diff --git "a/11/11300.json" "b/11/11300.json" new file mode 100644--- /dev/null +++ "b/11/11300.json" @@ -0,0 +1,6298 @@ +{ + "letter_id": "11300", + "bd_url": "https://www.bullinger-digital.ch/letter/11300", + "dominant_topic": 1, + "topic_dist": [ + 0.052256, + 0.061637, + 0.052525, + 0.055653, + 0.047795, + 0.042313, + 0.045237, + 0.055643, + 0.045927, + 0.047404, + 0.046624, + 0.044815, + 0.045577, + 0.049955, + 0.049452, + 0.052885, + 0.04401, + 0.054835, + 0.053547, + 0.051908 + ], + "citations": [ + { + "rank": 1, + "cf_id": "cf012", + "work_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1", + "max_score": 0.683602, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_88", + "bdc_text": "] Domino Heinricho Bullingero , episcopo Tigurino vigilantissimo doctissimoque , in domino perquam venerando suo .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_125", + "psc_text": "domino bene uaIerc. (69) Demofilus episcopus a Beroe, opto uos in domino bene ualere. (70) Euticius episcopus aFilippopoli, opto uos in domino bene ualere. (71) Seuerus episcopus a Gabula, opto uos in domino bene ualere. (72) Thimotheus episcopus ab Ancialo, opto uos in domino bene ualere. (73) Ualens episcopus a Mursa, opto uos in domino bene ualere. EXPLICIT DECRETUM SVNODl ORIENTALIUM APUD SERDICAM EPISCOPORUM A PARTE ARRIANORUM, QVOD MISERUNT AD AFRICAM. 1 Bosra (= Boslra Arabiae ) Fed gusra AT Gusia Cy 2 Demofilus y demofilius AC 4 Gabula (Syriae) Fed cabula AC edd. Gabala Le Quien II 797 5 Ancialo (Rhudnpes) Fed (cf. Ancialis in Itin. Antonini 229, 2) Anchialo Hardouin ancylu A ancylo SaC anquilo Fab Anchilo Cou 9 quod Cy QUEM x1 V. Epistula syn. Ariminensis et gesta Nicaena(359). Cou VIII Epist. ipsa. Beatissimo et gloriosissimo Augusto Constantio synodus Ariminensis. § 1 Iubente deo et praecepto pietatis", + "candidate_score": 0.683602, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_86_88", + "bdc_text": "Os . Myconius tuus . [ Adresse auf der Rückseite : ] Domino Heinricho Bullingero , episcopo Tigurino vigilantissimo doctissimoque , in domino perquam venerando suo .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_125", + "psc_text": "domino bene uaIerc. (69) Demofilus episcopus a Beroe, opto uos in domino bene ualere. (70) Euticius episcopus aFilippopoli, opto uos in domino bene ualere. (71) Seuerus episcopus a Gabula, opto uos in domino bene ualere. (72) Thimotheus episcopus ab Ancialo, opto uos in domino bene ualere. (73) Ualens episcopus a Mursa, opto uos in domino bene ualere. EXPLICIT DECRETUM SVNODl ORIENTALIUM APUD SERDICAM EPISCOPORUM A PARTE ARRIANORUM, QVOD MISERUNT AD AFRICAM. 1 Bosra (= Boslra Arabiae ) Fed gusra AT Gusia Cy 2 Demofilus y demofilius AC 4 Gabula (Syriae) Fed cabula AC edd. Gabala Le Quien II 797 5 Ancialo (Rhudnpes) Fed (cf. Ancialis in Itin. Antonini 229, 2) Anchialo Hardouin ancylu A ancylo SaC anquilo Fab Anchilo Cou 9 quod Cy QUEM x1 V. Epistula syn. Ariminensis et gesta Nicaena(359). Cou VIII Epist. ipsa. Beatissimo et gloriosissimo Augusto Constantio synodus Ariminensis. § 1 Iubente deo et praecepto pietatis", + "candidate_score": 0.673656, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_86_88", + "bdc_text": "Os . Myconius tuus . [ Adresse auf der Rückseite : ] Domino Heinricho Bullingero , episcopo Tigurino vigilantissimo doctissimoque , in domino perquam venerando suo .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_122", + "psc_text": "domino bene ualere. (59) Xonnius episcopus a Laudocia, opto uos in domino bene ualere. (60) Pantagatus episcopus ab Attalias, opto uos in domino bene ualere. (61) Flaccus episcopus ab Ieropoli, opto uos in domino bene ualere. (62) Sisinnius episcopus a Perge, opto uos in domino bene ualere. (03) Diogenes episcopus, opto uos in domino bene ualere. (64) Cresconius episcopus, opto uos in domino bene ualere. (65) Nestorius episcopus, opto uos in domino bene ualere. (66) Ammonius episcopus, opto uos in domino bene ualere. (67) Eugenius episcopus, opto uos in domino bene ualere. 1 Licia (Pisidiae) Fed lizia ACy Bizya Hardouin Coleli Hyzia Mansi 2 Aneyra Hardouin Le Quien I 799 ancara AS'Cy Ancyra = Ancyra_ Ferrea (Lydiue); cj. Studien II 85 4 Lato Cou lueto A; cf. 'Ισαὰϰ ev Myτου̃ς in Breurario Melitiano (PG XXV 376 M). Letus fuit oppidum Aegypti na diae; cf. Studien II 85 sq. 5 suscripso", + "candidate_score": 0.663055, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_86_88", + "bdc_text": "Os . Myconius tuus . [ Adresse auf der Rückseite : ] Domino Heinricho Bullingero , episcopo Tigurino vigilantissimo doctissimoque , in domino perquam venerando suo .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_375", + "psc_text": "Domino beatissimo papae Iulio Valens et Ursacius. § 1 Quoniam constat nos antehac multa grauia de nomine Athanasii episcopi litteris nostris insinuasse atque litteris sanctitatis tuae conuenti eius rei, de qua significauimus non praestitissc rationem, profitemur apud sanctitatem tuam praesentibus, cunctis presbyteris fratribus nostris omnia, quae antehac ad aures nostras peruenerunt de nomine praedicti, falsa nobis esse 3 Ediderunt epislulam secundum Fab uel Cou Labbe-Cossast II 723, Hardouin I 691, Coustant, Epp. Pontif. 403-406, Coleti II 768 sq., Mansi III 167 sq. 4 RENITNTIATIONE A 6 PERSCRIB.SIT A 7 Ursacius] add. s. dy 10 praestitisse y praestitit se A 11 cunctis praesentibus Cy 13 uestras (ύμϖv) Cou falsa] add. a TC Cou, qui reicit ad initium epistulae EPMHSEIA AIIO TOY PQMAIKOY TH∑ HPO∑ IOYAION EIII∑TOAH∑ IIEPI TH∑ METANOIA∑ OYP∑AKIOY KAI ΟΥΑΛΕΝΤΟ∑. Κυρίῳ μαϰαριωτάτῳ πάπą 'Ιουλίῳ Οὐρσάϰιος xai Οὐάλης 'Επειδὴ συέστηϰεν ἡμᾱς πρὸ τούτου πολλά re xai δειvἁ περἰ 'Αθαr ασίοv", + "candidate_score": 0.660333, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_86_88", + "bdc_text": "Os . Myconius tuus . [ Adresse auf der Rückseite : ] Domino Heinricho Bullingero , episcopo Tigurino vigilantissimo doctissimoque , in domino perquam venerando suo .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_117", + "psc_text": "Filetus episcopus a Iuliopoli, opto uos in domino bene ualere. (34) Squirius episcopus a Mareota, opto uos in domino bene ualere. (35) Filetus episcopus a Cratia, opto uos in domino bene ualere. (36) Timasarcus episcopus, opto uos in domino bene ualere. (37) Eusebius episcopus a Magnesia, opto uos in domino bene ualere. (38) Quirius episcopus a Filadelfia, opto uos in domino bene ualere. (39) Pison episcopus ab Adanis, opto uos in domino bene ualere. (40) Thimotheus episcopus, opto uos in domino bene ualere. (41) Eudemon episcopus a Thaneos, opto uos in domino bene ualere. (42) Callinicus episcopus a Pelusio, opto uos in domino bene ualere. (43) Eusebius episcopus a Pergamo, opto uos in domino bene ualere. (44) Leucadas episcopus ab Ilio, opto uos in domino bene ualere. (45) Niconius episcopus a Troadosopto uos in domino bene ualere. (46) Adamantius episcopus a Cio, opto uos in domino bene ualere. (47) Edesius", + "candidate_score": 0.660252, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_86_88", + "bdc_text": "Os . Myconius tuus . [ Adresse auf der Rückseite : ] Domino Heinricho Bullingero , episcopo Tigurino vigilantissimo doctissimoque , in domino perquam venerando suo .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_109", + "psc_text": "αὐτὸς] Byr. hdbetur notu accus. Subscriptiones. § 1 [Opto uos in domino bene ualere]., (1) Stephanus episcopus Antiochiae prouinciae Siriae Coelae, opto uos min domino bene ualere. (2) Olympius episcopus Doliceus, opto uos in domino bene ualere. (3) Gerontius episcopus Raphaniae (,opto uos in domino bene ualere). (4) Menofantus episcopus ab Ephesoopto uos in domino bene ualere. (5) Paulus episcopus, opto uos in domino bene ualere. (6) Eulalius episcopus ab Amasias, opto uos in domino bene ualere. (7) Machedonius episcopus a Mopsuestia, opto uos in domino bene ualere. (8) Thelafius episcopus a Calchedonia, opto uos in domino bene ualere. (9) Acacius episcopus a Caesarea, opto uos in domino bene ualere. (10) TheodonisTheodorus episcopus ab Heraclia, opto uos in domino bene ualere. (11) Quintianus episcopus a Gaza, opto uos in domino bene ualere. (12) Marcus episcopus ab Aretusa, opto uos in domino bene ualere. 2 Formula opto uos elc. hoc loco", + "candidate_score": 0.657744, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_86_88", + "bdc_text": "Os . Myconius tuus . [ Adresse auf der Rückseite : ] Domino Heinricho Bullingero , episcopo Tigurino vigilantissimo doctissimoque , in domino perquam venerando suo .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_118", + "psc_text": "uos in domino bene ualere. (43) Eusebius episcopus a Pergamo, opto uos in domino bene ualere. (44) Leucadas episcopus ab Ilio, opto uos in domino bene ualere. (45) Niconius episcopus a Troadosopto uos in domino bene ualere. (46) Adamantius episcopus a Cio, opto uos in domino bene ualere. (47) Edesius episcopus a Coo, opto uos in domino bene ualere. (48) Theodulus episcopus a Neoeaesarea, opto uos in domino bene ualere. (49) Sion episcopus, opto uos in domino bene ualere. 1 l'ison y pyson A Troenada (Galatiae) Fed (cf. Basilius Notit. 277 ó Τϱοϰνάδων et Studien II 79) troada ACy (sell cf. infra n. 45 Niconius ep. a Trnados) Tcnedo Hardouin Coleli Mansi 3 ab lleliopoli Hardauin Coleti Mansi 4 Squirius Fed (cl. in Sludien II 79-81 uarias formas 'Ισχυᾱς, 'Ισχυϱίων, Seyrus, Scyras, Squiras) quirius A, sed Quirius decinatur n Κύϱιος et est nomen diuersum; cf. infra n. 38 Quirius ep.", + "candidate_score": 0.657741, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_86_88", + "bdc_text": "Os . Myconius tuus . [ Adresse auf der Rückseite : ] Domino Heinricho Bullingero , episcopo Tigurino vigilantissimo doctissimoque , in domino perquam venerando suo .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_114", + "psc_text": "domino bene ualere. (21) Machedonius episcopus a Birito, opto uos in domino bene ualere. (22) Eusebius episcopus ab Dorilaio, opto uos in domino bene ualere. (23) Basilius episcopus ab Anquira, opto uos in domino bene ualere. (24) Prohaeresius episcopus a Sinopa, opto uos in domino bene ualere. (25) Eustatius episcopus ab Epiphania, opto uos in domino bene ualere. (26) Pancratius episcopus a Parnaso, opto uos in domino bene ualere. (27) Eusebius episcopus a Pergamo, opto uos in domino bene ualere. (28) Sabinianus episcopus at Chadimena, opto uos in domino bene ualere. (29) Bitinicus episcopus a Zelon, opto uos in domino bene ualere. (30) Dominius episcopus a t Polidiane, opto uos in domino bene ualere. 1 Roso Hardouin roeo ACy Rhodo (Ciliciae) Coleti Mansi 2 Eugenius Le Quien I 1029 Lysinia Le Quien I1029 lisicia A Larissa Hardouin Coleti Mansi 4 Docimio Fed docimo ACy 5 Dianius Hardouin (ct. Διάνιος in", + "candidate_score": 0.655173, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_51_53", + "bdc_text": "ne quem amplius nostri recipiant in foedus et ne quem ex ecclesiasticis eiiciant suo loco atque ut adsint contra Turcam . Primum admiserunt nostri , sed hac lege , ne et ipsi in suum foedus quendam admittant et libera sit defensio etiam non foederatorum seu ut promittatur talibus quies . Hoc responsum me restituit in spem .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_188", + "psc_text": "nos non oportere, quod in collatione apud omnes integrum recognouimus, nec a fide recessuros, quam per prophetas a deo patre per Christum dominum nostrum docente spiritu sancto et in euangeliis et in apostolis omnibus suscepimus, et per traditionem patrum secundum successionem apostolorum usque ad tractatum apud Nicheam habitum contra heresim, quae tunc temporis exurrexerat, posita nunc usque permanet. quibus om- z nibus nec addendum aliquid credimus nec minui posse manifestum 2 Ediderunt definitionem secundum Fab uel Cou Baronius ad a. 359 n. XVI sq., Binius I 478, Ed. regia III 192, Labbe-Cossart II 795, Hardouin I 711 nq., Coleli II 897 sq., Mansi III 298 sq. 3 DEFINITIO) add. catholica y 4 TERRAENAM A 7 nos recedere Cy 10 tert. et] ut ACm1y 11 traditione A n positā ACml positum y INCIPIT PRAEFATIO. Placitum est in concilio habito, in quo credimus posse placere omnibus catholicis, [ut] a symbolo accepto recedi", + "candidate_score": 0.64964, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_54_56", + "bdc_text": "Alterum itidem permiserunt , modo scholis et parochiis provideant ex bonis ecclesiarum , et tertium quoque , si cęteri status auxilia similiter ferant . Verum has leges renuit orator , ut intelligas nil nisi fraudes fovere istos . Obtulit tandem inducias in sex menses , et priusquam responsum , dictum est aliud quidpiam novi adlaturum esse cęsarianum .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_270", + "psc_text": "u) A istis CFab A in mg.: de falsis criniinibus quo marcello e o intetabant heretisi (sic) s adsimularunt Cy quam Mclitii fuisse presbyterum et omnino non habuisse Melitium apnt Mareotam ecclesiam uel ministrum. et tamen eum, qui nec esset presbyter, nunc pro opiscopo produxerunt, ut hoc nomine obstupefaciant audientes enrum calumnias. Lectus cst autem lilxr conministri nostri Marcelli et inuonta est Eusebii commentatio. quae enim proposita quaestione Marcellus diocbat, haec tamquam ab ipso confessa fingebant. lecta sunt igitur rt haec et sequentia et practerita quaestionum et recta fides uiri reperta est ; neque enim a sancta 12 neo essct Bal necesse W 16 commentatio Hal commendatio W 17 sequantia IV πδεσβύτερον Μελιτι̇ον γεγενη̃σθαι μηδέ õλως έσχηϰέναι Μελίτιον ἐιςτόν . Μαρεώτην έϰϰλησιαν η̃ λειτουργόν. xai ο̃μως τόν μηδέ πρεσβύτερον τυγχά- ροvταvrv w; έπισϰοπον ijyayov, iva τω̜̃όνóματιτη̄ συϰοϕ τούς άϰούοντας. 6. 'Ανεγνώσθη de xai τό aayygajijta τοῡ συλλειτουργοῡ Μαρϰέλλου xai evoe/h]", + "candidate_score": 0.648935, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_88", + "bdc_text": "] Domino Heinricho Bullingero , episcopo Tigurino vigilantissimo doctissimoque , in domino perquam venerando suo .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_122", + "psc_text": "domino bene ualere. (59) Xonnius episcopus a Laudocia, opto uos in domino bene ualere. (60) Pantagatus episcopus ab Attalias, opto uos in domino bene ualere. (61) Flaccus episcopus ab Ieropoli, opto uos in domino bene ualere. (62) Sisinnius episcopus a Perge, opto uos in domino bene ualere. (03) Diogenes episcopus, opto uos in domino bene ualere. (64) Cresconius episcopus, opto uos in domino bene ualere. (65) Nestorius episcopus, opto uos in domino bene ualere. (66) Ammonius episcopus, opto uos in domino bene ualere. (67) Eugenius episcopus, opto uos in domino bene ualere. 1 Licia (Pisidiae) Fed lizia ACy Bizya Hardouin Coleli Hyzia Mansi 2 Aneyra Hardouin Le Quien I 799 ancara AS'Cy Ancyra = Ancyra_ Ferrea (Lydiue); cj. Studien II 85 4 Lato Cou lueto A; cf. 'Ισαὰϰ ev Myτου̃ς in Breurario Melitiano (PG XXV 376 M). Letus fuit oppidum Aegypti na diae; cf. Studien II 85 sq. 5 suscripso", + "candidate_score": 0.648009, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_57_59", + "bdc_text": "Expectatur id , quid sit . Inducię si fuerint pactę , de conventu agetur doctiorum et sęcularium ad certum numerum in urbem Nurenbergensem . Hęc certa sunt omnia .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_156", + "psc_text": "pars episcoporum, quae sequebatur, Ursacium, Ualentem, Gcrminium et Gaium quasi in auctores mali intellectus sententiam promeremus, id est, ut a nostra communione segregarentur. § 2 Sed quia in comminus positi uniuersa tractauimus et uniuersa discussimus inuenimusque, quod nulli displicere debeat, id est fidem in his catholicam iuxta professionem suam, cui et nos subscripsimus omnes, neque umquam haeretieoshaereticos fuisse et ideo, quia pacis concordia apud deum rps est maxima, placuit, ut communi consensu nostro omnia, quae apud Ariminum tractata sunt, in irritum deducantur et communio eorum deo fauente integra conueniret nec quisquam in discidio remaneat, quod eos aut maculare possit aut debeat. et ideo, ut dixi, quia praesentes sumus, unusquisque debet dicere, an rectum sit, quod prosecutus sum, et manu sua suscribere'. ab uniuersis episcopis dictum est 'placet' et suscripserunt. Textus narratiuus. § 1 (7). Quae sitit autem fidei confessio, cui postea subscripserunt, quam etiam Ualens secum in Ariminum pertulit, ex", + "candidate_score": 0.646626, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_51_53", + "bdc_text": "ne quem amplius nostri recipiant in foedus et ne quem ex ecclesiasticis eiiciant suo loco atque ut adsint contra Turcam . Primum admiserunt nostri , sed hac lege , ne et ipsi in suum foedus quendam admittant et libera sit defensio etiam non foederatorum seu ut promittatur talibus quies . Hoc responsum me restituit in spem .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_68", + "psc_text": "consuetudinem non habemus nec ecclcsiaecclesia dei.sed ncc haec docere aliquos patimur nec nouas traditiones inducere, ne proditores fidei traditoresque scripturarum diuinarum, quod nefas est, dicamur, ne a domino et ab hominibus condamnemur. § 22 Uerum illi supradicti etiam haec aduersus nos machinahanturmachinabantur. et quoniam sciebant nos non posse sibi scelestorum beneficio communicare. ex scriptis nos imperatorum terreretenere putabant, ut inuitos ad suam communionem traherent. et spectabant diuidi totius mundi profundam ecclesiae aeternamque pacem propter Athanasium et Marcellum, per quos nomen domini blasphematur in gentibus. quos oportebat, si in se aliquid timoris dei habuissent, ne turbor iste. qui per ipsos natus est. permaneret, a sua prauissima praesumtione uel sero discedere. ne ipsorum causa contra sese seindereturscinderetur ecclesia. aut si in his, qui pro ipsis certantur, metus dei esset. etiamsi nihil damnabile apud ipsos inueniretur. tamen uel quod propter ipsos unitas ecclesiae scinditur et propter insanam rabiem cupiditatemque honoris pax profunda subuertitur.", + "candidate_score": 0.64658, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_51_53", + "bdc_text": "ne quem amplius nostri recipiant in foedus et ne quem ex ecclesiasticis eiiciant suo loco atque ut adsint contra Turcam . Primum admiserunt nostri , sed hac lege , ne et ipsi in suum foedus quendam admittant et libera sit defensio etiam non foederatorum seu ut promittatur talibus quies . Hoc responsum me restituit in spem .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_11", + "psc_text": "II. Domino sanctissimo fratri Gregorio episcopo EuscbiusEusebius in domino salutem. Epistula Eusebii ep. Ueroellensis (c. 360). Cou XI 5 cap. 1 § 1 (5). Litteras sinceritatis tuae accepi, quibus, ut decet episcopum et dei sacerdotem, transgressori te Ossio didici restitisse et cadentibus plurimis Arimino in communicatione l alentis, Ursacii et ceterorum, quos ipsi agnito blasphemiae crimine ante damnauerunt, tuum adsensum denegasse, fidem scilicet seruans, quam patres Nicheani scripserunt. gratulamur. tibi in hoc, gratulamur et nobis, quia hoc uiuis proposito et hac fide pollens nostri dignatus es meminisse. § 2 permanenti autem tibi in eadem confessione et nullam cum ypocritis retinenti socictatemsocietatem nostram tibi communicationem promitte. quibus potes tractatibus, quanto labore praeuales, transgressores obiurga, infideles increpa nihil metuens de regno saecuJarisaeculari, ut fecisti, quia potior est, qui in nobis est, quam qui in hoc mundo. 2 sqq. cf. Sulpic. Seuer. chron. 1145 14 cf. Libell. precum 34 (CSEL LIII 15) 1", + "candidate_score": 0.646402, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_49_51", + "bdc_text": "OratorJohann von Weeze . cęsaris magna pertinacia hęret in his tribus articulis : ne quem amplius nostri recipiant in foedus et ne quem ex ecclesiasticis eiiciant suo loco atque ut adsint contra Turcam .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_276", + "psc_text": "22 γεγενημένα Theod παϱόντων] add. ϰαὶ Theod (A) 25 άδελϕοὶ άγαπητοὶ Theod ούχ ύπαϰούουσν Theod obedire noluerunt Cass 27 α̃πεϱ Theod 28 έπεδειϰνυντο Theod έπεὶ] έτι Theod Cass supra haec omnia etiam olim depositos atque eiectos ecclesia propter hcresimheresim Arrii non solum susceperunt, sed etiam in maiorem prouexerunt gradum, diacones quidem in presbyterium, de presbyteris autem in episcopatum propter nihil aliud, nisi ut impiam doctrinam dilatare ac disscminaredisseminare possent et piam corrumperent fidem. sunt autem istorum post Eusebios duos auctores etiam Theodorus ab Heraclia, Narcissus a Neroniade de Cilicia, Stephanus ex Antiocia, Georgius (ex) Laudocia -licet timens non adfuerit de Oriente —, Acacius ex Caesarea Palestinae, Menofantus ex Epheso Asiae, Ursacius a Singiduno Maesiae, Ualens ex Myrsa Pannoniae. etenim 5-10 d. ep. synodi Sardicensis Benignifica 5 (infra p. 184, 5—8) 3 presbiteris A presbyterio y 6 euseuio A Euscbium (Kusebios susp. Cou) y duo Fab thednrus A 7 nerodiadc A", + "candidate_score": 0.645139, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_54_56", + "bdc_text": "Alterum itidem permiserunt , modo scholis et parochiis provideant ex bonis ecclesiarum , et tertium quoque , si cęteri status auxilia similiter ferant . Verum has leges renuit orator , ut intelligas nil nisi fraudes fovere istos . Obtulit tandem inducias in sex menses , et priusquam responsum , dictum est aliud quidpiam novi adlaturum esse cęsarianum .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_212", + "psc_text": "c. aliud agi, quam existimabatur, tamen propensiore cura rem omnem hoc uoluniineuolumine placuit exponere. raptim enim tunc haec per nos § 3 ingerebantur, corruptio cuangeliorum, deprauatio fidei et simulata Christi nominis blasphema confessio. et necesse fuit in eo sermone omnia esse praepropera, inconposita, confusa, quia, quanto nos inpensiore cura audientiam quaereremus, tanto illi pertinaciore studio audicntiaeaudientiae contrairent. cap. 6 § 1 Incipiam igitur ab his, quae proxime gesta sunt, id est ex eo tempore, quo primum in Arelatensi oppido frater et comminister meus Paulinus, ecclesiae Triuerorum episcopus, eorum se perditioni simulationique non miscuit. et qualis fuit illa sententia, exponam, § 2 a qua referens uoluntatem indignus ecclesiae ab episcopis, dignus exilio a rege est iudicatus. atque hoc ita fieri non rerum ordo, sed ratio ex praesentibus petita demonstrat, ut ex his primum confessio potius fidei quam fauor in hominem intellegatur, cx quibus in eum, qui adsensus his non est, coepit", + "candidate_score": 0.642838, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_58_60", + "bdc_text": "Inducię si fuerint pactę , de conventu agetur doctiorum et sęcularium ad certum numerum in urbem Nurenbergensem . Hęc certa sunt omnia . Pręterea contentio est inter Frechtumin der Vorlage Frectum .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_156", + "psc_text": "pars episcoporum, quae sequebatur, Ursacium, Ualentem, Gcrminium et Gaium quasi in auctores mali intellectus sententiam promeremus, id est, ut a nostra communione segregarentur. § 2 Sed quia in comminus positi uniuersa tractauimus et uniuersa discussimus inuenimusque, quod nulli displicere debeat, id est fidem in his catholicam iuxta professionem suam, cui et nos subscripsimus omnes, neque umquam haeretieoshaereticos fuisse et ideo, quia pacis concordia apud deum rps est maxima, placuit, ut communi consensu nostro omnia, quae apud Ariminum tractata sunt, in irritum deducantur et communio eorum deo fauente integra conueniret nec quisquam in discidio remaneat, quod eos aut maculare possit aut debeat. et ideo, ut dixi, quia praesentes sumus, unusquisque debet dicere, an rectum sit, quod prosecutus sum, et manu sua suscribere'. ab uniuersis episcopis dictum est 'placet' et suscripserunt. Textus narratiuus. § 1 (7). Quae sitit autem fidei confessio, cui postea subscripserunt, quam etiam Ualens secum in Ariminum pertulit, ex", + "candidate_score": 0.641763, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_54_56", + "bdc_text": "Alterum itidem permiserunt , modo scholis et parochiis provideant ex bonis ecclesiarum , et tertium quoque , si cęteri status auxilia similiter ferant . Verum has leges renuit orator , ut intelligas nil nisi fraudes fovere istos . Obtulit tandem inducias in sex menses , et priusquam responsum , dictum est aliud quidpiam novi adlaturum esse cęsarianum .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_235", + "psc_text": "uocati non uenerunt, sicut praediximus, ostendentes etiam ex his falsitatem suam et non solum commentatitiam fraudem aut exquisitam ucrsutiamuersutiam, quam fecerunt prodentes per 2 nostrum susp. Cou A in mg.: ossius eps prefuit synhodo serdicensi 4 qui] A Fab Hardoum, del. Eng qua coni. Cou, sed uidelur potius constructio mutari uel lege: qua-sustinuit, (nieretur), ut 5 utilitati A ut deleri uull Cou 7 nostris] suppl. absentibus Cou; cf. injra W et textum graecum 10 et .om.y 11 prodentes Cp.c. prudentes A uocationibus, uidelicet episcopis conuentis et praecipue bonae senectutis Osio, qui propter tempus et confessionem et tantum laborem [ex] omni reucrentia dignus uidctur, et expectantibus et adhortantibus eos ingredi, quo ea, quae de absentibus conministris rumigerarunt et scripserunt, haec praesentes conuincant. sed uocati non uenerunt, sicut diximus, sed monstrantes ex hoc calumniam suam et non solum insidias et factiones fecerunt clamantes per 12 conucntis Fed conuentibus W Bal conuenientibus Eng", + "candidate_score": 0.641277, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_22_24", + "bdc_text": "Ex aliis praeterea literis Ein entsprechender Brief ließ sich nicht auffinden . ad me constat Genevates senatus et fratres sollicitatos esse per literas Sadoletos Brief an die Genfer vom 18 . März 1539 , ein Aufruf zur Bewahrung der Einheit der Kirche , ist gedruckt in :", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_421", + "psc_text": "§ 3 secutus denique litteras caritatis uestrae, quas de nomine supradicti Athanasii ad nos dedistis, sciatis his litteris, quas ad unanimitatem uestram dedi, me cum omnibus uobis et cum uniuersis episcopis ecclesiae catholicae pacem habere, supradictum autem Athanasium alienum csseisse a communione mea siue ecclesiae Romanae et a consortio litterarum et ecclesiasticarum. Textus narratiuus § 1 Quid in his litteris non sanctitatis, quid non ex metu dei eueniens est? sed Potamius et Epictetus, dum damnare urbis Romae cpiscopumepiscopum gaudent, sicut in Ariminensi synodo continetur, audire 2 Ediderunt epislulam Baronius ad a. 352 n. XII, Binius I 466, Ed. regia 111140 sq., Labbe-Cossart II 752, Coleti II 807, Mansi III 208 3 LIUERI A EPISCOPI] EPIST A 6 urbis Romae episcopus y 9 maiorum Cy maiorem A 12 nenisset A, Ca. c. de del. y disciplinam A 13 exigit Cm2 Fab 14 pręs 1 A ueniret Cy uenisset A 18 uestram", + "candidate_score": 0.639633, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_10_12", + "bdc_text": "non receptum in foedusVgl . oben Nr. 1256 , 6f. neque recipiendum , donec reformarit ecclesiam . Quę scripsisti ex Romanensi quodam de regno AnglięSiehe oben Nr. 1253 , 13-17. , tribunus vetus Altbürgermeister Jakob Meyer . postea praelegit mihi , et in coena eiusdem diei literas vidi scriptas Italice , quę continebant eadem , insuper autem Gallum König Franz I. effecisse , ut pax sit facta inter cęsarem Karl V .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_421", + "psc_text": "§ 3 secutus denique litteras caritatis uestrae, quas de nomine supradicti Athanasii ad nos dedistis, sciatis his litteris, quas ad unanimitatem uestram dedi, me cum omnibus uobis et cum uniuersis episcopis ecclesiae catholicae pacem habere, supradictum autem Athanasium alienum csseisse a communione mea siue ecclesiae Romanae et a consortio litterarum et ecclesiasticarum. Textus narratiuus § 1 Quid in his litteris non sanctitatis, quid non ex metu dei eueniens est? sed Potamius et Epictetus, dum damnare urbis Romae cpiscopumepiscopum gaudent, sicut in Ariminensi synodo continetur, audire 2 Ediderunt epislulam Baronius ad a. 352 n. XII, Binius I 466, Ed. regia 111140 sq., Labbe-Cossart II 752, Coleti II 807, Mansi III 208 3 LIUERI A EPISCOPI] EPIST A 6 urbis Romae episcopus y 9 maiorum Cy maiorem A 12 nenisset A, Ca. c. de del. y disciplinam A 13 exigit Cm2 Fab 14 pręs 1 A ueniret Cy uenisset A 18 uestram", + "candidate_score": 0.638947, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_51", + "bdc_text": "ne quem amplius nostri recipiant in foedus et ne quem ex ecclesiasticis eiiciant suo loco atque ut adsint contra Turcam .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_296", + "psc_text": "add. τὸν άπὸ Μυϱσω��ν τη̃ν αννονίας Theod 21 Μηνόϕαντον] add. τὸν ὰπὸ 'Εϕέσου Theod Γεώϱγιον] add. τὸν ἀπὸ Λαοδιϰείας T ieod ϕοβηϑέντεσ μὴ παϱε- γένοντο Theod (RrzT) metuentes non uenerint Cass ἐώασ ps episcopo quondam Alexandriae deiectus est et quod sit tam ille quam etiam ceteri, qui conprehensi sunt, furoris ArrianiAmani et propter obiecta crimina —, hos omnes aequali sorte deiecit sancta synodus de episcopatus gradu et iudicauimus non solum illos episcopos non esse, sed neque communionem quidem cum fidelibus habere; sepa- rantes enim filium et alienantes uerbum a patre separari ab ecclesia catholica oportet et alienos esse a nomine Christiapo. sint igitur nobis anathema, eo quod ausi sunt adulterare uerbum ueritatis, apostoli cuius est praeceptum: si quis uobis 8 ef. II Cor. 2, 17. 4, i !) (ial. 1, 9 1 quam y qui A 2 sunt om. Fab 5 cummunionem A s uobis Cγ. sed cj. Thevd 9", + "candidate_score": 0.633287, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_51", + "bdc_text": "ne quem amplius nostri recipiant in foedus et ne quem ex ecclesiasticis eiiciant suo loco atque ut adsint contra Turcam .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_54", + "psc_text": "ea. quae a nostris patribus contra ipsos in praeteritum fuerant iudicata. nainnam liber Marcelli non expectabat accusationem — per se enim aperte haereticus noscebatur - et, ne falsis suggestionibus crederent, non eorum quisquam prauissimam mentem propter locum episcopatus obscurabat. at illi contra haec resistebant — qua ratione, nescimus — nec se uolueruntnoluerunt ab ipsorum communione secernere confirmantes Marcelli haeretici sectam et facinora Athanasi ceterorumque scelera fidei ecclesiasticae pacique praeponebant. § 16 His itaque cognitis nos octoginta episcopi, qui propter pacem confirmandam ecclesiae ex diuersis longisque prouinciis cum ingenti exitu et labore ad Serdicam ueneramus, uidentes haec non sine lacrimis ferebamus. leue enim non erat, quod a se eos dimittere omnino negabant, quos patres nostri merito suis pro criminibus 1 maximus ACy, curro Fed; cf. infra p. 66, 1. 30: Maximinum a Triueris A in mg.: Scs iulius urbis rome eps in serdieam synodum iussit fieri 4 co .1 7 protogenes", + "candidate_score": 0.629296, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_58_60", + "bdc_text": "Inducię si fuerint pactę , de conventu agetur doctiorum et sęcularium ad certum numerum in urbem Nurenbergensem . Hęc certa sunt omnia . Pręterea contentio est inter Frechtumin der Vorlage Frectum .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_192", + "psc_text": "* * * * * * * * * * 6 scribturis J 7 fimiitatcm add. Fed Textus narratiuus. Huic definitioni omnes in unum catholici conspirantes suscripserunt. (4) eodem in concilio postquam statutum est nihil debere paternam minui traditionem, etiam, qui contra hanc ueniebant, omnium in unum conspirantium spiritali uoce sunt damnati. cuius tractatus hoc est exemplum. cap. 3 EUSEBIO ET YPATIO CONSS. XII. KAL. AUGUST. Damnatio haereticorum. Cum apud locum Ariminensem episcoporum synodus fuisset collecta et tractatum fuisset de fide et sedisset animo, quid agi deberet, Grecianus episcopus a Calle dixit: 'Quantum decuit, fratres carissimi, catholica synodus patientiam habuit e piam ecclesia totiens (se) -9 In A texlus narratiuus jalso scriplura continua cum Definitione contunclus est 15 Ediderunt damnalionem secundum Fab uel Cou liaronius ad a. 359 n. XVII Hardouin I 711-714, Culeti II 898 sqMansi III 299 16 EUSEUIO .1 18 collecta Cy collectus A 20 decuit (nooafjxov)", + "candidate_score": 0.62313, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_58_60", + "bdc_text": "Inducię si fuerint pactę , de conventu agetur doctiorum et sęcularium ad certum numerum in urbem Nurenbergensem . Hęc certa sunt omnia . Pręterea contentio est inter Frechtumin der Vorlage Frectum .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_21", + "psc_text": "Asia, Europa, Hellesponto, Trachia, Kmimonto ad ciuitatcmciuitatem Serdicam congregati concilium celebrauimus, in domino aeterna salus. § 1 Est quidem nobis omnibus indeficiens oratio, dilectissimi fratres, primo. ut sancta domini rt catholica ecclesia dissensionibus omnibus et schismatibus carens unitatem spiritus et uinculum caritatis ubique consernetconseruet per fidem rectam — et uitam inmaculatam quoque tenere, amplecti, custodire, seruare omnibus inuocantibus dominum est quidem iustum, praecipue episcopis, qui ecclesiis sanctissimis praesumus —, secundum, ut ecclesiacrcgulasanctaque parentum traditio atque iudicia in perpetuum firma solidaque permaneant nec nouis emergentibus sectis traditionibusque peruersis, maxime in constituendis episcopis uel in exponendis, aliquando turbetur, quominus teneat euangelica atque sancta praecepta et quae sanctis et bcatissimis apostolis iussa sunt et maioribus nostris atque a nobis ipsis in hodiernum usque seruata sunt et seruantureruantur. § 2 Extitit namque temporibus nostris Marcellus quidam GalaciaeSalaciae, haereticorum omnium execrabilior pestis, quique sacrilega mente, ore profano perditoque argumento uelit Christi domini regnum pcrpetuumperpetuum, aeternum", + "candidate_score": 0.62199, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_23", + "bdc_text": "ad me constat Genevates senatus et fratres sollicitatos esse per literas Sadoletos Brief an die Genfer vom 18 .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_438", + "psc_text": "§ 2 si enim sic te, sicut optauimus, sentire scriptis tuis manifestaueris, querella pro iniuria a quibusdam clericis tuis Palladio et Gaio fratribus et coepiscopis nostris facta, licet nolueris, sicut prima conuentione admonitus es, inquirere, ad existimationem tuam non pertinet, illis scilicet praestantibus pro sua temeritate rationem. § 3 haec per Secundianum presbyterum, Pullentium lectorem et Candidianum exorcistam transmisimus caritati tuae, XV. Kalendas Ianuarias, Gratiano nobilissimo et Dagalaifo consulibus, exemplum penes nos retinentes. VI. INCIPIT RESCRIPTUM GERMINI AD RUFIANUM, PALLADIUM ET CETEROS. Epistula Germinii ad Rufianum etc. (366). Cou XV Dominis fratribus religiosissimis Rufiano, Palladio, Seuerino, Nichae, Heliodoro, Romulo, Muciano et Stercorio Germinius in domino salutem. cap. 1 § 1 Uitalis u. c. militantis in officio sublimis praefecturae relatione conperimus desiderare sanctitatem uestram significari uobis 1 quae] qua y 3 quaeritur Cp. c. queretur A 5 excepti Aml nec A 9 simile A 11 quacrella A querclam y 12 factam", + "candidate_score": 0.61359, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_72", + "bdc_text": "Epistolam ergo descriptam arbitratur Grynęus mittendam prorsus Constantiam et inde ad Frechtum ;", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_419", + "psc_text": "Cm2 intullerunt A 14 ex uc onton Fed exucuton A ἐξ οὐϰ ovrwv COli greci A --17 deitate A designat Cou 19 diaconu A 20 arrianum A 21 adque A 22 iudicum y iuditiū A diiudicata Cou iudicata CFab 24 Sardicensis synodi y haec ad constantium imperatorem synodi Sardicensis oratio nobis tradita esl sub falso titulo'S. Hilarii liber I ad Constantium imperatorem'/ repraesentauimus textum in appendice ad Colleclanea Antiariana Parisina intra p. 181 sqq. III. Epist. Liberti dubia et textus narratiuus. INCIPIT EXEMPLUM EPISTULAE LIBERT EPISCOPI URBIS ROMAE AD ORIENTALES EPISCOPOS. Cou IV Epist. ipas (357). Dilectissimis fratribus et coepiscopis nostris uniuersis per Orientem constitutis Liberius episcopus urbis Romae aeternam salutem. Studens paci et concordiae ecclesiarum, postcaquam litteras caritatis uestrae de noniinenomine Athanasi et ceterorum factas ad nomen luliiIulii bonae memoriae episcopi accepi, secutus traditionem maiorum presbyteros urbis Romae Lucium, Paulum et Helianum e latere meo ad Alexandriam ad supradictum", + "candidate_score": 0.609635, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_82", + "bdc_text": "CSch VI 428f. , non inutile foret , si et nos eandem epistolam habere possemus .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_305", + "psc_text": "separatus mente concordi ac uoluntate adfuisti et honesta fuit et necessaria excusatio absentiae, ne aut lupi scismatici furtum facerent et raperent per 1 adqnc .-1- Dcf. II Tim. 1, 11 lOHCor. 13, 3 14 cf. I Cor. 5, 3. Col. 2, 5 4 Epislula tradila esl etiam in nonnullis, quos p. 42 indicauimus, libris manu scripiis acta cunciliorum continentibus,sc. in codd. b1—Bi (= II), M N H' F, de quibus uberiora u. Praei. II A 3 el Sludien I 23 sqq., II 12 sqq., III 103 sqq.; ediderunt epislulam Baronius (= Bar) ad a. 347 n. XXIII sq. ex collectionis Crescentianae codiceCassinaleperueluslo' (= K; cf. Praef. II A 3), Binius I 443, Ed. reyia III 41-43, Labbe-Cussarl II 660-662. Hardouin I 653 sq., Coustant Epp. Ponlii. 395-398, Coleli II 690 sq., Mansi III 40 sq. 5 exemplar ΠΜΝFH1 EPISTULAE] add. synodi (sinodi B* synodis B4)serdicensis (sardicensis B3 erdicensis B4)ΠΜΝFH1 6", + "candidate_score": 0.608293, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_72", + "bdc_text": "Epistolam ergo descriptam arbitratur Grynęus mittendam prorsus Constantiam et inde ad Frechtum ;", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_126", + "psc_text": "Ancialo (Rhudnpes) Fed (cf. Ancialis in Itin. Antonini 229, 2) Anchialo Hardouin ancylu A ancylo SaC anquilo Fab Anchilo Cou 9 quod Cy QUEM x1 V. Epistula syn. Ariminensis et gesta Nicaena(359). Cou VIII Epist. ipsa. Beatissimo et gloriosissimo Augusto Constantio synodus Ariminensis. § 1 Iubente deo et praecepto pietatis tuae credimus fuisse dispositum, ut ad Ariminensium locum ex diuersis prouinciis Occidentalium episcopi ueniremus, ut fides claresceret omnibus 12 Ediderunt episiulam secundum Fab uel Cou Hardouin 1 715-718, Coleti II 905 sq., Mansi III 305-308 13 Sequitur epistola Ariminensis concilii ad Constantium imperatorem, ubi episcopi praeuaricati sunt a fide uera praem. Cy; C sumpsil uerba ex subscriptione el ex titulo subsequentis documenli augustno A 15 lubente T Fab et] ex γ praecepto] patre coepto A, Ca.c. 17 ueneremus A ΑΝΤΙΓΤΑΦΟΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ IIAPA ΤΗΣ .ΣΥΝΟΔΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟΝ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΝ. 1. Ex τε τη̃ς τοῡϑεου̃ ϰελεύσεως xai τοῡ τη̄ς ση̄ςεὐσεβείας προστάγματος Ta", + "candidate_score": 0.606531, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_82", + "bdc_text": "CSch VI 428f. , non inutile foret , si et nos eandem epistolam habere possemus .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_421", + "psc_text": "§ 3 secutus denique litteras caritatis uestrae, quas de nomine supradicti Athanasii ad nos dedistis, sciatis his litteris, quas ad unanimitatem uestram dedi, me cum omnibus uobis et cum uniuersis episcopis ecclesiae catholicae pacem habere, supradictum autem Athanasium alienum csseisse a communione mea siue ecclesiae Romanae et a consortio litterarum et ecclesiasticarum. Textus narratiuus § 1 Quid in his litteris non sanctitatis, quid non ex metu dei eueniens est? sed Potamius et Epictetus, dum damnare urbis Romae cpiscopumepiscopum gaudent, sicut in Ariminensi synodo continetur, audire 2 Ediderunt epislulam Baronius ad a. 352 n. XII, Binius I 466, Ed. regia 111140 sq., Labbe-Cossart II 752, Coleti II 807, Mansi III 208 3 LIUERI A EPISCOPI] EPIST A 6 urbis Romae episcopus y 9 maiorum Cy maiorem A 12 nenisset A, Ca. c. de del. y disciplinam A 13 exigit Cm2 Fab 14 pręs 1 A ueniret Cy uenisset A 18 uestram", + "candidate_score": 0.604691, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_15", + "bdc_text": "Die aus Italien nach Basel gelangten Nachrichten wurden an Straßburg weitergeleitet , s. PC II 594f. .", + "psc_chunk_id": "stoa0149b.stoa002.opp-lat1_window_217", + "psc_text": "s. VII. Bal = ed. Ballerini (S. Leonis Opera III 51)8 sqq.). 7 Textus cod. W translatus est ex textu graeeo (cf. Praej. II A 3 et Studien 1 21), qui differebat quidem a textibus Athanasii et Theodoreti, sed textui Theodoreti ualde similis erat sardacam W de prouinciis, ex quibus episcopi conuenerant, u. Studien II 64 sqq. 8 italię W campanie W calabrię W 9 epero W 10 Europe falso pro Rodope (cf. Bal et Studien 11 66 sqq.) arbia W ubiqueJ praem. uniuersis Bal, sed cf. textum graec. 12 multam W 'H dyia σύνοδος ή ϰατὰ ϑεοῡ χάϱιν ev Σαϱδιϰη̣̃ ουναχϑεῑοα τοῑς άπανταχοῡ ὲπισϰόποις xai ουλλειτουϱγοῑς τη̄ς ϰαϑολιϰη̄ς ἐϰϰλησίας ὰγαπητοῑς ἀδελϕοῑς ev ϰυϱίω̣ χαίϱειν. Πολλὰ ϰἐν ϰαὶ πολλάϰις ὲτόλμησαν oi 'Αϱειομανίται ϰατὰ τω̄ν δούλων τοῡ ϑεοῡ̄ τω̄ν τὴν πίοτιν ϕυλαττόντων τὴν ὀϱϑήν. νόϑον γὰϱ ὑπο- 14 Epistula traditur graece ab Alhanas. apol. e. Arian. 44-49 (p = cod. Parisinus", + "candidate_score": 0.60416, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 2, + "cf_id": "cf021", + "work_id": "035_Augustinus-Hipponensis_Expositio-inchoata-Epistolae-ad-Romanos", + "max_score": 0.68071, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_65", + "bdc_text": "Venit in mentem epistola consulis Ioachimi de glorificatione ChristiGemeint ist die umfangreiche christologische Abhandlung , die Vadian im September 1536 auf Wunsch Bullingers verfaßt hatte ( Teildruck :", + "psc_chunk_id": "035_Augustinus-Hipponensis_Expositio-inchoata-Epistolae-ad-Romanos_window_75", + "psc_text": "Christo, magna et difficillima eodem ipso Domino largiente quaestio dissoluta est. Quisquis autem adhuc de re tanta diligentiorem considerationem tractationemque desiderat, in Evangelii tractatione atque in verbis Evangelistarum sibi desideranda esse cognoscat: et meminerit nos nunc Epistolam Pauli apostoli ad Romanos suscepisse tractandam, cujus Epistolae textum consequentem in aliis voluminibus, si Dominus voluerit, vestigabimus, ut hujus jam tandem iste sit modus.", + "candidate_score": 0.68071, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_65_67", + "bdc_text": "Venit in mentem epistola consulis Ioachimi de glorificatione ChristiGemeint ist die umfangreiche christologische Abhandlung , die Vadian im September 1536 auf Wunsch Bullingers verfaßt hatte ( Teildruck : HBBW VI , Nr. 894 ) . Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s.", + "psc_chunk_id": "035_Augustinus-Hipponensis_Expositio-inchoata-Epistolae-ad-Romanos_window_75", + "psc_text": "Christo, magna et difficillima eodem ipso Domino largiente quaestio dissoluta est. Quisquis autem adhuc de re tanta diligentiorem considerationem tractationemque desiderat, in Evangelii tractatione atque in verbis Evangelistarum sibi desideranda esse cognoscat: et meminerit nos nunc Epistolam Pauli apostoli ad Romanos suscepisse tractandam, cujus Epistolae textum consequentem in aliis voluminibus, si Dominus voluerit, vestigabimus, ut hujus jam tandem iste sit modus.", + "candidate_score": 0.677888, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_38", + "bdc_text": "fratres pie respondisse , senatum parare responsum , sed nescitur qualeEine ausführliche Antwort aus der Feder Calvins erfolgte erst am 1 .", + "psc_chunk_id": "035_Augustinus-Hipponensis_Expositio-inchoata-Epistolae-ad-Romanos_window_0", + "psc_text": "Liber unus. In quo salutatio tantummodo expeditur, et disputatur de peccato in Spiritum sanctum. 1. In Epistola quam Paulus apostolus scripsit ad Romanos, quantum ex ejus textu intelligi potest, quaestionem habet talem: Utrum Judaeis solis Evangelium Domini nostri Jesu Christi venerit propter merita operum Legis; an vero nullis operum meritis praecedentibus, omnibus Gentibus venerit justificatio fidei, quae est in Christo Jesu, ut non quia justi erant homines, crederent; sed credendo justificati, deinceps juste vivere inciperent. Hoc ergo docere intendit, omnibus venisse gratiam Evangelii Domini nostri Jesu Christi. Quod propterea etiam gratiam vocari ostendit, quia non quasi debitum justitia redditum est, sed gratuito datum. Coeperant enim nonnulli qui ex Judaeis crediderant, tumultuari adversus Gentes, et maxime adversus apostolum Paulum, quod incircumcisos et Legis veteris vinculis liberos admittebat ad Evangelii gratiam, praedicans eis ut in Christum crederent, nullo imposito carnalis circumcisionis jugo. Sed plane tanta moderatione, uti nec Judaeos superbire permittat, tanquam", + "candidate_score": 0.635662, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 3, + "cf_id": "cf011", + "work_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3", + "max_score": 0.676823, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_68_70", + "bdc_text": "HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede : unten Nr. 1283 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_94", + "psc_text": "ἐθνῶν ἁπάντων κλῆσις θεσπίζεται). Inhaltlich identisch heißt es in seiner περιοχή zu Ps 106: προφητεία κλήσεως ἐθνῶν (Periochae 136,118 Bandt). Ps 106,10a–12b Der als Fragment 7b gezählte Text steht allein bei Niketas (Nd fol. 97v; Ne fol. 355rv; Nh fol. 492r), und zwar zu Vers 10a nach einem Exzerpt aus Theodoret und vor dem nächsten Lemma Vers 11. Für den Überschuß gegenüber dem Fragment 7a in A P C ist eine Quelle anzunehmen, da es nicht der Arbeitsweise von Niketas enstpricht, mehr als den einen oder anderen Ausdruck hinzuzufügen. Der μείζων-Satz ist eusebisch, denn der Gedanke, dass die Dankbarkeit infolge der Erinnerung an Übel größer wird, findet sich sehr ähnlich im Kommentar zu Ps 85,11: ἐπιστρέφει τοίνυν αὐτὸς ἑαυτὸν καὶ μνήμην ποιεῖται τῆς αὐτοῦ ἁμαρτίας, ἵνα μείζων γένηται ἡ πρὸς τὸν θεὸν εὐχαριστία (PG 23, 1036 D5–7). Die folgende Wortverbindung τὴν αἰτίαν παρατίθησι δι’ ἥν haben laut der Datenbank TLG", + "candidate_score": 0.676823, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_68_70", + "bdc_text": "HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede : unten Nr. 1283 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_95", + "psc_text": "der Erinnerung an Übel größer wird, findet sich sehr ähnlich im Kommentar zu Ps 85,11: ἐπιστρέφει τοίνυν αὐτὸς ἑαυτὸν καὶ μνήμην ποιεῖται τῆς αὐτοῦ ἁμαρτίας, ἵνα μείζων γένηται ἡ πρὸς τὸν θεὸν εὐχαριστία (PG 23, 1036 D5–7). Die folgende Wortverbindung τὴν αἰτίαν παρατίθησι δι’ ἥν haben laut der Datenbank TLG nur Eusebius im Psalmen-Kommentar (PG 23, 201 A13) und Pseudo-Athanasius in den Expositiones (PG 27, 252 C12). Wollte man eine Kombination des Fragmentes in der Palästinischen Katene mit dem Niketas-Text wagen, würde am besten der Text ab μείζων, vielleicht bereits mit dem vorausgehenden ὡς ὁ θάνατος τῆς παρούσης, an der Stelle von ἐν ταύταις δὲ ἦμεν πάλαι πρότερον, zu setzen sein, wobei das bei Niketas fehlende πάλαι sicher zum ursprünglichen Bestand zu zählen ist. Allerdings ist dann der Gedankengang weniger flüssig. Ps 106,20ab Der als Fragment 10b gezählte Text aus Niketas lässt sich in seinem ersten Teil unschwer als Kürzung", + "candidate_score": 0.675385, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_68_70", + "bdc_text": "HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede : unten Nr. 1283 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_102", + "psc_text": "elf Belegen findet sich ein einziger bei einem anderen Autor. Der Ausdruck τὰ ἐπέκεινα οὐρανοῦ in Verbindung mit voranstehendem οὐρανός ist exklusiv eusebisch (vgl. beispielsweise De ecclesiastica theologia III 3 = 155,8 Klostermann). Das ganze Argument erinnert an das Motiv der Vorordnung des Menschen neben den übrigen Tieren auf der Erde in De laudibus Constantini 6,7 (208,10–15 Heikel), wo sich dasselbe νέμεται (208,8 Heikel) findet. Ps 117,3ab Die Zuweisung bei Niketas an Eusebius, selbst wenn sie verrutscht sein sollte, ist in diesem Fall ziemlich klar mit dem τάγματα-Motiv zu bestätigen. Denn das Fragment zu Vers 5a–9b setzt mit τὰ προδηλωθέντα τάγματα ein, wofür sonst ein Bezug fehlt. Die Bezeichnung von Israel, Aaron, Gottesfürchtige, mitunter auch Levi, als τάγματα scheint für Eusebius typisch zu sein. Ihre Darstellung findet man bei ihm immer wieder: vgl. die Fragmente zu Ps 21,24–25 (PG 23, 209 C14–212 A9); zu Ps 111,1–3; zu 127,1bc und zu", + "candidate_score": 0.67375, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_61_63", + "bdc_text": "Ulmensem et Schwenckfeld[ium ] de Christo deificato Bullinger war durch Martin Frecht laufend über diesen Konflikt informiert worden ; s. HBBW VIII , Nr. 1149 , 1154 , 1161 , 1186 und 1200. ; huius libellus Myconius bezieht sich vermutlich auf eine Abschrift des christologischen Traktats , den Schwenckfeld im August 1538 gegen Frecht gerichtet hatte ( CSch VI 128-139 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_29", + "psc_text": "Namensangaben. Zum Beispiel ist die Theodoret-Passage zu Ps 103,2b (PG 80, 1696A) τὴν τῆς δημιουργίας εὐκολίαν – μόνῳ χρησάμενος, die Pitra in seinen Analecta als einen Origenes zu Ps 103,2 bringt und Migne als Chrysostomus spurius zu Ps 103 (PG 55, 647) druckt, in Ca als ein Text von Apolinarius wiedergegeben. Glücklicherweise sind solche Verwirrungen nicht die Regel. Malingrey scheint in ihrer Edition der Chrysostomus-Fragmente den Angaben durchgängig vertraut zu haben, und für die bevorstehende Edition des Hesychius dürfte sich der Parisinus ähnlich bewähren. Bietet aber Ca einen Eintrag unter dem Namen des Eusebius, ist immer Vorsicht geboten. So ist der in den Hauptzeugen anonyme Eintrag zu Ps 103,1bc zwar wohl richtig dem Kommentator aus Cäsarea zugeordnet, wenn aber kurz darauf, noch auf derselben Seite, wiederum ein Eusebius, diesmal zu Vers 2a, angekündigt wird, handelt es sich um einen Didymus, jedenfalls nach den Entscheidungen von Mühlenberg (Fragment 990 = 236,10–13).", + "candidate_score": 0.660341, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67_69", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.65625, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_62_64", + "bdc_text": "s. HBBW VIII , Nr. 1149 , 1154 , 1161 , 1186 und 1200. ; huius libellus Myconius bezieht sich vermutlich auf eine Abschrift des christologischen Traktats , den Schwenckfeld im August 1538 gegen Frecht gerichtet hatte ( CSch VI 128-139 ) . missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_28", + "psc_text": "Missgeschick. Ebenso kann die Zuordnung der Textstücke zu den Lemmata in C von den Hauptzeugen abweichen, zum Beispiel die Nr. 4 und 5 zu Ps 117. Neben der Epitomierung wird in C keine systematische Bearbeitung vorgenommen. Paraphrastische Verdrängungen des ursprünglichen Wortlauts wie gegen Ende des Fragmentes zu Ps 103,25a–26b sind selten. (Ca) Parisinus gr. 139 (10. Jh.) Der seit dem Jahr 1622 in Paris befindliche und wegen seiner prachtvollen Miniaturen als Psautier de Paris berühmt gewordene Codex aus dem zehnten JahrhundertZum Codex vgl. Vanderschelden (wie Anm. 9) 40–44. teilt mit der übrigen Katenenüberlieferung die unangenehme Eigenschaft der Unzuverlässigkeit in den Namensangaben. Zum Beispiel ist die Theodoret-Passage zu Ps 103,2b (PG 80, 1696A) τὴν τῆς δημιουργίας εὐκολίαν – μόνῳ χρησάμενος, die Pitra in seinen Analecta als einen Origenes zu Ps 103,2 bringt und Migne als Chrysostomus spurius zu Ps 103 (PG 55, 647) druckt, in Ca als ein Text von Apolinarius", + "candidate_score": 0.64891, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_62_64", + "bdc_text": "s. HBBW VIII , Nr. 1149 , 1154 , 1161 , 1186 und 1200. ; huius libellus Myconius bezieht sich vermutlich auf eine Abschrift des christologischen Traktats , den Schwenckfeld im August 1538 gegen Frecht gerichtet hatte ( CSch VI 128-139 ) . missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_29", + "psc_text": "Namensangaben. Zum Beispiel ist die Theodoret-Passage zu Ps 103,2b (PG 80, 1696A) τὴν τῆς δημιουργίας εὐκολίαν – μόνῳ χρησάμενος, die Pitra in seinen Analecta als einen Origenes zu Ps 103,2 bringt und Migne als Chrysostomus spurius zu Ps 103 (PG 55, 647) druckt, in Ca als ein Text von Apolinarius wiedergegeben. Glücklicherweise sind solche Verwirrungen nicht die Regel. Malingrey scheint in ihrer Edition der Chrysostomus-Fragmente den Angaben durchgängig vertraut zu haben, und für die bevorstehende Edition des Hesychius dürfte sich der Parisinus ähnlich bewähren. Bietet aber Ca einen Eintrag unter dem Namen des Eusebius, ist immer Vorsicht geboten. So ist der in den Hauptzeugen anonyme Eintrag zu Ps 103,1bc zwar wohl richtig dem Kommentator aus Cäsarea zugeordnet, wenn aber kurz darauf, noch auf derselben Seite, wiederum ein Eusebius, diesmal zu Vers 2a, angekündigt wird, handelt es sich um einen Didymus, jedenfalls nach den Entscheidungen von Mühlenberg (Fragment 990 = 236,10–13).", + "candidate_score": 0.647507, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67_69", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_0", + "psc_text": "Vorbemerkung der Online-Edition Die vorliegende Online-Fassung der als „Eusebius von Caesarea Werke Band X: Der Psalmenkommentar. Teil 3: Fragmente zu Psalm 101–150. Herausgegeben von Franz Xaver Risch, GCS.NF 32, Berlin/Boston 2022“ publizierten Druckfassung wurde aus einer Classical Text Editor-Datei konvertiert. Die Apparate (Bezeugung und Varianten) sind daher (vorerst) nicht für die Anzeige im PTA optimiert, da grundsätzlich die Bezeugung des Lemmas fehlt. Dafür ersetzt die Online-Edition die fehlenden Bibelstellen-, Personen- und Ortsindices der gedruckten Edition. Da im ersten Band die allgemeiner einleitenden Fragen zum Psalmen-Kommentar des Eusebius von Cäsarea und seiner Überlieferung behandelt werden, beschränke ich mich hier im wesentlichen auf besondere Hinweise zu den Handschriften, denen ich die Fragmente zu Ps 101–150 entnommen habe. Die Überlieferung Der Psalmen-Kommentar des Eusebius ist, wie in den vorangehenden Teilbänden unserer Edition im einzelnen dargelegt ist, uneinheitlich überliefert: von Ps 1 bis 50 auszugsweise in Katenen-Handschriften, von Ps 51 bis 95 ganz und", + "candidate_score": 0.646235, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67_69", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_30", + "psc_text": "der in den Hauptzeugen anonyme Eintrag zu Ps 103,1bc zwar wohl richtig dem Kommentator aus Cäsarea zugeordnet, wenn aber kurz darauf, noch auf derselben Seite, wiederum ein Eusebius, diesmal zu Vers 2a, angekündigt wird, handelt es sich um einen Didymus, jedenfalls nach den Entscheidungen von Mühlenberg (Fragment 990 = 236,10–13). Auch der auf fol. 338v unter εὐσεβίου stehende Text οὐ πᾶς – λόγος ist wohl von Didymus, (Fragment 995 = 238,20–27 Mühlenberg; von Montfaucon als Eusebius gedruckt; s. PG 23, 1277C), und nochmals ἱλαρύνεσθαι – καὶ ἄρτος aus demselben Fragment (238,27.32 Mühlenberg = PG 23, 1277C–D). Nach drei weiteren, dem Hesychius zugewiesenen Einträgen steht unter εὐσεβίου der Text von Theodoret zu Vers 16 ὁ ἑβραῖος – βλαστήσαντα (PG 80, 1700C, wiederum von Montfaucon als Eusebius gedruckt = PG 23, 1277D–1280A). Ebenso ist der in Ca unter εὐσεβίου gebotene „Eusebius“ zu Vers 16b (PG 23, 1280 A) in der Ausgabe von", + "candidate_score": 0.637736, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_66_68", + "bdc_text": "HBBW VI , Nr. 894 ) . Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.63389, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_66_68", + "bdc_text": "HBBW VI , Nr. 894 ) . Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_143", + "psc_text": "TU 183 (Berlin / Boston 2019) 122–141. gesetzt. In dem von mir verarbeiteten Quellenmaterial begegnen sie nicht, waren aber wohl im ursprünglichen Werk angegeben.Vgl. hierzu Bandt, Eusebius (wie Anm. 46) 122–123. Der Kommentar des Eusebius enthielt, wie aus dem direkt überlieferten zweiten Teil seines Werkes zu ersehen ist, eine der Auslegung voranstehende Zitation der Lemmata. Deren Aufteilung kann jedoch für den dritten Teil nicht sicher aus den Fragmenten erschlossen werden; sie folgt deshalb der Präsentation in den Hauptzeugen. Ihr Text dagegen wurde aus der Göttinger Septuaginta von RahlfsAlfred Rahlfs, Psalmi cum Odis = Septuaginta X (Göttingen 21967). übernommen, da nicht davon ausgegangen werden kann, in der Palästinischen Katene habe der Bibeltext gestanden, den Eusebius kommentiert hat. Und selbst wenn in ihr Eusebs Psalmentext reproduziert gewesen wäre, könnte man ihn aus den rezenten Hauptzeugen A und P nicht rekonstruieren, da sie, wie schon Marguerite Harl festgestellt hat, nicht denselben Psalter benutzt", + "candidate_score": 0.627268, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_66_68", + "bdc_text": "HBBW VI , Nr. 894 ) . Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_22", + "psc_text": "origeneische Tradition und ist einem Auszug aus Chrysostomus unmittelbar angehängt: Οὐκ ἀγνοητέον δέ, ὡς Ὠριγένης καὶ Εὐσέβιος ὁ Καισαρεὺς καὶ Δίδυμος καὶ ἕτεροί τινες πολλοὺς εἶναι βούλονται τοὺς οὐρανοὺς ἐκ τῆς προκειμένης λέξεως καὶ ἐκ τοῦ τὸν ἀπόστολον Παῦλον ἕως τρίτου οὐρανοῦ ἁρπαγῆναι. βούλονται δὲ καὶ λογικοὺς εἶναι τοὺς ἀστέρας καὶ τὰ ὕδατα τὰ ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν λογικὰς εἶναι δυνάμεις. Die Eklogentradition in der Monophysitischen Katene Als Typ III, dessen hier verwendete Zeugen mit C bezeichnet sind, haben Georg Karo und Hans Lietzmann eine Katene analysiert,Karo / Lietzmann (wie Anm. 1) 27. die Eklogen aus der Palästinischen Katene mit Texten von Johannes Chrysostomus (häufig auch Johannes, Bischof von Konstantinopel, genannt), Hesychius von Jerusalem und Kyrill von Alexandria verbindet (vgl. CPG C 16). Hauptzeuge ist der Parisinus gr. 139 (Ca).Zur Katene Typ III vgl. Leontien Vanderschelden, An Unconventional Catena on the Psalms. A Partial Edition of the Type III Catena and", + "candidate_score": 0.624761, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_13_15", + "bdc_text": "et Turcam Sultan Suleiman I. in quinquennium Anlaß zu solchen Gerüchten gaben die gleichzeitig laufenden Verhandlungen über einen durch Frankreich vermittelten Waffenstillstand , s. Brandi I 359 und II 286 . Die aus Italien nach Basel gelangten Nachrichten wurden an Straßburg weitergeleitet , s. PC II 594f. .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_56", + "psc_text": "Les Chaînes (wie Anm. 3) III 513. konnte ich drei Codices auswerten. (Nd) Coislinianus 190 (13. / 14.Jh.) Der 259 Blätter umfassende Pariser Codex ist auf Pergament geschrieben, das teilweise ein Palimpsest darstellt; es enthält eine noch nicht zuzuordnende Psalmenkatene.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 508. Ab fol. 196 sind 22 Seiten Papier eingelegt worden; die Herstellungsweise verweist auf Südtitalien.Zur Analyse der Herstellung, Lokalisierung und Datierung vgl. Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 505–507. Die Handschrift enthält den zweiten Band der Niketas-Katene und setzt unbeschädigt erst mit der Behandlung von Ps 80,2b ein. Das Fehlen des Materials ab Ps 77 dürfte der Vorlage anzulasten sein.Vgl. Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 507–508. Der Coislinianus bietet nicht den originalen Text, wie ihn Niketas der Öffentlichkeit übergab. Denn die Abweichungen zwischen Nh und Nd weisen dort auf eine Bearbeitung des Textes in Nd hin, wo Nh mit der Palästinischen", + "candidate_score": 0.618714, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s.", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_22", + "psc_text": "origeneische Tradition und ist einem Auszug aus Chrysostomus unmittelbar angehängt: Οὐκ ἀγνοητέον δέ, ὡς Ὠριγένης καὶ Εὐσέβιος ὁ Καισαρεὺς καὶ Δίδυμος καὶ ἕτεροί τινες πολλοὺς εἶναι βούλονται τοὺς οὐρανοὺς ἐκ τῆς προκειμένης λέξεως καὶ ἐκ τοῦ τὸν ἀπόστολον Παῦλον ἕως τρίτου οὐρανοῦ ἁρπαγῆναι. βούλονται δὲ καὶ λογικοὺς εἶναι τοὺς ἀστέρας καὶ τὰ ὕδατα τὰ ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν λογικὰς εἶναι δυνάμεις. Die Eklogentradition in der Monophysitischen Katene Als Typ III, dessen hier verwendete Zeugen mit C bezeichnet sind, haben Georg Karo und Hans Lietzmann eine Katene analysiert,Karo / Lietzmann (wie Anm. 1) 27. die Eklogen aus der Palästinischen Katene mit Texten von Johannes Chrysostomus (häufig auch Johannes, Bischof von Konstantinopel, genannt), Hesychius von Jerusalem und Kyrill von Alexandria verbindet (vgl. CPG C 16). Hauptzeuge ist der Parisinus gr. 139 (Ca).Zur Katene Typ III vgl. Leontien Vanderschelden, An Unconventional Catena on the Psalms. A Partial Edition of the Type III Catena and", + "candidate_score": 0.617798, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s.", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_143", + "psc_text": "TU 183 (Berlin / Boston 2019) 122–141. gesetzt. In dem von mir verarbeiteten Quellenmaterial begegnen sie nicht, waren aber wohl im ursprünglichen Werk angegeben.Vgl. hierzu Bandt, Eusebius (wie Anm. 46) 122–123. Der Kommentar des Eusebius enthielt, wie aus dem direkt überlieferten zweiten Teil seines Werkes zu ersehen ist, eine der Auslegung voranstehende Zitation der Lemmata. Deren Aufteilung kann jedoch für den dritten Teil nicht sicher aus den Fragmenten erschlossen werden; sie folgt deshalb der Präsentation in den Hauptzeugen. Ihr Text dagegen wurde aus der Göttinger Septuaginta von RahlfsAlfred Rahlfs, Psalmi cum Odis = Septuaginta X (Göttingen 21967). übernommen, da nicht davon ausgegangen werden kann, in der Palästinischen Katene habe der Bibeltext gestanden, den Eusebius kommentiert hat. Und selbst wenn in ihr Eusebs Psalmentext reproduziert gewesen wäre, könnte man ihn aus den rezenten Hauptzeugen A und P nicht rekonstruieren, da sie, wie schon Marguerite Harl festgestellt hat, nicht denselben Psalter benutzt", + "candidate_score": 0.616687, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_15", + "bdc_text": "Die aus Italien nach Basel gelangten Nachrichten wurden an Straßburg weitergeleitet , s. PC II 594f. .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_32", + "psc_text": "ὀλίγα nicht notwendig, dass der ausgezogene Autor tatsächlich derselbe wie der zuvor genannte ist. So wird auf fol. 377r, innerhalb der Kommentierung von Ps 117,23, als vorletzter Eintrag ein Auszug aus Theodoret (PG 80, 1816 C: τοῦτον – τόκον) unter καὶ μετ’ ὀλίγα geboten, obwohl zwei Einträge angeblich aus Didymus vorausgehen, der eine vorgestellt als διδύμου, der andere wieder mit καὶ μετ’ ὀλίγα. Diese beiden stammen in Wirklichkeit aus Eusebius. (Cb) Venetus Marcianus gr. Z 17 (10. Jh.) Der Codex, der zur Schenkung von Kardinal Bessarion an die Marciana gehört,Zum Codex vgl. Vanderschelden (wie Anm. 9) 45–48. stimmt mit Ca in der Komposition und Darbietungsweise völlig überein. Dorival hielt es deshalb für möglich, dass beide Handschriften in demselben atelier entstanden sein könnten.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) I 248. Der enge Kontakt, der zwischen beiden offensichtlich besteht, mag diesen Schluß für das Layout nahelegen. Aber Cb ist nicht einfach eine", + "candidate_score": 0.608086, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_14", + "bdc_text": "in quinquennium Anlaß zu solchen Gerüchten gaben die gleichzeitig laufenden Verhandlungen über einen durch Frankreich vermittelten Waffenstillstand , s. Brandi I 359 und II 286 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_56", + "psc_text": "Les Chaînes (wie Anm. 3) III 513. konnte ich drei Codices auswerten. (Nd) Coislinianus 190 (13. / 14.Jh.) Der 259 Blätter umfassende Pariser Codex ist auf Pergament geschrieben, das teilweise ein Palimpsest darstellt; es enthält eine noch nicht zuzuordnende Psalmenkatene.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 508. Ab fol. 196 sind 22 Seiten Papier eingelegt worden; die Herstellungsweise verweist auf Südtitalien.Zur Analyse der Herstellung, Lokalisierung und Datierung vgl. Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 505–507. Die Handschrift enthält den zweiten Band der Niketas-Katene und setzt unbeschädigt erst mit der Behandlung von Ps 80,2b ein. Das Fehlen des Materials ab Ps 77 dürfte der Vorlage anzulasten sein.Vgl. Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 507–508. Der Coislinianus bietet nicht den originalen Text, wie ihn Niketas der Öffentlichkeit übergab. Denn die Abweichungen zwischen Nh und Nd weisen dort auf eine Bearbeitung des Textes in Nd hin, wo Nh mit der Palästinischen", + "candidate_score": 0.606595, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 4, + "cf_id": "cf011", + "work_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2", + "max_score": 0.676688, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_68_70", + "bdc_text": "HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede : unten Nr. 1283 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2_window_11", + "psc_text": "pars prior (Paris 2011) 119–120. Für die vorliegende Edition habe ich das online zugängliche Digitalisat des Mikrofilms der BnF benutzt. https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b10723869s. Der Text trägt auf fol. 133v die mit Sicherheit sekundäre Überschrift τοῦ αὐτοῦ εἰς τὸν ναʹ ψαλμόν:~ Die Parallelüberlieferung durch Xp ist ein besonderer editorischer Glücksfall, da mit ihr der oben erwähnte Textausfall in E geheilt werden kann. Ansonsten sind die Abweichungen zwischen E und Xp nicht groß, bei Varianten ist allerdings meist E der Vorzug zu geben. Gegenüber der Katenenüberlieferung stimmen beide Handschriften in der Regel überein. Eine direkte Abhängigkeit von E schließt sich für Xp schon aufgrund der Zuschreibung an Chrysostomus aus; sie kommt auch nicht infrage aufgrund besserer Varianten in Xp. Siehe den app. crit. zu 1,4; 2,10–11; 8,23 u.ö. Umgekehrt kann natürlich E keinesfalls von Xp abhängig sein, aufgrund der Überlieferung, der Datierung und des in der Regel besseren Textes in E. Henry Savile hat", + "candidate_score": 0.676688, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_68_70", + "bdc_text": "HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede : unten Nr. 1283 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2_window_55", + "psc_text": "dar: Psalm 61 Keine Fragmente in den Katenenhandschriften. Psalm 62 Ein Fragment in den Handschriften der Niketas-Katene zu Ps 62,2: Na fol. 473v–474r, Zuschreibung: ευς´; Nb fol. 320v, Zuschreibung: εὐσε´. Ὀρθρίζει δὲ πρὸς θεὸν ὁ τὰ ἔργα τῆς νυκτὸς ἀποθέμενος ὁ μὴ ἐφ’ ἑτέροις πράγμασι τὴν διάνοιαν ἔχων (expl. Nb), ἀλλ’ ἐπὶ μόνοις τοῖς θεῷ δοκοῦσι φίλοις, ὁ ἀπὸ κοίτης καθαρᾶς ἀνιστάμενος. Niketas greift an dieser Stelle tatsächlich einen Gedanken aus dem eusebianischen Kommentar zu Ps 62 auf, Vgl. 153,31–154,3. wenn auch die Formulierung sehr stark abweicht. Das Fehlen von Exzerpten aus dem Kommentar zu Ps 62 in allen anderen Katenen ist besonders bemerkenswert, weil dieser Kommentar in einigen Passagen wörtliche Übereinstimmungen mit einem der Prologtexte des Eusebius zu den Psalmen aufweist, der in verschiedenen Katenen und sogar Psalterhandschriften ohne Katene überliefert wird, nämlich De ordine psalmorum. Vgl. dazu Cordula Bandt, Eusebius, De ordine psalmorum, in Bandt / Risch /", + "candidate_score": 0.675326, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_68_70", + "bdc_text": "HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede : unten Nr. 1283 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2_window_5", + "psc_text": "des Mikrofilms der BnF. https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b11004562j. Die Handschrift ist jedoch auf diesen Reproduktionen sehr gut lesbar. Formal ist E sehr klar und übersichtlich strukturiert. Jeder Kommentar trägt im oberen Seitenrand eine Überschrift, die weitgehend mit der entsprechenden eusebianischen Perioché übereinstimmt. Vgl. dazu Cordula Bandt, Eusebius, Periochae, in: Cordula Bandt / Franz Xaver Risch / Barbara Villani (Hrsg.), Die Prologtexte zu den Psalmen von Origenes und Eusebius = TU 183 (Berlin 2019) 122–141. Wie oben erwähnt, sind diese Marginalien allerdings durch die nachträgliche Beschneidung des Codex teilweise beschädigt oder sogar gänzlich zerstört. Mit Sicherheit sind die Überschriften ein ursprünglicher Bestandteil des Psalmenkommentars, denn auf fol. 80r findet sich ein Pinax, der die nächsten 11 Kommentare zu Ps 61–71 mit genau diesen Überschriften ankündigt. Siehe unten, S. 138. Für eine farbige Abbildung des Pinax in E siehe Bandt / Risch / Villani (Hrsg.), Prologtexte (wie Anm. 5) 364 (Abb. 4). Dies ist zwar", + "candidate_score": 0.673305, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67_69", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2_window_11", + "psc_text": "pars prior (Paris 2011) 119–120. Für die vorliegende Edition habe ich das online zugängliche Digitalisat des Mikrofilms der BnF benutzt. https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b10723869s. Der Text trägt auf fol. 133v die mit Sicherheit sekundäre Überschrift τοῦ αὐτοῦ εἰς τὸν ναʹ ψαλμόν:~ Die Parallelüberlieferung durch Xp ist ein besonderer editorischer Glücksfall, da mit ihr der oben erwähnte Textausfall in E geheilt werden kann. Ansonsten sind die Abweichungen zwischen E und Xp nicht groß, bei Varianten ist allerdings meist E der Vorzug zu geben. Gegenüber der Katenenüberlieferung stimmen beide Handschriften in der Regel überein. Eine direkte Abhängigkeit von E schließt sich für Xp schon aufgrund der Zuschreibung an Chrysostomus aus; sie kommt auch nicht infrage aufgrund besserer Varianten in Xp. Siehe den app. crit. zu 1,4; 2,10–11; 8,23 u.ö. Umgekehrt kann natürlich E keinesfalls von Xp abhängig sein, aufgrund der Überlieferung, der Datierung und des in der Regel besseren Textes in E. Henry Savile hat", + "candidate_score": 0.670672, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_6_8", + "bdc_text": "hoc pacto ligandus est prius , deinde quoque priores equidem libenter concedam Grynęo ; sic fiet , ut in manus veniat vix post nescio quam longa tempora . De AngloKönig Heinrich VIII .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2_window_1830", + "psc_text": "Ἡ κατὰ τὸ διάψαλμα διαστολὴ πλείστην καὶ τῆς διανοίας ἐποιήσατο μεταβολήν. ὡς γὰρ συμπληρωθέντος τοῦ προτέρου λόγου ἀφ’ ἑτέρας ἀρχῆς φησιν· τίς ἀναστήσεταί μοι ἐπὶ πονηρευομένους; Μεμαθήκαμεν γάρ, φησίν, ἀπὸ τῆς τοῦ θείου πνεύματος διδασκαλίας, ὅτι θεὸς ἐκδικήσεών ἐστι κύριος, καὶ ὅτι ἀποδώσει ἀνταπόδοσιν τοῖς ὑπερηφάνοις, καὶ ὅτι ὀρυγήσεται τῷ ἁμαρτωλῷ βόθρος, καὶ ὅτι οὐκ ἀπώσεται τὸν λαὸν αὐτοῦ οὐδὲ τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ καταλείψει· ἀλλ’ ἐπὶ τέλει τῶν πραγμάτων, ἐπὰν ἐπιστρέψῃ ὁ λαὸς εἰς κρίσιν, ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ, καὶ ὡς δεξιοὶ στήσονται πλησίον τῆς αὐτοῦ δικαιοσύνης πάντες οἱ εὐθεῖς τῇ καρδίᾳ σὺν αὐτῷ τῷ κυρίῳ τὰς διατριβὰς ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν ποιησόμενοι καὶ πᾶσαν αὐτῶν τὴν ζωὴν αὐτῷ παραστησόμενοι. Τούτοις μὲν οὖν ἐπίστευσα, καὶ πιστεύσας παρεκλήθην. ἀλλὰ τέως κατὰ τὸν ἐνεστῶτα καιρόν· τίς ὑπὲρ ἐμοῦ στήσεται κατὰ τῶν πονηρευομένων; ἢ τίς ἔκδικος συμπαραστήσεταί μοι ἐπὶ τοὺς ἐργαζομένους τὴν ἀνομίαν; ἀλλὰ γὰρ εἴποιμ’ ἂν ὁμολογῶν τἀληθῆ μηδένα", + "candidate_score": 0.656595, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_6_8", + "bdc_text": "hoc pacto ligandus est prius , deinde quoque priores equidem libenter concedam Grynęo ; sic fiet , ut in manus veniat vix post nescio quam longa tempora . De AngloKönig Heinrich VIII .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2_window_1230", + "psc_text": "παρίστησιν τῶν Βασιλειῶν. διὸ εἴρηται ἐνταῦθα· καὶ ἀπώσατο τὴν σκηνὴν Σηλῶ, σκήνωμα, οὗ κατεσκήνωσεν ἐν ἀνθρώποις, καὶ παρέδωκεν εἰς αἰχμαλωσίαν τὴν ἰσχὺν αὐτῶν. Ἀντὶ δὲ τοῦ· τὴν ἰσχὺν αὐτῶν, τὸ κράτος αὐτῶν ἡρμήνευσεν ὁ Ἀκύλας. κράτος δὲ αὐτῶν καὶ ἰσχὺν καὶ καλλονὴν εἰς αἰχμαλωσίαν καὶ εἰς χεῖρας θλίβοντος παραδοθέντα τίνα ἂν εἴποις ἢ τὴν κιβωτόν, ἣν ὁ παρὼν αἰνίττεται λόγος φάσκων· καὶ παρέδωκεν εἰς αἰχμαλωσίαν τὴν ἰσχὺν αὐτῶν, καὶ τὴν καλλονὴν αὐτῶν εἰς χεῖρας ἐχθροῦ; Ἀλλὰ ταύτην μὲν παρέδωκεν εἰς χεῖρας ἐχθροῦ, τὸν δὲ λαὸν συνέτριψεν ἐν ῥομφαίᾳ. διὸ λέλεκται κατὰ τὸν Σύμμαχον· καὶ ἐξέδωκεν εἰς μάχαιραν τὸν λαὸν αὐτοῦ, καὶ τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ ὑπερίδεν. Καὶ δὴ ὑπεριδόντος αὐτοὺς τοῦ θεοῦ τὰ ἑξῆς ἐγίγνετο. τίνα δὲ ταῦτα; τοὺς νεανίσκους αὐτῶν κατέφαγεν πῦρ, καὶ αἱ παρθένοι αὐτῶν οὐκ ἐπενθήθησαν, κατὰ δὲ τὸν Ἀκύλαν οὐχ ὑμνήθησαν , κατὰ δὲ τὸν Σύμμαχον οὐκ ἐπῃνέθησαν · οὐκέτι γὰρ μετὰ ὕμνων καὶ ἐπαίνων συνηθῶς ταῖς", + "candidate_score": 0.654711, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_6_8", + "bdc_text": "hoc pacto ligandus est prius , deinde quoque priores equidem libenter concedam Grynęo ; sic fiet , ut in manus veniat vix post nescio quam longa tempora . De AngloKönig Heinrich VIII .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2_window_1465", + "psc_text": "εἰρημέναι καὶ ἑξῆς αἱ ἐν τῷ κε ἔτει. Καὶ τούτων ἁπάντων εἴποι ἄν τις τὴν αἰτίαν οὐκ ἄλλην εἶναι τῆς ἀποδεδομένης· σποράδην γάρ, ὡς εἰκός, τῶν κατὰ χρόνους καὶ καθ’ ἕκαστον βασιλέα μερικῶς προπεφητευμένων τὸ παλαιὸν παρὰ τοῖς σπουδαίοις σωζομένων ἤτοι τὸν Ἔσδραν ἢ καί τινας ἑτέρους ὑπὸ μίαν περιγραφὴν συνάγοντας τὰ ἑκάστῳ τῶν προφητῶν κατὰ χρόνους διαφόρους λεχθέντα τοὺς πρώτους εὑρισκομένους λόγους κατατάσσειν πρώτους, εἶθ’ ἑξῆς συνάπτειν τοὺς μετὰ ταῦτα εὑρισκομένους, εἰ καὶ προῆγον τῷ χρόνῳ· τὸν δ’ αὐτὸν εἶναι λόγον καὶ ἐπὶ τῆς τάξεως τῶν ψαλμῶν, καθόλου μὲν ἁπάντων, ἰδίως δὲ καὶ τῶν μετὰ χεῖρας ἡμῖν ἐξεταζομένων, εἰ μὴ ἄρα τις βαθύτερος νοῦς λανθάνων ἡμᾶς ἑτέρους τινὰς λογισμοὺς παραστήσει τῆς τῶν ἐζητημένων αἰτίας. τά γε μὴν ἡμῖν ὑποπεσόντα εἴς τε τὴν τάξιν τῶν υἱῶν Κορὲ καὶ περὶ τῆς προσευχῆς τοῦ Δαυὶδ τῆς πρὸ τοῦ μετὰ χεῖρας ψαλμοῦ κειμένης καὶ μέσης τῶν υἱῶν Κορὲ παρεμβεβλημένης πρόκειται τοῖς ἐθέλουσιν ἐντυγχάνειν", + "candidate_score": 0.646586, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67_69", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2_window_0", + "psc_text": "Vorbemerkung der Online-Edition Bei dem hier dargebotenen Text des eusebianischen Psalmenkommentars handelt es sich um einen vorläufigen Lesetext der in Arbeit befindlichen kritischen Edition, der aus den mit dem Classical Text Editor erstellten Dateien konvertiert wurde. Soweit vorhanden, sind die Apparate (Bezeugung und Varianten) daher (vorerst) nicht für die Anzeige im PTA optimiert, da größtenteils die Bezeugung des Lemmas fehlt. Für Ps 51–71 greift die vorliegende Online-Fassung auf die als „Eusebius von Caesarea Werke Band X: Der Psalmenkommentar. Teil 2,1: Die Kommentare zu Psalm 51­–71. Herausgegeben von Cordula Bandt, GCS.NF 30, Berlin/Boston 2024“ publizierte Druckfassung zurück. Die folgende Praefatio ist diesem Band entnommen. Die handschriftliche Überlieferung Die Kommentare des Eusebius zu Ps 51–71 werden in direkter Tradition im Codex Coislin 44 (Sigle E) überliefert, der Kommentar zu Ps 51 außerdem mit Zuschreibung an Johannes Chrysostomus im Codex Paris. gr. 655 (Sigle Xp). Neben der direkten Überlieferung wurde die Katenentradition ausgewertet.", + "candidate_score": 0.642123, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_66_68", + "bdc_text": "HBBW VI , Nr. 894 ) . Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2_window_11", + "psc_text": "pars prior (Paris 2011) 119–120. Für die vorliegende Edition habe ich das online zugängliche Digitalisat des Mikrofilms der BnF benutzt. https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b10723869s. Der Text trägt auf fol. 133v die mit Sicherheit sekundäre Überschrift τοῦ αὐτοῦ εἰς τὸν ναʹ ψαλμόν:~ Die Parallelüberlieferung durch Xp ist ein besonderer editorischer Glücksfall, da mit ihr der oben erwähnte Textausfall in E geheilt werden kann. Ansonsten sind die Abweichungen zwischen E und Xp nicht groß, bei Varianten ist allerdings meist E der Vorzug zu geben. Gegenüber der Katenenüberlieferung stimmen beide Handschriften in der Regel überein. Eine direkte Abhängigkeit von E schließt sich für Xp schon aufgrund der Zuschreibung an Chrysostomus aus; sie kommt auch nicht infrage aufgrund besserer Varianten in Xp. Siehe den app. crit. zu 1,4; 2,10–11; 8,23 u.ö. Umgekehrt kann natürlich E keinesfalls von Xp abhängig sein, aufgrund der Überlieferung, der Datierung und des in der Regel besseren Textes in E. Henry Savile hat", + "candidate_score": 0.640293, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_4_6", + "bdc_text": "legissem iampridem , si meus esset Bullinger hatte Myconius und Grynäus ein gemeinsames Exemplar geschenkt ; vgl . oben Nr. 1239 , 10-15 . ; hoc pacto ligandus est prius , deinde quoque priores equidem libenter concedam Grynęo ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2_window_879", + "psc_text": "οὐκ Ἰουδαίοις μόνοις ἀφωρισμένον ὥσπερ ὁ διὰ Μωϋσέως Μωϋσέως] vereinhetilichen! νόμος. διό φησιν ὁ ἀπόστολος· «οὐ γὰρ ἐπαισχύνομαι τὸ εὐαγγέλιον. δύναμις γὰρ θεοῦ ἐστιν εἰς σωτηρίαν παντὶ τῷ πιστεύοντι, Ἰουδαίῳ τε πρῶτον καὶ Ἕλληνι. δικαιοσύνη γὰρ θεοῦ ἐν αὐτῷ ἀποκαλύπτεται.» διὸ ἐνταῦθα λέλεκται· Τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν δικαιοσύνην σου, ὅλην τὴν ἡμέραν τὴν σωτηρίαν σου, ἢ κατὰ τὸν Σύμμαχον· Κατὰ πᾶσαν ἡμέραν τὴν σωτηρίαν σου. Καὶ τοῦτο δέ ἐστι πληρούμενον θεωρεῖν καθ’ ὅλης τῆς οἰκουμένης· ἐν ᾗ τὸ στόμα τοῦ σωτῆρος ἡμῶν διὰ τῶν θείων γραφῶν πᾶσιν ἀνθρώποις ἐφ’ ἑκάστης ἡμέρας τὴν δι’ αὐτοῦ προξενηθεῖσαν ἅπασι σωτηρίαν κηρύττει. ἐπιλέγει δὲ τούτοις, «ὅτι οὐκ ἔγνων γραμματείας.» τὰς κλεῖς εἰληφότες τῆς βασιλείας, καὶ μήτε αὐτοὶ εἰσερχόμενοι μήτε ἑτέροις συγχωροῦντες, τὰς γραμματείας κατεῖχον. ἐγὼ δὲ, φησὶ, μὴ τῷ Μωϋσέως Μωϋσέως] vereinheitlichen! συγγράμματι προσέχων, μηδὲ τὰς τοῦ νόμου σωματικὰς γραμματείας τοῖς ἐμαυτοῦ παραδοὺς μαθηταῖς, οὐκ ἔγνων γραμματείας. τί δὲ ἔγνως; ἑξῆς διασαφεῖ λέγων·", + "candidate_score": 0.639278, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67_69", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2_window_46", + "psc_text": "Anm. 41) 511–512. Hier konnte ich einen vollständigen Mikrofilm der Handschrift auswerten. Nb enthält mehr Zuschreibungen am Seitenrand, mitunter sind jedoch die enthaltenen Texte gegenüber Na gekürzt. Für meine Arbeit benutzte ich zunächst einen guten und vollständigen Mikrofilm der Handschrift, inzwischen ist aber auch ein sehr gutes Digitalisat online verfügbar. https://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/bav_pal_gr_247. Zwei strittige Katenenfragmente zu Ps 51 Ekkehard Mühlenberg benennt zwei Katenenfragmente zu Ps 51, die nach seiner Einschätzung zumindest teilweise mit dem Kommentar des Eusebius in Zusammenhang stehen könnten. Vgl. Ekkehard Mühlenberg, Psalmenkommentare aus der Katenenüberlieferung II = PTS 16 (Berlin 1977) xxii–xxiii. Bereits Gilles Dorival widerspricht einer Zuschreibung an Eusebius und plädiert für die Zuschreibung an Didymus. Vgl. Gilles Dorival, Chaînes I (wie Anm. 18) 169–170. Die beiden Fragmente sollen an dieser Stelle kurz besprochen werden. Fragment 1 (zu Ps 51,9) Ps 51,9: Ἰδοὺ ἄνθρωπος, ὃς οὐκ ἔθετο τὸν θεὸν βοηθὸν αὐτοῦ, ἀλλ’ ἐπήλπισεν ἐπὶ τὸ πλῆθος τοῦ", + "candidate_score": 0.63865, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s.", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2_window_11", + "psc_text": "pars prior (Paris 2011) 119–120. Für die vorliegende Edition habe ich das online zugängliche Digitalisat des Mikrofilms der BnF benutzt. https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b10723869s. Der Text trägt auf fol. 133v die mit Sicherheit sekundäre Überschrift τοῦ αὐτοῦ εἰς τὸν ναʹ ψαλμόν:~ Die Parallelüberlieferung durch Xp ist ein besonderer editorischer Glücksfall, da mit ihr der oben erwähnte Textausfall in E geheilt werden kann. Ansonsten sind die Abweichungen zwischen E und Xp nicht groß, bei Varianten ist allerdings meist E der Vorzug zu geben. Gegenüber der Katenenüberlieferung stimmen beide Handschriften in der Regel überein. Eine direkte Abhängigkeit von E schließt sich für Xp schon aufgrund der Zuschreibung an Chrysostomus aus; sie kommt auch nicht infrage aufgrund besserer Varianten in Xp. Siehe den app. crit. zu 1,4; 2,10–11; 8,23 u.ö. Umgekehrt kann natürlich E keinesfalls von Xp abhängig sein, aufgrund der Überlieferung, der Datierung und des in der Regel besseren Textes in E. Henry Savile hat", + "candidate_score": 0.630715, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_7_9", + "bdc_text": "sic fiet , ut in manus veniat vix post nescio quam longa tempora . De AngloKönig Heinrich VIII . scribunt boni viriUnbekannt .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2_window_1509", + "psc_text": "θεάσασθαι αὐτὰς δυναμένῳ· ἀλλὰ καὶ ἐν ταῖς συνεχέσιν εὐχαῖς ἔν τε τῷ πάθει τὰς χεῖρας διεπέτασεν ὑπὲρ τοῦ κόσμου, οὗ περιῄρει τὴν ἁμαρτίαν, τὸν πατέρα ἱλασκόμενος. Τίνα δὲ ἦν, ἅπερ τὰς χεῖρας ἐξαπλῶν πρὸς τὸν πατέρα προσηύχετο καὶ κατ’ ἐκείνην τὴν δηλουμένην ἡμέραν αὐτῷ πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ βεβοημένα, προϊὼν διδάσκει ἐν τούτοις· μὴ τοῖς νεκροῖς ποιήσεις θαυμάσια, ἢ ἰατροὶ ἀναστήσουσι καὶ ἐξομολογήσονταί σοι; διάψαλμα. μὴ διηγήσεταί τις ἐν τάφῳ τὸ ἔλεός σου καὶ τὴν ἀλήθειαν σου ἐν τῇ ἀπωλείᾳ; μὴ γνωσθήσεται ἐν τῷ σκότει τὰ θαυμάσιά σου, καὶ ἡ δικαιοσύνη σου ἐν γῇ ἐπιλελησμένῃ; Ἀντὶ τοῦ· μὴ τοῖς νεκροῖς ποιήσεις θαυμάσια, φησὶν ὁ Σύμμαχος· ἆρα νεκροῖς ποιήσεις τεράστια. Καὶ δι’ ὅλων τῶν ἑξῆς, ἐν οἷς λέγεται· μὴ δι��γήσεταί τις ἐν τάφῳ, καὶ πάλιν· μὴ γνωσθήσεται ἐν τῷ σκότει, ὁ Σύμμαχος· ἢ διηγήσεται, ἢ γνωσθήσεται, ἐξέδωκεν. οὐ γὰρ ἀπογινώσκων τὰ λεγόμενα ταύτας προέφερε τὰς φωνὰς κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν, δηλαδὴ", + "candidate_score": 0.628402, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_7_9", + "bdc_text": "sic fiet , ut in manus veniat vix post nescio quam longa tempora . De AngloKönig Heinrich VIII . scribunt boni viriUnbekannt .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2_window_1085", + "psc_text": "ὧν ὁ Σύμμαχος τοῦτον ἡρμήνευσεν τὸν τρόπον· οὐ γὰρ ἀπὸ ἀνατολῆς οὐδὲ ἀπὸ δύσεως οὐδὲ ἀπὸ ἐρήμου ὀρέων, ἀλλ’ ὁ θεὸς κριτὴς τοῦτον μὲν ταπεινοῖ, τοῦτον δὲ ὑψοῖ. Καὶ τοῦτο δὲ φησὶν ἀναγκαῖον εἰδέναι πάντας ἀνθρώπους, ὅτι ποτήριον ἐν χειρὶ κυρίου οἴνου ἀκράτου πλῆρες κεράσματος, καὶ ἔκλινεν ἐκ τούτου εἰς τοῦτο· πλὴν ὁ τρυγίας αὐτοῦ οὐκ ἐξεκενώθη, πίονται πάντες οἱ ἁμαρτωλοὶ τῆς γῆς· κατὰ δὲ τὸν Σύμμαχον· ποτήριον γὰρ ἐν χειρὶ κυρίου καὶ οἶνος ἄκρατος πληρῶν ἐκχυθεὶς ὥστε ἕλκειν ἀπ’ αὐτοῦ· πλὴν τὰς τρυγίας αὐτοῦ ἐκστραγγίσουσιν πίνοντες οἱ φαῦλοι τῆς γῆς. Καὶ ταῦτα, φησίν, ἐδίδαξα πάντας ἀνθρώπους, ὡς ἂν μὴ ἀπογνοῖεν, ὅτι περιμένει τοὺς πάντας τὸ ποτήριον, ὅπερ ἑκάστῳ κίρνησιν ὁ τῶν ὅλων κριτής. Νοήσεις δὲ τοῦτο ἀπὸ τῶν ἐν ταῖς προφητείαις λελεγμένων περὶ ποτηρίου. γέγραπται γοῦν ἐν Ἱερεμίᾳ οὕτως· εἶπεν κύριος ὁ θεὸς Ἰσραὴλ πρὸς μέ· λάβε τὸ ποτήριον τοῦ οἴνου τοῦ ἀκράτου ἐκ χειρός μου, καὶ ποτιεῖς αὐτὸ", + "candidate_score": 0.626875, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_66_68", + "bdc_text": "HBBW VI , Nr. 894 ) . Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2_window_46", + "psc_text": "Anm. 41) 511–512. Hier konnte ich einen vollständigen Mikrofilm der Handschrift auswerten. Nb enthält mehr Zuschreibungen am Seitenrand, mitunter sind jedoch die enthaltenen Texte gegenüber Na gekürzt. Für meine Arbeit benutzte ich zunächst einen guten und vollständigen Mikrofilm der Handschrift, inzwischen ist aber auch ein sehr gutes Digitalisat online verfügbar. https://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/bav_pal_gr_247. Zwei strittige Katenenfragmente zu Ps 51 Ekkehard Mühlenberg benennt zwei Katenenfragmente zu Ps 51, die nach seiner Einschätzung zumindest teilweise mit dem Kommentar des Eusebius in Zusammenhang stehen könnten. Vgl. Ekkehard Mühlenberg, Psalmenkommentare aus der Katenenüberlieferung II = PTS 16 (Berlin 1977) xxii–xxiii. Bereits Gilles Dorival widerspricht einer Zuschreibung an Eusebius und plädiert für die Zuschreibung an Didymus. Vgl. Gilles Dorival, Chaînes I (wie Anm. 18) 169–170. Die beiden Fragmente sollen an dieser Stelle kurz besprochen werden. Fragment 1 (zu Ps 51,9) Ps 51,9: Ἰδοὺ ἄνθρωπος, ὃς οὐκ ἔθετο τὸν θεὸν βοηθὸν αὐτοῦ, ἀλλ’ ἐπήλπισεν ἐπὶ τὸ πλῆθος τοῦ", + "candidate_score": 0.626106, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_7_9", + "bdc_text": "sic fiet , ut in manus veniat vix post nescio quam longa tempora . De AngloKönig Heinrich VIII . scribunt boni viriUnbekannt .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2_window_1902", + "psc_text": "ἐν εὐθύτητι κρινεῖ, ἐπεὶ εὐθεῖαν καρδίαν καὶ εὐθείας πράξεις ἔχουσιν οἱ λαοί· ἀποδώσει γὰρ ἑκάστῳ κατὰ τὴν πρᾶξιν αὐτοῦ. Ὕμνος βασιλείας Χριστοῦ Ὁ κύριος ἐβασίλευσεν, ὀργιζέσθωσαν λαοί· ὁ καθήμενος ἐπὶ τῶν Χερουβίν, σαλευθήτω ἡ γῆ. Ἀνεπίγραφος ὁ ψαλμός παρ’ Ἑβραίοις. εἷς δὲ καὶ αὐτὸς τυ��χάνει τῶν εὐαγγελιζομένων τὴν τοῦ Χριστοῦ βασιλείαν· ἐπὶ μὲν γὰρ τῷ βασιλεύειν ἁπάντων τὸν τῶν ὅλων θεὸν οὐδένα ἄν τις ὀργίζεσθαι φαίη, ἐπὶ δὲ τῇ τοῦ κυρίου βασιλείᾳ φησὶν ὁ παρὼν λόγος ὀργίζεσθαι λαούς· φησὶ δὲ τοὺς ἐκ περιτομῆς καὶ τοὺς ἐξ ἐθνῶν ἀπιστοῦντας αὐτῷ. Τίς δέ ἐστιν ὁ κύριος, διασαφεῖ λέγων ἑξῆς· ὁ καθήμενος ἐπὶ τῶν Χερουβίμ· δάκνει γὰρ αὐτοὺς καὶ λυπεῖ ὁ ἐπὶ τῇ σωτηρίᾳ τῶν ἐθνῶν ζῆλος. οὐ γὰρ συνῆκαν τὰς περὶ τῆς βασιλείας αὐτοῦ προφητικὰς φωνάς, καίπερ μελετῶντες αὐτὰς εἰς μάταιον. διὸ εἴρηται· καὶ λαοὶ ἐμελήτησαν κενά. Ἡ δὲ πᾶσα γῆ ἐσαλεύθη ἐπὶ τῇ τοῦ κυρίου βασιλείᾳ· οἵ τε γὰρ πάλαι πολλὰ", + "candidate_score": 0.625082, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_15", + "bdc_text": "Die aus Italien nach Basel gelangten Nachrichten wurden an Straßburg weitergeleitet , s. PC II 594f. .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2_window_0", + "psc_text": "Vorbemerkung der Online-Edition Bei dem hier dargebotenen Text des eusebianischen Psalmenkommentars handelt es sich um einen vorläufigen Lesetext der in Arbeit befindlichen kritischen Edition, der aus den mit dem Classical Text Editor erstellten Dateien konvertiert wurde. Soweit vorhanden, sind die Apparate (Bezeugung und Varianten) daher (vorerst) nicht für die Anzeige im PTA optimiert, da größtenteils die Bezeugung des Lemmas fehlt. Für Ps 51–71 greift die vorliegende Online-Fassung auf die als „Eusebius von Caesarea Werke Band X: Der Psalmenkommentar. Teil 2,1: Die Kommentare zu Psalm 51­–71. Herausgegeben von Cordula Bandt, GCS.NF 30, Berlin/Boston 2024“ publizierte Druckfassung zurück. Die folgende Praefatio ist diesem Band entnommen. Die handschriftliche Überlieferung Die Kommentare des Eusebius zu Ps 51–71 werden in direkter Tradition im Codex Coislin 44 (Sigle E) überliefert, der Kommentar zu Ps 51 außerdem mit Zuschreibung an Johannes Chrysostomus im Codex Paris. gr. 655 (Sigle Xp). Neben der direkten Überlieferung wurde die Katenentradition ausgewertet.", + "candidate_score": 0.613159, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_13_15", + "bdc_text": "et Turcam Sultan Suleiman I. in quinquennium Anlaß zu solchen Gerüchten gaben die gleichzeitig laufenden Verhandlungen über einen durch Frankreich vermittelten Waffenstillstand , s. Brandi I 359 und II 286 . Die aus Italien nach Basel gelangten Nachrichten wurden an Straßburg weitergeleitet , s. PC II 594f. .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex2_window_0", + "psc_text": "Vorbemerkung der Online-Edition Bei dem hier dargebotenen Text des eusebianischen Psalmenkommentars handelt es sich um einen vorläufigen Lesetext der in Arbeit befindlichen kritischen Edition, der aus den mit dem Classical Text Editor erstellten Dateien konvertiert wurde. Soweit vorhanden, sind die Apparate (Bezeugung und Varianten) daher (vorerst) nicht für die Anzeige im PTA optimiert, da größtenteils die Bezeugung des Lemmas fehlt. Für Ps 51–71 greift die vorliegende Online-Fassung auf die als „Eusebius von Caesarea Werke Band X: Der Psalmenkommentar. Teil 2,1: Die Kommentare zu Psalm 51­–71. Herausgegeben von Cordula Bandt, GCS.NF 30, Berlin/Boston 2024“ publizierte Druckfassung zurück. Die folgende Praefatio ist diesem Band entnommen. Die handschriftliche Überlieferung Die Kommentare des Eusebius zu Ps 51–71 werden in direkter Tradition im Codex Coislin 44 (Sigle E) überliefert, der Kommentar zu Ps 51 außerdem mit Zuschreibung an Johannes Chrysostomus im Codex Paris. gr. 655 (Sigle Xp). Neben der direkten Überlieferung wurde die Katenentradition ausgewertet.", + "candidate_score": 0.610598, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 5, + "cf_id": "cf011", + "work_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex", + "max_score": 0.676482, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_68_70", + "bdc_text": "HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede : unten Nr. 1283 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_16", + "psc_text": "Hier erscheint das Hypomnema im Anschluss an drei echte Prologtexte des Eusebius, die auch im vorliegenden Band enthalten sind: De divisione, Periochae, Wie in den meisten uns bekannten Handschriften der Katenenüberlieferung folgt auf die Periochae ein Abschnitt περὶ τῶν ὠδῶν, in dem die Herkunft der Oden aufgelistet ist. Dieser Abschnitt stammt jedoch mit Sicherheit nicht von Eusebius, was sich bereits am Sprachgebrauch feststellen lässt. Vgl. dazu oben, S. 123f. De ordine. In der Handschrift ist lediglich der erste Text Eusebius zugeschrieben (ὑπόθεσις Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου εἰς τοὺς ψαλμούς), während die darauffolgenden Texte keine Zuschreibung tragen. Dieser Befund spricht in gewissem Maße für eine Zuschreibung an Eusebius. Weiterhin findet sich in einer noch nicht genannten Moskauer Handschrift wie auch in einigen der bereits oben aufgeführten Handschriften innerhalb einer anderen Makroform ein kurzer Auszug aus dem Hypomnema, der das Wort διάψαλμα erklärt. In der Edition des Textes Abschnitt 14. Bereits Rietz vermerkt,", + "candidate_score": 0.676482, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_68_70", + "bdc_text": "HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede : unten Nr. 1283 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_3", + "psc_text": "und gegeneinander abgewogen werden; zum anderen soll gezeigt werden, dass mit einem unverstellten Blick auf den Text tatsächlich nichts näher liegt, als ihn Eusebius zuzuweisen. 1 Inhalt und Besonderheiten des Werks Das hauptsächliche Thema des Hypomnema sind die Überschriften der Psalmen. Die Wichtigkeit dieses Gegenstands für die spätantike christliche Exegese belegen die umfangreichen Arbeiten des Hesych von Jerusalem De titulis psalmorum (CPG 6552) und des Gregor von Nyssa In inscriptiones psalmorum (CPG 3155) wie auch kleinere Schriften des Eusebius, auf die unten genauer eingegangen wird. Auffälligerweise behandelt das Hypomnema besonders ausführlich Überschriften aus dem ersten und zweiten Drittel des Psalters (Ps 1–100), allerdings nur eine Auswahl; beispielsweise wird der Ausdruck συνέσεως (Ps 51,1 u.ö.) nicht berührt. Das letzte Drittel des Psalters (Ps 101–150) bleibt zur Gänze unberücksichtigt; so werden weder die Ausdrücke ᾠδὴ τῶν ἀναβαθμῶν (Ps 119–133) oder ἀλληλούϊα (Ps 110–118. 134f. 145–150) noch die auf historische Situationen verweisenden Überschriften", + "candidate_score": 0.673052, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_68_70", + "bdc_text": "HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede : unten Nr. 1283 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_29", + "psc_text": "Psalmorum überschriebenen Prolog des Hilarius hinweist, hier eingehender untersucht werden. Doignon sieht bereits eine Anlehnung des Titels Instructio an die Bezeichnung ὑπόμνημα. Siehe Hilarius, Instr. Ps. app. crit. zur Überschrift (zitiert wird Hilarius im Folgenden nach der Edition Doignon 1997, CChSL LXI). Eine solche Verbindung erscheint allerdings recht vage, da sich inhaltlich ohnehin beide Wörter für die Überschrift einer Einführung anbieten, und es ungewiss bleibt, ob Hilarius wirklich instructio als Entsprechung des Wortes ὑπόμνημα gewählt hätte. Darüber hinaus ist es unwahrscheinlich, dass der Titel ὑπόμνημα in den Katenen vom Autor selbst stammt, insbesondere wenn dies Origenes sein sollte, da allein schon der Sprachgebrauch des Origenes, soweit er sich rekonstruieren lässt, dem widerspricht: Eine TLG-Abfrage des Lemmas ὑπόμνημα ergibt, dass Origenes das Wort in den im TLG verfügbaren Werken genau zweimal benutzt, davon nur einmal bezogen auf schriftliche Aufzeichnungen, nämlich die Evangelien, wobei er durch die Formulierung τὰ περὶ Ἰησοῦ ἐν", + "candidate_score": 0.671187, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_68_70", + "bdc_text": "HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede : unten Nr. 1283 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_0", + "psc_text": "Unter den Prologtexten zum Psalter, die aus äußeren oder inneren Gründen Origenes zugeschrieben wurden, Siehe dazu Rietz, Quaestiones; Nautin, Origène, 275–292; Neuschäfer, Origenes, 67–77; Whealey, Prologues, 234–245; Risch, Prologe, 475–489, und zuletzt Auwers, Origène, 28–35. nimmt das sogenannte Hypomnema Das Hypomnema liegt als vermeintliches Werk des Origenes in folgenden Editionen vor: PG 12,1060C–1076B; Lommatzsch XI 356–371 und Rietz, Quaestiones, 1–10 (= Prologus I). Im Folgenden wird der Text nach unserer neuen kritischen Edition zitiert (= Hypomnema Kapitel, Zeile). sowohl inhaltlich als auch in seiner Überlieferung eine Sonderstellung ein, Vgl. Risch, Prologe, 477. 484–486. was bereits Anlass dazu gab, für diesen Text eine andere Quellschrift zu vermuten als für die restlichen Texte. Vgl. Risch, Prologe, 486f., wo vermutet wurde, das Hypomnema könnte ein eigenständiger Vortrag gewesen sein. Gegen eine Einordnung als Homilie bemerkt allerdings bereits Nautin, dass Origenes in seinen Homilien die Namen der Übersetzer Aquila, Symmachus und Theodotion ansonsten nie", + "candidate_score": 0.668829, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_62_64", + "bdc_text": "s. HBBW VIII , Nr. 1149 , 1154 , 1161 , 1186 und 1200. ; huius libellus Myconius bezieht sich vermutlich auf eine Abschrift des christologischen Traktats , den Schwenckfeld im August 1538 gegen Frecht gerichtet hatte ( CSch VI 128-139 ) . missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_56", + "psc_text": "ληνῶν ἐπιγεγραμμένῳ καὶ αὐτῷ, πολλὰ θυσιαστήρια καὶ πλεῖστα σκηνώματα καὶ αὐλαὶ πολλαὶ θεσπίζονται· δι᾽ ὧν ἄντικρυς τὰ καθ᾽ ὅλης τῆς γῆς ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τοῦ θεοῦ ἱδρυμένα θυσιαστήρια δηλοῦται· ὅθεν καὶ αὐτὸς ὑπὲρ τῶν ληνῶν τὴν προγραφὴν περιέχει. Im Übrigen weist Pitra, der den Text zwar unter dem Namen des Eusebius, jedoch innerhalb der Origenes-Fragmente abdruckt, darauf hin, dass es sich, wenn der Text auf Origenes zurückgehen sollte, um ein haud leve testimonium für eine Universalkirche bereits im 3. Jahrhundert handelt (AS II, 458, Anm. zu Ps 8,1). Es ist offensichtlich, dass hier derselbe Autor seine Gedanken in anderen Worten darlegt. Dank der neuesten, überraschenden Entdeckung und Identifizierung von 29 Psalmen-Homilien des Origenes im Codex Monac. gr. 314 durch Marina Molin Pradel und Lorenzo Perrone Zu diesem erfreulichen Fund vgl. Molin Pradel, Novità, 16–40, und Perrone, Riscoprire, 41–58. können wir nun auch Auslegungen beider Autoren zu Ps 80 vergleichen. In", + "candidate_score": 0.666689, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_68_70", + "bdc_text": "HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede : unten Nr. 1283 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_75", + "psc_text": "οἱ ψαλμοί. Catholica 5,3–6. Die Vermutung liegt nahe, dass es sich bei dem im Hypomnema τις und im Psalmenkommentar ἄλλος genannten Vorgänger des Eusebius um Origenes handelt. In ähnlich anonymer Form nimmt er im Isaias-Kommentar auf Origenes Bezug, um sich von ihm zu distanzieren; vgl. Hollerich, Exegetical Heritage, 543. Und damit ergibt sich endlich doch eine Verbindung zwischen dem Hypomnema und Origenes’ Prologen zum Psalter. Allerdings erweist sich das Hypomnema dabei, insbesondere wenn man die weiteren Ausführungen des Eusebius zum Thema hinzuzieht, als Beleg für eine (kritische) Rezeption des Origenes-Textes Interessanterweise sind die ersten Einzelpsalmen, die Origenes in diesem Text bespricht, genau die, mit denen das Hypomnema einsetzt, nämlich die ὑπὲρ τῶν ληνῶν überschriebenen Psalmen 8, 80 und 83, wobei sich Origenes gänzlich auf die Symbolik dieser Zahlen konzentriert (vgl. Catholica 4,4–11). Es wäre nicht ganz abwegig, anzunehmen, dass sich Eusebius im Hypomnema gerade mit diesem und möglicherweise weiteren Prologtexten", + "candidate_score": 0.665864, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_61_63", + "bdc_text": "Ulmensem et Schwenckfeld[ium ] de Christo deificato Bullinger war durch Martin Frecht laufend über diesen Konflikt informiert worden ; s. HBBW VIII , Nr. 1149 , 1154 , 1161 , 1186 und 1200. ; huius libellus Myconius bezieht sich vermutlich auf eine Abschrift des christologischen Traktats , den Schwenckfeld im August 1538 gegen Frecht gerichtet hatte ( CSch VI 128-139 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_56", + "psc_text": "ληνῶν ἐπιγεγραμμένῳ καὶ αὐτῷ, πολλὰ θυσιαστήρια καὶ πλεῖστα σκηνώματα καὶ αὐλαὶ πολλαὶ θεσπίζονται· δι᾽ ὧν ἄντικρυς τὰ καθ᾽ ὅλης τῆς γῆς ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τοῦ θεοῦ ἱδρυμένα θυσιαστήρια δηλοῦται· ὅθεν καὶ αὐτὸς ὑπὲρ τῶν ληνῶν τὴν προγραφὴν περιέχει. Im Übrigen weist Pitra, der den Text zwar unter dem Namen des Eusebius, jedoch innerhalb der Origenes-Fragmente abdruckt, darauf hin, dass es sich, wenn der Text auf Origenes zurückgehen sollte, um ein haud leve testimonium für eine Universalkirche bereits im 3. Jahrhundert handelt (AS II, 458, Anm. zu Ps 8,1). Es ist offensichtlich, dass hier derselbe Autor seine Gedanken in anderen Worten darlegt. Dank der neuesten, überraschenden Entdeckung und Identifizierung von 29 Psalmen-Homilien des Origenes im Codex Monac. gr. 314 durch Marina Molin Pradel und Lorenzo Perrone Zu diesem erfreulichen Fund vgl. Molin Pradel, Novità, 16–40, und Perrone, Riscoprire, 41–58. können wir nun auch Auslegungen beider Autoren zu Ps 80 vergleichen. In", + "candidate_score": 0.65484, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_62_64", + "bdc_text": "s. HBBW VIII , Nr. 1149 , 1154 , 1161 , 1186 und 1200. ; huius libellus Myconius bezieht sich vermutlich auf eine Abschrift des christologischen Traktats , den Schwenckfeld im August 1538 gegen Frecht gerichtet hatte ( CSch VI 128-139 ) . missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_14", + "psc_text": "Typenklassifizierung), fol. 10v–15v (Xm) In den sechs erstgenannten Handschriften trägt der Text die Überschrift Ὠριγένους ὑπόμνημα εἰς τοὺς ψαλμούς bzw. ὑπόμνημα Ὠριγένους εἰς τοὺς ψαλμούς. Er erscheint hier immer innerhalb einer Art Makroform aus Prologtexten, und zwar in Kombination mit drei kürzeren Texten, die Gregor von Nyssa zugeschrieben werden, und einem Auszug aus dem Hypomnestikon von Joseph dem Christen. In allen Handschriften mit Ausnahme des Ottob. 398 stimmt die Reihenfolge dieser Texte überein: zunächst die drei Texte von Gregor, dann das Hypomnema, gefolgt von Joseph. Im Ottob. 398 ist die Reihenfolge demgegenüber umgestellt; hier erscheint zunächst das Hypomnema, dann Joseph und darauf die Texte von Gregor. Dies spricht dafür, dass alle genannten Handschriften eben diese Makroform, innerhalb derer das Hypomnema erscheint, aus einer gemeinsamen Quelle schöpfen. Es ist davon auszugehen, dass der Text bereits in dieser Quelle Ὠριγένους ὑπόμνημα / ὑπόμνημα Ὠριγένους εἰς τοὺς ψαλμούς überschrieben war, wenngleich ein solcher", + "candidate_score": 0.650738, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67_69", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_0", + "psc_text": "Unter den Prologtexten zum Psalter, die aus äußeren oder inneren Gründen Origenes zugeschrieben wurden, Siehe dazu Rietz, Quaestiones; Nautin, Origène, 275–292; Neuschäfer, Origenes, 67–77; Whealey, Prologues, 234–245; Risch, Prologe, 475–489, und zuletzt Auwers, Origène, 28–35. nimmt das sogenannte Hypomnema Das Hypomnema liegt als vermeintliches Werk des Origenes in folgenden Editionen vor: PG 12,1060C–1076B; Lommatzsch XI 356–371 und Rietz, Quaestiones, 1–10 (= Prologus I). Im Folgenden wird der Text nach unserer neuen kritischen Edition zitiert (= Hypomnema Kapitel, Zeile). sowohl inhaltlich als auch in seiner Überlieferung eine Sonderstellung ein, Vgl. Risch, Prologe, 477. 484–486. was bereits Anlass dazu gab, für diesen Text eine andere Quellschrift zu vermuten als für die restlichen Texte. Vgl. Risch, Prologe, 486f., wo vermutet wurde, das Hypomnema könnte ein eigenständiger Vortrag gewesen sein. Gegen eine Einordnung als Homilie bemerkt allerdings bereits Nautin, dass Origenes in seinen Homilien die Namen der Übersetzer Aquila, Symmachus und Theodotion ansonsten nie", + "candidate_score": 0.646613, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67_69", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_32", + "psc_text": "psalterii. danach diskutiert er den korrekten Titel des Psalmenbuches in einer Weise, die uns aus einem weiteren Prologtext des Origenes bekannt ist. Hilarius, Instr. Ps. 1,10–20. Zu dieser Diskussion vgl. Origenes, Catholica 1. Dies spricht zwar deutlich für eine Abhängigkeit des Hilarius von Origenes, aber eher gegen eine Verbindung zwischen den Titeln Instructio und ὑπόμνημα. Als zweite Stelle bringt Doignon den Hinweis bei Hilarius, dass Esra nach der Babylonischen Gefangenschaft die Psalmen in einem Buch zusammengefasst habe, mit dem Hypomnema in Zusammenhang. Hilarius, Instr. Ps. 4, 16f. Die Aussage, dass die Komposition des Psalmenbuches auf Esra zurückgeht, findet sich jedoch nicht nur im Hypomnema, sondern auch in einem der unstrittigen Prologtexte des Origenes, den Catholica in psalmos. Hier erscheinen sogar wörtliche Übereinstimmungen mit der Hilariusstelle, Zu Origenes, Catholica 1,7–9: τοῦ Ἔσδρα, ὡς αἱ παραδόσεις φασίν, μετὰ τὴν αἰχμαλωσίαν συναγαγόντος ψαλμοὺς πλειόνων εἰς ἕν… vgl. Hilarius, Instr. Ps. 4,16f.: Quae traditio", + "candidate_score": 0.642892, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67_69", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_5", + "psc_text": "ψαλμὸς ᾠδῆς und einer Liste von Davidpsalmen. Die Texte sind im Anhang nach Edition und Übersetzung des Hypomnema in diplomatischer Abschrift abgedruckt. Vor allem aufgrund des völlig abweichenden Duktus des ersten dieser Texte ist jedoch davon auszugehen, dass sie keine Fortsetzung des Hypomnema darstellen, auch wenn sie genau die Themen behandeln, die das Hypomnema ausspart. Auch ist der mittlere Teil, also die Erklärung der Begriffe ψαλμός, ᾠδή, ψαλμὸς ᾠδῆς (und ᾠδὴ ψαλμοῦ), aus anderen Katenen mit Zuschreibung an Eusebius bekannt. Es handelt sich dabei allerdings eben nicht um Texte von Eusebius, sondern um redigierte Auszüge aus den Catholica des Origenes. Vgl. Origenes, Catholica 7. Der Autor des Hypomnema beabsichtigt also offenbar keine erschöpfende bzw. durchgängige Behandlung aller Psalmen; vielmehr konzentriert er sich auf schwierige Überschriften, die er zum einen als prophetisch-allegorische Andeutungen auslegt (Abschnitte 1–5; vgl. 13), zum anderen historisch aus der Biographie Davids erklärt (Abschnitte 6. 8. 11. 15f.),", + "candidate_score": 0.638186, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_66_68", + "bdc_text": "HBBW VI , Nr. 894 ) . Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_18", + "psc_text": "gr. 194 (11. Jh., Typ XIIIa Die Klassifizierung durch Karo/Lietzmann ist insofern irreführend, als die Katene dieser Handschrift dieselbe ist wie die im Ottob. gr. 398 (Typ IV), vgl. Dorival, Chaînes IV, 262–297.), fol. 6r (Sigle: U) – Vat. Ottob. gr. 398, fol. 36v – Hieros. S. Crucis 1, fol. 18r – Bodl. Barocc. gr. 223, fol. 23v–24r – Vat. Borg. gr. 2, fol. 32v Die entsprechende Makroform, in die dieser Auszug eingebunden ist, erscheint in allen genannten Handschriften in der gleichen Formation und umfasst folgende Exzerpte: – Eusebius, Didascalia, die in den Handschriften (bis auf Borg. 2, wo für diese Makroform alle Überschriften fehlen) übereinstimmend überschrieben ist: Ἱππολύτου ἐπισκόπου Ῥώμης ὑπόθεσις διηγήσεως εἰς τοὺς ψαλμούς. Aufgrund dieser Zuschreibung erscheint der Text als Fragment VI in der Hippolyt-Edition von Achelis, der ihn jedoch an Eusebius zurückgibt. Devreesse bestätigt die Zuschreibung an Eusebius, vgl. Devreesse, Commentateurs, 145. – einen Auszug aus", + "candidate_score": 0.628088, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_66_68", + "bdc_text": "HBBW VI , Nr. 894 ) . Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_17", + "psc_text": "Maße für eine Zuschreibung an Eusebius. Weiterhin findet sich in einer noch nicht genannten Moskauer Handschrift wie auch in einigen der bereits oben aufgeführten Handschriften innerhalb einer anderen Makroform ein kurzer Auszug aus dem Hypomnema, der das Wort διάψαλμα erklärt. In der Edition des Textes Abschnitt 14. Bereits Rietz vermerkt, dass dieser Auszug im Ottob. 398 ein zweites Mal separat und zwar mit Zuweisung an Eusebius erscheint, jedoch messen weder er noch Nautin dieser Tatsache eine Bedeutung bei. Vgl. Rietz, Quaestiones, 17. 33, Anm. 16; Nautin, Origène, 277, Anm. 35. Es handelt sich um folgende Handschriften: – Mosq. GIM Sinod. gr. 194 (11. Jh., Typ XIIIa Die Klassifizierung durch Karo/Lietzmann ist insofern irreführend, als die Katene dieser Handschrift dieselbe ist wie die im Ottob. gr. 398 (Typ IV), vgl. Dorival, Chaînes IV, 262–297.), fol. 6r (Sigle: U) – Vat. Ottob. gr. 398, fol. 36v – Hieros. S. Crucis 1, fol.", + "candidate_score": 0.626934, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 6, + "cf_id": "cf009", + "work_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex", + "max_score": 0.675831, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_68_70", + "bdc_text": "HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede : unten Nr. 1283 ;", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_24", + "psc_text": "…(= 1,10: τοῦ Σολομῶν) am Rand die Namensvariante ܕܫܠܝܡܘܢ vermerkt (5va, dritte Zeile von unten). Handschriftliche Überlieferung im Überblick 1,1 Ἐπειδὴ...6,5 ἄνωθεν: Ba fol. 6r–8r: ὠρ 1,4 -στόλων βίβλος...6,5 ἄνωθεν: Bb fol. 1ra–2rb: --- 1,1 Ἐπειδὴ...2,11 νενομισμένοι: O fol. 4rv: Ωριγʹ Wc Foliierung unkenntlich, teils zerstört Xc fol. 1r: anonym Xd Foliierung unkenntlich, teils zerstört Syr = Ambrosianus syr. C 313 inf., fol. 5vab: ܕܐܘܪܘܓܢܝܣ ܫܪܒܐ ܕܡܛܠ ܡܙܡܘܪ̈ܐ 3,1 Διὰ...3,11 γένει: Za fol. 19rv: anonym 3,1 Διὰ...5,13 αὐτοῦ: Xe fol. 8rv: ὡριγένου περὶ τῶν ρνʹ ψαλμῶν 3,1 Διὰ...5,18 ψαλμῶν: Ο fol. 4v–5r: anonym 3,1 Διὰ...6,5 ἄνωθεν: Syr fol. 5vb–6rb: anonym 6,1 Εἰκὸς...6,5 ἄνωθεν: Za fol. 19v: anonym 6,1 Εἰκὸς...8,5 ἀεί: Ο fol. 5v–6r: γε (= ?) 6,6 Ὄργανον...8,5 ἀεί: Ba fol. 8r–9v: ὠρ B b fol. 2va–3rb: ωρ Ba + Bb = B <Ὠριγένους καθολικὰ εἰς τοὺς ψαλμούς> Ἐπειδὴ πλεῖστοι τῶν ἐξ ἐθνῶν εἰς Χριστὸν πεπιστευκότων οἴονται τὴν βίβλον ταύτην", + "candidate_score": 0.675831, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_68_70", + "bdc_text": "HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede : unten Nr. 1283 ;", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_8", + "psc_text": "ἐπιγραφῆς sind drei Topoi der Einleitung genannt, wie sie in frühbyzantinischer Zeit für Kommentarwerke festgelegt waren.Zur Topik paganer Kommentareinleitungen vgl. Neuschäfer, Origenes als Philologe, 57–67. Die Reihenfolge entspricht am deutlichsten dem Schema bei Ioannes Philoponus im Kategorienkommentar; der ganze Satz könnte genausogut bei ihm stehen.Vgl. Johannes Philoponus, In cat. 8,23–27 (Busse): εἴπωμεν δὲ καὶ περὶ τοῦ προκειμένου τῶν Κατηγοριῶν βιβλίου τίς τε ὁ σκοπὸς καὶ τὸ χρήσιμον καὶ ἡ αἰτία τῆς ἐπιγραφῆς καὶ ἡ τάξις τῆς ἀναγνώσεως καὶ εἰ γνήσιον τοῦ φιλοσόφου τὸ παρὸν βιβλίον καὶ ἡ εἰς τὰ κεφάλαια διαίρεσις· ταῦτα γάρ, ὡς εἴρηται (vgl. ebd. 7,1–3), δεῖ προλέγειν ἑκάστης ἀριστοτελικῆς πραγματείας. Die handschriftliche Überlieferung erlaubt es allerdings nicht, den Satz bei Achelis als Beleg für eine Verwendung des Prolog-Schemas schon bei Origenes anzuführen, wie dies Neuschäfer unternommen hat.Vgl. Neuschäfer, Origenes als Philologe, 365. Der Syrer, der materiell älteste Zeuge, kennt den Satz nicht. Es ist wahrscheinlich, dass ein", + "candidate_score": 0.668634, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67_69", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede :", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_0", + "psc_text": "Bei dem hier erstmals unter dem Titel Catholica in psalmos präsentierten Text handelt es sich um eine allgemeine Einleitung in den Psalter, die der Forschung lange Zeit als „unechter Hippolyt“ bekannt war. Als maßgeblicher Text galt die Edition von Hans Achelis im ersten Band der Griechischen Christlichen Schriftsteller der ersten drei Jahrhunderte.Hans Achelis, Die unechte griechische Einleitung zu den Psalmen, in: ders., Hippolyt’s kleinere exegetische und homiletische Schriften = GCS Hippolytus I, Leipzig 1897, 136–145. Achelis wollte mit seiner Edition „hoffentlich zum letzten Mal“ Achelis, Vorbemerkungen, iv. demonstrieren, dass man dem Hippolyt zu viel Material beigelegt hatte, und benutzte sie als Grundlage für seine kritischen Studien.Achelis, Hippolytstudien = Texte und Untersuchungen Neue Folge I 4 (Leipzig 1897). Verantwortlich für die Zuweisung an Hippolyt war Simeon de Magistris. Er erstellte in der zweiten Appendix zu den Acta marty rum ad Ostia TiberinaSimeon de Magistris, Acta martyrum ad Ostia Tiberina sub Claudio", + "candidate_score": 0.648849, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67_69", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede :", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_17", + "psc_text": "schon genannte Codex Baroccianus gr. 235 aus dem zehnten Jahrhundert der Hauptzeuge für die Catholica. Abgesehen von einem Einschub aus der Homilia in psalmum primum des Basilius von Cäsarea Basilius, Hom. in Ps. (Ps 1) PG 29,213BC. nach 6,5 ἄνωθεν – Basilius hat darin seinerseits das ἄνωθεν-Motiv aus den Catholica reflektiert – bietet er den erhaltenen Text im Zusammenhang, während er bei Achelis, der den Hyparchetyp außer acht gelassen hatte, in fünf Stücke zerteilt ist. Den Beginn des zweiten Achelis-Fragmentes, bei mir 3,1 διὰ τί δέ εἰσιν, markiert er allerdings mit einer Zeigehand, was indessen noch nicht bedeuten muss, dass seine Quelle hier mit einem neuen Exzerpt einsetzte; es kann sich dort um eine ähnliche Markierung gehandelt haben. Achelis benutzte für seine Edition einen Deszendenten des Baroccianus, den Codex Vaticanus gr. 1789, der ebenfalls aus dem zehnten Jahrhundert stammt, ohne ihm freilich den Vorzug vor der sekundären Textgestaltung in verhältnismäßig", + "candidate_score": 0.648301, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67_69", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede :", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_10", + "psc_text": "χρήσιμον des Psalmbuchs angibt. Tatsächlich ist das auch die Auffassung im Baroccianus 235: Mit καὶ οὗτος μὲν τῆς βίβλου ὁ σκοπὸς καὶ τὸ χρήσιμον schließt das Exzerpt aus Euseb, mit ἡ δὲ αἰτία τῆς ἐπιγραφῆς αὕτη wird der Text aus Origenes eröffnet; erst in einer späteren Phase der Überlieferung wurden beide Teile zur Einleitung des Origenestextes zusammengezogen. Man kann natürlich nicht annehmen, dass die Satzteile mit den Exzerpten aus verschiedenen Autoren ursprünglich verbunden waren. In dieser Psalmeneinleitung war es also ein späterer Gelehrter, der das eusebische und origeneische Einleitungsmaterial in einer schulmäßigen Form zusammenstellen wollte. Neuschäfer muss selbst zugeben, dass Origenes ein „außergewöhnlich früher Zeuge für topisch festgelegte Einleitungen“ wäre.Vgl. Neuschäfer, Origenes als Philologe, 58. Die Abfassungszeit der Catholica ist kaum zu bestimmen. Zur relativen Chronologie könnte man immerhin vermuten, dass sie nach der in De psalmis Moysis berichteten Debatte mit dem Patriarchen Iullus entstanden sind. Darauf deutet das im", + "candidate_score": 0.647227, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_66_68", + "bdc_text": "HBBW VI , Nr. 894 ) . Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ;", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_17", + "psc_text": "schon genannte Codex Baroccianus gr. 235 aus dem zehnten Jahrhundert der Hauptzeuge für die Catholica. Abgesehen von einem Einschub aus der Homilia in psalmum primum des Basilius von Cäsarea Basilius, Hom. in Ps. (Ps 1) PG 29,213BC. nach 6,5 ἄνωθεν – Basilius hat darin seinerseits das ἄνωθεν-Motiv aus den Catholica reflektiert – bietet er den erhaltenen Text im Zusammenhang, während er bei Achelis, der den Hyparchetyp außer acht gelassen hatte, in fünf Stücke zerteilt ist. Den Beginn des zweiten Achelis-Fragmentes, bei mir 3,1 διὰ τί δέ εἰσιν, markiert er allerdings mit einer Zeigehand, was indessen noch nicht bedeuten muss, dass seine Quelle hier mit einem neuen Exzerpt einsetzte; es kann sich dort um eine ähnliche Markierung gehandelt haben. Achelis benutzte für seine Edition einen Deszendenten des Baroccianus, den Codex Vaticanus gr. 1789, der ebenfalls aus dem zehnten Jahrhundert stammt, ohne ihm freilich den Vorzug vor der sekundären Textgestaltung in verhältnismäßig", + "candidate_score": 0.646953, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67_69", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede :", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_20", + "psc_text": "Verfügung stehenden Film weitenteils verdorben ist, so dass ich mich vielfach mit den Angaben bei Achelis begnügen musste. Im Parisinus 143 ist die Sammlung der Prologe durchgehend am Rand von mehreren späteren Händen mit kurzen Angaben der Themen versehen, zum Text der Catholica mit folgenden: zu 1,4: psalmorum auctores varii zu 2,1: περὶ τῶν ἀνεπιγράφων zu 3,1: cur psalmi 150 zu 4,4: (nicht entziffert) zu 4,17: ἀναβαθμῶν ᾠδαί zu 5,2: ordo historicus in psalmis haud servans zu 6,1: ὄργανον ψαλτήριον νάβλα zu 7,1: ψαλμός, ᾠδή, ψαλμὸς ᾠδῆς, ᾠδὴ ψαλμοῦ zu 8,1: διάψαλμα Aus den Catholica in psalmos ist der einzige bislang bekannt gewordene syrische Origenes genommen.Vgl. Stewart, Evagrius beyond Byzantium, 232. Das Exzerpt ist in den Prolog-Sammlungen zum Psalter in der Syrohexapla und in der Peschitta erhalten, sowie in einer Sammlung von Abhandlungen zum Psalter ohne einen Psalmtext im Vaticanus syr. 135.Zur syrischen Überlieferung s. Stewart, Psalms and Prayer, 45–55.", + "candidate_score": 0.64319, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67_69", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede :", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_16", + "psc_text": "Lehrer aus Alexandria zurück, ohne freilich seinen Namen zu nennen.Vgl. die Lemmata „Psalm“ und „Psalterium“ in: Johann Heinrich Zedler, Grosses vollständiges Universal-Lexikon aller Wissenschaften und Kuenste, welche bishero durch menschlichen Verstand und Witz erfunden und verbessert worden. Band 29 (Leipzig und Halle 1741) Kol. 1063-1069 und 1071. Zur Überlieferung Die griechischen Catholica in Psalmos sind ausschließlich als Bestandteil von Prologen in Katenenhandschriften überliefert, vollständig nur in Vertretern des Katenentyps VI, die die sogenannte palästinische Katene zu Ps 1–50 enthalten,Zur palästinischen Katene und ihren Bearbeitungen s. Dorival, Chaînes I, 99–324. und des Typs XXV. Als Hyparchetyp der palästinischen Katene ist der schon genannte Codex Baroccianus gr. 235 aus dem zehnten Jahrhundert der Hauptzeuge für die Catholica. Abgesehen von einem Einschub aus der Homilia in psalmum primum des Basilius von Cäsarea Basilius, Hom. in Ps. (Ps 1) PG 29,213BC. nach 6,5 ἄνωθεν – Basilius hat darin seinerseits das ἄνωθεν-Motiv aus den Catholica", + "candidate_score": 0.641845, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67_69", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede :", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_15", + "psc_text": "auf David, wie in den Catholica, sondern noch deutlicher die Paraphrasierung von ἦλθε δὲ εἰς ἐμὲ ... παράδοσις zu τὴν εἰς ἡμᾶς ἐλθοῦσαν παράδοσιν.Vgl. Origenes, Catholica 2,6–7 mit Eusebius, In Ps. (Ps 27) PG 23,245C. Auf lateinischer Seite hat zuerst Hilarius die Schrift ausgewertet und sie wie ein Schüler in seine eigene EinleitungHilarius, Instr. Ps. 3–18 (Doignon, CChSL 61). eingearbeitet. Von da an werden die von Origenes gegebenen Informationen und Festlegungen durch die Jahrhunderte von den Exegeten weitergegeben. Noch im achtzehnten Jahrhundert greift das Grosse Universal-Lexikon von Johann Heinrich Zedler vermittelt zwar durch lateinische Autoren, aber deutlich erkennbar auf den Lehrer aus Alexandria zurück, ohne freilich seinen Namen zu nennen.Vgl. die Lemmata „Psalm“ und „Psalterium“ in: Johann Heinrich Zedler, Grosses vollständiges Universal-Lexikon aller Wissenschaften und Kuenste, welche bishero durch menschlichen Verstand und Witz erfunden und verbessert worden. Band 29 (Leipzig und Halle 1741) Kol. 1063-1069 und 1071. Zur Überlieferung Die", + "candidate_score": 0.640523, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67_69", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede :", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_3", + "psc_text": "konnte die Verfasserfrage nicht positiv entscheiden. Er wusste zwar, dass er es zum Teil mit origeneischem Material zu tun hatte, aber nicht, in welchem Umfang und in welcher Deutlichkeit. Infolge verbesserter Überlieferungskenntnisse lässt sich inzwischen behaupten, dass die bei Achelis als VII, IX, XI und XII gezählten Abschnitte ursprünglich zusammengehören, zumindest aber als zusammengehörend gelesen werden können; allenfalls der Beginn des dritten Abschnittes mit διὰ τί δέ εἰσιν kann als Neuansatz verstanden werden, vor dem eine Passage entfallen ist. Wie ich unten erläutern werde, zeigt die handschriftliche Überlieferung hier einen gewissen Einschnitt an. An dieser Stelle ist also eine Epitomierung nicht auszuschließen. Dennoch ist der Text nicht, wie man bis in jüngste Zeit annahm, ein sekundärer Origenes, sondern ein weitgehend intaktes Original.Vgl. hierzu Risch, Prologe, 478–486. Ich habe deshalb die Defragmentierung für ebenso erforderlich gehalten wie die Verbesserung des Wortlautes gegenüber den früheren Ausgaben. Der Werktitel καθολικὰ εἰς τοὺς ψαλμούς,", + "candidate_score": 0.638889, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67_69", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede :", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_6", + "psc_text": "I 41 [14,38 von Arnim]). Seine Absicht war es offenbar, grundlegende Fragen zum Verständnis des Psalters in kurzer Form abzuhandeln. Ähnlich schloss er das Prooemium der neununddreißigsten Jeremia-Homilie: τοῦτό μοι τὸ προοίμιον εἴρηται καθολικῶς χρήσιμον εἶναι δυνάμενον εἰς ὅλην τὴν γραφήν. Hom. in Jer. XXXIX Fr. 2(2,25f. Nautin). Dort agiert er freilich eher appellativ und weniger, wie hier, informativ. Doch konnte er auch Informationen, die verschiedene Daten enthalten, als καθολικά bezeichnen.Vgl. Cels. I 37 (88,13f. Koetschau): τὰ καθολικὰ περὶ μελλόντων. Der von Achelis gebotene Text wird mit einer kommentartechnischen Bemerkung eröffnet, die in vorliegender Edition zu tilgen war: καὶ οὗτος μὲν τῆς βίβλου ὁ σκοπὸς καὶ τὸ χρήσιμον, ἡ δὲ αἰτία τῆς ἐπιγραφῆς αὕτη. Dass der Satz nicht ursprünglich ist, deutet der Hauptzeuge, der Baroccianus 235 (Ba), zwar an, aber nicht mit der wünschenswerten Klarheit, wenn er die Zuweisung ωρ ans Ende dieses Satzes, eine Zeile über dem eigentlichen Textbeginn,", + "candidate_score": 0.638582, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_66_68", + "bdc_text": "HBBW VI , Nr. 894 ) . Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ;", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_16", + "psc_text": "Lehrer aus Alexandria zurück, ohne freilich seinen Namen zu nennen.Vgl. die Lemmata „Psalm“ und „Psalterium“ in: Johann Heinrich Zedler, Grosses vollständiges Universal-Lexikon aller Wissenschaften und Kuenste, welche bishero durch menschlichen Verstand und Witz erfunden und verbessert worden. Band 29 (Leipzig und Halle 1741) Kol. 1063-1069 und 1071. Zur Überlieferung Die griechischen Catholica in Psalmos sind ausschließlich als Bestandteil von Prologen in Katenenhandschriften überliefert, vollständig nur in Vertretern des Katenentyps VI, die die sogenannte palästinische Katene zu Ps 1–50 enthalten,Zur palästinischen Katene und ihren Bearbeitungen s. Dorival, Chaînes I, 99–324. und des Typs XXV. Als Hyparchetyp der palästinischen Katene ist der schon genannte Codex Baroccianus gr. 235 aus dem zehnten Jahrhundert der Hauptzeuge für die Catholica. Abgesehen von einem Einschub aus der Homilia in psalmum primum des Basilius von Cäsarea Basilius, Hom. in Ps. (Ps 1) PG 29,213BC. nach 6,5 ἄνωθεν – Basilius hat darin seinerseits das ἄνωθεν-Motiv aus den Catholica", + "candidate_score": 0.635786, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_66_68", + "bdc_text": "HBBW VI , Nr. 894 ) . Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ;", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_10", + "psc_text": "χρήσιμον des Psalmbuchs angibt. Tatsächlich ist das auch die Auffassung im Baroccianus 235: Mit καὶ οὗτος μὲν τῆς βίβλου ὁ σκοπὸς καὶ τὸ χρήσιμον schließt das Exzerpt aus Euseb, mit ἡ δὲ αἰτία τῆς ἐπιγραφῆς αὕτη wird der Text aus Origenes eröffnet; erst in einer späteren Phase der Überlieferung wurden beide Teile zur Einleitung des Origenestextes zusammengezogen. Man kann natürlich nicht annehmen, dass die Satzteile mit den Exzerpten aus verschiedenen Autoren ursprünglich verbunden waren. In dieser Psalmeneinleitung war es also ein späterer Gelehrter, der das eusebische und origeneische Einleitungsmaterial in einer schulmäßigen Form zusammenstellen wollte. Neuschäfer muss selbst zugeben, dass Origenes ein „außergewöhnlich früher Zeuge für topisch festgelegte Einleitungen“ wäre.Vgl. Neuschäfer, Origenes als Philologe, 58. Die Abfassungszeit der Catholica ist kaum zu bestimmen. Zur relativen Chronologie könnte man immerhin vermuten, dass sie nach der in De psalmis Moysis berichteten Debatte mit dem Patriarchen Iullus entstanden sind. Darauf deutet das im", + "candidate_score": 0.632896, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_66_68", + "bdc_text": "HBBW VI , Nr. 894 ) . Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ;", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_3", + "psc_text": "konnte die Verfasserfrage nicht positiv entscheiden. Er wusste zwar, dass er es zum Teil mit origeneischem Material zu tun hatte, aber nicht, in welchem Umfang und in welcher Deutlichkeit. Infolge verbesserter Überlieferungskenntnisse lässt sich inzwischen behaupten, dass die bei Achelis als VII, IX, XI und XII gezählten Abschnitte ursprünglich zusammengehören, zumindest aber als zusammengehörend gelesen werden können; allenfalls der Beginn des dritten Abschnittes mit διὰ τί δέ εἰσιν kann als Neuansatz verstanden werden, vor dem eine Passage entfallen ist. Wie ich unten erläutern werde, zeigt die handschriftliche Überlieferung hier einen gewissen Einschnitt an. An dieser Stelle ist also eine Epitomierung nicht auszuschließen. Dennoch ist der Text nicht, wie man bis in jüngste Zeit annahm, ein sekundärer Origenes, sondern ein weitgehend intaktes Original.Vgl. hierzu Risch, Prologe, 478–486. Ich habe deshalb die Defragmentierung für ebenso erforderlich gehalten wie die Verbesserung des Wortlautes gegenüber den früheren Ausgaben. Der Werktitel καθολικὰ εἰς τοὺς ψαλμούς,", + "candidate_score": 0.630384, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_66_68", + "bdc_text": "HBBW VI , Nr. 894 ) . Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ;", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_9", + "psc_text": "ἑκάστης ἀριστοτελικῆς πραγματείας. Die handschriftliche Überlieferung erlaubt es allerdings nicht, den Satz bei Achelis als Beleg für eine Verwendung des Prolog-Schemas schon bei Origenes anzuführen, wie dies Neuschäfer unternommen hat.Vgl. Neuschäfer, Origenes als Philologe, 365. Der Syrer, der materiell älteste Zeuge, kennt den Satz nicht. Es ist wahrscheinlich, dass ein in der frühbyzantinischen Prologtechnik bewanderter Katenist sein Material mit diesem Satz kommentierte und komponierte. Denn der Text, der im Hyparchetyp, dem Baroccianus 235, den Catholica vorausgeht, ein Stück aus Eusebius,Es handelt sich um die unten S. 120 edierte, Didascalia genannte Texteinheit. kann durchaus so gelesen werden, dass er σκοπός und χρήσιμον des Psalmbuchs angibt. Tatsächlich ist das auch die Auffassung im Baroccianus 235: Mit καὶ οὗτος μὲν τῆς βίβλου ὁ σκοπὸς καὶ τὸ χρήσιμον schließt das Exzerpt aus Euseb, mit ἡ δὲ αἰτία τῆς ἐπιγραφῆς αὕτη wird der Text aus Origenes eröffnet; erst in einer späteren Phase der Überlieferung wurden", + "candidate_score": 0.628079, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s.", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_10", + "psc_text": "χρήσιμον des Psalmbuchs angibt. Tatsächlich ist das auch die Auffassung im Baroccianus 235: Mit καὶ οὗτος μὲν τῆς βίβλου ὁ σκοπὸς καὶ τὸ χρήσιμον schließt das Exzerpt aus Euseb, mit ἡ δὲ αἰτία τῆς ἐπιγραφῆς αὕτη wird der Text aus Origenes eröffnet; erst in einer späteren Phase der Überlieferung wurden beide Teile zur Einleitung des Origenestextes zusammengezogen. Man kann natürlich nicht annehmen, dass die Satzteile mit den Exzerpten aus verschiedenen Autoren ursprünglich verbunden waren. In dieser Psalmeneinleitung war es also ein späterer Gelehrter, der das eusebische und origeneische Einleitungsmaterial in einer schulmäßigen Form zusammenstellen wollte. Neuschäfer muss selbst zugeben, dass Origenes ein „außergewöhnlich früher Zeuge für topisch festgelegte Einleitungen“ wäre.Vgl. Neuschäfer, Origenes als Philologe, 58. Die Abfassungszeit der Catholica ist kaum zu bestimmen. Zur relativen Chronologie könnte man immerhin vermuten, dass sie nach der in De psalmis Moysis berichteten Debatte mit dem Patriarchen Iullus entstanden sind. Darauf deutet das im", + "candidate_score": 0.627941, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_66_68", + "bdc_text": "HBBW VI , Nr. 894 ) . Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ;", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_18", + "psc_text": "seine Quelle hier mit einem neuen Exzerpt einsetzte; es kann sich dort um eine ähnliche Markierung gehandelt haben. Achelis benutzte für seine Edition einen Deszendenten des Baroccianus, den Codex Vaticanus gr. 1789, der ebenfalls aus dem zehnten Jahrhundert stammt, ohne ihm freilich den Vorzug vor der sekundären Textgestaltung in verhältnismäßig minderwertigen Codices zu geben. Der zu Beginn verstümmelte Vaticanus beginnt auf der jetzt als fol. 1r zu zählenden Seite mit 1,4 -στόλων βίβλος und bietet die Passagen aus Origenes ganz wie seine Vorlage, wie denn die gesamte Prolog-Komposition erwartungsgemäß identisch mit dem Baroccianus ist. So werden die Catholica wieder in zwei Partien präsentiert, die in fol. 2rb–2va durch den Einschub der Passage aus Basilius nach 6,5 ἄνωθεν getrennt sind, die nun aber (soweit erkennbar), anders als im Baroccianus, wo der Schreiber mit einem „Β“ den Verfasser angibt, anonym bleiben. Zu den Deszendenten des Baroccianus gr. 235 gehört auch der Codex", + "candidate_score": 0.626047, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_66_68", + "bdc_text": "HBBW VI , Nr. 894 ) . Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ;", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_19", + "psc_text": "zwei Partien präsentiert, die in fol. 2rb–2va durch den Einschub der Passage aus Basilius nach 6,5 ἄνωθεν getrennt sind, die nun aber (soweit erkennbar), anders als im Baroccianus, wo der Schreiber mit einem „Β“ den Verfasser angibt, anonym bleiben. Zu den Deszendenten des Baroccianus gr. 235 gehört auch der Codex Athos Iviron 597 aus dem elften Jahrhundert.Vgl. Richard, Quelques manuscrits, 94. Die Prologe darin sind allerdings verloren. Von den beiden Vertreten des Katenentyps XXV, Xc und Xd, war nur der Parisinus 143 bis auf wenige Stellen lesbar, während der in den früheren Ausgaben benutzte Casanatensis 1908 in dem mir zur Verfügung stehenden Film weitenteils verdorben ist, so dass ich mich vielfach mit den Angaben bei Achelis begnügen musste. Im Parisinus 143 ist die Sammlung der Prologe durchgehend am Rand von mehreren späteren Händen mit kurzen Angaben der Themen versehen, zum Text der Catholica mit folgenden: zu 1,4: psalmorum auctores varii", + "candidate_score": 0.625799, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_66_68", + "bdc_text": "HBBW VI , Nr. 894 ) . Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s. HBBibl I 113 ;", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_24", + "psc_text": "…(= 1,10: τοῦ Σολομῶν) am Rand die Namensvariante ܕܫܠܝܡܘܢ vermerkt (5va, dritte Zeile von unten). Handschriftliche Überlieferung im Überblick 1,1 Ἐπειδὴ...6,5 ἄνωθεν: Ba fol. 6r–8r: ὠρ 1,4 -στόλων βίβλος...6,5 ἄνωθεν: Bb fol. 1ra–2rb: --- 1,1 Ἐπειδὴ...2,11 νενομισμένοι: O fol. 4rv: Ωριγʹ Wc Foliierung unkenntlich, teils zerstört Xc fol. 1r: anonym Xd Foliierung unkenntlich, teils zerstört Syr = Ambrosianus syr. C 313 inf., fol. 5vab: ܕܐܘܪܘܓܢܝܣ ܫܪܒܐ ܕܡܛܠ ܡܙܡܘܪ̈ܐ 3,1 Διὰ...3,11 γένει: Za fol. 19rv: anonym 3,1 Διὰ...5,13 αὐτοῦ: Xe fol. 8rv: ὡριγένου περὶ τῶν ρνʹ ψαλμῶν 3,1 Διὰ...5,18 ψαλμῶν: Ο fol. 4v–5r: anonym 3,1 Διὰ...6,5 ἄνωθεν: Syr fol. 5vb–6rb: anonym 6,1 Εἰκὸς...6,5 ἄνωθεν: Za fol. 19v: anonym 6,1 Εἰκὸς...8,5 ἀεί: Ο fol. 5v–6r: γε (= ?) 6,6 Ὄργανον...8,5 ἀεί: Ba fol. 8r–9v: ὠρ B b fol. 2va–3rb: ωρ Ba + Bb = B <Ὠριγένους καθολικὰ εἰς τοὺς ψαλμούς> Ἐπειδὴ πλεῖστοι τῶν ἐξ ἐθνῶν εἰς Χριστὸν πεπιστευκότων οἴονται τὴν βίβλον ταύτην", + "candidate_score": 0.625755, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s.", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_16", + "psc_text": "Lehrer aus Alexandria zurück, ohne freilich seinen Namen zu nennen.Vgl. die Lemmata „Psalm“ und „Psalterium“ in: Johann Heinrich Zedler, Grosses vollständiges Universal-Lexikon aller Wissenschaften und Kuenste, welche bishero durch menschlichen Verstand und Witz erfunden und verbessert worden. Band 29 (Leipzig und Halle 1741) Kol. 1063-1069 und 1071. Zur Überlieferung Die griechischen Catholica in Psalmos sind ausschließlich als Bestandteil von Prologen in Katenenhandschriften überliefert, vollständig nur in Vertretern des Katenentyps VI, die die sogenannte palästinische Katene zu Ps 1–50 enthalten,Zur palästinischen Katene und ihren Bearbeitungen s. Dorival, Chaînes I, 99–324. und des Typs XXV. Als Hyparchetyp der palästinischen Katene ist der schon genannte Codex Baroccianus gr. 235 aus dem zehnten Jahrhundert der Hauptzeuge für die Catholica. Abgesehen von einem Einschub aus der Homilia in psalmum primum des Basilius von Cäsarea Basilius, Hom. in Ps. (Ps 1) PG 29,213BC. nach 6,5 ἄνωθεν – Basilius hat darin seinerseits das ἄνωθεν-Motiv aus den Catholica", + "candidate_score": 0.623528, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s.", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_3", + "psc_text": "konnte die Verfasserfrage nicht positiv entscheiden. Er wusste zwar, dass er es zum Teil mit origeneischem Material zu tun hatte, aber nicht, in welchem Umfang und in welcher Deutlichkeit. Infolge verbesserter Überlieferungskenntnisse lässt sich inzwischen behaupten, dass die bei Achelis als VII, IX, XI und XII gezählten Abschnitte ursprünglich zusammengehören, zumindest aber als zusammengehörend gelesen werden können; allenfalls der Beginn des dritten Abschnittes mit διὰ τί δέ εἰσιν kann als Neuansatz verstanden werden, vor dem eine Passage entfallen ist. Wie ich unten erläutern werde, zeigt die handschriftliche Überlieferung hier einen gewissen Einschnitt an. An dieser Stelle ist also eine Epitomierung nicht auszuschließen. Dennoch ist der Text nicht, wie man bis in jüngste Zeit annahm, ein sekundärer Origenes, sondern ein weitgehend intaktes Original.Vgl. hierzu Risch, Prologe, 478–486. Ich habe deshalb die Defragmentierung für ebenso erforderlich gehalten wie die Verbesserung des Wortlautes gegenüber den früheren Ausgaben. Der Werktitel καθολικὰ εἰς τοὺς ψαλμούς,", + "candidate_score": 0.620404, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s.", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_17", + "psc_text": "schon genannte Codex Baroccianus gr. 235 aus dem zehnten Jahrhundert der Hauptzeuge für die Catholica. Abgesehen von einem Einschub aus der Homilia in psalmum primum des Basilius von Cäsarea Basilius, Hom. in Ps. (Ps 1) PG 29,213BC. nach 6,5 ἄνωθεν – Basilius hat darin seinerseits das ἄνωθεν-Motiv aus den Catholica reflektiert – bietet er den erhaltenen Text im Zusammenhang, während er bei Achelis, der den Hyparchetyp außer acht gelassen hatte, in fünf Stücke zerteilt ist. Den Beginn des zweiten Achelis-Fragmentes, bei mir 3,1 διὰ τί δέ εἰσιν, markiert er allerdings mit einer Zeigehand, was indessen noch nicht bedeuten muss, dass seine Quelle hier mit einem neuen Exzerpt einsetzte; es kann sich dort um eine ähnliche Markierung gehandelt haben. Achelis benutzte für seine Edition einen Deszendenten des Baroccianus, den Codex Vaticanus gr. 1789, der ebenfalls aus dem zehnten Jahrhundert stammt, ohne ihm freilich den Vorzug vor der sekundären Textgestaltung in verhältnismäßig", + "candidate_score": 0.620178, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s.", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_15", + "psc_text": "auf David, wie in den Catholica, sondern noch deutlicher die Paraphrasierung von ἦλθε δὲ εἰς ἐμὲ ... παράδοσις zu τὴν εἰς ἡμᾶς ἐλθοῦσαν παράδοσιν.Vgl. Origenes, Catholica 2,6–7 mit Eusebius, In Ps. (Ps 27) PG 23,245C. Auf lateinischer Seite hat zuerst Hilarius die Schrift ausgewertet und sie wie ein Schüler in seine eigene EinleitungHilarius, Instr. Ps. 3–18 (Doignon, CChSL 61). eingearbeitet. Von da an werden die von Origenes gegebenen Informationen und Festlegungen durch die Jahrhunderte von den Exegeten weitergegeben. Noch im achtzehnten Jahrhundert greift das Grosse Universal-Lexikon von Johann Heinrich Zedler vermittelt zwar durch lateinische Autoren, aber deutlich erkennbar auf den Lehrer aus Alexandria zurück, ohne freilich seinen Namen zu nennen.Vgl. die Lemmata „Psalm“ und „Psalterium“ in: Johann Heinrich Zedler, Grosses vollständiges Universal-Lexikon aller Wissenschaften und Kuenste, welche bishero durch menschlichen Verstand und Witz erfunden und verbessert worden. Band 29 (Leipzig und Halle 1741) Kol. 1063-1069 und 1071. Zur Überlieferung Die", + "candidate_score": 0.619217, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s.", + "psc_chunk_id": "pta0007.pta010.pta-grcBibex_window_9", + "psc_text": "ἑκάστης ἀριστοτελικῆς πραγματείας. Die handschriftliche Überlieferung erlaubt es allerdings nicht, den Satz bei Achelis als Beleg für eine Verwendung des Prolog-Schemas schon bei Origenes anzuführen, wie dies Neuschäfer unternommen hat.Vgl. Neuschäfer, Origenes als Philologe, 365. Der Syrer, der materiell älteste Zeuge, kennt den Satz nicht. Es ist wahrscheinlich, dass ein in der frühbyzantinischen Prologtechnik bewanderter Katenist sein Material mit diesem Satz kommentierte und komponierte. Denn der Text, der im Hyparchetyp, dem Baroccianus 235, den Catholica vorausgeht, ein Stück aus Eusebius,Es handelt sich um die unten S. 120 edierte, Didascalia genannte Texteinheit. kann durchaus so gelesen werden, dass er σκοπός und χρήσιμον des Psalmbuchs angibt. Tatsächlich ist das auch die Auffassung im Baroccianus 235: Mit καὶ οὗτος μὲν τῆς βίβλου ὁ σκοπὸς καὶ τὸ χρήσιμον schließt das Exzerpt aus Euseb, mit ἡ δὲ αἰτία τῆς ἐπιγραφῆς αὕτη wird der Text aus Origenes eröffnet; erst in einer späteren Phase der Überlieferung wurden", + "candidate_score": 0.617187, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 7, + "cf_id": "cf018", + "work_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1", + "max_score": 0.67545, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_68_70", + "bdc_text": "HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede : unten Nr. 1283 ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1957", + "psc_text": "123, 11 vgl. Z. 17] πᾶσαι γὰρ αἱ V M | vor θεοῦ + τοῦ M 12 δι᾿ οben drüber V corr 14 ὑπὸ] ἀπὸ V 15 ἀποτηθέντες M 17 ὅσα V M | vor θεοῦ + τοῦ M 18 vor διὰ + <τὰς> ? * 19 lies τοῦ πληρώματος τῶν ἐπαγγελιῶν?* 24 ναὶ Öh.] εἶναι V M 25 διὰ vor τοῦ durchgestrichen Vcorr | | [τοῦ]* 26 † κυρίου] lies wohl κυρίως doer <ὡς> κυρίου <τοῦ πνεύματος> * | τὸ aus τω, θωݲ (vor ἀμὴν) durchgestrichen Vcorrq vieleicht 1 τᾷ θεῷ vor τὸ ἀμὴν einzusetzen * 27 ἐπεγνωκόσιν *] ἐπιγνωσθεῖσιν VM δεδωρημένον τὰ σωτήρια, τοῖς λέγουσιν δι’ αὐτοῦ λέγοντος Χριστοῦ, »ναὶ ὁ πατήρ, ὅτι οὕτως ἐγένετο ἡ εὐδοκία ἐνώπιόν σου«. βݲ καὶ κݲϛݲ σχόλιον. »Οὐ γὰρ ἑαυτοὺς κηρύσσομεν, ἀλλὰ Χριστὸν Ἰησοῦν κύριον, ἑαυτοὺς δὲ δούλους ὑμῶν διὰ Ἰησοῦ, ὅτι ὁ θεὸς ὁ εἰπών· ἐκ σκότους φῶν λάμψει«. βݲ καὶ", + "candidate_score": 0.67545, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_68_70", + "bdc_text": "HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede : unten Nr. 1283 ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1699", + "psc_text": "V M um eine Nummer zu hoch 3 τοὺς πόδας < S. 128, 6 4 τοὺς πόδας μου *, nach S. 128, 12f] μου τοὺς πόδας VM 10 δὲ < S. 130, 1 | αὐτούς *, vgl. S. 130, 5] αὐτὸν VM u. S. 130, 1 14 τοὺς οὐρανοὺς S. 130, 12 | ἐπ᾿ < 8, 130,12; vgl. aber 130,14 15 λέγω 8,130,17 V | δεῖ] δὴ hier u. S. 130,17 V 17 δύο < 8,130,27 | αὐτῶ///, ein Buchstabe wegradiert V corr ιݲη.ݲ »Ἐκ τῆς νεφέλης φωνή· οὖτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ θησαν ἐκβαλεῖν αὐτό« »καὶ πρὸς αὐτούς· ὦ γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;« κݲ. »Ὁ γὰρ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέλλει παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων«. κݲαݲ. »Οὐδὲ τοῦτο ἀνέγνωτε, τί ἐποίησε Δαυίδ· εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ θεοῦ«. κݲβݲ. »Ἐὐχαριστῶ σοι, κύριε τοῦ οὐρανοῦ«. οὐκ εἶχεν δέ »καὶ τῆς γῆς«, οὔτε »πάτερ« εἶχεν. ἐλέγχεται δέ· κάτω γὰρ", + "candidate_score": 0.669391, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_68_70", + "bdc_text": "HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede : unten Nr. 1283 ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_446", + "psc_text": "ὑποσποράν; καυλακαῦ γὰρ ἐν τῷ Ἠσαίᾳ γέγραπται, λέξις τις οὖσα ἐν τῇ δωδεκάτῃ ὁράσει, ἔνθα λέγει »θλίψιν ἐπὶ θλίψιν, ελπίδα ἐπ' ἐλπίδι, ἔτι μικρὸν ἔτι μικρὸν προσδέχου«· ὡς καὶ αὐτὰ τὰ Ἑβραϊκὰ ῥήματα τελειότατα ἐνταῦθα παραθήσομαι αὐταῖς λέξεσιν ὥς ἐστι γεγραμμένα· μένα· τὸ γὰρ σαυλασαῦ σαυλασαῦ ἑρμηνεύεται θλίψις ἐπὶ θλίψιν, καυλακαῦ καυλακαῦ ἐλπὶς ἐπ' ἐλπίδι, ζιηρσὰμ ζιηρσὰμ ἔτι μικρὸν ἔτι μικρὸν προσδέχου. ποῦ οὖν ἡ τούτων μυθολογία; ποῦ ἡ κίσσησις τῆς φαντασιολογίας; πόθεν τῷ κόσμῳ τὰ ζιζάνια; τίς ὁ ἀναγκάσας εἰς ἑαυτοὺς ἐπισπάσασθαι ὄλεθρον τοὺς ἀνθρώπους; εἰ μὲν γὰρ γινώ- 6ff vgl. unten haer. 37, 6, 1 ff — 20 Jes. 28, 10 — 26 vgl. Matth. 13, 27 V M ’ 4 f εὐθυέ////λεγ////κτα, hinter έ υ. γ Rasur Y 5 τὰ τῆς μυθώδους αὐτῶν ////// πλάνης διδάγματα, ους auf Rasur u. hinter αὐτῶν Rasur von 3 — 4 Buchstaben V corr | <ἀν> εχέγγυα * 6 Προύνεικον, ει", + "candidate_score": 0.669117, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_68_70", + "bdc_text": "HBBibl I 113 ; Widmungs vorrede : unten Nr. 1283 ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_422", + "psc_text": "Ι δδῖ + εἰ V 7 ἀπόκριναι ὦ Ausgg.] αιο auf Rasur Veorr ἀπόκρινε ὠ Μ 9 ἡμῶν γεγένηται V 11 ὑπὲρ ἡμῶν < V Ι vor οὔτε vielleicht etwas ausgefallen: < ἀλλ᾿ οὐδὲ διὰ * 12 ὢν] ἦν M Ι συκοφαντίαν * vgl. S. 251, 21] συκοφαντίας V M 13 ἀνθ' ἑαυτοῦ aus ἀντ' αὐτοῦ Veorr ἀντ' αὐτοῦ M 13 f παραδέδωκεν Μ 14 φόνον] am Rand (??) θάνατον V corr 15 τοιοῦτον oben hineingeflickt Veorr <ὁ> U 24 vor πατρὸς + τοῦ M Ι γεγεννημένος, zweites ν darüber 25 ἐσχάτου, ου aus ων V corr ἡμῶν τῇ σαρκὶ καὶ τὴν Μιν δῷ ὑπὲρ τῶν ἰδίων προβάτων· ὡς ἐλέγχει τούτους λέγων »ἰδού, ἀναβαίνομεν εἰς ᾿εροσόλυμα, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται καὶ ἀποκτανθήσεται καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ αναστήσεται«, τοῖς τε υἱοῖς Ζεβεδαίου φήσας »δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὂ μέλλω πίνειν;«, ὡς καὶ ὁ ἀπόστολος Πέτρος λέγει »θανατωθεὶς σαρκί, ζωοποιηθεὶς", + "candidate_score": 0.665073, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_61_63", + "bdc_text": "Ulmensem et Schwenckfeld[ium ] de Christo deificato Bullinger war durch Martin Frecht laufend über diesen Konflikt informiert worden ; s. HBBW VIII , Nr. 1149 , 1154 , 1161 , 1186 und 1200. ; huius libellus Myconius bezieht sich vermutlich auf eine Abschrift des christologischen Traktats , den Schwenckfeld im August 1538 gegen Frecht gerichtet hatte ( CSch VI 128-139 ) .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_3412", + "psc_text": "ßlich, wieder unter einer Leiste ἐγράφη χειρὶ ἰωάννου πρεσβυτέρου ἐν ἔτει ςݲφݲξݲεݲΔ/ιν ϊ: πάντες δὲ οἱ ἀναγινώσκοντες εὔχεσθε ὑπὲρ ἐμοῦ διὰ τὸν κύριον. Das Mehr in M gegenüber U ist, wie schon der unepiphanische διαλαλιὰ u. παρεξηγεῖσθαι sind dem Epiphanius unbekannt) zeigt, der aus S. 410, 8 ff geschöpfte Zusatz eines Lesers, dem die letzte Auseinandersetzung mit Origenes noch nicht ganz genügte. Man beachte auch, wie sich in Wendung: dann würde Johannes der Täufer — das Urbild des Mönchs! dem Satan zusammen im Himmel sein, die eigentümlich mönchische Auffassung verrät.", + "candidate_score": 0.661665, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_62_64", + "bdc_text": "s. HBBW VIII , Nr. 1149 , 1154 , 1161 , 1186 und 1200. ; huius libellus Myconius bezieht sich vermutlich auf eine Abschrift des christologischen Traktats , den Schwenckfeld im August 1538 gegen Frecht gerichtet hatte ( CSch VI 128-139 ) . missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_165", + "psc_text": "6 — 8 ἀπὸ πάλαι Ancor. c.97,5; S.118, 12 genauer: vor 126Jahren — 14 f zu σὺν ἱματίοις vgl. Hippolyt refut. IX 15, 3; S. 253, 26 Wendland u. Panarion h. 30, 2, 4 — zu der Reinigung nach der Berührung mit Fremden Montgomerv, the S. 319 — 20 Tgl. Hebr. 6. 1 — 23 f vgl. Num. 1, 46 — 24 f vgl. Exod. 13, 19 Jos. 24, 32 GU M 2 δὲ] δὴ M | τοῦ < < M 4 σώματα ἡμῶν GU | καὶ < + δὲ U 5 ἡ τοῦ Μωυσέως ῥάβδος U 6 ἐψυχουμένη G ἐψυχοῦτο U 7 Ῥουβὴμ1 U 8 * <σημαίνων> * 10 ἑαυτῶ G 11 τῇ (vor κρίσει) < 12 ὀλίγα + <ταῦτα> ? * 13 ἔμπλεα] ἔθη παλαιὰ U 14 > * | U 16 ἤτοι] ἢ τοῦ M | θίγειν GUM 18 δὲ < GM | 19 ἴση Μ |", + "candidate_score": 0.654623, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_62_64", + "bdc_text": "s. HBBW VIII , Nr. 1149 , 1154 , 1161 , 1186 und 1200. ; huius libellus Myconius bezieht sich vermutlich auf eine Abschrift des christologischen Traktats , den Schwenckfeld im August 1538 gegen Frecht gerichtet hatte ( CSch VI 128-139 ) . missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2905", + "psc_text": "Eusebius h. e. IV 16,4; M U Georg. mon. 1 καὶ τοῦ] τοῦ δὲ Georg. 2 ἀγρυπνίας + καὶ πολιτείᾳ ὑπερβαλλούσῃ Georg. | ἐν2 < Georg. | κάματον hinter διανύοντος Georg. 3 ἐπιμελὲς Μ 3f φιλοτιμησαμένου *] ἐφιλοτιμήσατο M U σαμένου συναγαγεὶν τῶν ἕξ ἑρμηνειῶν, Ἀκύλα Συμμάχου τῶν τε ἑβδομήκοντα δύο καὶ Θεοδοτίωνος, πέμπτης τε καὶ ἕκτης ἐκδόσεως <τὰς βίβλους ἐξέδωκεν>, μετὰ παραθέσεως ἑκάστης λέξεως Ἑβραϊκῆς καὶ αὐτῶν ὁμοῦ τῶν <Ἑβραϊκῶν> στοιχείων· ἐκ παραλλήλου δὲ ἄντικρυς, δευτέρᾳ σελίδι χρώμενος κατὰ σύνθεσιν Ἑβραϊκῆς μὲν τῆς λέξεως, δἰ Ἑλληνικῶν δὲ [τῶν] γραμμάτων ἑτέραν πάλιν πεποίηκε σύνθεσιν· ὡς εἶναι μὲν ταῦτα καὶ καλεῖσθαι Ἑξαπλᾶ, ἐπὶ <δὲ> τὰς Ἐλληνικὰς ἑρμηνείας <γενέσθαι> δύο ὁμοῦ παραθέσεις, Ἑβραϊκῆς φύσει δἰ <Ἐβραϊκῶν> στοιχείων καὶ Ἑβραϊκῆς δἰ Ἑλληνικῶν στοιχείων, ὥστε εἶναι τὴν πᾶσαν παλαιὰν διαθήκην δἰ Ἑξαπλῶν καλουμένων καὶ διὰ τῶν δύο τῶν Ἑβραϊκῶν ῥημάτων. S. 554, 13ff Schwartz ταύτας δὲ ἁπάσας (sc. τὰς παρὰ τοῖς Ἰουδαίοις φερομένας πρωτοτύπους", + "candidate_score": 0.654572, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_62_64", + "bdc_text": "s. HBBW VIII , Nr. 1149 , 1154 , 1161 , 1186 und 1200. ; huius libellus Myconius bezieht sich vermutlich auf eine Abschrift des christologischen Traktats , den Schwenckfeld im August 1538 gegen Frecht gerichtet hatte ( CSch VI 128-139 ) . missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2557", + "psc_text": "πλάττουσι δὲ ἑαυτοῖς καὶ βίβλους ἐπιπλάστους, ἱαυτοὺς ἀπατῶντες. 2 f zur Darstellung des Epiph. vgl. insbes. (Eusebius h. e. V 28, 8ff; S. 502, 14 ff schwartz) Hippolvt refult. VII 36: S. 222. 14ff Wendland Ps. Tertullian adv. omn. haer. 8 Filastrius haer. 52; S.l 27, 20ff Marx, auch Hieronymus ep. 73 Photius bibl. 200 u. Panarion haer. 67,7 — 3ff vgl. Hippolyt refut. VII 36; S. 222, 15ff Wendland δύναμίν τινα τὸν Μελχισεδὲκ εἶναι μεγίστην καὶ τοῦτον εἶναι μείζονα τοῦ Χριστοῦ οὖ κατ᾿ εἰκόνα φάσκουσι τὸν Χριστὸν τυγχάνειν Ps. Tertullian adv. omn. haer. 8 hunc (sc. Christum) inferiorem esse quam Melchisedech eo quod dictum sit de Christo: tu es sacerdos in aeternum secundum ordinem Melchisedech. nam illum Melchisedech praecipuae gratiae eaelestem esse virtutem eo quod agat Christus pro hominibus deprecator et adrocatus eoruom factus; Melchisedechl facere pro caelestibus angelis atque virtutibus. nam esse illum usque adeo Christo meliorem, ut", + "candidate_score": 0.653972, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_45", + "bdc_text": "April in seinem Brief an Ambrosius Blarer vom 18 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2228", + "psc_text": "oben angeführte Stelle aus Ps. Tertullian adv. omn. haer. 8 (eine Ergänzung ist auch dort überflüssing) 7 αὐχῶσι Μ 9f βούλονται + <οἱ μὲν>?* 10 τῆ τεσσαρεσκαιδεκάτη Μ 11 τὴν2] τῆ Μ ὀκτὼ καλανδῶν Ἀπριλλίων ἄγουσι. καὶ ἐν αὐτοῖς δὲ στάσις οὐχ ἡ τυχοῦσα, τῶν μὲν λεγόντων τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τῆς σελήνης, τῶν δὲ πρὸ ὀκτὼ καλανδῶν Ἀπριλλίων. ἔτι δὲ εὕραμεν ἀντίγραφα Ἄκτων Πιλάτου, ἐν οἷς σημαίνει πρὸ δεκαπέντε καλανδῶν Ἀπριλλίων τὸ πάθος γεγενῆσθαι· τἀληθῆ δέ, ὡς ἐκ πολλῆς ἀκριβείας ἔγνωμεν, ἐν τῇ πρὸ δεκατριῶν καλανδῶν Ἀπριλλίων τὸν σωτῆρα πεπονθέναι κατειλήφαμεν· τινὲς δὲ τῇ πρὸ δέκα καλανδῶν Ἀπριλλίων λέγουσιν. ἐξέπεσον δὲ καὶ οὗτοι τοῦ προκειμένου. δέδια δὲ καὶ περὶ τούτων ἐπὶ πλεῖστον μηκῦναι τὸ λόγον· πολλὰ γὰρ ἔχομεν λέγειν. 2. Πληρώσας γὰρ ὁ νομοθέτης τὸν πάντα νόμον | Μωυσῆς, ἐκ θεοῦ λαβὼν τὸ πρόσταγμα ἐν τῇ ἐσχάτῃ βίβλῳ τουτέστιν Δευτερονομίῳ D448 τίθησι πάσας τὶς κατέρας, ὀὐ μόνον περὶ Πά��χων ἀλλὰ καὶ", + "candidate_score": 0.652396, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_61_63", + "bdc_text": "Ulmensem et Schwenckfeld[ium ] de Christo deificato Bullinger war durch Martin Frecht laufend über diesen Konflikt informiert worden ; s. HBBW VIII , Nr. 1149 , 1154 , 1161 , 1186 und 1200. ; huius libellus Myconius bezieht sich vermutlich auf eine Abschrift des christologischen Traktats , den Schwenckfeld im August 1538 gegen Frecht gerichtet hatte ( CSch VI 128-139 ) .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2387", + "psc_text": "— 15 Matth. 4, 12f — 21 die zwei Passah: Joh 2, 13ff u. 11, 55ff — 23ff Es ist beachtenswert, daß Epiph. in der Berechnung der Lehrtätigkeit Jesu (3 Passah = 2 ¼ Jahre) mit Africanus (vgl. Ed. Schwartz Abh. Gött. Ges. 1895 S. 28ff) gegen Eusebius (3 ½ Jahre dem. ev. VIII 2, 108; S. 387, 17ff Heikel) zusammengeht, während er mit Eusebius gegen Aficanus den Tod Christi ins 18. Jahr des Tiberius setzt, vgl. unten S. 292, 15 u. Eusebius-Hieronymus Christi S. 174, 14ff Helm M U (von κατηγοροῦσι Z. 20 an) 1 προβατικῆς am Rand nachgetragen M 9 [φασίν] * 13 <ἐγγὺς> * 21 αὐτοῦ τοῦ] τοῦ αὐτοῦ U | περὶ δύο πάσχων U 22 πεποιηκότα U | ἐν περιόδῳ — δύο < U 23 πάσχα ἑνὸς U | διηγοῦνται < U | οἴδασιν U 24f ὡς πανταχόθεν ἐδείξαμεν < U σωτὴρ ἄλλο Πάσχα, ὡς εἶναι", + "candidate_score": 0.650782, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_6_8", + "bdc_text": "hoc pacto ligandus est prius , deinde quoque priores equidem libenter concedam Grynęo ; sic fiet , ut in manus veniat vix post nescio quam longa tempora . De AngloKönig Heinrich VIII .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1516", + "psc_text": "φασίν, ἀλλὰ ἀγαθὸν αύτὸν ὄντα παρέδωκεν κατὰ τὴν ἐπουράνιον γνῶσιν. ἔγωνσαν γάρ, φασίν, οἱ ἄρχοντες ὅτι ἐὰν ὁ Χριστὸς παραδοθῇ σταυρῷ κενοῦται αὐτῶν ἡ ἀσθενὴς δύναμις. καὶ τοῦτο, φησί, γνοὺς ὁ Ἰούδας ἔσπευσεν καὶ πάντα ἐκίνησεν ὥστε παραδοῦναι αὐτόν, ἀγαθὸν ἔργον ποιήσας ἡμῖν εἰς σωτηρίαν. καὶ δεῖ ἡμᾶς ἐπαινεῖν καὶ ἀποδιδόναι σὐτῷ τὸν ἔπαινον, ὅτι δι᾿ αὐτοῦ κατεσκευάσθη ἡμῖν ἡ τοῦ σταυροῦ σωτηρία καὶ ἡ διὰ τῆς τοιαύτης ὑποθέσεως τῶν ἄνω ἀποκάλυψις. Κατὰ πάντα δὲ τρόπον οὑτοι ἠπάτηνται, οὐκ ἀγαθόν τινα τιμῶντες ἢ ἐπαινοῦντες. δῆλον δὲ ὅτι ἐκ τοῦ διαβόλου αὐτοῖς ταῦτα ὑπέσπαρται, τὰ τῆς ἀγνοίας λέγω καὶ ἀπάτης. πληροῦται δὲ ἐπ’ αύτοῖς τὸ γεγραμμένον »οὐαὶ τοῖς λέγουσι τὸ καλὸν πονηρὸν καὶ τὸ πονηρὸν ἀγαθόν, οἱ τιθέντες τὸ σκότος φῶς καὶ τὸ φῶς σκότος, οἱ λέγοντες τὸ γλυκὺ πικρὸν καὶ τὸ πικρὸν γλυκύ«. πάντῃ γὰρ ἐκφωνεῖ παλαιὰ καὶ καινὴ διαθήκη τοῦ Κάϊν τὴν ἀσέβειαν επικηρυκευομένη. οὑτοι δὲ τοὐναντίον, τοῦ σκότους", + "candidate_score": 0.649151, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_62_64", + "bdc_text": "s. HBBW VIII , Nr. 1149 , 1154 , 1161 , 1186 und 1200. ; huius libellus Myconius bezieht sich vermutlich auf eine Abschrift des christologischen Traktats , den Schwenckfeld im August 1538 gegen Frecht gerichtet hatte ( CSch VI 128-139 ) . missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2387", + "psc_text": "— 15 Matth. 4, 12f — 21 die zwei Passah: Joh 2, 13ff u. 11, 55ff — 23ff Es ist beachtenswert, daß Epiph. in der Berechnung der Lehrtätigkeit Jesu (3 Passah = 2 ¼ Jahre) mit Africanus (vgl. Ed. Schwartz Abh. Gött. Ges. 1895 S. 28ff) gegen Eusebius (3 ½ Jahre dem. ev. VIII 2, 108; S. 387, 17ff Heikel) zusammengeht, während er mit Eusebius gegen Aficanus den Tod Christi ins 18. Jahr des Tiberius setzt, vgl. unten S. 292, 15 u. Eusebius-Hieronymus Christi S. 174, 14ff Helm M U (von κατηγοροῦσι Z. 20 an) 1 προβατικῆς am Rand nachgetragen M 9 [φασίν] * 13 <ἐγγὺς> * 21 αὐτοῦ τοῦ] τοῦ ��ὐτοῦ U | περὶ δύο πάσχων U 22 πεποιηκότα U | ἐν περιόδῳ — δύο < U 23 πάσχα ἑνὸς U | διηγοῦνται < U | οἴδασιν U 24f ὡς πανταχόθεν ἐδείξαμεν < U σωτὴρ ἄλλο Πάσχα, ὡς εἶναι", + "candidate_score": 0.648816, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_62_64", + "bdc_text": "s. HBBW VIII , Nr. 1149 , 1154 , 1161 , 1186 und 1200. ; huius libellus Myconius bezieht sich vermutlich auf eine Abschrift des christologischen Traktats , den Schwenckfeld im August 1538 gegen Frecht gerichtet hatte ( CSch VI 128-139 ) . missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_904", + "psc_text": "Eusebius praep. ev. VI 11; Migne 21, 501 A V Μ 1 ἐνδελεχὴ Μ | καὶ < M 2 προεφήτευον, ε oben über Vcorr Μ 4 γὰρ] δὲ V 8 περιτέμοντες V 10 ἐν///άτη, ν ausradiert V ἐννάτη M 11 αὐτὴν getilgt Vcorr | περὶ αὐτῆς τῶν ὀκτὼ ἡμερῶν Rande angeflickt Vcorr < Μ 14 τῶν *] αὐτῶν V M | τὸν aus τῶν Vcorr 16 τὰ κατὰ Vcorr 17 ἁγιαστείας, α getilgt Vcorr 18 χάριν + >? * 19 Λεία aus ἡλία hergestellt Vcorr λία M | Ἰωχαβὲθ aus Ἐλισαβὲν hergestellt Vcorr Ἐλισαβὲτ Μ 25 < , περιτομὴν aus περιτομῆς Vcorr | ἰερεῖς Pet]. μιαρεῖς V μηερεῖς M 26 οἰς] εἰ Μ ηλῖται περιτομὴν ἔχουσι καὶ Σαμαρεῖται καὶ Ἰουδαῖοι] καὶ Ἰδουμαῖοι καὶ Ὁμηρῖται. τούτων δὲ οἱ πλείους οὐ διὰ νόμον τοῦτο ποιοῦσιν, ἀλλὰ ἀλόγῳ τινὶ συνηθείᾳ. Καὶ ἁπλῶς πολὺν χρόνον ἀναλώσω κατατριβόμενος εἰς τὴν τούτου ληρῳδίαν, διὰ τὸ ἐπερείδεσθαι", + "candidate_score": 0.648127, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_62_64", + "bdc_text": "s. HBBW VIII , Nr. 1149 , 1154 , 1161 , 1186 und 1200. ; huius libellus Myconius bezieht sich vermutlich auf eine Abschrift des christologischen Traktats , den Schwenckfeld im August 1538 gegen Frecht gerichtet hatte ( CSch VI 128-139 ) . missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_741", + "psc_text": "Eusebius von Vercelli Migne 12, 949ff — 24 vgl. den Index unter Ehelosigkeit des Klerus V M 3 αὐτὸν, ο aus ω V 8 * <βιλίων> * 13 ἐπεὶ YM Vcorr 14 διατριβὴ M 18 οὐκ aus οὔτε Vcorr | * etwa ἡμῖν <ἡμῖν συγγενέσθαι> * | ἀλλὰ + καὶ V | κρυφαίω·ς V 20 τάχα) ταῦτα V | 〈ἐν τούτῳ〉 * 21 πως M | ἁρπάζωσιν M 23f ἐπισκοπῆς αὐτὸν καταξιοῦν V παρακύπτων, φησίν, κατενόουν τὰ ὑπὸ τοῦ ἐπισκόπου τῷ πατριάρχῃ γινόμενα, εἰς νοῦν τε ἔλαβον καὶ παρ᾿ ἐμαυτῷ ἐταμιευόμην. καὶ γὰρ καὶ χρυσίου ὁλκήν τινα ἱκανωτάτην ἔχων παρὰ χεῖρα ὁ αὐτὸς πατριάρχης, ἐκτείνας τὴν χεῖρα, φησίν, ἐπέδωκεν τῷ ἐπισκόπῳ, φάσκων ὅτι πρόσφερε ὑπὲρ ἐμοῦ. γέγραπται γὰρ διὰ τῶν ἱερέων τοῦ θεοῦ δεσμεύεσθαι καὶ λύεσθαι ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ 〈ὅτι〉 ἔσται ταῦτα λελυμένα καὶ δεδεμένα ἐν τῷ οὐρανῷ‘. ὡς οὐν ταῦτα ἐπράχθη, φησίν, καὶ ἠνοίγησαν αἱ θύραι, ἠρωτᾶτο ὑπὸ", + "candidate_score": 0.646263, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_45", + "bdc_text": "April in seinem Brief an Ambrosius Blarer vom 18 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2223", + "psc_text": "τῇ1<Μ 19 αὑτοῖς? * 20 τὸ] τοῦ U 22 <ἡμῖν>* | τε] δὲ U καὶ ἀποστόλους καὶ εὐαγγελιστάς, ἀνάστασιν δὲ σαρκὸς ὁμοίως ὁμολογοῦντες καὶ κρίσιν ἐσομένην καὶ ζωὴν αἰώνιον. περιέπεσαν δὲ ἀστοχήματι καὶ οὐ τῷ τυχόντι οὗτοι, δῆθεν κεχρημένοι τῷ ῥητῷ ᾧ εἶπεν ὁ νόμος ὅτι »ἐπικατάρατος ὃς οὐ ποιήσει τὸ Πάσχα τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τοῦ μηνός«. ἕτεροι δὲ ἐξ αὐτῶν τ��ν αὐτὴν μίαν ἡμέραν ἄγοντες καὶ τὴν αὐτὴν μίαν ἡμέραν νηστεύοντες καὶ τὰ μυστήρια ἐπιτελοῦντες, ἀπὸ τῶν Ἄκτων δῆθεν Πιλάτου αὐχοῦσι τὴν ἀκρίβειαν εὑρηκέναι, ἐν οἷς ἐμφέρεται τῇ πρὸ ὀκτὼ καλανδῶν Ἀπριλλίων τὸν σωτῆρα πεπονθέναι. καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ βούλονται ἄγειν τὸ Πάσχα ὁποίᾳ δἂν ἐμπέσῃ ἡ τεσσαρεσκαιδεκάτη τῆς σελήνης· οἱ δὲ ἐν τῇ Καππαδοκίᾳ τὴν αὐτὴν μίαν ἡμέραν τὴν πρὸ 4 vgl. Lev. 23,5 Num. 9,4f u. Deut. 27,26; dazu Hippolyt refut. VIII 18, 1; S. 237, 18f Wendland — 7 vgl. Lipsius, Die Pilatusakten2 1886 S. 26f.", + "candidate_score": 0.64594, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_62", + "bdc_text": "s. HBBW VIII , Nr. 1149 , 1154 , 1161 , 1186 und 1200. ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1319", + "psc_text": "διὰ καὶ τὸν ἀλφάβητον τῶν Ἑλλήνων ἔχειν μονάδας ὀκτὼν καὶ δεκάδας ὀκτὼ καὶ εκατοντάδας ὀκτώ, τὴν τῶν ὀκτακοσίων ὀγδοήκοντα ὀκτὼ ψῆφον ἐπιδεικνύοντα, τουτέστι τὸν Ἰησοῦν, ἐκ [τῶν] πάντων συνεστῶτα τῶν καὶ διὰ τοῦτο ἄλφα καὶ ω ὀνομίζεσθαι αὐτόν, τὴν ἐκ πάντων γένεσιν σημαίνοντα. καἰ πάλιν οὕτως· τῆς πρώτης τετράδος κατὰ πρόβασιν ἀριθμοῦ εἰς αὑτὴν συντιθεμένης ὁ τῶν δέκα ανεφάνη ἀριθμός. μία γὰρ καἰ δύο καὶ τρεῖς καὶ τέσσαρες ἐπὸ τὸ αὐτὸς συντεθεῖσαι δέκα γίνονται, ὅ ἐστιν #x772;, καὶ τοῦτ᾿ εἶναι θέλουσι τὸν Ἰησοῦν. ἀλλὰ καὶ ὁ Χρειστός, φησί, γραμμάτων ὀκτὼ ὢν τὴν πρώτην ὀγδοάδα σημαίνει, ἥτις τῷ ι συμπλακεῖσα τὸν Ἰησοῦν ἀπεκύησε. λέγεται δέ, φησί, καὶ Υἱὸς Χρειστός, τουτέστιν Ἡ δωδεκάς· τὸ γὰρ Υἱὸς ὄνομα γραμμάτων ἐστὶ τεσάρων, τὸ V M lat. Hipp. (Z. 13—S. 20, 11 ausgelassen) 1vor δεκὰς+Ἡ Hipp. 2 δεκὰς καὶ ὀγδοὰς] XVIII lat. ἰῶτα εἶτα δεκαοκτὼ Hipp. | ἐπισυνελθοῦσα] ἔστη συνελθοῦσα Hipp. 3f προεβίβασεν — ὀγδοήκοντα", + "candidate_score": 0.645543, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_2_4", + "bdc_text": "Librum tuum\"De origine erroris libri duo\" ( HBBibl I 12 ) ; vgl . oben Nr. 1253 , 5-7 . legissem iampridem , si meus esset Bullinger hatte Myconius und Grynäus ein gemeinsames Exemplar geschenkt ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2908", + "psc_text": "Graeeis literis traite expressa vicino. Aquila etiam et Symmachus, LXX quoque et Theodotio suum ordinem tenet nonulli vero libri et maxime hi, qui apud Hebraeos versu compositi sunt, tres alias editions additas habent, quam quintam et sextam et septimam translationem vocant; dazu Nestle, ZwTheol. 1895 s. 231 ff Mercati in Studi e Testi 5 (1901) S. 47 ff u. Serruys mél. d’archéol. et d’hist. t. 22 (1902) M U 2 καὶ (vor Θεοδοτίωνος) < Μ | καὶ ἕκτης < Μ 3 <τὰς βίβλους ἐξέδωκεν>* 4 <Ἑβραϊκῶν>* 5f Ἐβρϊκῆς μὲν τῆς λέξεως, δἰ Ἑλληνικῶν δὲ [τῶν] γραμμάτων *] Ἑβραϊκῇ (Ἐβραϊκὴν U) μὲν τῇ λέξει, Ἑλληνικῷ δὲ τῷ γράμματι MU 6f σύνθεσιν] lies wohl παράθεσιν* 7 καὶ < Μ | <δε>* 8 <γενέσθαι>* | vor Ἑβραϊκῆς +τῆς U 9 δἰ 1] μετὰ Μ | <Ἐβραϊκῶν>* | δἰ <Ἑβραϊκῶν> —Ἑλλνηικῶν στοιχείων] δἰ Ἑβραϊκῶν καὶ Ἑλληνικῶν στοιχείων U Ταύτην ὁμοῦ πᾶσαν τὴν πραγματείαν ὁ", + "candidate_score": 0.645274, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_45_47", + "bdc_text": "April in seinem Brief an Ambrosius Blarer vom 18 . April ( s. Blarer BW II 220f ) .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2230", + "psc_text": "Ostergrenze; es ist der julianische Tag des Eintritts der Sonne in den Widder, vgl. Ideler, Handbuch II 218 E. Schwartz, Ostertafeln S. 30 — 5 vgl. unten haer. 51, 23, 5 u. 26, 1; der dann für die Auferstehung sich ergebende 22. März ist der Tag der Frühlingstag. u. -nachtgleiche nach Anatolius (u. Ptolemäus), vgl. E. Schwartz, Ostertafeln. S. 15f — 7 23. März vgl. Consularia Constant. MG auct. antiqu. IX 220 Chron. pasch. p. 218 Lactantius div. inst. IV 10,8; I 304, 9 Brandt — 10ff vgl. Hippolyt refut. VIII 18, 2; S. 237,22ff Wendland οἳ μιᾷ ταύτῃ προσέχοντες ἐντολῇ οὐκ ἀφορῶσιν εἰς τὸ εἰρημένον ὑπὸ τοῦ ἀποστόλου, ὅτι διαμαρτύρομαι παντὶ περιτεμνομένῳ, ὅτι ὀφειλέτης ἐστὶ τοῦ πάντα τὸν νόμον ποιῆσαι — 11 vgl. Deut. 27, 14ff Μ U 3 δὲ1 u. 2 < M | εὕρομεν Μ 4 Ἄκτων] ἐκ τῶν U 11 πρόσταγμα] πρᾶγμα U 11f Δευτερονομίου(!) τουτέστιν", + "candidate_score": 0.644035, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_40_42", + "bdc_text": "s. CO V 385-416 ; CSA I /2 337-429 . . Redeo ad Anglum .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1979", + "psc_text": "Rand nachgetragen V corr 4 ἐν S. 119, 9] < VM, aber vgl. Z. 18 u. 23 7 μνημονεύετε VM 8 <τό> Klosterm. | ἀπὸ VM 9 καὶ ἐν σαρκὶ hinter ka]i t]o én sark]i durchestrichen V corr 17 τοῖς . . . πεπολιτευμένοις *] τῶν . . . πεπολιτευμένων (πεπολιτευμένον Μ) VM 18 <ἐνενήθητε> * 23 lies vielleicht ἐνεργῶς * 25 f καὶ ἀνάστα ἐκ νεκρῶν < S. 119, 11 26 καὶ < S. 119, 11 27 hinter διὸ + καὶ Μ ausradiert V corr ἀπὸ τῆς παλαιᾶς δῆλον διαρήκης; τοῦτο δὲ ἐμφέρεται παρὰ τῷ Ἠλίᾳ. πόθεν δὲ ὡρμᾶτο ὁ Ἠλίας; ἀλλὰ εἷς ἦν τῶν προφητῶν τῶν κατὰ νόμον πεπολιτευμένων, ἀπὸ νόμου καὶ προφητῶν ὁρμώμενος. εἰ δὲ ἐν Χριστῷ ἐπροφήτευσε τό »ἔγειρε ὁ καθεύδων καὶ ἀνάστα ἐκ b τῶν νεκρῶν καὶ ἐπιφαύσει σοι ὁ Χριστός«, ἄρα γε τὸ πρωτότυπον διὰ Λαζάρου καὶ τῶν ἄλλων ἐπεπλήρωντο, περὶ οὗ οἱ αὐτοὶ", + "candidate_score": 0.64256, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_62", + "bdc_text": "s. HBBW VIII , Nr. 1149 , 1154 , 1161 , 1186 und 1200. ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1318", + "psc_text": "τῆς + id est lat. | τόπῳ *] τρόπω V M Hipp, locum lat. | προσῆλθεν Hipp. ἡ δευτέρα τετρὰς καὶ ἐγένετο ὀγδοάς, ἐξ ἧς προῆλθεν δεκάς. οὕτως ἐγένετο δεκὰς καὶ ὀγδοάς. ἡ οὗν δεκὰς ἐπισυνελθοῦσα τῇ ὀγδοάδι καὶ δεκαπλασίονα αὐτὴν ποιήσασα τὸv τῶν ὀγδοήκοντα προεβίβασεν ἀριθμόν, καὶ τὰ ὀγδοήκοντα πάλιν δεκαπλασιάσασα τὸν τῶν ὀκτακοσίων ἀριθμὸν ἐγέννησεν, ὥστε τὸν ἅπαντα τῶν γραμμάτων ἀριθμὸν ἀπὸ ὀγδοάδος εἰς δεκάδα προελθόντα ݲ καὶ ݲ καὶ ݲ, ὅ ἐστιν Ἰησοῦς. τὸ γὰρ Ἰησοῦς ὄνομα κατὰ τὸν ἐν τοῖς γράμμασιν ἀριθμὸν ὀκτακόσιά ἐστιν ὀγδοήκοντα ὀκτώ. ἔχεις σαφῶς καὶ τὴν ὑπερουράνιον τοῦ· Ἰησοῦ κατ᾿ αὐτοὺς γένεσιν. διὰ καὶ τὸν ἀλφάβητον τῶν Ἑλλήνων ἔχειν μονάδας ὀκτὼν καὶ δεκάδας ὀκτὼ καὶ εκατοντάδας ὀκτώ, τὴν τῶν ὀκτακοσίων ὀγδοήκοντα ὀκτὼ ψῆφον ἐπιδεικνύοντα, τουτέστι τὸν Ἰησοῦν, ἐκ [τῶν] πάντων συνεστῶτα τῶν καὶ διὰ τοῦτο ἄλφα καὶ ω ὀνομίζεσθαι αὐτόν, τὴν ἐκ πάντων γένεσιν σημαίνοντα. καἰ πάλιν οὕτως· τῆς πρώτης τετράδος κατὰ", + "candidate_score": 0.642016, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_62", + "bdc_text": "s. HBBW VIII , Nr. 1149 , 1154 , 1161 , 1186 und 1200. ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1346", + "psc_text": "τάξει ἐπὶ τὴν τοῦ ὁμοίου αὐτῷ κατῆλθεν ζήτησιν, ἵνα ἀναπληρώσῃ τὸν δωδέκατον ἀριθμόν, καὶ εὑρὸν † α��τὸν ἐπληρώθη, φανερὸν εἶναι ἐξ αὐτοῦ τοῦ σχήματος τοῦ στοι- V Μ lat. Hipp. 1 ὑπεξαιρούμενος Hipp. | δὲ < Hipp. | τὸν ἐπίσημον Hipp. 1f καὶ — γραμμάτων < Hipp. 2 τὸν, ὸν auf Rasur Vcorr τὸν τῶν < —6 μέχρι γὰρ — αἰώνων < Hipp. 3 ε Ausg.] Θ V M Ε lat. 4 V M cum . . . appositum est lat. 5 ὀκτώ auf Rasur Vcorr 7 τριῶν] τριάκοντα V M tribus lat. τῶν τριῶν Hipp. | τρὶς < Hipp. 8 τρὶς γὰρ — < lat. 8f καὶ αὐτὴ δὲ — ἐγέννησεν < Hipp. 9 ἐφ᾿ τε < lat. Hipp. 10 παρ’ αὐτοῖς < lat. Hipp. | nach ἀριθμὸν hat einen ängeren Zusatz | καὶ ἐπεὶ] ἐπειδὴ δὲ Hipp. 11 ἀποστὰς < καταλείψας Hipp. | ἄνω < Hipp. | ἕνδεκα", + "candidate_score": 0.64017, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_84_86", + "bdc_text": "Basileę , 22 . aprilis anno 39 . Os . Myconius tuus .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2388", + "psc_text": "M 9 [φασίν] * 13 <ἐγγὺς> * 21 αὐτοῦ τοῦ] τοῦ αὐτοῦ U | περὶ δύο πάσχων U 22 πεποιηκότα U | ἐν περιόδῳ — δύο < U 23 πάσχα ἑνὸς U | διηγοῦνται < U | οἴδασιν U 24f ὡς πανταχόθεν ἐδείξαμεν < U σωτὴρ ἄλλο Πάσχα, ὡς εἶναι τρία Πάσχα ἀπὸ τοῦ χρόνου τοῦ βαπτίσματος καὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ χηρύγματος ἐπὶ τρισὶν ἔτεσιν ἕως τοῦ σταυροῦ. Γεννᾶται μὲν γὰρ ὁ σωτὴρ τεσσαρακοστῷ δευτέρῳ ἔτει Αὐγούστου βασιλέως τῶν ῾Ρωμαίων ἐν ὑπατείᾳ τοῦ αὐτοῦ Ὀκταυίου Αὐγούστου τὸ τρισκαιδέκατον καὶ Σιλανοῦ, ὡς ἔχει τὰ παρὰ ῾Ρωμαίοις ὑπατάρια. κεῖται γὰρ ἐν αὐτοῖς οὕτως· »τούτων ὑπατευόντων, φημὶ πρὸ ὀκτὼ εἰδῶν Ἰανουαρίων μετὰ δεκατρεῖς ἡμέρας τῆς χειμερινῆς τροπῆς καὶ τῆς τοῦ φωτὸς καὶ ἡμέρας προσθήκης.« ταύτην δὲ τὴν ἡμέραν ἑορτάζουσιν Ἕλληνες, φημὶ δὲ οἱ εἰδωλολάτραι, τῇ πρὸ ὀκτὼ καλανδῶν Ἰανουαρίων, τῇ παρὰ ῾Ρωμαίοις καλουμένῃ Σατουρνάλια, παρ᾿ Αἰγυπτίοις δὲ Κρόνια, παρὰ Ἀλεξανδρεῦσι δὲ Κικέλλια. τῇ", + "candidate_score": 0.639751, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_2_4", + "bdc_text": "Librum tuum\"De origine erroris libri duo\" ( HBBibl I 12 ) ; vgl . oben Nr. 1253 , 5-7 . legissem iampridem , si meus esset Bullinger hatte Myconius und Grynäus ein gemeinsames Exemplar geschenkt ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2905", + "psc_text": "Eusebius h. e. IV 16,4; M U Georg. mon. 1 καὶ τοῦ] τοῦ δὲ Georg. 2 ἀγρυπνίας + καὶ πολιτείᾳ ὑπερβαλλούσῃ Georg. | ἐν2 < Georg. | κάματον hinter διανύοντος Georg. 3 ἐπιμελὲς Μ 3f φιλοτιμησαμένου *] ἐφιλοτιμήσατο M U σαμένου συναγαγεὶν τῶν ἕξ ἑρμηνειῶν, Ἀκύλα Συμμάχου τῶν τε ἑβδομήκοντα δύο καὶ Θεοδοτίωνος, πέμπτης τε καὶ ἕκτης ἐκδόσεως <τὰς βίβλους ἐξέδωκεν>, μετὰ παραθέσεως ἑκάστης λέξεως Ἑβραϊκῆς καὶ αὐτῶν ὁμοῦ τῶν <Ἑβραϊκῶν> στοιχείων· ἐκ παραλλήλου δὲ ἄντικρυς, δευτέρᾳ σελίδι χρώμενος κατὰ σύνθεσιν Ἑβραϊκῆς μὲν τῆς λέξεως, δἰ Ἑλληνικῶν δὲ [τῶν] γραμμάτων ἑτέραν πάλιν πεποίηκε σύνθεσιν· ὡς εἶναι μὲν ταῦτα καὶ καλεῖσθαι Ἑξαπλᾶ, ἐπὶ <δὲ> τὰς Ἐλληνικὰς ἑρμηνείας <γενέσθαι> δύο ὁμοῦ παραθέσεις, Ἑβραϊκῆς φύσει δἰ <Ἐβραϊκῶν> στοιχείων καὶ Ἑβραϊκῆς δἰ Ἑλληνικῶν στοιχείων, ὥστε εἶναι τὴν πᾶσαν παλαιὰν διαθήκην δἰ Ἑξαπλῶν καλουμένων καὶ διὰ τῶν δύο τῶν Ἑβραϊκῶν ῥημάτων. S. 554, 13ff Schwartz ταύτας δὲ ἁπάσας (sc. τὰς παρὰ τοῖς Ἰουδαίοις φερομένας πρωτοτύπους", + "candidate_score": 0.639352, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_45_47", + "bdc_text": "April in seinem Brief an Ambrosius Blarer vom 18 . April ( s. Blarer BW II 220f ) .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2228", + "psc_text": "oben angeführte Stelle aus Ps. Tertullian adv. omn. haer. 8 (eine Ergänzung ist auch dort überflüssing) 7 αὐχῶσι Μ 9f βούλονται + <οἱ μὲν>?* 10 τῆ τεσσαρεσκαιδεκάτη Μ 11 τὴν2] τῆ Μ ὀκτὼ καλανδῶν Ἀπριλλίων ἄγουσι. καὶ ἐν αὐτοῖς δὲ στάσις οὐχ ἡ τυχοῦσα, τῶν μὲν λεγόντων τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τῆς σελήνης, τῶν δὲ πρὸ ὀκτὼ καλανδῶν Ἀπριλλίων. ἔτι δὲ εὕραμεν ἀντίγραφα Ἄκτων Πιλάτου, ἐν οἷς σημαίνει πρὸ δεκαπέντε καλανδῶν Ἀπριλλίων τὸ πάθος γεγενῆσθαι· τἀληθῆ δέ, ὡς ἐκ πολλῆς ἀκριβείας ἔγνωμεν, ἐν τῇ πρὸ δεκατριῶν καλανδῶν Ἀπριλλίων τὸν σωτῆρα πεπονθέναι κατειλήφαμεν· τινὲς δὲ τῇ πρὸ δέκα καλανδῶν Ἀπριλλίων λέγουσιν. ἐξέπεσον δὲ καὶ οὗτοι τοῦ προκειμένου. δέδια δὲ καὶ περὶ τούτων ἐπὶ πλεῖστον μηκῦναι τὸ λόγον· πολλὰ γὰρ ἔχομεν λέγειν. 2. Πληρώσας γὰρ ὁ νομοθέτης τὸν πάντα νόμον | Μωυσῆς, ἐκ θεοῦ λαβὼν τὸ πρόσταγμα ἐν τῇ ἐσχάτῃ βίβλῳ τουτέστιν Δευτερονομίῳ D448 τίθησι πάσας τὶς κατέρας, ὀὐ μόνον περὶ Πάσχων ἀλλὰ καὶ", + "candidate_score": 0.638815, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_40_42", + "bdc_text": "s. CO V 385-416 ; CSA I /2 337-429 . . Redeo ad Anglum .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1074", + "psc_text": "über V corr 28 f ἀποσῴζοντα Ausgg.] αὐτὸ σώζοντα YM servantem lat. σᾠζοντα τὸν τύπον τῆς ἀρχεγόνου καὶ πρώτης τετρακτύος, ἔκ τε τοῦ πνευματικοῦ ὅ ἦν ἀπὸ τῆς Ἀχαμὼθ καὶ ἐκ τοῦ ψυχικοῦ ὅ ἦν ἀπὸ τοῦ Δημιουργοῦ κα ἐκ τῆς οἰκονομίας ὅ ἦν κατεσκευασμένον ἀρρήτῳ τέχνῃ καὶ ἐκ τοῦ Σωτῆρος ὅ ἦν > κατελθοῦσα εἰς αὐτὸν περιστερά. καὶ τοῦτον μὲν ἀπαθῆ διαμεμνηκέναι οὐ γὰρ ἐνεδέχετο παθεῖν αὐτόν, ἀκράτητον τητον καὶ ἀόρατον ὑπάρχοντα) καὶ διὰ τοῦτο ἦρθαι, προσαγομένου αὐτοῦ τῷ Πιλάτῳ, τὸ εἰς αὐτὸν κατατεθὲν πνεῦμα χριστοῦ. ἀλλ' οὐδὲ τὸ ἀπὸ τῆς Μητρὸς σπέρμα πεπονθένα λέγουσιν. ἀπαθές γὰρ καὶ αὐτό, † τὸ πνευματικὸν καὶ ἀόρατον καὶ αὐτῷ τῷ Δημιουργῷ. ἔπαθεν δὲ λοιπὸν ὁ κατ' αὐτοὺς ψυχικὸς Χριστὸς καὶ ὁ ἐκ τῆς οἰκονομίας κατεσκευασμένος μυστηριωδῶς, ἵν' ἐπιδείξῃ > αὐτοῦ ἡ Μήτηρ τὸν τύπον τοῦ ἄνω χριστοῦ, ἐκένου τοῦ ἐπεκταθέντος τῷ σταυρῷ καὶ μορφώσαντος τὴν Ἀχαμώθ μόρφωσιν τὴν κατ’ οὐσίαν. πάντα γὰρ", + "candidate_score": 0.63852, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_64", + "bdc_text": "missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_498", + "psc_text": "24 ἐπὶ] ὑπὸ V 25 οὐχ, χ auf Rasur V 26 εἴρηται πρὸς αὐτοὺς M 29 ἀνέμων *] ἀνθρώπων V M Ι ἐξουσίας] am Rande (??) ὑποκρίσεως καὶ ἀπάτης V corr ἐπειδὴ δὲ εἶπεν »ἐν γεννητοῖς γυναικῶν οὐκ ἔστι μείζων Ἰωάννου«, ἵνα μή τινες νομίσωσι καὶ αὐτοῦ τοῦ σωτῆρος μείζονα εἶναι τὸν Ἰωάννην, ὅτι καὶ αὐτὸς ἀπὸ γυναικὸς ἐγεννήθη τῆς Μαρίας τῆς άειπαρθένου διὰ πνεύματος ὰγίου, ἀσφαλιζόμενος ���μᾶς ἴφη ὅτι ὁ μικρότερος αύτοῦ, τουτέστιν ἐν τῷ χρόνῳ τῆς ἐνσάρκου παρουσίας, μείζων αὐτοῦ ἐστιν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. ἐπειδὴ γὰρ μετὰ ἑξάμηνον ἐγεννήθη ὁ σωτὴρ τῆς Ἰωάννου γεννήσεως, δῆλον ὅτι *, μείζων αὐτοῦ ὤν· ἠν γὰρ ἀεὶ καὶ ἔστιν. τίνι δὲ τοῦτο οὐ δῆλόν ἐστιν; ἄρα γοῦν ματαίως τὰ πάντα παρ’ αὐτοῖς πεποιήτευται, ἀπὸ ἀγαθῶν εἰς φαῦλα μεταβεβλημένα. 8. Καὶ τὰ μὲν βιβλία αὐτῶν πολλά. ἐρωτήσεις γάρ τινας Μαρίας ἐκτίθεται, ἄλλοι δὲ εἰς τὸν προειρημένον Ἰαλδαβαὼθ εἰς ὄνομα τε τοῦ", + "candidate_score": 0.637029, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_19", + "bdc_text": "Cęsarem venturum brevi Mediolanum , inde sive navigio sive per Gallias descensurum in Germaniam Inferiorem .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2432", + "psc_text": "οὐ γὰρ ἐφεύδετο, μὴ γένοιτο. 7 Luk. 3,23 — 9 vgl. Luk. 4,16ff — 10 Luk. 4,18 — 22 mit διελθὼν διὰ τῆς θαλάσσης τῆς Τιβεριάσος is wohl Joh. 6,1 gemeint; vgl. c. 30, 7; S. 302,15 διαβῆναι ἐπὶ τὴν λίμνην εἰτ᾿ οὖν θάλασσαν Γεννησαρὲτ — 23 f Joh. (7,14) 7,37 — 28 Joh. 7.8 M U 2f ἀγγαθααβαεὶθ M ἀγαθααβαεὶθ M ἀγαθαλβαεὶθ U 3 εἰκὰς Μ 4f μεταγειτνιῶν M Μεταγιτνίων U 6f πολλάκις * 20 καὶ ἅς—σημείου * | κεκτημένη Μ καὶ τὰ ἄλλα ὅσα ἐστὶ τοιαῦτα θατέρως ἔχει τῆς ἐπιτροῆς τὸ μέτρον. 2. Ἀλλ᾿ ὡς περὶ τούτων εἰπεῖν προειλήφαμεν, ἐν ὀλίγῳ χώρῳ οὗτοι ὑπάρχουσι, περὶ τὴν Φρυγίαν τε καὶ Κιλικίαν καὶ Παμφυλίαν. τί οὖν; ἆρα ἐκκόπτεται ἡ ἐκκλησία ἡ ἀπὸ γῆς περάτων ἄρχι γῆς περάτων; καὶ οὐκέτι <στήσεται ὅτι> »εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ῥήματα αὐτῶν«; οὐδὲ οὐκέτι τὸ παρὰ τοῦ σωτῆρος εἰρημένον στήσεται τό »ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ἄχρι ἐσχάτου τῆς γῆς;« εἰ μὲν γὰρ οὐκ ἔστιν ἐν σεμνότητι ὁ γάμος καὶ κατὰ θεὸν ὁ γάμος καὶ ζωὴν ἔχων ὀ γάμος, * γεννηθῶσιν ἄνευ γάμου· εἰ δὲ ἀπὸ γάμου γεννῶνται, ἄρα βέβηλοί εἰσι διὰ τὸν γάμον.", + "candidate_score": 0.634775, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_40_42", + "bdc_text": "s. CO V 385-416 ; CSA I /2 337-429 . . Redeo ad Anglum .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1081", + "psc_text": "γινομένας, τὰς δὲ φύσει πονηρὰς μηδέποτε ἂν ἐπιδέξασθαι ἐκεῖνο τὸ σπέρμα. 6 Matth. 8, 9 Luk. 7, 8 V Μ lat. (Tert., Ηipp.) 2 χειρόνων Ausgg.] χεῖρῶν V M periorum lat 3 διατετελεκέναι] conservasse (διατετηρηκέναι) lat. | κυρίου(!)· ἐλθόντος δὲ τοῦ am Rande nachgetragen V corr < M salvatoris. cum venisset autem lat. 4 καὶ Rande nachgetragen V corr < M et lat. 4f προσχωρῆσαι *] προσχωρήσαντα V Μ cessisse lat. 8 αὐτὸν, ο aus ω V corr | τὴν κατὰ τὸν κόσμον οἰκονομίαν] eam quae secundum ipsum est mundi creationem. (= τὴν κατ᾿ αὐτὸν κόσμου οἰκ.) lat. 9 ἐπιμέλειαν] diligentiam atque curam lat. | vor καὶ + ἀλλὰ V 10 αὐτῷ < lat. 13 <ἵνα δείξωσι> *] ut ostendant lat. 14 ἓν aus ἕνα V corr 15 καὶ] vero lat. | τὰ] τε Μ 16 ἀναπαύ///εσθαι, σ ausradiert V corr 17 ἃ ἐγκατασπείρει (gleichfalls kein quae) lat. ἂν auf", + "candidate_score": 0.632362, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_18_20", + "bdc_text": "ille , in Hispaniam reductas . Cęsarem venturum brevi Mediolanum , inde sive navigio sive per Gallias descensurum in Germaniam Inferiorem . Tantam vero amiciciam esse inter cęsarem et Gallum , quanta non possit esse inter alios quoscunque .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2432", + "psc_text": "οὐ γὰρ ἐφεύδετο, μὴ γένοιτο. 7 Luk. 3,23 — 9 vgl. Luk. 4,16ff — 10 Luk. 4,18 — 22 mit διελθὼν διὰ τῆς θαλάσσης τῆς Τιβεριάσος is wohl Joh. 6,1 gemeint; vgl. c. 30, 7; S. 302,15 διαβῆναι ἐπὶ τὴν λίμνην εἰτ᾿ οὖν θάλασσαν Γεννησαρὲτ — 23 f Joh. (7,14) 7,37 — 28 Joh. 7.8 M U 2f ἀγγαθααβαεὶθ M ἀγαθααβαεὶθ M ἀγαθαλβαεὶθ U 3 εἰκὰς Μ 4f μεταγειτνιῶν M Μεταγιτνίων U 6f πολλάκις * 20 καὶ ἅς—σημείου * |ὑπὲρ]ἥπερ Μ 2 hinter Δουκᾶν vielleicht nach S. 256,18ff zu ergänzen <καὶ οὑδὲν ἐν αὐτῷ περὶ τῆς ἄνωθεν γεννήσεως>* 4 ἐπὶ τοῦ σωτῆρος, <τῷ λόγῳ Μ 5 ἐπανακάμωψαντι*]ἐπανακάμψαντος Μ U |", + "candidate_score": 0.631268, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_44_46", + "bdc_text": "Bedrot zitiert ein entsprechendes Schreiben Bucers vom 14 . April in seinem Brief an Ambrosius Blarer vom 18 . April ( s.", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2228", + "psc_text": "oben angeführte Stelle aus Ps. Tertullian adv. omn. haer. 8 (eine Ergänzung ist auch dort überflüssing) 7 αὐχῶσι Μ 9f βούλονται + <οἱ μὲν>?* 10 τῆ τεσσαρεσκαιδεκάτη Μ 11 τὴν2] τῆ Μ ὀκτὼ καλανδῶν Ἀπριλλίων ἄγουσι. καὶ ἐν αὐτοῖς δὲ στάσις οὐχ ἡ τυχοῦσα, τῶν μὲν λεγόντων τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τῆς σελήνης, τῶν δὲ πρὸ ὀκτὼ καλανδῶν Ἀπριλλίων. ἔτι δὲ εὕραμεν ἀντίγραφα Ἄκτων Πιλάτου, ἐν οἷς σημαίνει πρὸ δεκαπέντε καλανδῶν Ἀπριλλίων τὸ πάθος γεγενῆσθαι· τἀληθῆ δέ, ὡς ἐκ πολλῆς ἀκριβείας ἔγνωμεν, ἐν τῇ πρὸ δεκατριῶν καλανδῶν Ἀπριλλίων τὸν σωτῆρα πεπονθέναι κατειλήφαμεν· τινὲς δὲ τῇ πρὸ δέκα καλανδῶν Ἀπριλλίων λέγουσιν. ἐξέπεσον δὲ καὶ οὗτοι τοῦ προκειμένου. δέδια δὲ καὶ περὶ τούτων ἐπὶ πλεῖστον μηκῦναι τὸ λόγον· πολλὰ γὰρ ἔχομεν λέγειν. 2. Πληρώσας γὰρ ὁ νομοθέτης τὸν πάντα νόμον | Μωυσῆς, ἐκ θεοῦ λαβὼν τὸ πρόσταγμα ἐν τῇ ἐσχάτῃ βίβλῳ τουτέστιν Δευτερονομίῳ D448 τίθησι πάσας τὶς κατέρας, ὀὐ μόνον περὶ Πάσχων ἀλλὰ καὶ", + "candidate_score": 0.631146, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_64", + "bdc_text": "missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_752", + "psc_text": "δὲ τὴν ἐπιβουλήν, διὰ ποίαν γυναῖκα αὐτοῖς 27 zu οὐρα vgl. haer. 9, 3, 6; S. 200, 13 V Μ 2 δὲ] δὴ M 3 τὴν γυναῖκα] αὐτὴν V 8 ἄγουσι Μ 9 πλησιαίτερον, αι aus ε Vcorr πλησιεστέροις M 12 ἐφορκισμοὺς aus ἐπιορκισμοὺς Vcorr ἐπιορκισμοὺς Μ 14 ταῦτα am Rande nachgetragen Vcorr < Μ 14 πρεσβυτέρου σὺν Ἰωσήπου M 16 ταλανίας, σ oben über Vcorr | σησίν, ἡμεῖς Μ 17 ἀπολείας M 22 ἐξόντων, ι oben drüber Vcorr 24 ἀμυδρῶς Μ | hinter ἀσεβεστάτων M 26 † ἐπιτηδεύματα] ἐπιτηδεύματα getilgt, aber nicht ersetzt Vcorr; lies etwa σκεύη * 27 ἐπαμήσαντες κόνιν] αἷμα μί///ξαντες κόνιν V 28 δὲ < ἐκακουργήθη ταῦτα,καὶ παρετηροῦντο εἰ κατισχύσουοιν. ὡς οὖν οὐ κατώχυσαν οἱ γόητες (διὰ γὰρ τῆς σφραγῖδος τοῦ Χριστοῦ καὶ πίστεως ἐβοηθήθη ἡ γυνή), ἔγνωσαν τὸν νεώτερον ἐν τρισὶ νιξὶν διὰ τὴν τοῦ γυναίου ἄφιξιν προσκαρτερήσαντα, εἰς ὕστερον δὲ μαχεσάμενον μενον τοῦ τὴν", + "candidate_score": 0.63069, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_17_19", + "bdc_text": "naves item , quibus praefuit hactenus AndreasAndrea Doria . ille , in Hispaniam reductas . Cęsarem venturum brevi Mediolanum , inde sive navigio sive per Gallias descensurum in Germaniam Inferiorem .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2432", + "psc_text": "οὐ γὰρ ἐφεύδετο, μὴ γένοιτο. 7 Luk. 3,23 — 9 vgl. Luk. 4,16ff — 10 Luk. 4,18 — 22 mit διελθὼν διὰ τῆς θαλάσσης τῆς Τιβεριάσος is wohl Joh. 6,1 gemeint; vgl. c. 30, 7; S. 302,15 διαβῆναι ἐπὶ τὴν λίμνην εἰτ᾿ οὖν θάλασσαν Γεννησαρὲτ — 23 f Joh. (7,14) 7,37 — 28 Joh. 7.8 M U 2f ἀγγαθααβαεὶθ M ἀγαθααβαεὶθ M ἀγαθαλβαεὶθ U 3 εἰκὰς Μ 4f μεταγειτνιῶν M Μεταγιτνίων U 6f πολλάκις * 20 καὶ ἅς—σημείου * 14 * etwa <παρθενίαν μὲν αὐχούσας> * 19 πλασθέντα hergestellt V corr πλασθέντα M ὀλέθρια ὑποβάλλοντές τινα ἐκεῖσε λέγουσιν. ἐκ τούτου γάρ φησι τὸν Ζαχαρίαν ἀπεκτάνθαι ἐν τῷ ναῷ, ἐπειδή φησίν, ἀπτασίαν ἑώρακε, καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου θέλων εἰπεῖν τὴν ὀπτασίαν ἀπεφράγη τὸ στόμα. εἶδε γάρ, φησίν, ἐν τῇ ὤρᾳ τοῦ θυμιάματός τινα, ὡς ἐθυμία, ἄνθρωπον ἑστῶτα, φησίν, ὄνου μορφὴν ἔχοντα. καὶ ἐξελθόντος, φημί, καὶ θέλοντος εἰπεῖν· οὐαὶ ὑμῖν, τίνι προσκυνεῖτε; ἀπέφραξεν αὐτοῦ τὸ στόμα ὁ ὀφθεὶς αὐτῷ ἔνδον ἐν τῷ ναῷ, ἵνα μὴ δύνηται λαλῆσαι. ὅτε δὲ ἡνοίγη τὸ στόμα αὐτοῦ ἴνα λαλήσῃ, τότε ἀπεκάλυψεν αὐτοῖο καὶ ἀπέκτειναν αὐτόν. καὶ οὕτως, φησίν, ἀπέθανε Ζαχαρίας. διὰ τοῦτο γὰρ ὁ ἱερεὺς προσετάγη ὑπ' αὐτοῦ τοῦ νομοθετήσαντος, Ι φησίν, ἔχειν κώδωνας, ἱν ὅταν εἰσέρχηται ἱερατεῦσαι, τὸν κτύπον ἀκούων κρύπτηται ὁ προσκυνούμενος, ἵνα μὴ φωραθῇ τὸ ἰνδαλτικὸν αὐτοῦ τῆς μορφῆς πρόσωπον. ἔστι δὲ τὸ πᾶν τῆς εὐηθείας αὐτῶν", + "candidate_score": 0.630523, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_80", + "bdc_text": "Über seine Korrespondenz mit Grynäus ist sonst nichts bekannt .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2901", + "psc_text": "Ὠριγένους ἔν τε ἀγρυπνίαις καὶ ἐν σχολῇ μεγίστῃ τὸν κάματον τὸν περὶ τῆς γραφὴς διανύοντος. ὅθεν τὸ πρῶτον αὐτοῦ ἐπιμελῶς φιλοτιμη- 3ff Klarer u. richtiger als unsere Stelle, in der der Name Ἑξαπλᾶ (vgl. S. 408, 7ff) auf die 6 griechischen Übersetzungen bezogen scheint, sind die anderweitigen Angaben des Epiph. de mens. ac pond. 7, 3; S. 159, 6ff Lagarde τὰς γὰρ ἔξ ἑρμηνείας καὶ τὴν Ἑρβαϊκὴν γραφὴν ἑβραϊκοῖς στοιχείοις καὶ ἡήμασιν αὐτοῖς ἐν σελίδι μιᾷ συντεθεικὼς ἄλλην σελίδα ἀντιπαρέθετο δἰ Ἑλληνικῶν μὲν γραμμάτων, Ἐβραϊκῶν δὲ λέξεων πρὸς κατὰλήψιν τῶν μὴ εἰδότων Ἑβραϊκὰ στοιχεῖα εἰς τὸ διὰ τῶν Ἐλληνικῶν εἰδέναι τῶν Ἐβραϊκῶν λογίων τὴν δύναμιν καὶ οὕτω τοῖς γενομένοις ὑπ᾿ αὐτοῦ Ἐξαπλοῖς ἢ Ὀκταπλοῖς τὰς μὲν δύο Ἐβραϊκὰς σελίδας καὶ τὰς ἕξ τῶν ἑρμηνευτῶν ἐκ παραλλήλου ἀντιπαραθεὶς μεγάλην ὠφέλειαν γνώσεως τἔδωκε τοῖς φιλοκάλοις 18,21ff; S. 171, 5ff τὰ Ἐξαπλᾶ καὶ τὰς δύο τῶν Ἐβραϊκῶν σελίδας ἄντικρυ ἐκ παραλλήλου μιᾶς ἑρμηνείας", + "candidate_score": 0.630112, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_44_46", + "bdc_text": "Bedrot zitiert ein entsprechendes Schreiben Bucers vom 14 . April in seinem Brief an Ambrosius Blarer vom 18 . April ( s.", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2226", + "psc_text": "von Bracara de pascha 1; S. 93, 4ff Burn Niceta of Remesiana = tractatus Adthanasii c. 1; S. 329 Krusch (=S. 94, 1ff Burn) scio autem multos scrupulosius interrogare solitos quare secundum morem Iudaeorum ad lunae computationem diversis temporibus pascha celebremus, dicentes rectius sibi videri ut si dominicae passionis commemoratio agatur, unum anniversarium natalem diem observermus, sicut a plerisque Gallicanis episcopis usque ante non multum temporis custoditum est, ut semper VIII Kalendarum aprilium diem paschae celebraverimus, in quo diae facta resurrectio Christi traditur u. Sozomenus h. e. VII 18; Migne 67, 1472Bff Μοντανισταὶ δέ, οὓς Πεπουζίτας καὶ Φρύγας ὀνομάζουσιν . . . φασὶ . . . χρῆναι μόνοις τοῖς ἡλιακοῖς ἕπεσθαι κύκλοις τοὺς ὀρθῶς ταῦτα κανονίζοντας . . . ἀπὸ γὰρ τῆς πρὸ ἐννέα καλανδῶν Ἀπριλλίων ὡς ἀρχῆς οὔσης κτίσεως ἡλίου καὶ πρώτου μηνὸς ἀναλογίζονται τὴν εἰρημένην ταῖς ἱεραῖς γραφαῖς τεσσαρεσκαιδεκαταίαν. καὶ ταύτην εἶναι λέγουσι τὴν ὀκτὼ εἰδῶν Ἀπριλλίων, καθ᾿", + "candidate_score": 0.628146, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_64", + "bdc_text": "missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_988", + "psc_text": "| ἵν’ M | <καὶ> Ausgg.] et lat. 21 ει aus ι Vcorr | δορᾶς, ο aus ω V | ἐπιβουλὴν V 22 <ἡμῖν> *] lat. 24 συμβάλλων M ὅπως καὶ σὺ μαθὼν αὐτὰ πᾶσι τοῖς μετὰ σοῦ φανερὰ ποιήσῃς καὶ παραινέσῃς αὐτοῖς φυλάξασθαι τὸν βυθόν τῆς ἀνοίας καὶ τῆς εἰς τὸν θεὸν βλασφημίας. καὶ καθὼς δύνμις ἡμῖν, τὴν τε γνώμην αὐτῶν τῶν νῦν παραδιδασκόντων λέγω δῆ τῶν περὶ Πτολεμαῖον), ἀπάνθισμα οὖσαν τῆς Οὐαλεντίνου σχολῆς, συντόμως καὶ σαφῶς ἀπαγγελοῦμεν καὶ ἀφορμὰς <ἄλλοις> δώσομέν κατὰ τὴν ἡμετέραν μετριότητα πρὸς τὸ ἀνατρέπειν αὐτήν, ἀλλόκοτα καὶ ἀσύστατα καὶ ἀνάρμοστα τῇ ἀληθείᾳ ἐπιδεικνύντες τὰ ὑπ᾿ αὐτῶν λεγόμενα, μήτε συγγράφειν εἰθισμένοι μήτε λόγων τεχνην ἡσκηκότες, ἀγάπης Τε ἡμᾶς προτρεπομένης σοί τε καὶ πᾶσι τοῖς μετὰ σοῦ μηνῦσαι D149 τὰ μέχρι με) νῦν κεκρυμμένα, ἤδη δὲ κατὰ τὴν χάριν τοῦ θεοῦ εἰς φανερὸν ἐληλυθότα διδάγματα. »οὐδὲν γάρ ἐστι κεκαλυμμένον, ὅ οὐκ ἀποκαλυφθήσεται, καὶ κρυπτόν, ὅ οὐ", + "candidate_score": 0.626213, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_45_47", + "bdc_text": "April in seinem Brief an Ambrosius Blarer vom 18 . April ( s. Blarer BW II 220f ) .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2229", + "psc_text": "καὶ οὗτοι τοῦ προκειμένου. δέδια δὲ καὶ περὶ τούτων ἐπὶ πλεῖστον μηκῦναι τὸ λόγον· πολλὰ γὰρ ἔχομεν λέγειν. 2. Πληρώσας γὰρ ὁ νομοθέτης τὸν πάντα νόμον | Μωυσῆς, ἐκ θεοῦ λαβὼν τὸ πρόσταγμα ἐν τῇ ἐσχάτῃ βίβλῳ τουτέστιν Δευτερονομίῳ D448 τίθησι πάσας τὶς κατέρας, ὀὐ μόνον περὶ Πάσχων ἀλλὰ καὶ περὶ περιτομῆς καὶ περὶ δεκατώσεως καὶ προσφορῶν· ὥστε οὖν εἰ μίαν κατάραν πεφεύγασιν, εἰς πολλὰς ἑαυτοὺς ἐνέπειραν· εὑρεθήσονται γὰρ ἐπικατάρατοι μὴ περιτεμνόμενοι, ἐπικατάρατοι μὴ ἀποδεκατοῦντες καὶ ἐπικατάρατοι γίνονται μὴ εἰς Ἱερουσαλὴμ προσφέροντες. καὶ ὦ τῶν ἀνθρώπων τῶν εἰς πολλὰς ἑαυτοὺς ἐρεσχελίας ἐμβαλ- 4 der 18. März gilt bei Hippolyt als Ostergrenze; es ist der julianische Tag des Eintritts der Sonne in den Widder, vgl. Ideler, Handbuch II 218 E. Schwartz, Ostertafeln S. 30 — 5 vgl. unten haer. 51, 23, 5 u. 26, 1; der dann für die Auferstehung sich ergebende 22. März ist der Tag der Frühlingstag. u. -nachtgleiche", + "candidate_score": 0.625315, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_64", + "bdc_text": "missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_3399", + "psc_text": "24h; II 173, 4ff haer. 46, 5, 10; II 209, 26 ff — 20 vgl. Matth. 27, 52f M U (bis ἃμα σώματι Ζ. 12; 13 — S. 522, 5 τῆ ὑμῶν πλάνῃ ausgelassen) 1 γὰρ < M 2 τὸ φαινόμενον — δυνήσεται < M 3 λέγων Μ U 4 ἀπεκινήθη U 5 ἀντιλέγων M 6 ἀντιλέγων Μ 7 διὰ πολλὰ πολλὰ U 10 ἀπὸ *] ὑπὸ MU | ἀνταπόδωσιν M 13 εἰς *] εἰ M 14 * etwa αὐτὸς ὁ λόγος ἐφάνη ἐν > * 16 * etwa βουλόμενός τε κυρῶσαι> * 19 ἐναργῶς *] ἐνεργῶς 22 εἶπεν *] εἶπαν Μ 21 ἐκεῖνο *] ἐκεῖ ὃ M | * etwa <κυρῶσαι> * 25 εἶπον M 26 μόνον + <εἶπεν>? * 26f <ἑαυτοὺς> * μεως τό ἐξάγων πεπεδημένους ἐν ἀνδρείᾳ‘, ἓνα εἴπηῃ τὰς ψυχὰς τῶν ἐγηγερμένων σωμάτων. οὑτοι γὰρ ἠσαν οἱ δέδμιοι τῆς οἱ ἐν Ἅιδῃ πεπεδημένοι· καί φησιν ὁμοίως", + "candidate_score": 0.625274, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_64", + "bdc_text": "missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_821", + "psc_text": "Rolle vgl, dement. Recogn. I 40 — 21 Luk. 24, 42 f — 22f vgl. Job. 21, 13 V M —20 in lat. Übersetzung bei Corderius, Catena in Luc. p. 212 5 ὅτι] ὁ M 6 Σαμψῶ M 8 δὲ] γὰρ M 10 ἀπατηλοῦ M 11 καὶ < Μ 12f καὶ λέγουσιν, ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης( *, vgl. Z. 14 ἢ πᾶν] εἰπαν M 15 ὡς] ὥστε M 18 μόνων V 23 Τιβερειάδος, ει aus ι Vcorr | διαδούς V 25 τῶν2 < Μ 26 ἔλεγχον, ο aus ω ἐλέγχων M 28 Μοι) <ὠς> ἕνεκα τῷ κόσμῳ δοθήσεσθαι, ὡς περὶ αὐτοῦ προεθέσπιζε τὸ ἅγιον πενῦμα, ὅτε τῷ Ἄχαζ ἔλεγεν »αἴτησαι σεαυτῷ σημεῖον«· κἀκείνου μὴ αἰτήσαντος, τότε φησὶν ὁ προφήτης »αὐτὸς κύριος δώσει ὑμῖν σημεῖον· ἐκοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει«. παρθένος δὲ οὐ καλεῖται ἡ συν- αφθεῖσα ἀνδρὰ καὶ γαμηθεῖσα γυνή, παρθένος δὲ ἐκείνη κυρίως λέγοιτ' ἄν ἡ ἄνευ", + "candidate_score": 0.624227, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_64", + "bdc_text": "missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1765", + "psc_text": "φιλονεικίας, aber getilgt u. φιλοκαλίας am Rand gesetzt V corr | * <ἔργον> * 17 συμφωνίας τῆς nachgetragen V corr 19 vor γῆς + τῆς V 21 ὑμῶν V 22 ὑπομνημαστικὴ V 23 προσέπως M Σχόλιον <αݲ> ἀπὸ τοῦ εὐαγγελίου τοῦ παρ᾿ αὐτῷ τῷ Μαρκίνι. [αݲ.] »Ἀπελθὼν δεῖξον σεαυτὸν τῷ ἱερεῖ καὶ προσένεγκε περὶ τοῦ καθαρισμοῦ σοῦ, καθὼς προσέταξε Μωυσῆς«· »ἵνα ᾖ μαρτύριον τοῦτο ὑμῖν« ἀνθ᾿ οὗ εἶπεν ὁ σωτήρη »εἰς μαρτύριον αὐτοῖς«. Ἔλεγχος αݲ. Πῶς ἠδύνατο ὁ κύριος ὁ κατὰ τοῦ νόμου καὶ κατὰ a τοῦ θεοῦ τοῦ νόμου ἔχων τὴν αὐτοῦ διδασκαλίαν, ὡς σὺ φῄς, λέγειν τοῖς ὑπ᾿ αὐτοῦ θεραπευομένοις, φημὶ δὲ τῷ λεπρῴ· »ἀπελθὼν δεῖξον σεαυτὸν τῷ ἱερεῖ«; »ἱερεῖ« γὰρ λέγων οὐκ ἀθετεῖ τὴν τοῦ νόμου ἱερωσύνην· »καὶ προσένεγκε περὶ τοῦ καθαρισμοῦ σοῦ« κἄ�� τε ἀποκόψῃς b »τὸ δῶρον, φανήσεται ἐκ τοῦ προσένεγκε ὅτι περὶ δώρου λέγει· »περὶ τοῦ καθαρισμοῦ σου, καθὼς προσέταξε Μωυσῆς«· εἰ γὰρ τοῦ", + "candidate_score": 0.624199, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_3_5", + "bdc_text": "vgl . oben Nr. 1253 , 5-7 . legissem iampridem , si meus esset Bullinger hatte Myconius und Grynäus ein gemeinsames Exemplar geschenkt ; vgl . oben Nr. 1239 , 10-15 . ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2905", + "psc_text": "Eusebius h. e. IV 16,4; M U Georg. mon. 1 καὶ τοῦ] τοῦ δὲ Georg. 2 ἀγρυπνίας + καὶ πολιτείᾳ ὑπερβαλλούσῃ Georg. | ἐν2 < Georg. | κάματον hinter διανύοντος Georg. 3 ἐπιμελὲς Μ 3f φιλοτιμησαμένου *] ἐφιλοτιμήσατο M U σαμένου συναγαγεὶν τῶν ἕξ ἑρμηνειῶν, Ἀκύλα Συμμάχου τῶν τε ἑβδομήκοντα δύο καὶ Θεοδοτίωνος, πέμπτης τε καὶ ἕκτης ἐκδόσεως <τὰς βίβλους ἐξέδωκεν>, μετὰ παραθέσεως ἑκάστης λέξεως Ἑβραϊκῆς καὶ αὐτῶν ὁμοῦ τῶν <Ἑβραϊκῶν> στοιχείων· ἐκ παραλλήλου δὲ ἄντικρυς, δευτέρᾳ σελίδι χρώμενος κατὰ σύνθεσιν Ἑβραϊκῆς μὲν τῆς λέξεως, δἰ Ἑλληνικῶν δὲ [τῶν] γραμμάτων ἑτέραν πάλιν πεποίηκε σύνθεσιν· ὡς εἶναι μὲν ταῦτα καὶ καλεῖσθαι Ἑξαπλᾶ, ἐπὶ <δὲ> τὰς Ἐλληνικὰς ἑρμηνείας <γενέσθαι> δύο ὁμοῦ παραθέσεις, Ἑβραϊκῆς φύσει δἰ <Ἐβραϊκῶν> στοιχείων καὶ Ἑβραϊκῆς δἰ Ἑλληνικῶν στοιχείων, ὥστε εἶναι τὴν πᾶσαν παλαιὰν διαθήκην δἰ Ἑξαπλῶν καλουμένων καὶ διὰ τῶν δύο τῶν Ἑβραϊκῶν ῥημάτων. S. 554, 13ff Schwartz ταύτας δὲ ἁπάσας (sc. τὰς παρὰ τοῖς Ἰουδαίοις φερομένας πρωτοτύπους", + "candidate_score": 0.624117, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_64", + "bdc_text": "missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_447", + "psc_text": "Jes. 28, 10 — 26 vgl. Matth. 13, 27 V M ’ 4 f εὐθυέ////λεγ////κτα, hinter έ υ. γ Rasur Y 5 τὰ τῆς μυθώδους αὐτῶν ////// πλάνης διδάγματα, ους auf Rasur u. hinter αὐτῶν Rasur von 3 — 4 Buchstaben V corr | <ἀν> εχέγγυα * 6 Προύνεικον, ει aus ι V 7 ἀκρασίας *, vgl. S. 268 3] ἐκκαρδίας V M 7 ἐξέρευξις, ρευξι auf Rasur V Ι πάντα M προυνεικευόμενον, ει aus ι V 9 vor λέξις + ἡ M Ι προυνεικεῦσαι aus ἐπρουνίκευσε V corr Ι ταύτην V 10 ἐρωτικὰ] Ἑλληνικὰ V 11 f προύνεικον, ει aus ι V 12 καυλαυκαὺκ V 12 f οὐκ ἂν hineingeflickt Ycorr 14 <εἰσέτιώ * | Ἑβραϊσὶ *] Ἑλληνιστὶ V M 18 εἰς hineingeflickt V corr εἰς τὴν < 19 καυλαυκαὺκ V 21 ἐπ’ < M 22 τελειώτατα M 23 γεγραμμένον ein σαυλασαῦ < M 24 καυλαυκαὺκ beidemale V 27", + "candidate_score": 0.623439, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_84_86", + "bdc_text": "Basileę , 22 . aprilis anno 39 . Os . Myconius tuus .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2428", + "psc_text": "6. Januar; vgl. Z. 12 f u. S. 298, 19 2 Ἰαννουαρίου + μηνὸς U | ἑσπέρα — ἐπιφώσκουσα < U 4 Σαλαμνίους Μ 5 Ἰουλίου] Ἰουναῦ Μ | ἀλσὼν Μ 6 ἀταρταβὰ Μ 7 κατὰ Ἑβραίους τιβιὴθ ιݲγ, κατὰ ἀθηναίους μεμακτηρίωνος ςݲ U; aber vgl. die Reihenfolge S. 294, 4f | Τηβὴθ *) Τηβὶθ Μ τιβιὴθ U 7—17 ἔδει γὰρ—τάττουσιν < U 13 ἐπιτελοῦσι *) ἐπιτελοῦντες Μ 14 πεμπτέτην Μ |[τὴν] * 17 διῆλθεν * (sc. ὁ Ἰησοῦς), vgl. S. 294, 19] παρῆλθεν ΜU | οὖν < U | πλήρης (indecl.) *)] πλήρεις MU 18 λέγω]φημὶ U | * < τὴν τοῦ Σιλανοῦ καὶ Νερούα > *| < ἑν >δέκατον * 19 f τοῦ τριακοστοῦ ἔτους U 20 αὐτοὐ < U 21 τουτέστι vor κατὰ Αἰγ��πτίους *] hinter δωδεκάτῃ ΜU Δίου ὀγδόῃ, κατὰ Σαλαμινίους τοὺς καὶ Κωνσταντιέας τρίτου Χοιὰκ ἕκτῃ, κατὰ Παφίους Ἀπογονικοῦ ἑκκαιδεκάτῃ, κατὰ Ἄραβας Ἀγγαθαλβαεὶθ δευτέρᾳ καὶ", + "candidate_score": 0.623303, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_64", + "bdc_text": "missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1030", + "psc_text": "VM propenskis lat. 14 δολίως] ῥαδίως, aber getilgt u. dafür am Rande δολίως 15 ἐδρασαίαν Μ 19 Ε; *] superiore lat. | ἐν σκιᾶς] in umbra lat. | κενωματος Ausgg.] σκηνώματος VM vacuitatis lat. 22 δὲ *] τε VM autem lat. 〈ἄνω〉 Ausgg.] sujjerioreni. lat. 23 ἐπεκτα///θέντα, ν ausradiert Vcorr ἐπικτανθέντα Μ 24 τοῦτο] haec lat. 25 Ε; Dind.] illam lat. τωι. ἔχουσά τινα ὀδμῆν ἀφθαρσίας ἐγαταλειφθεῖσαν αὐτῇ Ε; τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. διὸ καὶ αὐτὴν τοῖς ἀμφοτέροις ὀνόμασι καλεῖσθαι, Σοφίαν τε πατρωνυμικῶς (ὁ γὰρ πατὴρ αὐτῆς Σοφία κλῄζεται) καὶ Πνεῦμα ἅγιον ἀπὸ τοῦ περὶ τὸν Χριστὸν πνεύματος. μορφωθεῖσαν δὲ αὐτὴν καὶ ἔμφρονα γενηθεῖσαν, παραυτίκα δὲ κενωθεῖσαν τοῦ ἀοράτως αὐτῇ συνόντος Λόγου τουτέστιν τοῦ Χριστοῦ, ἐπὶ ζήτησιν ὁρμῆσαι τοῦκαταλιπόντος αὐτὴν φωτὸς καὶ μὴ δυνηθῆναι καταλαβεῖν αὐτὸ διὰ τὸ κωλυθῆναι ὑπὸ τοῦ Ὅρου. καὶ ἐνταῦθα τὸν Ὅρον κωλύοντα αὐτὴν τῆς εἰς τοῦμπροσθεν ὁρμῆς εἰπεῖν »Ἰαώ«· ὅθεν τὸ Ἰαὼ ὄνομα", + "candidate_score": 0.6231, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_64", + "bdc_text": "missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_541", + "psc_text": "50, 10 — 24 vgl. Judas 10 V M 1 ἀναστρέψαι, dazu am Rande ἀνελκύσαι Vcorr Ι αὐτὴν M Ι οὔτως] ταῦτα, auf Rasur V corr 1 f wohl verderbt u. etwa zu lesen: ἐστὶ > τὰ ληρώδη αὐτῶν μυθολογήματα * 3 ἀνελήμφθη, μ durchgestrichen Vcorr 7 ἐνύπνοις M 9 γεννῶσά σοι] γεννώσας M; γεννήσασά γεννήσασά σοι? ül. | δὲ oben hineingeflickt V corr < M 11 ὄν Ι ἀόρατον *] ἀκάθαρτον VM | καὶ1 hinzugesetzt Vcorr I > * Ι μεταλαμβάνων M 13 δὲ ὤν] δεῖν Μ | ἀόρατος*] ἀόρατον VM 14 vor τῆς + ἡ M, ausradiert Vcorr | μωρωλογίας M 18 ὁ2 < Μ 19 ἐν < M Ι σώμασιν, σιν auf Rasur Vcorr Ι ἐπιφέρει, ἐπι auf Rasur Vcorr 20 * etwa <τῇ σιανοιαί}> * 21 ἐν < V 22 διδάσκων Μ 23 ἐνεοὶ] ἐν σοὶ M 24 ἀνυπνιαζόμενοι κοίτην] *, Wiederholung aus Z. 23 26", + "candidate_score": 0.62254, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_64", + "bdc_text": "missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1785", + "psc_text": "14 διὰ τοῦ/////, 2 Buchstaben ausradiert V corr 26 ἅμα vor ἀλλὰ durchgestrichen V corr 30 <γαλήνην< * Σχόλιον ιݲδݲ. »Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ ὑπάειν αὐτοῦς, συνέπνιγον αὐτὸν οἱ ὄχλοι. καὶ γυνὴ ἁψαμένη αὐτοῦ ἰάθη τοῦ αἵματος, καὶ εἶπεν ὁ κύριος, τίς μου ἥψατο;« καὶ πάλιν »ἥψατό μού τις. καὶ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ«. Ἔλεγχος ιݲδ.ݲ »Ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτούς«, καὶ οὐκ εἶπεν »ἐν τῷ a ὑπάγειν αὐτόν«, ἵνα μὴ ἑτέρως αὐτὸν σχηματίσῃ παρὰ τὴν τῶν ὁδοιπορούντων ἀκολουθίαν. τὸ δέ »συνέπνιγον αὐτὸν οἱ ὅχλοι«, πνεῦμα οὐκ ἠδύναντο συμπνίγειν οἱ ὅχλοι. γυνὴ δὲ ἁψαμένη καὶ ἰαθεῖσα οὐκ ἀέρος ἥψατο, ἀλλὰ ἁφῆς ἀνθρωπείας. ἵνα γὰρ δείξῃ ὅτι οὐχὶ δοκήσει b μόνον ἡ ἁφὴ τοῦ σώματος αὐτοῦ ὑπὸ τῆς γυναικὸς γεγένηται, διδάσκει γέγων »τίς μου ἥψατο; καὶ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ’ ἐμοῦ«. Σχόλιον ιݲεݲ. »Ἀναβλέψας εἰς τοὺς οὐρανοὺς ηὐλόγησεν ἐπ᾿ αὐτούς«. Ἔλεγχος ιݲεݲ. Εἰ ἀνέβλεψεν εἰς οὐρανοὺς καὶ ηὐλόγησεν ἐπ᾿", + "candidate_score": 0.622445, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_64", + "bdc_text": "missus est ad Grynęum ex SpiraVgl . unten Z. 42-44 mit Anm. 26. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2295", + "psc_text": "25 ὁ < U 27 ἄνθρωπον Μ 28 ἡγούμενοι M | ἀκριβολογοῦσι U 30 εἶναι < M; vgl. S. 270,17 u. 294,7 | υἱὸς < M τοῦ Ἰωσήρ«. τὸ δὲ νομίζεσθαι οὐκ ἀληθές ἐστιν, ἀλλὰ ἐν τάξει μὲν πατρὸς ἐτύγχανεν ὁ Ἰωσὴφ διὰ τὸ οὕτως τῷ θεῷ δεδόχθαι, οὐκ ἦν δὲ πατὴρ ὁ μὴ πρὸς τὴν Μαριὰμ ἐσχηκὼς συνάφειαν ἢ μόνον ὅτι ἀνὴρ ἐκλήθη διὰ τὸ μεμνηστεῦθαι πρεσβύτης ὀγδοήκοντα ἐτῶν που τυγχάνων πλείω ἐλάσσω καὶ ἔχων ἓξ υἱοὺς ἀπὸ τῆς ὄντως αὐτοῦ γαμετῆς πρώτης, ταύτην δὲ τὴν οἰκονομίαν παρειληφώς, ὡς καὶ ἄλλῃ που ἀκριβέστερον περὶ τούτου διῆλθον. πῶς οὖν ὁ μὴ ἔχων συνάφειαν πατὴρ αὐτοῦ ἐτύγχανεν; ὅπερ ἀδύνατον. 11. Ἀλλὰ ἐρεῖς μοι, πῶς οὖν ἀνὴρ αὐτῆς ἐκέκλητο, εἰ μὴ ἔσχε ταύτην; ὁ δὲ ταῦτα ἀμφιβάλλων ἀγνοεῖ τὰ κατὰ τὸν νόμον, ὅτι ἐξότε ὀνομάζεται γυνὴ ἀνδρί, κἄν τε παρθένος εἴη κἄν τε ἐν οἴκῳ πατρὸς ἔτι ὑπάρχει, γυνὴ τοῦ ὠνομασμένου λέγεται", + "candidate_score": 0.62213, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_85_87", + "bdc_text": "aprilis anno 39 . Os . Myconius tuus . [ Adresse auf der Rückseite :", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2228", + "psc_text": "oben angeführte Stelle aus Ps. Tertullian adv. omn. haer. 8 (eine Ergänzung ist auch dort überflüssing) 7 αὐχῶσι Μ 9f βούλονται + <οἱ μὲν>?* 10 τῆ τεσσαρεσκαιδεκάτη Μ 11 τὴν2] τῆ Μ ὀκτὼ καλανδῶν Ἀπριλλίων ἄγουσι. καὶ ἐν αὐτοῖς δὲ στάσις οὐχ ἡ τυχοῦσα, τῶν μὲν λεγόντων τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τῆς σελήνης, τῶν δὲ πρὸ ὀκτὼ καλανδῶν Ἀπριλλίων. ἔτι δὲ εὕραμεν ἀντίγραφα Ἄκτων Πιλάτου, ἐν οἷς σημαίνει πρὸ δεκαπέντε καλανδῶν Ἀπριλλίων τὸ πάθος γεγενῆσθαι· τἀληθῆ δέ, ὡς ἐκ πολλῆς ἀκριβείας ἔγνωμεν, ἐν τῇ πρὸ δεκατριῶν καλανδῶν Ἀπριλλίων τὸν σωτῆρα πεπονθέναι κατειλήφαμεν· τινὲς δὲ τῇ πρὸ δέκα καλανδῶν Ἀπριλλίων λέγουσιν. ἐξέπεσον δὲ καὶ οὗτοι τοῦ προκειμένου. δέδια δὲ καὶ περὶ τούτων ἐπὶ πλεῖστον μηκῦναι τὸ λόγον· πολλὰ γὰρ ἔχομεν λέγειν. 2. Πληρώσας γὰρ ὁ νομοθέτης τὸν πάντα νόμον | Μωυσῆς, ἐκ θεοῦ λαβὼν τὸ πρόσταγμα ἐν τῇ ἐσχάτῃ βίβλῳ τουτέστιν Δευτερονομίῳ D448 τίθησι πάσας τὶς κατέρας, ὀὐ μόνον περὶ Πάσχων ἀλλὰ καὶ", + "candidate_score": 0.62185, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_6", + "bdc_text": "hoc pacto ligandus est prius , deinde quoque priores equidem libenter concedam Grynęo ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1516", + "psc_text": "φασίν, ἀλλὰ ἀγαθὸν αύτὸν ὄντα παρέδωκεν κατὰ τὴν ἐπουράνιον γνῶσιν. ἔγωνσαν γάρ, φασίν, οἱ ἄρχοντες ὅτι ἐὰν ὁ Χριστὸς παραδοθῇ σταυρῷ κενοῦται αὐτῶν ἡ ἀσθενὴς δύναμις. καὶ τοῦτο, φησί, γνοὺς ὁ Ἰούδας ἔσπευσεν καὶ πάντα ἐκίνησεν ὥστε παραδοῦναι αὐτόν, ἀγαθὸν ἔργον ποιήσας ἡμῖν εἰς σωτηρίαν. καὶ δεῖ ἡμᾶς ἐπαινεῖν καὶ ἀποδιδόναι σὐτῷ τὸν ἔπαινον, ὅτι δι᾿ αὐτοῦ κατεσκευάσθη ἡμῖν ἡ τοῦ σταυροῦ σωτηρία καὶ ἡ διὰ τῆς τοιαύτης ὑποθέσεως τῶν ἄνω ἀποκάλυψις. Κατὰ πάντα δὲ τρόπον οὑτοι ἠπάτηνται, οὐκ ἀγαθόν τινα τιμῶντες ἢ ἐπαινοῦντες. δῆλον δὲ ὅτι ἐκ τοῦ διαβόλου αὐτοῖς ταῦτα ὑπέσπαρται, τὰ τῆς ἀγνοίας λέγω καὶ ἀπάτης. πληροῦται δὲ ἐπ’ αύτοῖς τὸ γεγραμμένον »οὐαὶ τοῖς λέγουσι τὸ καλὸν πονηρὸν καὶ τὸ πονηρὸν ἀγαθόν, οἱ τιθέντες τὸ σκότος φῶς καὶ τὸ φῶς σκότος, οἱ λέγοντες τὸ γλυκὺ πικρὸν καὶ τὸ πικρὸν γλυκύ«. πάντῃ γὰρ ἐκφωνεῖ παλαιὰ καὶ καινὴ διαθήκη τοῦ Κάϊν τὴν ἀσέβειαν επικηρυκευομένη. οὑτοι δὲ τοὐναντίον, τοῦ σκότους", + "candidate_score": 0.621274, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_3_5", + "bdc_text": "vgl . oben Nr. 1253 , 5-7 . legissem iampridem , si meus esset Bullinger hatte Myconius und Grynäus ein gemeinsames Exemplar geschenkt ; vgl . oben Nr. 1239 , 10-15 . ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2908", + "psc_text": "Graeeis literis traite expressa vicino. Aquila etiam et Symmachus, LXX quoque et Theodotio suum ordinem tenet nonulli vero libri et maxime hi, qui apud Hebraeos versu compositi sunt, tres alias editions additas habent, quam quintam et sextam et septimam translationem vocant; dazu Nestle, ZwTheol. 1895 s. 231 ff Mercati in Studi e Testi 5 (1901) S. 47 ff u. Serruys mél. d’archéol. et d’hist. t. 22 (1902) M U 2 καὶ (vor Θεοδοτίωνος) < Μ | καὶ ἕκτης < Μ 3 <τὰς βίβλους ἐξέδωκεν>* 4 <Ἑβραϊκῶν>* 5f Ἐβρϊκῆς μὲν τῆς λέξεως, δἰ Ἑλληνικῶν δὲ [τῶν] γραμμάτων *] Ἑβραϊκῇ (Ἐβραϊκὴν U) μὲν τῇ λέξει, Ἑλληνικῷ δὲ τῷ γράμματι MU 6f σύνθεσιν] lies wohl παράθεσιν* 7 καὶ < Μ | <δε>* 8 <γενέσθαι>* | vor Ἑβραϊκῆς +τῆς U 9 δἰ 1] μετὰ Μ | <Ἐβραϊκῶν>* | δἰ <Ἑβραϊκῶν> —Ἑλλνηικῶν στοιχείων] δἰ Ἑβραϊκῶν καὶ Ἑλληνικῶν στοιχείων U Ταύτην ὁμοῦ πᾶσαν τὴν πραγματείαν ὁ", + "candidate_score": 0.618726, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_44_46", + "bdc_text": "Bedrot zitiert ein entsprechendes Schreiben Bucers vom 14 . April in seinem Brief an Ambrosius Blarer vom 18 . April ( s.", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2230", + "psc_text": "Ostergrenze; es ist der julianische Tag des Eintritts der Sonne in den Widder, vgl. Ideler, Handbuch II 218 E. Schwartz, Ostertafeln S. 30 — 5 vgl. unten haer. 51, 23, 5 u. 26, 1; der dann für die Auferstehung sich ergebende 22. März ist der Tag der Frühlingstag. u. -nachtgleiche nach Anatolius (u. Ptolemäus), vgl. E. Schwartz, Ostertafeln. S. 15f — 7 23. März vgl. Consularia Constant. MG auct. antiqu. IX 220 Chron. pasch. p. 218 Lactantius div. inst. IV 10,8; I 304, 9 Brandt — 10ff vgl. Hippolyt refut. VIII 18, 2; S. 237,22ff Wendland οἳ μιᾷ ταύτῃ προσέχοντες ἐντολῇ οὐκ ἀφορῶσιν εἰς τὸ εἰρημένον ὑπὸ τοῦ ἀποστόλου, ὅτι διαμαρτύρομαι παντὶ περιτεμνομένῳ, ὅτι ὀφειλέτης ἐστὶ τοῦ πάντα τὸν νόμον ποιῆσαι — 11 vgl. Deut. 27, 14ff Μ U 3 δὲ1 u. 2 < M | εὕρομεν Μ 4 Ἄκτων] ἐκ τῶν U 11 πρόσταγμα] πρᾶγμα U 11f Δευτερονομίου(!) τουτέστιν", + "candidate_score": 0.618641, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_13_15", + "bdc_text": "et Turcam Sultan Suleiman I. in quinquennium Anlaß zu solchen Gerüchten gaben die gleichzeitig laufenden Verhandlungen über einen durch Frankreich vermittelten Waffenstillstand , s. Brandi I 359 und II 286 . Die aus Italien nach Basel gelangten Nachrichten wurden an Straßburg weitergeleitet , s. PC II 594f. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2621", + "psc_text": "Verwechslung des Epiph. vorliegen, entweder mit Caracalla, den Epiph. Ἀντωνῖνος υἱὸς Σενήρον nennt, oder—was nach Z. 5 ff weniger wahrscheinlich ist—mit Elagabal (bei Epiph.=Ἀντωνῖνος). Zu letzterem würde freilich die Nachricht des Barhebraeus (chron. I 47 Abbeloos-Lamy) sachlich gut stimmen, daß Bardesanes im Jahr 533 (=221/2n. Chr.) gestorben sei, vgl. auch Porphyrius de abstin. IV 17; 256, 11 Nauck und de styge (bei Stobäus ecl. phys. I 3, 56; 37, 25 Meinecke) über das Zusammentreffen des Bardesanes mit der indischen Gesandtschaft an Elagabal – 3 Ἀβειδάν] vgl. den Awida im Buch der Gesetze der Lander S. 1 ff Epiph meint daher sicher diese Schrift, wie auch Theodoret haer. fab. I 22; Migne 83, 372 B/C ἐντετύχηκα δὲ κἀγὼ λόγοις αὐτοῦ . . κατὰ εἱμαρμένης γραφεῖσι. Wenn Eusebius dieselbe Schrift als ὁ πρὸς Ἀντωνῖνον (=Mark Aurel) ἱκανώτατος αὐταῦ περὶι εἱμαρμένης διάλογος bezeichnet (h. e. IV 30, 2; S. 392, 21 f Schwartz),", + "candidate_score": 0.618575, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_85_87", + "bdc_text": "aprilis anno 39 . Os . Myconius tuus . [ Adresse auf der Rückseite :", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2428", + "psc_text": "6. Januar; vgl. Z. 12 f u. S. 298, 19 2 Ἰαννουαρίου + μηνὸς U | ἑσπέρα — ἐπιφώσκουσα < U 4 Σαλαμνίους Μ 5 Ἰουλίου] Ἰουναῦ Μ | ἀλσὼν Μ 6 ἀταρταβὰ Μ 7 κατὰ Ἑβραίους τιβιὴθ ιݲγ, κατὰ ἀθηναίους μεμακτηρίωνος ςݲ U; aber vgl. die Reihenfolge S. 294, 4f | Τηβὴθ *) Τηβὶθ Μ τιβιὴθ U 7—17 ἔδει γὰρ—τάττουσιν < U 13 ἐπιτελοῦσι *) ἐπιτελοῦντες Μ 14 πεμπτέτην Μ |[τὴν] * 17 διῆλθεν * (sc. ὁ Ἰησοῦς), vgl. S. 294, 19] παρῆλθεν ΜU | οὖν < U | πλήρης (indecl.) *)] πλήρεις MU 18 λέγω]φημὶ U | * < τὴν τοῦ Σιλανοῦ καὶ Νερούα > *| < ἑν >δέκατον * 19 f τοῦ τριακοστοῦ ἔτους U 20 αὐτοὐ < U 21 τουτέστι vor κατὰ Αἰγυπτίους *] hinter δωδεκάτῃ ΜU Δίου ὀγδόῃ, κατὰ Σαλαμινίους τοὺς καὶ Κωνσταντιέας τρίτου Χοιὰκ ἕκτῃ, κατὰ Παφίους Ἀπογονικοῦ ἑκκαιδεκάτῃ, κατὰ Ἄραβας Ἀγγαθαλβαεὶθ δευτέρᾳ καὶ", + "candidate_score": 0.618524, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s.", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2620", + "psc_text": "ἀλλὰ τοῦ Οὐήρου). ὃς πολλὰ <πρὸς> Ἀβειδὰν τὸν ἀστρονόμον κατὰ εἱμαρμένης λέγων συνελογίσατο, καὶ ἄλλα δὲ κατὰ τὴν εὐσεβῆ πίστιν ἐμφέρεται αὐτοῦ συντάγματα. Ἀπολλωνίῳ δὲ τῷ τοῦ Ἀντωνίνου ἑταίρῳ ἀντῆρε, παραιτούμενος 1 f Ἀντωνῖνος ὁ Οὐῆρος ist nach stehendem Sprachgebrauch des Epiphanius (vgl. Ancoratus c. 60, 4; I 72, 1 de mens. ac pond. 18, 3; S. 171, 74 Lagarde) Mark Aurel. Da jedoch Mark Aurel zu den andern Angaben—Bardesanes hätte den Abgar überebt und dann noch bis in die Zeit des Antoninus hineingereicht— schlechterdings nicht paßt, so muß eine (vielleicht durch Eusebius IV 30, 1; 392, 14 Schwartz veranlaßte) Verwechslung des Epiph. vorliegen, entweder mit Caracalla, den Epiph. Ἀντωνῖνος υἱὸς Σενήρον nennt, oder—was nach Z. 5 ff weniger wahrscheinlich ist—mit Elagabal (bei Epiph.=Ἀντωνῖνος). Zu letzterem würde freilich die Nachricht des Barhebraeus (chron. I 47 Abbeloos-Lamy) sachlich gut stimmen, daß Bardesanes im Jahr 533 (=221/2n. Chr.) gestorben sei, vgl. auch", + "candidate_score": 0.617665, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_67", + "bdc_text": "Aufgrund der Anfrage aus Basel entschlo ß sich Bullinger 1539 zu ihrer Veröffentlichung ( s.", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2621", + "psc_text": "Verwechslung des Epiph. vorliegen, entweder mit Caracalla, den Epiph. Ἀντωνῖνος υἱὸς Σενήρον nennt, oder—was nach Z. 5 ff weniger wahrscheinlich ist—mit Elagabal (bei Epiph.=Ἀντωνῖνος). Zu letzterem würde freilich die Nachricht des Barhebraeus (chron. I 47 Abbeloos-Lamy) sachlich gut stimmen, daß Bardesanes im Jahr 533 (=221/2n. Chr.) gestorben sei, vgl. auch Porphyrius de abstin. IV 17; 256, 11 Nauck und de styge (bei Stobäus ecl. phys. I 3, 56; 37, 25 Meinecke) über das Zusammentreffen des Bardesanes mit der indischen Gesandtschaft an Elagabal – 3 Ἀβειδάν] vgl. den Awida im Buch der Gesetze der Lander S. 1 ff Epiph meint daher sicher diese Schrift, wie auch Theodoret haer. fab. I 22; Migne 83, 372 B/C ἐντετύχηκα δὲ κἀγὼ λόγοις αὐτοῦ . . κατὰ εἱμαρμένης γραφεῖσι. Wenn Eusebius dieselbe Schrift als ὁ πρὸς Ἀντωνῖνον (=Mark Aurel) ἱκανώτατος αὐταῦ περὶι εἱμαρμένης διάλογος bezeichnet (h. e. IV 30, 2; S. 392, 21 f Schwartz),", + "candidate_score": 0.616718, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_11", + "bdc_text": "Quę scripsisti ex Romanensi quodam de regno AnglięSiehe oben Nr. 1253 , 13-17. , tribunus vetus Altbürgermeister Jakob Meyer .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_731", + "psc_text": "δέ τις ἐξ αὐτῶν Ἰώσηπος, οὐχ ὁ συγγραφεὺς καὶ ἱστοριογράφος καὶ παλαιὸς ἐκεῖνος, ἀλλ’ ὁ ἀπὸ Τιβεριάδος ὁ ἐν χρόνοις τοῦ P128 μακαρίτου Κωνσταντίνου τοῦ βασιλέως τοῦ γέροντος >, ὃς καὶ παρ’ αὐτοῦ τοῦ βασιλέως ἀξιώματος κομήτων ἔτυχε καὶ ἐξουσίαν εἴληφεν ἐν αὐτῇ τῇ Τιβεριάδι ἐκκλησίαν Χριστῷ ἱδρῦσαι καὶ ἐν Διοκαισαρείᾳ καὶ ἐν Καπερναοὺμ καὶ ἐν ταῖς ἄλλαις, ὃς καὶ πολλὰ πέπονθεν ὑπ᾿ αὐτῶν τῶν Ἰουδαίων πρὶν ἢ τῷ βασιλεῖ ἐμφανισθῆναι. οὗτος γὰρ ὁ Ἰώσηπος τῶν παρ᾿ αὐτοῖς ἀξιωματικῶν ἀνδρῶν ἐναρίθμιος ἠν. εἰσὶ δὲ οὗτοι <οἱ> μετὰ τὸν πατριάρχην, καλούμενοι. προσεδρεύουσι δὲ τῷ πατριάρχῃ καὶ σὺν αὐτῷ πολλάκις καὶ ἐν νυκτὶ καὶ ἐν ἡμέρᾳ συνεχῶς διάγουσι, διὰ τὸ συμβουλεύειν καὶ ἀναφέρειν αὐτῷ τὰ κατὰ τὸν νόμον. ὁ δὲ πατριάρχης κατ᾿ ἐκεῖνο καιροῦ Ἐλλὴλ τοὔνομα ἦν νομίζω γὰρ ὅτι οὕτως τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰώσηπος ἔλεγεν, εἰ μὴ ἀπὸ τοῦ χρόνου σφάλλομαι), ἐκ γένους δὲ τοῦ 1 vgl. zu haer. 29, 9,", + "candidate_score": 0.616575, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_85_87", + "bdc_text": "aprilis anno 39 . Os . Myconius tuus . [ Adresse auf der Rückseite :", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2388", + "psc_text": "M 9 [φασίν] * 13 <ἐγγὺς> * 21 αὐτοῦ τοῦ] τοῦ αὐτοῦ U | περὶ δύο πάσχων U 22 πεποιηκότα U | ἐν περιόδῳ — δύο < U 23 πάσχα ἑνὸς U | διηγοῦνται < U | οἴδασιν U 24f ὡς πανταχόθεν ἐδείξαμεν < U σωτὴρ ἄλλο Πάσχα, ὡς εἶναι τρία Πάσχα ἀπὸ τοῦ χρόνου τοῦ βαπτίσματος καὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ χηρύγματος ἐπὶ τρισὶν ἔτεσιν ἕως τοῦ σταυροῦ. Γεννᾶται μὲν γὰρ ὁ σωτὴρ τεσσαρακοστῷ δευτέρῳ ἔτει Αὐγούστου βασιλέως τῶν ῾Ρωμαίων ἐν ὑπατείᾳ τοῦ αὐτοῦ Ὀκταυίου Αὐγούστου τὸ τρισκαιδέκατον καὶ Σιλανοῦ, ὡς ἔχει τὰ παρὰ ῾Ρωμαίοις ὑπατάρια. κεῖται γὰρ ἐν αὐτοῖς οὕτως· »τούτων ὑπατευόντων, φημὶ πρὸ ὀκτὼ εἰδῶν Ἰανουαρίων μετὰ δεκατρεῖς ἡμέρας τῆς χειμερινῆς τροπῆς καὶ τῆς τοῦ φωτὸς καὶ ἡμέρας προσθήκης.« ταύτην δὲ τὴν ἡμέραν ἑορτάζουσιν Ἕλληνες, φημὶ δὲ οἱ εἰδωλολάτραι, τῇ πρὸ ὀκτὼ καλανδῶν Ἰανουαρίων, τῇ παρὰ ῾Ρωμαίοις καλουμένῃ Σατουρνάλια, παρ᾿ Αἰγυπτίοις δὲ Κρόνια, παρὰ Ἀλεξανδρεῦσι δὲ Κικέλλια. τῇ", + "candidate_score": 0.616136, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_85_87", + "bdc_text": "aprilis anno 39 . Os . Myconius tuus . [ Adresse auf der Rückseite :", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2305", + "psc_text": "irgendwie mit den acta Johannis zusammen (gegen Zah, Forsch. VI 199f) M U 1 <καὶ τὸ ψεῦδος ἀγαπῶντες> * |ὑπὲρ]ἥπερ Μ 2 hinter Δουκᾶν vielleicht nach S. 256,18ff zu ergänzen <καὶ οὑδὲν ἐν αὐτῷ περὶ τῆς ἄνωθεν γεννήσεως>* 4 ἐπὶ τοῦ σωτῆρος, <τῷ λόγῳ Μ 5 ἐπανακάμωψαντι*]ἐπανακάμψαντος Μ U | ἐπτραπέντι*]ἐπιτραπέντος Μ U 6 τε*]δὲ M U 7 vor Ἰταλίᾳ +τῆ Μ 8 τινων +<ἄλλων>*?9 ὁ <Μ|Κρίσκης U 11f τῶ Λουκᾶ U 14 ἀποστρέψηται Μ 18 ἐαυτοῦ U | μετὰ τὴν + αὐτοῦ U ἱκανὰ ἔτη τοῦ διατρῖψαι αὐτὸν ἐπὶ τῆς Ἀσίας, [ἀναγκάζεται] ἐκθέσθαι τὸ εὐαγγέλιον. καὶ οὐκ ἦν αὐτῷ χρεία περὶ τῆς ἐνσάρκου παρουσίας λεπτολογεῖν· ἤδη γὰρ ἠσφάλιστο. ἀλλὰ ὡς κατόπιν τινῶν βαίνων καὶ ὁρῶν αὐτοὺς ἐπὶ τὰ ἔμπροσθεν ὄντας καὶ ἐπὶ τὰ τὰ τραχύτατα ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότας καὶ πλάνα καὶ ἀκανθώδη, ἀνακαλέσασθαι αὐτοὺς εἰς εὐθεῖαν ὁδὸν προενοεῖτο καὶ ἀσφαλιζόμενος ἐπικηρυκεύσασθαι αὐτοῖς καὶ εἰπεῖν· τί πλανάσθε; ποῖ τρέπεσθε; ποῖ πλανᾶσθε,", + "candidate_score": 0.615607, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_44_46", + "bdc_text": "Bedrot zitiert ein entsprechendes Schreiben Bucers vom 14 . April in seinem Brief an Ambrosius Blarer vom 18 . April ( s.", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2229", + "psc_text": "καὶ οὗτοι τοῦ προκειμένου. δέδια δὲ καὶ περὶ τούτων ἐπὶ πλεῖστον μηκῦναι τὸ λόγον· πολλὰ γὰρ ἔχομεν λέγειν. 2. Πληρώσας γὰρ ὁ νομοθέτης τὸν πάντα νόμον | Μωυσῆς, ἐκ θεοῦ λαβὼν τὸ πρόσταγμα ἐν τῇ ἐσχάτῃ βίβλῳ τουτέστιν Δευτερονομίῳ D448 τίθησι πάσας τὶς κατέρας, ὀὐ μόνον περὶ Πάσχων ἀλλὰ καὶ περὶ περιτομῆς καὶ περὶ δεκατώσεως καὶ προσφορῶν· ὥστε οὖν εἰ μίαν κατάραν πεφεύγασιν, εἰς πολλὰς ἑαυτοὺς ἐνέπειραν· εὑρεθήσονται γὰρ ἐπικατάρατοι μὴ περιτεμνόμενοι, ἐπικατάρατοι μὴ ἀποδεκατοῦντες καὶ ἐπικατάρατοι γίνονται μὴ εἰς Ἱερουσαλὴμ προσφέροντες. καὶ ὦ τῶν ἀνθρώπων τῶν εἰς πολλὰς ἑαυτοὺς ἐρεσχελίας ἐμβαλ- 4 der 18. März gilt bei Hippolyt als Ostergrenze; es ist der julianische Tag des Eintritts der Sonne in den Widder, vgl. Ideler, Handbuch II 218 E. Schwartz, Ostertafeln S. 30 — 5 vgl. unten haer. 51, 23, 5 u. 26, 1; der dann für die Auferstehung sich ergebende 22. März ist der Tag der Frühlingstag. u. -nachtgleiche", + "candidate_score": 0.613534, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_3_5", + "bdc_text": "vgl . oben Nr. 1253 , 5-7 . legissem iampridem , si meus esset Bullinger hatte Myconius und Grynäus ein gemeinsames Exemplar geschenkt ; vgl . oben Nr. 1239 , 10-15 . ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2904", + "psc_text": "ἕκτη . . . Ὠριγένης πυθόμενος τὴν τῶν ἑβδομήκοντα δύο ἔκδοσιν ἀκρβῆ εὢαι μέσην ταύτην συνέθηκεν, ὅπως τὰς ἐντεῦθεν καὶ ἐντεῦθεν ἑρμηνείας διελέγχῃ; beachte auch Panarin haer. 65, 4, 5ff zu Psal. 109,3 ὡς οἱ ἑβδομήκοντα ἡραμήνευσαν· ὡς δὲ οἱ ἄλλοι ἐκδόται, Ἀκύλας μὲν. . . Σύμμαχος δέ. . . Θεοδοτίων δὲ . . . Πέμπτη δὲ ἔκδοσις . . . ἡ δὲ ἕκτη ἔκδοσις . . .ἐν δὲ τῷ Ἐβραϊκ«ῷ .. .(doch beweist diese Stelle nicht sicher, daß epiph. die Haxapla gesehen hat; Epiph. kann die Angaben auch aus dem Psalmenkommentar geschöpft haben). — Damit in der hauptsafche übereinstinmend Eusebius h. e. IV 16,4; M U Georg. mon. 1 καὶ τοῦ] τοῦ δὲ Georg. 2 ἀγρυπνίας + καὶ πολιτείᾳ ὑπερβαλλούσῃ Georg. | ἐν2 < Georg. | κάματον hinter διανύοντος Georg. 3 ἐπιμελὲς Μ 3f φιλοτιμησαμένου *] ἐφιλοτιμήσατο M U σαμένου συναγαγεὶν τῶν ἕξ ἑρμηνειῶν, Ἀκύλα Συμμάχου τῶν τε ἑβδομήκοντα", + "candidate_score": 0.612897, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_13_15", + "bdc_text": "et Turcam Sultan Suleiman I. in quinquennium Anlaß zu solchen Gerüchten gaben die gleichzeitig laufenden Verhandlungen über einen durch Frankreich vermittelten Waffenstillstand , s. Brandi I 359 und II 286 . Die aus Italien nach Basel gelangten Nachrichten wurden an Straßburg weitergeleitet , s. PC II 594f. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2073", + "psc_text": "vgl. Justin dial. c. 120 — 8f Rusticus, bestätigt durch die Märtyrerakten, vgl. dazu Zahn Forsch. VI 14A. — ἐπὶ Ἀδριανοῦ βασιλέως und τριάκοντα ἐτῶν ὑπάρχων ist beides unmöglich: Harnachk, altchr. Lit.-Gesch. II 1,283 möchte die 30 Jahre als Mibverständnis einer Quellenangabe über das christliche Lebensalter Justins, d. h. über die Zeit von der Bekehrung Jusins ab, verstehen; eher könnte man, da das ἐπὶ Ἀδριανοῦ βασιλέως und ἐτῶν τριάκοντα ὑπάρχων ἐν καθεστώςῃ ἡλικίᾳ unter sich zusammenpabt, vermuten, dab die Angabe sich ursprünglich auf das Lebensalter bezog, in dem Justin zum Christentum übertrat — 10 ff vgl. Irenaeus adv. haer. I 28, 1; I 220 Harvey ἐφόσον μὲν συνῆν ἐκείνῳ οὐδὲν ἐξέφηνε τοιοῦτον· μετὰ δὲ τὴν ἀκείνου μαρτυρίαν ἀποστὰς τῆς ἐκκλησίας Ps. Tertullian adv. omn. haer. 7 post hune diversa sentire coepit Theodoret haeret. fab. I 20 μετὰ δὲ τὴν τοῦ διδασκάλου τελείωσιν ἐπόθησε γενέσθαι προστάτης αἱρέσεως V M 2 ὑπάρχων]", + "candidate_score": 0.612651, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_44_46", + "bdc_text": "Bedrot zitiert ein entsprechendes Schreiben Bucers vom 14 . April in seinem Brief an Ambrosius Blarer vom 18 . April ( s.", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2223", + "psc_text": "τῇ1<Μ 19 αὑτοῖς? * 20 τὸ] τοῦ U 22 <ἡμῖν>* | τε] δὲ U καὶ ἀποστόλους καὶ εὐαγγελιστάς, ἀνάστασιν δὲ σαρκὸς ὁμοίως ὁμολογοῦντες καὶ κρίσιν ἐσομένην καὶ ζωὴν αἰώνιον. περιέπεσαν δὲ ἀστοχήματι καὶ οὐ τῷ τυχόντι οὗτοι, δῆθεν κεχρημένοι τῷ ῥητῷ ᾧ εἶπεν ὁ νόμος ὅτι »ἐπικατάρατος ὃς οὐ ποιήσει τὸ Πάσχα τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τοῦ μηνός«. ἕτεροι δὲ ἐξ αὐτῶν τὴν αὐτὴν μίαν ἡμέραν ἄγοντες καὶ τὴν αὐτὴν μίαν ἡμέραν νηστεύοντες καὶ τὰ μυστήρια ἐπιτελοῦντες, ἀπὸ τῶν Ἄκτων δῆθεν Πιλάτου αὐχοῦσι τὴν ἀκρίβειαν εὑρηκέναι, ἐν οἷς ἐμφέρεται τῇ πρὸ ὀκτὼ καλανδῶν Ἀπριλλίων τὸν σωτῆρα πεπονθέναι. καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ βούλονται ἄγειν τὸ Πάσχα ὁποίᾳ δἂν ἐμπέσῃ ἡ τεσσαρεσκαιδεκάτη τῆς σελήνης· οἱ δὲ ἐν τῇ Καππαδοκίᾳ τὴν αὐτὴν μίαν ἡμέραν τὴν πρὸ 4 vgl. Lev. 23,5 Num. 9,4f u. Deut. 27,26; dazu Hippolyt refut. VIII 18, 1; S. 237, 18f Wendland — 7 vgl. Lipsius, Die Pilatusakten2 1886 S. 26f.", + "candidate_score": 0.611542, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_13_15", + "bdc_text": "et Turcam Sultan Suleiman I. in quinquennium Anlaß zu solchen Gerüchten gaben die gleichzeitig laufenden Verhandlungen über einen durch Frankreich vermittelten Waffenstillstand , s. Brandi I 359 und II 286 . Die aus Italien nach Basel gelangten Nachrichten wurden an Straßburg weitergeleitet , s. PC II 594f. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2427", + "psc_text": "τριακοστῷ ἔτει τῆς αὐτοῦ ἐνσάρκου γεννήσεως, πρὸ ἓς εἰδῶν Νοεμβρίων, Τουτέστι κατὰ Αἰγυπτίους Ἀθὺρ δωδεκάτῃ, κατὰ Ἕλληνας 1 ff zu den Monatsangaben vgl. W. Kubitschek, Die Kalenderbücher von Florenz, Rom und Leyden (Denkschr. Wiener Akad. B. 57. 1915) S. 74 ff; dort weitere Schriften über die einzelnen Fragen — 8 ff wo? (einzige vergleichbare Stelle Sach. 7, 3) —18 ff vgl. Oben c. 16, 1 ff; S. 270, 14 ff u. c. 30, 10; S. 303, 4 M U 1 Ἰαννουαρίων Μ |πέμπτη ist nicht mit Kubistchek zu beanstanden; der Gesamtausdruck πέμπτη—ἐπιφώσκουσα bezeichnet ganz richtig die Mitternacht zwischen 5. u. 6. Januar; vgl. Z. 12 f u. S. 298, 19 2 Ἰαννουαρίου + μηνὸς U | ἑσπέρα — ἐπιφώσκουσα < U 4 Σαλαμνίους Μ 5 Ἰουλίου] Ἰουναῦ Μ | ἀλσὼν Μ 6 ἀταρταβὰ Μ 7 κατὰ Ἑβραίους τιβιὴθ ιݲγ, κατὰ ἀθηναίους μεμακτηρίωνος ςݲ U; aber vgl. die Reihenfolge S. 294,", + "candidate_score": 0.611399, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_13_15", + "bdc_text": "et Turcam Sultan Suleiman I. in quinquennium Anlaß zu solchen Gerüchten gaben die gleichzeitig laufenden Verhandlungen über einen durch Frankreich vermittelten Waffenstillstand , s. Brandi I 359 und II 286 . Die aus Italien nach Basel gelangten Nachrichten wurden an Straßburg weitergeleitet , s. PC II 594f. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_925", + "psc_text": "Ἀσίου Ἀχὲ Βελὶμ Δεξαριχὲ Μασεμών. καὶ οὕτως μὲν σύγκεινται ὡς κατὰ συζυγίαν ἀρρενοθήλεος, ἐν δὲ τῇ ἀκολουθίᾳ κατὰ διαδοχὴν οὕτως· Ἀμψίου Ἀὐραὰν Βουκοῦα Θαρδουοῦ Οὐβουκοῦα Θαρδεδδεὶν Μερεξὰ Ἀτὰρ βαρβὰ Οὐδουὰκ Ἐστὴν Οὐδουουὰκ Ἐσλὴν] Ἀμφαὶν Ἐσσουμὲν] Οὐανανὶν Λαμεράρδε Ἀθαμὲς Σουμὶν Ἀλλωρὰ Κουβιαθὰ Δαναδαρία Δαμμὼ Ὠρὴν Λαναφὲκ Οὐδινφὲκ Ἐμφιβοχὲ Βάρρα Ἀσσίου Ἀχὲ Βελὶμ Δεξαριχὲ Μασεμών· ὡν ὀνομάτων ἑρμηνεῖσί εἰσιν 2 vgl. dieselbe Foiinel Z. 8ff u. S. 395, 9ff (= V1M1 u. V2M2). Die Sprache des ücks ist ein (jüdisch gefärbtes) Aramäisch. Die einzelnen Wortformen jedoch so stark verderbt, ß eine vollständige Wiederherstellung als erscheint. Immerhin glauben J. Marquart u. H. ßmann mit ähermder Sicherheit zu erkennen, ß Ἀτὰ (lies Ἀγὰρ) Βαρβὰ = ℵ(??) (??) (er ürtete mit dem Schwert), Ἐσλὴν (lies Ἐσδὴν) Οὐανανὶν = (??) (??) (Gnade u. Erbarmen), Λαναφὲκ Οὐδινφὲκ = (??) (??) ür den, der ausgeht u. der ausgegangen ist) aufzufassen ist. Daraus erhellt bereits, ß die Formel jedenfalls", + "candidate_score": 0.611353, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_13_15", + "bdc_text": "et Turcam Sultan Suleiman I. in quinquennium Anlaß zu solchen Gerüchten gaben die gleichzeitig laufenden Verhandlungen über einen durch Frankreich vermittelten Waffenstillstand , s. Brandi I 359 und II 286 . Die aus Italien nach Basel gelangten Nachrichten wurden an Straßburg weitergeleitet , s. PC II 594f. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2387", + "psc_text": "— 15 Matth. 4, 12f — 21 die zwei Passah: Joh 2, 13ff u. 11, 55ff — 23ff Es ist beachtenswert, daß Epiph. in der Berechnung der Lehrtätigkeit Jesu (3 Passah = 2 ¼ Jahre) mit Africanus (vgl. Ed. Schwartz Abh. Gött. Ges. 1895 S. 28ff) gegen Eusebius (3 ½ Jahre dem. ev. VIII 2, 108; S. 387, 17ff Heikel) zusammengeht, während er mit Eusebius gegen Aficanus den Tod Christi ins 18. Jahr des Tiberius setzt, vgl. unten S. 292, 15 u. Eusebius-Hieronymus Christi S. 174, 14ff Helm M U (von κατηγοροῦσι Z. 20 an) 1 προβατικῆς am Rand nachgetragen M 9 [φασίν] * 13 <ἐγγὺς> * 21 αὐτοῦ τοῦ] τοῦ αὐτοῦ U | περὶ δύο πάσχων U 22 πεποιηκότα U | ἐν περιόδῳ — δύο < U 23 πάσχα ἑνὸς U | διηγοῦνται < U | οἴδασιν U 24f ὡς πανταχόθεν ἐδείξαμεν < U σωτὴρ ἄλλο Πάσχα, ὡς εἶναι", + "candidate_score": 0.61134, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_13_15", + "bdc_text": "et Turcam Sultan Suleiman I. in quinquennium Anlaß zu solchen Gerüchten gaben die gleichzeitig laufenden Verhandlungen über einen durch Frankreich vermittelten Waffenstillstand , s. Brandi I 359 und II 286 . Die aus Italien nach Basel gelangten Nachrichten wurden an Straßburg weitergeleitet , s. PC II 594f. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2620", + "psc_text": "ἀλλὰ τοῦ Οὐήρου). ὃς πολλὰ <πρὸς> Ἀβειδὰν τὸν ἀστρονόμον κατὰ εἱμαρμένης λέγων συνελογίσατο, καὶ ἄλλα δὲ κατὰ τὴν εὐσεβῆ πίστιν ἐμφέρεται αὐτοῦ συντάγματα. Ἀπολλωνίῳ δὲ τῷ τοῦ Ἀντωνίνου ἑταίρῳ ἀντῆρε, παραιτούμενος 1 f Ἀντωνῖνος ὁ Οὐῆρος ist nach stehendem Sprachgebrauch des Epiphanius (vgl. Ancoratus c. 60, 4; I 72, 1 de mens. ac pond. 18, 3; S. 171, 74 Lagarde) Mark Aurel. Da jedoch Mark Aurel zu den andern Angaben—Bardesanes hätte den Abgar überebt und dann noch bis in die Zeit des Antoninus hineingereicht— schlechterdings nicht paßt, so muß eine (vielleicht durch Eusebius IV 30, 1; 392, 14 Schwartz veranlaßte) Verwechslung des Epiph. vorliegen, entweder mit Caracalla, den Epiph. Ἀντωνῖνος υἱὸς Σενήρον nennt, oder—was nach Z. 5 ff weniger wahrscheinlich ist—mit Elagabal (bei Epiph.=Ἀντωνῖνος). Zu letzterem würde freilich die Nachricht des Barhebraeus (chron. I 47 Abbeloos-Lamy) sachlich gut stimmen, daß Bardesanes im Jahr 533 (=221/2n. Chr.) gestorben sei, vgl. auch", + "candidate_score": 0.609951, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_14", + "bdc_text": "in quinquennium Anlaß zu solchen Gerüchten gaben die gleichzeitig laufenden Verhandlungen über einen durch Frankreich vermittelten Waffenstillstand , s. Brandi I 359 und II 286 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2621", + "psc_text": "Verwechslung des Epiph. vorliegen, entweder mit Caracalla, den Epiph. Ἀντωνῖνος υἱὸς Σενήρον nennt, oder—was nach Z. 5 ff weniger wahrscheinlich ist—mit Elagabal (bei Epiph.=Ἀντωνῖνος). Zu letzterem würde freilich die Nachricht des Barhebraeus (chron. I 47 Abbeloos-Lamy) sachlich gut stimmen, daß Bardesanes im Jahr 533 (=221/2n. Chr.) gestorben sei, vgl. auch Porphyrius de abstin. IV 17; 256, 11 Nauck und de styge (bei Stobäus ecl. phys. I 3, 56; 37, 25 Meinecke) über das Zusammentreffen des Bardesanes mit der indischen Gesandtschaft an Elagabal – 3 Ἀβειδάν] vgl. den Awida im Buch der Gesetze der Lander S. 1 ff Epiph meint daher sicher diese Schrift, wie auch Theodoret haer. fab. I 22; Migne 83, 372 B/C ἐντετύχηκα δὲ κἀγὼ λόγοις αὐτοῦ . . κατὰ εἱμαρμένης γραφεῖσι. Wenn Eusebius dieselbe Schrift als ὁ πρὸς Ἀντωνῖνον (=Mark Aurel) ἱκανώτατος αὐταῦ περὶι εἱμαρμένης διάλογος bezeichnet (h. e. IV 30, 2; S. 392, 21 f Schwartz),", + "candidate_score": 0.609899, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_22", + "bdc_text": "Ex aliis praeterea literis Ein entsprechender Brief ließ sich nicht auffinden .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1286", + "psc_text": "τοῦ γράμματος ὀνομάζεται· καὶ αὖ πάλιν τὰ ἕτερα δι᾿ ἄλλων ὀνομάζεσθαι γραμμάτων καὶ τὰ ἄλλα δι᾿ ἄλλων, ὡς εἰς ἄπειρον ἐκπίπτειν τὸ πλῆθος τῶν γραμμάτων. οὕτω δ᾿ ἂν σαφέστερον μάθοις τὸ λεγόμενον· Τὸ δέλτα στοιχεῖον γράμματα ἐν ἑαυτῷ ἔχει πέντε, αὐτό τε τὸ δέλτα καὶ τὸ ε καὶ τὸ λάμβδα καὶ τὸ ταῦ καὶ τὸ ἄλφα, καὶ ταῦτα πάλιν τὰ γράμματα δι᾿ ἄλλων γράφεται γραμμάτων καὶ τὰ ἄλλα δι᾿ ἄλλων, εἰ οὖν ἡ πᾶσα ὑπόστασις τοῦ δέλτα εἰς ἄπειρον ἐκπίπτει, ἀεὶ ἄλλων ἄλλα γράμματα γεννώντων καὶ διαδεχομένων ἄλληλα, πόσῳ μᾶλλον ἐκείνου τοῦ στοιχείου μεῖζον εἶναι τὸ πέλαγος τῶν γραμμάτων; καὶ εἰ τὸ ἓν γράμμα οὕτως ἄπειρον, ὅρα ὅλου τοῦ ὀνόματος τὸν βυθὸν τῶν γραμμάτων, ἐξ ὧν τὸν Προπάτορα ἡ Μάρκου Σιγὴ συνεστάναι ἐδογμάτισε. διὸ καὶ τὸv Πατέρα ἐπιστάμενον τὸ ἀχώρητον αὐτοῦ δεδωκέναι τοῖς στοιχείοις, ἃ καὶ Αἰῶνας καλεῖ, ἑνὶ ἑκάστῳ αὐτῶν τὴν ἰδίαν ἐκφώνησιν ἐκβοᾶν, διὰ τὸ μὴ δύνασθαι ἕνα", + "candidate_score": 0.605752, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_13_15", + "bdc_text": "et Turcam Sultan Suleiman I. in quinquennium Anlaß zu solchen Gerüchten gaben die gleichzeitig laufenden Verhandlungen über einen durch Frankreich vermittelten Waffenstillstand , s. Brandi I 359 und II 286 . Die aus Italien nach Basel gelangten Nachrichten wurden an Straßburg weitergeleitet , s. PC II 594f. .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2305", + "psc_text": "irgendwie mit den acta Johannis zusammen (gegen Zah, Forsch. VI 199f) M U 1 <καὶ τὸ ψεῦδος ἀγαπῶντες> * |ὑπὲρ]ἥπερ Μ 2 hinter Δουκᾶν vielleicht nach S. 256,18ff zu ergänzen <καὶ οὑδὲν ἐν αὐτῷ περὶ τῆς ἄνωθεν γεννήσεως>* 4 ἐπὶ τοῦ σωτῆρος, <τῷ λόγῳ Μ 5 ἐπανακάμωψαντι*]ἐπανακάμψαντος Μ U | ἐπτραπέντι*]ἐπιτραπέντος Μ U 6 τε*]δὲ M U 7 vor Ἰταλίᾳ +τῆ Μ 8 τινων +<ἄλλων>*?9 ὁ <Μ|Κρίσκης U 11f τῶ Λουκᾶ U 14 ἀποστρέψηται Μ 18 ἐαυτοῦ U | μετὰ τὴν + αὐτοῦ U ἱκανὰ ἔτη τοῦ διατρῖψαι αὐτὸν ἐπὶ τῆς Ἀσίας, [ἀναγκάζεται] ἐκθέσθαι τὸ εὐαγγέλιον. καὶ οὐκ ἦν αὐτῷ χρεία περὶ τῆς ἐνσάρκου παρουσίας λεπτολογεῖν· ἤδη γὰρ ἠσφάλιστο. ἀλλὰ ὡς κατόπιν τινῶν βαίνων καὶ ὁρῶν αὐτοὺς ἐπὶ τὰ ἔμπροσθεν ὄντας καὶ ἐπὶ τὰ τὰ τραχύτατα ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότας καὶ πλάνα καὶ ἀκανθώδη, ἀνακαλέσασθαι αὐτοὺς εἰς εὐθεῖαν ὁδὸν προενοεῖτο καὶ ἀσφαλιζόμενος ἐπικηρυκεύσασθαι αὐτοῖς καὶ εἰπεῖν· τί πλανάσθε; ποῖ τρέπεσθε; ποῖ πλανᾶσθε,", + "candidate_score": 0.605658, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_19", + "bdc_text": "Cęsarem venturum brevi Mediolanum , inde sive navigio sive per Gallias descensurum in Germaniam Inferiorem .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2431", + "psc_text": "τοῦ πειρασμοῦ καὶ ἅς προείπαμεν εἴκοσι ἕως τοῦ πρώτου σημείου καὶ ἐκλέξασθαι τοὺς ἑαυτοῦ μαθητάς· ἀνακάμψας ἀπὸ τοῦ πειρασμοῦ ἐπὶ τὸν Ἰορδάνην καὶ διελθὼν διὰ τῆς θαλάσσης τῆς Τιβεριάδος, ἐπὶ τὴν Ναζαρὲτ πορευόμενος ἀνέβη δηλονότι εἰς Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐν μέσῳ τῆς ἑορτῆς ἐκέκραγε λέγων »εἴ τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω«, καὶ οὕτως ἀπῆλθεν εἰς Ναζαρὲτ καὶ εἰς τὴν Ἰουδαίαν καὶ εἰς τὴν Σαμάρειαν κιαὶ εἰς τὰ μέρη Τύρου. καὶ πληρωθέντος τοῦ πρώτου ἐνιαυτοῦ πάλιν ἄνεισιν εἰς Ἱερουσαλὴμ καὶ λοιπὸν ἐζήτουν αὐτὸν πιάσαι ἐν τῇ ἑορτῇ καὶ ἐφοβήθησαν· ἐν ᾗ ἑορτῇ ἔλεγεν ὅτι »οὐκ ἀναβαίνω εἰς τὴν ἑορτὴν ταύτην«. οὐ γὰρ ἐφεύδετο, μὴ γένοιτο. 7 Luk. 3,23 — 9 vgl. Luk. 4,16ff — 10 Luk. 4,18 — 22 mit διελθὼν διὰ τῆς θαλάσσης τῆς Τιβεριάσος is wohl Joh. 6,1 gemeint; vgl. c. 30, 7; S. 302,15 διαβῆναι ἐπὶ τὴν λίμνην εἰτ᾿ οὖν θάλασσαν Γεννησαρὲτ — 23 f Joh. (7,14)", + "candidate_score": 0.604713, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_14", + "bdc_text": "in quinquennium Anlaß zu solchen Gerüchten gaben die gleichzeitig laufenden Verhandlungen über einen durch Frankreich vermittelten Waffenstillstand , s. Brandi I 359 und II 286 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2305", + "psc_text": "irgendwie mit den acta Johannis zusammen (gegen Zah, Forsch. VI 199f) M U 1 <καὶ τὸ ψεῦδος ἀγαπῶντες> * |ὑπὲρ]ἥπερ Μ 2 hinter Δουκᾶν vielleicht nach S. 256,18ff zu ergänzen <καὶ οὑδὲν ἐν αὐτῷ περὶ τῆς ἄνωθεν γεννήσεως>* 4 ἐπὶ τοῦ σωτῆρος, <τῷ λόγῳ Μ 5 ἐπανακάμωψαντι*]ἐπανακάμψαντος Μ U | ἐπτραπέντι*]ἐπιτραπέντος Μ U 6 τε*]δὲ M U 7 vor Ἰταλίᾳ +τῆ Μ 8 τινων +<ἄλλων>*?9 ὁ <Μ|Κρίσκης U 11f τῶ Λουκᾶ U 14 ἀποστρέψηται Μ 18 ἐαυτοῦ U | μετὰ τὴν + αὐτοῦ U ἱκανὰ ἔτη τοῦ διατρῖψαι αὐτὸν ἐπὶ τῆς Ἀσίας, [ἀναγκάζεται] ἐκθέσθαι τὸ εὐαγγέλιον. καὶ οὐκ ἦν αὐτῷ χρεία περὶ τῆς ἐνσάρκου παρουσίας λεπτολογεῖν· ἤδη γὰρ ἠσφ��λιστο. ἀλλὰ ὡς κατόπιν τινῶν βαίνων καὶ ὁρῶν αὐτοὺς ἐπὶ τὰ ἔμπροσθεν ὄντας καὶ ἐπὶ τὰ τὰ τραχύτατα ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότας καὶ πλάνα καὶ ἀκανθώδη, ἀνακαλέσασθαι αὐτοὺς εἰς εὐθεῖαν ὁδὸν προενοεῖτο καὶ ἀσφαλιζόμενος ἐπικηρυκεύσασθαι αὐτοῖς καὶ εἰπεῖν· τί πλανάσθε; ποῖ τρέπεσθε; ποῖ πλανᾶσθε,", + "candidate_score": 0.604121, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_14", + "bdc_text": "in quinquennium Anlaß zu solchen Gerüchten gaben die gleichzeitig laufenden Verhandlungen über einen durch Frankreich vermittelten Waffenstillstand , s. Brandi I 359 und II 286 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2620", + "psc_text": "ἀλλὰ τοῦ Οὐήρου). ὃς πολλὰ <πρὸς> Ἀβειδὰν τὸν ἀστρονόμον κατὰ εἱμαρμένης λέγων συνελογίσατο, καὶ ἄλλα δὲ κατὰ τὴν εὐσεβῆ πίστιν ἐμφέρεται αὐτοῦ συντάγματα. Ἀπολλωνίῳ δὲ τῷ τοῦ Ἀντωνίνου ἑταίρῳ ἀντῆρε, παραιτούμενος 1 f Ἀντωνῖνος ὁ Οὐῆρος ist nach stehendem Sprachgebrauch des Epiphanius (vgl. Ancoratus c. 60, 4; I 72, 1 de mens. ac pond. 18, 3; S. 171, 74 Lagarde) Mark Aurel. Da jedoch Mark Aurel zu den andern Angaben—Bardesanes hätte den Abgar überebt und dann noch bis in die Zeit des Antoninus hineingereicht— schlechterdings nicht paßt, so muß eine (vielleicht durch Eusebius IV 30, 1; 392, 14 Schwartz veranlaßte) Verwechslung des Epiph. vorliegen, entweder mit Caracalla, den Epiph. Ἀντωνῖνος υἱὸς Σενήρον nennt, oder—was nach Z. 5 ff weniger wahrscheinlich ist—mit Elagabal (bei Epiph.=Ἀντωνῖνος). Zu letzterem würde freilich die Nachricht des Barhebraeus (chron. I 47 Abbeloos-Lamy) sachlich gut stimmen, daß Bardesanes im Jahr 533 (=221/2n. Chr.) gestorben sei, vgl. auch", + "candidate_score": 0.602239, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_14", + "bdc_text": "in quinquennium Anlaß zu solchen Gerüchten gaben die gleichzeitig laufenden Verhandlungen über einen durch Frankreich vermittelten Waffenstillstand , s. Brandi I 359 und II 286 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_190", + "psc_text": "sein vgl. Origenes in Johannem XIII 27; S. 251, 17 ff Preuschen μύθους τινὰς περὶ αὐτοῦ διηγούμενοι ὡς μὴ γευσαμένου θανάτου ἀλλ’ ἐν τῷ βίῳ που τυγχάνοντος. Die Erzählung des Epiph. berührt sich sehr nahe mit ’l Fatch (Montgomery, the Samaritans p. 256) Berichteten; dadurch wird es vollends unwahrscheinlich, ß Epiph. unsern Dositheus mit dem bei Macarius Magnes III 43; S. 151, 26ff Blondel genannten Enkratiten vermengt haben sollte (so Zahn ZKG II 458) (V)GU M 1 ἀπέχεσθαι V G 2 † βιῶσαι] τεκνῶσαι Nicet. Chon.; wohl nicht aufzunehmen, da Epiphanius das Wort nicht kennt (er würde τεκνοποιῆσαι lies vielleicht > — sc. ἐν γάμῳ — βιῶσαι * | τε] μὲν VGM | περιτομὴν + τε V G U 3 διὰ τὸ + μὴ V G 5 Δωσίθεον M 7 vor ἐν παιδεύσει + καὶ, ür δὲ < V G U | <τῇ> * 8 δευτερώσει, aber doch ralg M", + "candidate_score": 0.600932, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_14", + "bdc_text": "in quinquennium Anlaß zu solchen Gerüchten gaben die gleichzeitig laufenden Verhandlungen über einen durch Frankreich vermittelten Waffenstillstand , s. Brandi I 359 und II 286 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_46", + "psc_text": "ff — 14 Gen. 5, 5 — 15 Gen. 5, 6. 9. 12. 15 — ff vgl. liber Jub. 4, 15 u. 22 Littmann GY M 6 — iiaer. 34 ausgezogen im Crypto-Ferratensis Ba (= f ) ; noch kürzer u. zugleich freier sind die Auszüge bei Nicetas Choniates, Thesaurus orthod. fidei 16 —20 Chron. pasch. 23 B; S. 40 Dindorf 2 * <σῴζεσθαι> * 3 δήγματα G | διδάγματα + τὰ M 5 Ε; * ; die Überschriften der 4 ersten Ηäresen sind in den Handschriften Daß Epiphanius tatsächlich auch hier Zahlen beweisen die Spuren bei S. 173,22 (Apparat) 176, 18 177, 12 179,18 u. 20 8 vor τῇ ἕκτῃ + ἐν GUM < f | ἐτελειώθη f] ἐπλάσθη GUM | τοῦτο λεγόντων 11 <ἀλλ’> 12 γυνὴ hinter αὐτῷ αὐτῷ GUM 13 <διὰ> * 15 16 ὡς δὲ ἡ] ἡ δὲ Chron. pasch. 17 Ε;έχει *] ἔχει f <", + "candidate_score": 0.596345, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 8, + "cf_id": "cf021", + "work_id": "stoa0040.stoa014a.opp-lat1", + "max_score": 0.673187, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_72_74", + "bdc_text": "Epistolam ergo descriptam arbitratur Grynęus mittendam prorsus Constantiam et inde ad Frechtum ; id enim plurimum conducturum . Inest enim , quod abstersurum esset errorem Schwenckfeldii de discrimine Christi deificati et glorificati ;", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa014a.opp-lat1_window_144", + "psc_text": "idem ipse etiam cognitor esset interlocutus, addiderunt etiam illi suae falsitati connincendaeconuincendae magnum aliud firmamentum, recitantes ipsius Constantini litteras scribentis ad Uerinum uicarium, ut libero eos dimittat arbitrio, se iussisse insinuans ut de exilio remearent. in quibus litteris Constantinus sic eos detestatur, ut nihil illa indulgentia possit deformius inueniri. quos utique non ita culpasset, sed magis laudasset, si ab eis Caecilianus apud illum uictus ab eoque damnatus Brixae relegaretur. ac per hoc ista contra se ipsos 5 cf. pag. 85, 27 et Post gesta lo, 17 27 cf. Post gesta 33, 56 14 monstrauerunt f 33 ista] ita f proferentes atque recitantes et a Caeciliano se superatos memorati imperatoris iudicio manifestissime monstrauerunt et suam falsitatem, qua eum dicebant esse damnatum, apertissime conuicerunt, et qui catholicos persecutionem facere, se autem pati gloriabantur, Caecilianum tamen per suas accusationes ab imperatore damnatum etiam falso gloriari uoluerunt. his itaque recitatis cum catholici dicerent et", + "candidate_score": 0.673187, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_58_60", + "bdc_text": "Inducię si fuerint pactę , de conventu agetur doctiorum et sęcularium ad certum numerum in urbem Nurenbergensem . Hęc certa sunt omnia . Pręterea contentio est inter Frechtumin der Vorlage Frectum .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa014a.opp-lat1_window_25", + "psc_text": "de numerositate iactabant, excepto eo, quod catholicos plures uenisse Carthaginem constitit, dictum est a catholicis alios episcopos centum uiginti non uenisse Carthaginem, quod quidam eorum senectute, quidam infirmitate, quidam diuersis necessitatibus (sint) impediti. quod cum audissent Donatistae, responderunt etiam suos multo plures non uenisse Carthaginem et multas esse apud se cathedras uiduatas episcopis, cum in sua notoria, quam cognitori dederant, apertissime dixerint usque adeo se omnes uenisse Carthaginem, ut nec grauissimos senes aetas et labor potuerit deterrere, eosque solos non 1 praesens f 2 manduuerit / 3 se scripsi et fv, cl. Post gesta 23, 40 oppoauit scripsi apposuit fv, cf Post gesta l. c. 27 sint inserui essent coni. v uenisse, quos aduersa ualetudo in suis sedibus uel in itinere tenuisset. sane propter cathedras, quas episcopis uacuas apud se esse dixerunt, responsum est etiam a catholicis sexaginta esse, quibus successores episcopi nondum fuerant ordinati. ac per hoc in istis", + "candidate_score": 0.653435, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_54_56", + "bdc_text": "Alterum itidem permiserunt , modo scholis et parochiis provideant ex bonis ecclesiarum , et tertium quoque , si cęteri status auxilia similiter ferant . Verum has leges renuit orator , ut intelligas nil nisi fraudes fovere istos . Obtulit tandem inducias in sex menses , et priusquam responsum , dictum est aliud quidpiam novi adlaturum esse cęsarianum .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa014a.opp-lat1_window_127", + "psc_text": "damnauerunt, commemoratum est etiam a Miltiade habitum, ubi Caecilianus est absolutus. litterae uero illae Mensurii et Secundi nusquam alibi commemoratae dicebantur, unde nullo alio testimonio ueritas earum asserebatur, nec tamen ideo dicebant catholici falsas esse. dictum est etiam hoc a catholicis,' ut probarent Donatistae, si possent, tempore persecutionis sic ad se inuicem scripsisse episcopos, quemadmodum Mensurium et Secundum scripsisse proferebant. quod non ideo dicebant catholici, ut hinc illas Mensurii et Secundi litteras falsas esse monstrarent, quae seu uerae seu falsae essent causae nihil officerent, sed ut hinc intellegerent Donatistae, quam uana tergiuersatione catholicos cogerent alia proferre concilia persecutionis tempore congregata, quia, si eis simili obstinatione diceretur: 'proferte et uos alias epistulas persecutionis tempore sic scriptas et missas, quae si aliquo modo deprehenderentur et codices occultati exigi possent, et ordo et curator et cen- turio et beneficiarius ad discrimen capitis peruenirent, qui Secundum tradere nolentem impunitum dimisisse prodebantur', nullo modo ad", + "candidate_score": 0.652673, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_72_74", + "bdc_text": "Epistolam ergo descriptam arbitratur Grynęus mittendam prorsus Constantiam et inde ad Frechtum ; id enim plurimum conducturum . Inest enim , quod abstersurum esset errorem Schwenckfeldii de discrimine Christi deificati et glorificati ;", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa014a.opp-lat1_window_136", + "psc_text": "forte ipsis licuisset Casensem a Donato Carthaginiensi distinguere, cum timerent, ne maior auctor ipsorum Donatus Carthaginiensis damnatus in Miltiadis iudicio putaretur. et catholicis non liceret in tanta multitudine clericorum Romanorum habere plures similibus nominibus appellatos. falsum enim erat quod Donatistae dixerant, conuenire personas, conuenire loca, conuenire regiones, quando nec loca nec regiones nec ipsae expressae personarum dignitates de utrisque 3 Strato f -17 monstrarat f haec scripsi hic fv gestis, sed sola nominum conuenientia legebatur, quam in diuersis personis generis humani consuetudo frequentare non cessat. § 37 Spernens itaque cognitor incertissimas suspiciones iussit aliquid manifestum contra illa gesta proferri aut certe Constantini iudicium, cuius mentio iam facta fuerat, recitari. et recitatum est iudicium Constantini, quemadmodum se inter partes causam Caeciliani cognouisse ad Eumalium uicarium Africae scripsisset, quo remotis omnibus arbitris Caecilianum innocentem, illos calumniosissimos cognouisse testatus est, commemorans etiam in Arelatensi oppido pro Caeciliano factum episcopale iudicium, cui iudicio iam", + "candidate_score": 0.652545, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_57_59", + "bdc_text": "Expectatur id , quid sit . Inducię si fuerint pactę , de conventu agetur doctiorum et sęcularium ad certum numerum in urbem Nurenbergensem . Hęc certa sunt omnia .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa014a.opp-lat1_window_25", + "psc_text": "de numerositate iactabant, excepto eo, quod catholicos plures uenisse Carthaginem constitit, dictum est a catholicis alios episcopos centum uiginti non uenisse Carthaginem, quod quidam eorum senectute, quidam infirmitate, quidam diuersis necessitatibus (sint) impediti. quod cum audissent Donatistae, responderunt etiam suos multo plures non uenisse Carthaginem et multas esse apud se cathedras uiduatas episcopis, cum in sua notoria, quam cognitori dederant, apertissime dixerint usque adeo se omnes uenisse Carthaginem, ut nec grauissimos senes aetas et labor potuerit deterrere, eosque solos non 1 praesens f 2 manduuerit / 3 se scripsi et fv, cl. Post gesta 23, 40 oppoauit scripsi apposuit fv, cf Post gesta l. c. 27 sint inserui essent coni. v uenisse, quos aduersa ualetudo in suis sedibus uel in itinere tenuisset. sane propter cathedras, quas episcopis uacuas apud se esse dixerunt, responsum est etiam a catholicis sexaginta esse, quibus successores episcopi nondum fuerant ordinati. ac per hoc in istis", + "candidate_score": 0.651485, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_54_56", + "bdc_text": "Alterum itidem permiserunt , modo scholis et parochiis provideant ex bonis ecclesiarum , et tertium quoque , si cęteri status auxilia similiter ferant . Verum has leges renuit orator , ut intelligas nil nisi fraudes fovere istos . Obtulit tandem inducias in sex menses , et priusquam responsum , dictum est aliud quidpiam novi adlaturum esse cęsarianum .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa014a.opp-lat1_window_101", + "psc_text": "fuerant, non debere interrumpi, sed usque ad finem recitando perduci. inter haec cognitor cum hoc primo uoluisset quod a catholicis petebatur, ut ea quae recitari coeperant finirentur, postea tamen ei Donatistae extorserunt, ut ea quae ipsi offerebant dilatis illis legi permitterentur. § 25 Tunc Donatistae aliquantum praelocuti sunt, quod Mensurius, qui fuerat ante Caecilianum ecclesiae Carthaginiensis episcopus, tempore persecutionis tradiderit persecutoribus sanctas scripturas, et hoc ut probarent, legerunt eius epistulam ad Secundum Tigisitanum datam, qui tunc habebat primatum episcoporum Numidiae. in qua epistula uidebatur Mensurius uelut de suo crimine confiteri, qui tamen non scripserat se sanctos codices tradidisse, sed potius ne a persecutoribus inuenirentur abstulisse atque seruasse, dimisisse 25 cf. De un. bapt. 16, 29. Optat. I 17 sqq. 3 quod f 15 illas f 18 ut petitori constaret quoniam f 25 Carthaginiensis ubique restitui Carthaginensis fv autem in basilica Nouorum quaecumque reproba scripta haereticorum, quae cumcura inuenissent persecutores et", + "candidate_score": 0.642521, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_54_56", + "bdc_text": "Alterum itidem permiserunt , modo scholis et parochiis provideant ex bonis ecclesiarum , et tertium quoque , si cęteri status auxilia similiter ferant . Verum has leges renuit orator , ut intelligas nil nisi fraudes fovere istos . Obtulit tandem inducias in sex menses , et priusquam responsum , dictum est aliud quidpiam novi adlaturum esse cęsarianum .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa014a.opp-lat1_window_106", + "psc_text": "qui nec fingere uoluit suillam carnem se manducare, ne aliis praeberet praeuaricationis exemplum. hae litterae Mensurii et Secundi donec legendo terminarentur, catholici patienter audierunt, quamuis testati fuerint eas esse familiares nec ad causam ecclesiae pertinere. § 26 Cognitor ergo commonens Donatistas, ut patientiae uicem redderent, iussit perlegi quae oblata a catholicis iam ex parte fuerant recitata. hic Donatistae poposcerunt, ut prius etiam legeretur quod de causa Caeciliani offerebant. hoc quoque sine ulla difficultate catholicis permittentibus et commendantibus, quam patienter hoc permitterent, ut hoc eis et illi rependerent, iussit quod offerebatur cognitor recitari. et recitatum est a Donatistis concilium ferme septuaginta episcoporum contra Caecilianum apud Carthaginem factum, ubi eum absentem damnauerunt, quod ad eos uenire noluerit tamquam a traditoribus ordinatus, et quia, cum esset diaconus, uictum afferri martvribusmartyribus in custodia constitutis prohibuisse dicebatur. nominati sunt etiam quidam collegae Caeciliani, qui traditores asserebantur publicis gestis, quae tamen gesta non legebantur. inter hos", + "candidate_score": 0.642151, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_57_59", + "bdc_text": "Expectatur id , quid sit . Inducię si fuerint pactę , de conventu agetur doctiorum et sęcularium ad certum numerum in urbem Nurenbergensem . Hęc certa sunt omnia .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa014a.opp-lat1_window_3", + "psc_text": "utraque rescriberet, utrum placerent quae comprehendit edicto. § 4 Quarto loco, cum partis Donati episcopi exigerent proponi sibi ab aduersariis, qua causa fuissent congregati, cognitor distulit, ut ex ordine prius omnia recitarentur, quae ante diem collationis acta fuerant. et recitata est notoria Donatistarum, in qua dixerunt non sibi placere quod in edicto suo posuit, ut hi soli ex episcopis conuenirent ad collationis locum, quos ad ipsam causam peragendam ceteri delegissent, qui omnes triginta sex complebantur, decem et octo hinc et decem et octo inde, id est septeni, qui inter se disputarent, et alii septeni, qui concilio, si opus esset, adhiberentur, et alii quaterni, qui. gestis custodiendis et conscribendis praeessent; sed petiuerunt se omnes potius qui uenerant adesse debere, ut eorum numerus appareret, dicentes quod eos aduersarii paucos esse mentiti sint. ibi dixerunt ita se omnes uenisse usque ad grauissimos senes, ut hi soli deessent, quos aduersa ualetudo corporis impedisset, et", + "candidate_score": 0.639281, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_32", + "bdc_text": "-Katholisches Leben und Kirchenreform im Zeitalter der Glaubensspaltung 47 , S. 29-42 ;", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa014a.opp-lat1_window_76", + "psc_text": "in ecclesia nunc sic esse permixtos, ut, quamuis debeat uigilare ecclesiastica disciplina ad eos non solum uerbis, sed etiam excommunicationibus et degradationibus corripiendos, tamen non solum in ea latentes nesciantur, sed plerumque propter pacem unitatis etiam cogniti tolerentur, sic ostendentes diuina testimonia consonare, ut et illa, quibus commendaretur ecclesia cum malorum commixtione, hoc tempus eius significarent, qualis est in praesenti saeculo, et illa testimonia, quibus commendatur non habere commixtos malos, illud eius tempus significarent, qualis uenturo saeculo in aeternum futura est; sicut nunc mortalis est, id est ex mortalibus hominibus constat, tunc autem immortalis erit, quando in ea nemo morietur; sicut ipse Christus isto tempore fuit pro illa mortalis, post resurrectionem autem iam non moritur et mors illi ultra non dominabitur, quod etiam ecclesiae suae in fine saeculi praestiturus est. haec duo tempora ecclesiae, quae nunc est et qualis tunc erit, significata esse etiam duabus piscationibus, una ante resurrectionem Christi,", + "candidate_score": 0.638886, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_58_60", + "bdc_text": "Inducię si fuerint pactę , de conventu agetur doctiorum et sęcularium ad certum numerum in urbem Nurenbergensem . Hęc certa sunt omnia . Pręterea contentio est inter Frechtumin der Vorlage Frectum .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa014a.opp-lat1_window_3", + "psc_text": "utraque rescriberet, utrum placerent quae comprehendit edicto. § 4 Quarto loco, cum partis Donati episcopi exigerent proponi sibi ab aduersariis, qua causa fuissent congregati, cognitor distulit, ut ex ordine prius omnia recitarentur, quae ante diem collationis acta fuerant. et recitata est notoria Donatistarum, in qua dixerunt non sibi placere quod in edicto suo posuit, ut hi soli ex episcopis conuenirent ad collationis locum, quos ad ipsam causam peragendam ceteri delegissent, qui omnes triginta sex complebantur, decem et octo hinc et decem et octo inde, id est septeni, qui inter se disputarent, et alii septeni, qui concilio, si opus esset, adhiberentur, et alii quaterni, qui. gestis custodiendis et conscribendis praeessent; sed petiuerunt se omnes potius qui uenerant adesse debere, ut eorum numerus appareret, dicentes quod eos aduersarii paucos esse mentiti sint. ibi dixerunt ita se omnes uenisse usque ad grauissimos senes, ut hi soli deessent, quos aduersa ualetudo corporis impedisset, et", + "candidate_score": 0.637011, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_57_59", + "bdc_text": "Expectatur id , quid sit . Inducię si fuerint pactę , de conventu agetur doctiorum et sęcularium ad certum numerum in urbem Nurenbergensem . Hęc certa sunt omnia .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa014a.opp-lat1_window_4", + "psc_text": "et alii quaterni, qui. gestis custodiendis et conscribendis praeessent; sed petiuerunt se omnes potius qui uenerant adesse debere, ut eorum numerus appareret, dicentes quod eos aduersarii paucos esse mentiti sint. ibi dixerunt ita se omnes uenisse usque ad grauissimos senes, ut hi soli deessent, quos aduersa ualetudo corporis impedisset, et cetera quae ipsa notoria continentur. § 5 Quinto loco recitatae sunt litterae catholicorum quas rescripserunt cognitori, sicut edicto commonuerat, insinuantes consentire se ad omnia, quae illo edicto fuerant ordinata. in eisdem litteris etiam se obstrinxerunt et polliciti sunt, si in parte Donati ueritas eis demonstraretur ecclesiae, non se illic episcopalem honorem quaesituros, sed consilium eorum secuturos pro salute christiana; si autem in sua communione potius ueritas ostenderetur ecclesiae, honores episcopales eis non se negaturos, et hoc a se fieri bono pacis, ut intellegerent hi quibus hoc praestaretur, quod in eis catholici non christianam consecrationem, sed humanum detestarentur errorem. quodsi plebes", + "candidate_score": 0.632519, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_14_16", + "bdc_text": "in quinquennium Anlaß zu solchen Gerüchten gaben die gleichzeitig laufenden Verhandlungen über einen durch Frankreich vermittelten Waffenstillstand , s. Brandi I 359 und II 286 . Die aus Italien nach Basel gelangten Nachrichten wurden an Straßburg weitergeleitet , s. PC II 594f. . In testimonium huius naves , quę armis et commeatu fuerant onustę , redisse Genuam et commeatum expositum , ut vendatur ;", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa014a.opp-lat1_window_61", + "psc_text": "protulerunt pro ecclesia cui communicant, quae incipiens ab Hierusalem toto orbe diffunditur. has ergo partes testimoniorum tantorum cum omnino non attigissent, sed tamquam in illo mandato catholicorum, cui respondere uidebantur, dicta non fuerint praeterissent, illud ostendere temptauerunt prolatis multis testimoniis diuinarum scripturarum, quod ecclesia dei non cum malorum hominum commixtione futura praedicta sit. et tamen postea cum ad euangelicam similitudinem uenissent, quam catholici in mandato suo posuerant de retibus in mare missis, quibus congregari dixit dominus omnia genera piscium et bonos a malis in litore, hoc est in fine saeculi separari, etiam ipsi fassi sunt in ecclesia esse permixtos saltem occultos malos, zizania uero inter triticum non in ecclesia, sed in ipso mundo permixta dixerunt, quoniam dominus ait: ager est hic mundus. de area sane, cui paleam catholici dixerant usque ad tempus uentilationis admixtam, tamquam omnino in euangelio nihil tale scriptum sit, exponere similitudinem istam ne conati quidem sunt, sed", + "candidate_score": 0.629349, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_58_60", + "bdc_text": "Inducię si fuerint pactę , de conventu agetur doctiorum et sęcularium ad certum numerum in urbem Nurenbergensem . Hęc certa sunt omnia . Pręterea contentio est inter Frechtumin der Vorlage Frectum .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa014a.opp-lat1_window_4", + "psc_text": "et alii quaterni, qui. gestis custodiendis et conscribendis praeessent; sed petiuerunt se omnes potius qui uenerant adesse debere, ut eorum numerus appareret, dicentes quod eos aduersarii paucos esse mentiti sint. ibi dixerunt ita se omnes uenisse usque ad grauissimos senes, ut hi soli deessent, quos aduersa ualetudo corporis impedisset, et cetera quae ipsa notoria continentur. § 5 Quinto loco recitatae sunt litterae catholicorum quas rescripserunt cognitori, sicut edicto commonuerat, insinuantes consentire se ad omnia, quae illo edicto fuerant ordinata. in eisdem litteris etiam se obstrinxerunt et polliciti sunt, si in parte Donati ueritas eis demonstraretur ecclesiae, non se illic episcopalem honorem quaesituros, sed consilium eorum secuturos pro salute christiana; si autem in sua communione potius ueritas ostenderetur ecclesiae, honores episcopales eis non se negaturos, et hoc a se fieri bono pacis, ut intellegerent hi quibus hoc praestaretur, quod in eis catholici non christianam consecrationem, sed humanum detestarentur errorem. quodsi plebes", + "candidate_score": 0.626411, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 9, + "cf_id": "cf021", + "work_id": "stoa0040.stoa033a.opp-lat1", + "max_score": 0.67191, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_51_53", + "bdc_text": "ne quem amplius nostri recipiant in foedus et ne quem ex ecclesiasticis eiiciant suo loco atque ut adsint contra Turcam . Primum admiserunt nostri , sed hac lege , ne et ipsi in suum foedus quendam admittant et libera sit defensio etiam non foederatorum seu ut promittatur talibus quies . Hoc responsum me restituit in spem .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa033a.opp-lat1_window_514", + "psc_text": "JNml douotione L 7 nostram epistolam M consentit Lml 8 et] etiam Cypr. esse] esse confessus Cypr. gratis N ut de] unde N 10 communicationis Cypr. 12 colligas J 15 potest] possit Cypr. 22 quamtum Nrnl 25 oportunum JLNVp.m2ç 26 censuerunt fiwii 27 arrogauit Jp pr. a om. JL 28 auouentes L quod eum non propterea dixisse, ut cogitationes tacitas collegarum tamquam de abdito erutas tali securitate captaret, sed quod reuera pacem unitatemque diligeret, ex aliis similibus uidere facillimum est, ubi ad singulos scribit, sicut ad ipsum Iubaianum: haec tibi, inquit, breuissime pro nostra mediocritaterescripsimusfratercarissime, nemini praescribentes aut praeiudicantes quominus unusquisque episcoporum quod putat faciat, habens arbitrii sui liberam potestatem. et ne quisquam, si hac eadem libera potestate diuersa sentiret, pellendus a ceterorum consortio uideretur, sequitur et dicit: nos, quantum in nobis est, propter haereticos cum collegis et coepiscopis nostris non contendimus, cum quibus diuinam concordiam et dominicam pacem tenemus.", + "candidate_score": 0.67191, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_10", + "bdc_text": "non receptum in foedusVgl . oben Nr. 1256 , 6f. neque recipiendum , donec reformarit ecclesiam .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa033a.opp-lat1_window_657", + "psc_text": "Matth. 6, 15 20 Cypr. sentent. episc. 42 1 sine baptismo ecclesiae haereticis v baptismo ecclesiae q 3 remissa Vp.ç remissionem Cypr. 4 Respondetur: Communicauit v cummunicauit Kml communicat Vml pr. et om. p» 5 quia] qua Vv 7 uti KmlNfiv 11 exaestimabatur (ba adras.) V 13 in om. fimJs 15 re-_ missam KmlMNv remissa \"Vp.ç 18 pr. non 8. 1. K 19 remittet N 20 Iabus Nml a om. Nml 22 sordidatus Nml neglegent J 25 uelut] uel R pr. 26 exteriobus L interioribus $pr. uelud c; interiobus L 27 labuntur Vmlpz sordidantur, profecto extra petram in qua aedificatur ecclesia qui baptizantur non lauantur sed sordidantur. omnes autem extra eandem petram sunt qui audiunt uerba Christi et non faciunt. aut si baptismo quidem lauantur, sed iniquitatibus suis a quibus in melius mutari noluerunt sordidi remanent, sic et haeretici. § 12 Lucianus a Rucuma dixit: Scriptum est: et uidit deus", + "candidate_score": 0.669568, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_50_52", + "bdc_text": "cęsaris magna pertinacia hęret in his tribus articulis : ne quem amplius nostri recipiant in foedus et ne quem ex ecclesiasticis eiiciant suo loco atque ut adsint contra Turcam . Primum admiserunt nostri , sed hac lege , ne et ipsi in suum foedus quendam admittant et libera sit defensio etiam non foederatorum seu ut promittatur talibus quies .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa033a.opp-lat1_window_689", + "psc_text": "nos et ipsi, quia ex illa unitate propagati sumus, traditores sumus. sed nos duobus modis defendimur, quia et huic concilio ubi hoc pronuntiatum est non consentimus saluo iure unitatis, sicut Cyprianus ipse praedixit, et bonis malos in unitate catholica, donec in fine a tritico palea separetur, nihil obesse arbitramur. isti autem, quia et hoc concilium tamquam pro se proferunt et malorum communione quasi contagione bonos perire contendunt, non inueniunt, quomodo dicant aut priores christianos unde isti propagantur non fuisse traditores, quia isto conoilio conuincuntur, aut ad se non pertinere facinora priorum, quia nobis maiores nostros obiciunt. 5 Cypr. sentent. episc. praef. 8 Cypr. ep. 73, 23 def. N 1 nobis] nibis N sentinere p. sustinere ç 2 debemus ppr. consentient Pjpr. iuda et traditori (i pr. 4 haeresim Mml 5 comjnicabat L dixih J 6 a om. Vmlc, 7 ante Lqml 9 in praeteritum de haeresi ad ecclesiam uenientes sine", + "candidate_score": 0.660963, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11300_sent_50_52", + "bdc_text": "cęsaris magna pertinacia hęret in his tribus articulis : ne quem amplius nostri recipiant in foedus et ne quem ex ecclesiasticis eiiciant suo loco atque ut adsint contra Turcam . Primum admiserunt nostri , sed hac lege , ne et ipsi in suum foedus quendam admittant et libera sit defensio etiam non foederatorum seu ut promittatur talibus quies .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa033a.opp-lat1_window_690", + "psc_text": "praef. 8 Cypr. ep. 73, 23 def. N 1 nobis] nibis N sentinere p. sustinere ç 2 debemus ppr. consentient Pjpr. iuda et traditori (i pr. 4 haeresim Mml 5 comjnicabat L dixih J 6 a om. Vmlc, 7 ante Lqml 9 in praeteritum de haeresi ad ecclesiam uenientes sine Cypr. 12 quam spoDsae- p. 359, 9 ueritati prae- desimt in W; interciderat unum folium in archetypo exsistit c 17 retinebat (ne .