nicht ausschließlich eusebisch. Vor allem aber ist die Wendung ἐν μεθέξει γενέσθαι vornehmlich bei Kyrill und nie bei Eusebius zu finden. Niketas hat nicht nur den direkt überlieferten Eusebius-Kommentar herangezogen, sondern, wie an Textabgrenzungen ersichtlich ist, die Exzerpte sowohl in der Palästinischen Katene als auch deren Epitomierung in der Monophysitischen Katene. Dabei kann er den Kommentar für sich und eine Katene für sich benutzt haben, aber auch beides zugleich. Seine Arbeit erhält dadurch, neben der Gewinnung von neuen Bruchstücken, einen beträchtlichen Wert für die Kritik der schon bekannten. Manche Probleme von A P lassen sich mit ihr bereinigen oder überhaupt erst entdecken. Das Fragment zu Ps 134,19a–21b endet in A P mit einem syntaktischen Gebilde, das zu einer Konjektur herausfordert, aber mit dem bei Niketas stehenden Ausdruck",
+ "candidate_score": 0.630611,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_41",
+ "psc_text": "Parisinus gr. 139 (Ca) hat ein Leser die Einträge, die der Katenist mit dem Namen des Eusebius versehen hatte, am Rand mit rotem Stift systematisch markiert. Vielleicht handelt es sich bei diesem Leser um den Verfasser des Codex Parisinus gr. 463, denn dieser Codex ist eine Papierhandschrift aus dem siebzehnten Jahrhundert, in der die wirklichen und vermeintlichen Fragmente von Eusebius aus dem Parisinus gr. 139 gesammelt sind.Zum Codex vgl. Institut de recherche et d’histoire des textes (Hrsg.), Pinakes | Πίνακες. Textes et manuscrits grecs, Numéro diktyon 50037. Die Eusebius-Einträge werden in denselben Abgrenzungen und mit denselben Irrtümern übernommen. Betitelt ist die Arbeit mit EUSEBII / PAMPHILI EPISCOPI / Caesareae Palaestinae / INTERPRETATIO / Psalmorum. Valde Erudita und auf dem folgenden Blatt griechisch wiederholt ΕΥΣΕΒΙΟΥ / ΤΟΥ ΠΑΜΦΙΛΟΥ / ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ / ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ ΤΗΣ / ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ / ΕΧΗΓΗΣΙΣ ΤΩΝ ΨΑΛΜΩΝ ΠΑΝΥ / ΣΠΟΥΔΑΙΑ. Die Eigenheiten von Cb enthält er nicht, bespielsweise den",
+ "candidate_score": 0.629374,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_114",
+ "psc_text": "Abgrenzung verhältnismäßig sicher. Bei Niketas kann jedoch nie ausgeschlossen werden, dass er einen weiteren, ungenannten Autor verschmolzen hat. Ps 119,7ab Sowohl in der Palästinischen Katene als auch bei Niketas wird das Fragment dem Eusebius zugewiesen, aber in der Palästinischen Katene beginnt der Text mitten im Satz. Niketas bietet einen vollständigeren und einfacher zu verstehenden Text. Bei dem Nachsatz ἅτε ἀλλότριον αὐτῶν ὄντα ist eine Eusebius-Imitation durch den Katenisten nicht auszuschließen. Ps 123,1b–3a Die Zuweisung in den Handschriften wird durch eusebische Formulierungen bestätigt: Vgl. εἰς βυθὸν κακῶν χωρήσας mit In psalmum 34,23–26 = PG 23, 313 C6 (im Kontext mit Tod und Verschlingen) und εἰς παντελῆ χωρήσας ἀποστασίαν mit In psalmum 17,20–21 = PG 23, 176 C9–10 und In psalmum 32,16–19 = PG 23, 288 C5–6 (im Kontext mit Tod und Sünde). Sehr häufig finden sich bei Eusebius die Wendungen κατὰ τοὺς τῶν διωγμῶν καιρούς und ἐν καιροῖς διωγμῶν. Ps 128,5ab",
+ "candidate_score": 0.628917,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_138",
+ "psc_text": "1847) 67–107. Mai hatte die von Montfaucon angemahnte Ergänzung der EditionVgl. Mai, Patrum Bibliotheca nova IV 65. aus Codices Vaticani vorgenommen und nach eigenen Angaben fünf Codices benutzt: Reginae gr. 40, Vaticanus gr. 754, Vaticanus gr. 1685 sowie Vaticanus gr. 2057 und Ottoboniensis gr. 398.Mai, Patrum Bibliotheca nova IV 66; vgl. Karo / Lietzmann (wie Anm. 1) 20–21. Eine unkritische Sammlung aus vatikanischen Handschriften gibt Jean Baptiste Pitra, Analecta sacra et classica spicilegio solesmensi III (Paris 1883). Im besonderen hat die Forschungsgeschichte ein paar kleine Teil-Editionen gezeitigt: Die Hypothesen zu den Gradualpsalmen, von mir mit Ὑποθέσεις überschrieben, ließ Giovanni Mercati drucken: Alcune note di letteratura patristica, in: Opere minori II = Studi e testi 77 (1937) 61–66. Die Fragmente aus der Palästinischen Katene zu Ps 118 sind enthalten in Marguerite Harl (avec la collaboration de Gilles Dorival), La Chaîne Palestinienne sur le Psaume 118. Tome I. Introduction, texte grec critique",
+ "candidate_score": 0.627637,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_19",
+ "bdc_text": "geschykt , daz heist el PuzzenttoroEine große Barke ( Bucentaur , ital. \"bucintoro\" ) ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_367",
+ "psc_text": "ὕδασι πολλοῖς , αὐτοὶ εἴδοσαν τὰ ἔργα κυρίου καὶ τὰ θαυμάσια αὐτοῦ ἐν τῷ βυθῷ. Ταῦτα … λέξιν] vgl. Nd 99v: anonym; vgl. Ne 362v: anonym; vgl. Nh 494v: Theodoret fortgesetzt Ταῦτα … μεγάλη] Ca 354r: Eusebius; Cb 336r: Eusebius; PG 23 (1325 C7–D1)Ταῦτα δὲ προφητικῶς θεσπιζόμενα θεσπιζόμενος ἐπληροῦτο ῥητῶς καὶ πρὸς κατὰ λέξιν· τῶν γὰρ μαθητῶν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἐμπλεόντων σὺν αὐτῷ σεισμός, φησίν, ἐγένετο μέγας ἐν τῇ θαλάσσῃ, ὥστε τὸ πλοῖον καλύπτεσθαι ὑπὸ τῶν ὑδάτων κυμάτων am Rand t.r. κοιμάτων . οἱ δὲ προσπεσόντες εἶπον αὐτῷ· κύριε, σῶσον ἡμᾶς, ἀπολλύμεθα ἀπολύμεθα t.r. . ὁ δὲ πρὸς αὐτοὺς φήσας· τί δειλοί ἐστε, ὀλιγόπιστοι; ἐπετίμησε ἐπιτιμήσας τοῖς ἀνέμοις καὶ τῇ θαλάσσῃ, καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη εἰργασατο γαλήνην μεγάλην · αὐτοὶ γὰρ εἴδοσαν τότε τὰ ἔργα κυρίου καὶ τὰ θαυμάσια αὐτοῦ ἐν τῷ βυθῷ. καὶ πάλιν ἡνίκα ἐμβάντες εἰς τὸ πλοῖον προῆγον αὐτὸν εἰς τὸ πέραν ἤδη τε ἀπέχον ἀπὸ ἀπὸ",
+ "candidate_score": 0.627102,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_19_21",
+ "bdc_text": "geschykt , daz heist el PuzzenttoroEine große Barke ( Bucentaur , ital. \"bucintoro\" ) ; vgl. Thomas Tuohy , Herculean Ferrara . Ercole d'Este , 1471 - 1505 , and the invention of a ducal capital , Cambridge 1996 .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_367",
+ "psc_text": "ὕδασι πολλοῖς , αὐτοὶ εἴδοσαν τὰ ἔργα κυρίου καὶ τὰ θαυμάσια αὐτοῦ ἐν τῷ βυθῷ. Ταῦτα … λέξιν] vgl. Nd 99v: anonym; vgl. Ne 362v: anonym; vgl. Nh 494v: Theodoret fortgesetzt Ταῦτα … μεγάλη] Ca 354r: Eusebius; Cb 336r: Eusebius; PG 23 (1325 C7–D1)Ταῦτα δὲ προφητικῶς θεσπιζόμενα θεσπιζόμενος ἐπληροῦτο ῥητῶς καὶ πρὸς κατὰ λέξιν· τῶν γὰρ μαθητῶν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἐμπλεόντων σὺν αὐτῷ σεισμός, φησίν, ἐγένετο μέγας ἐν τῇ θαλάσσῃ, ὥστε τὸ πλοῖον καλύπτεσθ��ι ὑπὸ τῶν ὑδάτων κυμάτων am Rand t.r. κοιμάτων . οἱ δὲ προσπεσόντες εἶπον αὐτῷ· κύριε, σῶσον ἡμᾶς, ἀπολλύμεθα ἀπολύμεθα t.r. . ὁ δὲ πρὸς αὐτοὺς φήσας· τί δειλοί ἐστε, ὀλιγόπιστοι; ἐπετίμησε ἐπιτιμήσας τοῖς ἀνέμοις καὶ τῇ θαλάσσῃ, καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη εἰργασατο γαλήνην μεγάλην · αὐτοὶ γὰρ εἴδοσαν τότε τὰ ἔργα κυρίου καὶ τὰ θαυμάσια αὐτοῦ ἐν τῷ βυθῷ. καὶ πάλιν ἡνίκα ἐμβάντες εἰς τὸ πλοῖον προῆγον αὐτὸν εἰς τὸ πέραν ἤδη τε ἀπέχον ἀπὸ ἀπὸ",
+ "candidate_score": 0.624664,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_22",
+ "psc_text": "origeneische Tradition und ist einem Auszug aus Chrysostomus unmittelbar angehängt: Οὐκ ἀγνοητέον δέ, ὡς Ὠριγένης καὶ Εὐσέβιος ὁ Καισαρεὺς καὶ Δίδυμος καὶ ἕτεροί τινες πολλοὺς εἶναι βούλονται τοὺς οὐρανοὺς ἐκ τῆς προκειμένης λέξεως καὶ ἐκ τοῦ τὸν ἀπόστολον Παῦλον ἕως τρίτου οὐρανοῦ ἁρπαγῆναι. βούλονται δὲ καὶ λογικοὺς εἶναι τοὺς ἀστέρας καὶ τὰ ὕδατα τὰ ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν λογικὰς εἶναι δυνάμεις. Die Eklogentradition in der Monophysitischen Katene Als Typ III, dessen hier verwendete Zeugen mit C bezeichnet sind, haben Georg Karo und Hans Lietzmann eine Katene analysiert,Karo / Lietzmann (wie Anm. 1) 27. die Eklogen aus der Palästinischen Katene mit Texten von Johannes Chrysostomus (häufig auch Johannes, Bischof von Konstantinopel, genannt), Hesychius von Jerusalem und Kyrill von Alexandria verbindet (vgl. CPG C 16). Hauptzeuge ist der Parisinus gr. 139 (Ca).Zur Katene Typ III vgl. Leontien Vanderschelden, An Unconventional Catena on the Psalms. A Partial Edition of the Type III Catena and",
+ "candidate_score": 0.624402,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_57_59",
+ "bdc_text": "und stollz muͦtigHochmut . hab ich mein lebtag nie gessehen mit kledern und mit aller der possheit Schlechtigkeit. , die man erdenkenr in erdenken über der Zeile nachgetragen . kan und mag , allso die pffafen tuͦndVor tund gestrichenes d. jetz in der lettsten zeittEndzeit. .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_149",
+ "psc_text": "τό τῷ · μακάριοι οἱ κλαίοντες καὶ πενθοῦντες . πᾶς τοιγαροῦν τῷ θεῷ ἀνακείμενος πτωχεύων ἐν τοῖς τοῦ βίου πράγμασι, παρὰ δὲ θεῷ πλουτῶν ἀκηδιᾷ λυπούμενος ἢ ἀθυμεῖ ἀθυμίᾳ κατὰ τὴν τοῦ Συμμάχου ἑρμηνείαν ἑρμηνείαν κατέχεται ἐπὶ τῇ τῶν πολλῶν κακίᾳ τε καὶ ἀπωλείᾳ, οἷος ἦν ὁ λέγων· οἴμοι οἴμμοι ψυχὴ ὅτι ἀπόλωλεν εὐλαβὴς εὐλαβεῖς ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ὁ κατορθῶν ἐν ἀνθρώποις οὐχ’ ὑπάρχει. πάντες εἰς αἵματα δικάζονται, ἕκαστος τὸν πλησίον αὐτοῦ ἐκθλίβουσιν ἐκθλιβῇ , καὶ ὁ εἰπών· οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα . πλὴν ὁ πτωχὸς ἐπὶ τούτοις ἐπὶ τούτοις ὁ πτωχὸς ~ ἀκηδιῶν καὶ ἀθυμῶν φάρμακον τοῦ πάθους θεραπευτικὸν περινοεῖ ἑαυτῷ. τοῦτο δὲ ἦν ἡ πρὸς τὸν θεὸν εὐχή, ἣν μόνην εἶχε παραμυθίαν, δι’ ἧς ἐξαπλῶν ἑαυτοῦ αὐτοῦ τὴν ψυχὴν καὶ σύμπαντας ἑαυτῷ ἑαυτοῦ τοὺς λογισμοὺς προφέρων ἐνώπιον τοῦ θεοῦ λέγεται ἐνώπιον κυρίου ἐκχέειν τὴν δέησιν αὐτοῦ ἢ ἢ + καὶ über der Zeile τὴν λογοποιίαν αὐτοῦ ἑαυτοῦ",
+ "candidate_score": 0.622045,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_41",
+ "bdc_text": "Der herzog hat all sin gschütz lossen für die porten stellen und ab schyessen , hundert und 48 stuk uff redern on die kleinen hogenHa kenbüchsen .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_906",
+ "psc_text": "Eusebius am Rand, ἄλλως in der Zeile; P 332r: EusebiusὉ δὲ μετὰ ταῦτα στίχος, δι’ οὗ εἴρηται· πιστὸς κύριος ἐν πᾶσι τοῖς λόγοις αὐτοῦ καὶ ὅσιος ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ, οὐ φέρεται οὔτε ἐν τῷ Ἑβραικῷ οὔτε παρὰ τοῖς λοιποῖς ἑρμηνευταῖς. Διόπερ ὡς περιττὸς ἀναγκαίως ὠβέλισται ὠφέλισται λισται . Ὑποστηρίζει κύριος πάντας τοὺς καταπίπτοντας καὶ ἀνορθοῖ πάντας τοὺς κατερραγμένους. οἱ ὀφθαλμοὶ πάντων εἰς σὲ ἐλπίζουσιν, καὶ σὺ δίδως τὴν τροφὴν αὐτῶν ἐν εὐκαιρίᾳ. ἀνοίγεις σὺ τὴν χεῖρά σου καὶ ἐμπιπλᾷς πᾶν ζῷον εὐδοκίας. Καὶ … ἀπολαύσεως] A 390v: Eusebius; P 332rv: EusebiusΚαὶ αὐταὶ τοῦ θεοῦ αἱ εὐεργεσίαι εἰς τὸν ὕμνον αὐτοῦ α- Rest zerstört παραλαμβάνονται παραλαμβάνεται ? τῆς ὑπερβαλλούσης φιλανθρωπίας καὶ τῆς χρηστότητος αὐτοῦ περιέχουσαι περιέχουσα δείγματα· τὸ γὰρ τοὺς περιπείραντας ἑαυτοὺς ταῖς ἁμαρτίαις καὶ μακρύναντας ἑαυτοῦς αὐτοῦ καὶ διὰ τοῦτο πεσόντας ἀνεγείρειν ἀνεγείρει τοῦ πτώματος καὶ ὑποστηρίζειν μόνης ἔχεται τῆς αὐτοῦ ἀγαθότητος. Διδάσκουσι δὲ καὶ οἱ προφητικοὶ λόγοι",
+ "candidate_score": 0.620134,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31_33",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. : Paolo Portone , in : DBI XLIII 383-390 .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_32",
+ "psc_text": "ὀλίγα nicht notwendig, dass der ausgezogene Autor tatsächlich derselbe wie der zuvor genannte ist. So wird auf fol. 377r, innerhalb der Kommentierung von Ps 117,23, als vorletzter Eintrag ein Auszug aus Theodoret (PG 80, 1816 C: τοῦτον – τόκον) unter καὶ μετ’ ὀλίγα geboten, obwohl zwei Einträge angeblich aus Didymus vorausgehen, der eine vorgestellt als διδύμου, der andere wieder mit καὶ μετ’ ὀλίγα. Diese beiden stammen in Wirklichkeit aus Eusebius. (Cb) Venetus Marcianus gr. Z 17 (10. Jh.) Der Codex, der zur Schenkung von Kardinal Bessarion an die Marciana gehört,Zum Codex vgl. Vanderschelden (wie Anm. 9) 45–48. stimmt mit Ca in der Komposition und Darbietungsweise völlig überein. Dorival hielt es deshalb für möglich, dass beide Handschriften in demselben atelier entstanden sein könnten.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) I 248. Der enge Kontakt, der zwischen beiden offensichtlich besteht, mag diesen Schluß für das Layout nahelegen. Aber Cb ist nicht einfach eine",
+ "candidate_score": 0.619236,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_18_20",
+ "bdc_text": "Der herzog hat im ein schyff engegen von Ferara pys gen PlesenzaPiacenza ( lat. Placentia ) , Emilia-Romagna . geschykt , daz heist el PuzzenttoroEine große Barke ( Bucentaur , ital. \"bucintoro\" ) ; vgl. Thomas Tuohy , Herculean Ferrara .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_367",
+ "psc_text": "ὕδασι πολλοῖς , αὐτοὶ εἴδοσαν τὰ ἔργα κυρίου καὶ τὰ θαυμάσια αὐτοῦ ἐν τῷ βυθῷ. Ταῦτα … λέξιν] vgl. Nd 99v: anonym; vgl. Ne 362v: anonym; vgl. Nh 494v: Theodoret fortgesetzt Ταῦτα … μεγάλη] Ca 354r: Eusebius; Cb 336r: Eusebius; PG 23 (1325 C7–D1)Ταῦτα δὲ προφητικῶς θεσπιζόμενα θεσπιζόμενος ἐπληροῦτο ῥητῶς καὶ πρὸς κατὰ λέξιν· τῶν γὰρ μαθητῶν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἐμπλεόντων σὺν αὐτῷ σεισμός, φησίν, ἐγένετο μέγας ἐν τῇ θαλάσσῃ, ὥστε τὸ πλοῖον καλύπτεσθαι ὑπὸ τῶν ὑδάτων κυμάτων am Rand t.r. κοιμάτων . οἱ δὲ προσπεσόντες εἶπον αὐτῷ· κύριε, σῶσον ἡμᾶς, ἀπολλύμεθα ἀπολύμεθα t.r. . ὁ δὲ πρὸς αὐτοὺς φήσας· τί δειλοί ἐστε, ὀλιγόπιστοι; ἐπετίμησε ἐπιτιμήσας τοῖς ἀνέμοις καὶ τῇ θαλάσσῃ, καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη εἰργασατο γαλήνην μεγάλην · αὐτοὶ γὰρ εἴδοσαν τότε τὰ ἔργα κυρίου καὶ τὰ θαυμάσια αὐτοῦ ἐν τῷ βυθῷ. καὶ πάλιν ἡνίκα ἐμβάντες εἰς τὸ πλοῖον προῆγον αὐτὸν εἰς τὸ πέραν ἤδη τε ἀπέχον ἀπὸ ἀπὸ",
+ "candidate_score": 0.619212,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_110_112",
+ "bdc_text": "tuͦchern oben her , do er ein hat muͤssen reytten , me wen 2 wellsch meilkurze , römische Meilen ; vgl . Grimm XIII 1332 . lang , und hat der herzog lossen machen fünff portten triunpffale ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_313",
+ "psc_text": "330r: τοῦ αὐτοῦ (= Eusebius) καὶ ὑπὲρ τοῦ γνωρίσαι τὴν δυναστείαν αὐτοῦ διὰ τοῦτο παρεῖχεν αὐτοῖς καὶ τότε τὴν σωτηρίαν. Καὶ ἐπετίμησε τῇ Ἐρυθρᾷ Θαλάσσῃ, καὶ ἐξηράνθη, καὶ ὡδήγησεν αὐτοὺς ἐν ἀβύσσῳ ὡς ἐν ἐρήμῳ. καὶ ἔσωσεν αὐτοὺς ἐκ χειρὸς μισούντων καὶ ἐλυτρώσατο αὐτοὺς ἐκ χειρὸς ἐχθροῦ. καὶ ἐκάλυψεν ὕδωρ τοὺς θλίβοντας αὐτούς, εἷς ἐξ αὐτῶν οὐχ ὑπελείφθη. Ἔδει … ἔτυχεν] A 151r: Eusebius; P 143v: Eusebius; Wa 171r: Eusebius; vgl. V 263v: Eusebius; vgl. PG 23 (1313 C16–D6) vgl. AS III 493,22–26Ἔδει δὲ τὴν θάλασσαν ἐπιτιμᾶσθαι διὰ τὸν ἐν αὐτῃ ἐμφωλεύοντα δράκοντα κατὰ τὸ φῆσαν λόγιον· αὕτη ἡ θάλασσα ἡ μεγάλη καὶ εὐρύχωρος , ἐκεῖ ἑρπετά ἑρπετά. ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός . δράκων οὖτος, ὃν ἔπλασας ἐμπαίζειν αὐτῷ αὐτά . ἐπειδὴ δὲ λέλεκται· εἷς ἐξ αὐτῶν οὐχ ὑπελείφθη, ζητήσειέ … ἔτυχεν] Ca 348v: Eusebius; Cb 330v: Eusebius; PG 23 (1313 D10–12) ζητήσειέ ζητῆσαι ζητῆσαι wie es scheint ζητήσῃ τις",
+ "candidate_score": 0.616328,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_41",
+ "bdc_text": "Der herzog hat all sin gschütz lossen für die porten stellen und ab schyessen , hundert und 48 stuk uff redern on die kleinen hogenHa kenbüchsen .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_975",
+ "psc_text": "ἄλλως ἦν ὑπεξαγαγεῖν καὶ ἐλευθερῶσαι τοὺς πάλαι τοῖς δαίμοσι δεδουλωμένους ἢ καθυποτάξαι πρότερον καὶ καταδῆσαι καθυποτάξαντας πρότερον καὶ καταδήσαντας τοὺς ἄρχοντας αὐτῶν, εἰκότως ἐπιλέλεκται ταῦτα. νοήσεις δὲ καὶ τοῦτο ἀπὸ τῆς σωτηρίου φωνῆς, δι’ ἧς εἴρηται · πῶς δύναταί τις εἰσελθὼν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἰσχυροῦ καὶ τὰ σκεύη αὐτοῦ διαρπάσαι, ἐὰν μὴ πρῶτον δήσῃ τὸν ἰσχυρὸν καὶ τότε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ διαρπάσῃ ; Εὐχαὶ τοίνυν ἀποστολικαὶ καὶ λόγοι τε αὐτῶν καὶ διδασκαλίαι καὶ ὁ βίος ὁ τούτοις κατάλληλος αἵ τε κατὰ δαιμόνων ἐνεργοῦσαι πράξεις δεσμοὺς ἐνεποίουν ταῖς ἀντικειμέναις δυνάμεσιν, καὶ τούτων μάλιστα ταῖς μείζοσι καὶ ἀρχοντικαῖς, ὧν τὰς κατὰ τῶν ἐθνῶν ἐνεργείας τοῖς ἑαυτῶν λόγοις καὶ ταῖς ἑαυτῶν εὐχαῖς καταδήσαντες οἱ τοῦ σωτῆρος ἀπόστολοι ὑπὲρ πάσας τὰς ἐκ σιδήρου πεποιημένας χειροπέδας τὴν δύμαμιν αὐτῶν, δι’ ἧς περιέτρεχον ὧδε κἀκεῖ καικεῖσε τὰ ἔθνη πάντα χειρούμενοι, τῷ ἑαυτῶν ἐπηγάγοντο βασιλεῖ. Παραλαβόντες δὲ τὰ ἔθνη εἰς μαθητείαν τὸν περὶ τῆς κρίσεως αὐτοῖς",
+ "candidate_score": 0.616274,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31_33",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. : Paolo Portone , in : DBI XLIII 383-390 .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_16",
+ "psc_text": "In den Fragmenten zu Ps 118,132ab λαμβάνουσιν und zu Ps 144,13a–13ab ὠβέλισται ist die fenestra umgekehrt nur in P zu sehen. (Im Fragment zu Ps 144,21a–c, wo ich προφητείαν eingefügt habe, hat P entweder das Fenster oder das Wort übersehen.) Weitere Beobachtungen bestätigen, dass A nicht Vorlage für P war. Während singuläre Formulierungen wie δηλοῖ δὲ οὕτω καὶ ἄλλος zu Beginn des Fragmentes zu Ps 123,3b–5 dem Autor der Handschrift A zueigen und dem von P unbekannt waren, gehen andere Abweichungen nicht auf Überlegungen von A zurück, sondern sind Fehler, die P vermieden hat. Dazu gehört beispielsweise der das Fragment zu Ps 122,1a–c beschließende, in A ausgefallene Halbsatz ἀπὸ δὲ τοῦ κάτω βλέπειν βλαβήσεται, oder ein Augensprung wie ὡς θεοῦ λαόν im Fragment zu Ps 101,11b–12b oder καὶ δοξολογεῖν im Fragment zu Ps 102,1ab oder ἢ κατὰ τὸν Θεοδοτίονα – τοῦ θεοῦ Ἰακώβ im Fragment zu Ps 113,7a–8b oder τυγχάνει,",
+ "candidate_score": 0.616266,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31_33",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. : Paolo Portone , in : DBI XLIII 383-390 .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_29",
+ "psc_text": "Namensangaben. Zum Beispiel ist die Theodoret-Passage zu Ps 103,2b (PG 80, 1696A) τὴν τῆς δημιουργίας εὐκολίαν – μόνῳ χρησάμενος, die Pitra in seinen Analecta als einen Origenes zu Ps 103,2 bringt und Migne als Chrysostomus spurius zu Ps 103 (PG 55, 647) druckt, in Ca als ein Text von Apolinarius wiedergegeben. Glücklicherweise sind solche Verwirrungen nicht die Regel. Malingrey scheint in ihrer Edition der Chrysostomus-Fragmente den Angaben durchgängig vertraut zu haben, und für die bevorstehende Edition des Hesychius dürfte sich der Parisinus ähnlich bewähren. Bietet aber Ca einen Eintrag unter dem Namen des Eusebius, ist immer Vorsicht geboten. So ist der in den Hauptzeugen anonyme Eintrag zu Ps 103,1bc zwar wohl richtig dem Kommentator aus Cäsarea zugeordnet, wenn aber kurz darauf, noch auf derselben Seite, wiederum ein Eusebius, diesmal zu Vers 2a, angekündigt wird, handelt es sich um einen Didymus, jedenfalls nach den Entscheidungen von Mühlenberg (Fragment 990 = 236,10–13).",
+ "candidate_score": 0.614806,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31_33",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. : Paolo Portone , in : DBI XLIII 383-390 .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_22",
+ "psc_text": "origeneische Tradition und ist einem Auszug aus Chrysostomus unmittelbar angehängt: Οὐκ ἀγνοητέον δέ, ὡς Ὠριγένης καὶ Εὐσέβιος ὁ Καισαρεὺς καὶ Δίδυμος καὶ ἕτεροί τινες πολλοὺς εἶναι βούλονται τοὺς οὐρανοὺς ἐκ τῆς προκειμένης λέξεως καὶ ἐκ τοῦ τὸν ἀπόστολον Παῦλον ἕως τρίτου οὐρανοῦ ἁρπαγῆναι. βούλονται δὲ καὶ λογικοὺς εἶναι τοὺς ἀστέρας καὶ τὰ ὕδατα τὰ ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν λογικὰς εἶναι δυνάμεις. Die Eklogentradition in der Monophysitischen Katene Als Typ III, dessen hier verwendete Zeugen mit C bezeichnet sind, haben Georg Karo und Hans Lietzmann eine Katene analysiert,Karo / Lietzmann (wie Anm. 1) 27. die Eklogen aus der Palästinischen Katene mit Texten von Johannes Chrysostomus (häufig auch Johannes, Bischof von Konstantinopel, genannt), Hesychius von Jerusalem und Kyrill von Alexandria verbindet (vgl. CPG C 16). Hauptzeuge ist der Parisinus gr. 139 (Ca).Zur Katene Typ III vgl. Leontien Vanderschelden, An Unconventional Catena on the Psalms. A Partial Edition of the Type III Catena and",
+ "candidate_score": 0.613566,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_112",
+ "bdc_text": "lang , und hat der herzog lossen machen fünff portten triunpffale ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_436",
+ "psc_text": "πολλὰ πολλάκις αἱ γραφαὶ παραδεδώκασι, μίαν τινὰ ῥάβδον ἀπελαστικὴν τῶν σῶν ἐχθρῶν, οὐκ ἄλλοθεν, ἀλλ’ ἐκ τῆς σῆς δυνάμεως, εἰς ἀνθρώπους ἀποστελεῖ ἐξαποστελεῖ κύριος ὁ θεός, ὅπως ἐν μέσαις αὐταῖς ταῖς πόλεσι καὶ ἐν μέσοις τοῖς ἐχθροῖς κατακυριεύῃς κατακυριεύει�� τῶν σῶν ἐκκλησιῶν . περὶ ταύτης εἴρηται· ἐκ Σιὼν ἡ εὐπρέπεια τῆς ὡραιότητος αὐτοῦ , καὶ ὅτι ἥξει ἐκ Σιὼν ὁ ῥυόμενος . Μετὰ σοῦ ἡ ἀρχὴ ἐν ἡμέρᾳ τῆς δυνάμεώς σου ἐν ταῖς λαμπρότησιν τῶν ἁγίων. Ἀνθ’ … διδασκαλίᾳ] A 180v: anonym; P 167r: anonym; Wa 175v: Apolinarius Ἀνθ’ wiederholt Lemma Vers οὗ ὁ μὲν Ἀκύλας φησί· μετὰ σοῦ ἑκουσιασμοὶ ἐν ἡμέρᾳ εὐπορίας σου ἐν διαπρεπίαις ἡγιασμένου , ὁ δὲ Σύμμαχος· ὁ λαός σου ἡγεμονικοὶ ἐν ἡμέρᾳ τῆς ἰσχύος σου ἐν ὄρεσιν ἁγίοις , ἡ δὲ πέμπτη ἔκδοσις· μετὰ σοῦ ἑκουσιασμοὶ ἐν ἡμέρᾳ δυνάμεώς σου ἐν δόξῃ τῶν ἁγίων . παρίστησι δὲ διὰ τούτων ὁ λόγος, ὅτι μὴ ἐπάναγκες ἐπάναγκος",
+ "candidate_score": 0.613466,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31_33",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. : Paolo Portone , in : DBI XLIII 383-390 .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_142",
+ "psc_text": "Firestarter in the now Completed Analysis of Psalter Catenae by Gilles Dorival, in: Revue d’Histoire Ecclésiastique 116 (2021) 371–377. Hinweise zur Gestaltung des Textes und der Apparate Im Text wird die Zitation der Bibel auf dreierlei Weise gekennzeichnet: Lemma und Lemmazitate sind rot gedruckt, die übrigen Bibelzitate kursiv gesetzt, die hexaplarischen Lesarten in Anführungszeichen gefaßt. Vor den Beginn der pro Psalm numerierten Texteinheiten habe ich die jeweilige Überschrift aus der Liste der von Cordula Bandt edierten περιοχαίCordula Bandt, Eusebius, Periochae, in: Cordula Bandt / Franz Xaver Risch / Barbara Villani, Die Prologtexte zu den Psalmen von Origenes und Eusebius = TU 183 (Berlin / Boston 2019) 122–141. gesetzt. In dem von mir verarbeiteten Quellenmaterial begegnen sie nicht, waren aber wohl im ursprünglichen Werk angegeben.Vgl. hierzu Bandt, Eusebius (wie Anm. 46) 122–123. Der Kommentar des Eusebius enthielt, wie aus dem direkt überlieferten zweiten Teil seines Werkes zu ersehen ist, eine der",
+ "candidate_score": 0.612985,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31_33",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. : Paolo Portone , in : DBI XLIII 383-390 .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_23",
+ "psc_text": "von Johannes Chrysostomus (häufig auch Johannes, Bischof von Konstantinopel, genannt), Hesychius von Jerusalem und Kyrill von Alexandria verbindet (vgl. CPG C 16). Hauptzeuge ist der Parisinus gr. 139 (Ca).Zur Katene Typ III vgl. Leontien Vanderschelden, An Unconventional Catena on the Psalms. A Partial Edition of the Type III Catena and an Assessment of its Position in the Exegetical Tradition (Diss. Leuven 2020) 13–39. Marcel Richard hatte die Katene in ihm als monophysitisch und ägyptisch bezeichnet,Vgl. Richard, Les premières chaînes (wie Anm. 2) 93. wogegen sich Gilles Dorival wandteDorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) I 27–29. und sie aufgrund eingehender Untersuchungen als Vermengung der ersten Palästinischen Katene mit einer zweiten Palästinischen Katene ansah. Die Tradition dieser Komposition teilt er in wiederum zwei Katenen, zu deren erster die von mir benutzten Handschriften gehören.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) I 232–248. Für Chrysostomus und Hesychius ist die ehemals so genannte Monophysitische Katene von",
+ "candidate_score": 0.611915,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_108",
+ "bdc_text": "gruͤzen und im die nüwe mer zeigen , wie sin heidiner oder helligheidnischer oder \"heiliger\" .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_984",
+ "psc_text": "χρωμένοις χρωμένοις αὐτῇ . τοιοῦτοι ἦσαν οἱ ἱεροὶ τοῦ σωτῆρος ἀπόστολοι, ὧν δὴ εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ῥήματα αὐτῶν τῷ μεγαλοφώνῳ τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος χρησαμένων, ὡς πᾶσαν ἀκοὴν ἀνθρώπων πληρωθῆναι τῆς φωνῆς αὐτῶν. Ἐπειδὴ μὴ πάντες οἷοί τε εἰσὶ κατὰ τοὺς ἀποστόλους ἐν ἤχῳ σάλπιγγος αἰνεῖν τὸν θεόν, ὑποκαταβαίνει ὁ λόγος καὶ παρακελεύεται ἑτέροις μὲν ἐν ψαλτηρίῳ , ἑτέροις δὲ ἐν κιθάρᾳ καὶ πάλιν ἄλλοις ἐν τυμπάνοις αἰνεῖν αὐτόν , τοῖς μὲν δι’ ἔργων καὶ διὰ τῶν τοῦ σώματος πράξεων, τοῖς δὲ δι’ αὐτῆς τῆς ψυχικῆς κινήσεως εὐρύθμως καὶ ἐναρμονίως κατ’ ἀρετὴν κινουμένης, τοῖς δὲ διὰ τοῦ πνεύματος τοῦ κατοικοῦντος ἐν τῇ ψυχῇ. οἶδε γοῦν τὴν διαφορὰν ταύτην καὶ ὁ θεῖος ἀπόστολος, ἐπὰν λέγῃ· προσεύξομαι τῷ πνεύματι, προσεύξομαι δὲ καὶ τῷ νοΐ. ψαλῶ τῷ πνεύματι, ψαλῶ δὲ καὶ τῷ νοΐ . Τριῶν δὲ ὄντων τῶν ἐν ἡμῖν, ψυχῆς καὶ σώματος",
+ "candidate_score": 0.606652,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_83",
+ "bdc_text": "da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_695",
+ "psc_text": "σιὼν τῆς ἐπουρανίου . τίνα δέ ἐστι ταῦτα, ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε οἶδε καὶ οὖς οὓς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη , καὶ τὰ ἑξῆς. τὰ δὲ περὶ τῆς ἄνω Ἱερουσαλὴμ καὶ τῆς οὐρανίου Σιὼν ἐδίδασκεν ὁ ἀπόστολος εἰπών· ἡ δὲ ἄνω Ἱερουσαλὴμ ἐλευθέρα ἐστίν , καί· προσεληλύθατε Σιὼν ὄρει καὶ πόλει θεοῦ ζῶντος Ἱερουσαλὴμ ἐπουρανίῳ . ἀνάγκη δὲ πάντα τὸν βουλόμενον πιστεύειν τῇ γραφῇ τοῦτον ἐκδέχεσθαι τὰ προκείμενα τὸν τρόπον· ἢ γάρ, ἂν ἄλλως ἄλλος , ψευδὴς δεχθήσεται δειχθήσεται ὁ λόγος διὰ τὸ ἠριπῶσθαι μὲν τὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ τὸν παρόντα καιρόν, ἠφανίσθαι ἠφανεῖσθαι δὲ τὴν Σιών· πῶς γὰρ ἄλλως τις ὄψεται τὰ ἀγαθὰ Ἱερουσαλὴμ ἢ πῶς ἐκ Σιών τις εὐλογηθήσεται τοσούτων μὲν ὑπαρχόντων καθ’ ἑκάστην γενεὰν ἐν ἀνθρώποις τῶν φοβουμένων τὸν κύριον, ἠφανισμένων δὲ τῶν δηλουμένων τόπων; ἢ γὰρ οὐδεὶς φοβεῖται νῦν τὸν κύριον διὰ τὸ μὴ συνεστάναι τοὺς τόπους καὶ ψεύδεται τὸ λόγιον, ἢ εἰ τοῦτο",
+ "candidate_score": 0.606532,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_19",
+ "bdc_text": "geschykt , daz heist el PuzzenttoroEine große Barke ( Bucentaur , ital. \"bucintoro\" ) ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_368",
+ "psc_text": "τί δειλοί ἐστε, ὀλιγόπιστοι; ἐπετίμησε ἐπιτιμήσας τοῖς ἀνέμοις καὶ τῇ θαλάσσῃ, καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη εἰργασατο γαλήνην μεγάλην · αὐτοὶ γὰρ εἴδοσαν τότε τὰ ἔργα κυρίου καὶ τὰ θαυμάσια αὐτοῦ ἐν τῷ βυθῷ. καὶ πάλιν ἡνίκα ἐμβάντες εἰς τὸ πλοῖον προῆγον αὐτὸν εἰς τὸ πέραν ἤδη τε ἀπέχον ἀπὸ ἀπὸ τῆς γῆς σταδίους πολλοὺς τὸ πλοῖον, ἐχειμάζετο καὶ ἐκινδύνευε βασανιζόμενον βασαγγιζόμενον ἐχειμάζετο τὸ πλοῖον καὶ ἐβασανίζετο ὑπὸ τῶν κυμάτων· – ἦν γὰρ ἐναντίος ὁ ἄνεμος, ὥς φησιν ὁ Ματθαῖος – τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἦλθε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης. καὶ ἰδόντες αὐτὸν ἐπὶ τῆς θαλάσσης περιπατοῦντα ἐταράχθησαν λέγοντες, ὅτι φάντασμά ἐστι, καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν. εὐθέως δὲ ἐλάλησεν ὁ Ἰησοῦς λέγων· θαρσεῖτε. ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε. ὅτε καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με ἐλθεῖν πρὸς σὲ ἐπὶ τὰ ὕδατα. ὁ δὲ εἶπεν· ἐλθέ. καὶ καταβὰς ἀπὸ τοῦ πλοίου",
+ "candidate_score": 0.604934,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_110_112",
+ "bdc_text": "tuͦchern oben her , do er ein hat muͤssen reytten , me wen 2 wellsch meilkurze , römische Meilen ; vgl . Grimm XIII 1332 . lang , und hat der herzog lossen machen fünff portten triunpffale ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_290",
+ "psc_text": "Eusebius; vgl. Nd 83v: anonym; vgl. Ne 312r: anonym; vgl. Nh 476r: anonym; AS III 489,34–490,2Ἐπιτεμνόμενος τὴν ἱστορίαν τὰ μὲν μέτρια μεταξὺ παραλιμπάνει μεταπαραλιμπάνει , τὰ δὲ καίρια τῶν διηγημάτων τίθησιν· πάντα γὰρ τὰ ἐκ τοῦ θεοῦ εἰς αὐτοὺς εὐεργετήματα εὐεργετήματα εἰς αὐτοὺς ~ διαγράφει καί φησιν, ὡς μετὰ τὸ αὐτάρκως αὐτάρκων αὐτοὺς κακωθῆναι ὑπὸ τῶν Αἰγυπτίων τῷ ἀξίους τούτων γενέσθαι οὐκ εἰς μακρὰν αὐτοῖς σωτῆρα καταλείπει, ἀλλ’ αὐτοῖς εἰς σωτηρίαν μακρὸν αὐτοὺς σωτηρίαν μακρὸν αὐτοῖς σωτῆρας τὸν Μωυσῆν καὶ τὸν Ἀαρὼν ἀποστέλλει. Ἐξαπέστειλε σκότος, καὶ ἐσκότασεν, καὶ παρεπίκραναν τοὺς λόγους αὐτοῦ. μετέστρεψε τὰ ὕδατα αὐτῶν εἰς αἷμα καὶ ἀπέκτεινε τοὺς ἰχθύας αὐτῶν. ἐξῆρψεν ἡ γῆ αὐτῶν βατράχους ἐν τοῖς ταμιείοις τῶν βασιλέων αὐτῶν. εἶπεν, καὶ ἦλθε κυνόμυια καὶ σκνῖπες ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῶν. ἔθετο τὰς βροχὰς αὐτῶν χάλαζαν, πῦρ καταφλέγον ἐν τῇ γῇ αὐτῶν, καὶ ἐπάταξε τὰς ἀμπέλους αὐτῶν καὶ τὰς συκᾶς αὐτῶν καὶ συνέτριψε πᾶν ξύλον ὁρίου",
+ "candidate_score": 0.603903,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_110_112",
+ "bdc_text": "tuͦchern oben her , do er ein hat muͤssen reytten , me wen 2 wellsch meilkurze , römische Meilen ; vgl . Grimm XIII 1332 . lang , und hat der herzog lossen machen fünff portten triunpffale ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_179",
+ "psc_text": "Ne 238v–239r: Eusebius fortgesetzt; vgl. Nh 451r: Eusebius fortgesetzt; PG 23 (1260 D5–1261 A3)τέως μὲν γὰρ γὰρ φησίν ἐπὶ τοῦ παρόντος, ὅτε ταῦτα προφητεύω προφητεύων καὶ μᾶλλον τὰ ἐσόμενα μᾶλλον τὰ ἔσεσθαι μέλλοντα ἔσεσθαι τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι προορῶ , ἔοικα ἔοικεν ἐν μέρει εἶναι εἶναι τοῦ εἶναι ἡμέρας ἡμέρας θεοῦ. λείπει δέ μοι ἡ αὐτοψία τῆς vor ἐκβάσεως τῶν προφητευομένων ἐκβάσεως, ἧς εἰ τύχοιμι, τελείαν λήψομαι λείψομαι τὴν ἐμαυτοῦ ζωήν. εἰ δὲ ἀστοχήσω τῆς εὐχῆς, ἔοικα τοῖς ἐν ἡμίσει ἡμερῶν τὴν ζωὴν ἀτελῆ ἀτελεῖ καὶ ἄωρον ἀποτιθεμένοις ὑποτιθεμένοις . καί μοι δοκεῖ διὰ τὰς τοιαύτας τῶν προφητῶν εὐχὰς προσευχὰς ὁ σωτὴρ ἡμῶν εἰρηκέναι· πολλοὶ προφῆται καὶ δίκαιοι ἐπεθύμησαν ἰδεῖν, ἃ ὑμεῖς βλέπετε, καὶ οὐκ εἶδον, καὶ ἀκοῦσαι, ἃ ὑμεῖς ἀκούετε, καὶ οὐκ ἤκουσαν. Ἐν γενεᾷ γενεῶν τὰ ἔτη σου. κατ’ ἀρχὰς σύ σοι , κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί. αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ",
+ "candidate_score": 0.602693,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_110_112",
+ "bdc_text": "tuͦchern oben her , do er ein hat muͤssen reytten , me wen 2 wellsch meilkurze , römische Meilen ; vgl . Grimm XIII 1332 . lang , und hat der herzog lossen machen fünff portten triunpffale ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_227",
+ "psc_text": "P 129v: Eusebius; Ca 338r: Eusebius; Cb 320r: Eusebius; vgl. Nd 71r: Eusebius; vgl. Ne 270r: anonym; vgl. Nh 461r: Theodoret Eusebius; PG 23 (1273 B1–6); vgl. AS III 203,29–33 Ποτίζει τοιγαροῦν ὁ θεὸς τὰ ὄρη καὶ τὰ ἐν τούτοις πεδία τήν τε λοιπὴν σύμπασαν γῆν οὐκ ἀπὸ τῶν ἐν ταῖς φάραγξι πηγῶν οὐδ’ ἀπὸ τῶν φερομένων κατὰ γῆς ποταμῶν, ἀλλ’ ἀπὸ τῶν ὑπερῴων αὐτοῦ ἄνωθεν ἀφ’ ὕψους τοὺς αὐτάρκεις καὶ μεμετρημένους αὐτοῖς ἐπιχορηγῶν ὑετούς. Εἶτα … ἐδωρήσατο] Ca 338r: Eusebius; Cb 320r: Eusebius Εἶτα … τροφῇ] A 134r: anonym; P 129v–130r: anonym; vgl. V 254rv: Eusebius; Nd 71rv: Eusebius; Ne 271rv: Eusebius; vgl. Nh 461v: Eusebius (Theodoret bei ἄρτον μὲν ἐπὶ); PG 23 (1273 D1–1276 A17)Εἶτα τὴν ἐντεῦθεν ὑποδείκνυσιν ὠφέλειαν ~ εἰς τὸ ὅτι πιανθεῖσαν πιανθεῖσα ἐκ τῆς τῶν ὑδάτων ἐπιχορηγίας ὑποχορηγίας χορηγίας τὴν γῆν ἡ γῆ ἐξανατέλλειν ἐξανατέλλει τοῖς ἐπ’ ἀπ’ αὐτῆς ἅπασι τὰς ἐπιτηδείους προσφόρους τροφάς, ἀνθρώπῳ",
+ "candidate_score": 0.602194,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_110_112",
+ "bdc_text": "tuͦchern oben her , do er ein hat muͤssen reytten , me wen 2 wellsch meilkurze , römische Meilen ; vgl . Grimm XIII 1332 . lang , und hat der herzog lossen machen fünff portten triunpffale ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_309",
+ "psc_text": "P 142v–143r: Eusebius; Ca 348r: Eusebius; Cb 330r: Eusebius; vgl. V 263r: Eusebius; PG 23 (1312 D7–1313 A4)Οὐ μόνοι, φησίν, ἡμάρτομεν ἡμάρτωμεν , ἀλλ’ εἴ τις τι ἐξετάσειεν ἄνωθεν ἀπὸ τῶν πρώτων χρόνων τῶν πρώτον (sic) χρόνον , εὕροι ἂν ἀεὶ καὶ ἐκ τοῦ παντὸς ἁμαρτητικὸν ἁμαρτηκὸν τυγχάνον τυγχάνων τὸ ἡμέτερον γένος. διό φησιν ὁ προφήτης· οὐαὶ ἔθνος ἁμαρτωλόν, λαὸς πλήρης ἁμαρτιῶν, σπέρμα πονηρόν, υἱοὶ ἄνομοι . πρῶτοι γοῦν οἱ πατέρες ἡμῶν ἐν Αἰγύπτῳ τοσούτων τοσούτων γὰρ θαυμασίων ἐπιτελουμένων nach μωυσέως διὰ Μωυσέως μωυσέος οὐ συνῆκαν, ἀλλὰ καὶ σωτηρίας τυγχάνοντες τυχόντες καὶ τῆς τοῖς ὑπ’ Αἰγυπτίοις δουλείας ἐλευθερωθέντες οὐκ … τετυχήκασιν] vgl. Nd 88v οὐκ ἐνόησαν…ἔτυχον: anonym; vgl. Ne 327v: anonym; vgl. Nh 482r: anonymοὐκ ἔγνωσαν, ὅτι οὐ διὰ τὰς αὐτῶν δικαιοσύνας οὔτε διὰ τὸ εἶναι ἐπισκοπῆς θεοῦ ἀξίους, διὰ δὲ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους αὐτοῦ τούτων τετυχήκασιν τετύχηκεν . Καὶ παρεπίκραναν ἀναβαίνοντες ἐν τῇ Ἐρυθρᾷ Θαλάσσῃ. καὶ ἔσωσεν αὐτοὺς",
+ "candidate_score": 0.60212,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_110_112",
+ "bdc_text": "tuͦchern oben her , do er ein hat muͤssen reytten , me wen 2 wellsch meilkurze , römische Meilen ; vgl . Grimm XIII 1332 . lang , und hat der herzog lossen machen fünff portten triunpffale ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_364",
+ "psc_text": "ἀναγκῶν αὐτῶν ἐξήγαγεν αὐτοὺς καὶ ἐπέταξε τῇ καταιγίδι καὶ ἔστη εἰς αὔραν, καὶ ἐσίγησαν τὰ κύματα αὐτῆς. καὶ εὐφράνθησαν, ὅτι ἡσύχασαν, καὶ ὡδήγησεν αὐτοὺς ἐπὶ λιμένα θελήματος αὐτῶν. ἐξομολογησάσθωσαν τῷ κυρίῳ τὰ ἐλέη αὐτοῦ καὶ τὰ θαυμάσια αὐτοῦ τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων. Nοήσεις … μαρτυρεῖ] Ca 354r: Eusebius; Cb 336r: Eusebius Nοήσεις … αὐτοῦ] A 162v–163r: Eusebius; P 153v–154r: Eusebius; Wa 172v–183r: Eusebius Nοήσεις καὶ οὕτως · μνημονεύσας … ἀγαλλιάσει] PG 23 (1325 A15–B11)μνημονεύσας ὁ λόγος τῆς ἀφίξεως τοῦ λυτρωτοῦ καὶ σωτῆρος, δι’ οὗ τὰ προλελεγμένα προλεγόμενα πάντα κατώρθωται , ἑξῆς συνάπτει τὴν περὶ τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ προφητείαν· αὐτοὶ γὰρ ἧσαν οἱ καταβαίνοντες εἰς θάλασσαν ἐν πλοίοις, ῥητῶς καὶ κατὰ λέξιν, ὥσπερ ὅπερ οὖν ἡ θεί�� γραφὴ τῶν εὐαγγελίων μαρτυρεῖ λέγουσα· παράγων δὲ ὁ Ἰησοῦς παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν καλούμενον Πέτρον καὶ Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας βάλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ",
+ "candidate_score": 0.601769,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_110_112",
+ "bdc_text": "tuͦchern oben her , do er ein hat muͤssen reytten , me wen 2 wellsch meilkurze , römische Meilen ; vgl . Grimm XIII 1332 . lang , und hat der herzog lossen machen fünff portten triunpffale ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_371",
+ "psc_text": "πρὸς κύριον ἐν τῷ θλίβεσθαι αὐτοὺς καὶ ὡς ἐκ τῶν ἀναγκῶν αὐτῶν ἐξήγαγεν αὐτοὺς … αὐτῆς] Ca 354v: Eusebius; Cb 336v: Eusebius αὐτοὺς τίνας δὲ τούτους τοὺς ἀποστόλους ἐπιτιμήσας τοῖς ἀνέμοις καὶ τῷ κλύδωνι, ὅτε καὶ ἐσίγησαν τὰ κύματα αὐτῆς. οἱ δὲ ηὐφράνθησαν καὶ ὅτι ἡσύχασαν ὁδηγηθέντες … αὐτοῦ] Ca 354v: Eusebius; Cb 336v: Eusebius; PG 23 (1325 D7–12)ὁδηγηθέντες ἐπὶ λιμένα θελήματος αὐτοῦ. ἐφ’ οἷς ὁ λόγος ἀναγκαίως προστάττει τέταρτόν που τὸ τέταρτον ποῦ τὸ τέταρτον τοῦτο τὸ ἐξομολογεῖσθαι ἐξομολογεῖσθε τῷ κυρίῳ καὶ τὰ ἐλέη αὐτοῦ διὰ στόματος φέρειν φέρειν παρεγγυᾷ πᾶσι τε τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων ἀπαγγέλλειν ἐπαγγελειν τὰ θαυμάσια αὐτοῦ. Ὑψωσάτωσαν αὐτὸν ἐν ἐκκλησίᾳ λαοῦ καὶ ἐν καθέδρᾳ πρεσβυτέρων αἰνεσάτωσαν αὐτόν. ἔθετο ποταμοὺς εἰς ἔρημον καὶ διεξόδους ὑδάτων εἰς δίψαν, γῆν καρποφόρον εἰς ἅλμην ἀπὸ κακίας τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ. ἔθετο ἔρημον εἰς λίμνας ὑδάτων καὶ γῆν ἄνυδρον εἰς διεξόδους ὑδάτων καὶ κατῴκισεν ἐκεῖ πεινῶντας, καὶ συνεστήσαντο πόλιν",
+ "candidate_score": 0.599923,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_53",
+ "bdc_text": "in des herzogen diergargen[ ! ]Tiergarten ( Wildpark ) . ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_233",
+ "psc_text": "μηκέτι τὰ πολλὰ τῶν ἀτιθάσσων καὶ σαρκοβόρων θηρίων ὁμοίως ταῖς ἐλάφοις ἐλαύνειν τὸν δρόμον διὰ τῶν ὀρῶν δύνασθαι, ὡς εἴ γε μὴ ὑπῆρχον ὄρη, πάντως που ἐπὶ τὸν ὕπνον ἐρχόμενα τά τε τῶν ἐλάφων γένη καὶ τὰ τούτοις συγγενῆ ζῷα εὐχείρωτα ἦν τοῖς τὴν ἐξ αὐτῶν βορὰν βορρὰν θηρωμένοις. ἀλλὰ καὶ λαγωοῖς ἢ χοιρογρυλλίοις χοιρογρυλλίοις ἀκανθοχοίροις – ἀμφοτέρως γὰρ φαίνεται ἐν τῇ ἀναγνώσει – ποία τίς ἦν ἄλλη καταφυγὴ, εἰ μὴ πέτρα καὶ σπήλαια φωλεοί τε καὶ χηραμοὶ συνέστησαν, εἰς ἃς καταδύναντες αὐτοί τε καὶ τὰ ὅμοια αὐτοῖς πᾶν τὸ ἐλαῦνον διαδιδράσκουσι διὰ σμικρότητα ἐν ταῖς καταδύσεσι τῶν πετρῶν κρυπτόμενα, ἔνθα οὐκέτι τοῖς ἰσχύϊ καὶ μεγέθει σώματος πλεονεκτοῦσι δυνατὸν εἰσδύνειν. οὕτως ἄρα καὶ πετρῶν καὶ ὀρῶν ὀρέων ὁρῶν χρήσιμος καὶ ἀναγκαία γέγονεν ἡ σύστασις ἀναγκαία ἡ σύστασις γέγονεν οὐκ ἂν τούτων δίχα δυνηθέντων βιῶναι τῶν ἐπὶ γῆς ζῴων. ὁρᾶς ὡς καὶ τὸ ἀνθρώπινον γένος οὐκ ἄλλως διαφυγεῖν τὴν ἀπὸ τῶν",
+ "candidate_score": 0.589556,
+ "ce_score": null
+ }
+ ]
+ },
+ {
+ "rank": 5,
+ "cf_id": "cf018",
+ "work_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1",
+ "max_score": 0.688986,
+ "ce_confirmed": false,
+ "evidence": [
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_103_105",
+ "bdc_text": "BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ;",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2194",
+ "psc_text": "Jül. | καὶ2 * 3 δήγματα G | διδάγματα + τὰ M 5 Ε; * ; die Überschriften der 4 ersten Ηäresen sind in den Handschriften Daß Epiphanius tatsächlich auch hier Zahlen beweisen die Spuren bei S. 173,22 (Apparat) 176, 18 177, 12 179,18 u. 20 8 vor τῇ ἕκτῃ + ἐν GUM < f | ἐτελειώθη f] ἐπλάσθη GUM | τοῦτο λεγόντων 11 <ἀλλ’> 12 γυνὴ hinter αὐτῷ αὐτῷ GUM 13 <διὰ> * 15 16 ὡς δὲ ἡ] ἡ δὲ Chron. pasch. 17 Ε;έχει *] ἔχει f <",
+ "candidate_score": 0.678938,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_0_2",
+ "bdc_text": "† Jesus ChristusIn der Vorlage : jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2388",
+ "psc_text": "M 9 [φασίν] * 13 <ἐγγὺς> * 21 αὐτοῦ τοῦ] τοῦ αὐτοῦ U | περὶ δύο πάσχων U 22 πεποιηκότα U | ἐν περιόδῳ — δύο < U 23 πάσχα ἑνὸς U | διηγοῦνται < U | οἴδασιν U 24f ὡς πανταχόθεν ἐδείξαμεν < U σωτὴρ ἄλλο Πάσχα, ὡς εἶναι τρία Πάσχα ἀπὸ τοῦ χρόνου τοῦ βαπτίσματος καὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ χηρύγματος ἐπὶ τρισὶν ἔτεσιν ἕως τοῦ σταυροῦ. Γεννᾶται μὲν γὰρ ὁ σωτὴρ τεσσαρακοστῷ δευτέρῳ ἔτει Αὐγούστου βασιλέως τῶν ῾Ρωμαίων ἐν ὑπατείᾳ τοῦ αὐτοῦ Ὀκταυίου Αὐγούστου τὸ τρισκαιδέκατον καὶ Σιλανοῦ, ὡς ἔχει τὰ παρὰ ῾Ρωμαίοις ὑπατάρια. κεῖται γὰρ ἐν αὐτοῖς οὕτως· »τούτων ὑπατευόντων, φημὶ πρὸ ὀκτὼ εἰδῶν Ἰανουαρίων μετ��� δεκατρεῖς ἡμέρας τῆς χειμερινῆς τροπῆς καὶ τῆς τοῦ φωτὸς καὶ ἡμέρας προσθήκης.« ταύτην δὲ τὴν ἡμέραν ἑορτάζουσιν Ἕλληνες, φημὶ δὲ οἱ εἰδωλολάτραι, τῇ πρὸ ὀκτὼ καλανδῶν Ἰανουαρίων, τῇ παρὰ ῾Ρωμαίοις καλουμένῃ Σατουρνάλια, παρ᾿ Αἰγυπτίοις δὲ Κρόνια, παρὰ Ἀλεξανδρεῦσι δὲ Κικέλλια. τῇ",
+ "candidate_score": 0.674136,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_103_105",
+ "bdc_text": "BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ;",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2621",
+ "psc_text": "Verwechslung des Epiph. vorliegen, entweder mit Caracalla, den Epiph. Ἀντωνῖνος υἱὸς Σενήρον nennt, oder—was nach Z. 5 ff weniger wahrscheinlich ist—mit Elagabal (bei Epiph.=Ἀντωνῖνος). Zu letzterem würde freilich die Nachricht des Barhebraeus (chron. I 47 Abbeloos-Lamy) sachlich gut stimmen, daß Bardesanes im Jahr 533 (=221/2n. Chr.) gestorben sei, vgl. auch Porphyrius de abstin. IV 17; 256, 11 Nauck und de styge (bei Stobäus ecl. phys. I 3, 56; 37, 25 Meinecke) über das Zusammentreffen des Bardesanes mit der indischen Gesandtschaft an Elagabal – 3 Ἀβειδάν] vgl. den Awida im Buch der Gesetze der Lander S. 1 ff Epiph meint daher sicher diese Schrift, wie auch Theodoret haer. fab. I 22; Migne 83, 372 B/C ἐντετύχηκα δὲ κἀγὼ λόγοις αὐτοῦ . . κατὰ εἱμαρμένης γραφεῖσι. Wenn Eusebius dieselbe Schrift als ὁ πρὸς Ἀντωνῖνον (=Mark Aurel) ἱκανώτατος αὐταῦ περὶι εἱμαρμένης διάλογος bezeichnet (h. e. IV 30, 2; S. 392, 21 f Schwartz),",
+ "candidate_score": 0.673064,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_103_105",
+ "bdc_text": "BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ;",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1840",
+ "psc_text": "Schlub wohl Σαν wegradiert V corr Ἔλεγχος μݲνݲ. Καὶ ἐνταῦθα προφήτην τὸν Ἐλισσαῖον καλεῖ ὁ κύριος καὶ ἑαυτὸν πληροῦντα τὰ ἱσοτύπως παρ᾿ἐκείνου προγεγενημένα, ἵνα ἐλέγξῃ Μαρκίωνα καὶ πάντας τοὺς ἀθετοῆντας θεοῦ προφήτας. Σχόλιον μݲθݲ. »Ἐλεύσονται ἡμέραι, ὅταν ἐπιθυμήσητε ἱδεῖν μίαν τῶν ἡμιρῶν τοῦ υἱοῦ ἀνθρώπου«. Ἔλεγχο μݲθݲ Ελ ἡμίρας ἀριθμεῖ καὶ χρόνων σημαίνει καὶ υἱὸν ἀνθρώπου λέγει ἑαυτόν, ἄρα καὶ μέτρον ἡλικίας ὑπέδειξε καὶ ἡμερῶν τοῦ κηρύγματος † ὑπόδειγμα. οὐκ ἄσαρκος οὖν ὁ Δόγος, ἀλλ᾿ἐν σώμαται ἡ εὐδοκία. Σχόλιον νݲ. »Εἶπέν τις αὐτόν. διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;ὁ δέ. μή με λέγε ἀγαθόν. εἶς ἐστιν ἀγαθὸς ὁ θεός«. προσέθετο ἐκεῖνος »ὁ πατήρ« καὶ ἀντὶ τοῦ »τὰς ἐντολὰς οἶδας« λέγει »τὰς ἐντολὰς οἶδα«. Ἔλεγχος νݲ. Ἵνα μὴ δείξῃ τὰς ἐντολὰς ἤδη προγεγραμμένας, λέγει »τὰς ἐντολὰς οἶδα«. τὸ δὲ ὅλον κεφάλαιον φανερὸν ὑπάρχει ἀπὸ τῆς ἀκολουθίας. καὶ εἰ πατέρα ἀγαθὸν φάσκει καὶ θεὸν ὀνομάζει, καλῶς ἀπὸ τοῦ νόμου τοῦ πατρὸς",
+ "candidate_score": 0.672768,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_103_105",
+ "bdc_text": "BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ;",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_775",
+ "psc_text": "ist wohl nur Folge des bei S. 337, 9 fest- gestellten ßverständnisses, ß das Ebionitenevangelium mit dem äerevangelium zusammenfalle u. auf den hebräischen Matthäus ist nicht sicher, ob οἱ Ἐβιωναῖοι zu καλοῦσιν zu änzen ist; das Subjekt kann auch unbestimmt = man sein. — Der sprachlich ößige Ausdruck οὐχ ὅλῳ δὲ πληρεστάτῳ (= nicht in allem ganz ängid) blickt ück auf haer. 29, 9, 4 u. 28, 5, 1; zur Sache vgl. c. 14; S. 351, 12ff — 4ff vgl. Zahn, Gesch. d. neutest. Kan. II 724ff — 5 vgl. Luk. 3, 23 — 5f vgl. Matth. 8, 14. 5; 4, 18 — 7 vgl. Matth. 5, 2 — Luk. 5, 1 Matth. 4, —22 — 8 ff vgl. Matth. 10, 3 ff— 10 vgl. Matth. 9, 9 u. beachte, ß auch in dem Apostelverzeichnis dement. Recogn. 1 55ff äus voransteht V M 2f die Dative ὅλω, πληρεστάτω, νενθευμένω, ἠκρωτηριασμένω",
+ "candidate_score": 0.666819,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_103_105",
+ "bdc_text": "BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ;",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_776",
+ "psc_text": "4, 18 — 7 vgl. Matth. 5, 2 — Luk. 5, 1 Matth. 4, —22 — 8 ff vgl. Matth. 10, 3 ff— 10 vgl. Matth. 9, 9 u. beachte, ß auch in dem Apostelverzeichnis dement. Recogn. 1 55ff äus voransteht V M 2f die Dative ὅλω, πληρεστάτω, νενθευμένω, ἠκρωτηριασμένω aus Genitiven hergestellt Vcorr ὅλου, πληρεστάτου usw. M 9 * 4 Namen sind ausgefallen. Das aus dement. Recogn. I 55ff zu erhebende Apostelverzeichnis ßt sich an Matth. 10, 3f an; nur, ß statt Judas Ischarioth Barnahus qiii et Matthias eingesetzt u. äus äus übrigens schwankt hier bei Matth. selbst die Lesart) genannt wird. Darnach äre zu ergänzen <Φίλιππον Ἰάκωβον Ἀλφαίου καὶ Θμᾶν> * 9f καὶ Ἰούδαν τὸν Ἰσκαριώτην < τύριον τοῦ Ἰσραήλ« καὶ »ἐγένετο Ἰωάννης βαπτίζων, καὶ ἐξῆλθον πρὸς αὐτὸν Φαρισαῖοι καὶ ἐβαπτίσθησαν καὶ πᾶσα Ἱεροσόλυμα. καὶ εἶχεν ὁ Ἱωάννης ἔνδυμα ἀπὸ τριχῶν καμήλου καὶ ζώνην δερματίνην περὶ τὴν ὀσφὺν",
+ "candidate_score": 0.666149,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_1_3",
+ "bdc_text": "jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara . Gnad und frid von got dem vatter durch unsserm herren Yesu Cristo ;",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2221",
+ "psc_text": "γὰρ τοῦ ἔτους μίαν ἡμέραν τὸ Πάσχα οἱ τοιοῦτοι φιλονείκως ἄγουσι, καίτοι γε περὶ πατρὸς καὶ υἱοῦ καὶ ἁγίου πνεύματος καλῶς καὶ ἴσως <ἡμῖν> ἔχοντες, προφήτας τε δεχόμενοι 1 Gen. 3,16 — 3 I Tim. 2,12 — 4 I Kor. 11,8 — 5 ITim. 2,14 — 13 ff vgl. mit der Darstellung des Epiph. insbes. Eusebius h. e V 23f; S. 488, 7ff Schwartz Hippolyt refut. VIII 18; S. 237, 15ff Wendland Ps. Tertullian adv. omn. haer. 8 Filastrius haer. 58 Theodoret haeret. fab. III 4; außerdem unten Panarion haer. 70,9ff — 19 I Tim. 1,7 — 20 u. S. 245,5f vgl. Irenaeus bei Eusebius V 24, 12; S. 494, 16 Schwartz οἱ μὲν γὰρ οἴονται μίαν ἡμέραν δεῖν αὐτοὺς νηστεύειν — 21ff vgl. Hippolyt refut. VIII 18,2; S.238, 1ff Wendland ἐν δὲ τοῖς ἑτέροις οὗτοι συμφωνοῦσι πρὸς πάντα τὰ τῇ ἐκκλησίᾳ ὑπὸ τῶν ἀοστόλων παραδεδομένα M U 1 ἀκούσουσι",
+ "candidate_score": 0.663444,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_3",
+ "bdc_text": "Gnad und frid von got dem vatter durch unsserm herren Yesu Cristo ;",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2855",
+ "psc_text": "γεννηθεὶς ἐκ πατρὸς ἐνυπόστατος ἀνάρχως καὶ ἀχρόνως καὶ πνεῦμα ἅγιον ἀληθῶς ἐκ πατρὸς καὶ υἱοῦ, τῆς αὐτῆς θεότητος, ἐκ 3–8 Jes. 42, 1–4; (Matth. 12, 18–20) –10ff vgl. Ancoratus c. 17, 6; I 26, 13ff – 10 Psal. 109, 1 – 12 vgl. Mark. 16, 19 – 15 Act. 1, 11 – 19 Act. 7,56 – 24 Jes. 44, 6 M U 1 πατρὸς + δὲ U 8 δὴ <Μ | δύναται U | vor ἔχειν + μὴ Μ 9 αὐτοῦ U 12 πῶς *] ὡς Μ U 15 εἰπόντες] τοὺς εἰπόντας Μ 16 ὁ ἀεί, »εἶς θεὸς ὁ πρῶτος καὶ ὁ μετὰ ταῦτα«. ἄλλης δὲ πάλιν ἕνεκα οἰκονομίας καὶ ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ",
+ "candidate_score": 0.661814,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_105_107",
+ "bdc_text": "Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ; zu denken ist aber auch an Johann ( Hans ) Heinrich Göldli , Chorherr am Großmünsterstift; vgl . zu beiden HBBW IV [Nr. 417 ] , S. 254 , Anm. 8 .",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1528",
+ "psc_text": "4, 8 — 23ff vgl. I Job. 3, 15; 4, 18; 3, 12 — 29 Matth. 23, 35 Y M 3 ὁ2 < M 4 ἐκεῖνος Corn.] ἐκεῖ VM 5 τοῦ nachgetragen V corr ἐξαγαγὼν αὐτὸν nachgetragen V corr 10 vor πατὴρ ein Buchstabe ὁ?) ausradiert V corr 15 vor ψεύδει + τῶ M nachgetragen V corr 21 προ///σχήματι, σ ausradiert V corr 24 ὃς *] ὅτι VM Ζαχαρίου τοῦ προφήτου, οὑ ἀπεκτείνατε μέσον τοῦ ναοῦ καὶ τοῦ θυσιαστηρίου« καὶ τὰ ἑξῆς; 6. Οὐκ ἄρα τοίνυν ὡς οὗτοί φασι διὰ γνῶσιν ὁ Ἰούδας παρέδωκε τὸν σωτῆρα οὐδὲ οἱ Ἰουδαῖοι μισθὸν ἔχουσι σταυρώσαντες τὸν κύριον, καίτοι γε διὰ σταυροῦ ἐχόντων ἡμῶν τὴν σωτηρίαν. οὔτε γὰρ παρέδωκεν αὐτὸν Ἰούδας, ἴνα γένηται ἡμῖν εἰς σωτηρίαν, ἀλλὰ κατὰ ἄγνοιαν καὶ ζῆλον καὶ φιλαργυρίαν ἀρνησιθεΐας. κἄν τε γὰρ εἴποι ἡ γραφὴ τὸν Χριστὸν μέλλοντα σταυρῷ παραδίδοσθαι ἢ κἂν εἴπῃ ἡ θεία γραφὴ τὰ ἐπ᾿ ἐσχάτων",
+ "candidate_score": 0.660825,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_1_3",
+ "bdc_text": "jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). . Datum am hellgen tag pfinsten 1543 Pfingsten fiel im Jahr 1543 auf den 13. Mai. in Ferara . Gnad und frid von got dem vatter durch unsserm herren Yesu Cristo ;",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2388",
+ "psc_text": "M 9 [φασίν] * 13 <ἐγγὺς> * 21 αὐτοῦ τοῦ] τοῦ αὐτοῦ U | περὶ δύο πάσχων U 22 πεποιηκότα U | ἐν περιόδῳ — δύο < U 23 πάσχα ἑνὸς U | διηγοῦνται < U | οἴδασιν U 24f ὡς πανταχόθεν ἐδείξαμεν < U σωτὴρ ἄλλο Πάσχα, ὡς εἶναι τρία Πάσχα ἀπὸ τοῦ χρόνου τοῦ βαπτίσματος καὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ χηρύγματος ἐπὶ τρισὶν ἔτεσιν ἕως τοῦ σταυροῦ. Γεννᾶται μὲν γὰρ ὁ σωτὴρ τεσσαρακοστῷ δευτέρῳ ἔτει Αὐγούστου βασιλέως τῶν ῾Ρωμαίων ἐν ὑπατείᾳ τοῦ αὐτοῦ Ὀκταυίου Αὐγούστου τὸ τρισκαιδέκατον καὶ Σιλανοῦ, ὡς ἔχει τὰ παρὰ ῾Ρωμαίοις ὑπατάρια. κεῖται γὰρ ἐν αὐτοῖς οὕτως· »τούτων ὑπατευόντων, φημὶ πρὸ ὀκτὼ εἰδῶν Ἰανουαρίων μετὰ δεκατρεῖς ἡμέρας τῆς χειμερινῆς τροπῆς καὶ τῆς τοῦ φωτὸς καὶ ἡμέρας προσθήκης.« ταύτην δὲ τὴν ἡμέραν ἑορτάζουσιν Ἕλληνες, φημὶ δὲ οἱ εἰδωλολάτραι, τῇ πρὸ ὀκτὼ καλανδῶν Ἰανουαρίων, τῇ παρὰ ῾Ρωμαίοις καλουμένῃ Σατουρνάλια, παρ᾿ Αἰγυπτίοις δὲ Κρόνια, παρὰ Ἀλεξανδρεῦσι δὲ Κικέλλια. τῇ",
+ "candidate_score": 0.659942,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_107",
+ "bdc_text": "vgl . zu beiden HBBW IV [Nr. 417 ] , S. 254 , Anm. 8 .",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2228",
+ "psc_text": "oben angeführte Stelle aus Ps. Tertullian adv. omn. haer. 8 (eine Ergänzung ist auch dort überflüssing) 7 αὐχῶσι Μ 9f βούλονται + <οἱ μὲν>?* 10 τῆ τεσσαρεσκαιδεκάτη Μ 11 τὴν2] τῆ Μ ὀκτὼ καλανδῶν Ἀπριλλίων ἄγουσι. καὶ ἐν αὐτοῖς δὲ στάσις οὐχ ἡ τυχοῦσα, τῶν μὲν λεγόντων τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τῆς σελήνης, τῶν δὲ πρὸ ὀκτὼ καλανδῶν Ἀπριλλίων. ἔτι δὲ εὕραμεν ἀντίγραφα Ἄκτων Πιλάτου, ἐν οἷς σημαίνει πρὸ δεκαπέντε καλανδῶν Ἀπριλλίων τὸ πάθος γεγενῆσθαι· τἀληθῆ δέ, ὡς ἐκ πολλῆς ἀκριβείας ἔγνωμεν, ἐν τῇ πρὸ δεκατριῶν καλανδῶν Ἀπριλλίων τὸν σωτῆρα πεπονθέναι κατειλήφαμεν· τινὲς δὲ τῇ πρὸ δέκα καλανδῶν Ἀπριλλίων λέγουσιν. ἐξέπεσον δὲ καὶ οὗτοι τοῦ προκειμένου. δέδια δὲ καὶ περὶ τούτων ἐπὶ πλεῖστον μηκῦναι τὸ λόγον· πολλὰ γὰρ ἔχομεν λέγειν. 2. Πληρώσας γὰρ ὁ νομοθέτης τὸν πάντα νόμον | Μωυσῆς, ἐκ θεοῦ λαβὼν τὸ πρόσταγμα ἐν τῇ ἐσχάτῃ βίβλῳ τουτέστιν Δευτερονομίῳ D448 τίθησι πάσας τὶς κατέρας, ὀὐ μόνον περὶ Πάσχων ἀλλὰ καὶ",
+ "candidate_score": 0.658758,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_42_44",
+ "bdc_text": "und pöllderBöller . und morsser und hand gschütz . Da ist gsin paugenPauken. , herttromen Heertrommeln. , fellttromenFeldtrommeln. , pfeyffenWortanfang verbessert aus sp. , trometten , schallmeyen , zinggen , pussaunen und aller der seittenspil-spil am Rande vor unlesbar gemachtem sfyl[ ? ] nachgetragen. , die man erdenken mag und und kan. Da ist huͦren und buͦben , karten , würffel , fressen , sauffen und pangetierenbankettieren .",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_3273",
+ "psc_text": "πιμπλόντα U 3 — 7 f διὸ τὸ — τοῦ ῥητοῦ Phot. 5 f ἀλλὰ — μὴ παρ’ τῷ Ἡσιόδῳ τριάκοντα θεῶν λεγομένων καὶ αὐτὸς τὴν ἐθνόμυθον ποίησιν εἰς τὸν ἑαυτοῦ νοῦν λαβὼν καὶ ἀπὸ τῶν σὺν αὐτῷ καὶ πρὸ αὐτοῦ τῆς ἀληθείας ἐκπεπτωκότων τὴν ὑπόνοιαν κτησάμενος, καὶ αὐτὸς τὰ ἴσα τῷ Ἡσιόδῳ ἀπὸ ἑτέρων ὀνομάτων εἰς ἕτερα ματαποιήσας ἠθέλησε φαντάσαι τὸν κόσμον. τριάκοντα γὰρ καὶ οὗτος θεοὺς καὶ αἰῶνας καὶ οὐρανοὺς βούλεται παρεισάγειν· ὧν ὁ μὲν πρῶτός ἐστι Βυθός, ὡς καὶ αὐτὸς ἔφη ἀφραίνων τῇ διανοίᾳ ὁποῖα ἀμέλει καὶ ὁ αὐτοῦ προβολεὺς τῆς ἐννοίας Ἡσίοδος Χάος",
+ "candidate_score": 0.64008,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_72_74",
+ "bdc_text": "Ich hoffIch hoff anstelle von nicht gestrichenem ich am Rande nachgetragen. in got , er wyrt mich nit ferllossen , und wil üch gebetten han , wen es dar zuͦ keme , ir wellet mir gehillflich sein. Sy wend nit , das nieman darvon rede ; allso bald das ein von Kristus oder von Paullus redt oder von der hellgen schrifft , so sprechen sy , er sey ein Luterano .",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1732",
+ "psc_text": "βραδεῖς τῇ καρδίᾳ τοῦ πιστεύειν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἐλάλησα πρὸς ὑμᾶς — 10 Luk. 24, 38 a. 39; Tertullian adv. Marc. IV 43 S. 567, 11ff Kroymann quid turbati estis . . . videte ynanus meas et pedes quia ego ipse sum, quoniam Spiritus ossa non habet, sieut me videtis habere Adamantius de recta in deum fide V 12; S. 198, 18 ff τί τεταραγμένοι ἐστέ; . . . ἴδετε τὰς χεῖράς μου καὶ τοὺς πόδας μου ὅτι ἐγώ εἰμι αὐτός, ὅτι πνεῦμα ὀστέα καὶ σάρκα οὐκ ἔχει καθὼς ἐμὲ θεωρεῖτε ἔχοντα — 15 f vgl. S. 123, 19ff V M 1—11 vgl. S. 153, 27ff 154, 9ff 155, 8 8ff 1 ζητεῖτε, τε oben drüber V corr 2 μεθ’ ὑμῶν S. 153, 281] < VM 3 παθεῖν + πολλὰ S. 153, 29, aber vgl. S. 154, 8 5 πᾶσιν < M 6 δὲ < S. 154, 12 7 ἐποίησεν",
+ "candidate_score": 0.63918,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_42_44",
+ "bdc_text": "und pöllderBöller . und morsser und hand gschütz . Da ist gsin paugenPauken. , herttromen Heertrommeln. , fellttromenFeldtrommeln. , pfeyffenWortanfang verbessert aus sp. , trometten , schallmeyen , zinggen , pussaunen und aller der seittenspil-spil am Rande vor unlesbar gemachtem sfyl[ ? ] nachgetragen. , die man erdenken mag und und kan. Da ist huͦren und buͦben , karten , würffel , fressen , sauffen und pangetierenbankettieren .",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_3011",
+ "psc_text": "γυμνωθέντας αὐτοὺς τῶν τοιούτων ὀνομάτων χλευασθήσεσθαι; Πάνυ πολύ, ἔφη. Πότερον οὖν, ὦ Αὐξέντιε, ἦν δὲ ἐγώ, σὺ βούλει ταύτης ἡγεμονεύειν Δίκαιος, ἔφη, σὺ ἡγεῖσθαι· σὺ γὰρ καὶ κτάρχεις τοῦ λόγου. M U 9– 15 = Sacra Parallela Binichst. 413 Holl (= Pa) 1 vor ἔξωθεν + at U Ι * etwa ἐξαπατῶσι τοὺς ἁπλουστέρους > * 2 αὐτοῖς Jahn] αὐταῖς M U Ι νεοτέρων U 4 τὸν < M 5 διστάζοντας *] MU Ι δὴ < U 6 κρύπτουσαι *] κρύπτουσι MU 7 <δοκεῖ > *, vgl. S. 433, 28; σὺ ταῦτα τίθεσαι Gataker 8 ἀπεκρίνετο M Ι σοί *] σύ MU 9 πάντας M Pa 10 λέγομεν U Pa Ι λέγομεν εἶναι Pa 12 οὐ] μὴ U 1 γινώσκοντες] λεγόμενοι λεγόμενοι Ι <εἰ > * Ι θέλεις] ὅσα εἰς Μ < Pa 13 αὐτῶν αὐτοὺς Pa Ι τὰ θαυμάζοντα] θαυμάζοντας Pa 14 τοῦτο < U 15 U 16 καὶ]",
+ "candidate_score": 0.639032,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_102_104",
+ "bdc_text": "Erich Wenneker , in : BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) .",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_3316",
+ "psc_text": "Ill 23; Migne 23, 474 B hie est ille delirus setiex . . . qui sex milia Origenis lihros te praesente cantavit u. de adult. libr. Orig. XXV 398 Lommatzsch (= Hieronymus c. Ruf. II 21; Migne 23, 445 A) quidam ex ipsis, qui se velut evangelizandi necessitateni . . . habere putat de Origene male loquendi, sex milia lihrorum eins se legisse, quamplurima fratrum midtituddne andiente confessus est; Epiph. hat jedoch diese Behauptung Rufins — anscheinend aber nur den Punkt, ß er selbst die 6000 Bücher alle hätte gelesen haben wollen, vgl. c. Rufin. II 23, 436A — in einem (verlorenen) Brief bestritten vgl. Hieronymus c. Ruf. II, 22 Migne 23, 446 B hahemns epistidam supradicti pontiflcis, in qua huic calumniae tuae, dum adhue esses in Oriente, respondet et apertissimum mendacium libera veritatis fronte confutat. Hieronymus bezweifelt aber auch die Zahl an sich, vgl. c. Ruf. II 22; Migne",
+ "candidate_score": 0.638806,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_42_44",
+ "bdc_text": "und pöllderBöller . und morsser und hand gschütz . Da ist gsin paugenPauken. , herttromen Heertrommeln. , fellttromenFeldtrommeln. , pfeyffenWortanfang verbessert aus sp. , trometten , schallmeyen , zinggen , pussaunen und aller der seittenspil-spil am Rande vor unlesbar gemachtem sfyl[ ? ] nachgetragen. , die man erdenken mag und und kan. Da ist huͦren und buͦben , karten , würffel , fressen , sauffen und pangetierenbankettieren .",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2917",
+ "psc_text": "συνηρίθμησε τοῖς ἄλλοις κτίσμασιν M U 5–S. 411, 2 Georg. mon. Chron. 456, 20—457, 6 de Boor 1 vor κατὰ + καὶ Μ 2 δὲ ] τε U | ἡ καὶ] εἰ καὶ Μ 3 τε < U 4 παρασκευάζει U | δεινοτέραν] δι᾿ U 5 † δεινὴν] lies wohl κακὴν * | ἐη αὐτοῦ Georg. 6 vor Ἄρειος + ὁ U | προφάσεις] ἀφορμὰς Georg. |ἑξῆς Μ 6 f ἀνόμοιοί τε + ἀνόσιοι Goerg. 7 οἱ < U οἱ λοιποὶ πάντες Georg. 8 δῆθεν < Georg. | περὶ τῶν ἀρχῶν *] κατὰ τὴν ἀρχὴν MU Georg. |λέγειν Rufin φους μέχρτ τοῦ πρεσβυτέρου, κἂν οἱ χαρακτῆρες δοκῶσι πολλὴν ἔχειν παραλλαγήν, οὕτως νοητέον καὶ τὸ ἐπὶ τοῦ παρόντος εἶδος ταὐτὸν εἶναι τῷ μέλλοντι, πλείστης ὅσης ἐσομένης τῆς ἐπὶ κάλλιον μεταβολῆς. ἀναγκαῖον γὰρ τὴν ψυχὴν ἐν τόποις σωματικοῖς ὑπάρχουσαν κεχρῆσθαι σώμασι καταλλήλοις τοῖς τόποις. καὶ ὥσπερ ἐν θαλάσσῃ ζῆν ἡμᾶς ἐνύδρους γενομένους εἰ ἐχρῆν, πάντως ἂν ἡμᾶς ἔδει βράγχια ἔχειν καὶ τὴν ἄλλην ἰχθύων κατάστασιν, οὕτως μέλλοντας κληρονομεῖν βασιλείαν οὐρανῶν καὶ ἐν τόποις διαφέρουσιν ἔσεσθαι ἀναγκαῖον χρῆσθαι σώμασι πνευματικοῖς· οὐχὶ τοῦ εἴδους τοῦ προτέρου ἀφανιζομένου, κἂν ἐπὶ τὸ ἐνδοξότερον",
+ "candidate_score": 0.603728,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_45",
+ "bdc_text": "und komedia Laut dem Bericht in Fontana , aaO , S. 182 mit Anm . 1 führten die fünf Kinder Renatas die Komödie \"Adelphoe \" von Terenz auf.",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2573",
+ "psc_text": "γέγονεν Ἰωδαὲ τοῦ ἱερέως, ἐξ ἱερέων δῆθεν κλαὶ αὐτὸς ὑπάρχων, υἱὸς δὲ τοὺ Ἀχιναάμ· Ἀχιναὰμ δὲ υἱὸς τοῦ Σαδώκ, Σαδὼκ δὲ τοῦ Ἀχιτὼβ τοῦ Ἀμορία, Ἀμορίας υἱὸς [τοῦ Ἀμορία] τοῦ Ῥαζαζά, Ῥαζαζὰ τοῦ Ἀαζία, Ἀζία τοῦ Φινεές, Φινεὲς υἱὸς τοῦ Ἐλεάζαρ, Ἐλεάζρ υἱὸς τοῦ Ἀαρών, τοῦ ἱερέως δηλονότι· Ἀαρὼν υἱὸς τοῦ Ἀμράμ, Ἀμρὰμ τοῦ Καάθ, Καὰθ τοῦ Λευί, Λευὶ τρίτος υἱὸς τοῦ Ἰακώβ· Ἰακὼβ δὲ ἀδελφὸς μὲν Ἠσαῦ, παῖς δὲ τοῦ Ἰσαάκ, Ἰσαὰκ υἱὸς τοῦ Ἀβραάμ. ἐν δὲ ταῖς ῥηταῖς βίβλοις οὐ πάνυ σαφῶς αἱ τούτων γενεαλογίαι ἐμφέρονται ἢ μόνον ἐν ταῖς Παραλειπομέναις τῆς κατὰ τὸν Ἠλίαν ὑποθέσεως μέρη. φύσει δὲ τῶν τριῶν παίδων, Σεδρὰχ Μιχὰκ Ἀβδεναγώ, οὔτε ἐν παραδόσεσιν οὔτε ἐν ἀποκρύφοις τοὺς πατέρας ηὕραμεν. τί οὖν ἐροῦμεν; ἆρα κἀκεῖνοι, οἹ περ Σεδρὰχ Μισὰκ Ἀβοδεναγώ, φαντάσουσιν ἡμᾶς λογίζεσθαι ἃ μὴ χρὴ καὶ ὑπερόγκως θαυμάζειν ὑπὲρ τὸ 3 sonst nicht bezeugt – 4ff vgl. vit. prophet. bei Schermann TU XXXI",
+ "candidate_score": 0.60301,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_88",
+ "bdc_text": "Friedrich Roth , Augsburgs Reformationsgeschichte , Bd. 3 , München 1907 , S. 240-244. 472f ) .",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_777",
+ "psc_text": "Lesart) genannt wird. Darnach äre zu ergänzen <Φίλιππον Ἰάκωβον Ἀλφαίου καὶ Θμᾶν> * 9f καὶ Ἰούδαν τὸν Ἰσκαριώτην < τύριον τοῦ Ἰσραήλ« καὶ »ἐγένετο Ἰωάννης βαπτίζων, καὶ ἐξῆλθον πρὸς αὐτὸν Φαρισαῖοι καὶ ἐβαπτίσθησαν καὶ πᾶσα Ἱεροσόλυμα. καὶ εἶχεν ὁ Ἱωάννης ἔνδυμα ἀπὸ τριχῶν καμήλου καὶ ζώνην δερματίνην περὶ τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ. καὶ τὸ βρῶμα αὐτοῦ, φησί, μέλι ἄγριον, οὗ ἡ γεῦσις ἡ τοῦ μάννα, ὡς ἐγκρὶς ἐν ελάιῳ«· ἵνα δῆθεν μεταστρέψωσι τὸν τῆς ἀληθείας λόγον εἰς ψεῦδος καὶ ἀντὶ ἀκρίδων ποιήσωσιν ἐγκρίδα ἐν μέλιτι. ἡ δὲ ἀρχὴ τοῦ παρ᾿ αὐτοῖς εὐαγγελίου ἔχει ὅτι »ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις ἩΡῴδου βασιλέως τῆς Ἰουδαίας <ἐπὶ ἀρχιερέως Καἱάφα> , ἦλθέν <τις> <ὀνόματι> βαπτίζων βάπτισμα μετανοίας ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ποταμῷ, ὃς εἶναι ἐκ γένους Ἀαρὼν τοῦ ἱερέως, παῖς Ζαχαρίυ καὶ Ἐλισάβετ, καὶ ἐξήρχοντο πρὸς αὐτὸν πάντες«. καὶ μετὰ τὸ εἰπεῖν πολλὰ ἐπιφέρει ὅτι »τοῦ λαοῦ βαπτισθέντος ἦλθεν καὶ Ἰησοῦς καὶ ἐβαπτίσθη ὑπὸ τοῦ Ιωάννου. καὶ",
+ "candidate_score": 0.602457,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_110_112",
+ "bdc_text": "tuͦchern oben her , do er ein hat muͤssen reytten , me wen 2 wellsch meilkurze , römische Meilen ; vgl . Grimm XIII 1332 . lang , und hat der herzog lossen machen fünff portten triunpffale ;",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2077",
+ "psc_text": "5—6 ἐν τῇ Μέσῃ τῶν ποταμῶν nur durch Epiph. überliefert — 6 περὶ τὸ δωδέκατον ἔτος Ἀντωνίνου τοῦ εὐσεβοῦς Καίσαρος ἐπικληθέντος von Zahn (Forsch. I 282) mit der angabe des Eusebius zun 12. Jahr des Mark Aurel (Chronik S. 206, 13 Helm Tatianus haereticus ajnoscitur) zusammengestellt und dadurch Antoninus Pius als Irrtum statt Mark Aurel erwiesen — 9ff vgl. Irenaeus adv. haer. I 28, 1; I 220 Harvey αἰῶνάς τινας ἀοράτους ὁμοίως τοῖς ἀπὸ Οὐαλετίνου μυθολογήσας, wörtlich ebenso Hippolyt refut. VIII 16; S. 236, 8f Wendland Ps. Tertullian adv. omn. haer. 7 totus enim secundum Valentinum sapit; vgl. Clemens Al. strom. III 92, 1; II 238, 22 von Tatian ὁ δ᾿ ἐκ τῆς Οὐαλεντίνου ἐξεφοίτησε σχολῆς— 11ff vgl. haer. 47, 1, 3; S. 215, 10, dazu Macarius Magnes III 43; S. 151 Blondel τοιαύτας αἱρέσεις ἡ τῶν Πισιδίων ἔχει καὶ τῶν Ἰσαύρων χώρα, Κιλικία τε καὶ Λυκαονία καὶ Γαλατία, ὦν",
+ "candidate_score": 0.602008,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_45",
+ "bdc_text": "und komedia Laut dem Bericht in Fontana , aaO , S. 182 mit Anm . 1 führten die fünf Kinder Renatas die Komödie \"Adelphoe \" von Terenz auf.",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1560",
+ "psc_text": "τῇ λεγομένῃ αὐτοῦ ἀδελφῇ Ἀζουρᾷ. γεγόνασι δὲ τῷ Ἀδὰμ καὶ ἄλλοι υἱοί, ὡς ἡ λεπτὴ Γένεσις περιέχει, ἐννέα μετὰ τοὺς τρεῖς τούτους, ὡς εἶναι αὐτῷ δύο μὲν θυγατέρας, ἄρρενας δὲ 3 Gen. 4, 1 — 6f vgl. Gen. 4, 2 — 9 Gen. 4, 25 — 16ff vorl. lib. Jub. 4, 9ff Littmann — 25f vgl. lib. Jub. 4, 9 u. 11 Littmann Σαυὴ ßt hier Awan) — 27ff vgl. lib. Jub. 4, 10 Littmann V M 1 τε] lies δὴ? * | ἀγαπητοί am Rande nachgetragen V corr 2 τε] δὲ V 5 κτῆσις *] κτίσις V M 6 <κατὰ> * 9 nach Ἄβελ ein kleines Wort V 13 δείκνυσι Com.] δεικνύουσι VM 13f γεγεννημένων Dind. Oh.] γεγενημένων VM 16 λεπτογενέσει V 22 ἐπεὶ — γένος ἦν am Rande nachgetragen V corr 29 δὲ oben über V corr δώδεκα, ἕνα μὲν ἀποκτανθέντα, ἕνδεκα δὲ περιλειφθέντας τῷ βίῳ. ἔχεις δὲ",
+ "candidate_score": 0.601579,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_121_123",
+ "bdc_text": "vgl . Grimm III 1359. . Got der allmechtig well unss verlihen ein selligs eind . Ich pit üch , yr weled mir , üwerm diener , wider schryben üwer wolstatgutes Ergehen .",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_40",
+ "psc_text": "θεοῦ δούλων ἀγάπην εἰς τοῦτο παρελθεῖν κατηξίωμαι, οὐ δι᾿ εὐεπείας λόγων οὐ στωμύλοις τισὶ φθογγαῖς, ἀλλ ἁπλῇ τῇ διαλέκτῳ ἁπλῶ̣ τῷ λόγῳ, ἀκριβείᾳ δὲ τῶν ἐν τῷ λόγῳ δηλουμένων ἄρξομαι τοῦ λέγειν. 3. Καὶ Νίκανδρος μὲν ὁ συγγραφεὺς θηρῶν τε καὶ ἑρπετῶν ἐποιήσατο τῶν φύσεων τὴν γνῶσιν, ἄλλοι δὲ συγγραφεῖς ῥιζῶν τε καὶ βοτανῶν τὰς ὕλας *, ὡς Διοσκουρίδης μὲν ὁ ὑλοτόμος, Πάμφιλός τε καὶ Μιθριδάτης ὁ βασιλεύς, Καλλισθένης τε καὶ Φίλων, Ἰόλαός τε ὁ Βιθυνὸς καὶ Ἡρακλείδας ὁ Ταραντῖνος, Κρατεύας ὁ ῥιζοτόμος, Ἀνδρέας τε καὶ Βάσσος ὁ Τύλιος, Νικήρατος καὶ Πετρώνιος, Νίγερ καὶ Διόδοτος, καὶ ἄλλοι τινές. τῷ δὲ αὐτῷ τρόπῳ καὶ ἡμεῖς τὰς τῶν αἱρέσεων ῥίζας τε καὶ γνώμας πειρώμενοι ἀποκαλύπτειν οὐ βλάβης ἕνεκα τοῖς ἐντυγχάνειν ἐθέλουσιν *, ἀλλὰ καθάπερ τοῖς προειρημένοις συγγραφεῦσι διὰ σπουδῆς ἐγένετο οὐ τὸ κακὸν σημᾶναι, ἀλλὰ πρὸς φόβον καὶ ἀσφάλειαν τῆς ἀνθρωπείας φύσεως, εἰς τὸ γινώσκειν τὰ δεινὰ καὶ ἀλετήρια καὶ προασφαλίζεσθαι καὶ",
+ "candidate_score": 0.600825,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_109_111",
+ "bdc_text": "vatter , der papst , tuͦt . Noch me , das ich vergessen hat , man hat die strass petekt mit lönschenfeinen . tuͦchern oben her , do er ein hat muͤssen reytten , me wen 2 wellsch meilkurze , römische Meilen ; vgl . Grimm XIII 1332 .",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2162",
+ "psc_text": "9 τοῦ < Μ 10 * etwa <καὶ ἐφοβήθη, ὡς> * | ἄλλοι] ἀλλότριοι Μ 11 ὁ < Μ 12 τοῦ < Μ | γὰρ < U | <φησι> * 14 ἰδεῖν hinter ἀληθείᾳ U 15 vor σώφρονι + ἐν U 17 θελήσωσι Μ | <ὅτι> * οἱ ἰδόντες τοὺς δύο τοὺς ἐν ἐσθήσεσι λευκαῖς οὐκ ἐν παραπληθίᾳ ὁρῶσιν, ἀλλὰ ἤκουον ἐρρωμένῃ τῇ διανοίᾳ ὅτι »ἄνδρες Γαλιλαῖοι, τί ἑστήκατε εἰς τὸν οὐρανὸν ἀτενίζοντες; οὗτος ὁ Ἰησοῦς ὁ ἀφ᾿ ὑμῶν εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναληφθεὶς οὕτως ἐλεύσεται« καὶ τὰ ἑξῆς. εἶτα δὲ καὶ Πέτρος, ὡς ἔφην, ὁρῶν καὶ ἀκούων καὶ ἀποκρινόμενος καὶ λέγων »μηδαμῶς, κύριε«, εὐσταθῶν ἦν τῇ διανοίᾳ. Ἄγαβος γὰρ προφητεύων ἔλεγεν καὶ μετὰ σχήματος θαυμαστοῦ αἰνιττόμενος, λαβὼν τὴν ζώνην τοῦ Παύλου καὶ δήσας τοῖς ἰδίοις ποσὶν φησίν »οὗτος οὗ ἐστιν ἡ ζώνη αὕτη, δήσουσιν αὐτὸν καὶ ἀποίσουσιν εἰς Ἱερουσαλήμ«. ἀλλὰ καὶ πάλιν ἐν Ἀντιοχείᾳ κατῆλθον προφῆται καὶ κατήγγελλον λιμὸν ἔσεσθαι",
+ "candidate_score": 0.591993,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_109_111",
+ "bdc_text": "vatter , der papst , tuͦt . Noch me , das ich vergessen hat , man hat die strass petekt mit lönschenfeinen . tuͦchern oben her , do er ein hat muͤssen reytten , me wen 2 wellsch meilkurze , römische Meilen ; vgl . Grimm XIII 1332 .",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_873",
+ "psc_text": "Χριστὸς γεννᾶται, ἐξῆλθον πάλιν τοῦ ἀστέρος ὁδηγοῦντος αὐτοὺς καὶ ἦλθον ἀπὸ Ἱεροσολύμων εἰς βηθλεέμ. καὶ εἰσελθόντες εὗρον αὐτὸν μετὰ τῆς μητρὸς αὐτοῦ Μαρίας καὶ πεσόντες 2 Gen. 15, 9 — 3 vgl. Gen. 15, 17 — 5 Gen. 15, 13 — 6ff vgl. haer. 8, 4, 1 S. 189, 10ff — 7 Gen. 17, 17 — 16 vgl. Rom. 2, 1 — 22 vgl. Matth. 2, 1ff — 23 Matth. 2, 16 — 25 vgl. Matth. 2, 4 — 27 vgl. Matth. 2, 11 V M 1 πρεσβύτη Μ 1f εὐθὺς ὁ κύριος aus εὐθὺς τοῦ κυρίου λέγοντος Vcorr 2 κριὸν τριετίζοντα—δάμαλιν] δάμαλιν τριετίζουσαν Anast. Sin. 3 λαμπάδα Anast. Sin. 4 τὰ ἄλλα V < Anast. Sin. | φήσας — ἐπιτίμησιν] ἐπάγει ἐπιτίμησιν ὁ θεὸς λέγων Anast. Sin. 5 καὶ δουλώσουσιν αὐτὸ < Anast. Sin. vor δουλώσουσιν ein κατα am Rande zugesetzt Vcorr 6 αὐτῶ V M | τετρακόσια τριάκοντα",
+ "candidate_score": 0.591472,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_109_111",
+ "bdc_text": "vatter , der papst , tuͦt . Noch me , das ich vergessen hat , man hat die strass petekt mit lönschenfeinen . tuͦchern oben her , do er ein hat muͤssen reytten , me wen 2 wellsch meilkurze , römische Meilen ; vgl . Grimm XIII 1332 .",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2385",
+ "psc_text": "πῶς οὖν οὐ καταγνωστέαι αἱ αἱρέσεις ἐλλιπῆ ποιοῦσαι τὸν υἱὸς τὸν πατέρα; »ἴσον« γὰρ [φασίν] »ἑαυτὸν ποιῶν τῷ θεῷ«, λέγει τὸ εὐαγγέλιον. »μετὰ δὲ ταῦτα ἀπῆλθεν ὁ Ἰησοῦς πέραν τῆς θαλάσσης τῆς Γαλιλαίας τῆς Τιβεριάδος, ἠκολούθει δὲ αὐτῷ ὄχλος πολύς, ὁρῶντες τὰ σημεῖα ἃ ἐποίει ἐπὶ τῶν ἀσθενούντων. ἀνῆλθεν οὖν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ ὄρος καὶ ἐκεῖ ἐκαθέζετο μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ. ἦν δὲ <ἐγγὺς> τὸ Πάσχα ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων.« λοιπὸν ὡς λέγει τὰ ἄλλα εὐαγγέλια, παραδοθέντος τοῦ Ἰωάννου ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς Καφαρναοὺμ τὴν παραθαλάσσιον· ὡς καὶ αὐτὸς Ἰωάννης συνῳδὰ τοῖς ἄλλοις εὑρίσκεται λέγων. τοῦ γὰρ Πάσχα ἐν μηνὶ Μαρτίῳ ἢ Ἀπριλλίῳ γινομένου ἐξ ἅπαντος δείκνυνται ἄλλοι ὄντες καιροὶ ἐν οἷς ὁ σωτὴρ μετὰ τὸν πειρασμὸν πρὸς τὸν Ἰωάννην ἀφικνεῖται. 22. Κατηγοροῦσι δὲ οἱ αὐτοὶ πάλιν τοῦ ἁγίου εὐαγγελιστοῦ, μᾶλλον δὲ αὐτοῦ τοῦ εὐαγγελίου, ὅτι, φησίν, ὁ Ἰωάννης ἔφη δύο Πάσχα τὸν σωτῆρα πεποιηκέναι ἐν περιόδῳ ἐνιαυτῶν δύο, οἱ",
+ "candidate_score": 0.589339,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_67",
+ "bdc_text": "doch man hat sy all lossen gon pys an trey , die ligen nochNäheres ist nicht bekannt. .",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1744",
+ "psc_text": "12b; vgl. Tertullian adv. Marc. V 3 S. 577, 10f kroymann fides in qua vivet iifslus . . . si in lege maledictio est — 9 Gal. 8, 13b; 4, 23b; vgl. Tertullian adv. Marc. V 3; S. 577, 19 Kroymann maledictus omnis in ligno suspensus V 4; S. 581, 15 qui vero ex libera, per repromissionem — 11 Gal. 5, 3 — 13 Gal. 5, 9 — 15 Gal. 5, 14; vgl. Tertullian adv. Marc. V 4 S. 583, 6ff Kroymann tota enim, inquit, lex in vobis adimpleta est: diliges proximum tuum tanquam te — 17—21 Gal. 5, 19—21 V M 4—21 vgl. S. 182, 13 f 156, 2ff. 13f. 21f 157, 1f. 9f3 17ff 1 <παρ᾿ αὐτῷ> * 2 <παρ᾿ αὐτῷ> * 3 <Τῆς> * | <παρ᾿ αὐτῷ> * 4 <μݲ> *, vgl. S. 182, 13 | hinter βάπτισμα + εἷς Χριστός S. 182, 13, aber vgl. Ζ.",
+ "candidate_score": 0.587806,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_110",
+ "bdc_text": "tuͦchern oben her , do er ein hat muͤssen reytten , me wen 2 wellsch meilkurze , römische Meilen ;",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2371",
+ "psc_text": "τὸ ἐλθεῖν αὐτὸν ἀπὸ τοῦ πειρασμοῦ καὶ διελθεῖν διὰ τῆς θαλάσσης καὶ τοῦ Ἰορδάνου U | * <τοῦτο δὲ ἐγένετο>* 15 καὶ] τουτέστιν τοῦ? * 19 ὅς] ὥς? * 21 ἀπὸ τοῦ ὄρους) lies εἰς τὸ ὄρος? * κυρίῳ ὁ διάβολος, ὕστερον λέγει περὶ τοῦ πτερυγίου καὶ Ἱερουσαλήμ, καὶ ὡς ἀνέκαμψεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν καὶ Ναζαρέτ. συνῳδὰ δὲ καὶ ὁ Ματθαῖος λέγει »καταλιπὼν τὴν Ναζαρὲτ ἦλθεν εἰς τὴν Καφαρναούμ«. ἦλθε γὰρ εἰς Ναζαρὲτ κἀκεῖθεν εἰς τὸν Ἰορδάνην πρὸς τὸν Ἰωάννην, καὶ μετὰ τὸ διελθεῖν διὰ τοῦ Ἰορδάνου πάλιν τὴν ὁρμὴν ἔσχεν ἐπὶ τὰ οἰκεῖα ἔνθα ἀνετέθραπτο, πρὸς τὴν μητέρα ἐν Ναζαρέτ, ἐκεῖ τε παραμείνας δύο ἡμέρας, ὅτε καὶ οἱ περὶ Ἀνδρέαν παρ᾿ αὐτῷ ἔμειναν, λοιπὸν ἠπείγετο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων ἕνεκεν τοῦ κηρύγματος ἄρξασθαι· καὶ ἔμεινε μὲν δύο ἡμέρας διὰ τὸ διὰ χρόνου ἡκέναι, ἔχων μεθ’ἑαυτοῦ οὓς ἤδη παρείληφε μαθητάς, καὶ ἀπολύσας τοὺς δύο τοὺς ἀκολουθήσαντας αὐτῷ εὐθὺς ἐξῆλθεν ἐπὶ",
+ "candidate_score": 0.586989,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_110",
+ "bdc_text": "tuͦchern oben her , do er ein hat muͤssen reytten , me wen 2 wellsch meilkurze , römische Meilen ;",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_625",
+ "psc_text": "M 2 δὲ < M 4 * etwa τῷ κόσμῳ φανείσαις, εἰς > * 5 ἥκειν — ἀναγκάσωμεν] καὶ τῶν τοιούτων βαδιούμεθα, auf einer erheblich ähgeren Rasur V corr Ι Unterschrift κατὰ Καρποκρασίων V 6 κατὰ Κηρινθιανῶν ἤτοι Μηρινθιανῶν ὀγδ.όη ἡ καὶ κݲηݲ V 8 φέρειν M 10 V ἐκβλαστάνει M 13 γεγεννῆσθαι M 14 ἀλλὰ Μ 16 δὲ hiniengeflickt Vcorr < M τοῦ κηρύγματος τὴν ἀρχὴν πεποιημένος. ἤδη δὲ περὶ τούτου εἴπαμεν ὡς καὶ οὗτος ἐκήρυττεν οὐκ ἀπὸ τῆς πρώτης καὶ ἄνωθεν δυνάμεως τὸν κόσμον γεγενῆσθαι, ἄνωθεν δὲ ἐκ τοῦ ἄνω θεοῦ μετὰ τὸ ἁδρυνθῆναι τὸν Ἰησοῦν, τὸν ἐκ σπέρματος Ἰωσὴφ καὶ Μαρίας γεγεννημένον, κατεληλυθέναι τὸν Χριστὸν εἰς αὐτὸν τοῦτέστι τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐν εἴδει περιστερᾶς ἐν τῷ Ἰορδάνῃ καὶ ἀποκαλύψαι αὐτῷ καὶ δί αὐτοῦ τοῖς μετ' αὐτοῦ τὸν ἄγνωστον πατέρα. καὶ διὰ τοῦτο ἐπειδὴ ἠλθεν εἰς αὐτὸν ἄνωθεν δύναμις, δυνάμεις ἐπιτετελεκέναι· καὶ αὐτοῦ πεπονθότος τὸ ἐλθὸν ἄνωθεν",
+ "candidate_score": 0.585598,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_110",
+ "bdc_text": "tuͦchern oben her , do er ein hat muͤssen reytten , me wen 2 wellsch meilkurze , römische Meilen ;",
+ "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2368",
+ "psc_text": "οἶνον οὐκ ἔχουσι. καὶ λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· τί ἐμοὶ καὶ σοί, γύναι; οὔπω ἥκει ἡ ὥρα μου«. * μετὰ τὸ ἐλθεῖν αὐτὸν ἀπὸ τῆς ἐρήμου κατὰ τὴν ἀκολουθίαν τοῦ πειρασμοῦ καὶ παραληφθῆναι εἰς Ἱερουσαλὴμ καὶ στῆναι ἐπὶ τῷ πτερυγίῳ τοῦ ἱεροῦ καὶ ἀπὸ Ἱεροσολύμων ἀνενεχθῆναι εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν, ὅπερ παρὰ πολλοῖς λέγεται εἶναι τὸ Θαβὼρ ὄρος, ὃ ἑρμηνεύεται Ἰταβύριον· τοῦτο δέ ἐστιν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ. ταύτην γὰρ τὴν ἀκολουθίαν ὁ Ματθαῖος ὑπέθετο, ὅς φησιν »ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ὅτι Ἰωάννης παρεδόθη, ἦλθεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν«. ὁ δὲ Λουκᾶς καὶ τὴν ἀπὸ τοῦ ὄρους ὁρμὴν ἀκριβῶς δηλώσας πρῶτον μὲν περὶ τοῦ ὄρους εἰπὼν καὶ τῶν βασιλειῶν ὧν ἔδειξε τῷ 5 Joh. 1, 43 — 9 Joh. 2,1 — 12 Joh. 2,3 — 14ff vgl. Matth. 4,5ff — 17f vgl. das Hebräerev. nach Origenes in Joh. II 12; S. 67, 19ff Preuschen in Jerem. hom. 15, 4; S. 128, 26ff",
+ "candidate_score": 0.585353,
+ "ce_score": null
+ }
+ ]
+ },
+ {
+ "rank": 6,
+ "cf_id": "cf025",
+ "work_id": "077_Gregorius-I_Epistolae",
+ "max_score": 0.684967,
+ "ce_confirmed": false,
+ "evidence": [
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84_86",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1679",
+ "psc_text": "reliquum ad praedictum monasterium experientiae tuae cura annis singulis, auxiliante Domino, transmittatur. EPISTOLA IV. AD SAVINUM SUBDIACONUM REGIONARIUM. In Sisinnium presbyterum de idololatria et sodomia accusatum inquirat diligentissime. Illum, si adsint indicia, detrudat in carcerem. Eumdem cogat ad reddendum orphanis Victoriani presbyteri filiis depositum. Gregorius Savino subdiacono regionario. Cum plerumque quod in laicis culpa est, hoc crimen in sacro sit ordine constitutis, 1044 quanta in eis districtione puniendum sit piaculare flagitium, qui zelo rectitudinis uritur non ignorat. Quorumdam siquidem relatione perlatum est, quia Sisinnius, Regitanae civitatis presbyter, quod auditu ipso intolerabile nimis est, idolorum venerator ac cultor sit, adeo ut in domo sua quoddam idolum positum habere praesumeret. Sed et, quod non dissimile nefas est, sodomiae illum scelere maculatum. Et ideo quia tanti facinoris iniquitas districta atque subtili investigatione quaerenda atque plectenda est, hac tibi auctoritate praecipimus ut vigilanti studio et diligenti omnino cura perquiras; et si qua indicia apprehendere",
+ "candidate_score": 0.684967,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_9_11",
+ "bdc_text": "finden . Ich het üch so vil nüwe mereNachrichten . zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II . d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1770",
+ "psc_text": "sensum de sensu exprimant, sed transferre semper verborum proprietatem volunt, omnem dictorum sensum confundunt. Unde agitur ut ea quae translata fuerint, nisi cum gravi labore intelligere nullo modo valeamus. Benedictionem vero sancti Marci evangelistae et vestrae beatitudinis accepi. Ligna autem transmittere volui; sed quia navis parva fuit, quae venit, ea portare non potuit. Quamvis haec ipsa quae viderunt Alexandrini venientes, parva sunt. Nam alia omnino vobis majora paraveram, quae necdum ad Romanam civitatem tracta sunt, quia exspectavi ut veniente Alexandrina navi trahi debuissent, et in loco ubi incisa fuerunt remanserunt. Omnipotens Deus vitam vestram ad aedificationem sanctae Ecclesiae per longa tempora custodiat, vobisque aspiret ut pro me enixius oretis; ut quem propria peccata deprimunt, vestrae apud omnipotentem Deum preces levent. (Vide ep. 35.) EPISTOLA XL. AD FORTUNATUM NEAPOLITANUM EPISCOPUM. A pueris Petrum de tentatione sceleris accusantibus veritatem accuratius exigat, Petro ipso id postulante. Gregorius Fortunato episcopo Neapolitano. Valde nos vestra",
+ "candidate_score": 0.681128,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84_86",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1842",
+ "psc_text": "vos in eremo protegat, quia antiquus hostis terrarum locis a tentatione non excluditur; quia si in paradiso hominem stravit, quis locus extra paradisum esse potest, in quo 1094 mentes hominum penetrare non valeat? In sola ergo Creatoris nostri protectione fidendum est, cui ex intimo corde clamemus: Esto mihi in Deum protectorem, et in locum munitum, ut salvum me facias (Psal. LXX, 3) . Transmisimus vobis de benedictione sancti Petri apostoli cucullam et tunicam, quae ea petimus charitate suscipi, qua a nobis transmissa sunt. EPISTOLA III. AD PANTALEONEM NOTARIUM. Deusdedit diaconum in Mediolanensem episcopum faciat ordinari, atque illic Romanae Ecclesiae utilitates sollicite disponat. Gregorius Pantaleoni notario. Experientia tua, praesenti auctoritate suffulta, ad Genuensem urbem, auxiliante Domino, proficiscens, Deusdedit diaconum Ecclesiae Mediolanensis, si tamen a cunctis electus est, et nihil est quod ei ex anteacta vita per sacros possit canones obviare, episcopum solemniter faciat ordinari. Praeterea, quia multae illic Ecclesiae nostrae utilitates",
+ "candidate_score": 0.675195,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_9_11",
+ "bdc_text": "finden . Ich het üch so vil nüwe mereNachrichten . zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II . d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_2325",
+ "psc_text": "ad arbores ac temones faciendos ligna paraveram, sed navis parva quae venerat, haec portare non potuit, et nihil mihi exinde rescripsistis. Unde si sunt necessaria, communi filio Bonifacio diacono nostro, quem nunc ad urbem regiam pro faciendis responsis transmittimus, scribite, ut mihi ipse rescribat quatenus praeparentur, ut cum beatitudo vestra transmiserit, parata valeant inveniri. Praeterea transmisimus crucem parvulam, in qua de catenis amatorum vestrorum sanctorum Petri et Pauli apostolorum inserta est benedictio, quae oculis vestris assidue superponatur, quia multa per eamdem benedictionem miracula fieri consueverunt. Omnipotens Deus cordi beatitudinis vestrae aspiret, ut pro me orare assidue curetis, et vos vestrosque omnes sua dextera protegat, atque post longa annorum curricula ad coelestia regna perducat. Eulogias vero sancti Marci a beatissima fraternitate vestra transmissas cum ea charitate qua sunt directae secundum notitiam earum suscepimus, et gratias affectui vestro referimus, quia ex his exterioribus quales erga nos interius sitis agnoscimus. (Joan. Diac., lib.",
+ "candidate_score": 0.671314,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_9_11",
+ "bdc_text": "finden . Ich het üch so vil nüwe mereNachrichten . zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II . d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1139",
+ "psc_text": "experimentum tenemus. Sed quia mala sunt tempora, omnia cum gemitu portamus. Omnipotens autem Deus sua vos protectione custodiat, detque vobis et hic bene agere, et apud se in perpetuum in aeterna gloria gaudere. EPISTOLA XXX. AD NARSAM RELIGIOSUM. Afflictum consolatur. A Christiano adversa non recusanda ostendit. Cur monasteriorum incolis, aliisve Constantinopoli degentibus non scribat. Gaudet de Esychiae transitu. Domnae Dominicae quid agendum. Mittit munuscula. Anatolium commendat. Gregorius Narsae religioso. Cum Romanum defensorem ad urbem regiam mitterem, diu scripta vestra requisivit, sed inveniri minime potuerunt: postmodum vero inter multas aliorum epistolas sunt inventa, in quibus mihi dulcedo vestra suas afflictiones et tribulationes spiritus indicat, et adversitates malorum hominum manifestat. Sed, rogo, in his omnibus revoca ad mentem hoc quod et credo, quia nunquam oblivisceris: Quia omnes qui pie volunt vivere in Christo persecutionem patiuntur (II Tim. III, 12) . Qua in re ego fidenter dico quia minus pie vivis, si minus",
+ "candidate_score": 0.668699,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_9_11",
+ "bdc_text": "finden . Ich het üch so vil nüwe mereNachrichten . zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II . d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_691",
+ "psc_text": "dum ejus regimini vestra fuerit obedientia commodata, et Ecclesiae vestrae in nullo negligatur utilitas, et ejus sit cura propensior. EPISTOLA XV. AD JOANNEM EPISCOPUM. Quinque in illo carpit. Ravennatem Ecclesiam honorare desiderat, sed honorem ex superbia arripi non patitur Gregorius Joanni episcopo Ravennati. Primum me hoc contristat, quia mihi fraternitas tua duplici corde scribit, et alia blandimenta in epistolis suis exhibet, alia in lingua sua saeculariter ostendit. Deinde grave mihi est, quia irrisiones illas, quas habere notarii adhuc pueri solent, usque hodie frater meus Joannes in lingua sua retinet. Mordenter loquitur, et quasi de tali astutia laetatur. Amicis praesentibus blanditur, de absentibus obloquitur. Tertio grave mihi et omnino exsecrabile est, quia servis suis, quaelibet hora fuerit, turpia crimina imponit, ut effeminati, et adhuc graviter hoc apertius vocentur. Post hoc accessit quod disciplina ad vitam 739 clericorum custodiendam nulla est, sed tantummodo solum se clericis suis dominum exhibet. Ultimum vero est,",
+ "candidate_score": 0.664643,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_9_11",
+ "bdc_text": "finden . Ich het üch so vil nüwe mereNachrichten . zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II . d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_506",
+ "psc_text": "et post hanc devotionem ac satisfactionem sanctae Ravennati Ecclesiae, quae peculiariter vestra est, non solum vetera privilegia conservetis, sed et majora vestris temporibus conferatis. Nam quod de mappulis a presbyteris et diaconibus meis praesumptum apostolatus vester scribit, vere fateor, taedet me aliquid exinde commemorare, cum per se veritas, quae apud dominum meum sola praevalet, ipsa sufficiat. Nam cum hoc minoribus circa urbem constitutis Ecclesiis licitum sit, poterit etiam apostolatus domini mei, si venerabilem clerum primae apostolicae sedis suae requirere dignatur, modis omnibus invenire, quia quoties ad ordinationem episcopatus seu responsi sacerdotes vel levitae Ravennatis Ecclesiae Romam venerunt, omnes in oculis sanctissimorum decessorum vestrorum cum mappulis sine reprehensione aliqua procedebant. Quare etiam eo tempore quo istic a praedecessore vestro peccator ordinatus sum, cuncti presbyteri et diaconi mei in obsequium 670 domni papae mecum procedentes usi sunt. Et quia praevidens Deus noster omnia in manu vestra et in conscientia purissima collocavit, adjuro",
+ "candidate_score": 0.662763,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_89_91",
+ "bdc_text": "Nach der protestantischen Niederlage im Schmalkaldischen Krieg siedelte er nach England über , wo er sich als Leiter der italienischen Fremdengemeinde bis zur Thronbesteigung Marias I. 1553 aufhielt . Nach einem vorübergehenden Aufenthalt in Genf wurde Ochino 1555 schließlich Pfarrer der vertriebenen Locarner in Zürich ( Zürich StA , A 350 , Fasz. 5 ) , wo er sich durch eine rege Publikationstätigkeit auszeichnete . Seine \"Dialogi XXX\" von 1563 erzürnten die Zürcher Pfarrer und den Rat , der ihn wegen antitrinitarischer und polygamistischer Ansichten verbannte ;",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_80",
+ "psc_text": "quatuor concilia suscipere et venerari me fateor. Nicaenum scilicet, in quo perversum Arii dogma destruitur; Constantinopolitanum quoque, in quo Eunomii et Macedonii error convincitur; Ephesinum etiam primum, in quo Nestorii impietas judicatur; Chalcedonense vero, in quo Eutychis Dioscorique pravitas reprobatur; tota devotione complector, integerrima approbatione custodio: quia in his velut in quadrato lapide, sanctae fidei structura consurgit, et cujuslibet vitae atque actionis existat, quisquis eorum soliditatem non tenet, etiam si lapis esse cernitur, tamen extra aedificium jacet. Quintum quoque concilium pariter veneror, in quo et epistola, quae Ibae dicitur, erroris plena, reprobatur. Theodorus personam Mediatoris Dei et hominum in duabus subsistentiis separans, ad impietatis perfidiam cecidisse convincitur. Scripta quoque Theodoriti, per quae beati Cyrilli fides reprehenditur, ausu dementiae prolata refutantur. Cunctas vero quas praefata veneranda concilia personas respuunt, respuo; quas venerantur, amplector, quia dum universali sunt consensu constituta, se et non illa destruit, quisquis praesumit aut solvere quos religant, aut",
+ "candidate_score": 0.657979,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_78_80",
+ "bdc_text": "die hat der bapst lassen verpietten pey leib stroffenLeibesstrafe. ; es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ; die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_903",
+ "psc_text": "morte moriemini (Genes. II, 17) . Cum ergo comedit de ligno vetito Adam, quia in corpore mortuus non est novimus, quia post hoc filios genuit atque annis multis vixit. Si itaque in anima mortuus non est, quod dici nefas est, ipse mentitus est qui hunc praedixit die qua peccasset moriturum. Sed sciendum est quia mors duobus accidit modis, aut absentia vivendi, aut a qualitate vivendi. In hoc ergo quod comedendo vetitum ejus anima dicitur mortua, non absentia vivendi, sed a qualitate vivendi, ut postmodum viveret in poena qui ad hoc creatus fuerat ut beate viveret in laetitia, Hunc ergo locum qui in eo Codice qui mihi a fratre meo Joanne episcopo transmissus est annotavit haereticum, Pelagianus est, quia sententia ista evidenter Pelagii est. Quam Paulus apostolus aperte in suis Epistolis destruit. Quae loca Epistolarum ejus singula dicere praetermitto, quia scienti loquor. Pelagius vero qui in Ephesina synodo damnatus est, ea",
+ "candidate_score": 0.653208,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_8_10",
+ "bdc_text": "brieff söll üch assoebenso. finden . Ich het üch so vil nüwe mereNachrichten . zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_2325",
+ "psc_text": "ad arbores ac temones faciendos ligna paraveram, sed navis parva quae venerat, haec portare non potuit, et nihil mihi exinde rescripsistis. Unde si sunt necessaria, communi filio Bonifacio diacono nostro, quem nunc ad urbem regiam pro faciendis responsis transmittimus, scribite, ut mihi ipse rescribat quatenus praeparentur, ut cum beatitudo vestra transmiserit, parata valeant inveniri. Praeterea transmisimus crucem parvulam, in qua de catenis amatorum vestrorum sanctorum Petri et Pauli apostolorum inserta est benedictio, quae oculis vestris assidue superponatur, quia multa per eamdem benedictionem miracula fieri consueverunt. Omnipotens Deus cordi beatitudinis vestrae aspiret, ut pro me orare assidue curetis, et vos vestrosque omnes sua dextera protegat, atque post longa annorum curricula ad coelestia regna perducat. Eulogias vero sancti Marci a beatissima fraternitate vestra transmissas cum ea charitate qua sunt directae secundum notitiam earum suscepimus, et gratias affectui vestro referimus, quia ex his exterioribus quales erga nos interius sitis agnoscimus. (Joan. Diac., lib.",
+ "candidate_score": 0.65189,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_10_12",
+ "bdc_text": "zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II . d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. : Thomas B.",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_35",
+ "psc_text": "qua re imminente latore praesentium, juxta christia nissimi et serenissimi rerum domini jussionem, ad beati Petri apostoli limina, cum tuis sequacibus venire te volumus, ut auctore Deo aggregata synodo, de ea quae inter vos vertitur dubietate judicetur. (Cf. Paul. Diac. l. III, c. 12; Joan. Diac. l. IV, c. 38.) 502 EPISTOLA XVII. AD UNIVERSOS EPISCOPOS ITALIAE. Ut filii Langobardorum in haeresi Ariana baptizati, ad fidem catholicam concilientur. Gregorius universis episcopis Italiae. Quoniam nefandissimus Autharit in hac, quae nuper expleta est paschali solemnitate Langobardorum filios in fide catholica baptizari prohibuit, pro qua culpa eum divina Majestas exstinxit, ut solemnitatem Paschae alterius non videret, vestram fraternitatem decet cunctos per loca vestra Langobardos admonere, ut quia ubique gravis mortalitas imminet, eosdem filios suos in Ariana haeresi baptizatos ad catholicam fidem concilient, quatenus super eos iram Domini omnipotentis placent. Quos ergo potestis admonete, quanta virtute valetis eos ad fidem rectam suadendo rapite, aeternam",
+ "candidate_score": 0.650234,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1707",
+ "psc_text": "Et quoniam pastorem quaerentibus is qui vobis olim placuit gratus est, omnipotentem Deum benedicentes, Christiana magis in hoc devotione gaudete; et ut ad nos celerius aliis profuturus venire debeat, hilariter studete, quia sincerae charitatis est exsultare, quando is qui diligitur, ad hoc vocatur ut crescat. EPISTOLA XIX. AD ANTHEMIUM SUBDIACONUM. Inquirat de Amandi vita in episcopum electi, eumque Romam quamprimum mittat. Gregorius Anthemio subdiacono Campaniae. Postquam is qui ad episcopatum Surrentinae civitatis electus fuerat aptus nobis visus non est, Amandum presbyterum oratorii sancti Severini, quod in castro Luculano situm est, elegerunt. Eapropter experientiae tuae praecipimus ut eumdem presbyterum, excusatione postposita, sub omni ad nos studeat festinatione transmittere, quatenus petentium desideria cum Christi auxilio, si nihil est quod eum impediat, impleantur. Cujus vita vel actus, quia melius possunt illic ubi diu est conversatus agnosci, curae tuae sit cum fratre et coepiscopo nostro Fortunato de eo diligenter inquirere. Et si nulla sunt",
+ "candidate_score": 0.649664,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_8_10",
+ "bdc_text": "brieff söll üch assoebenso. finden . Ich het üch so vil nüwe mereNachrichten . zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_619",
+ "psc_text": "erga dulcissimam mentem gloriosissimi filii mei domni Theodori habeo aliquam querelam, quia donum ingenii, donum rerum, donum misericordiae atque charitatis a sancta Trinitate percepit; sed tamen saecularibus indesinenter causis astringitur, assiduis processionibus occupatur, et quotidie legere neglegit verba Redemptoris sui. Quid est autem Scriptura sacra, nisi quaedam epistola omnipotentis Dei ad creaturam suam? Et certe sicubi esset gloria vestra alibi constituta, et scripta terreni imperatoris acciperet, non cessaret, non quiesceret, somnum oculis non daret, nisi prius quid sibi imperator terrenus scripsisset agnovisset. Imperator coeli, Dominus hominum et angelorum, pro vita tua tibi suas epistolas transmisit, et tamen, gloriose fili, easdem epistolas ardenter legere negligis. Stude ergo, quaeso, et quotidie Creatoris tui verba meditare. Disce cor Dei in verbis Dei, ut ardentius ad aeterna suspires, ut mens vestra ad coelestia gaudia majoribus desideriis accendatur. Tanto enim tunc major ei erit requies, quanto modo amore Conditoris sui requies nulla fuerit. Sed ad",
+ "candidate_score": 0.649602,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_10_12",
+ "bdc_text": "zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II . d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. : Thomas B.",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1532",
+ "psc_text": "nobis non est, ab illorum se noluerit schismate separare, idem quomodo vestra Ecclesia proprium habere valeat sacerdotem, praedicto fratri et coepiscopo nostro scripsimus; quatenus in utroque et pia mentis vestrae devotio sortiatur effectum, et grex dominicus contra insidiantis inimici jacula sit securus. EPISTOLA XCVIII. AD THEODORUM RAVENNAE CURATOREM. Pacis in eo studium laudat. Monet juratam dolose ab Ariulfo pacem. Pactum ipse sua manu subscribere recusat. Augusti causam ad justitiae leges finiendam. Moerentem consolatur Theodorum, ad quem mittere responsalem parat. Gregorius Theodoro curatori Ravennae. Licet multa de vobis ad nos olim, referentibus responsalibus nostris, quae animos nostros laetificarent pervenerint, nunc tamen remeans filius noster Probus abbas tanta de gloriae vestrae amplius charitate retulit, quanta de bono revera et christianissimo decet filio praedicari. Et quoniam tantum sibi affectum a vobis impensum ac tale studium in ordinanda pace vos habuisse narravit, quale nec in nostris civibus qui illic ante inventi sunt exstitit, supernae",
+ "candidate_score": 0.645724,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_10_12",
+ "bdc_text": "zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II . d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. : Thomas B.",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_2325",
+ "psc_text": "ad arbores ac temones faciendos ligna paraveram, sed navis parva quae venerat, haec portare non potuit, et nihil mihi exinde rescripsistis. Unde si sunt necessaria, communi filio Bonifacio diacono nostro, quem nunc ad urbem regiam pro faciendis responsis transmittimus, scribite, ut mihi ipse rescribat quatenus praeparentur, ut cum beatitudo vestra transmiserit, parata valeant inveniri. Praeterea transmisimus crucem parvulam, in qua de catenis amatorum vestrorum sanctorum Petri et Pauli apostolorum inserta est benedictio, quae oculis vestris assidue superponatur, quia multa per eamdem benedictionem miracula fieri consueverunt. Omnipotens Deus cordi beatitudinis vestrae aspiret, ut pro me orare assidue curetis, et vos vestrosque omnes sua dextera protegat, atque post longa annorum curricula ad coelestia regna perducat. Eulogias vero sancti Marci a beatissima fraternitate vestra transmissas cum ea charitate qua sunt directae secundum notitiam earum suscepimus, et gratias affectui vestro referimus, quia ex his exterioribus quales erga nos interius sitis agnoscimus. (Joan. Diac., lib.",
+ "candidate_score": 0.645532,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_77_79",
+ "bdc_text": "buͤchle uss gangen ; die hat der bapst lassen verpietten pey leib stroffenLeibesstrafe. ; es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ;",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_903",
+ "psc_text": "morte moriemini (Genes. II, 17) . Cum ergo comedit de ligno vetito Adam, quia in corpore mortuus non est novimus, quia post hoc filios genuit atque annis multis vixit. Si itaque in anima mortuus non est, quod dici nefas est, ipse mentitus est qui hunc praedixit die qua peccasset moriturum. Sed sciendum est quia mors duobus accidit modis, aut absentia vivendi, aut a qualitate vivendi. In hoc ergo quod comedendo vetitum ejus anima dicitur mortua, non absentia vivendi, sed a qualitate vivendi, ut postmodum viveret in poena qui ad hoc creatus fuerat ut beate viveret in laetitia, Hunc ergo locum qui in eo Codice qui mihi a fratre meo Joanne episcopo transmissus est annotavit haereticum, Pelagianus est, quia sententia ista evidenter Pelagii est. Quam Paulus apostolus aperte in suis Epistolis destruit. Quae loca Epistolarum ejus singula dicere praetermitto, quia scienti loquor. Pelagius vero qui in Ephesina synodo damnatus est, ea",
+ "candidate_score": 0.6449,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_8_10",
+ "bdc_text": "brieff söll üch assoebenso. finden . Ich het üch so vil nüwe mereNachrichten . zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1805",
+ "psc_text": "quia nisi illas direxerit, usque ad adventus vestros ea quae a gloria vestra transmissa sunt non tangantur, sed vobis remeantibus conserventur. De persona autem gloriosi Libertini quaedam ad nos ante pervenerant; et necesse fuit ut ea vobis sicut revera filiis quos diligimus minime taceremus. Et quantum in gloriae vestrae epistolis invenimus, moleste illa, quod non decuit, suscepistis, quando nihil asperum scripsisse meminimus, sed hortati sumus ut cum eo charitatem et gratiam haberetis. Sed quia, ad haec aspera vobis rescribentibus, ne ipsam ad nos epistolam mitteretis per somnium vos scripsistis esse prohibitos, omnipotenti Deo gratias agimus, qui sic vos vigilantes custodit, ut etiam dormientes admoneat. Sed quia in eodem somnio et a me vos de eadem causa reprehensos scribitis, qualis sim vel ex hoc colligite. Et quando vos paterna adhortatione commoneo, moleste suscipere non debetis, quia qui dormientibus purus sum, vigilantibus duplex esse non patior. 1082 EPISTOLA LIII. AD ROMANUM DEFENSOREM.",
+ "candidate_score": 0.644669,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_11",
+ "bdc_text": "d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_2189",
+ "psc_text": "subtiliter nefandi causas facinoris non movetur. (Vide epp. 58 et 59, ind. 2.) EPISTOLA XXXIII. AD FIRMINUM EPISCOPUM ISTRIAE. Gratulatur de illius ad Ecclesiae unitatem reditu. Ut Satanae jaculis constantiae scutum opponat, aliosve, secum revocet, hortatur. Spondet subsidia. Paraturam mittit. Gregorius Firmino episcopo Istriae. Quem Redemptor noster de servorum suorum numero perire non patitur, ita misericordiae suae inspiratione cor ejus illustrat, ut, deserto erroris obscuro, ad cognitionem lucis et viam redeat veritatis. Unde, suscepta charissimae fraternitatis tuae epistola, magna in Domino exsultatione gaudemus quod divina te gratia ad unitatem Ecclesiae a qua pertinacium et imperitorum hominum instinctione disjunctus fueras revocavit. 1204 Sed quia quanto antiquus hostis superatum se conspicit, tanto insidiari acrius non quiescit, omnino sollicitum vigilantemque te esse convenit, atque scutum constantiae contra jacula ipsius praeparare, ut illisa frangantur, et vim interius penetrandi non habeant. Nulla ergo te, charissime frater, rerum desideria, nulli terrores, nulla blandimenta, nullae seductiones, quae",
+ "candidate_score": 0.644597,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_49_51",
+ "bdc_text": "bis 25 . Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ;",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1256",
+ "psc_text": "episcopo loquere, ut modo quidem catechumeni fiant, atque ad eos frequenter accedat, geratque sollicitudinem, et animos eorum admonitione suae adhortationis accendat; ut quanto quae exspectatur elongatur festivitas, tanto se praeparare et eam desiderio ferventi debeant sustinere. Praeterea cum omni studio ac diligentia studii tui sit perscrutari utrum supradictum monasterium, cui ante dicta domna praeest, sufficiens sibi sit, an necessitatem aliquam patiatur. Et quidquid in veritate cognoveris, vel quid de his qui baptizari desiderant, actum fuerit, nobis subtiliter indicare festina. Mense Junio, indictione prima, (Cf. Joan. Diac., l. II, n. 49.) EPISTOLA XXIV. AD SABINIANUM JADERAE EPISCOPUM. Gratulatur quod ubi obediendum est, obediat; ubi resistendum, resistat. Ipsius animum firmat adversus Maximi odium. Presbyterum nulla ratione in sacro ordine post lapsum aut permanere aut revocari posse declarat. Gregorius Sabiniano episcopo Jadertino. Satis, frater charissime, de sinceritate tua laetificor, quod eam solliciti discretione judicii, et ubi obediendum est obedire, et ubi resistendum est",
+ "candidate_score": 0.644199,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_74_76",
+ "bdc_text": "allso bald das ein von Kristus oder von Paullus redt oder von der hellgen schrifft , so sprechen sy , er sey ein Luterano . Doch sind yren fil hie und zuͦ Bolognia und zuͦ Vinedig und im ganzen Lombadia [ ! ] , aber haimlich vor vorcht des anticrists . Es sind jez in kurzer zeitt ettlich wellscheitalienische .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1958",
+ "psc_text": "Paulus quoque apostolus discipulis scribit, dicens: In medio nationis pravae et perversae, inter quos lucetis, sicut luminaria in mundo, verbum vitae continentes (Philip. II, 15.) Quia ergo Scriptura teste cognoscimus in hac vita bonos sine malis esse non posse, de stultorum vocibus excellentia vestra turbari nullatenus debet, maxime quia in omnipotente Deo tunc certa fiducia est, quando pro bono opere adversitatis aliquid in hoc mundo recipitur, ut plena merces in aeterna retributione servetur. Unde et in sancto Evangelio Veritas dicit: Beati eritis cum adversum vos omne malum dixerint homines, mentientes propter nomen meum (Matth. V, 11) . Qui in consolatione nostra sua in exemplum adducere opprobria dignatus est, dicens: Si patrem familias Beelzebub vocaverunt, quanto magis domesticos ejus (Ibid., X, 25) ? Sunt autem plurimi (Grat. 6, q, 1, c. 11) qui vitam bonorum fortasse amplius quam debent laudant; et ne qua elatio de laude subripiat, permittit omnipotens Deus malos",
+ "candidate_score": 0.643467,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_70_72",
+ "bdc_text": "Doch wen ich nit mag me hie sinnicht länger hier sein kann. des wort gottes halb , so wil ich zuͦ meinen heren flien und wil tuͦn wie der ferlornen sunVgl. Lk 15. 11-24 . . Ich hoffIch hoff anstelle von nicht gestrichenem ich am Rande nachgetragen. in got , er wyrt mich nit ferllossen , und wil üch gebetten han , wen es dar zuͦ keme , ir wellet mir gehillflich sein.",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_20",
+ "psc_text": "fessus requiem, salutem aeger, fontem sitiens, umbram aestuans accepi. Neque enim illa verba per linguam carnis videbantur expressa, sed sic spiritalem amorem suum quem gestabat aperuit, ac si mens per semetipsam loqueretur. Sed durum valde fuit quod secutum est, quia amor vester terrena me portare onera praecepit; et quem prius spiritaliter diligebatis, postea, ut existimo, temporaliter amantes, usque ad terram me superposito onere depressistis, ita ut mentis rectitudinem funditus perdens, contemplationisque aciem amittens, non per prophetiae spiritum, sed per experimentum dicam: Incurvatus sum, et humiliatus sum usquequaque (Psal. CXVIII, 107) . Multis enim causarum fluctibus quatior, et tumultuosae vitae tempestatibus affligor, ita ut recte dicam: Veni in altitudinem maris, et tempestas demersit me (Psal. LXVIII, 3) . Periclitanti igitur mihi orationis vestrae manum tendite, vos qui in virtutum littore statis, Quod vero me os Domini, quod lucernam dicitis, quod multis prodesse perhibetis, hoc quoque mihi ad iniquitatum mearum cumulum accidit,",
+ "candidate_score": 0.64317,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_124_126",
+ "bdc_text": "und gessundheit , und gedenken minen in üwern pettenGebeten. ; allso will ich ouch tuͦn , das got well uns pehuͤten vor allem übel . Üwer under teniger diener und bruͦder in Jesu Cristo Hans Ratgeb von Zürich , trabandt zuͦ Ferara .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_152",
+ "psc_text": "Dum enim quispiam ad baptismatis fontem non praedicationis suavitate, sed necessitate pervenerit, ad pristinam superstitionem remeans, inde deterius moritur, unde renatus esse videbatur. Fraternitas ergo vestra hujusmodi homines frequenti praedicatione provocet, quatenus mutare veterem vitam magis de doctoris suavitate desiderent. Sic enim et intentio nostra recte perficitur, et conversi animus ad priorem denuo vomitum non mutatur. Adhibendus ergo est illis sermo, qui et errorum in ipsis spinas urere debeat, et praedicando quod in his tenebrescit illuminet, ut pro his admonitione frequenti mercedem fraternitas vestra capiat, et eos quantum Deus donaverit, ad novae regenerationem vitae perducat. (Cf. Joan. Diac. l. IV, c. 43.) EPISTOLA XLVIII. AD THEODORUM DUCEM SARDINIAE. Ut officialem suum cum Juliana abbatissa judicium subire praecipiat, Pompeianam vero in pia causa salvo jure protegat. Gregorius Theodoro duci Sardiniae. Justitiam, quam mente geritis, oportet coram hominibus luce operum demonstretis. Juliana siquidem abbatissa monasterii sancti Viti, quod 543 Vitula quondam recordandae",
+ "candidate_score": 0.642903,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_78_80",
+ "bdc_text": "die hat der bapst lassen verpietten pey leib stroffenLeibesstrafe. ; es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ; die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_904",
+ "psc_text": "qui in eo Codice qui mihi a fratre meo Joanne episcopo transmissus est annotavit haereticum, Pelagianus est, quia sententia ista evidenter Pelagii est. Quam Paulus apostolus aperte in suis Epistolis destruit. Quae loca Epistolarum ejus singula dicere praetermitto, quia scienti loquor. Pelagius vero qui in Ephesina synodo damnatus est, ea intentione hoc dixit, ut ostenderet nos a Christo vacue redemptos. Si enim nos per Adam in anima mortui non sumus, quod dici nefas est, vacue redempti sumus. Ephesinam autem synodum perscrutantes, de Adelphio et Sava, et caeteris aliis, qui illic dicuntur, 803 esse damnati, omnino nihil invenimus et existimamus quia sicut Chalcedonensis synodus in uno loco ab Ecclesia Constantinopolitana falsata est, sic aliquid in Ephesina synodo factum est. Charitas ergo vestra vetustos omnino codices ejusdem synodi requirat, et illic inde videat si quid tale invenitur, mihique eumdem Codicem quem invenerit transmittat, quem mox ut legero retransmitto. Novis enim Codicibus passim",
+ "candidate_score": 0.642007,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_8_10",
+ "bdc_text": "brieff söll üch assoebenso. finden . Ich het üch so vil nüwe mereNachrichten . zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_355",
+ "psc_text": "valde esse debitorem novi. EPISTOLA LIII. AD HONORATUM DIACONUM. Ut Venantio chartas exconsulatus, oblatis XXX auri libris, postulanti apud impp. faveat. Gregorius Honorato diacono. Filius meus Dominus Venantius nepos quondam Opilionis patricii ad beatum Petrum apostolum venit, hoc a me summopere petiturus, ut causam ejus tuae dilectioni commendare debuissem. Honores enim non habet, et chartas exconsulatus petiit, pro quibus triginta auri libras transmisit, ut ei debeant comparari. In qua re volo ut dilectio tua se summopere impendat, quia talis vir est, cui etiam honor sine pretio debeatur. Et quia easdem chartas emere paratus est, ut dixi, non valde necesse est ut ex me aliquid serenissimis principibus dicatur, sed magis ex se agat dilectio tua, quatenus, oblatis in sacello consuetudinibus, honores mereatur accipere. Si quid tamen potueris de eo mitius agere, maximam mercedem habebis. Sed ita fac ut labor ejus quo hic ad nos fatigatus est, vacuus non sit. Si vero",
+ "candidate_score": 0.641784,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_86",
+ "bdc_text": "Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_95",
+ "psc_text": "nos tamen esse oportet charitate paterna de vestrae salutis incolumitate sollicitos, ut quod de vobis audire cupimus, internuntiorum frequentia cognoscamus. Praeterea pervenit ad nos, Blandum episcopum Hortensis civitatis longo jam tempore in civitate 522 Ravennate a vestra excellentia detineri. Et fit ut Ecclesia sine rectore, et populus, quasi sine pastore grex, defluat, et ibidem infantes pro peccatis absque baptismate moriantur. Et rursus quia non credimus quod eum excellentia vestra, nisi pro aliqua probabilis excessus causa tenuerit, oportet ut habita synodo palam fiat, si quod in eum crimen intenditur. Et si talis in eo culpa reperitur, quae usque ad degradationem sacerdotii perducatur, aliam necesse est ordinationem inquiramus, ne Ecclesia Dei in his sine quibus eam Christiana non patitur esse religio, inculta ac destituta remaneat. Sin autem excellentia vestra aliter se habere quam de eo quod dicitur esse perspexerit, eum ad Ecclesiam suam reverti concedat, ut officium suum in commissis sibi animabus",
+ "candidate_score": 0.64177,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_91",
+ "bdc_text": "Seine \"Dialogi XXX\" von 1563 erzürnten die Zürcher Pfarrer und den Rat , der ihn wegen antitrinitarischer und polygamistischer Ansichten verbannte ;",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1604",
+ "psc_text": "ratione servabitur, si nihil potestati, sed totum aequitati tribuitur. Perlatum siquidem ad nos est dilectissimum fratrem nostrum Ursicinum, Taurinae civitatis episcopum, post captivitatem et depraedationem quam pertulit grave in parochiis suis, quae in Francorum sitae terminis perhibentur, praejudicium pertulisse; denique ut alter illic contra ecclesiastica statuta, nullo ejus crimine deposcente, constitueretur antistes. Et ne leve forsitan videretur hujus rei praejudiciale commissum, etiam aliquid doloris est additum, ut res ei Ecclesiae suae quas habere potuit tollerentur. Quod si haec veritate subsistunt, 1023 quia crudele nimis est et aperte sacris canonibus inimicum ut ab altari proprio insontem ambitio removeat sacerdotem, qui non meretur ex crimine successorem, suam in hujus praejudicio cuncti causam attendant, et quod nolunt perpeti, ne aliis imponatur studeant. Nam si pravae rei aditus, antequam diu patescat, non clauditur, usu fit latior; et erit consuetudine licitum, quod ratione constat esse prohibitum. Sed prae caeteris fraternitatis vestrae sollicitudo, pro nostra commendatione",
+ "candidate_score": 0.639838,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_11_13",
+ "bdc_text": "d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. : Thomas B. Deutscher , in :",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_2189",
+ "psc_text": "subtiliter nefandi causas facinoris non movetur. (Vide epp. 58 et 59, ind. 2.) EPISTOLA XXXIII. AD FIRMINUM EPISCOPUM ISTRIAE. Gratulatur de illius ad Ecclesiae unitatem reditu. Ut Satanae jaculis constantiae scutum opponat, aliosve, secum revocet, hortatur. Spondet subsidia. Paraturam mittit. Gregorius Firmino episcopo Istriae. Quem Redemptor noster de servorum suorum numero perire non patitur, ita misericordiae suae inspiratione cor ejus illustrat, ut, deserto erroris obscuro, ad cognitionem lucis et viam redeat veritatis. Unde, suscepta charissimae fraternitatis tuae epistola, magna in Domino exsultatione gaudemus quod divina te gratia ad unitatem Ecclesiae a qua pertinacium et imperitorum hominum instinctione disjunctus fueras revocavit. 1204 Sed quia quanto antiquus hostis superatum se conspicit, tanto insidiari acrius non quiescit, omnino sollicitum vigilantemque te esse convenit, atque scutum constantiae contra jacula ipsius praeparare, ut illisa frangantur, et vim interius penetrandi non habeant. Nulla ergo te, charissime frater, rerum desideria, nulli terrores, nulla blandimenta, nullae seductiones, quae",
+ "candidate_score": 0.639696,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_104_106",
+ "bdc_text": "Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ; zu denken ist aber auch an Johann ( Hans ) Heinrich Göldli , Chorherr am Großmünsterstift;",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1014",
+ "psc_text": "Sed hoc scio, et per memetipsum cognovi, quia ante tempora Joannis quondam episcopi Ravennas episcopus, praesente apocrisiario sedis apostolicae illo atque illo, illis atque illis diebus, consuetudinem utendi pallio habuit, et non cognovi quia hoc latenter, vel absente apocrisiario usurpasset. (Cf. Joan. Diac. t. IV, n. 6.) EPISTOLA LXII. AD PETRUM EPISCOPUM. Opportuno abbati sancti Leontii reliquias concedat. Gregorius Petro episcopo Hydruntino. Opportunus abbas monasterii sancti Leontii, quod in quinto Romanae urbis milliario situm est, sanctuaria ejusdem martyris quae de Ecclesia nomini ipsius dicata, ut astruit, furto ablata sunt, sibi denuo postulat debere concedi, ut in loco eodem recondantur. Et ideo, frater charissime, quia ejusdem beatissimi martyris corpus in Brundusii Ecclesia, cui visitationis impendis officium, esse dignoscitur, praefati viri desideriis ex nostra te praeceptione convenit obedire, ut in devotione quam postulat sortiatur effectum. EPISTOLA LXIII. AD GENNADIUM PATRICIUM. Queritur impeditum Paulum episcopum ne Romam veniret. Se, ubi primum ex morbo",
+ "candidate_score": 0.638766,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_14_16",
+ "bdc_text": "Contemporaries I 444f. dem bapst hat erzeigt . Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_497",
+ "psc_text": "horum est, aliis Metropolitis hujusmodi te praebere nolumus praesumptionis exemplum. Sed ne forte putes nos, haec vobis scribentes, quae pro fraterna sunt charitate neglexisse, scitote in nostro scrinio de privilegio Ecclesiae 667 tuae subtiliter perquisitum. Et quidem quaedam inventa sunt quae omnino possint fraternitatis tuae intentionibus obviare, nihil autem in quo de hujuscemodi capitulis pars vestrae possit Ecclesiae roborari. Nam et de ipsa consuetudine tuae quam opponis Ecclesiae, quae vobis olim, ut a partibus vestris probaretur, scripsimus, jam satis nos sollicitudinem gessisse cognoscite, inquirentes filios nostros Petrum diaconum, atque Gaud osum primicerium, necnon et Michaelium defensorem sedis nostrae, vel alios, qui pro diversis responsis Ravennam a nostris decessoribus sunt transmissi, et haec te in praesentia sua egisse districtissime negaverunt. Apparet igitur secreto non potuisse geri, nisi quod usurpabatur illicite. Unde quod latenter subintroductum est, nulla debet stabilitate persistere. Quae ergo superflue a te vel a tuis decessoribus sunt praesumpta, cum",
+ "candidate_score": 0.638633,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16_18",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 . Der herzog hat im ein schyff engegen von Ferara pys gen PlesenzaPiacenza ( lat. Placentia ) , Emilia-Romagna .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_506",
+ "psc_text": "et post hanc devotionem ac satisfactionem sanctae Ravennati Ecclesiae, quae peculiariter vestra est, non solum vetera privilegia conservetis, sed et majora vestris temporibus conferatis. Nam quod de mappulis a presbyteris et diaconibus meis praesumptum apostolatus vester scribit, vere fateor, taedet me aliquid exinde commemorare, cum per se veritas, quae apud dominum meum sola praevalet, ipsa sufficiat. Nam cum hoc minoribus circa urbem constitutis Ecclesiis licitum sit, poterit etiam apostolatus domini mei, si venerabilem clerum primae apostolicae sedis suae requirere dignatur, modis omnibus invenire, quia quoties ad ordinationem episcopatus seu responsi sacerdotes vel levitae Ravennatis Ecclesiae Romam venerunt, omnes in oculis sanctissimorum decessorum vestrorum cum mappulis sine reprehensione aliqua procedebant. Quare etiam eo tempore quo istic a praedecessore vestro peccator ordinatus sum, cuncti presbyteri et diaconi mei in obsequium 670 domni papae mecum procedentes usi sunt. Et quia praevidens Deus noster omnia in manu vestra et in conscientia purissima collocavit, adjuro",
+ "candidate_score": 0.638502,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_49_51",
+ "bdc_text": "bis 25 . Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ;",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_972",
+ "psc_text": "ex necessitate videatur assumere. Quid autem fraternitas vestra ex ejus importunitate sit passura consideret, qui ad vos cum nostris epistolis venit, quem nos sine auctoritate aliqua importunum valde in prece pertulimus. EPISTOLA XLI. AD RUFINUM EPISCOPUM. In Ecclesia Massae Nicoteranae presbyterum ordinandum, qui episcopi in poenitentiam deputati vice baptizet ac celebret Missas. Gregorius Rufino episcopo Vivonensi. Ex habitatoribus Massae Nicoteranae, quorum episcopus pro quibusdam culpis in poenitentiam 824 deputatus est, relatione comperimus nullum illic esse presbyterum qui sacra possit missarum solemnia celebrare, in tantum ut etiam filios suos sine baptismate asserant remansisse. Et quia hac pro causa magnopere petiverunt sibi in eadem Ecclesia cui fraternitas vestra operam visitationis impendit debere presbyterum ordinari, ea propter scriptis vos praesentibus adhortamur, ut de clero ejusdem Ecclesiae requirere debeatis, cujus vita et mores ad hoc possint officium convenire, et eum illic presbyterum festinetis, auxiliante Domino, consecrare. Nam valde durum est ut quousque causa episcopi",
+ "candidate_score": 0.638383,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_104_106",
+ "bdc_text": "Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ; zu denken ist aber auch an Johann ( Hans ) Heinrich Göldli , Chorherr am Großmünsterstift;",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1626",
+ "psc_text": "in illo tremendo examine judici venienti dicturus sum, si tunc illuc vacuus venero ubi tua excellentia greges post se fidelium ducet, quos modo ad verae fidei gratiam per studiosam et continuam praedicationem traxit? Sed est mihi, bone vir, hoc ex Dei munere 1029 in magna consolatione, quia opus sanctum quod in me non habeo diligo in te. Cumque de tuis actibus magna exsultatione gaudeo, ea quae per laborem tua sunt per charitatem mea fiunt. De conversione igitur Gothorum in vestro opere et in nostra exsultatione libet cum angelis exclamare: Gloria in excelsis Deo, et in terra pax hominibus bonae voluntatis (Luc. II, 14) . Nos enim, ut existimo, gratiarum amplius omnipotenti Domino debitores existimus, quia etsi vobiscum nihil egimus, vestro tamen operi congaudendo participes sumus. Beatus vero Petrus apostolorum princeps quam libenter munera excellentiae vestrae susceperit, ipsa cunctis liquido vita vestra testatur. Scriptum quippe (Grat. 14, q. 5, c. 11)",
+ "candidate_score": 0.638042,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_11",
+ "bdc_text": "d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1842",
+ "psc_text": "vos in eremo protegat, quia antiquus hostis terrarum locis a tentatione non excluditur; quia si in paradiso hominem stravit, quis locus extra paradisum esse potest, in quo 1094 mentes hominum penetrare non valeat? In sola ergo Creatoris nostri protectione fidendum est, cui ex intimo corde clamemus: Esto mihi in Deum protectorem, et in locum munitum, ut salvum me facias (Psal. LXX, 3) . Transmisimus vobis de benedictione sancti Petri apostoli cucullam et tunicam, quae ea petimus charitate suscipi, qua a nobis transmissa sunt. EPISTOLA III. AD PANTALEONEM NOTARIUM. Deusdedit diaconum in Mediolanensem episcopum faciat ordinari, atque illic Romanae Ecclesiae utilitates sollicite disponat. Gregorius Pantaleoni notario. Experientia tua, praesenti auctoritate suffulta, ad Genuensem urbem, auxiliante Domino, proficiscens, Deusdedit diaconum Ecclesiae Mediolanensis, si tamen a cunctis electus est, et nihil est quod ei ex anteacta vita per sacros possit canones obviare, episcopum solemniter faciat ordinari. Praeterea, quia multae illic Ecclesiae nostrae utilitates",
+ "candidate_score": 0.637195,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_49_51",
+ "bdc_text": "bis 25 . Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ;",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_585",
+ "psc_text": "ab excommunicatis est hominibus celebrata. Quia igitur sine ullius exempli forma violasti talem tantamque sacerdotii dignitatem, praecipimus ut usque dum dominicis vel responsalis nostri cognoverim apicibus quod non surreptitia, sed vera fueris jussione ordinatus, nullatenus tu ordinatoresque tui attrectare quidquam praesumatis sacerdotalis officii, neque usque ad rescriptum nostrum ad cultum vos sacri altaris accedere. Quod si contra haec agere praesumpseritis, anathema vobis sit a Deo, et a beato Petro apostolorum principe, ut contemplatione judicii vestri, caeteris quoque catholicis Ecclesiis ultionis vestrae praebeatur exemplum. Mense Maio, indictione 12. EPISTOLA XXI. AD VENANTIUM EPISCOPUM. Christianum mancipium retinere Judaeis non liceat; qui vero Judaeorum terras dudum colunt Christiani, peragant colere jure colonario. Gregorius Venantio episcopo Lunensi. Multorum ad nos relatione pervenit, a Judaeis in Lunensi civitate degentibus, 700 in servitium Christiana detineri mancipia: quae res nobis tanto visa est asperior, quanto a fraternitate tua patientia operosior. Oportebat quippe te respectu loci tui, atque",
+ "candidate_score": 0.636807,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_71_73",
+ "bdc_text": "des wort gottes halb , so wil ich zuͦ meinen heren flien und wil tuͦn wie der ferlornen sunVgl. Lk 15. 11-24 . . Ich hoffIch hoff anstelle von nicht gestrichenem ich am Rande nachgetragen. in got , er wyrt mich nit ferllossen , und wil üch gebetten han , wen es dar zuͦ keme , ir wellet mir gehillflich sein. Sy wend nit , das nieman darvon rede ;",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_20",
+ "psc_text": "fessus requiem, salutem aeger, fontem sitiens, umbram aestuans accepi. Neque enim illa verba per linguam carnis videbantur expressa, sed sic spiritalem amorem suum quem gestabat aperuit, ac si mens per semetipsam loqueretur. Sed durum valde fuit quod secutum est, quia amor vester terrena me portare onera praecepit; et quem prius spiritaliter diligebatis, postea, ut existimo, temporaliter amantes, usque ad terram me superposito onere depressistis, ita ut mentis rectitudinem funditus perdens, contemplationisque aciem amittens, non per prophetiae spiritum, sed per experimentum dicam: Incurvatus sum, et humiliatus sum usquequaque (Psal. CXVIII, 107) . Multis enim causarum fluctibus quatior, et tumultuosae vitae tempestatibus affligor, ita ut recte dicam: Veni in altitudinem maris, et tempestas demersit me (Psal. LXVIII, 3) . Periclitanti igitur mihi orationis vestrae manum tendite, vos qui in virtutum littore statis, Quod vero me os Domini, quod lucernam dicitis, quod multis prodesse perhibetis, hoc quoque mihi ad iniquitatum mearum cumulum accidit,",
+ "candidate_score": 0.636494,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_85",
+ "bdc_text": "Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1110",
+ "psc_text": "in ejus misericordia confido quia illa de vobis sententia ex ore Veritatis procedit, quae de quadam sancta muliere dicta est: Dimissa sunt ei peccata multa, quoniam dilexit multum (Luc. VII, 47) . Quomodo autem fuerint dimissa, in hoc etiam monstratum est quod postmodum est secutum, quia ad pedes Domini sedebat, et verbum ex ore illius audiebat (Luc. X, 39). In contemplativa enim vita suspensa, jam activam transcenderat, quam adhuc Martha illius soror tenebat (Ibid., 40). Sepultum quoque Dominum studiose quaesivit, ad monumentum inclinata corpus illius non invenit. Sed etiam recedentibus discipulis ipsa ante januam monumenti plorans perstitit, et quem mortuum quaerebat, viventem videre meruit, et quia resurrexisset discipulis nuntiavit (Matth. XXVIII, 1; Luc. XXIV, 1, seq.). Et hoc mira dispensatione pietatis Dei fuit, ut ex ore mulieris nuntiaretur vita, quia ex ore mulieris mors fuerat in paradiso propinata. Quae alio quoque tempore cum Maria altera Dominum post resurrectionem vidit, et",
+ "candidate_score": 0.636292,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_11",
+ "bdc_text": "d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1254",
+ "psc_text": "vice salutari. EPISTOLA XXIII. AD FANTINUM DEFENSOREM. Ut Judaeos ad Christianam fidem accedentes juvet, pergat Agrigentum. Gregorius Fantino defensori. Domna abbatissa monasterii sancti Stephani, quod in Agrigentino est territorio constitutum, indicante, comperimus multos Judaeorum ad Christianam fidem, divina gratia inspirante, velle converti; sed esse necessarium ut aliquis illuc ex nostro mandato debeat proficisci. Proinde hujus tibi auctoritatis tenore praecipimus, ut omni excusatione submota, ad praedictum locum pergere, et desiderium eorum tuis, Deo propitio, adhortationibus adjuvare festines. Quibus tamen (Grat. de consec. dist. 4, c. 98) si longum vel triste videtur solemnitatem sustinere Paschalem, et eos nunc ad baptisma festinare cognoscis, ne, quod absit, longa dilatio eorum retro possit animos revocare, cum fratre nostro episcopo loci ipsius loquere, ut poenitentia ac abstinentia quadraginta diebus indicta, aut die Dominico, aut si celeberrima festivitas fortassis occurrerit, eos omnipotentis Dei misericordia protegente baptizet, quia et temporis qualitas, propter eam quae sibi imminet cladem, impellit",
+ "candidate_score": 0.635922,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_61_63",
+ "bdc_text": "hat 3 from menerUnbekannt . geffangen geleit umb das wortt gottes willen ; doch sy sind wyder heruss komen mit gotes hilf. Die herzoginRenata ( Renée ) von Frankreich , Herzogin von Ferrara .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1965",
+ "psc_text": "2, q. 7, c. 11) Petrus potestatem regni coelestis acceperat, ut quaeque in terra ligaret vel solveret, essent in coelo ligata vel soluta: super mare ambulavit, aegrotantes umbra curabat, peccantes verbo occidebat, mortuos oratione suscitabat. Et quia ex admonitione Spiritus ad Cornelium gentilem fuerat ingressus, contra eum quaestio a fidelibus facta est cur ad gentiles intrasset, et comedisset cum eis, cur eos in baptismate recepisset. Et tamen idem apostolorum primus, tanta donorum gratia repletus, tanta miraculorum potestate suffultus, querelae fidelium non ex potestate, sed ex ratione respondit, causam per ordinem exposuit, quomodo vas quoddam, velut linteum, in quo quadrupedia terrae, et bestiae, et reptilia atque volatilia inerant, de coelo submitti viderit (Act. XI, 5 seq.), vocemque audierit: Surge, Petre, occide et manduca (Ibid., 7) ; qualiter tres viri venerint, eum ad Cornelium vocantes; qualiter Spiritus sanctus hunc cum eis ire praeceperit; qualiter idem Spiritus 1130 sanctus qui venire in baptizatos",
+ "candidate_score": 0.635525,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_11_13",
+ "bdc_text": "d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. : Thomas B. Deutscher , in :",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1254",
+ "psc_text": "vice salutari. EPISTOLA XXIII. AD FANTINUM DEFENSOREM. Ut Judaeos ad Christianam fidem accedentes juvet, pergat Agrigentum. Gregorius Fantino defensori. Domna abbatissa monasterii sancti Stephani, quod in Agrigentino est territorio constitutum, indicante, comperimus multos Judaeorum ad Christianam fidem, divina gratia inspirante, velle converti; sed esse necessarium ut aliquis illuc ex nostro mandato debeat proficisci. Proinde hujus tibi auctoritatis tenore praecipimus, ut omni excusatione submota, ad praedictum locum pergere, et desiderium eorum tuis, Deo propitio, adhortationibus adjuvare festines. Quibus tamen (Grat. de consec. dist. 4, c. 98) si longum vel triste videtur solemnitatem sustinere Paschalem, et eos nunc ad baptisma festinare cognoscis, ne, quod absit, longa dilatio eorum retro possit animos revocare, cum fratre nostro episcopo loci ipsius loquere, ut poenitentia ac abstinentia quadraginta diebus indicta, aut die Dominico, aut si celeberrima festivitas fortassis occurrerit, eos omnipotentis Dei misericordia protegente baptizet, quia et temporis qualitas, propter eam quae sibi imminet cladem, impellit",
+ "candidate_score": 0.635217,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_11_13",
+ "bdc_text": "d'Este ( 1508-1559 ) , 1534 Herzog von Ferrara , heiratete 1528 die protestantenfreundliche Renata von Frankreich , blieb selbst aber dem Papsttum treu. - Lit. : Thomas B. Deutscher , in :",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1842",
+ "psc_text": "vos in eremo protegat, quia antiquus hostis terrarum locis a tentatione non excluditur; quia si in paradiso hominem stravit, quis locus extra paradisum esse potest, in quo 1094 mentes hominum penetrare non valeat? In sola ergo Creatoris nostri protectione fidendum est, cui ex intimo corde clamemus: Esto mihi in Deum protectorem, et in locum munitum, ut salvum me facias (Psal. LXX, 3) . Transmisimus vobis de benedictione sancti Petri apostoli cucullam et tunicam, quae ea petimus charitate suscipi, qua a nobis transmissa sunt. EPISTOLA III. AD PANTALEONEM NOTARIUM. Deusdedit diaconum in Mediolanensem episcopum faciat ordinari, atque illic Romanae Ecclesiae utilitates sollicite disponat. Gregorius Pantaleoni notario. Experientia tua, praesenti auctoritate suffulta, ad Genuensem urbem, auxiliante Domino, proficiscens, Deusdedit diaconum Ecclesiae Mediolanensis, si tamen a cunctis electus est, et nihil est quod ei ex anteacta vita per sacros possit canones obviare, episcopum solemniter faciat ordinari. Praeterea, quia multae illic Ecclesiae nostrae utilitates",
+ "candidate_score": 0.635116,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_90_92",
+ "bdc_text": "Nach einem vorübergehenden Aufenthalt in Genf wurde Ochino 1555 schließlich Pfarrer der vertriebenen Locarner in Zürich ( Zürich StA , A 350 , Fasz. 5 ) , wo er sich durch eine rege Publikationstätigkeit auszeichnete . Seine \"Dialogi XXX\" von 1563 erzürnten die Zürcher Pfarrer und den Rat , der ihn wegen antitrinitarischer und polygamistischer Ansichten verbannte ; Ochino zog schließlich nach einem kurzen Aufenthalt in Polen nach Mähren , wo er kurz darauf starb.",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_80",
+ "psc_text": "quatuor concilia suscipere et venerari me fateor. Nicaenum scilicet, in quo perversum Arii dogma destruitur; Constantinopolitanum quoque, in quo Eunomii et Macedonii error convincitur; Ephesinum etiam primum, in quo Nestorii impietas judicatur; Chalcedonense vero, in quo Eutychis Dioscorique pravitas reprobatur; tota devotione complector, integerrima approbatione custodio: quia in his velut in quadrato lapide, sanctae fidei structura consurgit, et cujuslibet vitae atque actionis existat, quisquis eorum soliditatem non tenet, etiam si lapis esse cernitur, tamen extra aedificium jacet. Quintum quoque concilium pariter veneror, in quo et epistola, quae Ibae dicitur, erroris plena, reprobatur. Theodorus personam Mediatoris Dei et hominum in duabus subsistentiis separans, ad impietatis perfidiam cecidisse convincitur. Scripta quoque Theodoriti, per quae beati Cyrilli fides reprehenditur, ausu dementiae prolata refutantur. Cunctas vero quas praefata veneranda concilia personas respuunt, respuo; quas venerantur, amplector, quia dum universali sunt consensu constituta, se et non illa destruit, quisquis praesumit aut solvere quos religant, aut",
+ "candidate_score": 0.634364,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_77_79",
+ "bdc_text": "buͤchle uss gangen ; die hat der bapst lassen verpietten pey leib stroffenLeibesstrafe. ; es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ;",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_904",
+ "psc_text": "qui in eo Codice qui mihi a fratre meo Joanne episcopo transmissus est annotavit haereticum, Pelagianus est, quia sententia ista evidenter Pelagii est. Quam Paulus apostolus aperte in suis Epistolis destruit. Quae loca Epistolarum ejus singula dicere praetermitto, quia scienti loquor. Pelagius vero qui in Ephesina synodo damnatus est, ea intentione hoc dixit, ut ostenderet nos a Christo vacue redemptos. Si enim nos per Adam in anima mortui non sumus, quod dici nefas est, vacue redempti sumus. Ephesinam autem synodum perscrutantes, de Adelphio et Sava, et caeteris aliis, qui illic dicuntur, 803 esse damnati, omnino nihil invenimus et existimamus quia sicut Chalcedonensis synodus in uno loco ab Ecclesia Constantinopolitana falsata est, sic aliquid in Ephesina synodo factum est. Charitas ergo vestra vetustos omnino codices ejusdem synodi requirat, et illic inde videat si quid tale invenitur, mihique eumdem Codicem quem invenerit transmittat, quem mox ut legero retransmitto. Novis enim Codicibus passim",
+ "candidate_score": 0.633824,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_30_32",
+ "bdc_text": "Der klein sunLuigi d'Este ( 1538-1586 ) , späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. : Paolo Portone , in :",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1204",
+ "psc_text": ". Si ergo potestas lucis postea erit, quia electis dictum est: Vos estis lux mundi (Matth. V, 14) ; et sicut scriptum est: Obtinebunt eos justi in matutino (Psal. XLVIII, 15) ; omne quod in hora et potestate tenebrarum patimur lugendum non est. 896 Indicat autem mihi suavissima sanctitas vestra quod mecum, si potuisset fieri, sine charta et calamo loqui voluisset, et dolet quod nobis Orientis pene et Occidentis spatium interjacet. Sed hoc quod sentio, verum dico, et in charta mihi mens vestra sine charta loquitur, quia in verbo vestrae sanctitatis sola charitas sonat, et divisi locis non sumus, qui ex dono omnipotentis Domini dilectionis vinculo conjuncti sumus. Cur igitur accipere pennas columbae deargentatae quaeritis (Psal. LXVII, 14), quas jam habetis? Pennae quippe ejus sunt charitas Dei et proximi. Per ipsas enim sancta Ecclesia evolat, per ipsas terrena omnia transcendit; quas si vestra sanctitas non haberet, ad me cum tanta",
+ "candidate_score": 0.631664,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_91",
+ "bdc_text": "Seine \"Dialogi XXX\" von 1563 erzürnten die Zürcher Pfarrer und den Rat , der ihn wegen antitrinitarischer und polygamistischer Ansichten verbannte ;",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1968",
+ "psc_text": "contra eos dicebantur inveni. Unde et eos opinione contempta familiariter suscipere, et magis ab insequentibus defendere curabam. Dicebatur namque contra eos quia sub obtentu religionis conjugia solverent; et quia dicerent quod baptisma peccata penitus non auferret, et si de iniquitatibus suis quis in triennium poenitentiam ageret, postmodum ei perverse vivere liceret; et quia si compulsi aliquid de quibus reprehendebantur anathematizare se dicerent, anathematis vinculo nullo modo teneri. Et si sunt qui certissime talia sentiunt vel tenent, quia Christiani non sunt, dubium non est. Eosque et ego, et omnes catholici episcopi, atque universa Ecclesia, anathematizamus, quia veritati contraria sentiunt, contraria loquuntur. Si enim dicunt (Grat. 27, q. 2, c. 19) religionis causa conjugia debere dissolvi, sciendum est quia etsi hoc lex humana concessit, divina lex tamen prohibuit. Per se enim Veritas dicit: Quae Deus conjunxit, homo non separet (Matth. XIX, 6) . Quae etiam ait: Non licet dimittere uxorem, excepta causa",
+ "candidate_score": 0.630471,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_86_88",
+ "bdc_text": "Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ; nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s . Friedrich Roth , Augsburgs Reformationsgeschichte , Bd. 3 , München 1907 , S. 240-244. 472f ) .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_95",
+ "psc_text": "nos tamen esse oportet charitate paterna de vestrae salutis incolumitate sollicitos, ut quod de vobis audire cupimus, internuntiorum frequentia cognoscamus. Praeterea pervenit ad nos, Blandum episcopum Hortensis civitatis longo jam tempore in civitate 522 Ravennate a vestra excellentia detineri. Et fit ut Ecclesia sine rectore, et populus, quasi sine pastore grex, defluat, et ibidem infantes pro peccatis absque baptismate moriantur. Et rursus quia non credimus quod eum excellentia vestra, nisi pro aliqua probabilis excessus causa tenuerit, oportet ut habita synodo palam fiat, si quod in eum crimen intenditur. Et si talis in eo culpa reperitur, quae usque ad degradationem sacerdotii perducatur, aliam necesse est ordinationem inquiramus, ne Ecclesia Dei in his sine quibus eam Christiana non patitur esse religio, inculta ac destituta remaneat. Sin autem excellentia vestra aliter se habere quam de eo quod dicitur esse perspexerit, eum ad Ecclesiam suam reverti concedat, ut officium suum in commissis sibi animabus",
+ "candidate_score": 0.629773,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_87_89",
+ "bdc_text": "nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s . Friedrich Roth , Augsburgs Reformationsgeschichte , Bd. 3 , München 1907 , S. 240-244. 472f ) . Nach der protestantischen Niederlage im Schmalkaldischen Krieg siedelte er nach England über , wo er sich als Leiter der italienischen Fremdengemeinde bis zur Thronbesteigung Marias I. 1553 aufhielt .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_802",
+ "psc_text": "in una suarum civitatum regendam vobis Ecclesiam committere voluit, et consentire noluistis. Quem sensum, ac sapientiam vestram valde ego libenter amplexus sum, laudavi vehementer, et vos felices, me infelicem esse deputavi, qui hoc tali tempore regimen Ecclesiae suscipere consensi. Si tamen animus vester fortasse fratribus condescendendo, et misericordiae operibus intentus ad hoc unquam consentire decreverit, peto ut amori meo alium minime praeponatis. Sunt enim in Sicilia insula Ecclesiae vacantes episcopis, et si vobis placet auctore Deo Ecclesiam regere, juxta beati Petri apostoli limina, cum ejus adjutorio melius potestis. Sin vero non placet, feliciter state, ut ista in vobis intentio permaneat, et pro nobis infelicibus exorate. Omnipotens autem Deus in quocunque vos esse loco voluerit, sua protectione custodiat, et ad coelestia vos dona perducat. (Cf. Joan. Diac. l. III, n. 13.) EPISTOLA XLIII. AD EULOGIUM ET ANASTASIUM EPISCOPOS. Tum Pelagii decessoris sui, tum suas ad Joannem, titulum universalis episcopi sibi arrogantem,",
+ "candidate_score": 0.629709,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_123_125",
+ "bdc_text": "Ich pit üch , yr weled mir , üwerm diener , wider schryben üwer wolstatgutes Ergehen . und gessundheit , und gedenken minen in üwern pettenGebeten. ; allso will ich ouch tuͦn , das got well uns pehuͤten vor allem übel .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_2000",
+ "psc_text": "Sed ut ad aures Dei viam precibus faciatis, vigilantius studendum est ut voces actibus adjuventur; nam inanis fit oratio, ubi prava est actio. Quia igitur quanto immane cernitis imminere periculum, tanto simul omnes in fletu debetis et gemitu occupari, filios vestros a saeculari perversitate, sacerdotali quamprimum adhortatione compescite. Discant injusta contemnere, et quae Deo placita sunt amare, ut illos possitis habere ad impetrandam divinae misericordiae gratiam adjutores, ne si neglexeritis, actio eorum preces orationum superet, et saevientis inimici gladius, quod absit, resecet quos monentis verba non corrigunt. Deus autem noster justus et pius est, et sicut perseverantibus in pravitate districtus est, ita conversis misericors. Ad ipsum ergo 1139 tota mente contriti cordis ejulatione curramus, ab ipso ereptionis nostrae solatia postulemus. Qui quoniam benignus et mitis est, si nos a malis nostris emendatos sua viderit mandata diligere, et hic nos potens est ab hoste defendere, et in futuro aeterna nobis gaudia",
+ "candidate_score": 0.628941,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_87_89",
+ "bdc_text": "nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s . Friedrich Roth , Augsburgs Reformationsgeschichte , Bd. 3 , München 1907 , S. 240-244. 472f ) . Nach der protestantischen Niederlage im Schmalkaldischen Krieg siedelte er nach England über , wo er sich als Leiter der italienischen Fremdengemeinde bis zur Thronbesteigung Marias I. 1553 aufhielt .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1275",
+ "psc_text": "Deo auctore debuissem. Qui data a me licentia, a Germaniarum episcopis episcopus factus, cum eorum quoque solatiis ad praedictam gentem in finem mundi perductus est, et jam nunc de ejus salute et opere ad nos scripta pervenerunt, quia tantis miraculis vel ipse, vel hi qui cum eo transmissi sunt, in gente eadem coruscant, ut apostolorum virtutes in signis quae exhibent imitari videantur. In solemnitate autem dominicae nativitatis, quae hac prima indictione transacta est, plus quam decem millia Angli ab eodem nuntiati sunt fratre et coepiscopo nostro baptizati. Quod idcirco narravi, ut cognoscatis quid in Alexandrino populo loquendo 919 et quid in mundi finibus agitis orando. Vestrae enim orationes sunt in eo loco ubi non estis, quorum operationes sanctae monstrantur in eo loco in quo estis. (Cf. Joan. Diac. l. II, c. 39.) Praeterea de Eudoxii haeretici persona, de cujus errore in Latina lingua nihil reperi, mihi a vestra beatitudine largissime",
+ "candidate_score": 0.626986,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_17_19",
+ "bdc_text": "Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 . Der herzog hat im ein schyff engegen von Ferara pys gen PlesenzaPiacenza ( lat. Placentia ) , Emilia-Romagna . geschykt , daz heist el PuzzenttoroEine große Barke ( Bucentaur , ital. \"bucintoro\" ) ;",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1628",
+ "psc_text": "quippe quia Dominus respexit ad munera, praemisit sollicite, quia respexit ad Abel. Ex qua re patenter ostenditur quia non offerens a muneribus, sed munera ab offerente placuerunt. Vestra itaque oblatio quam sit grata ostenditis, qui daturi aurum, prius ex conversione gentis subditae animarum munera dedistis. Quod vero transmissos abbates, qui oblationem vestram beato Petro apostolo deferebant, vi maris dicitis fatigatos ex ipso itinere ad Hispanias remeasse, non munera vestra repulsa sunt quae postmodum pervenerunt, sed eorum qui transmissi fuerant constantia est probata, an scirent sancto desiderio objecta pericula vincere, et in fatigatione corporis mente minime lassari. Adversitas enim (Grat. 7, q. 1, c. 48) quae bonis votis objicitur probatio virtutis est, non judicium reprobationis. Quis enim nesciat quam prosperum fuit quod beatus Paulus apostolus praedicaturus ad Italiam veniebat, et tamen veniens naufragium pertulit (Act. XXVII)? Sed navis cordis in marinis fluctibus integra stetit. Praeterea indico quia crevit de vestro opere",
+ "candidate_score": 0.624549,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_89",
+ "bdc_text": "Nach der protestantischen Niederlage im Schmalkaldischen Krieg siedelte er nach England über , wo er sich als Leiter der italienischen Fremdengemeinde bis zur Thronbesteigung Marias I. 1553 aufhielt .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1904",
+ "psc_text": "Gloria in excelsis Deo, et in terra pax hominibus bonae voluntatis (Luc. II, 14) . (Cf. Joan. Diac. l. II, c. 40.). EPISTOLA XXIX. AD BERTHAM ANGLORUM REGINAM. De Anglorum conversione gratulatur. Ne regis animum ad perfectam Christianae fidei dilectionem succendere diutius negligat, hortatur impense. Gregorius Berthae reginae Anglorum. Qui post terrenam potestatem regni coelestis gloriam cupit acquirere, ad faciendum lucrum 1113 Creatori suo debet enixius laborare, ut ad ea quae desiderat operationis suae gradibus possit ascendere, sicut vos fecisse gaudemus. Remeantes igitur dilectissimus filius noster Laurentius presbyter et Petrus monachus, qualis erga reverendissimum fratrem et coepiscopum nostrum Augustinum gloria vestra exstiterit, quantaque illi solatia vel qualem charitatem impenderit, retulerunt. Et omnipotentem Deum benediximus, qui conversionem gentis Anglorum mercedi vestrae dignatus est propitius reservare. Nam sicut per recordandae memoriae Helenam, matrem piissimi Constantini imperatoris, ad Christianam fidem corda Romanorum accendit, ita et per gloriae vestrae studium in Anglorum gente ejus",
+ "candidate_score": 0.623054,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_90",
+ "bdc_text": "Nach einem vorübergehenden Aufenthalt in Genf wurde Ochino 1555 schließlich Pfarrer der vertriebenen Locarner in Zürich ( Zürich StA , A 350 , Fasz. 5 ) , wo er sich durch eine rege Publikationstätigkeit auszeichnete .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_80",
+ "psc_text": "quatuor concilia suscipere et venerari me fateor. Nicaenum scilicet, in quo perversum Arii dogma destruitur; Constantinopolitanum quoque, in quo Eunomii et Macedonii error convincitur; Ephesinum etiam primum, in quo Nestorii impietas judicatur; Chalcedonense vero, in quo Eutychis Dioscorique pravitas reprobatur; tota devotione complector, integerrima approbatione custodio: quia in his velut in quadrato lapide, sanctae fidei structura consurgit, et cujuslibet vitae atque actionis existat, quisquis eorum soliditatem non tenet, etiam si lapis esse cernitur, tamen extra aedificium jacet. Quintum quoque concilium pariter veneror, in quo et epistola, quae Ibae dicitur, erroris plena, reprobatur. Theodorus personam Mediatoris Dei et hominum in duabus subsistentiis separans, ad impietatis perfidiam cecidisse convincitur. Scripta quoque Theodoriti, per quae beati Cyrilli fides reprehenditur, ausu dementiae prolata refutantur. Cunctas vero quas praefata veneranda concilia personas respuunt, respuo; quas venerantur, amplector, quia dum universali sunt consensu constituta, se et non illa destruit, quisquis praesumit aut solvere quos religant, aut",
+ "candidate_score": 0.621132,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_10",
+ "bdc_text": "zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_2325",
+ "psc_text": "ad arbores ac temones faciendos ligna paraveram, sed navis parva quae venerat, haec portare non potuit, et nihil mihi exinde rescripsistis. Unde si sunt necessaria, communi filio Bonifacio diacono nostro, quem nunc ad urbem regiam pro faciendis responsis transmittimus, scribite, ut mihi ipse rescribat quatenus praeparentur, ut cum beatitudo vestra transmiserit, parata valeant inveniri. Praeterea transmisimus crucem parvulam, in qua de catenis amatorum vestrorum sanctorum Petri et Pauli apostolorum inserta est benedictio, quae oculis vestris assidue superponatur, quia multa per eamdem benedictionem miracula fieri consueverunt. Omnipotens Deus cordi beatitudinis vestrae aspiret, ut pro me orare assidue curetis, et vos vestrosque omnes sua dextera protegat, atque post longa annorum curricula ad coelestia regna perducat. Eulogias vero sancti Marci a beatissima fraternitate vestra transmissas cum ea charitate qua sunt directae secundum notitiam earum suscepimus, et gratias affectui vestro referimus, quia ex his exterioribus quales erga nos interius sitis agnoscimus. (Joan. Diac., lib.",
+ "candidate_score": 0.620107,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_10",
+ "bdc_text": "zuͦ schriben des bapsts Papst Paul III. halb , der ist hie zuͦ Ferara gsin , das ich nit so fil kan schriben den grossen pracht und eer und hoffart und trionpff , dem[! ] der herzogErcole II .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_2326",
+ "psc_text": "omnes sua dextera protegat, atque post longa annorum curricula ad coelestia regna perducat. Eulogias vero sancti Marci a beatissima fraternitate vestra transmissas cum ea charitate qua sunt directae secundum notitiam earum suscepimus, et gratias affectui vestro referimus, quia ex his exterioribus quales erga nos interius sitis agnoscimus. (Joan. Diac., lib. IV, c. 52.) EPISTOLA XLIII. AD JOANNEM PANORMITANUM. Quem videre peroptabat, manere in Sicilia concedit, ob navigii periculum. Gregorius Joanni Panormitano. Amorem circa nos vestrum, quem corporali nobis visione voluimus exhibere, scriptis et 1249 operibus assidue demonstratis. Sed quid aliud haec exhibendo agitis, nisi ut plus quaeramus videre, quem docemur amplius amare? Et paulo minus jam etiam murmur accepimus, quia non possumus videre quem amamus. Sed adfuit qui mihi impossibilitatem navigii de vestra gloria narraret, atque ideo quod amavi retinui, et quod iratus fueram peperci. Omnipotens Deus sua vos protectione custodiat, et a malis omnibus gratia continua defendat. EPISTOLA XLIV.",
+ "candidate_score": 0.619218,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_89",
+ "bdc_text": "Nach der protestantischen Niederlage im Schmalkaldischen Krieg siedelte er nach England über , wo er sich als Leiter der italienischen Fremdengemeinde bis zur Thronbesteigung Marias I. 1553 aufhielt .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_2072",
+ "psc_text": "honorum beneficia tribuere, ut in spiritalis operis studio ex remuneratione valeant multiplicius insudare. Et quia nova Anglorum Ecclesia ad omnipotentis Dei gratiam eodem Domino largiente et te laborante perducta est, usum tibi pallii in ea ad sola missarum solemnia agenda concedimus, ita ut per loca singula duodecim episcopos ordines, qui tuae ditioni subjaceant; quatenus Londoniensis civitatis episcopus semper in posterum a synodo propria debeat consecrari, atque honoris pallium ab hac sancta et apostolica, cui auctore Deo deservio, 1164 sede percipiat. Ad Eboracam vero civitatem te volumus episcopum mittere quem ipse judicaveris ordinandum; ita ut si eadem civitas cum finitimis locis verbum Dei receperit, ipse quoque duodecim episcopos ordinet, ut metropolitani honore perfruatur, quia ei quoque, si vita comes fuerit, pallium tribuere Domino favente disponimus, quem tamen tuae fraternitatis volumus dispositioni subjacere. Post obitum vero tuum ita episcopis quos ordinaverit praesit, ut Londoniensis episcopi nullo modo ditioni subjaceat. Sit vero inter",
+ "candidate_score": 0.618304,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_17_19",
+ "bdc_text": "Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 . Der herzog hat im ein schyff engegen von Ferara pys gen PlesenzaPiacenza ( lat. Placentia ) , Emilia-Romagna . geschykt , daz heist el PuzzenttoroEine große Barke ( Bucentaur , ital. \"bucintoro\" ) ;",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_21",
+ "psc_text": "affligor, ita ut recte dicam: Veni in altitudinem maris, et tempestas demersit me (Psal. LXVIII, 3) . Periclitanti igitur mihi orationis vestrae manum tendite, vos qui in virtutum littore statis, Quod vero me os Domini, quod lucernam dicitis, quod multis prodesse perhibetis, hoc quoque mihi ad iniquitatum mearum cumulum accidit, ut, cum vindicari in me iniquitas debuit, laudes pro vindicta recipiam. Quibus autem hoc in loco terrenarum rerum tumultibus premor, explere verbis nequeo; quod tamen colligere ex brevitate epistolae potestis, in qua ei minus loquor, quem plus omnibus diligo. Praeterea indico quia a serenissimis dominis quantis 495 valui precibus postulavi, ut vos honore restituto, ad sancti Petri apostolorum principis limina venire; et, quousque ita Deo placuerit, hic mecum vivere concedant; quatenus dum vos videre meruero, peregrinationis nostrae taedium de aeterna patria invicem loquendo relevemus. (Cf. Joan. Diac. l. I, c. 25; l. IV, c. 25.) EPISTOLA VIII. AD BACAUDAM FORMIENSEM",
+ "candidate_score": 0.617296,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_63",
+ "bdc_text": "doch sy sind wyder heruss komen mit gotes hilf. Die herzoginRenata ( Renée ) von Frankreich , Herzogin von Ferrara .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_2026",
+ "psc_text": "qualibet excusatione permittatur exsurgere, ut tanto vos omnipotens Deus noster contra adversarios vestros exaltet, quanto vos in suis mandatis zelum habere, et pro animarum salute quae hujus fuerant sceleris gladio periturae viderit cogitare. EPISTOLA LXII. AD BRUNICHILDEM FRANCORUM REGINAM. Monachos in Britanniam euntes commendat. Gregorius Brunichildae reginae Francorum. Gratias omnipotenti Deo referimus qui, inter caetera pietatis suae dona quae excellentiae vestrae largitus est, ita vos amore Christianae religionis implevit, ut quidquid ad animarum lucrum, quidquid ad propagationem fidei pertinere cognoscitis, devota mente et pio operari studio non cessetis. Quanto autem favore quantaque opitulatione excellentia vestra reverendissimum fratrem et coepiscopum nostrum Augustinum proficiscentem ad Anglorum gentem adjuverit, nec ante silentio fama conticuit, et postea quidam ab eo ad nos monachi redeuntes subtiliter retulerunt. Et quidem haec de Christianitate vestra mirentur alii, quibus adhuc beneficia vestra minus sunt cognita; nam nobis, quibus experimentis jam nota sunt, non mirandum est, sed gaudendum, quia",
+ "candidate_score": 0.616768,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_120_122",
+ "bdc_text": "Allso plagt uns got , undVor und gestrichenes d. wir werdentz nit gwar , pis das dem fas der poden prichtbis es zu spät ist ; vgl . Grimm III 1359. . Got der allmechtig well unss verlihen ein selligs eind .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1824",
+ "psc_text": "a tali percussione est libera, geminati in nobis dolorum sunt gemitus. Sed inter haec mala et alias calamitates innumeras desperata cor nostrum, charissime frater, tribulatione deficeret, nisi fragilitatem nostram vox dominica praemunisset. Olim enim fidelibus evangelicae tuba lectionis insonuit, appropinquante fine mundi, pestilentiam, bella et alia multa quae adhuc, sicut nostis, in metu sunt, eventura (Matth. XXIV; Luc. XXI). Quae ergo praescientes patimur, affligi ex his nimium tanquam de incognitis non debemus. Nam plerumque et genus mortis in alterius mortis consideratione levamen est. Quantas ergo detruncationes, quantasque crudelitates vidimus, quibus mors sola remedium, et erat vita tormentum? Nonne cum David optio esset mortis oblata, recusatis fame vel gladio, populum suum elegit manui Dei succumbere (II Reg. XXIV, 14)? Ex qua re colligite, in his qui divina percussione intereunt, quanta sit gratia, quando ea vocatione obeunt quam prophetae sancto pro munere constat oblatam. Itaque Creatori nostro in cunctis adversitatibus gratias referamus,",
+ "candidate_score": 0.616184,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_63",
+ "bdc_text": "doch sy sind wyder heruss komen mit gotes hilf. Die herzoginRenata ( Renée ) von Frankreich , Herzogin von Ferrara .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_2232",
+ "psc_text": "faciat, atque haec vigilanti providentia disponat, ut nec Dei Ecclesia neglectum ulterius habeat, et consacerdotes suos non solum verbo, sed etiam exemplo locorum venerabilium curam laudabiliter habere commoneat. EPISTOLA VI. AD BRUNICHILDAM FRANCORUM REGINAM. De privilegiis monasterio et xenodochio concessis, legatis ejus auditis, Menna episcopo absoluto. De episcopo qui capitis infirmitate laborabat. De digamo non ordinando. Missurum se in Gallias qui synodo intersit. Privilegia quae mittit actis publicis inserenda. Gregorius Brunichildae reginae Francorum. Inter alia bona hoc apud vos prae caeteris tenet principatum, quod in mediis hujus mundi fluctibus, qui regentis animos turbulenta solent vexatione 1219 confundere, ita cor ad divini cultus amorem et venerabilium locorum disponendam quietem reducitis, ac si nulla vos alia cura sollicitet. Unde quia hujusmodi praepositorum actio subjectorum magna solet esse munitio, prae aliis gentibus gentem Francorum asserimus felicem, quae sic bonis omnibus praeditam meruit habere reginam. Epistolis autem vestris indicantibus agnoscentes ecclesiam vos sancti Martini",
+ "candidate_score": 0.615165,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_63",
+ "bdc_text": "doch sy sind wyder heruss komen mit gotes hilf. Die herzoginRenata ( Renée ) von Frankreich , Herzogin von Ferrara .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1329",
+ "psc_text": "AD BRUNICHILDEM REGINAM. Pallium Syagrio episcopo concedit. De sacris ordinibus praemio vel gratia non conferendis eam admonet, et ne ex laicis repente fiant episcopi. Laudat ejus erga Augustinum charitatem, hortaturque ut schismaticos ad concordiam revocare atque idololatriae reliquias, et alia in regno suo vitia coercere studeat. De codice ad eam transmisso agit. Gregorius Brunichildae reginae Francorum. Quanta in omnipotentis Dei timore excellentiae vestrae mens soliditate firmata sit, inter alia bona quae agitis etiam in sacerdotum ejus laudabiliter dilectione monstratis; et magna nobis fit de Christianitate vestra laetitia, quoniam quos venerantes ut famulos revera Christi diligitis, augere honoribus studetis. Decet enim vos, excellentissima filia, decet tales existere, ut subjectae possitis esse dominatori. In eo enim regnum potestatis vestrae et subjectis gentibus confirmatis, in quo timori omnipotentis Domini mentis colla subjicitis; et unde vosmetipsas servitio Creatoris subditis, unde vobis vestros subditos ad servitium devotius obligatis. Susceptis itaque epistolis vestris, valde nobis excellentiae",
+ "candidate_score": 0.614921,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_7_9",
+ "bdc_text": "Mein aller gnedigister her Hainrich , ich lan üch wüssen mein gessundtheitt , got hab lob und dank , und allso hof ich in got , disser gegen wirdigvorliegende . brieff söll üch assoebenso. finden . Ich het üch so vil nüwe mereNachrichten .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1075",
+ "psc_text": "gaudio relevati quod de vestrae salutis indicio prospera cuncta cognovimus; sed in his omnipotentem Dominum deprecamur, ut sicut vos in praesenti vita, quae quodammodo umbra futurae est, de transitoria praestitit corporis incolumitate gaudere, 858 ita in illa coelesti patria, in qua vita vera est, de perfecta animae salute gratulari communique faciat exsultatione gaudere. Harum itaque lator nostris se apud vos desiderans epistolis commendari, a nobis inquisitus utrum, sicut decet clericum, litteras didicisset, eas se ignorare respondit. Quid ergo commendationis de eo apud fraternitatem vestram amplius agamus ignoro, nisi ut de ejus anima debeatis esse solliciti, ac circa eum pastorali invigilare studio, ut qui nescit legere, lingua vestra illi sit codex, ut in bono praedicationis vestrae vel operis quod imitetur aspiciat. Solet enim plerumque strictius cor viva vox trahere quam lectio dicta per transitum. Sed dum haec ei interius spiritalis a vobis magisterli doctrina tribuetur, exterior quoque sollicitudo non desit; ut",
+ "candidate_score": 0.614759,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_106",
+ "bdc_text": "zu denken ist aber auch an Johann ( Hans ) Heinrich Göldli , Chorherr am Großmünsterstift;",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1150",
+ "psc_text": "Hoc ergo vestra sanctitas agat, ut bona quae dicitis nos in cordis medulla sentiamus quatenus dum in unanimitate corda fuerint sacerdotum, pro piissimorum dominorum vita deprecantes, tanto citius exaudiri mereamur, quanto et orationes vestras ante Dei oculos pax illuminat, et discordiae macula non obscurat. EPISTOLA XXXII. AD ANASTASIUM PRESBYTERUM. De contentione tollenda quae inter patrem monasterii, quod Neas dicitur, et Jerosolymorum episcopum exorta erat. Gregorius Anastasio presbytero. Quia bonus homo de bono thesauro cordis sui bona proferat (Matth. XII, 35; Luc. VI, 45), hoc tua charitas et semper vivendo, et modo mihi in epistola sua loquendo monstravit; in qua inveni duos quosdam de virtutibus litigantes, te videlicet pro charitate, atque alium pro timore et humilitate contendere. Et quamvis in multis occupatus, quamvis Graecae linguae nescius, in contentione tamen vestra judex resedi; sed, requisita veritate, in meo judicio contradictorem tuum ipse vicisti per apostolicam sententiam, quam vobis contendentibus protuli: Quia timor",
+ "candidate_score": 0.614042,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_23_25",
+ "bdc_text": "und Blau als Farben des Farnese- Papstes. . Und am 22 . abrileDer Papst hielt sich vom 22 .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1255",
+ "psc_text": "ne, quod absit, longa dilatio eorum retro possit animos revocare, cum fratre nostro episcopo loci ipsius loquere, ut poenitentia ac abstinentia quadraginta diebus indicta, aut die Dominico, aut si celeberrima festivitas fortassis occurrerit, eos omnipotentis Dei misericordia protegente baptizet, quia et temporis qualitas, propter eam quae sibi imminet cladem, impellit ut desideria eorum nulla debeant dilatione differri. Quoscunque vero ex eis pauperes et ad vestem sibi emendam non sufficere posse cognoscis, te eis vestem quam ad baptisma habeant comparare volumus ac praebere, in quibus pretium quod dederis tuis noveris rationibus imputandum. Si vero sanctum Pascha 913 elegerint exspectare, iterum cum episcopo loquere, ut modo quidem catechumeni fiant, atque ad eos frequenter accedat, geratque sollicitudinem, et animos eorum admonitione suae adhortationis accendat; ut quanto quae exspectatur elongatur festivitas, tanto se praeparare et eam desiderio ferventi debeant sustinere. Praeterea cum omni studio ac diligentia studii tui sit perscrutari utrum supradictum monasterium, cui",
+ "candidate_score": 0.613355,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_6_8",
+ "bdc_text": "dienst sey üch von mir bereitt all zeitt . Mein aller gnedigister her Hainrich , ich lan üch wüssen mein gessundtheitt , got hab lob und dank , und allso hof ich in got , disser gegen wirdigvorliegende . brieff söll üch assoebenso.",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1795",
+ "psc_text": "Sed debet gloria vestra meminisse quia nunquam epistolas meas pro commendatione alicujus accepit, nisi ut protectionem vestram, favente justitia, praestaretis. Et quia de eodem Libertino tota simul provincia gratias referebat, indicavi. Nam vel quis esset, vel quales causas habuerit, neque unquam professus sum, nec hactenus subtiliter scio. Nam si in ista causa cautionis culpabilis invenitur, et de aliis causis quid pro se alleget nescio, unum hoc tamen bene atque constanter novi, quia et si quam in rebus publicis fraudem fecit, substantia ejus caedi debuit, non libertas. Nam in hoc quod liberi caeduntur, ut taceam quod omnipotens Deus offenditur, ut taceam quod vestra opinio vehementer gravatur, piissimi tamen imperatoris nostri omnino tempora fuscantur. Hoc enim inter reges gentium et imperatores Romanorum distat, quia reges gentium domini servorum sunt, imperator vero Romanorum dominus liberorum. Unde et vos quidquid agitis, prius quidem servata justitia, deinde custodita per omnia libertate agere debetis. Scriptum est:",
+ "candidate_score": 0.612923,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_7_9",
+ "bdc_text": "Mein aller gnedigister her Hainrich , ich lan üch wüssen mein gessundtheitt , got hab lob und dank , und allso hof ich in got , disser gegen wirdigvorliegende . brieff söll üch assoebenso. finden . Ich het üch so vil nüwe mereNachrichten .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_616",
+ "psc_text": "Ad sacrae Scripturae lectionem hortatur. Commendat Narsetem. Mittit munera tabulas. Gregorius Theodoro medico imperatoris. Ego omnipotenti Deo gratias ago, quia eorum qui se vicissim veraciter diligunt loca animum non dividunt. Ecce enim, dulcissime et gloriosissime fili, longe nobis distamus corpore, et tamen praesentes nobis existimus charitate. Hoc vestra opera, hoc scripta testantur, hoc de praesenti expertus sum, hoc de absenti vestra gloria recognosco. Hoc vos et hominibus amabiles, et omnipotenti Deo dignos in perpetuum faciat. Quia enim virtutum mater est charitas, idcirco bonorum operum fructus profertis, quia ipsam eorum fructuum in mente radicem tenetis. Ea autem quae in redemptionem captivorum, Deo vobis aspirante transmisistis, laetus, fateor, et tristis accepi. Laetus videlicet vobis, quos de praeparanda mansione 712 coelestis patriae cogitare cognovi; tristis vero vehementer mihi, qui super curam rerum sancti Petri apostoli adhuc etiam de rebus dulcissimi filii mei domni Theodori rationes positurus sum, sollicite an negligenter eas expenderim, requirendus",
+ "candidate_score": 0.608755,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_123",
+ "bdc_text": "Ich pit üch , yr weled mir , üwerm diener , wider schryben üwer wolstatgutes Ergehen .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_265",
+ "psc_text": "actusque vestros sua Dominus misericordia protegat et disponat. Valde autem miratus sum cur deliberatae viae eundi ad loca sancta intentionem et votum boni operis deflexistis, dum si quando bonum aliquod dono Conditoris in corde concipitur, celeri necesse est devotione compleri, ne dum callidus insidiator animum irretire nititur, subinde impedimenta suggerat, quibus ad effectum minime desideria sua mens occupationibus debilitata perducat. Unde necesse est excellentiam vestram omnibus impedimentis piis causis obviantibus anteire, et ad fructum boni operis totis cordis nisibus inhiare; ut et in praesenti saeculo tranquille vivere, et in futuro coeleste regnum valeat possidere. Illud autem quod scripsistis, Passivum contra vos aliquas molitum fuisse calumnias, piissimos vero imperatores non solum libenter non audisse, sed etiam aspere suscepisse, cujus hoc fuerit donum, perpendite; et ad eum qui hominibus in hoc saeculo ne quantum appetunt nocere valeant, potenter obviat, totam spem mentis inflectite, quatenus pravas hominum voluntates brachii sui oppositione reverberet, conatusque",
+ "candidate_score": 0.597919,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_123",
+ "bdc_text": "Ich pit üch , yr weled mir , üwerm diener , wider schryben üwer wolstatgutes Ergehen .",
+ "psc_chunk_id": "077_Gregorius-I_Epistolae_window_1791",
+ "psc_text": "Commissam eidem ac Joanni episcopo Theodori episcopi causam. Gregorius Domitiano episcopo metropolitano. Quam magnae charitatis sit in mente vestra sinceritas, etiam res ipsa testatur, quod dilectionis affectum 1078 quem coram positis exhibetis servare absentibus non cessatis. Proinde multum nos ad diligendum gloriosum Leontium communem filium epistolarum vestrarum testificatio provocavit, quia dum illum sanctitati vestrae in amicitiis indicastis esse conjunctum, qualis jam sit ostenditur, scilicet quia bono viro nisi bonus homo placere non potuit. Et ideo non immerito diligendus est, qui vobis invenitur familiariter conjunctus. Idem autem gloriosus vir in Sicilia se retinuit, et ad Romanam urbem necdum venit. In his tamen quae ei pro publica utilitate serenissimorum dominorum jussione mandata sunt, in quantum ratio sinit, minime suffragari distulimus. Gloriosum enim Gregorium expraefectum, vel alios qui in septis ecclesiasticis residebant, hortari studiose curavimus, ut exire et rationes suas exponere debuissent. Qui egredientes cum Marco viro magnifico Scribone, qui ad exhibitionem eorum",
+ "candidate_score": 0.594792,
+ "ce_score": null
+ }
+ ]
+ },
+ {
+ "rank": 7,
+ "cf_id": "cf051",
+ "work_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum",
+ "max_score": 0.684536,
+ "ce_confirmed": false,
+ "evidence": [
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84_86",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_883",
+ "psc_text": "sub catholicae religionis colore amplius cohibere non valens, nec rursus perspicue ad antiquum gentilis opinionis suae vomitum reverti valens, per aliam viam ad id quod studebat pervenit. 4. Poenarum ergo metu adductus, ad antiquos gentilium ritus palam reverti exhorruit. Propterea, novis fraudibus excogitatis, sub Acephalorum dogmatibus Manichaicam professionem delitescere nisus est, ut Manetis ritibus atque mysteriis studiosius vacaret. Non ergo mirum si, abnegata a Severo Ecclesia, et eo a quo fuerat baptizatus, statim Constantinopolim ad imperatorem Anastasium, omnium nequissimorum hominum patronum et vindicem properaverit, a quo cum bis centum monachis multo gaudio et honorifice exceptus est. Tantae itaque potestatis praesidio suffultus, et ad Antiochenam seu Theopolitanam sedem evectus, non solum multas cruentasque caedes militari manu in catholicos sacerdotes et archimandritas, qui suae illicitae et per injuriam canonum factae ordinationi strenue sese opponebant, fieri mandavit, verum etiam Dei domos et ecclesias, maximis solemnibusque ritibus et mysteriis consecratas, occisorum sanguine sordidavit, eas",
+ "candidate_score": 0.684536,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79_81",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ; die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf;",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_525",
+ "psc_text": "apostoli inscribebatur. Nam et in eodem Gelasiano decreto, de utroque tamquam de duobus libris distinctis sermo est, quamvis nullibi posteriorem librum, Revelationem Thomae apostoli videlicet, ex Manichaica officina prodiisse indicetur. In hanc opinionem tamen Turribium Asturicensem episcopum fuisse, non obscure ejus ad S. Leonem M. epistola patefacit. Nam cap. 5, de aprocryphis libris disserens, vel per maximum principem Manem ac discipulos ejus compositis vel infectis, specialiter recensuit actus S. Thomae, et his similia, ex quibus (ait) Manichaei et Priscillianistae, vel quaecumque est illis secta germana, omnem haeresim suam confirmare nituntur. 3. Praeter unum vero, aut duo Evangeliorum volumina, quasi ad catholicorum formam et imitationem impie tamen exarata, alium Epistolarum videlicet librum, Manichaei habebant. Atque illum ex Manetis potissimum officina prodiisse veteribus fuit persuasum. Cujus quidem voluminis, seu Epistolarum farraginis, mentio occurrit, tum apud Goarium et Petrum Siculum, tum apud conditorem formulae Cotelerianae et Tollianae. Ex hoc Epistolarum corpore procul dubio",
+ "candidate_score": 0.681092,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_83_85",
+ "bdc_text": "da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_636",
+ "psc_text": "ordine constitutum Manichaica esse labe pollutum. Propterea catholicae religionis studio actus, statim litteras ad Deuterium ejusdem provinciae episcopum dedit, ut hunc clericum praecaveret. Ne videlicet per socordiam, aut ejus negligentiam, inimicus homo, qui ovili Dominico coeperat insidiari, Christianorum animas tanto pretio comparatas perderet. Hunc ergo Victorinum Augustinus in judicium vocaverat; et antequam a testibus qui eum accusaverant coargueretur, interrogatus laesam suam fidem negare non potuit. Et idcirco auditorem Manichaeorum, non electum, se esse confessus est. Cujus quidem confessionis veluti summam episcopo Deuterio subjicit, ut immania sacrilegaque facinora percurrendo, generatim saltem corruptissimos hujus sectae mores impiaque dogmata intelligere posset. Post haec autem ecclesiasticae disciplinae regulas in Manichaeis poenitentibus recipiendis observandas, aut ei suggerere, aut in ejus mentem revocare voluit. Quas deinde cum secum reputasset, seduloque animadvertisset, optime perspecta praecedenti Victorini vivendi ratione, hunc eas observaturum non esse graviter suspicabatur. Quare ne levi suspicione moveri videretur, anteactis Victorini moribus in medium adductis,",
+ "candidate_score": 0.67193,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79_81",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ; die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf;",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_524",
+ "psc_text": "praeseferre videbantur, ad eorum lectionem se adducere sinerent. Quamvis enim (ait) sint in illis quaedam quae videantur speciem habere pietatis, numquam tamen vacua sunt venenis, et per fabularum illecebras hoc latenter operantur, ut mirabilium narratione seductos laqueis cujuscumque erroris involvant. Ad quae tandem apostolicae sedis decreta, cum Nicaeni concilii II PP. animadverterent, praecipue de hoc Thomae Evangelio dixerunt: Ad haec (loquuntur enim de adulterinis scripturis, quae sub Pauli nomine olim circumferebantur) Manichaei Evangelium secundum Thomam invexerunt, quod Ecclesia catholica merito ut impium aversatur. Quibus omnibus illud unum tandem subjicimus, Thomae videlicet Evangelium valde ab eo libro differre, qui Revelatio Thomae apostoli inscribebatur. Nam et in eodem Gelasiano decreto, de utroque tamquam de duobus libris distinctis sermo est, quamvis nullibi posteriorem librum, Revelationem Thomae apostoli videlicet, ex Manichaica officina prodiisse indicetur. In hanc opinionem tamen Turribium Asturicensem episcopum fuisse, non obscure ejus ad S. Leonem M. epistola patefacit. Nam cap. 5,",
+ "candidate_score": 0.665827,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_88_90",
+ "bdc_text": "Friedrich Roth , Augsburgs Reformationsgeschichte , Bd. 3 , München 1907 , S. 240-244. 472f ) . Nach der protestantischen Niederlage im Schmalkaldischen Krieg siedelte er nach England über , wo er sich als Leiter der italienischen Fremdengemeinde bis zur Thronbesteigung Marias I. 1553 aufhielt . Nach einem vorübergehenden Aufenthalt in Genf wurde Ochino 1555 schließlich Pfarrer der vertriebenen Locarner in Zürich ( Zürich StA , A 350 , Fasz. 5 ) , wo er sich durch eine rege Publikationstätigkeit auszeichnete .",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_482",
+ "psc_text": "Ecclesia non erat in Perside, sed in alia provincia non multum longe dissita. Addit Assemanus: MESOPOTAMIAE EPISCOPUM vocat S. Hieronymus in Catal. cap 72; locum episcopatus designat S. Epiphanius haeresi 66; Socrates, lib. I Hist. Ecclesiast. cap. 22, et Photius lib. contra Manichaeos, videlicet: Cascar, vel Carchar, indeclinabiliter, aut plurali vel singulari numero Caschara, et Carchara, quae urbs in Mesopotamiae finibus sita. Cascar malunt Syri antiquiores, Gargar, seu Carcar, vel Carcha recentiores. Non possum tamen dissimulare doctissimum hunc virum alibi de hac urbe disseruisse, et descripto catalogo episcoporum illius urbis post Marem Archelaum nostrum constituisse, eamque urbem in Persarum finibus constructam, ad Chaldaeorum provinciam pertinere affirmasse. Quid tamen si non eadem semper provinciarum divisio, ob bellorum vicissitudines et Romani imperii mutationes ab antiquis scriptoribus atque geographis servata fuerit? Poterant quidem Romani, qui Mesopotamiae rebus tum dominabantur, Carcharam, seu Cascharam, illius provinciae praefecto seu proconsuli regendam tribuere, eamque illius subjicere ditioni,",
+ "candidate_score": 0.648524,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_86",
+ "bdc_text": "Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_882",
+ "psc_text": "Gazam et oppidum Majumam in medio itineris positum est. Hunc autem in veneficiis, ab ineunte aetate, fuisse deprehensum, atque in Berytiorum urbe, antequam baptizaretur, daemonibus religiosum cultum adhibuisse, ex libello monachorum in Constantinopolitana Mennae synodo recitato proditum est. Quare nobis saltem suspicari licet nonnisi simulate ad suscipiendum baptisma adductum fuisse, ut videlicet eas poenas evaderet quibus imperat rum leges in sacrilegos veneficosque homines animadverti praecipiebant. Suspicionem auget Severi fuga, quam ex Beryto arripuit, ut apud Tripolim se reciperet. Atque tandem eadem nostra conjectura eo magis roboratur, quod Severus, nondum expleto tempore quo recenter baptismate illuminati in monasteriis diversabantur, animi nequitiem sub catholicae religionis colore amplius cohibere non valens, nec rursus perspicue ad antiquum gentilis opinionis suae vomitum reverti valens, per aliam viam ad id quod studebat pervenit. 4. Poenarum ergo metu adductus, ad antiquos gentilium ritus palam reverti exhorruit. Propterea, novis fraudibus excogitatis, sub Acephalorum dogmatibus Manichaicam professionem delitescere nisus",
+ "candidate_score": 0.647888,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_86",
+ "bdc_text": "Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_703",
+ "psc_text": "quadragesimo saltem anno antequam Africa Vandalorum copiis occuparetur contigisse. 4. Ejusmodi ergo solidissimis jactis fundamentis, nos arbitramur, usque ad Leonis pontificatum Manichaeos in Italiae regionibus delituisse. Nec propterea Romanam urbem ab hac labe fuisse penitus purgatam, quamvis civili et ecclesiastica lege jam antea cautum fuisset ejusmodi homines exsilii poena extra Italiae oras esse amandandos, et poenitentes monasteriis intercludendos. Sed illi porro versuti homines post latas in eos leges, minime superstitionis sacrilegos errores palam profiteri audebant; sed tanta simulatione in omnibus utebantur, ut ad magis tegendam infidelitatem suam cum catholicis, divinis non desinerent interesse mysteriis, ne aut saeculi aut Ecclesiae ministris eorum superstitio et damnata religio redderetur 153 suspecta? Illud praeterea accedit, non nisi abdita secretioraque loca frequentare consuevisse, praesertim cum sacrilegos celebrabant conventus. Quorum aditus et accessus iis dumtaxat patebant, qui primum in obscenis sceleratisque ritibus instructi, et a carnalibus illecebris allecti, nefariam haeresim sub jurejurando tueri profitebantur. Quid ergo",
+ "candidate_score": 0.641842,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_86",
+ "bdc_text": "Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_874",
+ "psc_text": "nonnulla annotantur de Manichaeis ex Petri Siculi et Photii historiarum libris. 1. Antequam aliquid de Orientalium episcoporum in Manichaeorum causa gestis dicere aggrediamur, Hormisdae papae agendi rationem et in eosdem haereticos judicium paucis describere necessarium ducimus. Quippe qui cum vipeream hanc sobolem Romae delitescentem reperisset, omnes sui animi nervos ad eam penitus abolendam adhibuit. Christi ergo anno quingentesimo decimo quarto, cum Anastasius imperii habenas teneret, Symmachus papa ex hac luce migravit. Huic vero eodem anno Romae Hormisdam suffectum fuisse, ecclesiasticae tabulae patefaciunt. An vero in hujus pontificatus exordiis aliquas Manichaicae sectae reliquias, ex praecedenti Symmachi papae inquisitione superstites ibique latitantes, repererit; an vero, Symmacho dumtaxat vita functo, tertio aut quarto anno ex aliis Africae, Orientis aut Italiae regionibus ad Urbem inhabitandam convolaverint, ex nullo Christianae rei monumento innotescit. Verum si Pontificalis libri, in quo Romanorum antistitum gesta describuntur, ordinem persequi velimus, Hormisdam post plures in pontificatu annos transactos, Manichaeos Romae",
+ "candidate_score": 0.640215,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_90_92",
+ "bdc_text": "Nach einem vorübergehenden Aufenthalt in Genf wurde Ochino 1555 schließlich Pfarrer der vertriebenen Locarner in Zürich ( Zürich StA , A 350 , Fasz. 5 ) , wo er sich durch eine rege Publikationstätigkeit auszeichnete . Seine \"Dialogi XXX\" von 1563 erzürnten die Zürcher Pfarrer und den Rat , der ihn wegen antitrinitarischer und polygamistischer Ansichten verbannte ; Ochino zog schließlich nach einem kurzen Aufenthalt in Polen nach Mähren , wo er kurz darauf starb.",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_807",
+ "psc_text": "anathematis indissolubili vinculo in aeternum damnata esse cum toto illo concilio definivit. Quinam autem qualesque fuerint Manichaeorum libri quos papa Gelasius tamquam falsos et supposititios suo decreto proscripsit, in praesens haud opus esse arbitror referre. Nam imprimis ille apocryphorum librorum catalogus pluries clarissimorum virorum studio illustratur in lucem prodiit; et ipsi deinde praecedentibus capp. de ejusmodi libris jam verba fecimus. CAPUT XII. S. Gelasio vita functo, Manichaei tertio Urbem inhabitant, quos tandem Symmachus papa, praedecessorum suorum exemplis insistens, in exsilium pellit, horum simulacris et codicibus ante Constantinianae basilicae fores incensis. De quorum simulacrorum usu dum agimus, explicamus quemadmodum Symmachus, varie ab imperatore Anastasio exagitatus, perperam de Manichaica labe fuerit postulatus. 1. Manichaei, postquam, amissis Romanae urbis domibus, in quas se receperant, nullum alium amplius feliciorem incolatum sibi nancisci posse putarunt, magno animi fervore ab exsilio, quod patiebantur, se reducere posse cupiebant. Sed cum sancti Gelasii summi pontificis studium, quo in",
+ "candidate_score": 0.639399,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_853",
+ "psc_text": "roboris tamen huic vindiciarum generi subest, si testimonium ex aliorum scriptis petamus. Theodorus ergo Constantinopolitanae Ecclesiae lector, qui Xenaiam viderat, cum fuerit ei coaevus, non tantum ex fama (ut ait Assemanus), sed ex Syriae episcoporum narratione, scribit: Persa quidam, Xenaias vocatus, quem tempore sacerdotii sui Calendio, inveniens ecclesiastica adulterare dogmata et castella excitare, pellit a regione. De hoc multa quae a diversis audiens scrutatus sum ex parte dicam. A Persarum enim regione proprium dominum fugiens ad Romanorum pervenit. Et paulo post. Hunc Petrus pro Cyro Hierapoliensium Ecclesiae episcopum transmittit. Quem non post multum episcopi e Perside venientes quasi vernulam arguebant, et ut divini exsortem baptismatis. Quo comperto, Petrus, quod oporteret fieri non curans, dixit sufficere illi episcopi consecrationem, ad supplementum divini sacramenti. Cujus quippe testimonii vim si sedulo perpendamus, difficile ei poterimus refragari. Nam Theodorus lector non disseruit de homine sibi plane incognito et absente, cujus facinora saltem principaliora cum",
+ "candidate_score": 0.63506,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_86",
+ "bdc_text": "Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_853",
+ "psc_text": "roboris tamen huic vindiciarum generi subest, si testimonium ex aliorum scriptis petamus. Theodorus ergo Constantinopolitanae Ecclesiae lector, qui Xenaiam viderat, cum fuerit ei coaevus, non tantum ex fama (ut ait Assemanus), sed ex Syriae episcoporum narratione, scribit: Persa quidam, Xenaias vocatus, quem tempore sacerdotii sui Calendio, inveniens ecclesiastica adulterare dogmata et castella excitare, pellit a regione. De hoc multa quae a diversis audiens scrutatus sum ex parte dicam. A Persarum enim regione proprium dominum fugiens ad Romanorum pervenit. Et paulo post. Hunc Petrus pro Cyro Hierapoliensium Ecclesiae episcopum transmittit. Quem non post multum episcopi e Perside venientes quasi vernulam arguebant, et ut divini exsortem baptismatis. Quo comperto, Petrus, quod oporteret fieri non curans, dixit sufficere illi episcopi consecrationem, ad supplementum divini sacramenti. Cujus quippe testimonii vim si sedulo perpendamus, difficile ei poterimus refragari. Nam Theodorus lector non disseruit de homine sibi plane incognito et absente, cujus facinora saltem principaliora cum",
+ "candidate_score": 0.634997,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_86_88",
+ "bdc_text": "Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ; nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s . Friedrich Roth , Augsburgs Reformationsgeschichte , Bd. 3 , München 1907 , S. 240-244. 472f ) .",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_699",
+ "psc_text": "suis litteris Mediolanum miserat 152 Siricius, ubi apostolicae sedis legatione fungentes ex illa urbe populerunt Manichaeos, ut intelligimus etiam ex hujus pontificis epistola ad Mediolanensem Ecclesiam. Laudati tandem Ecclesiae Mediolanensis Patres cum idem claudunt rescriptum, declarant Romani pontificis judicium adamus sim esse prosecutos, adeo ut vel aliquid ei addere aut detrahere minime ausi fuerint. Quod sane evincit Romanorum pontificum auctoritate, et irreformabili quodam judicio haereses omnes fuisse damnatas, ut nos ipsi in praecedentibus capitibus demonstravimus. Itaque, aiunt, Jovinianum, Auxentium, Germinatorem, Felicem, Plotinum, Genialem, Martinianum, Januarium et Ingeniosum, quos sanctitas tua damnavit, scias apud nos quoque secundum judicium tuum esse damnatos. Hinc igitur manifeste liquet Manichaeos jam Romae atque in aliis Italiae urbibus latebras sibi quaesiisse, saltem quadragesimo anno ante Africae vastationem a Vandalis illatam. Jam enim undequaque pestifera illa soboles imperiali ac sacerdotali poena plectebatur anno 390, quando videlicet Mediolanenses Patres ejusmodi rescriptum dederunt. Nobis omnino suffragatur Gothofredus in annotatione",
+ "candidate_score": 0.633494,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_90",
+ "bdc_text": "Nach einem vorübergehenden Aufenthalt in Genf wurde Ochino 1555 schließlich Pfarrer der vertriebenen Locarner in Zürich ( Zürich StA , A 350 , Fasz. 5 ) , wo er sich durch eine rege Publikationstätigkeit auszeichnete .",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_699",
+ "psc_text": "suis litteris Mediolanum miserat 152 Siricius, ubi apostolicae sedis legatione fungentes ex illa urbe populerunt Manichaeos, ut intelligimus etiam ex hujus pontificis epistola ad Mediolanensem Ecclesiam. Laudati tandem Ecclesiae Mediolanensis Patres cum idem claudunt rescriptum, declarant Romani pontificis judicium adamus sim esse prosecutos, adeo ut vel aliquid ei addere aut detrahere minime ausi fuerint. Quod sane evincit Romanorum pontificum auctoritate, et irreformabili quodam judicio haereses omnes fuisse damnatas, ut nos ipsi in praecedentibus capitibus demonstravimus. Itaque, aiunt, Jovinianum, Auxentium, Germinatorem, Felicem, Plotinum, Genialem, Martinianum, Januarium et Ingeniosum, quos sanctitas tua damnavit, scias apud nos quoque secundum judicium tuum esse damnatos. Hinc igitur manifeste liquet Manichaeos jam Romae atque in aliis Italiae urbibus latebras sibi quaesiisse, saltem quadragesimo anno ante Africae vastationem a Vandalis illatam. Jam enim undequaque pestifera illa soboles imperiali ac sacerdotali poena plectebatur anno 390, quando videlicet Mediolanenses Patres ejusmodi rescriptum dederunt. Nobis omnino suffragatur Gothofredus in annotatione",
+ "candidate_score": 0.627655,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ;",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_524",
+ "psc_text": "praeseferre videbantur, ad eorum lectionem se adducere sinerent. Quamvis enim (ait) sint in illis quaedam quae videantur speciem habere pietatis, numquam tamen vacua sunt venenis, et per fabularum illecebras hoc latenter operantur, ut mirabilium narratione seductos laqueis cujuscumque erroris involvant. Ad quae tandem apostolicae sedis decreta, cum Nicaeni concilii II PP. animadverterent, praecipue de hoc Thomae Evangelio dixerunt: Ad haec (loquuntur enim de adulterinis scripturis, quae sub Pauli nomine olim circumferebantur) Manichaei Evangelium secundum Thomam invexerunt, quod Ecclesia catholica merito ut impium aversatur. Quibus omnibus illud unum tandem subjicimus, Thomae videlicet Evangelium valde ab eo libro differre, qui Revelatio Thomae apostoli inscribebatur. Nam et in eodem Gelasiano decreto, de utroque tamquam de duobus libris distinctis sermo est, quamvis nullibi posteriorem librum, Revelationem Thomae apostoli videlicet, ex Manichaica officina prodiisse indicetur. In hanc opinionem tamen Turribium Asturicensem episcopum fuisse, non obscure ejus ad S. Leonem M. epistola patefacit. Nam cap. 5,",
+ "candidate_score": 0.627033,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ;",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_525",
+ "psc_text": "apostoli inscribebatur. Nam et in eodem Gelasiano decreto, de utroque tamquam de duobus libris distinctis sermo est, quamvis nullibi posteriorem librum, Revelationem Thomae apostoli videlicet, ex Manichaica officina prodiisse indicetur. In hanc opinionem tamen Turribium Asturicensem episcopum fuisse, non obscure ejus ad S. Leonem M. epistola patefacit. Nam cap. 5, de aprocryphis libris disserens, vel per maximum principem Manem ac discipulos ejus compositis vel infectis, specialiter recensuit actus S. Thomae, et his similia, ex quibus (ait) Manichaei et Priscillianistae, vel quaecumque est illis secta germana, omnem haeresim suam confirmare nituntur. 3. Praeter unum vero, aut duo Evangeliorum volumina, quasi ad catholicorum formam et imitationem impie tamen exarata, alium Epistolarum videlicet librum, Manichaei habebant. Atque illum ex Manetis potissimum officina prodiisse veteribus fuit persuasum. Cujus quidem voluminis, seu Epistolarum farraginis, mentio occurrit, tum apud Goarium et Petrum Siculum, tum apud conditorem formulae Cotelerianae et Tollianae. Ex hoc Epistolarum corpore procul dubio",
+ "candidate_score": 0.626981,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_87_89",
+ "bdc_text": "nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s . Friedrich Roth , Augsburgs Reformationsgeschichte , Bd. 3 , München 1907 , S. 240-244. 472f ) . Nach der protestantischen Niederlage im Schmalkaldischen Krieg siedelte er nach England über , wo er sich als Leiter der italienischen Fremdengemeinde bis zur Thronbesteigung Marias I. 1553 aufhielt .",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_700",
+ "psc_text": "Hinc igitur manifeste liquet Manichaeos jam Romae atque in aliis Italiae urbibus latebras sibi quaesiisse, saltem quadragesimo anno ante Africae vastationem a Vandalis illatam. Jam enim undequaque pestifera illa soboles imperiali ac sacerdotali poena plectebatur anno 390, quando videlicet Mediolanenses Patres ejusmodi rescriptum dederunt. Nobis omnino suffragatur Gothofredus in annotatione ad cod. Theod. qui ex laudatis verbis colligit Siriciam papam Theodosianae in Manichaeos legis suasorem procul dubio exstitisse. 3. Neque nos tamen inficiamur eam haereticorum colluviem ex Africa aut aliis transmarinis partibus profectam Urbem aliasque Italiae civitates inhabitasse. Id facile colligi potest ex Vita Anastasii papae I, qui mortuo Siricio, ad pontificatum evectus, decreta edidit: nulla ratione transmarinum hominem in clericatus honorem suscipi, nisi quinque episcoporum designaret chirographos, quia et eodem tempore Manichaei inventi sunt in urbe Roma. At Anastasius Petri thronum conscendit anno Christi 398, hoc est 29 annis antequam Vandalus cum suis copiis maria transmitteret. Igitur Manichaeorum ad",
+ "candidate_score": 0.625757,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ;",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_472",
+ "psc_text": "cujus apud anonymum Ravennatem mentio est, Archelaus nullo pacto episcopus esse potuit, cum antiqui omnes scriptores eum non Arabiae, sed Mesopotamiae episcopum fuisse tradant. 4. Hanc Zacagnii opinionem jam pridem ab Assemano, viro doctissimo Vaticanae bibliothecae praefecto primario, rejectam et refutatam fuisse (ait Beausobre), subjiciens Assemani haec verba: Librariorum potius errore in unico illo Actorum loco Carrha scriptum dicendum est, quam Caschar vel Carcar initio Actorum, et apud clarissimos scriptores Epiphanem, Socratem, Photium, qui certe Carrhas, seu Haram, celeberrimam Mesopotamiae urbem, Carcaram seu Cascaram numquam appellassent. Hanc tamen Assemani, alioquin viri gravissimi, sententiam improbatam offendimus a doctissimo viro le Quien in suo opere quod inscribitur Oriens Christianus. Is enim, tomo secundo, de Chaldaeorum Ecclesiis agens, Cascharam urbem in confiniis Mesopotamiae sitam describit, valde diversam ab altera quae apud Cosdresnam erat constructa. Priorem enim urbem idolorum cultui prius occupatam, Christo nomen dedisse S. Taddaei praedicatione, atque Archelaum episcopum eidem praefuisse sub",
+ "candidate_score": 0.625111,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_99_101",
+ "bdc_text": "Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ; Emidio Campi , in : RGG4 VI 453 ;",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_81",
+ "psc_text": "Scio quia venit Messias, qui dicitur Christus; et clarius in alio textu, idem Joannes, referens verba Andreae, fratris Simonis Petri, scribit: Invenimus Messiam, quod est interpretatum Christus. Rursus idem Joannes verba facturus de Petro, et Cephas, habet: Tu es Simon Bar-Jona, tu vocaberis Cephas, quod interpretatur Petrus. Atque tandem sanctus Lucas, in apostolorum Actis, ad tollendam quamcumque sermonis ambiguitatem, de Tabitha disserens, haec habet: In Joppe autem fuit quaedam discipula nomine Tabitha, quae interpretata dicitur Dorcas. Innumera quidem alia id genus exempla in Scripturis et apud SS. PP. offendimus, quibus in praesens insistere supervacaneum ducimus, ne in rejiciendis iis quae ad fucum faciendum Beausobre adducere solet prolixius procedamus. Igitur huic argumento finem daturi, sic claudimus sermonem. Cum igitur inter tot et tam varios antiquos scriptores, nec unus dixerit Terebinthum, Graecam vocem, Syriace Buddas interpretari, plane ignoramus qua licentia Beausobre ad praecedentia exempla ex Scripturis mutuata provocare voluerit, ut vetustos sanctos",
+ "candidate_score": 0.607297,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_99",
+ "bdc_text": "Mark Taplin , The Italian Reformers and the Zurich Church , c. 1540-1620 , Aldershot 2003 , passim ;",
+ "psc_chunk_id": "055_Leo-I_De-haeresi-et-historia-Manichaeorum_window_81",
+ "psc_text": "Scio quia venit Messias, qui dicitur Christus; et clarius in alio textu, idem Joannes, referens verba Andreae, fratris Simonis Petri, scribit: Invenimus Messiam, quod est interpretatum Christus. Rursus idem Joannes verba facturus de Petro, et Cephas, habet: Tu es Simon Bar-Jona, tu vocaberis Cephas, quod interpretatur Petrus. Atque tandem sanctus Lucas, in apostolorum Actis, ad tollendam quamcumque sermonis ambiguitatem, de Tabitha disserens, haec habet: In Joppe autem fuit quaedam discipula nomine Tabitha, quae interpretata dicitur Dorcas. Innumera quidem alia id genus exempla in Scripturis et apud SS. PP. offendimus, quibus in praesens insistere supervacaneum ducimus, ne in rejiciendis iis quae ad fucum faciendum Beausobre adducere solet prolixius procedamus. Igitur huic argumento finem daturi, sic claudimus sermonem. Cum igitur inter tot et tam varios antiquos scriptores, nec unus dixerit Terebinthum, Graecam vocem, Syriace Buddas interpretari, plane ignoramus qua licentia Beausobre ad praecedentia exempla ex Scripturis mutuata provocare voluerit, ut vetustos sanctos",
+ "candidate_score": 0.596022,
+ "ce_score": null
+ }
+ ]
+ },
+ {
+ "rank": 8,
+ "cf_id": "cf011",
+ "work_id": "pta0003.pta007.pta-grc1",
+ "max_score": 0.681597,
+ "ce_confirmed": false,
+ "evidence": [
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_103_105",
+ "bdc_text": "BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_12",
+ "psc_text": "auch in ZNTW 1905 S. 250 f diese Instanz zurückgezogen.. Aber auch die weitere Stelle (S. 31, 22 22ff): τὴν τοῦ Γαλάτου πίστιν, ἢ καὶ μᾶλλον τὴν ἀπιστίαν τὴν εἰς τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ, καιρὸς ἤδη καλεῖ . . . εἰς φῶς ἀγαγεῖν, καὶ τὴν χρόνοις μακροῖς ἐνδομυχήσασαν τῴ ἀνδρὶ κακοδοξίαν βραχὺ περιελθόντας τοῦ τῆς ἐπιστολῆς προσχήματος ἀπογυμνῶσαι, so gewiß sie auf einen Brief Marcells geht meint doch sicher den Rechtfertigungsbrief, den er am Ende seines römischen Aufenthalts an Julius verfaßte. Im Gegenteil, es wäre unser Verfasser, der sonst immer nur mit einer Schrift Marcells zutun hat (S. 1,14. 2,10. 60,10), hier ein weiteres Schriftstück von ihm einführte und das mit einer so ungenügenden Bezeichnung wie ἡ Man wird die Möglichkeit nicht von der Hand weisen können ZNTW 1905 S. 255), daß unser Verfasser hier entweder dieselbe Marcells, die er sonst γράμμα, γραφή oder σύγγραμμα nennt, als ἐπιστολή bezeichnetDas konnte",
+ "candidate_score": 0.681597,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_103_105",
+ "bdc_text": "BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_13",
+ "psc_text": "60,10), hier ein weiteres Schriftstück von ihm einführte und das mit einer so ungenügenden Bezeichnung wie ἡ Man wird die Möglichkeit nicht von der Hand weisen können ZNTW 1905 S. 255), daß unser Verfasser hier entweder dieselbe Marcells, die er sonst γράμμα, γραφή oder σύγγραμμα nennt, als ἐπιστολή bezeichnetDas konnte er, da sie Konstantin anredete, vgl. S. 190, 15. 212, 20 (auch 186, 21. 194, 17. usw.? vgl. Register Β unter σύ)., oder vielleicht einen einleitenden Dedicationsbrief an KonstantinVgl. S. 58, 20 und Zahn a. a. Ο. S. 46; er hätte dann etwa die gegen den Kaiser (S. 58, 6 f. 21) und die Aufforderung, die Schrift zu lesen (S. 58, 20) enthalten, nebst einer Betonung von Marcells Rechtgläubigkeit, gegen die nun unser Autor S. 31, 26 ff richtet.. Daß ferner Sätze wie S. 58. 14 ff: μάλιστα δέ μοι ἀναγκαῖον ἡγοῦμαι γεγενῆσθαι τὸ γράμμα διὰ τοὺς ἠδικῆσθαι τὸν ἄνδρα",
+ "candidate_score": 0.680931,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79_81",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ; die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_56",
+ "psc_text": "so fehlt in Gaisfords Ausgabe S. 27/28 § 28, S. 47 kommt zweimal § 25 vor, S. 49—62 steht ἐξ 1955 statt 29—65 (d. h. noch richtiger 30—66), S, 74/75 kommt zweimal § 13 vor, S. 221/222 zählt §§ 6—9 statt 9—12! und die Hervorhebung der Marcellfragmente durch besondern Druck erhöhen die Brauchbarkeit der Ausgabe. Die lateinische Übersetzung ist allerdings einfach nach Montagu wieder ab- gedruckt. Aber die Gaisfordsche Ausgabe kann doch nicht für abschließend angesehn werden. Einmal nämlich hat sie den Codex Venetus nicht völlig ausgenutzt; vielleicht z. Τ. nicht durch Schuld der Collation, sondern durch eigentümliche Mißgriffe bei ihrer Benutzung durch den Herausgeber. Z. B. gehörte Anm. r S. 12 (Gaisfords) nicht zu Z. sondern zu Z. 7; Anm. r S. 25 nicht zu Z. 3, sondern zu Z. 4; Anm. q S. 55 zu Z. 15, nicht Z. 11; Anm. r S. 102 zu S. 103, 2;",
+ "candidate_score": 0.679551,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80_82",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_54",
+ "psc_text": "3), der andere von den beiden in Oxford schon damals vorhandenen (vgl. zu p. 110 a 10). Nach dem oben über die Handschriften Gesagten ist aber klar, daß sein Text ein durchaus befriedigender selbst dann nicht geworden wäre, wenn der Druck sorgfältiger corrigiert, die Bibelstellen und Marcellfragmente reinlicher herausgestellt wären. Dennoch begnügte man sich lange mit Montagus TextEin schlechter Nachdruck existiert von 1688, vgl. Fabricius-Harles a. a. Ο VII, 394, Zahn a. a. Ο. S. 2, Anm. 3., und einzig Christian Heinrich Georg Rettberg (Re) lieferte in seinen MarcellianaGottingae 1794. schätzenswerte Beiträge zur Textkritik, wenn auch nur auf Grund der Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th.",
+ "candidate_score": 0.679108,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80_82",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_61",
+ "psc_text": "bemerkt ist, genau den Text wieder, den der erste Schreiber des Codex Venetus Marc. gr. 496 beabsichtigte, und zwar nach meiner Collation. Seine kleinen Versehen und Eigenheiten sind dabei in der Regel ausgeschlossen geblieben, auch vom Apparat, zumal wenn sie bereits von zweiter oder gar schon erster Hand corrigiert warenVgl. oben, ich bin der Handschrift auch bei ihren Schwankungen zwischen γίγνομαι — γίνομαι treu geblieben, und erst recht in den Fällen γενηθῆναι — γενητός — γεννητός usw. vgl. Zahn a. a. Ο. S. 40 Anm. 2. Dagegen habe ich immer ῾Ησαΐας und Ἱερεμίας geschrieben, nicht mit V unter Umständen ἠσαΐας und ἰερεμίας. Zu Ἁβραάμ vgl. die Nachträge und Berichtigungen.. Dann ist energisch emendiert worden. Schon die mehrfach überlieferten Marcellstücke weisen Abweichungen unter einander auf, die auszugleichen waren. Weiter aber sind die Vorschläge Montagus gründlicher ausgenutzt worden als bei und zu den selteneren Besserungen von Rettberg, Gaisford selbst, Zahn und anderen",
+ "candidate_score": 0.672062,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79_81",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ; die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_61",
+ "psc_text": "bemerkt ist, genau den Text wieder, den der erste Schreiber des Codex Venetus Marc. gr. 496 beabsichtigte, und zwar nach meiner Collation. Seine kleinen Versehen und Eigenheiten sind dabei in der Regel ausgeschlossen geblieben, auch vom Apparat, zumal wenn sie bereits von zweiter oder gar schon erster Hand corrigiert warenVgl. oben, ich bin der Handschrift auch bei ihren Schwankungen zwischen γίγνομαι — γίνομαι treu geblieben, und erst recht in den Fällen γενηθῆναι — γενητός — γεννητός usw. vgl. Zahn a. a. Ο. S. 40 Anm. 2. Dagegen habe ich immer ῾Ησαΐας und Ἱερεμίας geschrieben, nicht mit V unter Umständen ἠσαΐας und ἰερεμίας. Zu Ἁβραάμ vgl. die Nachträge und Berichtigungen.. Dann ist energisch emendiert worden. Schon die mehrfach überlieferten Marcellstücke weisen Abweichungen unter einander auf, die auszugleichen waren. Weiter aber sind die Vorschläge Montagus gründlicher ausgenutzt worden als bei und zu den selteneren Besserungen von Rettberg, Gaisford selbst, Zahn und anderen",
+ "candidate_score": 0.669745,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79_81",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ; die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_50",
+ "psc_text": "Pamphilii Caesareae Palaestinae episcopi, de demonstratione evangelica libri decem. quibus accessere nondum bactenus editi nee visi contra Marcelum Ancyrae episcopum libri duo: de ecclesiastica theologia tres. omnia studio R. Μ. latine facta, notis illustrata: et indicibus loco suo necessariis locupletata. Parisiis 1628., in dem sie »mit leidlicher Sorgfalt in Bezug auf den Text, mit schlechter, ungleichmäßiger lateinischer Übersetzung, aber mit gelehrten Anmerkungen von Richard Montagu (Mo) herausgegeben wurdenZahn a. a. Ο. S. 2. Die Schreibung des Namens Montacutius schwankt nach Allibones Dictionary of English literature II s. v. zwischen Montagu, Montague und Mountagu. Die Gelehrsamkeit M.’s versagt selten, wie in der Note zu p. 37, c 7 »ἐγὼ ἐκ τοῦ πατρὸς ἐξῆλθον καὶ ἥκω] hoc ubi dictum sit a servatore, nescio etc.««. Jedenfalls war es vor allem ein nicht gewöhnliches Maß von philologischer Begabung, was Montagu zur Herstellung eines leidlichen Textes befähigte. Denn seine handschriftlichen Mittel waren durchaus nicht hervorragend.",
+ "candidate_score": 0.669409,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80_82",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_56",
+ "psc_text": "so fehlt in Gaisfords Ausgabe S. 27/28 § 28, S. 47 kommt zweimal § 25 vor, S. 49—62 steht ἐξ 1955 statt 29—65 (d. h. noch richtiger 30—66), S, 74/75 kommt zweimal § 13 vor, S. 221/222 zählt §§ 6—9 statt 9—12! und die Hervorhebung der Marcellfragmente durch besondern Druck erhöhen die Brauchbarkeit der Ausgabe. Die lateinische Übersetzung ist allerdings einfach nach Montagu wieder ab- gedruckt. Aber die Gaisfordsche Ausgabe kann doch nicht für abschließend angesehn werden. Einmal nämlich hat sie den Codex Venetus nicht völlig ausgenutzt; vielleicht z. Τ. nicht durch Schuld der Collation, sondern durch eigentümliche Mißgriffe bei ihrer Benutzung durch den Herausgeber. Z. B. gehörte Anm. r S. 12 (Gaisfords) nicht zu Z. sondern zu Z. 7; Anm. r S. 25 nicht zu Z. 3, sondern zu Z. 4; Anm. q S. 55 zu Z. 15, nicht Z. 11; Anm. r S. 102 zu S. 103, 2;",
+ "candidate_score": 0.668821,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79_81",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ; die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_41",
+ "psc_text": "ist, es sei die Hand des Franciscus Turrianus, vermag ich nicht zu sagen. Die des ersten Herausgebers kann es nicht seinvgl. S. XXIII.. Richtig sagt aber Gaisford, daß die Correcturen dieses Schreibers nicht auf Vergleichung andern Manuscripts, sondern lediglich auf dem eignen Wissen zu beruhen scheinen2) Das Gegenteil behaupten v. Otto und van de Sande Bakhuyzen, der sich nur dann erklären kann, daß die zweite Hand »andere Wörter« hat Als ob erst die Holländer die Conjectur erfanden hätten! Übrigens ist seine Collation von V ungenügend (vgl. GGA 1905 S. 674 Anm. 1).. Zu seinen unzähligen Verbesserungen der von V* V1 überlieferten leichten Irrtümer und Eigenheiten brauchte er jeden- GewichtAbgesehen von S. 11, 5, wo V2 zu πρὸ τῶν a. R. zweifelnd anmerkt: ἴσως· πρῶτον. die vielen unzweifelhaft falschen Emendationen von V2, vgl. den kritischen Apparat zu S. 2, 1. 4, 29. 5, 22. 9, 10. 17, 10Füge hinzu: S. 20,",
+ "candidate_score": 0.66875,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80_82",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_59",
+ "psc_text": "abgegrenzt, die Bibelcitate ebenso ungenügend wie bei Montagu notiert, es sind keine Namen-, Wort- und Sachregister beigegeben, und es ist, wenn man das erwähnen soll, eine unverhältnismäßige Menge falscher Accente stehn geblieben. Eine meist übersehene Ausgabe ist dann noch von Johann Heinrich Nolte für Mignes Patrologie besorgt wordenMigne PG 24, 705—1046. Ein Hinweis auf sie bei Harnack LG II, 2, 124.. Der der nach seinem Vorwort vom December 1857 an Vorgängern nur Montacutius und Rettberg gekannt zu haben scheint, bemerkt: libros ab Eusebio contra Marcellum conscriptos ad fidem quattuor codicum, quos ego aut amici contuHmus de quibusque olim pluribus alibi explicandum mihi erit, recensui. Da er zu dieser Erklärung aber nicht gekommen zu sein cheint (wenigstens habe ich sie nicht aufgefunden), so lassen sich seine Quellen nicht mit Bestimmtheit angeben. Daß jedoch der cod. Venetus nicht benutzt sein wird, dürfte aus Stichproben dieser Ausgabe deutlich sein. Wenn man dazu das",
+ "candidate_score": 0.668645,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79_81",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ; die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_29",
+ "psc_text": "sehr jung und offenbar direkt oder indirekt aus der venezianischen hergeleitetAls Beweis genügt eben, daß sie alle an den im Venetus erst zerstörten Stellen (vgl. S. 54 f der Ausgabe und die Nachträge dazu) Lücken lassen oder falsch ergänzen, vgl. Gaisfords Worte u.. Von den beiden Codices Bodleiani auct. Ε. Ι. 10 (früher 2276?) und E. I. 11 sagt bereits GaisfordA. a. Ο. p. IV.: quum recentes sint admodum et proculdubio e Veneto derivati, eos in consilium perraro adhibui. Der hierbei an zweiter Stelle genannte Codex, früher Bodl. Gr. misc. (noch früher NE. B. 6. 8 [2040] Bodl. 211) ist eine seit 1604 in Bodleiana befindliche, im Jahre 1543 von Georgios Tryphon Epidaurius geschriebene Papierhandschrift. Auch HarnackLG I, 2, 497, vgl. auch v. Otto a. a. Ο. S. XVIII ff. erklärt sie, was den Text des Theophilus anlangt, für eine bloße Abschrift aus Die Bedenken, die van de Sande Bakhuyzen",
+ "candidate_score": 0.668561,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79_81",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ; die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_69",
+ "psc_text": "9 10 11 12 13 14 15 Nr. Re 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 12 13 c. Marc. II 8.9,11.19.12,31 11, 10 19, 30 c. Marc. II 45, 11 45, 15 45, 18 45, 25 44, 18 46, 12 46, 18 46, 23 d. e. th. I d. e. th. II d. e. th III 144,14. 145, 7. 151,11 145, 1 145, 20 145, 23 145, 25 1) Fortsetzung zu Nr. 85, nur aus Acacius erhalten bei Epiphanius haer. 72, 6. Schlusswort Den Codex Venetus habe ich verglichen im Herbst 1902, das Manuscript der Ausgabe war fertig im Herbst 1904, der Druck dauerte von da bis zum Winter 1905. Zu ganz besonderem Danke bin ich P. Wendland verpflichtet, der meine Ausgabe im Manuscript durchgearbeitet, weiter Ad. Harnack, F. Loofs und Th. Zahn, die die Druckbogen durchgesehn, und K. Gelshorn, der in manchen Fällen",
+ "candidate_score": 0.668061,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80_82",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_55",
+ "psc_text": "Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th. Heyses besaßVgl. a. a. Ο. p. III und die Anmerkungen auf S. 105 — 107 usw. in Gaisfords Ausgabe.. Er hat infolge dessen unter Benutzung von Vorschlägen Montagus und Rettbergs und Hinzufügung einiger eigener Emendatiouen einen wesentlich besseren Text liefern können. Eine ParagrapheneinteilungLeider ist sie etwas flüchtig gemacht oder corrigiert; so fehlt in Gaisfords Ausgabe S. 27/28 § 28, S. 47 kommt zweimal § 25 vor, S. 49—62 steht ἐξ 1955 statt 29—65 (d. h. noch richtiger 30—66), S, 74/75 kommt zweimal § 13 vor, S. 221/222 zählt §§ 6—9 statt 9—12! und die Hervorhebung der Marcellfragmente durch besondern Druck",
+ "candidate_score": 0.667949,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80_82",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_27",
+ "psc_text": "Annales literar. Helmstadtienses 1787 (vgl. Hamack LG I, 2, 581) war mir unzugänglich. wußten, die Handschrift in Venedig, die von ersterem, wohl nach Th. Heyse, folgendermaßen beschrieben wird: Cod. Marcianus 496. membranaceus saec. X, forma quadrata, δίστοιχος, versibus quadragenis binis, iisque litterarum fere tricenarum. Diligenter recognovit et jure suo potius quam ad alterius exempli fidem textum saepe emendavit docta manus saec. XVI. forsan Francisci Turiani, quem scimus hoc opus in MS. legisseVgl. die erste Note in Montacutius’ Ausgabe., vel etiam primi editoris. Nam hunc ipsum codicem editionum πρωτότυπον esse plane perspicitur ex lacunis p. 52 et 53. Tit. in indice libri: Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου λόγοι β΄ Μάρκελλον τὸν Γαλάτην ἐξ αὐτῶν τῶν ἐκείνῳ συγγεγραμμένων· καὶ ἕτεροι τοῦ αὐτοῦ Εὐσεβίου λόγοι γ΄ ἀνατρέποντες τὰ Μαρκέλλου. Es steht mit der Überlieferung der beiden Eusebiusschriften also ganz entsprechend wie mit der der drei Βücher des Theophilus Antiochien an AutolycusVgl. v.Otto Corp. Apol. VIII",
+ "candidate_score": 0.667513,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80_82",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_50",
+ "psc_text": "Pamphilii Caesareae Palaestinae episcopi, de demonstratione evangelica libri decem. quibus accessere nondum bactenus editi nee visi contra Marcelum Ancyrae episcopum libri duo: de ecclesiastica theologia tres. omnia studio R. Μ. latine facta, notis illustrata: et indicibus loco suo necessariis locupletata. Parisiis 1628., in dem sie »mit leidlicher Sorgfalt in Bezug auf den Text, mit schlechter, ungleichmäßiger lateinischer Übersetzung, aber mit gelehrten Anmerkungen von Richard Montagu (Mo) herausgegeben wurdenZahn a. a. Ο. S. 2. Die Schreibung des Namens Montacutius schwankt nach Allibones Dictionary of English literature II s. v. zwischen Montagu, Montague und Mountagu. Die Gelehrsamkeit M.’s versagt selten, wie in der Note zu p. 37, c 7 »ἐγὼ ἐκ το��� πατρὸς ἐξῆλθον καὶ ἥκω] hoc ubi dictum sit a servatore, nescio etc.««. Jedenfalls war es vor allem ein nicht gewöhnliches Maß von philologischer Begabung, was Montagu zur Herstellung eines leidlichen Textes befähigte. Denn seine handschriftlichen Mittel waren durchaus nicht hervorragend.",
+ "candidate_score": 0.667381,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80_82",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_29",
+ "psc_text": "sehr jung und offenbar direkt oder indirekt aus der venezianischen hergeleitetAls Beweis genügt eben, daß sie alle an den im Venetus erst zerstörten Stellen (vgl. S. 54 f der Ausgabe und die Nachträge dazu) Lücken lassen oder falsch ergänzen, vgl. Gaisfords Worte u.. Von den beiden Codices Bodleiani auct. Ε. Ι. 10 (früher 2276?) und E. I. 11 sagt bereits GaisfordA. a. Ο. p. IV.: quum recentes sint admodum et proculdubio e Veneto derivati, eos in consilium perraro adhibui. Der hierbei an zweiter Stelle genannte Codex, früher Bodl. Gr. misc. (noch früher NE. B. 6. 8 [2040] Bodl. 211) ist eine seit 1604 in Bodleiana befindliche, im Jahre 1543 von Georgios Tryphon Epidaurius geschriebene Papierhandschrift. Auch HarnackLG I, 2, 497, vgl. auch v. Otto a. a. Ο. S. XVIII ff. erklärt sie, was den Text des Theophilus anlangt, für eine bloße Abschrift aus Die Bedenken, die van de Sande Bakhuyzen",
+ "candidate_score": 0.666732,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_103_105",
+ "bdc_text": "BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_5",
+ "psc_text": "1 — 2: τῷ τιμιωτάτῳ καὶ ἀγαπητῷ συλλειτουργῷ Φλακίλλῳ Εὐσεβίος ἐν κυρίῳ χαίρειν. Nun bezeichnet aber die einzige selbständige HandschriftVgl. S. XVI ff. unserer beiden Werke, der cod. Venetus Marc. gr. 496, auf fol. 29v die beiden Bücher contra Marcellum ausdrücklich als Eigentum Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου τῶν κατὰ Μαρκέλλου τοῦ Ἀγκύρας ἐπισκόπου (S. 1, 1 — 3)Die sonst noch von Conybeare ZNTW 1903 S. 330 angeführten Unter- und Überschriften steh η nicht in V.. Kein Zweifel, daß sie auch die drei folgenden Bücher de ecclesiastica theologia demselben zuschreibt. Und damit stimmt das Zeugnis des SocratesConybeare ZNTW 1903 S. 330 möchte die Überschrift des Venetus auf Socrates’ Einfluß zurückführen, um nur einem eugnis gegenüber zu stehn. Socrates selbst aber habe den Autor nicht überliefert erhalten, sondern erst selbst aus der Inschrift des Briefes an Flacillus fälschlich auf Eusebius von Caesarea geschlossen (ZNTW 1905 S. 264 f). Es ist jedoch nicht gerade",
+ "candidate_score": 0.666209,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79_81",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ; die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_27",
+ "psc_text": "Annales literar. Helmstadtienses 1787 (vgl. Hamack LG I, 2, 581) war mir unzugänglich. wußten, die Handschrift in Venedig, die von ersterem, wohl nach Th. Heyse, folgendermaßen beschrieben wird: Cod. Marcianus 496. membranaceus saec. X, forma quadrata, δίστοιχος, versibus quadragenis binis, iisque litterarum fere tricenarum. Diligenter recognovit et jure suo potius quam ad alterius exempli fidem textum saepe emendavit docta manus saec. XVI. forsan Francisci Turiani, quem scimus hoc opus in MS. legisseVgl. die erste Note in Montacutius’ Ausgabe., vel etiam primi editoris. Nam hunc ipsum codicem editionum πρωτότυπον esse plane perspicitur ex lacunis p. 52 et 53. Tit. in indice libri: Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου λόγοι β΄ Μάρκελλον τὸν Γαλάτην ἐξ αὐτῶν τῶν ἐκείνῳ συγγεγραμμένων· καὶ ἕτεροι τοῦ αὐτοῦ Εὐσεβίου λόγοι γ΄ ἀνατρέποντες τὰ Μαρκέλλου. Es steht mit der Überlieferung der beiden Eusebiusschriften also ganz entsprechend wie mit der der drei Βücher des Theophilus Antiochien an AutolycusVgl. v.Otto Corp. Apol. VIII",
+ "candidate_score": 0.666038,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_103_105",
+ "bdc_text": "BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_66",
+ "psc_text": "des Zettelkatalogs übersehn ist, konnte es nicht wieder gut gemacht werden. Einer Rechtfertigung bedarf schließlich noch die Beigabe einer Sammlung der Marcellfragmente. Sie ist nach reiflichen Erwägungen erfolgt. Weniger aus dem Grunde, daß in Rettbergs Marcelliana einige Fragmente (Nr. 122 — 128) gar nicht, einige in mangelhafter Benutzung des Eusebius und falsch abgegrenzt (wie Nr. 101 = Re 90)Zwei Fragmente sind bei Rettberg doppelt gezählt: 35=97 und 43 = 81. alle aber auf ungenügender handschriftlicher Grundlage gedruckt sind. Aber der schon mehrfach erwähnte Umstand, daß ein sehr erheblicher Teil der Marcellfragmente nicht nur einmal, sondern an zwei, drei, vier und mehr Stellen des Eusebiustextes citiert Avird, verlangte eine neue Separatausgabe, in der die parallelen Überlieferungen in einander gearbeitet vorgeführt werden. Und vollends schienen die dringend Register zum Marceil technisch eine solche vorauszusetzen. Daß ich die Fragmente am liebsten auch in einer möglichst Marcells entsprechenden Reihenfolge neu georhnet hätte, hat mich",
+ "candidate_score": 0.664952,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79_81",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ; die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen . und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_43",
+ "psc_text": "4. 155, 9. 160, 1. 171, 25. 174, 8Hinzu kommen noch im kritischen Apparat nicht notierte Stellen, wie z. B. 4, 33 (ἀγέννητον V2), 23, 25 (γεγεννῆσθαι V2, ebenso 24, 2), 131, 19 εἰδωλολατρίαν V2, ebenso 132, 34), 34), 16 (γεννώμενος V2).. Besonders wichtig sind aber die Lücken in V* (V1) S. 54, 19. und 55, 27—29, von denen V2 die beiden letzten überhaupt nicht und die erste ganz falsch ausgefüllt hat. Hatte er wirklich einen von unabhängigen Codex zur Hand, so mußte er mindestens S. 54, 21 aus ihm herstellen können, da diese Zeilen auch im Venetus vorhanden waren und in ihm erst später durch Zufall zerstört sindVgl. Νachträge und Berichtigungen zu d. St.. Hiernach scheint es ausgeschlossen, daß V2 bei aus einer andern handschriftlichen Quelle schörfte. Aus Eigenen würde er dann aber auch die auf ihn entfallenden hinzugefügt haben, nämlich: S. 33, 5f ὅρα τὸν εὐσέβιον ὅπως καὶ",
+ "candidate_score": 0.664804,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_103_105",
+ "bdc_text": "BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_11",
+ "psc_text": "S. 544 f. die Gründe für denen Caspari den Brief Marcells auf 337/38 datiert hat., bleibt seine wichtigste Aufstellung unerwiesen, nämlich die, daß der Verfasser von contra Marcellum den Brief Marcells Julius anführe. Sein erster Beweis dafür (ZNTW 1903 S 330 verfehlt; denn die Worte (S. 18, 14 f): ἄρξομαι τοίνυν ἀπὸ τῆς ὑπ’ αὐτοῦ γραφείσης ἐπιστολῆς πρὸς ἕκαστον τῶν μὴ ὀρθῶς γραφέντων ἀντιλέγειν sind gar nicht Worte des Verfassers von contra Marcellum über einen Brief Marcells, sondern hier spricht Marcell selbst über einen Brief des AsteriusVgl. Harnack a. a. Ο. und meine Ausgabe zu S. 18, 14ff. Conybeare denn auch in ZNTW 1905 S. 250 f diese Instanz zurückgezogen.. Aber auch die weitere Stelle (S. 31, 22 22ff): τὴν τοῦ Γαλάτου πίστιν, ἢ καὶ μᾶλλον τὴν ἀπιστίαν τὴν εἰς τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ, καιρὸς ἤδη καλεῖ . . . εἰς φῶς ἀγαγεῖν, καὶ τὴν χρόνοις μακροῖς ἐνδομυχήσασαν τῴ ἀνδρὶ",
+ "candidate_score": 0.663642,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_81_83",
+ "bdc_text": "und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_61",
+ "psc_text": "bemerkt ist, genau den Text wieder, den der erste Schreiber des Codex Venetus Marc. gr. 496 beabsichtigte, und zwar nach meiner Collation. Seine kleinen Versehen und Eigenheiten sind dabei in der Regel ausgeschlossen geblieben, auch vom Apparat, zumal wenn sie bereits von zweiter oder gar schon erster Hand corrigiert warenVgl. oben, ich bin der Handschrift auch bei ihren Schwankungen zwischen γίγνομαι — γίνομαι treu geblieben, und erst recht in den Fällen γενηθῆναι — γενητός — γεννητός usw. vgl. Zahn a. a. Ο. S. 40 Anm. 2. Dagegen habe ich immer ῾Ησαΐας und Ἱερεμίας geschrieben, nicht mit V unter Umständen ἠσαΐας und ἰερεμίας. Zu Ἁβραάμ vgl. die Nachträge und Berichtigungen.. Dann ist energisch emendiert worden. Schon die mehrfach überlieferten Marcellstücke weisen Abweichungen unter einander auf, die auszugleichen waren. Weiter aber sind die Vorschläge Montagus gründlicher ausgenutzt worden als bei und zu den selteneren Besserungen von Rettberg, Gaisford selbst, Zahn und anderen",
+ "candidate_score": 0.663513,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_103_105",
+ "bdc_text": "BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) . Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_35",
+ "psc_text": "Beschreibung folgendes dienen mag. Die 185 Blätter umfassende Handschrift kam aus dem Besitze des Cardinais Bessarion nach dessen Tode im Jahre 1472 in die Marcusbibliothek. Sie enthältVgl. V. Otto a. a. Ο. S. XV ff, und Graeca D. Marci Bibliotheca 1740. I, 260. 1) fol. 1a τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν γρηγορίου ἐπισκόπου νύσης πρὸς τὰ ἀπολιναρίου ἀντιρρητικός. 2) fol. 29b εὐσεβίου τοῦ παμφίλου τῶν κατὰ μαρκέλλου τοῦ ἀγκύρας ἐπισκόπου λόγος αݲ. 3) fol. 48a τῶ τιμιωτάτω καὶ ἀγαπητῶ συλλειτουργῶ φλακίλλω εὐσεβίος ἐν κυρίω χαίρειν (folgen die 3 Bücher de ecclesiastica theologia). 4) fol. 92a διάλεκτος ἀδαμαντίου τοῦ καὶ ὠριγένους περὶ τῆς εἰς θεὸν ὀρθῆς πίστεως κτλ. 5) fol. 125b ζαχαρίου σχολαστικοῦ χριστιανοῦ τοῦ γενομένου μετὰ ταῦτα ἐπισκόπου μιτθλήνης ὁ διάλογος ἀμμώνιος ὅτι οὐ συναΐδιος τῶ θεῶ ὁ κόσμος κτλ. 6) fol. 143a αἰνείου σοφιστοῦ διάλογος θεόφραστος ὅτι οὐκ ἔστιν ἀνθρώπων προβιοτὴ καὶ ὅτι ἀθάνατος ἡ ψυχή. 7) fol. 160b",
+ "candidate_score": 0.663506,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_81_83",
+ "bdc_text": "und die predigeErste Ausgaben von Bernardino Ochinos \"Prediche \" waren 1541 in Venedig erschienen , eine weitere 1542 in Genf; s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_54",
+ "psc_text": "3), der andere von den beiden in Oxford schon damals vorhandenen (vgl. zu p. 110 a 10). Nach dem oben über die Handschriften Gesagten ist aber klar, daß sein Text ein durchaus befriedigender selbst dann nicht geworden wäre, wenn der Druck sorgfältiger corrigiert, die Bibelstellen und Marcellfragmente reinlicher herausgestellt wären. Dennoch begnügte man sich lange mit Montagus TextEin schlechter Nachdruck existiert von 1688, vgl. Fabricius-Harles a. a. Ο VII, 394, Zahn a. a. Ο. S. 2, Anm. 3., und einzig Christian Heinrich Georg Rettberg (Re) lieferte in seinen MarcellianaGottingae 1794. schätzenswerte Beiträge zur Textkritik, wenn auch nur auf Grund der Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th.",
+ "candidate_score": 0.65858,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_88_90",
+ "bdc_text": "Friedrich Roth , Augsburgs Reformationsgeschichte , Bd. 3 , München 1907 , S. 240-244. 472f ) . Nach der protestantischen Niederlage im Schmalkaldischen Krieg siedelte er nach England über , wo er sich als Leiter der italienischen Fremdengemeinde bis zur Thronbesteigung Marias I. 1553 aufhielt . Nach einem vorübergehenden Aufenthalt in Genf wurde Ochino 1555 schließlich Pfarrer der vertriebenen Locarner in Zürich ( Zürich StA , A 350 , Fasz. 5 ) , wo er sich durch eine rege Publikationstätigkeit auszeichnete .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_50",
+ "psc_text": "Pamphilii Caesareae Palaestinae episcopi, de demonstratione evangelica libri decem. quibus accessere nondum bactenus editi nee visi contra Marcelum Ancyrae episcopum libri duo: de ecclesiastica theologia tres. omnia studio R. Μ. latine facta, notis illustrata: et indicibus loco suo necessariis locupletata. Parisiis 1628., in dem sie »mit leidlicher Sorgfalt in Bezug auf den Text, mit schlechter, ungleichmäßiger lateinischer Übersetzung, aber mit gelehrten Anmerkungen von Richard Montagu (Mo) herausgegeben wurdenZahn a. a. Ο. S. 2. Die Schreibung des Namens Montacutius schwankt nach Allibones Dictionary of English literature II s. v. zwischen Montagu, Montague und Mountagu. Die Gelehrsamkeit M.’s versagt selten, wie in der Note zu p. 37, c 7 »ἐγὼ ἐκ τοῦ πατρὸς ἐξῆλθον καὶ ἥκω] hoc ubi dictum sit a servatore, nescio etc.««. Jedenfalls war es vor allem ein nicht gewöhnliches Maß von philologischer Begabung, was Montagu zur Herstellung eines leidlichen Textes befähigte. Denn seine handschriftlichen Mittel waren durchaus nicht hervorragend.",
+ "candidate_score": 0.655471,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_97",
+ "bdc_text": "Ein Beitrag zur Geschichte der Reformation , 2 . Aufl. , Braunschweig 1892 ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_54",
+ "psc_text": "3), der andere von den beiden in Oxford schon damals vorhandenen (vgl. zu p. 110 a 10). Nach dem oben über die Handschriften Gesagten ist aber klar, daß sein Text ein durchaus befriedigender selbst dann nicht geworden wäre, wenn der Druck sorgfältiger corrigiert, die Bibelstellen und Marcellfragmente reinlicher herausgestellt wären. Dennoch begnügte man sich lange mit Montagus TextEin schlechter Nachdruck existiert von 1688, vgl. Fabricius-Harles a. a. Ο VII, 394, Zahn a. a. Ο. S. 2, Anm. 3., und einzig Christian Heinrich Georg Rettberg (Re) lieferte in seinen MarcellianaGottingae 1794. schätzenswerte Beiträge zur Textkritik, wenn auch nur auf Grund der Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th.",
+ "candidate_score": 0.655046,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_13",
+ "psc_text": "60,10), hier ein weiteres Schriftstück von ihm einführte und das mit einer so ungenügenden Bezeichnung wie ἡ Man wird die Möglichkeit nicht von der Hand weisen können ZNTW 1905 S. 255), daß unser Verfasser hier entweder dieselbe Marcells, die er sonst γράμμα, γραφή oder σύγγραμμα nennt, als ἐπιστολή bezeichnetDas konnte er, da sie Konstantin anredete, vgl. S. 190, 15. 212, 20 (auch 186, 21. 194, 17. usw.? vgl. Register Β unter σύ)., oder vielleicht einen einleitenden Dedicationsbrief an KonstantinVgl. S. 58, 20 und Zahn a. a. Ο. S. 46; er hätte dann etwa die gegen den Kaiser (S. 58, 6 f. 21) und die Aufforderung, die Schrift zu lesen (S. 58, 20) enthalten, nebst einer Betonung von Marcells Rechtgläubigkeit, gegen die nun unser Autor S. 31, 26 ff richtet.. Daß ferner Sätze wie S. 58. 14 ff: μάλιστα δέ μοι ἀναγκαῖον ἡγοῦμαι γεγενῆσθαι τὸ γράμμα διὰ τοὺς ἠδικῆσθαι τὸν ἄνδρα",
+ "candidate_score": 0.651699,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_88_90",
+ "bdc_text": "Friedrich Roth , Augsburgs Reformationsgeschichte , Bd. 3 , München 1907 , S. 240-244. 472f ) . Nach der protestantischen Niederlage im Schmalkaldischen Krieg siedelte er nach England über , wo er sich als Leiter der italienischen Fremdengemeinde bis zur Thronbesteigung Marias I. 1553 aufhielt . Nach einem vorübergehenden Aufenthalt in Genf wurde Ochino 1555 schließlich Pfarrer der vertriebenen Locarner in Zürich ( Zürich StA , A 350 , Fasz. 5 ) , wo er sich durch eine rege Publikationstätigkeit auszeichnete .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_54",
+ "psc_text": "3), der andere von den beiden in Oxford schon damals vorhandenen (vgl. zu p. 110 a 10). Nach dem oben über die Handschriften Gesagten ist aber klar, daß sein Text ein durchaus befriedigender selbst dann nicht geworden wäre, wenn der Druck sorgfältiger corrigiert, die Bibelstellen und Marcellfragmente reinlicher herausgestellt wären. Dennoch begnügte man sich lange mit Montagus TextEin schlechter Nachdruck existiert von 1688, vgl. Fabricius-Harles a. a. Ο VII, 394, Zahn a. a. Ο. S. 2, Anm. 3., und einzig Christian Heinrich Georg Rettberg (Re) lieferte in seinen MarcellianaGottingae 1794. schätzenswerte Beiträge zur Textkritik, wenn auch nur auf Grund der Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th.",
+ "candidate_score": 0.651339,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93_95",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_4",
+ "psc_text": "καὶ οἰκεῖον εὕρεμα, τῆς δ’ ἐκκλησίας τοῦ θεοῦ τὴν ἀδιάφθορον διδασκαλίαν προϊοχόμενος, ἣν παρὰ τῶν αὐτοπτῶν καὶ αὐτηκόων τοῦ λόγου ἄνωθεν ἐξ ἀρχῆς παραλαβοῦσα φυλάττει. S. 165, 12 — 14: ἤδη δὲ διὰ τῆς πρὸ τούτου γραφῆς τὰ περὶ τούτων τοῦ Μαρκέλλου φωνὰς παραθέμενος, λόγου συμμετρίας φειδόμενος, τῇ αὐτῶν ἐκείνων ἀρκεσθήσομαι μαρτυρίᾳ (bezieht sich auf c. Marc. II, 3). Ist demnach der Verfasser von de ecclesiastica theologia notwendig identisch mit dem von contra Marcellum, so ist für beide der Eusebius als Autor anzusehn, der sich in der Zuschrift des Briefes an Flacillus von Antiochien als solcher bekennt, vgl. S. 60, 1 — 2: τῷ τιμιωτάτῳ καὶ ἀγαπητῷ συλλειτουργῷ Φλακίλλῳ Εὐσεβίος ἐν κυρίῳ χαίρειν. Nun bezeichnet aber die einzige selbständige HandschriftVgl. S. XVI ff. unserer beiden Werke, der cod. Venetus Marc. gr. 496, auf fol. 29v die beiden Bücher contra Marcellum ausdrücklich als Eigentum Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου τῶν κατὰ Μαρκέλλου τοῦ",
+ "candidate_score": 0.647252,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_4",
+ "psc_text": "καὶ οἰκεῖον εὕρεμα, τῆς δ’ ἐκκλησίας τοῦ θεοῦ τὴν ἀδιάφθορον διδασκαλίαν προϊοχόμενος, ἣν παρὰ τῶν αὐτοπτῶν καὶ αὐτηκόων τοῦ λόγου ἄνωθεν ἐξ ἀρχῆς παραλαβοῦσα φυλάττει. S. 165, 12 — 14: ἤδη δὲ διὰ τῆς πρὸ τούτου γραφῆς τὰ περὶ τούτων τοῦ Μαρκέλλου φωνὰς παραθέμενος, λόγου συμμετρία�� φειδόμενος, τῇ αὐτῶν ἐκείνων ἀρκεσθήσομαι μαρτυρίᾳ (bezieht sich auf c. Marc. II, 3). Ist demnach der Verfasser von de ecclesiastica theologia notwendig identisch mit dem von contra Marcellum, so ist für beide der Eusebius als Autor anzusehn, der sich in der Zuschrift des Briefes an Flacillus von Antiochien als solcher bekennt, vgl. S. 60, 1 — 2: τῷ τιμιωτάτῳ καὶ ἀγαπητῷ συλλειτουργῷ Φλακίλλῳ Εὐσεβίος ἐν κυρίῳ χαίρειν. Nun bezeichnet aber die einzige selbständige HandschriftVgl. S. XVI ff. unserer beiden Werke, der cod. Venetus Marc. gr. 496, auf fol. 29v die beiden Bücher contra Marcellum ausdrücklich als Eigentum Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου τῶν κατὰ Μαρκέλλου τοῦ",
+ "candidate_score": 0.646699,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_5",
+ "psc_text": "1 — 2: τῷ τιμιωτάτῳ καὶ ἀγαπητῷ συλλειτουργῷ Φλακίλλῳ Εὐσεβίος ἐν κυρίῳ χαίρειν. Nun bezeichnet aber die einzige selbständige HandschriftVgl. S. XVI ff. unserer beiden Werke, der cod. Venetus Marc. gr. 496, auf fol. 29v die beiden Bücher contra Marcellum ausdrücklich als Eigentum Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου τῶν κατὰ Μαρκέλλου τοῦ Ἀγκύρας ἐπισκόπου (S. 1, 1 — 3)Die sonst noch von Conybeare ZNTW 1903 S. 330 angeführten Unter- und Überschriften steh η nicht in V.. Kein Zweifel, daß sie auch die drei folgenden Bücher de ecclesiastica theologia demselben zuschreibt. Und damit stimmt das Zeugnis des SocratesConybeare ZNTW 1903 S. 330 möchte die Überschrift des Venetus auf Socrates’ Einfluß zurückführen, um nur einem eugnis gegenüber zu stehn. Socrates selbst aber habe den Autor nicht überliefert erhalten, sondern erst selbst aus der Inschrift des Briefes an Flacillus fälschlich auf Eusebius von Caesarea geschlossen (ZNTW 1905 S. 264 f). Es ist jedoch nicht gerade",
+ "candidate_score": 0.646565,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_1",
+ "bdc_text": "jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_61",
+ "psc_text": "bemerkt ist, genau den Text wieder, den der erste Schreiber des Codex Venetus Marc. gr. 496 beabsichtigte, und zwar nach meiner Collation. Seine kleinen Versehen und Eigenheiten sind dabei in der Regel ausgeschlossen geblieben, auch vom Apparat, zumal wenn sie bereits von zweiter oder gar schon erster Hand corrigiert warenVgl. oben, ich bin der Handschrift auch bei ihren Schwankungen zwischen γίγνομαι — γίνομαι treu geblieben, und erst recht in den Fällen γενηθῆναι — γενητός — γεννητός usw. vgl. Zahn a. a. Ο. S. 40 Anm. 2. Dagegen habe ich immer ῾Ησαΐας und Ἱερεμίας geschrieben, nicht mit V unter Umständen ἠσαΐας und ἰερεμίας. Zu Ἁβραάμ vgl. die Nachträge und Berichtigungen.. Dann ist energisch emendiert worden. Schon die mehrfach überlieferten Marcellstücke weisen Abweichungen unter einander auf, die auszugleichen waren. Weiter aber sind die Vorschläge Montagus gründlicher ausgenutzt worden als bei und zu den selteneren Besserungen von Rettberg, Gaisford selbst, Zahn und anderen",
+ "candidate_score": 0.64643,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_102_104",
+ "bdc_text": "Erich Wenneker , in : BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_13",
+ "psc_text": "60,10), hier ein weiteres Schriftstück von ihm einführte und das mit einer so ungenügenden Bezeichnung wie ἡ Man wird die Möglichkeit nicht von der Hand weisen können ZNTW 1905 S. 255), daß unser Verfasser hier entweder dieselbe Marcells, die er sonst γράμμα, γραφή oder σύγγραμμα nennt, als ἐπιστολή bezeichnetDas konnte er, da sie Konstantin anredete, vgl. S. 190, 15. 212, 20 (auch 186, 21. 194, 17. usw.? vgl. Register Β unter σύ)., oder vielleicht einen einleitenden Dedicationsbrief an KonstantinVgl. S. 58, 20 und Zahn a. a. Ο. S. 46; er hätte dann etwa die gegen den Kaiser (S. 58, 6 f. 21) und die Aufforderung, die Schrift zu lesen (S. 58, 20) enthalten, nebst einer Betonung von Marcells Rechtgläubigkeit, gegen die nun unser Autor S. 31, 26 ff richtet.. Daß ferner Sätze wie S. 58. 14 ff: μάλιστα δέ μοι ἀναγκαῖον ἡγοῦμαι γεγενῆσθαι τὸ γράμμα διὰ τοὺς ἠδικῆσθαι τὸν ἄνδρα",
+ "candidate_score": 0.645549,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_105_107",
+ "bdc_text": "Die anschließende Bemerkung lässt vermuten , dass vom Pfründenjäger Heinrich Göldli die Rede ist ; zu denken ist aber auch an Johann ( Hans ) Heinrich Göldli , Chorherr am Großmünsterstift; vgl . zu beiden HBBW IV [Nr. 417 ] , S. 254 , Anm. 8 .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_97",
+ "psc_text": "σκοποῦ δέ μοι προκειμένου διὰ βραχέων ἐκφῆναι τὰ εἰρημένα, οὐ πάσας ἀναλέξομαι τοῦ ἀνδρὸς τὰς φωνὰς, μόναις δὲ ταῖς συνεκτικαῖς χρήσομαι, τὰς πλείους ὡσανεὶ περιττὰς καὶ διὰ τῶν αὐτῶν χωρούσας ὑπερθησόμενος. πρὸ δὲ τῆς τῶν εἰρημένων ἀποδείξεως οἶμαι δεῖν ἐν πρώτοις παραστῆσαι τοῖς ἐντυγχάνουσιν, ὅτι μηδὲ τὰς προχείρους λέξεις τῶν θείων ἐξηκρίβου ἀναγνωσμάτων, ὡς ἂν γνωσθῇ τοῖς ἔτ’ αὐτὸν ἀγνοοῦσιν ὁποῖός τις ὢν ἐπὶ τὴν τῶν εἰρημένων προήχθη τόλμαν. ὅτι οὐδὲ τὰς θείας ἐξηκρίβου γραφάς Αὐτίκα δ’ οὖν τοῦ προφήτου Ζαχαρίου κατὰ τοὺς τῆς ἐπανόδου χρόνους τῆς ἀπὸ Βαβυλῶνος γενομένου Ἰησοῦ τε μνημονεύσαντος τοῦ ἱερέως τοῦ μεγάλου, δηλαδὴ τοῦ υἱοῦ Ἰωσεδὲκ, ὃς ἅμα Ζοροβάβελ τῶν ἀπὸ Βαβυλῶνος ἐπανελθόντων ἡγήσατο, ὁ γενναῖος οὗτος καὶ θαυμαστὸς συγγραφεὺς ταῦτ’ ἀγνοήσας τίθησιν μὲν τοῦ Ζαχαρίου τὴν λέξιν δι’ ἧς μέμνηται τοῦ Ἰησοῦ, μακρὰν δὲ τῆς ἱστορίας ἀκοντισθεὶς λέγειν αὐτὸν ὑπείληφεν περὶ Ἰησοῦ τοῦ Μωσέως διαδόχου. καὶ πάλιν τοῦ ἀποστόλου γράψαντος ἐν τῇ πρὸς Γαλάτας",
+ "candidate_score": 0.645038,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_102_104",
+ "bdc_text": "Erich Wenneker , in : BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_35",
+ "psc_text": "Beschreibung folgendes dienen mag. Die 185 Blätter umfassende Handschrift kam aus dem Besitze des Cardinais Bessarion nach dessen Tode im Jahre 1472 in die Marcusbibliothek. Sie enthältVgl. V. Otto a. a. Ο. S. XV ff, und Graeca D. Marci Bibliotheca 1740. I, 260. 1) fol. 1a τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν γρηγορίου ἐπισκόπου νύσης πρὸς τὰ ἀπολιναρίου ἀντιρρητικός. 2) fol. 29b εὐσεβίου τοῦ παμφίλου τῶν κατὰ μαρκέλλου τοῦ ἀγκύρας ἐπισκόπου λόγος αݲ. 3) fol. 48a τῶ τιμιωτάτω καὶ ἀγαπητῶ συλλειτουργῶ φλακίλλω εὐσεβίος ἐν κυρίω χαίρειν (folgen die 3 Bücher de ecclesiastica theologia). 4) fol. 92a διάλεκτος ἀδαμαντίου τοῦ καὶ ὠριγένους περὶ τῆς εἰς θεὸν ὀρθῆς πίστεως κτλ. 5) fol. 125b ζαχαρίου σχολαστικοῦ χριστιανοῦ τοῦ γενομένου μετὰ ταῦτα ἐπισκόπου μιτθλήνης ὁ διάλογος ἀμμώνιος ὅτι οὐ συναΐδιος τῶ θεῶ ὁ κόσμος κτλ. 6) fol. 143a αἰνείου σοφιστοῦ διάλογος θεόφραστος ὅτι οὐκ ἔστιν ἀνθρώπων προβιοτὴ καὶ ὅτι ἀθάνατος ἡ ψυχή. 7) fol. 160b",
+ "candidate_score": 0.644602,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94_96",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. : Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_5",
+ "psc_text": "1 — 2: τῷ τιμιωτάτῳ καὶ ἀγαπητῷ συλλειτουργῷ Φλακίλλῳ Εὐσεβίος ἐν κυρίῳ χαίρειν. Nun bezeichnet aber die einzige selbständige HandschriftVgl. S. XVI ff. unserer beiden Werke, der cod. Venetus Marc. gr. 496, auf fol. 29v die beiden Bücher contra Marcellum ausdrücklich als Eigentum Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου τῶν κατὰ Μαρκέλλου τοῦ Ἀγκύρας ἐπισκόπου (S. 1, 1 — 3)Die sonst noch von Conybeare ZNTW 1903 S. 330 angeführten Unter- und Überschriften steh η nicht in V.. Kein Zweifel, daß sie auch die drei folgenden Bücher de ecclesiastica theologia demselben zuschreibt. Und damit stimmt das Zeugnis des SocratesConybeare ZNTW 1903 S. 330 möchte die Überschrift des Venetus auf Socrates’ Einfluß zurückführen, um nur einem eugnis gegenüber zu stehn. Socrates selbst aber habe den Autor nicht überliefert erhalten, sondern erst selbst aus der Inschrift des Briefes an Flacillus fälschlich auf Eusebius von Caesarea geschlossen (ZNTW 1905 S. 264 f). Es ist jedoch nicht gerade",
+ "candidate_score": 0.643677,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_102_104",
+ "bdc_text": "Erich Wenneker , in : BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_5",
+ "psc_text": "1 — 2: τῷ τιμιωτάτῳ καὶ ἀγαπητῷ συλλειτουργῷ Φλακίλλῳ Εὐσεβίος ἐν κυρίῳ χαίρειν. Nun bezeichnet aber die einzige selbständige HandschriftVgl. S. XVI ff. unserer beiden Werke, der cod. Venetus Marc. gr. 496, auf fol. 29v die beiden Bücher contra Marcellum ausdrücklich als Eigentum Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου τῶν κατὰ Μαρκέλλου τοῦ Ἀγκύρας ἐπισκόπου (S. 1, 1 — 3)Die sonst noch von Conybeare ZNTW 1903 S. 330 angeführten Unter- und Überschriften steh η nicht in V.. Kein Zweifel, daß sie auch die drei folgenden Bücher de ecclesiastica theologia demselben zuschreibt. Und damit stimmt das Zeugnis des SocratesConybeare ZNTW 1903 S. 330 möchte die Überschrift des Venetus auf Socrates’ Einfluß zurückführen, um nur einem eugnis gegenüber zu stehn. Socrates selbst aber habe den Autor nicht überliefert erhalten, sondern erst selbst aus der Inschrift des Briefes an Flacillus fälschlich auf Eusebius von Caesarea geschlossen (ZNTW 1905 S. 264 f). Es ist jedoch nicht gerade",
+ "candidate_score": 0.643336,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_93_95",
+ "bdc_text": "Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten; 1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_5",
+ "psc_text": "1 — 2: τῷ τιμιωτάτῳ καὶ ἀγαπητῷ συλλειτουργῷ Φλακίλλῳ Εὐσεβίος ἐν κυρίῳ χαίρειν. Nun bezeichnet aber die einzige selbständige HandschriftVgl. S. XVI ff. unserer beiden Werke, der cod. Venetus Marc. gr. 496, auf fol. 29v die beiden Bücher contra Marcellum ausdrücklich als Eigentum Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου τῶν κατὰ Μαρκέλλου τοῦ Ἀγκύρας ἐπισκόπου (S. 1, 1 — 3)Die sonst noch von Conybeare ZNTW 1903 S. 330 angeführten Unter- und Überschriften steh η nicht in V.. Kein Zweifel, daß sie auch die drei folgenden Bücher de ecclesiastica theologia demselben zuschreibt. Und damit stimmt das Zeugnis des SocratesConybeare ZNTW 1903 S. 330 möchte die Überschrift des Venetus auf Socrates’ Einfluß zurückführen, um nur einem eugnis gegenüber zu stehn. Socrates selbst aber habe den Autor nicht überliefert erhalten, sondern erst selbst aus der Inschrift des Briefes an Flacillus fälschlich auf Eusebius von Caesarea geschlossen (ZNTW 1905 S. 264 f). Es ist jedoch nicht gerade",
+ "candidate_score": 0.643101,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_1",
+ "bdc_text": "jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_64",
+ "psc_text": "leisten lassen. Socrates, Epiphanius, Origenes usw. sind mit den wichtigsten Varianten aus ihren brauchbarsten Ausgaben angeführtZum Epiphanius konnte ich Notizen über die Handschriften benutzen.. Der kritische Apparat enthält die wichtigsten Lesungen der Handschrift, sowie die beachtenswerten Verbesserungsvorschläge der KritikerMit Mo Re Ga habe ich die ausdrücklich von Montagu, Rettberg und Gaisford vorgeschlagenen Änderungen bezeichnet, mit m r g die in ihrem Text stillschweigend gemachten; m r bedeutet die Randnoten der Montaguschen Ausgabe da, wo nicht feststeht, ob eine Conjectur von Mo oder eine Randlesart seiner Handschrift vorliegt.. Bei den mehrfach überlieferten Marcellfragmenten sind die Parallelstellen verglichen und als Zeuge mit der Sigle »and. St.« eingeführtWo »and. St.« oder LXX und NT eine Emendation nötig machten, habe ich in der Regel nicht erst angemerkt, ob die Correctur auch von Mo Re oder andern vorgeschlagen war.. Die Register zum Eusebius sind wegen der Echtheitsfrage besonders ausführlich gestaltet. Vom Wortlaut des Textes mußte",
+ "candidate_score": 0.642604,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_102_104",
+ "bdc_text": "Erich Wenneker , in : BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_12",
+ "psc_text": "auch in ZNTW 1905 S. 250 f diese Instanz zurückgezogen.. Aber auch die weitere Stelle (S. 31, 22 22ff): τὴν τοῦ Γαλάτου πίστιν, ἢ καὶ μᾶλλον τὴν ἀπιστίαν τὴν εἰς τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ, καιρὸς ἤδη καλεῖ . . . εἰς φῶς ἀγαγεῖν, καὶ τὴν χρόνοις μακροῖς ἐνδομυχήσασαν τῴ ἀνδρὶ κακοδοξίαν βραχὺ περιελθόντας τοῦ τῆς ἐπιστολῆς προσχήματος ἀπογυμνῶσαι, so gewiß sie auf einen Brief Marcells geht meint doch sicher den Rechtfertigungsbrief, den er am Ende seines römischen Aufenthalts an Julius verfaßte. Im Gegenteil, es wäre unser Verfasser, der sonst immer nur mit einer Schrift Marcells zutun hat (S. 1,14. 2,10. 60,10), hier ein weiteres Schriftstück von ihm einführte und das mit einer so ungenügenden Bezeichnung wie ἡ Man wird die Möglichkeit nicht von der Hand weisen können ZNTW 1905 S. 255), daß unser Verfasser hier entweder dieselbe Marcells, die er sonst γράμμα, γραφή oder σύγγραμμα nennt, als ἐπιστολή bezeichnetDas konnte",
+ "candidate_score": 0.64179,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_1",
+ "bdc_text": "jchs ( j und y lassen sich in Ratgebs Handschrift nicht immer zweifelsfrei unterscheiden). .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_41",
+ "psc_text": "ist, es sei die Hand des Franciscus Turrianus, vermag ich nicht zu sagen. Die des ersten Herausgebers kann es nicht seinvgl. S. XXIII.. Richtig sagt aber Gaisford, daß die Correcturen dieses Schreibers nicht auf Vergleichung andern Manuscripts, sondern lediglich auf dem eignen Wissen zu beruhen scheinen2) Das Gegenteil behaupten v. Otto und van de Sande Bakhuyzen, der sich nur dann erklären kann, daß die zweite Hand »andere Wörter« hat Als ob erst die Holländer die Conjectur erfanden hätten! Übrigens ist seine Collation von V ungenügend (vgl. GGA 1905 S. 674 Anm. 1).. Zu seinen unzähligen Verbesserungen der von V* V1 überlieferten leichten Irrtümer und Eigenheiten brauchte er jeden- GewichtAbgesehen von S. 11, 5, wo V2 zu πρὸ τῶν a. R. zweifelnd anmerkt: ἴσως· πρῶτον. die vielen unzweifelhaft falschen Emendationen von V2, vgl. den kritischen Apparat zu S. 2, 1. 4, 29. 5, 22. 9, 10. 17, 10Füge hinzu: S. 20,",
+ "candidate_score": 0.641564,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_94_96",
+ "bdc_text": "1560 und 1562 war er Mitempfanger zweier Briefe an Bullinger und Vermigli . - Lit. : Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_13",
+ "psc_text": "60,10), hier ein weiteres Schriftstück von ihm einführte und das mit einer so ungenügenden Bezeichnung wie ἡ Man wird die Möglichkeit nicht von der Hand weisen können ZNTW 1905 S. 255), daß unser Verfasser hier entweder dieselbe Marcells, die er sonst γράμμα, γραφή oder σύγγραμμα nennt, als ἐπιστολή bezeichnetDas konnte er, da sie Konstantin anredete, vgl. S. 190, 15. 212, 20 (auch 186, 21. 194, 17. usw.? vgl. Register Β unter σύ)., oder vielleicht einen einleitenden Dedicationsbrief an KonstantinVgl. S. 58, 20 und Zahn a. a. Ο. S. 46; er hätte dann etwa die gegen den Kaiser (S. 58, 6 f. 21) und die Aufforderung, die Schrift zu lesen (S. 58, 20) enthalten, nebst einer Betonung von Marcells Rechtgläubigkeit, gegen die nun unser Autor S. 31, 26 ff richtet.. Daß ferner Sätze wie S. 58. 14 ff: μάλιστα δέ μοι ἀναγκαῖον ἡγοῦμαι γεγενῆσθαι τὸ γράμμα διὰ τοὺς ἠδικῆσθαι τὸν ἄνδρα",
+ "candidate_score": 0.641192,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_14_16",
+ "bdc_text": "Contemporaries I 444f. dem bapst hat erzeigt . Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_29",
+ "psc_text": "sehr jung und offenbar direkt oder indirekt aus der venezianischen hergeleitetAls Beweis genügt eben, daß sie alle an den im Venetus erst zerstörten Stellen (vgl. S. 54 f der Ausgabe und die Nachträge dazu) Lücken lassen oder falsch ergänzen, vgl. Gaisfords Worte u.. Von den beiden Codices Bodleiani auct. Ε. Ι. 10 (früher 2276?) und E. I. 11 sagt bereits GaisfordA. a. Ο. p. IV.: quum recentes sint admodum et proculdubio e Veneto derivati, eos in consilium perraro adhibui. Der hierbei an zweiter Stelle genannte Codex, früher Bodl. Gr. misc. (noch früher NE. B. 6. 8 [2040] Bodl. 211) ist eine seit 1604 in Bodleiana befindliche, im Jahre 1543 von Georgios Tryphon Epidaurius geschriebene Papierhandschrift. Auch HarnackLG I, 2, 497, vgl. auch v. Otto a. a. Ο. S. XVIII ff. erklärt sie, was den Text des Theophilus anlangt, für eine bloße Abschrift aus Die Bedenken, die van de Sande Bakhuyzen",
+ "candidate_score": 0.640556,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_102_104",
+ "bdc_text": "Erich Wenneker , in : BBKL VI 1085-1089. , der zuͦ Jennff istVgl. HBBW XII , Nr. 1705. , und die buͤcher hab ich schier alle . Ich will üch gebetten haben , ir welt mir her Hainrich GölldlinAuch in seinem zweiten Brief an Bullinger von 1555 grüßt Ratgeb einen \"Hainrich Gölldli und sein hausfrowe\" ( Zürich StA , E II 340 , 221 ) .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_27",
+ "psc_text": "Annales literar. Helmstadtienses 1787 (vgl. Hamack LG I, 2, 581) war mir unzugänglich. wußten, die Handschrift in Venedig, die von ersterem, wohl nach Th. Heyse, folgendermaßen beschrieben wird: Cod. Marcianus 496. membranaceus saec. X, forma quadrata, δίστοιχος, versibus quadragenis binis, iisque litterarum fere tricenarum. Diligenter recognovit et jure suo potius quam ad alterius exempli fidem textum saepe emendavit docta manus saec. XVI. forsan Francisci Turiani, quem scimus hoc opus in MS. legisseVgl. die erste Note in Montacutius’ Ausgabe., vel etiam primi editoris. Nam hunc ipsum codicem editionum πρωτότυπον esse plane perspicitur ex lacunis p. 52 et 53. Tit. in indice libri: Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου λόγοι β΄ Μάρκελλον τὸν Γαλάτην ἐξ αὐτῶν τῶν ἐκείνῳ συγγεγραμμένων· καὶ ἕτεροι τοῦ αὐτοῦ Εὐσεβίου λόγοι γ΄ ἀνατρέποντες τὰ Μαρκέλλου. Es steht mit der Überlieferung der beiden Eusebiusschriften also ganz entsprechend wie mit der der drei Βücher des Theophilus Antiochien an AutolycusVgl. v.Otto Corp. Apol. VIII",
+ "candidate_score": 0.639727,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_72_74",
+ "bdc_text": "Ich hoffIch hoff anstelle von nicht gestrichenem ich am Rande nachgetragen. in got , er wyrt mich nit ferllossen , und wil üch gebetten han , wen es dar zuͦ keme , ir wellet mir gehillflich sein. Sy wend nit , das nieman darvon rede ; allso bald das ein von Kristus oder von Paullus redt oder von der hellgen schrifft , so sprechen sy , er sey ein Luterano .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_241",
+ "psc_text": "τρόπον τινὰ ἐξομολογούμενος ὅτι μηδὲν ἠπίστατο ὧν ἔλεγεν· διὸ ἐπάγει λέγων εἰ δέ τις περὶ τῆς σαρκὸς ταύτης τῆς ἐν τῷ λόγῳ ἀθανάτου γεγονυίας πυνθάνοιτο, τί φαμεν πρὸς αὐτόν; ὅτι δογματίζειν μὲν ἡμεῖς περὶ ὧν μὴ ἀκριβῶς παρὰ τῶν θείων μεμαθήκαμεν γραφῶν οὐκ ἀσφαλὲς εἶναι νομίζομεν. πῶς γὰρ τοῦτο πράττειν δυνατὸν τοῖς καὶ τὰ ἑτέρων ἀνατρέπουσιν δόγματα; ἀλλ’ ἐροῦμεν πρὸς τοὺς τὸν ἀκριβῆ περὶ τούτου μαθεῖν παρ’ ἡμῶν βουλομένους λόγον, ὅτι πειθόμενοι τῷ ἱερῷ ἀποστόλῳ ἴσμεν ὅτι οὕτως ἡμᾶς ὁρᾶν τὰ ἀποκεκρυμμένα μυστήρια προσήκει, ὡς αὐτὸς ἔφη »βλέπομεν γὰρ ἄρτι« φησὶν » δι’ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσω��ον· ἄρτι γινώσκομεν ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνωσόμεθα καθὼς καὶ ἐπεγνώσθημεν« . ὥστε μή μου πυνθάνου περὶ ὧν σαφῶς παρὰ τῆς θείας γραφῆς μὴ μεμάθηκα. διὰ τοῦτο τοίνυν οὐδὲ περὶ τῆς θείας ἐκείνης τῆς τῷ θείῳ λόγῳ κοινωνησάσης σαρκὸς σαφῶς εἰπεῖν δυνήσομαι. νυνὶ δὲ πιστεύω ταῖς θείαις γραφαῖς, ὅτι εἷς",
+ "candidate_score": 0.63908,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16_18",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 . Der herzog hat im ein schyff engegen von Ferara pys gen PlesenzaPiacenza ( lat. Placentia ) , Emilia-Romagna .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_54",
+ "psc_text": "3), der andere von den beiden in Oxford schon damals vorhandenen (vgl. zu p. 110 a 10). Nach dem oben über die Handschriften Gesagten ist aber klar, daß sein Text ein durchaus befriedigender selbst dann nicht geworden wäre, wenn der Druck sorgfältiger corrigiert, die Bibelstellen und Marcellfragmente reinlicher herausgestellt wären. Dennoch begnügte man sich lange mit Montagus TextEin schlechter Nachdruck existiert von 1688, vgl. Fabricius-Harles a. a. Ο VII, 394, Zahn a. a. Ο. S. 2, Anm. 3., und einzig Christian Heinrich Georg Rettberg (Re) lieferte in seinen MarcellianaGottingae 1794. schätzenswerte Beiträge zur Textkritik, wenn auch nur auf Grund der Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th.",
+ "candidate_score": 0.637599,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_30",
+ "psc_text": "eine seit 1604 in Bodleiana befindliche, im Jahre 1543 von Georgios Tryphon Epidaurius geschriebene Papierhandschrift. Auch HarnackLG I, 2, 497, vgl. auch v. Otto a. a. Ο. S. XVIII ff. erklärt sie, was den Text des Theophilus anlangt, für eine bloße Abschrift aus Die Bedenken, die van de Sande Bakhuyzen für den Text des Adamautius äussertA. a. Ο. S. XXX f., machen nichts aus; denn wenn Bodl. auct. Ε. I. 11 auch nur »Abschrift einer revidierten Abschrift« des Venetus wäre, so einer auf Grund unabhängigen handschriftlichen Materials revidierten. Eine vierte Handschrift ist der cod. Vaticanus gr. 1089 chart. saec. XVI — so sicher nach einer Nachricht Mercatis, nicht saec. XIV, wie van de Sande Bakhuyzen angibtA. a. Ο. S. XXVII f.. Des letzteren Vermutung aber, daß Handschrift »wahrscheinlich eine Abschrift« der venezianischen ist, steht auch in Bezug auf unseren Text zu Recht. Als fünfte käme eine Handschrift der Nationalbibliothek zu",
+ "candidate_score": 0.636805,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_95_97",
+ "bdc_text": "- Lit. : Karl Benrath , Bernardino Ochino von Siena . Ein Beitrag zur Geschichte der Reformation , 2 . Aufl. , Braunschweig 1892 ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_54",
+ "psc_text": "3), der andere von den beiden in Oxford schon damals vorhandenen (vgl. zu p. 110 a 10). Nach dem oben über die Handschriften Gesagten ist aber klar, daß sein Text ein durchaus befriedigender selbst dann nicht geworden wäre, wenn der Druck sorgfältiger corrigiert, die Bibelstellen und Marcellfragmente reinlicher herausgestellt wären. Dennoch begnügte man sich lange mit Montagus TextEin schlechter Nachdruck existiert von 1688, vgl. Fabricius-Harles a. a. Ο VII, 394, Zahn a. a. Ο. S. 2, Anm. 3., und einzig Christian Heinrich Georg Rettberg (Re) lieferte in seinen MarcellianaGottingae 1794. schätzenswerte Beiträge zur Textkritik, wenn auch nur auf Grund der Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th.",
+ "candidate_score": 0.636367,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_56",
+ "psc_text": "so fehlt in Gaisfords Ausgabe S. 27/28 § 28, S. 47 kommt zweimal § 25 vor, S. 49—62 steht ἐξ 1955 statt 29—65 (d. h. noch richtiger 30—66), S, 74/75 kommt zweimal § 13 vor, S. 221/222 zählt §§ 6—9 statt 9—12! und die Hervorhebung der Marcellfragmente durch besondern Druck erhöhen die Brauchbarkeit der Ausgabe. Die lateinische Übersetzung ist allerdings einfach nach Montagu wieder ab- gedruckt. Aber die Gaisfordsche Ausgabe kann doch nicht für abschließend angesehn werden. Einmal nämlich hat sie den Codex Venetus nicht völlig ausgenutzt; vielleicht z. Τ. nicht durch Schuld der Collation, sondern durch eigentümliche Mißgriffe bei ihrer Benutzung durch den Herausgeber. Z. B. gehörte Anm. r S. 12 (Gaisfords) nicht zu Z. sondern zu Z. 7; Anm. r S. 25 nicht zu Z. 3, sondern zu Z. 4; Anm. q S. 55 zu Z. 15, nicht Z. 11; Anm. r S. 102 zu S. 103, 2;",
+ "candidate_score": 0.634482,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_15_17",
+ "bdc_text": "Doch wil ichs üch ein wenig enttwerffen: Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti . Sfide al Rinascimento , Bologna 2007 , S. 57-61 .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_54",
+ "psc_text": "3), der andere von den beiden in Oxford schon damals vorhandenen (vgl. zu p. 110 a 10). Nach dem oben über die Handschriften Gesagten ist aber klar, daß sein Text ein durchaus befriedigender selbst dann nicht geworden wäre, wenn der Druck sorgfältiger corrigiert, die Bibelstellen und Marcellfragmente reinlicher herausgestellt wären. Dennoch begnügte man sich lange mit Montagus TextEin schlechter Nachdruck existiert von 1688, vgl. Fabricius-Harles a. a. Ο VII, 394, Zahn a. a. Ο. S. 2, Anm. 3., und einzig Christian Heinrich Georg Rettberg (Re) lieferte in seinen MarcellianaGottingae 1794. schätzenswerte Beiträge zur Textkritik, wenn auch nur auf Grund der Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th.",
+ "candidate_score": 0.634132,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_60",
+ "psc_text": "explicandum mihi erit, recensui. Da er zu dieser Erklärung aber nicht gekommen zu sein cheint (wenigstens habe ich sie nicht aufgefunden), so lassen sich seine Quellen nicht mit Bestimmtheit angeben. Daß jedoch der cod. Venetus nicht benutzt sein wird, dürfte aus Stichproben dieser Ausgabe deutlich sein. Wenn man dazu das Selbstbekenntnis Noltes nimmt, er habe »intra paucos dies totum recensionis et annotationum scriben da- rum negotium« besorgen müssen, so kann man sich nicht wundern, daß sie der Gaisfordschen minderwertig erscheint und heute vollends keinen Nutzen verspricht. Ich habe sie deshalb nicht weiter berücksichtigt. Die neue Ausgabe gibt, wo nichts andres bemerkt ist, genau den Text wieder, den der erste Schreiber des Codex Venetus Marc. gr. 496 beabsichtigte, und zwar nach meiner Collation. Seine kleinen Versehen und Eigenheiten sind dabei in der Regel ausgeschlossen geblieben, auch vom Apparat, zumal wenn sie bereits von zweiter oder gar schon erster Hand corrigiert warenVgl.",
+ "candidate_score": 0.632319,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_43",
+ "psc_text": "4. 155, 9. 160, 1. 171, 25. 174, 8Hinzu kommen noch im kritischen Apparat nicht notierte Stellen, wie z. B. 4, 33 (ἀγέννητον V2), 23, 25 (γεγεννῆσθαι V2, ebenso 24, 2), 131, 19 εἰδωλολατρίαν V2, ebenso 132, 34), 34), 16 (γεννώμενος V2).. Besonders wichtig sind aber die Lücken in V* (V1) S. 54, 19. und 55, 27—29, von denen V2 die beiden letzten überhaupt nicht und die erste ganz falsch ausgefüllt hat. Hatte er wirklich einen von unabhängigen Codex zur Hand, so mußte er mindestens S. 54, 21 aus ihm herstellen können, da diese Zeilen auch im Venetus vorhanden waren und in ihm erst später durch Zufall zerstört sindVgl. Νachträge und Berichtigungen zu d. St.. Hiernach scheint es ausgeschlossen, daß V2 bei aus einer andern handschriftlichen Quelle schörfte. Aus Eigenen würde er dann aber auch die auf ihn entfallenden hinzugefügt haben, nämlich: S. 33, 5f ὅρα τὸν εὐσέβιον ὅπως καὶ",
+ "candidate_score": 0.631926,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_52",
+ "psc_text": "etc., V hat aber ὅλον i. Τ.; p. 4 b 1 »διδασκόμενος] in margine codicis erat διαστελλόμενος«, so V i. Τ.; p. 43 c 2 »εἰς αὐτὸν ἀσεβῶντα] satis liquet legend, εἰς αὐτὸν ἀσεβῶν τὸν«, so V i. Τ.; 53 ab »διὸ ἐπανάγει] hiatus erat in exemplari, forte sie supplendus: εἰ δέ τι γένοιτο, περὶ τῆς«, in V ist aber nach ἐπάγει noch erhalten, wenn auch fast unleserlich: λέγων (?) εἰ δέ τις περὶ usw. Montagu kann also nur eine der jüngeren Abschriften im Auge haben, wenn er Lesarten seines »exemplar« anführt (vgl. Note zu p. 52 b 8, 53 ab, 148b 10 usw.). Er hat aber gar nicht eine einzige Handschrift gehabt, sondern neben der eigentlich seinen, die sich besonders daraus müßte feststelleu lassen, daß in ihr auch das ganze Stück meiner Ausgabe S. 104, 33 (καὶ) — 105 21 (μείζων μού ἐστιν) fehlte (vgl. zu p. 110 a",
+ "candidate_score": 0.631419,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_91_93",
+ "bdc_text": "Seine \"Dialogi XXX\" von 1563 erzürnten die Zürcher Pfarrer und den Rat , der ihn wegen antitrinitarischer und polygamistischer Ansichten verbannte ; Ochino zog schließlich nach einem kurzen Aufenthalt in Polen nach Mähren , wo er kurz darauf starb. Aus seiner Korrespondenz ist ein Schreiben an Bullinger von 1546 erhalten;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_16",
+ "psc_text": "ἐπαρχίαι τε καὶ πόλεις μετεποιήθησαν, vgl. auch S. 17,33 f) Eusebius von Nicomedien als bereits verstorben zu denken sei, scheint durch Conybeare noch nicht ausgemacht (ZNTW 1905 S. 258 f).? Eine Reihe weiterer Gründe Conybeares, die man wohl als bezeichnen kann, überzeugt ebensowenig. Wenn in unseren Büchern (vgl. z. B. S. 3, 22 ff) die Trinitätslehre Platz einnimmt als sonst bei Eusebius von Caesarea (ZNTW 1903 S. 333, 1905 S. 260 f) — ist denn das System dieses Mannes klarVgl. Zahn a. a. Ο. S. 36 f. und uns bekannt genug, daß wir wirklich bestimmen könnten, sich in Bezug auf die τριάς in jedem Fall ausdrücken mußte und wie nicht? Und wenn unsere Bücher geradezu wie eine Verteidigung den Ἀρειανός Asterius aussehn (ZNTW 1905 S. 261)Über die Formel πατέρα ἀληθῶς πατέρα κτλ. vgl. ZNTW 1903 S. 333 f, 1905 S. 251—254 und S. XVf. spricht das wirklich gegen Eusebius von",
+ "candidate_score": 0.630818,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_80",
+ "bdc_text": "die Erwähnung durch Ratgeb lässt vermuten , dass sie nicht erst 1544 erschien , wie bisher angenommen .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_59",
+ "psc_text": "abgegrenzt, die Bibelcitate ebenso ungenügend wie bei Montagu notiert, es sind keine Namen-, Wort- und Sachregister beigegeben, und es ist, wenn man das erwähnen soll, eine unverhältnismäßige Menge falscher Accente stehn geblieben. Eine meist übersehene Ausgabe ist dann noch von Johann Heinrich Nolte für Mignes Patrologie besorgt wordenMigne PG 24, 705—1046. Ein Hinweis auf sie bei Harnack LG II, 2, 124.. Der der nach seinem Vorwort vom December 1857 an Vorgängern nur Montacutius und Rettberg gekannt zu haben scheint, bemerkt: libros ab Eusebio contra Marcellum conscriptos ad fidem quattuor codicum, quos ego aut amici contuHmus de quibusque olim pluribus alibi explicandum mihi erit, recensui. Da er zu dieser Erklärung aber nicht gekommen zu sein cheint (wenigstens habe ich sie nicht aufgefunden), so lassen sich seine Quellen nicht mit Bestimmtheit angeben. Daß jedoch der cod. Venetus nicht benutzt sein wird, dürfte aus Stichproben dieser Ausgabe deutlich sein. Wenn man dazu das",
+ "candidate_score": 0.63054,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_41",
+ "psc_text": "ist, es sei die Hand des Franciscus Turrianus, vermag ich nicht zu sagen. Die des ersten Herausgebers kann es nicht seinvgl. S. XXIII.. Richtig sagt aber Gaisford, daß die Correcturen dieses Schreibers nicht auf Vergleichung andern Manuscripts, sondern lediglich auf dem eignen Wissen zu beruhen scheinen2) Das Gegenteil behaupten v. Otto und van de Sande Bakhuyzen, der sich nur dann erklären kann, daß die zweite Hand »andere Wörter« hat Als ob erst die Holländer die Conjectur erfanden hätten! Übrigens ist seine Collation von V ungenügend (vgl. GGA 1905 S. 674 Anm. 1).. Zu seinen unzähligen Verbesserungen der von V* V1 überlieferten leichten Irrtümer und Eigenheiten brauchte er jeden- GewichtAbgesehen von S. 11, 5, wo V2 zu πρὸ τῶν a. R. zweifelnd anmerkt: ἴσως· πρῶτον. die vielen unzweifelhaft falschen Emendationen von V2, vgl. den kritischen Apparat zu S. 2, 1. 4, 29. 5, 22. 9, 10. 17, 10Füge hinzu: S. 20,",
+ "candidate_score": 0.630444,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_44",
+ "psc_text": "und in ihm erst später durch Zufall zerstört sindVgl. Νachträge und Berichtigungen zu d. St.. Hiernach scheint es ausgeschlossen, daß V2 bei aus einer andern handschriftlichen Quelle schörfte. Aus Eigenen würde er dann aber auch die auf ihn entfallenden hinzugefügt haben, nämlich: S. 33, 5f ὅρα τὸν εὐσέβιον ὅπως καὶ αὐτὸς ὁμολογεῖ κυρίως καὶ ἀληθῶς θεοτόκον τὴν ἁγίαν παρθένον. 64, 16f φλυαρεῖς. 86, 24f φλυαρεῖς. 87, 13ff ἀρειανὸς ἀκριβῶς εἰ, ἄθλιε. 104, 25 f ὅλον ἀσεβές. 113, 7 ff τοῦτο καλόν. 133, 12 ff ἀρειανῶν τὸ λέγειν μὴ εἶναι ἰσοτίμους τὰς γ΄ ὑποστάσεις. 160, 14 ff ποσαχῶς τὸ ἕτερον καὶ οὐ κατὰ τὰς ὑποστάσεις. 162, 29ff οὐαί σοι und καχεξιῶν (κατεξιῶν V2) πάντως τὴν δυσωδίαν ἐρεύξω. 164, 4f οὐαί σοι. 18ff ἰδοὺ καὶ τὸν (so, lies: καὶ τὸ πνεῦμα) ποίημα τοῦ πατρὸς λέγει. 20 οὐαί σοι. 22 ff ποῦ ταῦτα, θεομάχε. 171, 6f καλῶς. 175, 23ff οὐκ ὀρθῶς οὐδὲ τοῦτο",
+ "candidate_score": 0.630096,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_6",
+ "psc_text": "die Überschrift des Venetus auf Socrates’ Einfluß zurückführen, um nur einem eugnis gegenüber zu stehn. Socrates selbst aber habe den Autor nicht überliefert erhalten, sondern erst selbst aus der Inschrift des Briefes an Flacillus fälschlich auf Eusebius von Caesarea geschlossen (ZNTW 1905 S. 264 f). Es ist jedoch nicht gerade wahrscheinlich, daß Socrates, wo ihm daran lag Eusehius Pamphili zu verteidigen, sich dabei auf andere als auf anerkannt echte Eusebiusschriften zu berufen versucht hat. für die ihm allein bekannten letzten drei Bücher überein, vgl. h. e. 1, 36: ἀλλὰ τοῦτο μὲν τὸ σύγγραμμα (Marcells) Εὐσέβιος ἐν τρισὶ βιβλίοις ἀνέτρεψεν, ἐξελέγξας τὴν κακοδοξίαν αὐτοῦ und 2, 21, wo nach dem Zusammenhang nur von Eusebius Pamphili die Rede sein kann: ἐπάκουσον οἱα Εὐσέβιος περὶ τούτου ἐν τῷ πρώτῳ βιβλίῳ τῷ (1. τῶν?) πρὸς Μάρκελλον κατὰ λέξιν φησίν .... τοιαῦτα μὲν καὶ ἕτερα πλείονα ὁ Παμφίλου (om. FM) Εὐσέβιος ἐν τῷ πρώτω, λόγῳ",
+ "candidate_score": 0.630087,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_19",
+ "psc_text": "zwei Einzelheiten sind wohl auffälligWenn die Vita Constantini für Konstantinopel ἡ βασιλέως (oder ἐπώνυ��ος πόλις, ἡ αὐτοῦ πόλις usw., für Rom ἧ βασιλεύουσα (oder βασιλὶς) sagt, so folgt daraus noch nicht die Unechtheit von contra Marcellum, wo Konstantinopel S. 58, 8 ἧ βασιλικὴ πόλις heißt. Warum soll Eusebius Pamphili um 338 nicht so haben sagen können (der doch wenigstens ἧ αὐτοῦ πόλις wenn sein Schüler Eusebius von Emesa es um 341 ohne Anstoß konnte?. Einmal nämlich, unser Verfasser in demselben Zusammenhang von sich in erster und von Eusebius von Caesarea in dritter Person spricht, z.B. S. 17, bis is, θήσω δὲ πρῶτα δι’ ὣν τοῖς ὀρθῶς καὶ ἐκκλησιαστικῶς γραφεῖσιν ἀντιλέγειν πειρᾶται διαβάλλων τοὺς γράψαντας .... ἄρτι μὲν γὰρ πρὸς Ἀστέριον τὴν ἀντίρρησιν ποιεῖται, ἄρτι δὲ πρὸς Εὐσέβιον τὸν μέγαν. καὶ ἔπειτα ἐπὶ τὸν τοῦ θεοῦ ἄνθρωπον . . . Παυλῖνον . . . καὶ ἐκ τούτου μεταβὰς Ὠριγένει πολεμεῖ .",
+ "candidate_score": 0.628527,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_16",
+ "bdc_text": "Vgl . auch den ähnlichen Bericht aus dem Geheimarchiv des Vatikans in Bartolommeo Fontana , Renata di Francia , duchessa di Ferrara , Bd. 2 , Rom 1893 , S. 179-183 , sowie Giovanni Ricci , I giovani , i morti .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_54",
+ "psc_text": "3), der andere von den beiden in Oxford schon damals vorhandenen (vgl. zu p. 110 a 10). Nach dem oben über die Handschriften Gesagten ist aber klar, daß sein Text ein durchaus befriedigender selbst dann nicht geworden wäre, wenn der Druck sorgfältiger corrigiert, die Bibelstellen und Marcellfragmente reinlicher herausgestellt wären. Dennoch begnügte man sich lange mit Montagus TextEin schlechter Nachdruck existiert von 1688, vgl. Fabricius-Harles a. a. Ο VII, 394, Zahn a. a. Ο. S. 2, Anm. 3., und einzig Christian Heinrich Georg Rettberg (Re) lieferte in seinen MarcellianaGottingae 1794. schätzenswerte Beiträge zur Textkritik, wenn auch nur auf Grund der Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th.",
+ "candidate_score": 0.628345,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_26",
+ "psc_text": "ταῦτα ὁ Μάρκελλος πρὸς Ἀστέριον, οὐκ ἀρεσκόμενος τῷ τὸν πατέρα δεῖν ἀληθῶς πατέρα εἶναι ὁμολογεῖν καὶ τὸν υἱὸν ἀληθῶς υἱὸν καὶ τὸ ἅγιον πνεῦμα ὡσαύτως (vgl. auch S. 4, 10. 12 u. ö.) für nicht von Eusebius Pamphili stammend anzusehn. Die Kühnheit dieser ganzen Kritik wird es gerechtfertigt lassen, wenn ich auf den Titel der Ausgabe noch ohne Fragezeichen gesetzt habe: Eusebius’ Werke IV. Band. Handschriften Einzige Text quelle ist, wie schon Gaisford und ZahnVgl. Eusebii Pamphili contra Hieroclem et Marcellum libri. ed. Th. Gsisford Oxonii 1852 p. III; Zahn a, a. Ο. S. 5, Anm. 3. Rettberg in den Annales literar. Helmstadtienses 1787 (vgl. Hamack LG I, 2, 581) war mir unzugänglich. wußten, die Handschrift in Venedig, die von ersterem, wohl nach Th. Heyse, folgendermaßen beschrieben wird: Cod. Marcianus 496. membranaceus saec. X, forma quadrata, δίστοιχος, versibus quadragenis binis, iisque litterarum fere tricenarum. Diligenter recognovit et jure suo potius",
+ "candidate_score": 0.627159,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_66_68",
+ "bdc_text": "Und zuͦ Bolognia sind ir wol pey den hunderten gefangen gsin ; doch man hat sy all lossen gon pys an trey , die ligen nochNäheres ist nicht bekannt. . Und allso , mein aller liebster her Hainrich und bruͦder in Cristo Jesu , ich wer ouch schier in die klupen komenim Sinne von :",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_172",
+ "psc_text": "τολμᾷ λέγειν, ἀλλὰ μηδὲ ἔσεσθαι μηδὲ τοῖς ἁγίοις τοῦ θεοῦ συνέσεσθαι κατ’ αὐτὴν ἐκείνην τὴν ἐπαγγελίαν τῆς τῶν οὐρανῶν βασιλείας. τηνικαῦτα γὰρ τῶν ἁγίων ἁπάντων μεθεξόντων τῆς τοῦ θεοῦ βασιλείας ἐν ἀφθάρτοις καὶ ἀθανάτοις σώμασιν, μόνον τὸν Χριστὸν καὶ τὴν σάρκα ἣν ἀνείληφεν ἀποστερεῖ αὐτῆς. καὶ οὐ φρίττει τὸν ἀρχηγὸν τῆς ἀναστάσεως, τὸν τῆς αἰωνίου ζωῆς τοῖς πᾶσιν αἴτιον, ἐκπεσεῖσθαι τῆς βασιλείας οὐ μόνον. ἀλλὰ καὶ αὐτῆς τῆς ζωῆς ἀποφαινόμενος· ὥσπερ ἂν εἴ τις ὀφθαλμοὺς μὲν δῷ, φῶς δὲ τὸ τῆς τούτων χορηγὸν ἐκλάμψεως ἀνέλοι. καὶ οὔτε ὁ τοσοῦτος τοῦ θεοῦ ἄγγελος Γαβριὴλ οὔτε ὁ μέγας προφήτης Δανιὴλ, περὶ οὑ ἐλέχθη »μὴ σύ σοφώτερος εἶ τοῦ Δανιήλ;« οὔτε ὁ τοσοῦτος Ἡσαΐας οὔθ’ ὁ λοιπὸς τῶν προφητῶν χορὸς τοιαῦτα μὴ γράφειν μηδὲ φρονεῖν τὸν ἄνδρα ἔπεισαν, οὔτ’ αὐτοὶ Ἰουδαῖοι, παρ’ οἷς ὁ προσδοκώμενος εἰσέτι νῦν Χριστός, ὃν Ἠλειμμένον καλεῖν εἰώθασιν, ἀγήρω τὴν βασιλείαν καὶ ἀθάνατον ἕξειν ἐλπίζεται. ἀλλὰ καὶ τούτων γέγονε",
+ "candidate_score": 0.626934,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_79",
+ "bdc_text": "es sind der buͤcher vil , die verpotten sind , aber under der andern ist Pasquino in astaseDie älteste italienische Ausgabe von Celio Secondo Curiones \"Pasquino in estasi\" ist undatiert und nennt Rom als ( fiktiven ) Erscheinungsort ( vgl. Kutter , Curione 284 , Nr. 4 ) ;",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_50",
+ "psc_text": "Pamphilii Caesareae Palaestinae episcopi, de demonstratione evangelica libri decem. quibus accessere nondum bactenus editi nee visi contra Marcelum Ancyrae episcopum libri duo: de ecclesiastica theologia tres. omnia studio R. Μ. latine facta, notis illustrata: et indicibus loco suo necessariis locupletata. Parisiis 1628., in dem sie »mit leidlicher Sorgfalt in Bezug auf den Text, mit schlechter, ungleichmäßiger lateinischer Übersetzung, aber mit gelehrten Anmerkungen von Richard Montagu (Mo) herausgegeben wurdenZahn a. a. Ο. S. 2. Die Schreibung des Namens Montacutius schwankt nach Allibones Dictionary of English literature II s. v. zwischen Montagu, Montague und Mountagu. Die Gelehrsamkeit M.’s versagt selten, wie in der Note zu p. 37, c 7 »ἐγὼ ἐκ τοῦ πατρὸς ἐξῆλθον καὶ ἥκω] hoc ubi dictum sit a servatore, nescio etc.««. Jedenfalls war es vor allem ein nicht gewöhnliches Maß von philologischer Begabung, was Montagu zur Herstellung eines leidlichen Textes befähigte. Denn seine handschriftlichen Mittel waren durchaus nicht hervorragend.",
+ "candidate_score": 0.626858,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_35",
+ "bdc_text": "nach im ist gerytten der grösser sunAlfonso ( II. ) d'Este ( 1533-1597 ) , ab 1559 Herzog von Ferrara . - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_101",
+ "psc_text": "τῇ ἡμετέρᾳ ἐκκλησίᾳ, γενόμενος ἐπετίμησεν τῷ διαβόλῳ κατὰ τὴν προφητείαν εἰπὼν »ἄπελθε ὀπίσω μου, σατανᾶ, ὅτι σκάνδαλον εἶ ἐμοῖ«. οὗτος τοίνυν ἐστὶν ὁ ἱερεὺς ὁ μέγας, οὗ τύπον ἔσωζεν ὁ τηνικαῦτα Ἰησοῦς. οὐ γὰρ ἦν δυνατὸν ἐκεῖνον μέγαν κληθῆναι ἱερέα, καίτοι ἔνδοξον ἐν πᾶσιν γεγονότα, Μωσέως μὴ ὀνομασθέντος μεγάλου (οὕπω γὰρ μέγας ἦν Μωσῆς, ὅτι καὶ θεράπων ἤκουσεν θεοῦ καὶ θεὸς τοῦ Φαραὼ ὑπ’ αὐτοῦ τοῦ θεοῦ ὠνομάσθη) εἰ δέ τις κατὰ τοῦτο μέγαν εἰρῆσθαι τὸν Ἰησοῦν νομίζοι, ὅτι αὐτὸς ἠξιώθη εἰσαγαγεῖν τὸν λαὸν εἰς τὴν ἁγίαν γῆν καὶ ἕτερα πολλὰ θαυμαστὰ ἐποίησεν, γνώτω καὶ διὰ τούτου, ὅτι οὐ τῷ τυπικῷ τοσοῦτον διέφερεν πράγματι τὸ λεχθὲν μέγεθος ἐπὶ τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ τῷ μικρὸν ὕστερον τὸν ἑαυτοῦ λαὸν εἰς τὴν μεγάλην ταύτην Ἱερουσαλὴμ εἰσαγαγεῖν μέλλοντι. ὁρᾶς ὅσον ἠγνόησεν ἀποπλανηθεὶς τῆς ἱστορίας, κα��� μὴ δυνηθεὶς ἐπιστῆσαι τῷ ὑπὸ τοῦ προφήτου Ζαχαρίου δηλωθέντι Ἰησοῦ. ὁ μὲν γὰρ ἦν υἱὸς Ἰωσεδὲκ, φυλῆς Λευιτῶν ἀπὸ",
+ "candidate_score": 0.61987,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31_33",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. : Paolo Portone , in : DBI XLIII 383-390 .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_54",
+ "psc_text": "3), der andere von den beiden in Oxford schon damals vorhandenen (vgl. zu p. 110 a 10). Nach dem oben über die Handschriften Gesagten ist aber klar, daß sein Text ein durchaus befriedigender selbst dann nicht geworden wäre, wenn der Druck sorgfältiger corrigiert, die Bibelstellen und Marcellfragmente reinlicher herausgestellt wären. Dennoch begnügte man sich lange mit Montagus TextEin schlechter Nachdruck existiert von 1688, vgl. Fabricius-Harles a. a. Ο VII, 394, Zahn a. a. Ο. S. 2, Anm. 3., und einzig Christian Heinrich Georg Rettberg (Re) lieferte in seinen MarcellianaGottingae 1794. schätzenswerte Beiträge zur Textkritik, wenn auch nur auf Grund der Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th.",
+ "candidate_score": 0.617012,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_35",
+ "bdc_text": "nach im ist gerytten der grösser sunAlfonso ( II. ) d'Este ( 1533-1597 ) , ab 1559 Herzog von Ferrara . - Lit. :",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_43",
+ "psc_text": "4. 155, 9. 160, 1. 171, 25. 174, 8Hinzu kommen noch im kritischen Apparat nicht notierte Stellen, wie z. B. 4, 33 (ἀγέννητον V2), 23, 25 (γεγεννῆσθαι V2, ebenso 24, 2), 131, 19 εἰδωλολατρίαν V2, ebenso 132, 34), 34), 16 (γεννώμενος V2).. Besonders wichtig sind aber die Lücken in V* (V1) S. 54, 19. und 55, 27—29, von denen V2 die beiden letzten überhaupt nicht und die erste ganz falsch ausgefüllt hat. Hatte er wirklich einen von unabhängigen Codex zur Hand, so mußte er mindestens S. 54, 21 aus ihm herstellen können, da diese Zeilen auch im Venetus vorhanden waren und in ihm erst später durch Zufall zerstört sindVgl. Νachträge und Berichtigungen zu d. St.. Hiernach scheint es ausgeschlossen, daß V2 bei aus einer andern handschriftlichen Quelle schörfte. Aus Eigenen würde er dann aber auch die auf ihn entfallenden hinzugefügt haben, nämlich: S. 33, 5f ὅρα τὸν εὐσέβιον ὅπως καὶ",
+ "candidate_score": 0.616423,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_31_33",
+ "bdc_text": ", späterer Bischof von Ferrara und Kardinal. - Lit. : Paolo Portone , in : DBI XLIII 383-390 .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_52",
+ "psc_text": "etc., V hat aber ὅλον i. Τ.; p. 4 b 1 »διδασκόμενος] in margine codicis erat διαστελλόμενος«, so V i. Τ.; p. 43 c 2 »εἰς αὐτὸν ἀσεβῶντα] satis liquet legend, εἰς αὐτὸν ἀσεβῶν τὸν«, so V i. Τ.; 53 ab »διὸ ἐπανάγει] hiatus erat in exemplari, forte sie supplendus: εἰ δέ τι γένοιτο, περὶ τῆς«, in V ist aber nach ἐπάγει noch erhalten, wenn auch fast unleserlich: λέγων (?) εἰ δέ τις περὶ usw. Montagu kann also nur eine der jüngeren Abschriften im Auge haben, wenn er Lesarten seines »exemplar« anführt (vgl. Note zu p. 52 b 8, 53 ab, 148b 10 usw.). Er hat aber gar nicht eine einzige Handschrift gehabt, sondern neben der eigentlich seinen, die sich besonders daraus müßte feststelleu lassen, daß in ihr auch das ganze Stück meiner Ausgabe S. 104, 33 (καὶ) — 105 21 (μείζων μού ἐστιν) fehlte (vgl. zu p. 110 a",
+ "candidate_score": 0.614045,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_36",
+ "bdc_text": "Alessandro Marcigliano , Chivalric festivals at the court of Alfonso II d'Este , Oxford 2003 .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_250",
+ "psc_text": "εἰς ἄπειρον κατὰ τὴν τοῦ Μαρκέλλου διδασκαλίαν. εἰκότως ἄρα ταῦτα βασιλέα τὸν ὡς ἀληθῶς θεοφιλῆ καὶ τρισμακάριον κατὰ τοῦ ἀνδρὸς ἐκίνει, καίτοι μυρία κολακεύσαντος καὶ πολλὰ βασιλέως ἐγκώμια αὐτοῦ ἐν συγγράμματι διελθόντος. ταῦτα δὲ καὶ τὴν ἁγίαν σύνοδον ἐν τῇ βασιλικῇ συνελθοῦσαν πόλει ἐξ ἐπαρχιῶν διαφόρων Πόντου καὶ Καππαδοκίας Ἀσίας τε καὶ Φρυγίας καὶ Βιθυνίας Θρᾴκης τε καὶ τῶν ἐπέκεινα μερῶν στηλιτεύειν τὸν ἄνδρα διὰ τῆς κατ’ αὐτοῦ γραφῆς καὶ μὴ θέλουσαν ἐξεβιάζετο. ταῦτα καὶ ἡμᾶς ἐπὶ τὴν μετὰ χεῖρα ἐξέτασιν προελθεῖν κατηνάγκασεν, ὁμοῦ καὶ τοῖς δόξασιν τῇ ἁγίᾳ συνόδῳ παρισταμένους, ὁμοῦ καὶ τοῖς συλλειτουργοῖς προστάξασιν τοῦτο πρᾶξαι τὸ ἱκανὸν ποιουμένους. μάλιστα δέ μοι ἀναγκαῖον ἡγοῦμαι γεγενῆσθαι τὸ γράμμα διὰ τοὺς ἠδικῆσθαι τὸν ἄνδρα νενομικότας. χρὴ γὰρ ἀποθεραπεῦσαι τὴν τῶν ἡμετέρων ἀδελφῶν ὑπόνοιαν διὰ τοῦ φανερὰν καταστῆσαι τὴν μακροῖς μὲν χρόνοις ἐμφωλεύσασαν αὐτῷ εἰς τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ ἀπιστίαν, νυνὶ δὲ ἐληλεγμένην διὰ τῆς αὐτοῦ γραφῆς, ἣν μηδενὸς καλοῦντος αὐτόμολος",
+ "candidate_score": 0.608351,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_36",
+ "bdc_text": "Alessandro Marcigliano , Chivalric festivals at the court of Alfonso II d'Este , Oxford 2003 .",
+ "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_71",
+ "psc_text": "Erich Klostermann. ΕΥΣΕΒΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΜΦΙΛΟΥ ΤΩΝ ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΕΛΛΟΥ ΤΟΥ ΑΓΚΥΡΑΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ Λόγος Α′ αʹ πόθεν ὁρμώμενος ὁ Μάρκελλος τουτὶ τὸ σύγγραμμα ἔγραψεν. βʹ ὅτι οὐδὲ τὰς θείας ἐξηκρίβου γραφάς. γʹ Μαρκέλλου περὶ τῶν παρ’ Ἕλλησιν παροιμιῶν. δʹ ὅτι τήν τε ἐκκλησιαστικὴν διδασκαλίαν καὶ τοὺς προεστῶτας αὐτῆς διέβαλλεν. πόθεν ὁρμώμενος ὁ Μάρκελλος τουτὶ τὸ σύγγραμμα ἔγραψεν Ἡ ὑπόθεσις αὐτῷ τῆς γραφῆς μισαδελφία κατέστη, τὸ δὲ ταύτης αἴτιον ζῆλος καὶ φθόνος, ἃ δὴ καὶ ἄλλους μυρίους εἰς κακῶν ἔσχατα κατεκρήμνισεν· ζῆλος γοῦν καὶ φθόνος ἀρχῆθεν ἀδελφοκτονίαν εἰργάσαντο. ἔνθεν ὁρμηθεὶς ὁ ἀνήρ, ἓν τουτὶ γράψας καὶ μόνον ὡς μήποτ’ ὤφελεν σύγγραμμα, εὐθὺς ἀρχόμενος ἀφ’ ἑστίας τοῖς ἁγίοις τοῦ θεοῦ λειτουργοῖς πολεμεῖν προὔθετο, ἀφέμενος τοῦ λέγειν τε καὶ γράφειν πρὸς τὸ μέγα καὶ πολὺ στῖφος τῶν τὴν αὐτοῦ χώραν λυμαινομένων αἱρεσιωτῶν, ὃ δὴ καὶ μάλιστα πράττειν ἐχρῆν (εἴπερ τις αὐτῷ παρῆν σωτηρίου λόγου δύναμις) ποιμένος ἀγαθοῦ δίκην ὥσπερ τινὰς λύκους καὶ θῆρας τοὺς ἐχθροὺς",
+ "candidate_score": 0.603196,
+ "ce_score": null
+ }
+ ]
+ },
+ {
+ "rank": 9,
+ "cf_id": "cf052",
+ "work_id": "027_Prosper-Aquitanus_Chronicon-Prosperi-Aquitanici",
+ "max_score": 0.681504,
+ "ce_confirmed": false,
+ "evidence": [
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84_86",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "027_Prosper-Aquitanus_Chronicon-Prosperi-Aquitanici_window_29",
+ "psc_text": "jus suum vertit. Nec ab ecclesiarum despoliatione [ Al. despolitatione] abstinens, quas et sacris vasibus exinanitas, et sacerdotum administratione privatas, non jam divini cultus loca, sed suorum jussit esse habitacula. In universum captivi populi ordinem saevus, sed praecipue nobilitati et religioni infensus, ut non discerneretur, hominibus magis, an Deo bellum intulisset. Carthago a Vandalis capta, anno postquam Romana esse coeperat, 585 [ Alias 583.] ( Annis Domin. 444) 17 VALENTINIANO V AUGUSTO ET ANATHOLIO COSS. Defuncto Sixto episcopo, 40 amplius diebus Romana Ecclesia sine antistite fuit, mirabili pace atque patientia adventum diaconi Leonis exspectans, quem tunc inter Aetium et Albinum amicitiae redintegrandae gratia Galliae detinebant, quasi ideo longius esset abductus, ut electi meritum et eligentium judicium probaretur. Igitur LEO diaconus legatione publica accitus, et gaudenti patriae praesentatus, 43 Romanae Ecclesiae episcopus ordinatur. Geisericus Siciliam graviter affligens, accepto nuntio de Sebastiano ab Hispania ad Africam transeunte, celeriter Carthaginem rediit, ratus periculosum",
+ "candidate_score": 0.681504,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84_86",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde . Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "027_Prosper-Aquitanus_Chronicon-Prosperi-Aquitanici_window_22",
+ "psc_text": "BASSO ET ANTIOCHO COSS. Congregata apud Ephesum plus ducentorum synodo sacerdotum, Nestorius cum haeresi nominis sui, et cum multis Pelagianis, qui cognatum sibi dogma juvabant, damnatur. Ad Scotos in Christum credentes ordinatur a papa Coelestino Palladius, et primus episcopus mittitur. ( Annis Domin. 436) (Anni ab Abraham. 2450) 9 AETIO ET VALERIO COSS. Romanae Ecclesiae XLII praeficitur episcopus SIXTUS annis 8, diebus 19, totius orbis pace et consensione mirabili. Bonifacius ab Africa ad Italiam per urbem venit, accepta Magistri militum dignitate, qui cum sibi resistentem Aetium praelio superasset, paucos post dies morbo exstinctus est. Aetius vero cum deposita potestate in agro suo degeret, ibique eum quidam inimicus ejus repentino incursu opprimere tentasset, profugus ad urbem, atque illinc ad Dalmatiam, deinde Pannoniam ad Hunnos pervenit: quorum amicitia, auxilioque usus pacem principum, et jus interpollatae potestatis obtinuit. Romanorum. ( Annis Domin. 437) 10 THEODOSIO XIV ET MAXIMO COSS. Maxima urbis regiae pars",
+ "candidate_score": 0.681398,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_85_87",
+ "bdc_text": "Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ; nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s .",
+ "psc_chunk_id": "027_Prosper-Aquitanus_Chronicon-Prosperi-Aquitanici_window_30",
+ "psc_text": "amicitiae redintegrandae gratia Galliae detinebant, quasi ideo longius esset abductus, ut electi meritum et eligentium judicium probaretur. Igitur LEO diaconus legatione publica accitus, et gaudenti patriae praesentatus, 43 Romanae Ecclesiae episcopus ordinatur. Geisericus Siciliam graviter affligens, accepto nuntio de Sebastiano ab Hispania ad Africam transeunte, celeriter Carthaginem rediit, ratus periculosum sibi ac suis fore, si vir bellandi peritus recipiendae Carthagini incubuisset. Verum ille amicum se magis quam hostem videri volens, diversa omnia apud Barbaros, quam praesumpserat, reperit: eaque spes causa illi maximae calamitatis et infelicissimae mortis fuit. Romanorum. ( Annis Domin. 445) 18 CYRO V. C CONSULE. Theodosius imperator bellum contra Vandalos movet, Ariobinda et Anaxilla atque Germano ducibus cum magna classe directis, qui longis cunctationibus negotium differentes, Siciliae magis oneri, quam Africae praesidio fuerunt. ( Annis Domin. 446) (Anni ab Abraham 2460) 19 Dioscoro ET EUDOXIO COSS. Hunnis Thraciam et Illyricum saeva depopulatione vastantibus, exercitus, qui in Sicilia morabatur,",
+ "candidate_score": 0.663475,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_85_87",
+ "bdc_text": "Zu dieser Zeit sympathisierte er mit dem reformatorisch gesinnten Kreis um Juan de Valdés und machte die Bekanntschaft des ebenso ausgerichteten Peter Martyr Vermigli . Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ; nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s .",
+ "psc_chunk_id": "027_Prosper-Aquitanus_Chronicon-Prosperi-Aquitanici_window_29",
+ "psc_text": "jus suum vertit. Nec ab ecclesiarum despoliatione [ Al. despolitatione] abstinens, quas et sacris vasibus exinanitas, et sacerdotum administratione privatas, non jam divini cultus loca, sed suorum jussit esse habitacula. In universum captivi populi ordinem saevus, sed praecipue nobilitati et religioni infensus, ut non discerneretur, hominibus magis, an Deo bellum intulisset. Carthago a Vandalis capta, anno postquam Romana esse coeperat, 585 [ Alias 583.] ( Annis Domin. 444) 17 VALENTINIANO V AUGUSTO ET ANATHOLIO COSS. Defuncto Sixto episcopo, 40 amplius diebus Romana Ecclesia sine antistite fuit, mirabili pace atque patientia adventum diaconi Leonis exspectans, quem tunc inter Aetium et Albinum amicitiae redintegrandae gratia Galliae detinebant, quasi ideo longius esset abductus, ut electi meritum et eligentium judicium probaretur. Igitur LEO diaconus legatione publica accitus, et gaudenti patriae praesentatus, 43 Romanae Ecclesiae episcopus ordinatur. Geisericus Siciliam graviter affligens, accepto nuntio de Sebastiano ab Hispania ad Africam transeunte, celeriter Carthaginem rediit, ratus periculosum",
+ "candidate_score": 0.659197,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_88_90",
+ "bdc_text": "Friedrich Roth , Augsburgs Reformationsgeschichte , Bd. 3 , München 1907 , S. 240-244. 472f ) . Nach der protestantischen Niederlage im Schmalkaldischen Krieg siedelte er nach England über , wo er sich als Leiter der italienischen Fremdengemeinde bis zur Thronbesteigung Marias I. 1553 aufhielt . Nach einem vorübergehenden Aufenthalt in Genf wurde Ochino 1555 schließlich Pfarrer der vertriebenen Locarner in Zürich ( Zürich StA , A 350 , Fasz. 5 ) , wo er sich durch eine rege Publikationstätigkeit auszeichnete .",
+ "psc_chunk_id": "027_Prosper-Aquitanus_Chronicon-Prosperi-Aquitanici_window_30",
+ "psc_text": "amicitiae redintegrandae gratia Galliae detinebant, quasi ideo longius esset abductus, ut electi meritum et eligentium judicium probaretur. Igitur LEO diaconus legatione publica accitus, et gaudenti patriae praesentatus, 43 Romanae Ecclesiae episcopus ordinatur. Geisericus Siciliam graviter affligens, accepto nuntio de Sebastiano ab Hispania ad Africam transeunte, celeriter Carthaginem rediit, ratus periculosum sibi ac suis fore, si vir bellandi peritus recipiendae Carthagini incubuisset. Verum ille amicum se magis quam hostem videri volens, diversa omnia apud Barbaros, quam praesumpserat, reperit: eaque spes causa illi maximae calamitatis et infelicissimae mortis fuit. Romanorum. ( Annis Domin. 445) 18 CYRO V. C CONSULE. Theodosius imperator bellum contra Vandalos movet, Ariobinda et Anaxilla atque Germano ducibus cum magna classe directis, qui longis cunctationibus negotium differentes, Siciliae magis oneri, quam Africae praesidio fuerunt. ( Annis Domin. 446) (Anni ab Abraham 2460) 19 Dioscoro ET EUDOXIO COSS. Hunnis Thraciam et Illyricum saeva depopulatione vastantibus, exercitus, qui in Sicilia morabatur,",
+ "candidate_score": 0.648786,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_86",
+ "bdc_text": "Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "027_Prosper-Aquitanus_Chronicon-Prosperi-Aquitanici_window_30",
+ "psc_text": "amicitiae redintegrandae gratia Galliae detinebant, quasi ideo longius esset abductus, ut electi meritum et eligentium judicium probaretur. Igitur LEO diaconus legatione publica accitus, et gaudenti patriae praesentatus, 43 Romanae Ecclesiae episcopus ordinatur. Geisericus Siciliam graviter affligens, accepto nuntio de Sebastiano ab Hispania ad Africam transeunte, celeriter Carthaginem rediit, ratus periculosum sibi ac suis fore, si vir bellandi peritus recipiendae Carthagini incubuisset. Verum ille amicum se magis quam hostem videri volens, diversa omnia apud Barbaros, quam praesumpserat, reperit: eaque spes causa illi maximae calamitatis et infelicissimae mortis fuit. Romanorum. ( Annis Domin. 445) 18 CYRO V. C CONSULE. Theodosius imperator bellum contra Vandalos movet, Ariobinda et Anaxilla atque Germano ducibus cum magna classe directis, qui longis cunctationibus negotium differentes, Siciliae magis oneri, quam Africae praesidio fuerunt. ( Annis Domin. 446) (Anni ab Abraham 2460) 19 Dioscoro ET EUDOXIO COSS. Hunnis Thraciam et Illyricum saeva depopulatione vastantibus, exercitus, qui in Sicilia morabatur,",
+ "candidate_score": 0.648475,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_86_88",
+ "bdc_text": "Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ; nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s . Friedrich Roth , Augsburgs Reformationsgeschichte , Bd. 3 , München 1907 , S. 240-244. 472f ) .",
+ "psc_chunk_id": "027_Prosper-Aquitanus_Chronicon-Prosperi-Aquitanici_window_30",
+ "psc_text": "amicitiae redintegrandae gratia Galliae detinebant, quasi ideo longius esset abductus, ut electi meritum et eligentium judicium probaretur. Igitur LEO diaconus legatione publica accitus, et gaudenti patriae praesentatus, 43 Romanae Ecclesiae episcopus ordinatur. Geisericus Siciliam graviter affligens, accepto nuntio de Sebastiano ab Hispania ad Africam transeunte, celeriter Carthaginem rediit, ratus periculosum sibi ac suis fore, si vir bellandi peritus recipiendae Carthagini incubuisset. Verum ille amicum se magis quam hostem videri volens, diversa omnia apud Barbaros, quam praesumpserat, reperit: eaque spes causa illi maximae calamitatis et infelicissimae mortis fuit. Romanorum. ( Annis Domin. 445) 18 CYRO V. C CONSULE. Theodosius imperator bellum contra Vandalos movet, Ariobinda et Anaxilla atque Germano ducibus cum magna classe directis, qui longis cunctationibus negotium differentes, Siciliae magis oneri, quam Africae praesidio fuerunt. ( Annis Domin. 446) (Anni ab Abraham 2460) 19 Dioscoro ET EUDOXIO COSS. Hunnis Thraciam et Illyricum saeva depopulatione vastantibus, exercitus, qui in Sicilia morabatur,",
+ "candidate_score": 0.646809,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_87_89",
+ "bdc_text": "nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s . Friedrich Roth , Augsburgs Reformationsgeschichte , Bd. 3 , München 1907 , S. 240-244. 472f ) . Nach der protestantischen Niederlage im Schmalkaldischen Krieg siedelte er nach England über , wo er sich als Leiter der italienischen Fremdengemeinde bis zur Thronbesteigung Marias I. 1553 aufhielt .",
+ "psc_chunk_id": "027_Prosper-Aquitanus_Chronicon-Prosperi-Aquitanici_window_29",
+ "psc_text": "jus suum vertit. Nec ab ecclesiarum despoliatione [ Al. despolitatione] abstinens, quas et sacris vasibus exinanitas, et sacerdotum administratione privatas, non jam divini cultus loca, sed suorum jussit esse habitacula. In universum captivi populi ordinem saevus, sed praecipue nobilitati et religioni infensus, ut non discerneretur, hominibus magis, an Deo bellum intulisset. Carthago a Vandalis capta, anno postquam Romana esse coeperat, 585 [ Alias 583.] ( Annis Domin. 444) 17 VALENTINIANO V AUGUSTO ET ANATHOLIO COSS. Defuncto Sixto episcopo, 40 amplius diebus Romana Ecclesia sine antistite fuit, mirabili pace atque patientia adventum diaconi Leonis exspectans, quem tunc inter Aetium et Albinum amicitiae redintegrandae gratia Galliae detinebant, quasi ideo longius esset abductus, ut electi meritum et eligentium judicium probaretur. Igitur LEO diaconus legatione publica accitus, et gaudenti patriae praesentatus, 43 Romanae Ecclesiae episcopus ordinatur. Geisericus Siciliam graviter affligens, accepto nuntio de Sebastiano ab Hispania ad Africam transeunte, celeriter Carthaginem rediit, ratus periculosum",
+ "candidate_score": 0.641315,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_87_89",
+ "bdc_text": "nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s . Friedrich Roth , Augsburgs Reformationsgeschichte , Bd. 3 , München 1907 , S. 240-244. 472f ) . Nach der protestantischen Niederlage im Schmalkaldischen Krieg siedelte er nach England über , wo er sich als Leiter der italienischen Fremdengemeinde bis zur Thronbesteigung Marias I. 1553 aufhielt .",
+ "psc_chunk_id": "027_Prosper-Aquitanus_Chronicon-Prosperi-Aquitanici_window_20",
+ "psc_text": "Exinde gentibus, quae uti navibus nesciebant, dum a concertantibus in auxilium vocantur, mare pervium factum est, bellique contra Bonifacium coepti in Sigisvultum comitem cura translata est. Gens Vandalorum ab Hispaniis ad Africam transiit. ( Annis Domin. 432) 5 FELICE ET TAURO COSS. Nestorius Constantinopolitanus episcopus novum Ecclesiis molitur errorem inducere, praedicans Christum ex Maria hominem tantum, et non Deum natum, eique divinitatem collatam esse pro merito. Huic impietati praecipua Cyrilli Alexandrini episcopi industria, et Papae Coelestini repugnat auctoritas. Pars Galliarum propinqua Rheno, quam Franci possidendam occupaverunt, Aetii comitis armis recepta. ( Annis Domin. 433) 6 FLORENTIO ET DIONYSIO COSS. Felice ad patritiam dignitatem provecto, Aetius magister militum factus est. Agricola Pelagianus, Severiani episcopi Pelagiani filius, Ecclesias Britanniae dogmatis sui insinuatione corrupit, sed ad actionem Palladii diaconi papa Coelestinus Germanum Antisiodorensem episcopum vice sua mittit, ut deturbatis haereticis Britannos ad catholicam fidem dirigat. ( Annis. Domin. 434) 7 THEODOSIO XIII ET",
+ "candidate_score": 0.64035,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_86",
+ "bdc_text": "Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "027_Prosper-Aquitanus_Chronicon-Prosperi-Aquitanici_window_29",
+ "psc_text": "jus suum vertit. Nec ab ecclesiarum despoliatione [ Al. despolitatione] abstinens, quas et sacris vasibus exinanitas, et sacerdotum administratione privatas, non jam divini cultus loca, sed suorum jussit esse habitacula. In universum captivi populi ordinem saevus, sed praecipue nobilitati et religioni infensus, ut non discerneretur, hominibus magis, an Deo bellum intulisset. Carthago a Vandalis capta, anno postquam Romana esse coeperat, 585 [ Alias 583.] ( Annis Domin. 444) 17 VALENTINIANO V AUGUSTO ET ANATHOLIO COSS. Defuncto Sixto episcopo, 40 amplius diebus Romana Ecclesia sine antistite fuit, mirabili pace atque patientia adventum diaconi Leonis exspectans, quem tunc inter Aetium et Albinum amicitiae redintegrandae gratia Galliae detinebant, quasi ideo longius esset abductus, ut electi meritum et eligentium judicium probaretur. Igitur LEO diaconus legatione publica accitus, et gaudenti patriae praesentatus, 43 Romanae Ecclesiae episcopus ordinatur. Geisericus Siciliam graviter affligens, accepto nuntio de Sebastiano ab Hispania ad Africam transeunte, celeriter Carthaginem rediit, ratus periculosum",
+ "candidate_score": 0.638963,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_86",
+ "bdc_text": "Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ;",
+ "psc_chunk_id": "027_Prosper-Aquitanus_Chronicon-Prosperi-Aquitanici_window_22",
+ "psc_text": "BASSO ET ANTIOCHO COSS. Congregata apud Ephesum plus ducentorum synodo sacerdotum, Nestorius cum haeresi nominis sui, et cum multis Pelagianis, qui cognatum sibi dogma juvabant, damnatur. Ad Scotos in Christum credentes ordinatur a papa Coelestino Palladius, et primus episcopus mittitur. ( Annis Domin. 436) (Anni ab Abraham. 2450) 9 AETIO ET VALERIO COSS. Romanae Ecclesiae XLII praeficitur episcopus SIXTUS annis 8, diebus 19, totius orbis pace et consensione mirabili. Bonifacius ab Africa ad Italiam per urbem venit, accepta Magistri militum dignitate, qui cum sibi resistentem Aetium praelio superasset, paucos post dies morbo exstinctus est. Aetius vero cum deposita potestate in agro suo degeret, ibique eum quidam inimicus ejus repentino incursu opprimere tentasset, profugus ad urbem, atque illinc ad Dalmatiam, deinde Pannoniam ad Hunnos pervenit: quorum amicitia, auxilioque usus pacem principum, et jus interpollatae potestatis obtinuit. Romanorum. ( Annis Domin. 437) 10 THEODOSIO XIV ET MAXIMO COSS. Maxima urbis regiae pars",
+ "candidate_score": 0.63712,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_86_88",
+ "bdc_text": "Als er 1542 wegen Häresieverdachts nach Rom bestellt wurde , floh er nach Genf und leitete die dortige italienische Gemeinde ; nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s . Friedrich Roth , Augsburgs Reformationsgeschichte , Bd. 3 , München 1907 , S. 240-244. 472f ) .",
+ "psc_chunk_id": "027_Prosper-Aquitanus_Chronicon-Prosperi-Aquitanici_window_29",
+ "psc_text": "jus suum vertit. Nec ab ecclesiarum despoliatione [ Al. despolitatione] abstinens, quas et sacris vasibus exinanitas, et sacerdotum administratione privatas, non jam divini cultus loca, sed suorum jussit esse habitacula. In universum captivi populi ordinem saevus, sed praecipue nobilitati et religioni infensus, ut non discerneretur, hominibus magis, an Deo bellum intulisset. Carthago a Vandalis capta, anno postquam Romana esse coeperat, 585 [ Alias 583.] ( Annis Domin. 444) 17 VALENTINIANO V AUGUSTO ET ANATHOLIO COSS. Defuncto Sixto episcopo, 40 amplius diebus Romana Ecclesia sine antistite fuit, mirabili pace atque patientia adventum diaconi Leonis exspectans, quem tunc inter Aetium et Albinum amicitiae redintegrandae gratia Galliae detinebant, quasi ideo longius esset abductus, ut electi meritum et eligentium judicium probaretur. Igitur LEO diaconus legatione publica accitus, et gaudenti patriae praesentatus, 43 Romanae Ecclesiae episcopus ordinatur. Geisericus Siciliam graviter affligens, accepto nuntio de Sebastiano ab Hispania ad Africam transeunte, celeriter Carthaginem rediit, ratus periculosum",
+ "candidate_score": 0.637083,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_49_51",
+ "bdc_text": "bis 25 . Juni in Busseto ( Prov . Parma , Emilia- Romagna ) statt ; s. Pastor V 489-493 ;",
+ "psc_chunk_id": "027_Prosper-Aquitanus_Chronicon-Prosperi-Aquitanici_window_22",
+ "psc_text": "BASSO ET ANTIOCHO COSS. Congregata apud Ephesum plus ducentorum synodo sacerdotum, Nestorius cum haeresi nominis sui, et cum multis Pelagianis, qui cognatum sibi dogma juvabant, damnatur. Ad Scotos in Christum credentes ordinatur a papa Coelestino Palladius, et primus episcopus mittitur. ( Annis Domin. 436) (Anni ab Abraham. 2450) 9 AETIO ET VALERIO COSS. Romanae Ecclesiae XLII praeficitur episcopus SIXTUS annis 8, diebus 19, totius orbis pace et consensione mirabili. Bonifacius ab Africa ad Italiam per urbem venit, accepta Magistri militum dignitate, qui cum sibi resistentem Aetium praelio superasset, paucos post dies morbo exstinctus est. Aetius vero cum deposita potestate in agro suo degeret, ibique eum quidam inimicus ejus repentino incursu opprimere tentasset, profugus ad urbem, atque illinc ad Dalmatiam, deinde Pannoniam ad Hunnos pervenit: quorum amicitia, auxilioque usus pacem principum, et jus interpollatae potestatis obtinuit. Romanorum. ( Annis Domin. 437) 10 THEODOSIO XIV ET MAXIMO COSS. Maxima urbis regiae pars",
+ "candidate_score": 0.635613,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_87_89",
+ "bdc_text": "nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s . Friedrich Roth , Augsburgs Reformationsgeschichte , Bd. 3 , München 1907 , S. 240-244. 472f ) . Nach der protestantischen Niederlage im Schmalkaldischen Krieg siedelte er nach England über , wo er sich als Leiter der italienischen Fremdengemeinde bis zur Thronbesteigung Marias I. 1553 aufhielt .",
+ "psc_chunk_id": "027_Prosper-Aquitanus_Chronicon-Prosperi-Aquitanici_window_30",
+ "psc_text": "amicitiae redintegrandae gratia Galliae detinebant, quasi ideo longius esset abductus, ut electi meritum et eligentium judicium probaretur. Igitur LEO diaconus legatione publica accitus, et gaudenti patriae praesentatus, 43 Romanae Ecclesiae episcopus ordinatur. Geisericus Siciliam graviter affligens, accepto nuntio de Sebastiano ab Hispania ad Africam transeunte, celeriter Carthaginem rediit, ratus periculosum sibi ac suis fore, si vir bellandi peritus recipiendae Carthagini incubuisset. Verum ille amicum se magis quam hostem videri volens, diversa omnia apud Barbaros, quam praesumpserat, reperit: eaque spes causa illi maximae calamitatis et infelicissimae mortis fuit. Romanorum. ( Annis Domin. 445) 18 CYRO V. C CONSULE. Theodosius imperator bellum contra Vandalos movet, Ariobinda et Anaxilla atque Germano ducibus cum magna classe directis, qui longis cunctationibus negotium differentes, Siciliae magis oneri, quam Africae praesidio fuerunt. ( Annis Domin. 446) (Anni ab Abraham 2460) 19 Dioscoro ET EUDOXIO COSS. Hunnis Thraciam et Illyricum saeva depopulatione vastantibus, exercitus, qui in Sicilia morabatur,",
+ "candidate_score": 0.631217,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_87",
+ "bdc_text": "nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s .",
+ "psc_chunk_id": "027_Prosper-Aquitanus_Chronicon-Prosperi-Aquitanici_window_29",
+ "psc_text": "jus suum vertit. Nec ab ecclesiarum despoliatione [ Al. despolitatione] abstinens, quas et sacris vasibus exinanitas, et sacerdotum administratione privatas, non jam divini cultus loca, sed suorum jussit esse habitacula. In universum captivi populi ordinem saevus, sed praecipue nobilitati et religioni infensus, ut non discerneretur, hominibus magis, an Deo bellum intulisset. Carthago a Vandalis capta, anno postquam Romana esse coeperat, 585 [ Alias 583.] ( Annis Domin. 444) 17 VALENTINIANO V AUGUSTO ET ANATHOLIO COSS. Defuncto Sixto episcopo, 40 amplius diebus Romana Ecclesia sine antistite fuit, mirabili pace atque patientia adventum diaconi Leonis exspectans, quem tunc inter Aetium et Albinum amicitiae redintegrandae gratia Galliae detinebant, quasi ideo longius esset abductus, ut electi meritum et eligentium judicium probaretur. Igitur LEO diaconus legatione publica accitus, et gaudenti patriae praesentatus, 43 Romanae Ecclesiae episcopus ordinatur. Geisericus Siciliam graviter affligens, accepto nuntio de Sebastiano ab Hispania ad Africam transeunte, celeriter Carthaginem rediit, ratus periculosum",
+ "candidate_score": 0.609009,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_87",
+ "bdc_text": "nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s .",
+ "psc_chunk_id": "027_Prosper-Aquitanus_Chronicon-Prosperi-Aquitanici_window_22",
+ "psc_text": "BASSO ET ANTIOCHO COSS. Congregata apud Ephesum plus ducentorum synodo sacerdotum, Nestorius cum haeresi nominis sui, et cum multis Pelagianis, qui cognatum sibi dogma juvabant, damnatur. Ad Scotos in Christum credentes ordinatur a papa Coelestino Palladius, et primus episcopus mittitur. ( Annis Domin. 436) (Anni ab Abraham. 2450) 9 AETIO ET VALERIO COSS. Romanae Ecclesiae XLII praeficitur episcopus SIXTUS annis 8, diebus 19, totius orbis pace et consensione mirabili. Bonifacius ab Africa ad Italiam per urbem venit, accepta Magistri militum dignitate, qui cum sibi resistentem Aetium praelio superasset, paucos post dies morbo exstinctus est. Aetius vero cum deposita potestate in agro suo degeret, ibique eum quidam inimicus ejus repentino incursu opprimere tentasset, profugus ad urbem, atque illinc ad Dalmatiam, deinde Pannoniam ad Hunnos pervenit: quorum amicitia, auxilioque usus pacem principum, et jus interpollatae potestatis obtinuit. Romanorum. ( Annis Domin. 437) 10 THEODOSIO XIV ET MAXIMO COSS. Maxima urbis regiae pars",
+ "candidate_score": 0.605691,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_87",
+ "bdc_text": "nach Stationen in Basel und Straßburg wurde er Ende 1545 Leiter der italienischen Gemeinde in Augsburg ( s .",
+ "psc_chunk_id": "027_Prosper-Aquitanus_Chronicon-Prosperi-Aquitanici_window_30",
+ "psc_text": "amicitiae redintegrandae gratia Galliae detinebant, quasi ideo longius esset abductus, ut electi meritum et eligentium judicium probaretur. Igitur LEO diaconus legatione publica accitus, et gaudenti patriae praesentatus, 43 Romanae Ecclesiae episcopus ordinatur. Geisericus Siciliam graviter affligens, accepto nuntio de Sebastiano ab Hispania ad Africam transeunte, celeriter Carthaginem rediit, ratus periculosum sibi ac suis fore, si vir bellandi peritus recipiendae Carthagini incubuisset. Verum ille amicum se magis quam hostem videri volens, diversa omnia apud Barbaros, quam praesumpserat, reperit: eaque spes causa illi maximae calamitatis et infelicissimae mortis fuit. Romanorum. ( Annis Domin. 445) 18 CYRO V. C CONSULE. Theodosius imperator bellum contra Vandalos movet, Ariobinda et Anaxilla atque Germano ducibus cum magna classe directis, qui longis cunctationibus negotium differentes, Siciliae magis oneri, quam Africae praesidio fuerunt. ( Annis Domin. 446) (Anni ab Abraham 2460) 19 Dioscoro ET EUDOXIO COSS. Hunnis Thraciam et Illyricum saeva depopulatione vastantibus, exercitus, qui in Sicilia morabatur,",
+ "candidate_score": 0.601711,
+ "ce_score": null
+ }
+ ]
+ },
+ {
+ "rank": 10,
+ "cf_id": "cf025",
+ "work_id": "066_Gregorius-I_Prolegomena",
+ "max_score": 0.681094,
+ "ce_confirmed": false,
+ "evidence": [
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_82_84",
+ "bdc_text": "s. Emidio Campi , Michelangelo e Vittoria Colonna , un dialogo artistico-teologico ispirato da Bernardino Ochino , e altri saggi di storia della Riforma , Turin 1994 , S. 21f. di frad Bernardino Verbessert aus Pernardino ( oder umgekehrt? ) . da Siena Bernardino Ochino ( Occhin , Oechin , Ochinus ; eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Gregorius-I_Prolegomena_window_273",
+ "psc_text": "ὅπως ἐν τῇ τῆς διηγήσεως τάξει ἐπανέλθῃς.
Alio quoque tempore Servandus diaconus atque abbas ejus monasterii quod in Campaniae partibus a
Alio quoque tempore Servandus diaconus atque abbas ejus monasterii quod in Campaniae partibus a
Petr. Mira res valde, et vehementer stupenda.
Gregor. Fixum tene, Petre, quod loquor: quia animae videnti Creatorem angusta est omnis creatura. Quamlibet etenim parum de luce Creatoris aspexerit, breve ei fit omne quod creatum est: quia ipsa luce visionis intimae, mentis laxatur sinus, tantumque expanditur in Deo, ut superior existat mundo: fit vero ipsa videntis anima etiam super semetipsam. Cumque in Dei lumine rapitur super se, in interioribus ampliatur; et dum se sub se conspicit",
+ "candidate_score": 0.663621,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_84",
+ "bdc_text": "eigentlich Benedetto Tomasini ) , geb. 1487 in Oca/Siena , gestorben Ende 1564 , war einer der bekanntesten italienischen Reformatoren. 1503 trat er in den Orden der Franzis kaner-Observanten ein , 1534 trat er zu den Kapuzinern über , zu deren Generalvikar er 1538 und 1541 gewählt wurde .",
+ "psc_chunk_id": "066_Gregorius-I_Prolegomena_window_273",
+ "psc_text": "ὅπως ἐν τῇ τῆς διηγήσεως τάξει ἐπανέλθῃς.
Alio quoque tempore Servandus diaconus atque abbas ejus monasterii quod in Campaniae partibus a
Alio quoque tempore Gothus quidam pauper spiritu ad conversionem venit: quem Dei vir Benedictus sic ) οὖν ὑπῆρχεν ἐν τῷ μοναστηρίῳ, ἥτις ἦν ὀσπρίου πλήρης· ὑπεράνω δὲ ταύτης αἰφνίδιον διὰ τῆς τοῦ θεοφόρου πατρὸς εὐχῆς, τρισκαίδεκα νομίσματα ηὑρέθησαν. Ἅπερ ὁ σημειοφόρος Βενέδικτος ἐκέλευσεν ἐνεχθῆναι, καὶ τῷ τεθλιμμένῳ δοθῆναι ἀνδρὶ, εἰπὼν πρὸς αὐτόν· « Ἄπελθε, τέκνον, καὶ τὰ μὲν δώδεκα νομίσματα",
+ "candidate_score": 0.622781,
+ "ce_score": null
+ },
+ {
+ "bdc_chunk_id": "11791_sent_119",
+ "bdc_text": "I Bolognino ( für freundliche Auskunft danken wir Herrn Benedikt Zäch , Münzkabinett Winterthur ). , das macht 9 haller .",
+ "psc_chunk_id": "066_Gregorius-I_Prolegomena_window_212",
+ "psc_text": "fuisse correptum, ita ut jam pilis cadentibus cutis intumesceret, atque increscentem saniem occultare non posset. Qui ad virum Dei ab eodem patre ejus missus est et saluti pristinae sub omni celeritate restitutus.
Alio quoque tempore Gothus quidam pauper spiritu ad conversionem venit: quem Dei vir Benedictus