diff --git "a/11/11906.json" "b/11/11906.json" new file mode 100644--- /dev/null +++ "b/11/11906.json" @@ -0,0 +1,8930 @@ +{ + "letter_id": "11906", + "bd_url": "https://www.bullinger-digital.ch/letter/11906", + "dominant_topic": 2, + "topic_dist": [ + 0.055851, + 0.061044, + 0.062488, + 0.050702, + 0.056499, + 0.046588, + 0.044004, + 0.049015, + 0.042806, + 0.045471, + 0.043519, + 0.044407, + 0.045895, + 0.043364, + 0.050709, + 0.054516, + 0.052172, + 0.04839, + 0.059406, + 0.043153 + ], + "citations": [ + { + "rank": 1, + "cf_id": "cf011", + "work_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex", + "max_score": 0.707993, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_31_33", + "bdc_text": "Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_0", + "psc_text": "Unter den Prologtexten zum Psalter, die aus äußeren oder inneren Gründen Origenes zugeschrieben wurden, Siehe dazu Rietz, Quaestiones; Nautin, Origène, 275–292; Neuschäfer, Origenes, 67–77; Whealey, Prologues, 234–245; Risch, Prologe, 475–489, und zuletzt Auwers, Origène, 28–35. nimmt das sogenannte Hypomnema Das Hypomnema liegt als vermeintliches Werk des Origenes in folgenden Editionen vor: PG 12,1060C–1076B; Lommatzsch XI 356–371 und Rietz, Quaestiones, 1–10 (= Prologus I). Im Folgenden wird der Text nach unserer neuen kritischen Edition zitiert (= Hypomnema Kapitel, Zeile). sowohl inhaltlich als auch in seiner Überlieferung eine Sonderstellung ein, Vgl. Risch, Prologe, 477. 484–486. was bereits Anlass dazu gab, für diesen Text eine andere Quellschrift zu vermuten als für die restlichen Texte. Vgl. Risch, Prologe, 486f., wo vermutet wurde, das Hypomnema könnte ein eigenständiger Vortrag gewesen sein. Gegen eine Einordnung als Homilie bemerkt allerdings bereits Nautin, dass Origenes in seinen Homilien die Namen der Übersetzer Aquila, Symmachus und Theodotion ansonsten nie", + "candidate_score": 0.707993, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32_34", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 . ut olim Homerum Vgl. z. B. Plato , De re publica , I 334 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_0", + "psc_text": "Unter den Prologtexten zum Psalter, die aus äußeren oder inneren Gründen Origenes zugeschrieben wurden, Siehe dazu Rietz, Quaestiones; Nautin, Origène, 275–292; Neuschäfer, Origenes, 67–77; Whealey, Prologues, 234–245; Risch, Prologe, 475–489, und zuletzt Auwers, Origène, 28–35. nimmt das sogenannte Hypomnema Das Hypomnema liegt als vermeintliches Werk des Origenes in folgenden Editionen vor: PG 12,1060C–1076B; Lommatzsch XI 356–371 und Rietz, Quaestiones, 1–10 (= Prologus I). Im Folgenden wird der Text nach unserer neuen kritischen Edition zitiert (= Hypomnema Kapitel, Zeile). sowohl inhaltlich als auch in seiner Überlieferung eine Sonderstellung ein, Vgl. Risch, Prologe, 477. 484–486. was bereits Anlass dazu gab, für diesen Text eine andere Quellschrift zu vermuten als für die restlichen Texte. Vgl. Risch, Prologe, 486f., wo vermutet wurde, das Hypomnema könnte ein eigenständiger Vortrag gewesen sein. Gegen eine Einordnung als Homilie bemerkt allerdings bereits Nautin, dass Origenes in seinen Homilien die Namen der Übersetzer Aquila, Symmachus und Theodotion ansonsten nie", + "candidate_score": 0.695623, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_31_33", + "bdc_text": "Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_65", + "psc_text": "ἐν ὕμνοι�� (ψαλμός) überliefert ist. Auf letztere Variante bezieht sich nun Eusebius in seinem in direkter Tradition erhaltenen Kommentar zu Ps 60 (einem anderen Psalm, der ἐν ὕμνοις überschrieben ist), sodass dies für ihn zweifellos die korrekte Überschrift des Ps 4 ist. Vgl. Eusebius, In Ps. (Ps 60) PG 23,573D–574A. Hier differenziert Eusebius allerdings zwischen den Überschriften ἐν ὕμνοις ψαλμός (Ps 4 und 6) und einfach ἐν ὕμνοις (Ps 53. 54 und 60): erstere seien mit Begleitung des Psalteriums vorgetragen worden, letztere dagegen mit bloßer Stimme, ohne Begleitung. Die Darstellung im Hypomnema ist dagegen vereinfacht, da sie sich ohnehin auf Ps 4 konzentriert und die anderen Psalmen nur kurz anspricht. Genau dafür spricht auch eine Besonderheit in einer Handschrift der Ersten Palästinischen Katene, also derjenigen Katene, die aus den originalen Kommentaren schöpft. Hier wird die Überschrift gleich zweimal zitiert, und zwar mit Autorenangabe, wie sie ansonsten nur die Kommentarfragmente der", + "candidate_score": 0.691118, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_30_32", + "bdc_text": "non lanis quidem redimitum albis , nec unguento caput im-butum pretioso , Vgl. Herakleitos ( 1 . Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_63", + "psc_text": "keine Aquila-Übersetzung, doch in Ecl. proph. II 5 (zu Ps 9) vermerkt Eusebius: ὁ μέντοι Ἀκύλας […] ἐξέδωκεν εἰπών· τῷ νικοποιῷ νεανιότητος τοῦ υἱοῦ… (PG 22,1100A). Vermutlich handelt es sich bei der Angabe des Hypomnema um ein Versehen, denn Field bestätigt die der Eclogae propheticae, wobei er die Hypomnema-Stelle als Origenes-Beleg in den Anmerkungen aufführt. Vgl. Field II, 97. und eine Episode aus den Königsbüchern Ps 56 wird in Hypomnema 8 auf I Reg 24,4 bezogen, während Eusebius im Kommentar zu Ps 56 ausdrücklich I Reg 22,1f. als die dem Psalm zugrunde liegende Episode angibt. abweichend angegeben werden. Diese kleinen Abweichungen unterstreichen jedoch eher das allgemeine Bild zahlreicher Bezüge zwischen Hypomnema und Psalmenkommentar des Eusebius, die bereits Rietz aufgezeigt hat, und die – ohne Vollständigkeit zu beanspruchen – auch in der folgenden Edition des Textes an den entsprechenden Stellen vermerkt sind. An dieser Stelle ist auch kurz auf die Überschrift", + "candidate_score": 0.691079, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_31_33", + "bdc_text": "Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_1", + "psc_text": "Text eine andere Quellschrift zu vermuten als für die restlichen Texte. Vgl. Risch, Prologe, 486f., wo vermutet wurde, das Hypomnema könnte ein eigenständiger Vortrag gewesen sein. Gegen eine Einordnung als Homilie bemerkt allerdings bereits Nautin, dass Origenes in seinen Homilien die Namen der Übersetzer Aquila, Symmachus und Theodotion ansonsten nie erwähnt (Nautin, Origène, 277). Die Fortschritte im Verständnis der Psalmenkatenen Vor allem durch die intensive Forschungsarbeit Gilles Dorivals, deren Ergebnisse er in den Bänden: Dorival, Chaînes I–V vorgelegt hat. Wir möchten uns an dieser Stelle herzlich bei Herrn Prof. Gilles Dorival dafür bedanken, dass er uns das Manuskript des letzten Bandes bereits lange vor dessen Veröffentlichung zur Verfügung gestellt hat. und die gründliche Revision des darin überlieferten Prolog-Materials gaben den Anstoß, die Autorschaft des Origenes grundsätzlich infrage zu stellen. Wenngleich scheinbar starke und daher lange Zeit unwidersprochene Gründe für eine Zuweisung an Origenes vorgebracht wurden, Als maßgebliche Meinung ist hier", + "candidate_score": 0.690344, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_31_33", + "bdc_text": "Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_63", + "psc_text": "keine Aquila-Übersetzung, doch in Ecl. proph. II 5 (zu Ps 9) vermerkt Eusebius: ὁ μέντοι Ἀκύλας […] ἐξέδωκεν εἰπών· τῷ νικοποιῷ νεανιότητος τοῦ υἱοῦ… (PG 22,1100A). Vermutlich handelt es sich bei der Angabe des Hypomnema um ein Versehen, denn Field bestätigt die der Eclogae propheticae, wobei er die Hypomnema-Stelle als Origenes-Beleg in den Anmerkungen aufführt. Vgl. Field II, 97. und eine Episode aus den Königsbüchern Ps 56 wird in Hypomnema 8 auf I Reg 24,4 bezogen, während Eusebius im Kommentar zu Ps 56 ausdrücklich I Reg 22,1f. als die dem Psalm zugrunde liegende Episode angibt. abweichend angegeben werden. Diese kleinen Abweichungen unterstreichen jedoch eher das allgemeine Bild zahlreicher Bezüge zwischen Hypomnema und Psalmenkommentar des Eusebius, die bereits Rietz aufgezeigt hat, und die – ohne Vollständigkeit zu beanspruchen – auch in der folgenden Edition des Textes an den entsprechenden Stellen vermerkt sind. An dieser Stelle ist auch kurz auf die Überschrift", + "candidate_score": 0.688578, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_30_32", + "bdc_text": "non lanis quidem redimitum albis , nec unguento caput im-butum pretioso , Vgl. Herakleitos ( 1 . Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_0", + "psc_text": "Unter den Prologtexten zum Psalter, die aus äußeren oder inneren Gründen Origenes zugeschrieben wurden, Siehe dazu Rietz, Quaestiones; Nautin, Origène, 275–292; Neuschäfer, Origenes, 67–77; Whealey, Prologues, 234–245; Risch, Prologe, 475–489, und zuletzt Auwers, Origène, 28–35. nimmt das sogenannte Hypomnema Das Hypomnema liegt als vermeintliches Werk des Origenes in folgenden Editionen vor: PG 12,1060C–1076B; Lommatzsch XI 356–371 und Rietz, Quaestiones, 1–10 (= Prologus I). Im Folgenden wird der Text nach unserer neuen kritischen Edition zitiert (= Hypomnema Kapitel, Zeile). sowohl inhaltlich als auch in seiner Überlieferung eine Sonderstellung ein, Vgl. Risch, Prologe, 477. 484–486. was bereits Anlass dazu gab, für diesen Text eine andere Quellschrift zu vermuten als für die restlichen Texte. Vgl. Risch, Prologe, 486f., wo vermutet wurde, das Hypomnema könnte ein eigenständiger Vortrag gewesen sein. Gegen eine Einordnung als Homilie bemerkt allerdings bereits Nautin, dass Origenes in seinen Homilien die Namen der Übersetzer Aquila, Symmachus und Theodotion ansonsten nie", + "candidate_score": 0.68777, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_31_33", + "bdc_text": "Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_66", + "psc_text": "Ps 4 konzentriert und die anderen Psalmen nur kurz anspricht. Genau dafür spricht auch eine Besonderheit in einer Handschrift der Ersten Palästinischen Katene, also derjenigen Katene, die aus den originalen Kommentaren schöpft. Hier wird die Überschrift gleich zweimal zitiert, und zwar mit Autorenangabe, wie sie ansonsten nur die Kommentarfragmente der Katene tragen: ωργ· (= Origenes) εἰς τὸ τέλος ἐν ψαλμοῖς ᾠδὴ τῷ Δα(υί)δ, und danach: ευς· (= Eusebius) εἰς τὸ τέλος ἐν ὕμνοις ψαλμὸς τῷ Δα(υί)δ. Bodl. Barocc. gr. 235, fol. 47v. Der Autor der Katene hat also sogar ausdrücklich vermerkt, dass Eusebius in seinem Kommentar die Variante zitierte, die auch das Hypomnema angibt, während Origenes an dieser Stelle den textus receptus der Septuaginta verwendete. Nach allem Gesagten dürfte klar sein, dass die zahlreichen Entsprechungen zwischen Hypomnema und eusebianischem Psalmenkommentar nicht als Argumente für die Autorschaft des Origenes in Anspruch genommen werden können, sondern unmissverständlich für eine Zuschreibung an Eusebius", + "candidate_score": 0.685907, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_44_46", + "bdc_text": "Mit diesen Dialogen untermauert Gessner sein Verfahren. . Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_3", + "psc_text": "und gegeneinander abgewogen werden; zum anderen soll gezeigt werden, dass mit einem unverstellten Blick auf den Text tatsächlich nichts näher liegt, als ihn Eusebius zuzuweisen. 1 Inhalt und Besonderheiten des Werks Das hauptsächliche Thema des Hypomnema sind die Überschriften der Psalmen. Die Wichtigkeit dieses Gegenstands für die spätantike christliche Exegese belegen die umfangreichen Arbeiten des Hesych von Jerusalem De titulis psalmorum (CPG 6552) und des Gregor von Nyssa In inscriptiones psalmorum (CPG 3155) wie auch kleinere Schriften des Eusebius, auf die unten genauer eingegangen wird. Auffälligerweise behandelt das Hypomnema besonders ausführlich Überschriften aus dem ersten und zweiten Drittel des Psalters (Ps 1–100), allerdings nur eine Auswahl; beispielsweise wird der Ausdruck συνέσεως (Ps 51,1 u.ö.) nicht berührt. Das letzte Drittel des Psalters (Ps 101–150) bleibt zur Gänze unberücksichtigt; so werden weder die Ausdrücke ᾠδὴ τῶν ἀναβαθμῶν (Ps 119–133) oder ἀλληλούϊα (Ps 110–118. 134f. 145–150) noch die auf historische Situationen verweisenden Überschriften", + "candidate_score": 0.685838, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46_48", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_56", + "psc_text": "ληνῶν ἐπιγεγραμμένῳ καὶ αὐτῷ, πολλὰ θυσιαστήρια καὶ πλεῖστα σκηνώματα καὶ αὐλαὶ πολλαὶ θεσπίζονται· δι᾽ ὧν ἄντικρυς τὰ καθ᾽ ὅλης τῆς γῆς ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τοῦ θεοῦ ἱδρυμένα θυσιαστήρια δηλοῦται· ὅθεν καὶ αὐτὸς ὑπὲρ τῶν ληνῶν τὴν προγραφὴν περιέχει. Im Übrigen weist Pitra, der den Text zwar unter dem Namen des Eusebius, jedoch innerhalb der Origenes-Fragmente abdruckt, darauf hin, dass es sich, wenn der Text auf Origenes zurückgehen sollte, um ein haud leve testimonium für eine Universalkirche bereits im 3. Jahrhundert handelt (AS II, 458, Anm. zu Ps 8,1). Es ist offensichtlich, dass hier derselbe Autor seine Gedanken in anderen Worten darlegt. Dank der neuesten, überraschenden Entdeckung und Identifizierung von 29 Psalmen-Homilien des Origenes im Codex Monac. gr. 314 durch Marina Molin Pradel und Lorenzo Perrone Zu diesem erfreulichen Fund vgl. Molin Pradel, Novità, 16–40, und Perrone, Riscoprire, 41–58. können wir nun auch Auslegungen beider Autoren zu Ps 80 vergleichen. In", + "candidate_score": 0.685339, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51_53", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_56", + "psc_text": "ληνῶν ἐπιγεγραμμένῳ καὶ αὐτῷ, πολλὰ θυσιαστήρια καὶ πλεῖστα σκηνώματα καὶ αὐλαὶ πολλαὶ θεσπίζονται· δι᾽ ὧν ἄντικρυς τὰ καθ᾽ ὅλης τῆς γῆς ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τοῦ θεοῦ ἱδρυμένα θυσιαστήρια δηλοῦται· ὅθεν καὶ αὐτὸς ὑπὲρ τῶν ληνῶν τὴν προγραφὴν περιέχει. Im Übrigen weist Pitra, der den Text zwar unter dem Namen des Eusebius, jedoch innerhalb der Origenes-Fragmente abdruckt, darauf hin, dass es sich, wenn der Text auf Origenes zurückgehen sollte, um ein haud leve testimonium für eine Universalkirche bereits im 3. Jahrhundert handelt (AS II, 458, Anm. zu Ps 8,1). Es ist offensichtlich, dass hier derselbe Autor seine Gedanken in anderen Worten darlegt. Dank der neuesten, überraschenden Entdeckung und Identifizierung von 29 Psalmen-Homilien des Origenes im Codex Monac. gr. 314 durch Marina Molin Pradel und Lorenzo Perrone Zu diesem erfreulichen Fund vgl. Molin Pradel, Novità, 16–40, und Perrone, Riscoprire, 41–58. können wir nun auch Auslegungen beider Autoren zu Ps 80 vergleichen. In", + "candidate_score": 0.68526, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_31_33", + "bdc_text": "Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_64", + "psc_text": "Abweichungen unterstreichen jedoch eher das allgemeine Bild zahlreicher Bezüge zwischen Hypomnema und Psalmenkommentar des Eusebius, die bereits Rietz aufgezeigt hat, und die – ohne Vollständigkeit zu beanspruchen – auch in der folgenden Edition des Textes an den entsprechenden Stellen vermerkt sind. An dieser Stelle ist auch kurz auf die Überschrift des Ps 4 einzugehen. Diese führt das Hypomnema als Beispiel für die Formel ἐν ὕμνοις an und deutet sie als Hinweis auf den musikalischen Vortrag. Vgl. Hypomnema 16,5–10. Auffälligerweise weicht das Hypomnema hier vom textus receptus der Septuaginta ab, wo sich stattdessen ἐν ψαλμοῖς (ᾠδή) findet, wenngleich auch die Variante ἐν ὕμνοις (ψαλμός) überliefert ist. Auf letztere Variante bezieht sich nun Eusebius in seinem in direkter Tradition erhaltenen Kommentar zu Ps 60 (einem anderen Psalm, der ἐν ὕμνοις überschrieben ist), sodass dies für ihn zweifellos die korrekte Überschrift des Ps 4 ist. Vgl. Eusebius, In Ps. (Ps 60) PG 23,573D–574A.", + "candidate_score": 0.683345, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_0", + "psc_text": "Unter den Prologtexten zum Psalter, die aus äußeren oder inneren Gründen Origenes zugeschrieben wurden, Siehe dazu Rietz, Quaestiones; Nautin, Origène, 275–292; Neuschäfer, Origenes, 67–77; Whealey, Prologues, 234–245; Risch, Prologe, 475–489, und zuletzt Auwers, Origène, 28–35. nimmt das sogenannte Hypomnema Das Hypomnema liegt als vermeintliches Werk des Origenes in folgenden Editionen vor: PG 12,1060C–1076B; Lommatzsch XI 356–371 und Rietz, Quaestiones, 1–10 (= Prologus I). Im Folgenden wird der Text nach unserer neuen kritischen Edition zitiert (= Hypomnema Kapitel, Zeile). sowohl inhaltlich als auch in seiner Überlieferung eine Sonderstellung ein, Vgl. Risch, Prologe, 477. 484–486. was bereits Anlass dazu gab, für diesen Text eine andere Quellschrift zu vermuten als für die restlichen Texte. Vgl. Risch, Prologe, 486f., wo vermutet wurde, das Hypomnema könnte ein eigenständiger Vortrag gewesen sein. Gegen eine Einordnung als Homilie bemerkt allerdings bereits Nautin, dass Origenes in seinen Homilien die Namen der Übersetzer Aquila, Symmachus und Theodotion ansonsten nie", + "candidate_score": 0.683052, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_30_32", + "bdc_text": "non lanis quidem redimitum albis , nec unguento caput im-butum pretioso , Vgl. Herakleitos ( 1 . Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_65", + "psc_text": "ἐν ��μνοις (ψαλμός) überliefert ist. Auf letztere Variante bezieht sich nun Eusebius in seinem in direkter Tradition erhaltenen Kommentar zu Ps 60 (einem anderen Psalm, der ἐν ὕμνοις überschrieben ist), sodass dies für ihn zweifellos die korrekte Überschrift des Ps 4 ist. Vgl. Eusebius, In Ps. (Ps 60) PG 23,573D–574A. Hier differenziert Eusebius allerdings zwischen den Überschriften ἐν ὕμνοις ψαλμός (Ps 4 und 6) und einfach ἐν ὕμνοις (Ps 53. 54 und 60): erstere seien mit Begleitung des Psalteriums vorgetragen worden, letztere dagegen mit bloßer Stimme, ohne Begleitung. Die Darstellung im Hypomnema ist dagegen vereinfacht, da sie sich ohnehin auf Ps 4 konzentriert und die anderen Psalmen nur kurz anspricht. Genau dafür spricht auch eine Besonderheit in einer Handschrift der Ersten Palästinischen Katene, also derjenigen Katene, die aus den originalen Kommentaren schöpft. Hier wird die Überschrift gleich zweimal zitiert, und zwar mit Autorenangabe, wie sie ansonsten nur die Kommentarfragmente der", + "candidate_score": 0.68275, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_31_33", + "bdc_text": "Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_20", + "psc_text": "und ebenso überschrieben ist mit: τοῦ αὐτοῦ εἰς τὸ αὐτό (Mosq. 194, Ottob. 398), bzw. mit: τοῦ αὐτοῦ Εὐσεβίου εἰς τὸ διάψαλμα (Hieros. 1, Barocc. 223). Gemäß dieser Traditionslinie gilt also als Autor des Hypomnema eindeutig Eusebius. Natürlich soll hier nicht dafür plädiert werden, ihre Autorenzuweisung höher zu bewerten als die erstgenannte an Origenes, zumal die Varianten des Auszugs gegenüber dem Gesamttext des Hypomnema eindeutig sekundär sind. Es ist jedoch festzuhalten, dass der Befund hinsichtlich der Zuschreibung des Hypomnema in den Katenen jedenfalls nicht einstimmig die Autorschaft des Origenes an diesem Text belegt, was ein weiteres Mal bestätigt, dass Autorenangaben in den Katenen niemals ein sicheres Kriterium für die tatsächliche Herkunft der Fragmente sein können. Ein besonders eindrucksvolles Beispiel dafür sind die Scholien des Evagrius zu den Psalmen, die in großen Teilen der Katenenüberlieferung Origenes zugeschrieben werden. Vgl. dazu Rondeau, Commentaires I, 203–336. Es ist bereits früher darauf hingewiesen worden,", + "candidate_score": 0.681444, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52_54", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_21", + "psc_text": "in den Katenen niemals ein sicheres Kriterium für die tatsächliche Herkunft der Fragmente sein können. Ein besonders eindrucksvolles Beispiel dafür sind die Scholien des Evagrius zu den Psalmen, die in großen Teilen der Katenenüberlieferung Origenes zugeschrieben werden. Vgl. dazu Rondeau, Commentaires I, 203–336. Es ist bereits früher darauf hingewiesen worden, Vgl. Risch, Prologe, 477. dass sich das Hypomnema hinsichtlich seiner Überlieferung in auffälliger Weise von den unstrittigen Prologtexten des Origenes abhebt: erscheint es doch in keiner derjenigen Psalmenkatenen, welche die umfangreichsten und besten Kommentarfragmente und Scholien wie auch die besseren Fassungen der Prologtexte des Origenes zu den Psalmen überliefern. So finden wir das Hypomnema weder unter den Prologtexten der Katene des Typs VI, welche Gilles Dorival die „Erste Palästinische Katene“ genannt hat, Vgl. dazu Dorival, Chaînes I, 115–232. Die Prologtexte dieser Katene umfassen alle von Achelis abgedruckten Texte, die an Origenes gehen, und sind höchstwahrscheinlich die Quelle dieser Texte für", + "candidate_score": 0.681153, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_44_46", + "bdc_text": "Mit diesen Dialogen untermauert Gessner sein Verfahren. . Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_1", + "psc_text": "Text eine andere Quellschrift zu vermuten als für die restlichen Texte. Vgl. Risch, Prologe, 486f., wo vermutet wurde, das Hypomnema könnte ein eigenständiger Vortrag gewesen sein. Gegen eine Einordnung als Homilie bemerkt allerdings bereits Nautin, dass Origenes in seinen Homilien die Namen der Übersetzer Aquila, Symmachus und Theodotion ansonsten nie erwähnt (Nautin, Origène, 277). Die Fortschritte im Verständnis der Psalmenkatenen Vor allem durch die intensive Forschungsarbeit Gilles Dorivals, deren Ergebnisse er in den Bänden: Dorival, Chaînes I–V vorgelegt hat. Wir möchten uns an dieser Stelle herzlich bei Herrn Prof. Gilles Dorival dafür bedanken, dass er uns das Manuskript des letzten Bandes bereits lange vor dessen Veröffentlichung zur Verfügung gestellt hat. und die gründliche Revision des darin überlieferten Prolog-Materials gaben den Anstoß, die Autorschaft des Origenes grundsätzlich infrage zu stellen. Wenngleich scheinbar starke und daher lange Zeit unwidersprochene Gründe für eine Zuweisung an Origenes vorgebracht wurden, Als maßgebliche Meinung ist hier", + "candidate_score": 0.680303, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51_53", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_16", + "psc_text": "Hier erscheint das Hypomnema im Anschluss an drei echte Prologtexte des Eusebius, die auch im vorliegenden Band enthalten sind: De divisione, Periochae, Wie in den meisten uns bekannten Handschriften der Katenenüberlieferung folgt auf die Periochae ein Abschnitt περὶ τῶν ὠδῶν, in dem die Herkunft der Oden aufgelistet ist. Dieser Abschnitt stammt jedoch mit Sicherheit nicht von Eusebius, was sich bereits am Sprachgebrauch feststellen lässt. Vgl. dazu oben, S. 123f. De ordine. In der Handschrift ist lediglich der erste Text Eusebius zugeschrieben (ὑπόθεσις Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου εἰς τοὺς ψαλμούς), während die darauffolgenden Texte keine Zuschreibung tragen. Dieser Befund spricht in gewissem Maße für eine Zuschreibung an Eusebius. Weiterhin findet sich in einer noch nicht genannten Moskauer Handschrift wie auch in einigen der bereits oben aufgeführten Handschriften innerhalb einer anderen Makroform ein kurzer Auszug aus dem Hypomnema, der das Wort διάψαλμα erklärt. In der Edition des Textes Abschnitt 14. Bereits Rietz vermerkt,", + "candidate_score": 0.678966, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_44_46", + "bdc_text": "Mit diesen Dialogen untermauert Gessner sein Verfahren. . Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_16", + "psc_text": "Hier erscheint das Hypomnema im Anschluss an drei echte Prologtexte des Eusebius, die auch im vorliegenden Band enthalten sind: De divisione, Periochae, Wie in den meisten uns bekannten Handschriften der Katenenüberlieferung folgt auf die Periochae ein Abschnitt περὶ τῶν ὠδῶν, in dem die Herkunft der Oden aufgelistet ist. Dieser Abschnitt stammt jedoch mit Sicherheit nicht von Eusebius, was sich bereits am Sprachgebrauch feststellen lässt. Vgl. dazu oben, S. 123f. De ordine. In der Handschrift ist lediglich der erste Text Eusebius zugeschrieben (ὑπόθεσις Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου εἰς τοὺς ψαλμούς), während die darauffolgenden Texte keine Zuschreibung tragen. Dieser Befund spricht in gewissem Maße für eine Zuschreibung an Eusebius. Weiterhin findet sich in einer noch nicht genannten Moskauer Handschrift wie auch in einigen der bereits oben aufgeführten Handschriften innerhalb einer anderen Makroform ein kurzer Auszug aus dem Hypomnema, der das Wort διάψαλμα erklärt. In der Edition des Textes Abschnitt 14. Bereits Rietz vermerkt,", + "candidate_score": 0.678432, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_31_33", + "bdc_text": "Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_33", + "psc_text": "nicht nur im Hypomnema, sondern auch in einem der unstrittigen Prologtexte des Origenes, den Catholica in psalmos. Hier erscheinen sogar wörtliche Übereinstimmungen mit der Hilariusstelle, Zu Origenes, Catholica 1,7–9: τοῦ Ἔσδρα, ὡς αἱ παραδόσεις φασίν, μετὰ τὴν αἰχμαλωσίαν συναγαγόντος ψαλμοὺς πλειόνων εἰς ἕν… vgl. Hilarius, Instr. Ps. 4,16f.: Quae traditio ab Esdra, quantum creditur, psalmos post captiuitatem in unum librum conligente… was bei der von Doignon angeführten Parallelstelle im Hypomnema nicht der Fall ist, Doignon verweist als Parallelstelle auf PG 12,1076B (= Hypomnema 17,24–29), wo die Kompilation der Psalmen durch Esra als möglicher Grund für die unhistorische Anordnung der Psalmen angeführt wird. Ähnlich irrtümlich wie Doignon führt im Übrigen bereits Émile Goffinet genau diese Stelle aus dem Hypomnema als Beispiel für die Abhängigkeit des Hilarius von Origenes an, vgl. Goffinet, Utilisation, 26f. sodass diese Stelle als Argument für eine Abhängigkeit des Hilarius vom Hypomnema auszuschließen ist. Dasselbe gilt für die", + "candidate_score": 0.677946, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51_53", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_21", + "psc_text": "in den Katenen niemals ein sicheres Kriterium für die tatsächliche Herkunft der Fragmente sein können. Ein besonders eindrucksvolles Beispiel dafür sind die Scholien des Evagrius zu den Psalmen, die in großen Teilen der Katenenüberlieferung Origenes zugeschrieben werden. Vgl. dazu Rondeau, Commentaires I, 203–336. Es ist bereits früher darauf hingewiesen worden, Vgl. Risch, Prologe, 477. dass sich das Hypomnema hinsichtlich seiner Überlieferung in auffälliger Weise von den unstrittigen Prologtexten des Origenes abhebt: erscheint es doch in keiner derjenigen Psalmenkatenen, welche die umfangreichsten und besten Kommentarfragmente und Scholien wie auch die besseren Fassungen der Prologtexte des Origenes zu den Psalmen überliefern. So finden wir das Hypomnema weder unter den Prologtexten der Katene des Typs VI, welche Gilles Dorival die „Erste Palästinische Katene“ genannt hat, Vgl. dazu Dorival, Chaînes I, 115–232. Die Prologtexte dieser Katene umfassen alle von Achelis abgedruckten Texte, die an Origenes gehen, und sind höchstwahrscheinlich die Quelle dieser Texte für", + "candidate_score": 0.675795, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_47_49", + "bdc_text": "und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod . Marcian. 481 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_56", + "psc_text": "ληνῶν ἐπιγεγραμμένῳ καὶ αὐτῷ, πολλὰ θυσιαστήρια καὶ πλεῖστα σκηνώματα καὶ αὐλαὶ πολλαὶ θεσπίζονται· δι᾽ ὧν ἄντικρυς τὰ καθ᾽ ὅλης τῆς γῆς ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τοῦ θεοῦ ἱδρυμένα θυσιαστήρια δηλοῦται· ὅθεν καὶ αὐτὸς ὑπὲρ τῶν ληνῶν τὴν προγραφὴν περιέχει. Im Übrigen weist Pitra, der den Text zwar unter dem Namen des Eusebius, jedoch innerhalb der Origenes-Fragmente abdruckt, darauf hin, dass es sich, wenn der Text auf Origenes zurückgehen sollte, um ein haud leve testimonium für eine Universalkirche bereits im 3. Jahrhundert handelt (AS II, 458, Anm. zu Ps 8,1). Es ist offensichtlich, dass hier derselbe Autor seine Gedanken in anderen Worten darlegt. Dank der neuesten, überraschenden Entdeckung und Identifizierung von 29 Psalmen-Homilien des Origenes im Codex Monac. gr. 314 durch Marina Molin Pradel und Lorenzo Perrone Zu diesem erfreulichen Fund vgl. Molin Pradel, Novità, 16–40, und Perrone, Riscoprire, 41–58. können wir nun auch Auslegungen beider Autoren zu Ps 80 vergleichen. In", + "candidate_score": 0.674285, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_44_46", + "bdc_text": "Mit diesen Dialogen untermauert Gessner sein Verfahren. . Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_6", + "psc_text": "Vgl. Origenes, Catholica 7. Der Autor des Hypomnema beabsichtigt also offenbar keine erschöpfende bzw. durchgängige Behandlung aller Psalmen; vielmehr konzentriert er sich auf schwierige Überschriften, die er zum einen als prophetisch-allegorische Andeutungen auslegt (Abschnitte 1–5; vgl. 13), zum anderen historisch aus der Biographie Davids erklärt (Abschnitte 6. 8. 11. 15f.), bisweilen auch als spirituelle Anweisungen deutet (Abschnitte 7. 9f. 12). Daneben gilt sein besonderes Interesse den Gattungsbezeichnungen ψαλμός, ᾠδή und ὕμνος (Abschnitte 7. 12. 14–16). Allein die Frage nach dem Verhältnis zwischen der Anordnung der Psalmen und deren historischem Hintergrund, die im letzten Abschnitt des Hypomnema behandelt wird, betrifft den gesamten Psalter. Das Hypomnema hat keinen literarischen Rahmen. Es setzt unvermittelt ein und endet auch ohne besonderen Ausklang. Die Ausführungen sind meist resümierend und bieten wenig Diskursivität; nur in den Abschnitten 13, 15 und 17 geht der Autor auf abweichende Positionen ein. Ungeachtet dieser Auffälligkeiten ist das Hypo-mnema wahrscheinlich kein", + "candidate_score": 0.674192, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52_54", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_22", + "psc_text": "finden wir das Hypomnema weder unter den Prologtexten der Katene des Typs VI, welche Gilles Dorival die „Erste Palästinische Katene“ genannt hat, Vgl. dazu Dorival, Chaînes I, 115–232. Die Prologtexte dieser Katene umfassen alle von Achelis abgedruckten Texte, die an Origenes gehen, und sind höchstwahrscheinlich die Quelle dieser Texte für alle anderen Katenen, in denen sie enthalten sind; vgl. Risch, Prologe, 480. und die als einzige Katene Auszüge aus den originalen Kommentaren des Origenes enthält, Zu diesem Ergebnis kommt Dorival nach ausführlichen Analysen der Psalmenkatenen. Alle anderen Katenen beziehen ihr Material, sofern es die Psalmenkomentare des Origenes betrifft, aus dieser Katene und ihren Nachfahren. Vgl. Dorival, Chaînes V, 375f. noch unter denen des Typs VII, welcher neben Auszügen aus der „Zweiten Palästinischen Katene“ (einer Exzerpierung der Ersten Palästinischen Katene) die größte Sammlung von Scholien des Origenes bietet. Zu dieser Katene vgl. Dorival, Chaînes I, 232–301. Typ VII, von dem lediglich", + "candidate_score": 0.674155, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52_54", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_10", + "psc_text": "thematische Abschnitte: „Les titres des psaumes – Le Diapsalma – Le nom des psaumes – L’ordre des psaumes.“ Vgl. Nautin, Origène, 276f. Vor allem aber bestreitet Nautin die Integrität des Textes und sieht in der überlieferten Form des Hypomnema nur Bruchstücke („morceaux“), zwischen denen der Katenenautor Text ausgelassen habe. Dies ist jedoch nichts anderes als eine Vermutung, denn es gibt keinen sicheren Hinweis darauf, dass ein Katenist in den Text eingegriffen hätte. Nach Nautin wäre also das Hypomnema eine Epitome, was zwar in gewissem Maße die oben angedeutete selektive Behandlung der Überschriften erklären würde, jedoch als reine Spekulation angesehen werden muss. 2 Die Überlieferungslage Als entscheidendes Kriterium für die Zuschreibung des Hypomnema an Origenes galt bislang vor allem die eindeutige Autorenangabe in den Psalmenkatenen. Vgl. Rietz, Quaestiones, 18; Nautin, Origène, 276f. Daher soll zuerst die Überlieferungssituation des Textes besprochen werden. Der Text erscheint in folgenden Katenenhandschriften: – Vat. gr. 754", + "candidate_score": 0.673863, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_50_52", + "bdc_text": "Druck : Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_56", + "psc_text": "ληνῶν ἐπιγεγραμμένῳ καὶ αὐτῷ, πολλὰ θυσιαστήρια καὶ πλεῖστα σκηνώματα καὶ αὐλαὶ πολλαὶ θεσπίζονται· δι᾽ ὧν ἄντικρυς τὰ καθ᾽ ὅλης τῆς γῆς ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τοῦ θεοῦ ἱδρυμένα θυσιαστήρια δηλοῦται· ὅθεν καὶ αὐτὸς ὑπὲρ τῶν ληνῶν τὴν προγραφὴν περιέχει. Im Übrigen weist Pitra, der den Text zwar unter dem Namen des Eusebius, jedoch innerhalb der Origenes-Fragmente abdruckt, darauf hin, dass es sich, wenn der Text auf Origenes zurückgehen sollte, um ein haud leve testimonium für eine Universalkirche bereits im 3. Jahrhundert handelt (AS II, 458, Anm. zu Ps 8,1). Es ist offensichtlich, dass hier derselbe Autor seine Gedanken in anderen Worten darlegt. Dank der neuesten, überraschenden Entdeckung und Identifizierung von 29 Psalmen-Homilien des Origenes im Codex Monac. gr. 314 durch Marina Molin Pradel und Lorenzo Perrone Zu diesem erfreulichen Fund vgl. Molin Pradel, Novità, 16–40, und Perrone, Riscoprire, 41–58. können wir nun auch Auslegungen beider Autoren zu Ps 80 vergleichen. In", + "candidate_score": 0.673057, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_44_46", + "bdc_text": "Mit diesen Dialogen untermauert Gessner sein Verfahren. . Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_75", + "psc_text": "οἱ ψαλμοί. Catholica 5,3–6. Die Vermutung liegt nahe, dass es sich bei dem im Hypomnema τις und im Psalmenkommentar ἄλλος genannten Vorgänger des Eusebius um Origenes handelt. In ähnlich anonymer Form nimmt er im Isaias-Kommentar auf Origenes Bezug, um sich von ihm zu distanzieren; vgl. Hollerich, Exegetical Heritage, 543. Und damit ergibt sich endlich doch eine Verbindung zwischen dem Hypomnema und Origenes’ Prologen zum Psalter. Allerdings erweist sich das Hypomnema dabei, insbesondere wenn man die weiteren Ausführungen des Eusebius zum Thema hinzuzieht, als Beleg für eine (kritische) Rezeption des Origenes-Textes Interessanterweise sind die ersten Einzelpsalmen, die Origenes in diesem Text bespricht, genau die, mit denen das Hypomnema einsetzt, nämlich die ὑπὲρ τῶν ληνῶν überschriebenen Psalmen 8, 80 und 83, wobei sich Origenes gänzlich auf die Symbolik dieser Zahlen konzentriert (vgl. Catholica 4,4–11). Es wäre nicht ganz abwegig, anzunehmen, dass sich Eusebius im Hypomnema gerade mit diesem und möglicherweise weiteren Prologtexten", + "candidate_score": 0.672737, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_30_32", + "bdc_text": "non lanis quidem redimitum albis , nec unguento caput im-butum pretioso , Vgl. Herakleitos ( 1 . Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_64", + "psc_text": "Abweichungen unterstreichen jedoch eher das allgemeine Bild zahlreicher Bezüge zwischen Hypomnema und Psalmenkommentar des Eusebius, die bereits Rietz aufgezeigt hat, und die – ohne Vollständigkeit zu beanspruchen – auch in der folgenden Edition des Textes an den entsprechenden Stellen vermerkt sind. An dieser Stelle ist auch kurz auf die Überschrift des Ps 4 einzugehen. Diese führt das Hypomnema als Beispiel für die Formel ἐν ὕμνοις an und deutet sie als Hinweis auf den musikalischen Vortrag. Vgl. Hypomnema 16,5–10. Auffälligerweise weicht das Hypomnema hier vom textus receptus der Septuaginta ab, wo sich stattdessen ἐν ψαλμοῖς (ᾠδή) findet, wenngleich auch die Variante ἐν ὕμνοις (ψαλμός) überliefert ist. Auf letztere Variante bezieht sich nun Eusebius in seinem in direkter Tradition erhaltenen Kommentar zu Ps 60 (einem anderen Psalm, der ἐν ὕμνοις überschrieben ist), sodass dies für ihn zweifellos die korrekte Überschrift des Ps 4 ist. Vgl. Eusebius, In Ps. (Ps 60) PG 23,573D–574A.", + "candidate_score": 0.672168, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_44_46", + "bdc_text": "Mit diesen Dialogen untermauert Gessner sein Verfahren. . Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_47", + "psc_text": "diese Junktur sowie einmal δεισιδαίμων ἁπάτη). Damit dürfte klar sein, dass insbesondere diese Formel keinesfalls als Argument für die Autorschaft des Origenes in Anspruch genommen werden darf, wohl aber für die des Eusebius. 5 Inhaltliche Erwägungen Was über den Stil des Textes gesagt wurde, gilt ebenso für den Inhalt des Hypomnema. Auch hier lassen sich nicht nur wesentlich mehr, sondern auch klarere Bezüge zu Werken des Eusebius, insbesondere denen, welche die Psalmen kommentieren, herstellen als zu den erhaltenen Werken des Origenes. Dieser Tatsache trägt bereits Rietz Rechnung, der ausführlich nachweist, dass sich die Aussagen des Hypomnema zu den Überschriften der Psalmen in den Kommentaren des Eusebius zu den jeweiligen Psalmen wiederfinden, was Rietz allerdings als Beleg für eine umfangreiche Rezeption des vermeintlichen Origenes-Textes durch Eusebius auffasst. Vgl. Rietz, Quaestiones, 34–38. Es ist jedoch unwahrscheinlich, dass Eusebius in seinem Spätwerk Zur Spätdatierung des Psalmenkommentars vgl. Rondeau, Commentaires I, 66–69. 74f. wie", + "candidate_score": 0.671802, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45_47", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_1", + "psc_text": "Text eine andere Quellschrift zu vermuten als für die restlichen Texte. Vgl. Risch, Prologe, 486f., wo vermutet wurde, das Hypomnema könnte ein eigenständiger Vortrag gewesen sein. Gegen eine Einordnung als Homilie bemerkt allerdings bereits Nautin, dass Origenes in seinen Homilien die Namen der Übersetzer Aquila, Symmachus und Theodotion ansonsten nie erwähnt (Nautin, Origène, 277). Die Fortschritte im Verständnis der Psalmenkatenen Vor allem durch die intensive Forschungsarbeit Gilles Dorivals, deren Ergebnisse er in den Bänden: Dorival, Chaînes I–V vorgelegt hat. Wir möchten uns an dieser Stelle herzlich bei Herrn Prof. Gilles Dorival dafür bedanken, dass er uns das Manuskript des letzten Bandes bereits lange vor dessen Veröffentlichung zur Verfügung gestellt hat. und die gründliche Revision des darin überlieferten Prolog-Materials gaben den Anstoß, die Autorschaft des Origenes grundsätzlich infrage zu stellen. Wenngleich scheinbar starke und daher lange Zeit unwidersprochene Gründe für eine Zuweisung an Origenes vorgebracht wurden, Als maßgebliche Meinung ist hier", + "candidate_score": 0.671398, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32_34", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 . ut olim Homerum Vgl. z. B. Plato , De re publica , I 334 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_17", + "psc_text": "Maße für eine Zuschreibung an Eusebius. Weiterhin findet sich in einer noch nicht genannten Moskauer Handschrift wie auch in einigen der bereits oben aufgeführten Handschriften innerhalb einer anderen Makroform ein kurzer Auszug aus dem Hypomnema, der das Wort διάψαλμα erklärt. In der Edition des Textes Abschnitt 14. Bereits Rietz vermerkt, dass dieser Auszug im Ottob. 398 ein zweites Mal separat und zwar mit Zuweisung an Eusebius erscheint, jedoch messen weder er noch Nautin dieser Tatsache eine Bedeutung bei. Vgl. Rietz, Quaestiones, 17. 33, Anm. 16; Nautin, Origène, 277, Anm. 35. Es handelt sich um folgende Handschriften: – Mosq. GIM Sinod. gr. 194 (11. Jh., Typ XIIIa Die Klassifizierung durch Karo/Lietzmann ist insofern irreführend, als die Katene dieser Handschrift dieselbe ist wie die im Ottob. gr. 398 (Typ IV), vgl. Dorival, Chaînes IV, 262–297.), fol. 6r (Sigle: U) – Vat. Ottob. gr. 398, fol. 36v – Hieros. S. Crucis 1, fol.", + "candidate_score": 0.67117, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_44_46", + "bdc_text": "Mit diesen Dialogen untermauert Gessner sein Verfahren. . Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_14", + "psc_text": "Typenklassifizierung), fol. 10v–15v (Xm) In den sechs erstgenannten Handschriften trägt der Text die Überschrift Ὠριγένους ὑπόμνημα εἰς τοὺς ψαλμούς bzw. ὑπόμνημα Ὠριγένους εἰς τοὺς ψαλμούς. Er erscheint hier immer innerhalb einer Art Makroform aus Prologtexten, und zwar in Kombination mit drei kürzeren Texten, die Gregor von Nyssa zugeschrieben werden, und einem Auszug aus dem Hypomnestikon von Joseph dem Christen. In allen Handschriften mit Ausnahme des Ottob. 398 stimmt die Reihenfolge dieser Texte überein: zunächst die drei Texte von Gregor, dann das Hypomnema, gefolgt von Joseph. Im Ottob. 398 ist die Reihenfolge demgegenüber umgestellt; hier erscheint zunächst das Hypomnema, dann Joseph und darauf die Texte von Gregor. Dies spricht dafür, dass alle genannten Handschriften eben diese Makroform, innerhalb derer das Hypomnema erscheint, aus einer gemeinsamen Quelle schöpfen. Es ist davon auszugehen, dass der Text bereits in dieser Quelle Ὠριγένους ὑπόμνημα / ὑπόμνημα Ὠριγένους εἰς τοὺς ψαλμούς überschrieben war, wenngleich ein solcher", + "candidate_score": 0.670814, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_58_60", + "bdc_text": "„epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_72", + "psc_text": "im Jobeljahr, vorgeführt. Anders als im Hypomnema widerlegt jedoch Eusebius hier sogar diese Theorie mit dem Argument, dass die Zählung der Psalmen in Hebräischer Bibel und Septuaginta nicht übereinstimmen. Vgl. ebd., PG 23,601A–C = Z. 61–71 (S. 208). Er führt dagegen zwei alternative Gründe an, die er beide als möglich stehen lässt: zum einen dass die Anordnung inhaltlichen Kriterien geschuldet sei, Vgl. ebd., PG 23,601CD = Z. 72–82 (S. 208). zum anderen dass „Esra oder ein anderer der Propheten“ nach der Rückkehr aus dem Babylonischen Exil wie die anderen biblischen Bücher so auch die Psalmen gesammelt habe und sie in der Reihenfolge stünden, in der sie aufgefunden wurden. Vgl. ebd., PG 23,601D–604B = Z. 83–103 (S. 208. 210). Diese auffälligen Ähnlichkeiten in der Argumentationsstrategie sprechen erneut deutlich für die Zuschreibung des Hypomnema an Eusebius. Darüber hinaus jedoch lässt sich mit hoher Wahrscheinlichkeit sogar der von ihm nicht namentlich bezeichnete Verfechter", + "candidate_score": 0.670105, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45_47", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_3", + "psc_text": "und gegeneinander abgewogen werden; zum anderen soll gezeigt werden, dass mit einem unverstellten Blick auf den Text tatsächlich nichts näher liegt, als ihn Eusebius zuzuweisen. 1 Inhalt und Besonderheiten des Werks Das hauptsächliche Thema des Hypomnema sind die Überschriften der Psalmen. Die Wichtigkeit dieses Gegenstands für die spätantike christliche Exegese belegen die umfangreichen Arbeiten des Hesych von Jerusalem De titulis psalmorum (CPG 6552) und des Gregor von Nyssa In inscriptiones psalmorum (CPG 3155) wie auch kleinere Schriften des Eusebius, auf die unten genauer eingegangen wird. Auffälligerweise behandelt das Hypomnema besonders ausführlich Überschriften aus dem ersten und zweiten Drittel des Psalters (Ps 1–100), allerdings nur eine Auswahl; beispielsweise wird der Ausdruck συνέσεως (Ps 51,1 u.ö.) nicht berührt. Das letzte Drittel des Psalters (Ps 101–150) bleibt zur Gänze unberücksichtigt; so werden weder die Ausdrücke ᾠδὴ τῶν ἀναβαθμῶν (Ps 119–133) oder ἀλληλούϊα (Ps 110–118. 134f. 145–150) noch die auf historische Situationen verweisenden Überschriften", + "candidate_score": 0.669436, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51_53", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_11", + "psc_text": "muss. 2 Die Überlieferungslage Als entscheidendes Kriterium für die Zuschreibung des Hypomnema an Origenes galt bislang vor allem die eindeutige Autorenangabe in den Psalmenkatenen. Vgl. Rietz, Quaestiones, 18; Nautin, Origène, 276f. Daher soll zuerst die Überlieferungssituation des Textes besprochen werden. Der Text erscheint in folgenden Katenenhandschriften: – Vat. gr. 754 (10. Jh., Typ XIIIb Nach der Klassifizierung der Psalmenkatenen bei Karo/Lietzmann, Catalogus, 20–66. Die Klassifizierung durch Karo/Lietzmann ist allerdings durch Dorivals Ergebnisse zu den Beziehungen der verschiedenen Psalmenkatenen untereinander an vielen Stellen überholt. Bei den im Folgenden genannten Handschriften handelt es sich um gemischte bzw. komplexe Katenen, die jedoch miteinander eng verwandt sind, wobei die Katene des Vat. gr. 754 eine Schlüsselposition einnimmt. Vgl. dazu Dorival, Chaînes II, 342–347; ders., Chaînes III, 433–438; ders., Chaînes IV, 292–297 und 319–322. Allerdings hat der Text des Hypomnema im Vat. gr. 754 eine größere Lücke, bedingt durch den Verlust von zwei Folia.), fol.", + "candidate_score": 0.669228, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32_34", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 . ut olim Homerum Vgl. z. B. Plato , De re publica , I 334 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_66", + "psc_text": "Ps 4 konzentriert und die anderen Psalmen nur kurz anspricht. Genau dafür spricht auch eine Besonderheit in einer Handschrift der Ersten Palästinischen Katene, also derjenigen Katene, die aus den originalen Kommentaren schöpft. Hier wird die Überschrift gleich zweimal zitiert, und zwar mit Autorenangabe, wie sie ansonsten nur die Kommentarfragmente der Katene tragen: ωργ· (= Origenes) εἰς τὸ τέλος ἐν ψαλμοῖς ᾠδὴ τῷ Δα(υί)δ, und danach: ευς· (= Eusebius) εἰς τὸ τέλος ἐν ὕμνοις ψαλμὸς τῷ Δα(υί)δ. Bodl. Barocc. gr. 235, fol. 47v. Der Autor der Katene hat also sogar ausdrücklich vermerkt, dass Eusebius in seinem Kommentar die Variante zitierte, die auch das Hypomnema angibt, während Origenes an dieser Stelle den textus receptus der Septuaginta verwendete. Nach allem Gesagten dürfte klar sein, dass die zahlreichen Entsprechungen zwischen Hypomnema und eusebianischem Psalmenkommentar nicht als Argumente für die Autorschaft des Origenes in Anspruch genommen werden können, sondern unmissverständlich für eine Zuschreibung an Eusebius", + "candidate_score": 0.668999, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52_54", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_16", + "psc_text": "Hier erscheint das Hypomnema im Anschluss an drei echte Prologtexte des Eusebius, die auch im vorliegenden Band enthalten sind: De divisione, Periochae, Wie in den meisten uns bekannten Handschriften der Katenenüberlieferung folgt auf die Periochae ein Abschnitt περὶ τῶν ὠδῶν, in dem die Herkunft der Oden aufgelistet ist. Dieser Abschnitt stammt jedoch mit Sicherheit nicht von Eusebius, was sich bereits am Sprachgebrauch feststellen lässt. Vgl. dazu oben, S. 123f. De ordine. In der Handschrift ist lediglich der erste Text Eusebius zugeschrieben (ὑπόθεσις Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου εἰς τοὺς ψαλμούς), während die darauffolgenden Texte keine Zuschreibung tragen. Dieser Befund spricht in gewissem Maße für eine Zuschreibung an Eusebius. Weiterhin findet sich in einer noch nicht genannten Moskauer Handschrift wie auch in einigen der bereits oben aufgeführten Handschriften innerhalb einer anderen Makroform ein kurzer Auszug aus dem Hypomnema, der das Wort διάψαλμα erklärt. In der Edition des Textes Abschnitt 14. Bereits Rietz vermerkt,", + "candidate_score": 0.668465, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32_34", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 . ut olim Homerum Vgl. z. B. Plato , De re publica , I 334 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_1", + "psc_text": "Text eine andere Quellschrift zu vermuten als für die restlichen Texte. Vgl. Risch, Prologe, 486f., wo vermutet wurde, das Hypomnema könnte ein eigenständiger Vortrag gewesen sein. Gegen eine Einordnung als Homilie bemerkt allerdings bereits Nautin, dass Origenes in seinen Homilien die Namen der Übersetzer Aquila, Symmachus und Theodotion ansonsten nie erwähnt (Nautin, Origène, 277). Die Fortschritte im Verständnis der Psalmenkatenen Vor allem durch die intensive Forschungsarbeit Gilles Dorivals, deren Ergebnisse er in den Bänden: Dorival, Chaînes I–V vorgelegt hat. Wir möchten uns an dieser Stelle herzlich bei Herrn Prof. Gilles Dorival dafür bedanken, dass er uns das Manuskript des letzten Bandes bereits lange vor dessen Veröffentlichung zur Verfügung gestellt hat. und die gründliche Revision des darin überlieferten Prolog-Materials gaben den Anstoß, die Autorschaft des Origenes grundsätzlich infrage zu stellen. Wenngleich scheinbar starke und daher lange Zeit unwidersprochene Gründe für eine Zuweisung an Origenes vorgebracht wurden, Als maßgebliche Meinung ist hier", + "candidate_score": 0.668341, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32_34", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 . ut olim Homerum Vgl. z. B. Plato , De re publica , I 334 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_20", + "psc_text": "und ebenso überschrieben ist mit: τοῦ αὐτοῦ εἰς τὸ αὐτό (Mosq. 194, Ottob. 398), bzw. mit: τοῦ αὐτοῦ Εὐσεβίου εἰς τὸ διάψαλμα (Hieros. 1, Barocc. 223). Gemäß dieser Traditionslinie gilt also als Autor des Hypomnema eindeutig Eusebius. Natürlich soll hier nicht dafür plädiert werden, ihre Autorenzuweisung höher zu bewerten als die erstgenannte an Origenes, zumal die Varianten des Auszugs gegenüber dem Gesamttext des Hypomnema eindeutig sekundär sind. Es ist jedoch festzuhalten, dass der Befund hinsichtlich der Zuschreibung des Hypomnema in den Katenen jedenfalls nicht einstimmig die Autorschaft des Origenes an diesem Text belegt, was ein weiteres Mal bestätigt, dass Autorenangaben in den Katenen niemals ein sicheres Kriterium für die tatsächliche Herkunft der Fragmente sein können. Ein besonders eindrucksvolles Beispiel dafür sind die Scholien des Evagrius zu den Psalmen, die in großen Teilen der Katenenüberlieferung Origenes zugeschrieben werden. Vgl. dazu Rondeau, Commentaires I, 203–336. Es ist bereits früher darauf hingewiesen worden,", + "candidate_score": 0.667931, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52_54", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_11", + "psc_text": "muss. 2 Die Überlieferungslage Als entscheidendes Kriterium für die Zuschreibung des Hypomnema an Origenes galt bislang vor allem die eindeutige Autorenangabe in den Psalmenkatenen. Vgl. Rietz, Quaestiones, 18; Nautin, Origène, 276f. Daher soll zuerst die Überlieferungssituation des Textes besprochen werden. Der Text erscheint in folgenden Katenenhandschriften: – Vat. gr. 754 (10. Jh., Typ XIIIb Nach der Klassifizierung der Psalmenkatenen bei Karo/Lietzmann, Catalogus, 20–66. Die Klassifizierung durch Karo/Lietzmann ist allerdings durch Dorivals Ergebnisse zu den Beziehungen der verschiedenen Psalmenkatenen untereinander an vielen Stellen überholt. Bei den im Folgenden genannten Handschriften handelt es sich um gemischte bzw. komplexe Katenen, die jedoch miteinander eng verwandt sind, wobei die Katene des Vat. gr. 754 eine Schlüsselposition einnimmt. Vgl. dazu Dorival, Chaînes II, 342–347; ders., Chaînes III, 433–438; ders., Chaînes IV, 292–297 und 319–322. Allerdings hat der Text des Hypomnema im Vat. gr. 754 eine größere Lücke, bedingt durch den Verlust von zwei Folia.), fol.", + "candidate_score": 0.66731, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52_54", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_30", + "psc_text": "schon der Sprachgebrauch des Origenes, soweit er sich rekonstruieren lässt, dem widerspricht: Eine TLG-Abfrage des Lemmas ὑπόμνημα ergibt, dass Origenes das Wort in den im TLG verfügbaren Werken genau zweimal benutzt, davon nur einmal bezogen auf schriftliche Aufzeichnungen, nämlich die Evangelien, wobei er durch die Formulierung τὰ περὶ Ἰησοῦ ἐν γράμμασιν (!) ὑπομνήματα ausdrücklich auf die Schriftlichkeit dieser „Denkmäler“ hinweist. Vgl. Origenes, Cels. II 13 (143,17f. Koetschau). Darüber hinaus ist ein solcher Titel aus den frühen Werkverzeichnissen des Origenes nicht bekannt. Interessanterweise benutzt allerdings Eusebius das Wort ὑπόμνημα häufig in der Bedeutung „Lehrschrift, Auslegung (biblischer Bücher)“, beispielsweise in seinem berühmten Bericht über die Organisation der Arbeit des Origenes im sechsten Buch der Kirchengeschichte. Vgl. Eusebius, Hist. eccl. VI 23 (568,22f. und 570,7 Schwartz/Mommsen/Winkelmann). Doch selbst wenn Hilarius tatsächlich das Hypomnema unter eben diesem Titel gekannt und seine Instructio als eine Nachahmung des Textes konzipiert haben sollte, warum hätte er dann", + "candidate_score": 0.665959, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52_54", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_20", + "psc_text": "und ebenso überschrieben ist mit: τοῦ αὐτοῦ εἰς τὸ αὐτό (Mosq. 194, Ottob. 398), bzw. mit: τοῦ αὐτοῦ Εὐσεβίου εἰς τὸ διάψαλμα (Hieros. 1, Barocc. 223). Gemäß dieser Traditionslinie gilt also als Autor des Hypomnema eindeutig Eusebius. Natürlich soll hier nicht dafür plädiert werden, ihre Autorenzuweisung höher zu bewerten als die erstgenannte an Origenes, zumal die Varianten des Auszugs gegenüber dem Gesamttext des Hypomnema eindeutig sekundär sind. Es ist jedoch festzuhalten, dass der Befund hinsichtlich der Zuschreibung des Hypomnema in den Katenen jedenfalls nicht einstimmig die Autorschaft des Origenes an diesem Text belegt, was ein weiteres Mal bestätigt, dass Autorenangaben in den Katenen niemals ein sicheres Kriterium für die tatsächliche Herkunft der Fragmente sein können. Ein besonders eindrucksvolles Beispiel dafür sind die Scholien des Evagrius zu den Psalmen, die in großen Teilen der Katenenüberlieferung Origenes zugeschrieben werden. Vgl. dazu Rondeau, Commentaires I, 203–336. Es ist bereits früher darauf hingewiesen worden,", + "candidate_score": 0.665414, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52_54", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_1", + "psc_text": "Text eine andere Quellschrift zu vermuten als für die restlichen Texte. Vgl. Risch, Prologe, 486f., wo vermutet wurde, das Hypomnema könnte ein eigenständiger Vortrag gewesen sein. Gegen eine Einordnung als Homilie bemerkt allerdings bereits Nautin, dass Origenes in seinen Homilien die Namen der Übersetzer Aquila, Symmachus und Theodotion ansonsten nie erwähnt (Nautin, Origène, 277). Die Fortschritte im Verständnis der Psalmenkatenen Vor allem durch die intensive Forschungsarbeit Gilles Dorivals, deren Ergebnisse er in den Bänden: Dorival, Chaînes I–V vorgelegt hat. Wir möchten uns an dieser Stelle herzlich bei Herrn Prof. Gilles Dorival dafür bedanken, dass er uns das Manuskript des letzten Bandes bereits lange vor dessen Veröffentlichung zur Verfügung gestellt hat. und die gründliche Revision des darin überlieferten Prolog-Materials gaben den Anstoß, die Autorschaft des Origenes grundsätzlich infrage zu stellen. Wenngleich scheinbar starke und daher lange Zeit unwidersprochene Gründe für eine Zuweisung an Origenes vorgebracht wurden, Als maßgebliche Meinung ist hier", + "candidate_score": 0.665001, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45_47", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_22", + "psc_text": "finden wir das Hypomnema weder unter den Prologtexten der Katene des Typs VI, welche Gilles Dorival die „Erste Palästinische Katene“ genannt hat, Vgl. dazu Dorival, Chaînes I, 115–232. Die Prologtexte dieser Katene umfassen alle von Achelis abgedruckten Texte, die an Origenes gehen, und sind höchstwahrscheinlich die Quelle dieser Texte für alle anderen Katenen, in denen sie enthalten sind; vgl. Risch, Prologe, 480. und die als einzige Katene Auszüge aus den originalen Kommentaren des Origenes enthält, Zu diesem Ergebnis kommt Dorival nach ausführlichen Analysen der Psalmenkatenen. Alle anderen Katenen beziehen ihr Material, sofern es die Psalmenkomentare des Origenes betrifft, aus dieser Katene und ihren Nachfahren. Vgl. Dorival, Chaînes V, 375f. noch unter denen des Typs VII, welcher neben Auszügen aus der „Zweiten Palästinischen Katene“ (einer Exzerpierung der Ersten Palästinischen Katene) die größte Sammlung von Scholien des Origenes bietet. Zu dieser Katene vgl. Dorival, Chaînes I, 232–301. Typ VII, von dem lediglich", + "candidate_score": 0.664957, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51_53", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_22", + "psc_text": "finden wir das Hypomnema weder unter den Prologtexten der Katene des Typs VI, welche Gilles Dorival die „Erste Palästinische Katene“ genannt hat, Vgl. dazu Dorival, Chaînes I, 115–232. Die Prologtexte dieser Katene umfassen alle von Achelis abgedruckten Texte, die an Origenes gehen, und sind höchstwahrscheinlich die Quelle dieser Texte für alle anderen Katenen, in denen sie enthalten sind; vgl. Risch, Prologe, 480. und die als einzige Katene Auszüge aus den originalen Kommentaren des Origenes enthält, Zu diesem Ergebnis kommt Dorival nach ausführlichen Analysen der Psalmenkatenen. Alle anderen Katenen beziehen ihr Material, sofern es die Psalmenkomentare des Origenes betrifft, aus dieser Katene und ihren Nachfahren. Vgl. Dorival, Chaînes V, 375f. noch unter denen des Typs VII, welcher neben Auszügen aus der „Zweiten Palästinischen Katene“ (einer Exzerpierung der Ersten Palästinischen Katene) die größte Sammlung von Scholien des Origenes bietet. Zu dieser Katene vgl. Dorival, Chaînes I, 232–301. Typ VII, von dem lediglich", + "candidate_score": 0.664854, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51_53", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_20", + "psc_text": "und ebenso überschrieben ist mit: τοῦ αὐτοῦ εἰς τὸ αὐτό (Mosq. 194, Ottob. 398), bzw. mit: τοῦ αὐτοῦ Εὐσεβίου εἰς τὸ διάψαλμα (Hieros. 1, Barocc. 223). Gemäß dieser Traditionslinie gilt also als Autor des Hypomnema eindeutig Eusebius. Natürlich soll hier nicht dafür plädiert werden, ihre Autorenzuweisung höher zu bewerten als die erstgenannte an Origenes, zumal die Varianten des Auszugs gegenüber dem Gesamttext des Hypomnema eindeutig sekundär sind. Es ist jedoch festzuhalten, dass der Befund hinsichtlich der Zuschreibung des Hypomnema in den Katenen jedenfalls nicht einstimmig die Autorschaft des Origenes an diesem Text belegt, was ein weiteres Mal bestätigt, dass Autorenangaben in den Katenen niemals ein sicheres Kriterium für die tatsächliche Herkunft der Fragmente sein können. Ein besonders eindrucksvolles Beispiel dafür sind die Scholien des Evagrius zu den Psalmen, die in großen Teilen der Katenenüberlieferung Origenes zugeschrieben werden. Vgl. dazu Rondeau, Commentaires I, 203–336. Es ist bereits früher darauf hingewiesen worden,", + "candidate_score": 0.664743, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45_47", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_5", + "psc_text": "ψαλμὸς ᾠδῆς und einer Liste von Davidpsalmen. Die Texte sind im Anhang nach Edition und Übersetzung des Hypomnema in diplomatischer Abschrift abgedruckt. Vor allem aufgrund des völlig abweichenden Duktus des ersten dieser Texte ist jedoch davon auszugehen, dass sie keine Fortsetzung des Hypomnema darstellen, auch wenn sie genau die Themen behandeln, die das Hypomnema ausspart. Auch ist der mittlere Teil, also die Erklärung der Begriffe ψαλμός, ᾠδή, ψαλμὸς ᾠδῆς (und ᾠδὴ ψαλμοῦ), aus anderen Katenen mit Zuschreibung an Eusebius bekannt. Es handelt sich dabei allerdings eben nicht um Texte von Eusebius, sondern um redigierte Auszüge aus den Catholica des Origenes. Vgl. Origenes, Catholica 7. Der Autor des Hypomnema beabsichtigt also offenbar keine erschöpfende bzw. durchgängige Behandlung aller Psalmen; vielmehr konzentriert er sich auf schwierige Überschriften, die er zum einen als prophetisch-allegorische Andeutungen auslegt (Abschnitte 1–5; vgl. 13), zum anderen historisch aus der Biographie Davids erklärt (Abschnitte 6. 8. 11. 15f.),", + "candidate_score": 0.664061, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_59_61", + "bdc_text": "“Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_67", + "psc_text": "auch das Hypomnema angibt, während Origenes an dieser Stelle den textus receptus der Septuaginta verwendete. Nach allem Gesagten dürfte klar sein, dass die zahlreichen Entsprechungen zwischen Hypomnema und eusebianischem Psalmenkommentar nicht als Argumente für die Autorschaft des Origenes in Anspruch genommen werden können, sondern unmissverständlich für eine Zuschreibung an Eusebius sprechen. 6 Bezugnahmen des Hypomnema auf Origenes Origenes lässt sich nach allem bis hierhin Ausgeführten als Autor des Hypomnema nicht halten; dagegen scheint das Werk an zwei Stellen, an denen die Aussagen eines anonymen τις referiert werden, auf seine Schriften Bezug zu nehmen. In beiden Fällen nämlich lässt sich die vorgetragene Position aus echten Prologtexten von Origenes belegen, was zwar eine unmittelbare Beziehung nicht zweifelsfrei beweisen kann, aber doch als starkes Indiz für einen inhaltlichen Zusammenhang gewertet werden muss. Abschnitt 15 setzt sich mit einer eigenwilligen Erklärung des Terminus ψαλμός auseinander, die zuerst Origenes bei der Besprechung der verschiedenen Gattungen", + "candidate_score": 0.662292, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52_54", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_3", + "psc_text": "und gegeneinander abgewogen werden; zum anderen soll gezeigt werden, dass mit einem unverstellten Blick auf den Text tatsächlich nichts näher liegt, als ihn Eusebius zuzuweisen. 1 Inhalt und Besonderheiten des Werks Das hauptsächliche Thema des Hypomnema sind die Überschriften der Psalmen. Die Wichtigkeit dieses Gegenstands für die spätantike christliche Exegese belegen die umfangreichen Arbeiten des Hesych von Jerusalem De titulis psalmorum (CPG 6552) und des Gregor von Nyssa In inscriptiones psalmorum (CPG 3155) wie auch kleinere Schriften des Eusebius, auf die unten genauer eingegangen wird. Auffälligerweise behandelt das Hypomnema besonders ausführlich Überschriften aus dem ersten und zweiten Drittel des Psalters (Ps 1–100), allerdings nur eine Auswahl; beispielsweise wird der Ausdruck συνέσεως (Ps 51,1 u.ö.) nicht berührt. Das letzte Drittel des Psalters (Ps 101–150) bleibt zur Gänze unberücksichtigt; so werden weder die Ausdrücke ᾠδὴ τῶν ἀναβαθμῶν (Ps 119–133) oder ἀλληλούϊα (Ps 110–118. 134f. 145–150) noch die auf historische Situationen verweisenden Überschriften", + "candidate_score": 0.662284, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_50_52", + "bdc_text": "Druck : Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_16", + "psc_text": "Hier erscheint das Hypomnema im Anschluss an drei echte Prologtexte des Eusebius, die auch im vorliegenden Band enthalten sind: De divisione, Periochae, Wie in den meisten uns bekannten Handschriften der Katenenüberlieferung folgt auf die Periochae ein Abschnitt περὶ τῶν ὠδῶν, in dem die Herkunft der Oden aufgelistet ist. Dieser Abschnitt stammt jedoch mit Sicherheit nicht von Eusebius, was sich bereits am Sprachgebrauch feststellen lässt. Vgl. dazu oben, S. 123f. De ordine. In der Handschrift ist lediglich der erste Text Eusebius zugeschrieben (ὑπόθεσις Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου εἰς τοὺς ψαλμούς), während die darauffolgenden Texte keine Zuschreibung tragen. Dieser Befund spricht in gewissem Maße für eine Zuschreibung an Eusebius. Weiterhin findet sich in einer noch nicht genannten Moskauer Handschrift wie auch in einigen der bereits oben aufgeführten Handschriften innerhalb einer anderen Makroform ein kurzer Auszug aus dem Hypomnema, der das Wort διάψαλμα erklärt. In der Edition des Textes Abschnitt 14. Bereits Rietz vermerkt,", + "candidate_score": 0.662115, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_15", + "psc_text": "und darauf die Texte von Gregor. Dies spricht dafür, dass alle genannten Handschriften eben diese Makroform, innerhalb derer das Hypomnema erscheint, aus einer gemeinsamen Quelle schöpfen. Es ist davon auszugehen, dass der Text bereits in dieser Quelle Ὠριγένους ὑπόμνημα / ὑπόμνημα Ὠριγένους εἰς τοὺς ψαλμούς überschrieben war, wenngleich ein solcher Titel, selbst wenn er inhaltlich korrekt sein sollte, wahrscheinlich ein sekundäres Element darstellt. Siehe dazu unten, S. 224f. Somit haben wir es bei diesen sechs Handschriften mit einem einzigen Traditionsstrang zu tun, der den Text Origenes zuweist. Der bereits mehrfach genannte Vat. gr. 342 stellt demgegenüber eine eigene Traditionslinie dar. Hier erscheint das Hypomnema im Anschluss an drei echte Prologtexte des Eusebius, die auch im vorliegenden Band enthalten sind: De divisione, Periochae, Wie in den meisten uns bekannten Handschriften der Katenenüberlieferung folgt auf die Periochae ein Abschnitt περὶ τῶν ὠδῶν, in dem die Herkunft der Oden aufgelistet ist. Dieser Abschnitt", + "candidate_score": 0.661979, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52_54", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_15", + "psc_text": "und darauf die Texte von Gregor. Dies spricht dafür, dass alle genannten Handschriften eben diese Makroform, innerhalb derer das Hypomnema erscheint, aus einer gemeinsamen Quelle schöpfen. Es ist davon auszugehen, dass der Text bereits in dieser Quelle Ὠριγένους ὑπόμνημα / ὑπόμνημα Ὠριγένους εἰς τοὺς ψαλμούς überschrieben war, wenngleich ein solcher Titel, selbst wenn er inhaltlich korrekt sein sollte, wahrscheinlich ein sekundäres Element darstellt. Siehe dazu unten, S. 224f. Somit haben wir es bei diesen sechs Handschriften mit einem einzigen Traditionsstrang zu tun, der den Text Origenes zuweist. Der bereits mehrfach genannte Vat. gr. 342 stellt demgegenüber eine eigene Traditionslinie dar. Hier erscheint das Hypomnema im Anschluss an drei echte Prologtexte des Eusebius, die auch im vorliegenden Band enthalten sind: De divisione, Periochae, Wie in den meisten uns bekannten Handschriften der Katenenüberlieferung folgt auf die Periochae ein Abschnitt περὶ τῶν ὠδῶν, in dem die Herkunft der Oden aufgelistet ist. Dieser Abschnitt", + "candidate_score": 0.660776, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_21", + "psc_text": "in den Katenen niemals ein sicheres Kriterium für die tatsächliche Herkunft der Fragmente sein können. Ein besonders eindrucksvolles Beispiel dafür sind die Scholien des Evagrius zu den Psalmen, die in großen Teilen der Katenenüberlieferung Origenes zugeschrieben werden. Vgl. dazu Rondeau, Commentaires I, 203–336. Es ist bereits früher darauf hingewiesen worden, Vgl. Risch, Prologe, 477. dass sich das Hypomnema hinsichtlich seiner Überlieferung in auffälliger Weise von den unstrittigen Prologtexten des Origenes abhebt: erscheint es doch in keiner derjenigen Psalmenkatenen, welche die umfangreichsten und besten Kommentarfragmente und Scholien wie auch die besseren Fassungen der Prologtexte des Origenes zu den Psalmen überliefern. So finden wir das Hypomnema weder unter den Prologtexten der Katene des Typs VI, welche Gilles Dorival die „Erste Palästinische Katene“ genannt hat, Vgl. dazu Dorival, Chaînes I, 115–232. Die Prologtexte dieser Katene umfassen alle von Achelis abgedruckten Texte, die an Origenes gehen, und sind höchstwahrscheinlich die Quelle dieser Texte für", + "candidate_score": 0.659093, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_16", + "psc_text": "Hier erscheint das Hypomnema im Anschluss an drei echte Prologtexte des Eusebius, die auch im vorliegenden Band enthalten sind: De divisione, Periochae, Wie in den meisten uns bekannten Handschriften der Katenenüberlieferung folgt auf die Periochae ein Abschnitt περὶ τῶν ὠδῶν, in dem die Herkunft der Oden aufgelistet ist. Dieser Abschnitt stammt jedoch mit Sicherheit nicht von Eusebius, was sich bereits am Sprachgebrauch feststellen lässt. Vgl. dazu oben, S. 123f. De ordine. In der Handschrift ist lediglich der erste Text Eusebius zugeschrieben (ὑπόθεσις Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου εἰς τοὺς ψαλμούς), während die darauffolgenden Texte keine Zuschreibung tragen. Dieser Befund spricht in gewissem Maße für eine Zuschreibung an Eusebius. Weiterhin findet sich in einer noch nicht genannten Moskauer Handschrift wie auch in einigen der bereits oben aufgeführten Handschriften innerhalb einer anderen Makroform ein kurzer Auszug aus dem Hypomnema, der das Wort διάψαλμα erklärt. In der Edition des Textes Abschnitt 14. Bereits Rietz vermerkt,", + "candidate_score": 0.658224, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_16", + "psc_text": "Hier erscheint das Hypomnema im Anschluss an drei echte Prologtexte des Eusebius, die auch im vorliegenden Band enthalten sind: De divisione, Periochae, Wie in den meisten uns bekannten Handschriften der Katenenüberlieferung folgt auf die Periochae ein Abschnitt περὶ τῶν ὠδῶν, in dem die Herkunft der Oden aufgelistet ist. Dieser Abschnitt stammt jedoch mit Sicherheit nicht von Eusebius, was sich bereits am Sprachgebrauch feststellen lässt. Vgl. dazu oben, S. 123f. De ordine. In der Handschrift ist lediglich der erste Text Eusebius zugeschrieben (ὑπόθεσις Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου εἰς τοὺς ψαλμούς), während die darauffolgenden Texte keine Zuschreibung tragen. Dieser Befund spricht in gewissem Maße für eine Zuschreibung an Eusebius. Weiterhin findet sich in einer noch nicht genannten Moskauer Handschrift wie auch in einigen der bereits oben aufgeführten Handschriften innerhalb einer anderen Makroform ein kurzer Auszug aus dem Hypomnema, der das Wort διάψαλμα erklärt. In der Edition des Textes Abschnitt 14. Bereits Rietz vermerkt,", + "candidate_score": 0.657766, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_22", + "psc_text": "finden wir das Hypomnema weder unter den Prologtexten der Katene des Typs VI, welche Gilles Dorival die „Erste Palästinische Katene“ genannt hat, Vgl. dazu Dorival, Chaînes I, 115–232. Die Prologtexte dieser Katene umfassen alle von Achelis abgedruckten Texte, die an Origenes gehen, und sind höchstwahrscheinlich die Quelle dieser Texte für alle anderen Katenen, in denen sie enthalten sind; vgl. Risch, Prologe, 480. und die als einzige Katene Auszüge aus den originalen Kommentaren des Origenes enthält, Zu diesem Ergebnis kommt Dorival nach ausführlichen Analysen der Psalmenkatenen. Alle anderen Katenen beziehen ihr Material, sofern es die Psalmenkomentare des Origenes betrifft, aus dieser Katene und ihren Nachfahren. Vgl. Dorival, Chaînes V, 375f. noch unter denen des Typs VII, welcher neben Auszügen aus der „Zweiten Palästinischen Katene“ (einer Exzerpierung der Ersten Palästinischen Katene) die größte Sammlung von Scholien des Origenes bietet. Zu dieser Katene vgl. Dorival, Chaînes I, 232–301. Typ VII, von dem lediglich", + "candidate_score": 0.656711, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_48_50", + "bdc_text": "das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod . Marcian. 481 ) ; Druck :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_56", + "psc_text": "ληνῶν ἐπιγεγραμμένῳ καὶ αὐτῷ, πολλὰ θυσιαστήρια καὶ πλεῖστα σκηνώματα καὶ αὐλαὶ πολλαὶ θεσπίζονται· δι᾽ ὧν ἄντικρυς τὰ καθ᾽ ὅλης τῆς γῆς ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τοῦ θεοῦ ἱδρυμένα θυσιαστήρια δηλοῦται· ὅθεν καὶ αὐτὸς ὑπὲρ τῶν ληνῶν τὴν προγραφὴν περιέχει. Im Übrigen weist Pitra, der den Text zwar unter dem Namen des Eusebius, jedoch innerhalb der Origenes-Fragmente abdruckt, darauf hin, dass es sich, wenn der Text auf Origenes zurückgehen sollte, um ein haud leve testimonium für eine Universalkirche bereits im 3. Jahrhundert handelt (AS II, 458, Anm. zu Ps 8,1). Es ist offensichtlich, dass hier derselbe Autor seine Gedanken in anderen Worten darlegt. Dank der neuesten, überraschenden Entdeckung und Identifizierung von 29 Psalmen-Homilien des Origenes im Codex Monac. gr. 314 durch Marina Molin Pradel und Lorenzo Perrone Zu diesem erfreulichen Fund vgl. Molin Pradel, Novità, 16–40, und Perrone, Riscoprire, 41–58. können wir nun auch Auslegungen beider Autoren zu Ps 80 vergleichen. In", + "candidate_score": 0.656286, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_10", + "psc_text": "thematische Abschnitte: „Les titres des psaumes – Le Diapsalma – Le nom des psaumes – L’ordre des psaumes.“ Vgl. Nautin, Origène, 276f. Vor allem aber bestreitet Nautin die Integrität des Textes und sieht in der überlieferten Form des Hypomnema nur Bruchstücke („morceaux“), zwischen denen der Katenenautor Text ausgelassen habe. Dies ist jedoch nichts anderes als eine Vermutung, denn es gibt keinen sicheren Hinweis darauf, dass ein Katenist in den Text eingegriffen hätte. Nach Nautin wäre also das Hypomnema eine Epitome, was zwar in gewissem Maße die oben angedeutete selektive Behandlung der Überschriften erklären würde, jedoch als reine Spekulation angesehen werden muss. 2 Die Überlieferungslage Als entscheidendes Kriterium für die Zuschreibung des Hypomnema an Origenes galt bislang vor allem die eindeutige Autorenangabe in den Psalmenkatenen. Vgl. Rietz, Quaestiones, 18; Nautin, Origène, 276f. Daher soll zuerst die Überlieferungssituation des Textes besprochen werden. Der Text erscheint in folgenden Katenenhandschriften: – Vat. gr. 754", + "candidate_score": 0.654963, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_56", + "psc_text": "ληνῶν ἐπιγεγραμμένῳ καὶ αὐτῷ, πολλὰ θυσιαστήρια καὶ πλεῖστα σκηνώματα καὶ αὐλαὶ πολλαὶ θεσπίζονται· δι᾽ ὧν ἄντικρυς τὰ καθ᾽ ὅλης τῆς γῆς ἐν ταῖς ἐκκλησίαις τοῦ θεοῦ ἱδρυμένα θυσιαστήρια δηλοῦται· ὅθεν καὶ αὐτὸς ὑπὲρ τῶν ληνῶν τὴν προγραφὴν περιέχει. Im Übrigen weist Pitra, der den Text zwar unter dem Namen des Eusebius, jedoch innerhalb der Origenes-Fragmente abdruckt, darauf hin, dass es sich, wenn der Text auf Origenes zurückgehen sollte, um ein haud leve testimonium für eine Universalkirche bereits im 3. Jahrhundert handelt (AS II, 458, Anm. zu Ps 8,1). Es ist offensichtlich, dass hier derselbe Autor seine Gedanken in anderen Worten darlegt. Dank der neuesten, überraschenden Entdeckung und Identifizierung von 29 Psalmen-Homilien des Origenes im Codex Monac. gr. 314 durch Marina Molin Pradel und Lorenzo Perrone Zu diesem erfreulichen Fund vgl. Molin Pradel, Novità, 16–40, und Perrone, Riscoprire, 41–58. können wir nun auch Auslegungen beider Autoren zu Ps 80 vergleichen. In", + "candidate_score": 0.653397, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46_48", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_16", + "psc_text": "Hier erscheint das Hypomnema im Anschluss an drei echte Prologtexte des Eusebius, die auch im vorliegenden Band enthalten sind: De divisione, Periochae, Wie in den meisten uns bekannten Handschriften der Katenenüberlieferung folgt auf die Periochae ein Abschnitt περὶ τῶν ὠδῶν, in dem die Herkunft der Oden aufgelistet ist. Dieser Abschnitt stammt jedoch mit Sicherheit nicht von Eusebius, was sich bereits am Sprachgebrauch feststellen lässt. Vgl. dazu oben, S. 123f. De ordine. In der Handschrift ist lediglich der erste Text Eusebius zugeschrieben (ὑπόθεσις Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου εἰς τοὺς ψαλμούς), während die darauffolgenden Texte keine Zuschreibung tragen. Dieser Befund spricht in gewissem Maße für eine Zuschreibung an Eusebius. Weiterhin findet sich in einer noch nicht genannten Moskauer Handschrift wie auch in einigen der bereits oben aufgeführten Handschriften innerhalb einer anderen Makroform ein kurzer Auszug aus dem Hypomnema, der das Wort διάψαλμα erklärt. In der Edition des Textes Abschnitt 14. Bereits Rietz vermerkt,", + "candidate_score": 0.652364, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46_48", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_11", + "psc_text": "muss. 2 Die Überlieferungslage Als entscheidendes Kriterium für die Zuschreibung des Hypomnema an Origenes galt bislang vor allem die eindeutige Autorenangabe in den Psalmenkatenen. Vgl. Rietz, Quaestiones, 18; Nautin, Origène, 276f. Daher soll zuerst die Überlieferungssituation des Textes besprochen werden. Der Text erscheint in folgenden Katenenhandschriften: – Vat. gr. 754 (10. Jh., Typ XIIIb Nach der Klassifizierung der Psalmenkatenen bei Karo/Lietzmann, Catalogus, 20–66. Die Klassifizierung durch Karo/Lietzmann ist allerdings durch Dorivals Ergebnisse zu den Beziehungen der verschiedenen Psalmenkatenen untereinander an vielen Stellen überholt. Bei den im Folgenden genannten Handschriften handelt es sich um gemischte bzw. komplexe Katenen, die jedoch miteinander eng verwandt sind, wobei die Katene des Vat. gr. 754 eine Schlüsselposition einnimmt. Vgl. dazu Dorival, Chaînes II, 342–347; ders., Chaînes III, 433–438; ders., Chaînes IV, 292–297 und 319–322. Allerdings hat der Text des Hypomnema im Vat. gr. 754 eine größere Lücke, bedingt durch den Verlust von zwei Folia.), fol.", + "candidate_score": 0.652286, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_1", + "psc_text": "Text eine andere Quellschrift zu vermuten als für die restlichen Texte. Vgl. Risch, Prologe, 486f., wo vermutet wurde, das Hypomnema könnte ein eigenständiger Vortrag gewesen sein. Gegen eine Einordnung als Homilie bemerkt allerdings bereits Nautin, dass Origenes in seinen Homilien die Namen der Übersetzer Aquila, Symmachus und Theodotion ansonsten nie erwähnt (Nautin, Origène, 277). Die Fortschritte im Verständnis der Psalmenkatenen Vor allem durch die intensive Forschungsarbeit Gilles Dorivals, deren Ergebnisse er in den Bänden: Dorival, Chaînes I–V vorgelegt hat. Wir möchten uns an dieser Stelle herzlich bei Herrn Prof. Gilles Dorival dafür bedanken, dass er uns das Manuskript des letzten Bandes bereits lange vor dessen Veröffentlichung zur Verfügung gestellt hat. und die gründliche Revision des darin überlieferten Prolog-Materials gaben den Anstoß, die Autorschaft des Origenes grundsätzlich infrage zu stellen. Wenngleich scheinbar starke und daher lange Zeit unwidersprochene Gründe für eine Zuweisung an Origenes vorgebracht wurden, Als maßgebliche Meinung ist hier", + "candidate_score": 0.651061, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_58", + "bdc_text": "„epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_117", + "psc_text": "ποιεῖσθαι, ὡς διὰ ταῦτα μὴ τοῖς χρόνοις ἐξηκολουθηκέναι τὴν τῶν ψαλμῶν τάξιν, ἀλλὰ τῇ τῶν ἀριθμῶν δυνάμει. Ἕτερος δ’ ἂν εἴποι, μηδὲν μὲν τοιοῦτο περίεργον περιέχειν τὴν βίβλον, ἁπλῆν δὲ συναγωγὴν κατὰ τὸ αὐτὸ ᾠδῶν ὁμοῦ καὶ ψαλμῶν καὶ τῶν λοιπῶν σποράδην ἀναγεγραμμένων ἤτοι Ἔσδρα καὶ ταῦτα μετὰ τῶν ἄλλων γραφῶν ἀπομνημονεύσαντος ἢ καὶ τῶν παρ’ Ἑβραίοις παλαιῶν σοφῶν κατὰ τὸ προσπεσὸν ἑκάστου τῇ μνήμῃ συλλεξαμένων τοὺς ἐμφερομένους ὡς ἔτυχέν τε τὴν ἔκθεσιν αὐτῶν ἁπλουστέρᾳ διανοίᾳ πεποιημένων.", + "candidate_score": 0.649028, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_48_50", + "bdc_text": "das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod . Marcian. 481 ) ; Druck :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_18", + "psc_text": "gr. 194 (11. Jh., Typ XIIIa Die Klassifizierung durch Karo/Lietzmann ist insofern irreführend, als die Katene dieser Handschrift dieselbe ist wie die im Ottob. gr. 398 (Typ IV), vgl. Dorival, Chaînes IV, 262–297.), fol. 6r (Sigle: U) – Vat. Ottob. gr. 398, fol. 36v – Hieros. S. Crucis 1, fol. 18r – Bodl. Barocc. gr. 223, fol. 23v–24r – Vat. Borg. gr. 2, fol. 32v Die entsprechende Makroform, in die dieser Auszug eingebunden ist, erscheint in allen genannten Handschriften in der gleichen Formation und umfasst folgende Exzerpte: – Eusebius, Didascalia, die in den Handschriften (bis auf Borg. 2, wo für diese Makroform alle Überschriften fehlen) übereinstimmend überschrieben ist: Ἱππολύτου ἐπισκόπου Ῥώμης ὑπόθεσις διηγήσεως εἰς τοὺς ψαλμούς. Aufgrund dieser Zuschreibung erscheint der Text als Fragment VI in der Hippolyt-Edition von Achelis, der ihn jedoch an Eusebius zurückgibt. Devreesse bestätigt die Zuschreibung an Eusebius, vgl. Devreesse, Commentateurs, 145. – einen Auszug aus", + "candidate_score": 0.648566, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_47_49", + "bdc_text": "und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod . Marcian. 481 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_11", + "psc_text": "muss. 2 Die Überlieferungslage Als entscheidendes Kriterium für die Zuschreibung des Hypomnema an Origenes galt bislang vor allem die eindeutige Autorenangabe in den Psalmenkatenen. Vgl. Rietz, Quaestiones, 18; Nautin, Origène, 276f. Daher soll zuerst die Überlieferungssituation des Textes besprochen werden. Der Text erscheint in folgenden Katenenhandschriften: – Vat. gr. 754 (10. Jh., Typ XIIIb Nach der Klassifizierung der Psalmenkatenen bei Karo/Lietzmann, Catalogus, 20–66. Die Klassifizierung durch Karo/Lietzmann ist allerdings durch Dorivals Ergebnisse zu den Beziehungen der verschiedenen Psalmenkatenen untereinander an vielen Stellen überholt. Bei den im Folgenden genannten Handschriften handelt es sich um gemischte bzw. komplexe Katenen, die jedoch miteinander eng verwandt sind, wobei die Katene des Vat. gr. 754 eine Schlüsselposition einnimmt. Vgl. dazu Dorival, Chaînes II, 342–347; ders., Chaînes III, 433–438; ders., Chaînes IV, 292–297 und 319–322. Allerdings hat der Text des Hypomnema im Vat. gr. 754 eine größere Lücke, bedingt durch den Verlust von zwei Folia.), fol.", + "candidate_score": 0.648198, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46_48", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_5", + "psc_text": "ψαλμὸς ᾠδῆς und einer Liste von Davidpsalmen. Die Texte sind im Anhang nach Edition und Übersetzung des Hypomnema in diplomatischer Abschrift abgedruckt. Vor allem aufgrund des völlig abweichenden Duktus des ersten dieser Texte ist jedoch davon auszugehen, dass sie keine Fortsetzung des Hypomnema darstellen, auch wenn sie genau die Themen behandeln, die das Hypomnema ausspart. Auch ist der mittlere Teil, also die Erklärung der Begriffe ψαλμός, ᾠδή, ψαλμὸς ᾠδῆς (und ᾠδὴ ψαλμοῦ), aus anderen Katenen mit Zuschreibung an Eusebius bekannt. Es handelt sich dabei allerdings eben nicht um Texte von Eusebius, sondern um redigierte Auszüge aus den Catholica des Origenes. Vgl. Origenes, Catholica 7. Der Autor des Hypomnema beabsichtigt also offenbar keine erschöpfende bzw. durchgängige Behandlung aller Psalmen; vielmehr konzentriert er sich auf schwierige Überschriften, die er zum einen als prophetisch-allegorische Andeutungen auslegt (Abschnitte 1–5; vgl. 13), zum anderen historisch aus der Biographie Davids erklärt (Abschnitte 6. 8. 11. 15f.),", + "candidate_score": 0.647779, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53_55", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_16", + "psc_text": "Hier erscheint das Hypomnema im Anschluss an drei echte Prologtexte des Eusebius, die auch im vorliegenden Band enthalten sind: De divisione, Periochae, Wie in den meisten uns bekannten Handschriften der Katenenüberlieferung folgt auf die Periochae ein Abschnitt περὶ τῶν ὠδῶν, in dem die Herkunft der Oden aufgelistet ist. Dieser Abschnitt stammt jedoch mit Sicherheit nicht von Eusebius, was sich bereits am Sprachgebrauch feststellen lässt. Vgl. dazu oben, S. 123f. De ordine. In der Handschrift ist lediglich der erste Text Eusebius zugeschrieben (ὑπόθεσις Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου εἰς τοὺς ψαλμούς), während die darauffolgenden Texte keine Zuschreibung tragen. Dieser Befund spricht in gewissem Maße für eine Zuschreibung an Eusebius. Weiterhin findet sich in einer noch nicht genannten Moskauer Handschrift wie auch in einigen der bereits oben aufgeführten Handschriften innerhalb einer anderen Makroform ein kurzer Auszug aus dem Hypomnema, der das Wort διάψαλμα erklärt. In der Edition des Textes Abschnitt 14. Bereits Rietz vermerkt,", + "candidate_score": 0.646501, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_20", + "psc_text": "und ebenso überschrieben ist mit: τοῦ αὐτοῦ εἰς τὸ αὐτό (Mosq. 194, Ottob. 398), bzw. mit: τοῦ αὐτοῦ Εὐσεβίου εἰς τὸ διάψαλμα (Hieros. 1, Barocc. 223). Gemäß dieser Traditionslinie gilt also als Autor des Hypomnema eindeutig Eusebius. Natürlich soll hier nicht dafür plädiert werden, ihre Autorenzuweisung höher zu bewerten als die erstgenannte an Origenes, zumal die Varianten des Auszugs gegenüber dem Gesamttext des Hypomnema eindeutig sekundär sind. Es ist jedoch festzuhalten, dass der Befund hinsichtlich der Zuschreibung des Hypomnema in den Katenen jedenfalls nicht einstimmig die Autorschaft des Origenes an diesem Text belegt, was ein weiteres Mal bestätigt, dass Autorenangaben in den Katenen niemals ein sicheres Kriterium für die tatsächliche Herkunft der Fragmente sein können. Ein besonders eindrucksvolles Beispiel dafür sind die Scholien des Evagrius zu den Psalmen, die in großen Teilen der Katenenüberlieferung Origenes zugeschrieben werden. Vgl. dazu Rondeau, Commentaires I, 203–336. Es ist bereits früher darauf hingewiesen worden,", + "candidate_score": 0.646209, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46_48", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_20", + "psc_text": "und ebenso überschrieben ist mit: τοῦ αὐτοῦ εἰς τὸ αὐτό (Mosq. 194, Ottob. 398), bzw. mit: τοῦ αὐτοῦ Εὐσεβίου εἰς τὸ διάψαλμα (Hieros. 1, Barocc. 223). Gemäß dieser Traditionslinie gilt also als Autor des Hypomnema eindeutig Eusebius. Natürlich soll hier nicht dafür plädiert werden, ihre Autorenzuweisung höher zu bewerten als die erstgenannte an Origenes, zumal die Varianten des Auszugs gegenüber dem Gesamttext des Hypomnema eindeutig sekundär sind. Es ist jedoch festzuhalten, dass der Befund hinsichtlich der Zuschreibung des Hypomnema in den Katenen jedenfalls nicht einstimmig die Autorschaft des Origenes an diesem Text belegt, was ein weiteres Mal bestätigt, dass Autorenangaben in den Katenen niemals ein sicheres Kriterium für die tatsächliche Herkunft der Fragmente sein können. Ein besonders eindrucksvolles Beispiel dafür sind die Scholien des Evagrius zu den Psalmen, die in großen Teilen der Katenenüberlieferung Origenes zugeschrieben werden. Vgl. dazu Rondeau, Commentaires I, 203–336. Es ist bereits früher darauf hingewiesen worden,", + "candidate_score": 0.6458, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_21", + "psc_text": "in den Katenen niemals ein sicheres Kriterium für die tatsächliche Herkunft der Fragmente sein können. Ein besonders eindrucksvolles Beispiel dafür sind die Scholien des Evagrius zu den Psalmen, die in großen Teilen der Katenenüberlieferung Origenes zugeschrieben werden. Vgl. dazu Rondeau, Commentaires I, 203–336. Es ist bereits früher darauf hingewiesen worden, Vgl. Risch, Prologe, 477. dass sich das Hypomnema hinsichtlich seiner Überlieferung in auffälliger Weise von den unstrittigen Prologtexten des Origenes abhebt: erscheint es doch in keiner derjenigen Psalmenkatenen, welche die umfangreichsten und besten Kommentarfragmente und Scholien wie auch die besseren Fassungen der Prologtexte des Origenes zu den Psalmen überliefern. So finden wir das Hypomnema weder unter den Prologtexten der Katene des Typs VI, welche Gilles Dorival die „Erste Palästinische Katene“ genannt hat, Vgl. dazu Dorival, Chaînes I, 115–232. Die Prologtexte dieser Katene umfassen alle von Achelis abgedruckten Texte, die an Origenes gehen, und sind höchstwahrscheinlich die Quelle dieser Texte für", + "candidate_score": 0.644976, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46_48", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_21", + "psc_text": "in den Katenen niemals ein sicheres Kriterium für die tatsächliche Herkunft der Fragmente sein können. Ein besonders eindrucksvolles Beispiel dafür sind die Scholien des Evagrius zu den Psalmen, die in großen Teilen der Katenenüberlieferung Origenes zugeschrieben werden. Vgl. dazu Rondeau, Commentaires I, 203–336. Es ist bereits früher darauf hingewiesen worden, Vgl. Risch, Prologe, 477. dass sich das Hypomnema hinsichtlich seiner Überlieferung in auffälliger Weise von den unstrittigen Prologtexten des Origenes abhebt: erscheint es doch in keiner derjenigen Psalmenkatenen, welche die umfangreichsten und besten Kommentarfragmente und Scholien wie auch die besseren Fassungen der Prologtexte des Origenes zu den Psalmen überliefern. So finden wir das Hypomnema weder unter den Prologtexten der Katene des Typs VI, welche Gilles Dorival die „Erste Palästinische Katene“ genannt hat, Vgl. dazu Dorival, Chaînes I, 115–232. Die Prologtexte dieser Katene umfassen alle von Achelis abgedruckten Texte, die an Origenes gehen, und sind höchstwahrscheinlich die Quelle dieser Texte für", + "candidate_score": 0.644236, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53_55", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_0", + "psc_text": "Unter den Prologtexten zum Psalter, die aus äußeren oder inneren Gründen Origenes zugeschrieben wurden, Siehe dazu Rietz, Quaestiones; Nautin, Origène, 275–292; Neuschäfer, Origenes, 67–77; Whealey, Prologues, 234–245; Risch, Prologe, 475–489, und zuletzt Auwers, Origène, 28–35. nimmt das sogenannte Hypomnema Das Hypomnema liegt als vermeintliches Werk des Origenes in folgenden Editionen vor: PG 12,1060C–1076B; Lommatzsch XI 356–371 und Rietz, Quaestiones, 1–10 (= Prologus I). Im Folgenden wird der Text nach unserer neuen kritischen Edition zitiert (= Hypomnema Kapitel, Zeile). sowohl inhaltlich als auch in seiner Überlieferung eine Sonderstellung ein, Vgl. Risch, Prologe, 477. 484–486. was bereits Anlass dazu gab, für diesen Text eine andere Quellschrift zu vermuten als für die restlichen Texte. Vgl. Risch, Prologe, 486f., wo vermutet wurde, das Hypomnema könnte ein eigenständiger Vortrag gewesen sein. Gegen eine Einordnung als Homilie bemerkt allerdings bereits Nautin, dass Origenes in seinen Homilien die Namen der Übersetzer Aquila, Symmachus und Theodotion ansonsten nie", + "candidate_score": 0.641201, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_6", + "psc_text": "Vgl. Origenes, Catholica 7. Der Autor des Hypomnema beabsichtigt also offenbar keine erschöpfende bzw. durchgängige Behandlung aller Psalmen; vielmehr konzentriert er sich auf schwierige Überschriften, die er zum einen als prophetisch-allegorische Andeutungen auslegt (Abschnitte 1–5; vgl. 13), zum anderen historisch aus der Biographie Davids erklärt (Abschnitte 6. 8. 11. 15f.), bisweilen auch als spirituelle Anweisungen deutet (Abschnitte 7. 9f. 12). Daneben gilt sein besonderes Interesse den Gattungsbezeichnungen ψαλμός, ᾠδή und ὕμνος (Abschnitte 7. 12. 14–16). Allein die Frage nach dem Verhältnis zwischen der Anordnung der Psalmen und deren historischem Hintergrund, die im letzten Abschnitt des Hypomnema behandelt wird, betrifft den gesamten Psalter. Das Hypomnema hat keinen literarischen Rahmen. Es setzt unvermittelt ein und endet auch ohne besonderen Ausklang. Die Ausführungen sind meist resümierend und bieten wenig Diskursivität; nur in den Abschnitten 13, 15 und 17 geht der Autor auf abweichende Positionen ein. Ungeachtet dieser Auffälligkeiten ist das Hypo-mnema wahrscheinlich kein", + "candidate_score": 0.640419, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_55_57", + "bdc_text": "Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_0", + "psc_text": "Unter den Prologtexten zum Psalter, die aus äußeren oder inneren Gründen Origenes zugeschrieben wurden, Siehe dazu Rietz, Quaestiones; Nautin, Origène, 275–292; Neuschäfer, Origenes, 67–77; Whealey, Prologues, 234–245; Risch, Prologe, 475–489, und zuletzt Auwers, Origène, 28–35. nimmt das sogenannte Hypomnema Das Hypomnema liegt als vermeintliches Werk des Origenes in folgenden Editionen vor: PG 12,1060C–1076B; Lommatzsch XI 356–371 und Rietz, Quaestiones, 1–10 (= Prologus I). Im Folgenden wird der Text nach unserer neuen kritischen Edition zitiert (= Hypomnema Kapitel, Zeile). sowohl inhaltlich als auch in seiner Überlieferung eine Sonderstellung ein, Vgl. Risch, Prologe, 477. 484–486. was bereits Anlass dazu gab, für diesen Text eine andere Quellschrift zu vermuten als für die restlichen Texte. Vgl. Risch, Prologe, 486f., wo vermutet wurde, das Hypomnema könnte ein eigenständiger Vortrag gewesen sein. Gegen eine Einordnung als Homilie bemerkt allerdings bereits Nautin, dass Origenes in seinen Homilien die Namen der Übersetzer Aquila, Symmachus und Theodotion ansonsten nie", + "candidate_score": 0.636838, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_5", + "psc_text": "ψαλμὸς ᾠδῆς und einer Liste von Davidpsalmen. Die Texte sind im Anhang nach Edition und Übersetzung des Hypomnema in diplomatischer Abschrift abgedruckt. Vor allem aufgrund des völlig abweichenden Duktus des ersten dieser Texte ist jedoch davon auszugehen, dass sie keine Fortsetzung des Hypomnema darstellen, auch wenn sie genau die Themen behandeln, die das Hypomnema ausspart. Auch ist der mittlere Teil, also die Erklärung der Begriffe ψαλμός, ᾠδή, ψαλμὸς ᾠδῆς (und ᾠδὴ ψαλμοῦ), aus anderen Katenen mit Zuschreibung an Eusebius bekannt. Es handelt sich dabei allerdings eben nicht um Texte von Eusebius, sondern um redigierte Auszüge aus den Catholica des Origenes. Vgl. Origenes, Catholica 7. Der Autor des Hypomnema beabsichtigt also offenbar keine erschöpfende bzw. durchgängige Behandlung aller Psalmen; vielmehr konzentriert er sich auf schwierige Überschriften, die er zum einen als prophetisch-allegorische Andeutungen auslegt (Abschnitte 1–5; vgl. 13), zum anderen historisch aus der Biographie Davids erklärt (Abschnitte 6. 8. 11. 15f.),", + "candidate_score": 0.636628, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_10", + "psc_text": "thematische Abschnitte: „Les titres des psaumes – Le Diapsalma – Le nom des psaumes – L’ordre des psaumes.“ Vgl. Nautin, Origène, 276f. Vor allem aber bestreitet Nautin die Integrität des Textes und sieht in der überlieferten Form des Hypomnema nur Bruchstücke („morceaux“), zwischen denen der Katenenautor Text ausgelassen habe. Dies ist jedoch nichts anderes als eine Vermutung, denn es gibt keinen sicheren Hinweis darauf, dass ein Katenist in den Text eingegriffen hätte. Nach Nautin wäre also das Hypomnema eine Epitome, was zwar in gewissem Maße die oben angedeutete selektive Behandlung der Überschriften erklären würde, jedoch als reine Spekulation angesehen werden muss. 2 Die Überlieferungslage Als entscheidendes Kriterium für die Zuschreibung des Hypomnema an Origenes galt bislang vor allem die eindeutige Autorenangabe in den Psalmenkatenen. Vgl. Rietz, Quaestiones, 18; Nautin, Origène, 276f. Daher soll zuerst die Überlieferungssituation des Textes besprochen werden. Der Text erscheint in folgenden Katenenhandschriften: – Vat. gr. 754", + "candidate_score": 0.635854, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_38", + "psc_text": "(PG 12,1101A, gemäß Devreesse, Commentateurs, 7 handelt es sich um ein echtes Fragment): ἀπὸ δὲ τοῦ διαψάλματος μεταβολὴ γίνεται τοῦ λέγοντος. Νach Hinweis von Doignon benutzt Hilarius eine andere Passage aus eben diesem Kommentarfragment zu Ps 2,1f. an einer früheren Stelle der Instructio, an der es um die Zählung der Psalmen geht (Hilarius, Instr. Ps. 8,1–3, vgl. PG 12,1100D). So lässt sich also zusammenfassend feststellen, dass sich aus einer vermeintlichen Rezeption durch Hilarius kein stichhaltiges Argument für eine Zuschreibung des Hypomnema an Origenes gewinnen lässt. Denn für alle Stellen, an denen eine inhaltliche Abhängigkeit des Hilarius vom Hypomnema infrage käme, lassen sich Texte von Origenes finden, die ebenso gut, wenn nicht besser, als Vorlage gedient haben können. Insofern liegt es sogar näher, bei inhaltlichen Überschneidungen zwischen Introductio und Hypomnema von einer gemeinsamen Quelle beider Werke auszugehen – den echten Origenes-Prologen, insbesondere den Catholica in psalmos. 4 Der Stil Als letztes", + "candidate_score": 0.635733, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53_55", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_1", + "psc_text": "Text eine andere Quellschrift zu vermuten als für die restlichen Texte. Vgl. Risch, Prologe, 486f., wo vermutet wurde, das Hypomnema könnte ein eigenständiger Vortrag gewesen sein. Gegen eine Einordnung als Homilie bemerkt allerdings bereits Nautin, dass Origenes in seinen Homilien die Namen der Übersetzer Aquila, Symmachus und Theodotion ansonsten nie erwähnt (Nautin, Origène, 277). Die Fortschritte im Verständnis der Psalmenkatenen Vor allem durch die intensive Forschungsarbeit Gilles Dorivals, deren Ergebnisse er in den Bänden: Dorival, Chaînes I–V vorgelegt hat. Wir möchten uns an dieser Stelle herzlich bei Herrn Prof. Gilles Dorival dafür bedanken, dass er uns das Manuskript des letzten Bandes bereits lange vor dessen Veröffentlichung zur Verfügung gestellt hat. und die gründliche Revision des darin überlieferten Prolog-Materials gaben den Anstoß, die Autorschaft des Origenes grundsätzlich infrage zu stellen. Wenngleich scheinbar starke und daher lange Zeit unwidersprochene Gründe für eine Zuweisung an Origenes vorgebracht wurden, Als maßgebliche Meinung ist hier", + "candidate_score": 0.635412, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53_55", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_25", + "psc_text": "Eusebius aneinandergereiht ist mit den origeneischen Prologtexten De diapsalmate, De psalmis Moysis, Definitiones und De divisione psalmorum. Vaticanus gr. 754 schließlich enthält von Origenes die Prologtexte De diapsalmate, De psalmis Moysis, Definitiones, De divisione psalmorum und De divisione psalterii. Anders als im Falle des Origenes sind von den Prologtexten des Eusebius zum Psalter nur wenige in Typ VI und VII enthalten. Andere Katenen bieten dagegen mehr und eigenständiges Material; beispielsweise überliefern alle Katenen, die das Hypomnema enthalten, auch die eusebianischen Periochae, Zu einer Verbindung zwischen Hypomnema und Periochae s.u. S.237f. die jedoch weder in den Handschriften des Typs VI noch des Typs VII erscheinen. So spricht, trotz der Zuweisung des Textes an Origenes im erstgenannten Traditionsstrang, die handschriftliche Überlieferungssituation des Hypomnema insgesamt nicht notwendig für dessen Autorschaft, sondern in gewissem Maße für Eusebius. Obgleich ein Genitiv der Person naheliegenderweise als Autorenangabe aufzufassen ist, ließe sich der überlieferte Titel ὑπόμνημα Ὠριγένους", + "candidate_score": 0.633569, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53_55", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_22", + "psc_text": "finden wir das Hypomnema weder unter den Prologtexten der Katene des Typs VI, welche Gilles Dorival die „Erste Palästinische Katene“ genannt hat, Vgl. dazu Dorival, Chaînes I, 115–232. Die Prologtexte dieser Katene umfassen alle von Achelis abgedruckten Texte, die an Origenes gehen, und sind höchstwahrscheinlich die Quelle dieser Texte für alle anderen Katenen, in denen sie enthalten sind; vgl. Risch, Prologe, 480. und die als einzige Katene Auszüge aus den originalen Kommentaren des Origenes enthält, Zu diesem Ergebnis kommt Dorival nach ausführlichen Analysen der Psalmenkatenen. Alle anderen Katenen beziehen ihr Material, sofern es die Psalmenkomentare des Origenes betrifft, aus dieser Katene und ihren Nachfahren. Vgl. Dorival, Chaînes V, 375f. noch unter denen des Typs VII, welcher neben Auszügen aus der „Zweiten Palästinischen Katene“ (einer Exzerpierung der Ersten Palästinischen Katene) die größte Sammlung von Scholien des Origenes bietet. Zu dieser Katene vgl. Dorival, Chaînes I, 232–301. Typ VII, von dem lediglich", + "candidate_score": 0.633322, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53_55", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_67", + "psc_text": "auch das Hypomnema angibt, während Origenes an dieser Stelle den textus receptus der Septuaginta verwendete. Nach allem Gesagten dürfte klar sein, dass die zahlreichen Entsprechungen zwischen Hypomnema und eusebianischem Psalmenkommentar nicht als Argumente für die Autorschaft des Origenes in Anspruch genommen werden können, sondern unmissverständlich für eine Zuschreibung an Eusebius sprechen. 6 Bezugnahmen des Hypomnema auf Origenes Origenes lässt sich nach allem bis hierhin Ausgeführten als Autor des Hypomnema nicht halten; dagegen scheint das Werk an zwei Stellen, an denen die Aussagen eines anonymen τις referiert werden, auf seine Schriften Bezug zu nehmen. In beiden Fällen nämlich lässt sich die vorgetragene Position aus echten Prologtexten von Origenes belegen, was zwar eine unmittelbare Beziehung nicht zweifelsfrei beweisen kann, aber doch als starkes Indiz für einen inhaltlichen Zusammenhang gewertet werden muss. Abschnitt 15 setzt sich mit einer eigenwilligen Erklärung des Terminus ψαλμός auseinander, die zuerst Origenes bei der Besprechung der verschiedenen Gattungen", + "candidate_score": 0.631017, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53_55", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_20", + "psc_text": "und ebenso überschrieben ist mit: τοῦ αὐτοῦ εἰς τὸ αὐτό (Mosq. 194, Ottob. 398), bzw. mit: τοῦ αὐτοῦ Εὐσεβίου εἰς τὸ διάψαλμα (Hieros. 1, Barocc. 223). Gemäß dieser Traditionslinie gilt also als Autor des Hypomnema eindeutig Eusebius. Natürlich soll hier nicht dafür plädiert werden, ihre Autorenzuweisung höher zu bewerten als die erstgenannte an Origenes, zumal die Varianten des Auszugs gegenüber dem Gesamttext des Hypomnema eindeutig sekundär sind. Es ist jedoch festzuhalten, dass der Befund hinsichtlich der Zuschreibung des Hypomnema in den Katenen jedenfalls nicht einstimmig die Autorschaft des Origenes an diesem Text belegt, was ein weiteres Mal bestätigt, dass Autorenangaben in den Katenen niemals ein sicheres Kriterium für die tatsächliche Herkunft der Fragmente sein können. Ein besonders eindrucksvolles Beispiel dafür sind die Scholien des Evagrius zu den Psalmen, die in großen Teilen der Katenenüberlieferung Origenes zugeschrieben werden. Vgl. dazu Rondeau, Commentaires I, 203–336. Es ist bereits früher darauf hingewiesen worden,", + "candidate_score": 0.630762, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_18", + "psc_text": "gr. 194 (11. Jh., Typ XIIIa Die Klassifizierung durch Karo/Lietzmann ist insofern irreführend, als die Katene dieser Handschrift dieselbe ist wie die im Ottob. gr. 398 (Typ IV), vgl. Dorival, Chaînes IV, 262–297.), fol. 6r (Sigle: U) – Vat. Ottob. gr. 398, fol. 36v – Hieros. S. Crucis 1, fol. 18r – Bodl. Barocc. gr. 223, fol. 23v–24r – Vat. Borg. gr. 2, fol. 32v Die entsprechende Makroform, in die dieser Auszug eingebunden ist, erscheint in allen genannten Handschriften in der gleichen Formation und umfasst folgende Exzerpte: – Eusebius, Didascalia, die in den Handschriften (bis auf Borg. 2, wo für diese Makroform alle Überschriften fehlen) übereinstimmend überschrieben ist: Ἱππολύτου ἐπισκόπου Ῥώμης ὑπόθεσις διηγήσεως εἰς τοὺς ψαλμούς. Aufgrund dieser Zuschreibung erscheint der Text als Fragment VI in der Hippolyt-Edition von Achelis, der ihn jedoch an Eusebius zurückgibt. Devreesse bestätigt die Zuschreibung an Eusebius, vgl. Devreesse, Commentateurs, 145. – einen Auszug aus", + "candidate_score": 0.627239, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_54_56", + "bdc_text": "s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_17", + "psc_text": "Maße für eine Zuschreibung an Eusebius. Weiterhin findet sich in einer noch nicht genannten Moskauer Handschrift wie auch in einigen der bereits oben aufgeführten Handschriften innerhalb einer anderen Makroform ein kurzer Auszug aus dem Hypomnema, der das Wort διάψαλμα erklärt. In der Edition des Textes Abschnitt 14. Bereits Rietz vermerkt, dass dieser Auszug im Ottob. 398 ein zweites Mal separat und zwar mit Zuweisung an Eusebius erscheint, jedoch messen weder er noch Nautin dieser Tatsache eine Bedeutung bei. Vgl. Rietz, Quaestiones, 17. 33, Anm. 16; Nautin, Origène, 277, Anm. 35. Es handelt sich um folgende Handschriften: – Mosq. GIM Sinod. gr. 194 (11. Jh., Typ XIIIa Die Klassifizierung durch Karo/Lietzmann ist insofern irreführend, als die Katene dieser Handschrift dieselbe ist wie die im Ottob. gr. 398 (Typ IV), vgl. Dorival, Chaînes IV, 262–297.), fol. 6r (Sigle: U) – Vat. Ottob. gr. 398, fol. 36v – Hieros. S. Crucis 1, fol.", + "candidate_score": 0.626344, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_54_56", + "bdc_text": "s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_0", + "psc_text": "Unter den Prologtexten zum Psalter, die aus äußeren oder inneren Gründen Origenes zugeschrieben wurden, Siehe dazu Rietz, Quaestiones; Nautin, Origène, 275–292; Neuschäfer, Origenes, 67–77; Whealey, Prologues, 234–245; Risch, Prologe, 475–489, und zuletzt Auwers, Origène, 28–35. nimmt das sogenannte Hypomnema Das Hypomnema liegt als vermeintliches Werk des Origenes in folgenden Editionen vor: PG 12,1060C–1076B; Lommatzsch XI 356–371 und Rietz, Quaestiones, 1–10 (= Prologus I). Im Folgenden wird der Text nach unserer neuen kritischen Edition zitiert (= Hypomnema Kapitel, Zeile). sowohl inhaltlich als auch in seiner Überlieferung eine Sonderstellung ein, Vgl. Risch, Prologe, 477. 484–486. was bereits Anlass dazu gab, für diesen Text eine andere Quellschrift zu vermuten als für die restlichen Texte. Vgl. Risch, Prologe, 486f., wo vermutet wurde, das Hypomnema könnte ein eigenständiger Vortrag gewesen sein. Gegen eine Einordnung als Homilie bemerkt allerdings bereits Nautin, dass Origenes in seinen Homilien die Namen der Übersetzer Aquila, Symmachus und Theodotion ansonsten nie", + "candidate_score": 0.625452, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_54_56", + "bdc_text": "s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_16", + "psc_text": "Hier erscheint das Hypomnema im Anschluss an drei echte Prologtexte des Eusebius, die auch im vorliegenden Band enthalten sind: De divisione, Periochae, Wie in den meisten uns bekannten Handschriften der Katenenüberlieferung folgt auf die Periochae ein Abschnitt περὶ τῶν ὠδῶν, in dem die Herkunft der Oden aufgelistet ist. Dieser Abschnitt stammt jedoch mit Sicherheit nicht von Eusebius, was sich bereits am Sprachgebrauch feststellen lässt. Vgl. dazu oben, S. 123f. De ordine. In der Handschrift ist lediglich der erste Text Eusebius zugeschrieben (ὑπόθεσις Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου εἰς τοὺς ψαλμούς), während die darauffolgenden Texte keine Zuschreibung tragen. Dieser Befund spricht in gewissem Maße für eine Zuschreibung an Eusebius. Weiterhin findet sich in einer noch nicht genannten Moskauer Handschrift wie auch in einigen der bereits oben aufgeführten Handschriften innerhalb einer anderen Makroform ein kurzer Auszug aus dem Hypomnema, der das Wort διάψαλμα erklärt. In der Edition des Textes Abschnitt 14. Bereits Rietz vermerkt,", + "candidate_score": 0.625072, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_54_56", + "bdc_text": "s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta018.pta-grcBibex_window_63", + "psc_text": "keine Aquila-Übersetzung, doch in Ecl. proph. II 5 (zu Ps 9) vermerkt Eusebius: ὁ μέντοι Ἀκύλας […] ἐξέδωκεν εἰπών· τῷ νικοποιῷ νεανιότητος τοῦ υἱοῦ… (PG 22,1100A). Vermutlich handelt es sich bei der Angabe des Hypomnema um ein Versehen, denn Field bestätigt die der Eclogae propheticae, wobei er die Hypomnema-Stelle als Origenes-Beleg in den Anmerkungen aufführt. Vgl. Field II, 97. und eine Episode aus den Königsbüchern Ps 56 wird in Hypomnema 8 auf I Reg 24,4 bezogen, während Eusebius im Kommentar zu Ps 56 ausdrücklich I Reg 22,1f. als die dem Psalm zugrunde liegende Episode angibt. abweichend angegeben werden. Diese kleinen Abweichungen unterstreichen jedoch eher das allgemeine Bild zahlreicher Bezüge zwischen Hypomnema und Psalmenkommentar des Eusebius, die bereits Rietz aufgezeigt hat, und die – ohne Vollständigkeit zu beanspruchen – auch in der folgenden Edition des Textes an den entsprechenden Stellen vermerkt sind. An dieser Stelle ist auch kurz auf die Überschrift", + "candidate_score": 0.624016, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 2, + "cf_id": "cf026", + "work_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem", + "max_score": 0.707773, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71_73", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.707773, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_70_72", + "bdc_text": "Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.690037, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_64_66", + "bdc_text": "aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) . Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.686761, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56_58", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.685259, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84_86", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a . eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.683148, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_65_67", + "bdc_text": "DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) . Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio . Sunt enim quaedam eiusmodi , ut , nisi vim facias , vix queant ad certum caput deduci .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.676633, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_85_87", + "bdc_text": "eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.676421, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_24_26", + "bdc_text": "Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.672904, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51_53", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.671135, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60_62", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle :", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.670764, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_57_59", + "bdc_text": "quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes :", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.669832, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_72_74", + "bdc_text": "Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ; Martialis tamen esse non dubitatur .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.669772, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86_88", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) . notavimus tanquam in tabula ;", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.669745, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_23_25", + "bdc_text": "Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret . Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.665934, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_65_67", + "bdc_text": "DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) . Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio . Sunt enim quaedam eiusmodi , ut , nisi vim facias , vix queant ad certum caput deduci .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_1", + "psc_text": "capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium sensum suggerunt: in plerisque vero ita pari sensu incedunt, ut aeque sibi pro expositione adhibeantur. Plurimum enim valet lectori geminae hujus interpretationis collatio: nam obscurae sententiae ambiguitas, quae per unius intellectum difficilis est, alterius inspectione aperitur. Sane sciendum nequaquam esse in eadem editione scriptum, ubi versiculi vacantes claruerunt: neque enim antiquorum vitio omissa, vel dempta sunt, sed in propria translatione deesse perhibentur. In titulis autem, ubi Septuaginta dixerunt: in finem, psalmus; in hebraeo habetur, victori. Nec satis inter se discrepant; siquidem perseverare in finem ipsa est perfecta victoria, sicut scriptum est: Qui perseveraverit usque in finem, hic salvus erit. Primus", + "candidate_score": 0.664511, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_70_72", + "bdc_text": "Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_1", + "psc_text": "capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium sensum suggerunt: in plerisque vero ita pari sensu incedunt, ut aeque sibi pro expositione adhibeantur. Plurimum enim valet lectori geminae hujus interpretationis collatio: nam obscurae sententiae ambiguitas, quae per unius intellectum difficilis est, alterius inspectione aperitur. Sane sciendum nequaquam esse in eadem editione scriptum, ubi versiculi vacantes claruerunt: neque enim antiquorum vitio omissa, vel dempta sunt, sed in propria translatione deesse perhibentur. In titulis autem, ubi Septuaginta dixerunt: in finem, psalmus; in hebraeo habetur, victori. Nec satis inter se discrepant; siquidem perseverare in finem ipsa est perfecta victoria, sicut scriptum est: Qui perseveraverit usque in finem, hic salvus erit. Primus", + "candidate_score": 0.664373, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_88_90", + "bdc_text": "notavimus tanquam in tabula ; Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 . quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.663695, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_39_41", + "bdc_text": "et a peioribus studiis , quibus otiosi homines capiuntur , legentes avertere . Verum huius instituti mei rationes copiosius in dialogis ad hoc ipsum conscriptis et appendicis vice Martiali adiectis explicanturAm Ende von Gessners Edition ( S. 354-426 ) finden sich drei von Gessner selbst verfasste Dialoge , in denen vor allem Beispiele nützlicher Lektüre für Knaben behandelt werden ;", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.662919, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_63_65", + "bdc_text": "\"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.661057, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_50_52", + "bdc_text": "Druck : Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.660785, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_62_64", + "bdc_text": "Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in :", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.658204, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.652466, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.651039, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_58", + "bdc_text": "„epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.650852, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_66_68", + "bdc_text": "Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio . Sunt enim quaedam eiusmodi , ut , nisi vim facias , vix queant ad certum caput deduci . Et mihi satis fuit , ut , si non omnino , aliqua saltem ex parte , assignatis a me locis carmina congruerent ;", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.649879, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_66_68", + "bdc_text": "Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio . Sunt enim quaedam eiusmodi , ut , nisi vim facias , vix queant ad certum caput deduci . Et mihi satis fuit , ut , si non omnino , aliqua saltem ex parte , assignatis a me locis carmina congruerent ;", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_1", + "psc_text": "capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium sensum suggerunt: in plerisque vero ita pari sensu incedunt, ut aeque sibi pro expositione adhibeantur. Plurimum enim valet lectori geminae hujus interpretationis collatio: nam obscurae sententiae ambiguitas, quae per unius intellectum difficilis est, alterius inspectione aperitur. Sane sciendum nequaquam esse in eadem editione scriptum, ubi versiculi vacantes claruerunt: neque enim antiquorum vitio omissa, vel dempta sunt, sed in propria translatione deesse perhibentur. In titulis autem, ubi Septuaginta dixerunt: in finem, psalmus; in hebraeo habetur, victori. Nec satis inter se discrepant; siquidem perseverare in finem ipsa est perfecta victoria, sicut scriptum est: Qui perseveraverit usque in finem, hic salvus erit. Primus", + "candidate_score": 0.648293, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_75_77", + "bdc_text": "Eundem , quia certi argumenti est , non aliter distinguere placuit ; unum duntaxat aut alterum epigramma ei ademptum est . Sequentes libri omnes Latinis literis indicantur , primus per a , secundus per b , et sic deinceps .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.647606, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_82_84", + "bdc_text": "hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM . Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.644409, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.640916, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_63", + "bdc_text": "\"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 )", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.636026, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_66", + "bdc_text": "Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.632822, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_22_24", + "bdc_text": "Nec parum sane laboris atque temporis in hoc negotio mihi absumptum est . Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret . Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.632778, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_72", + "bdc_text": "Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.632264, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_76_78", + "bdc_text": "unum duntaxat aut alterum epigramma ei ademptum est . Sequentes libri omnes Latinis literis indicantur , primus per a , secundus per b , et sic deinceps . Mox singulis literis numerorum characteres addidimus , qui , quotum huius vel illius libri quodlibet epigramma prius extiterit , ostendant .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.632044, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_81_83", + "bdc_text": "Ad lectorem a 2 . hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.630503, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "081_Isidorus-Hispalensis_Appendix-VII_-Ad-lectorem_window_0", + "psc_text": "Appendix VII: Ad lectorem Origines quondam ille, qui apud Graecos in opere divinarum non parvo elaboravit studio, ut ostenderet nostris qualis per singulas editiones Scripturarum lectio teneretur, in propriis paginis vel columnis editiones singularum translationum descripsit, ut ea quae in unaquaque deerant, vel superflua habebantur, caeteris quibusque signis distinguerentur. Hujusmodi igitur ego ipse studio delectatus, Psalmorum librum duarum translationum compinge e malui, sive ut Septuaginta Interpretes, vel caeteri, transtulerunt; sive ut in Hebraeo legitur, et sanctissimo Hieronymo in Latinum sermonem interpretatum agnoscitur. Utramque igitur editionem e regione componentes adjunximus, ut quaeque in singulis vel desunt vel potius abundant, signis ad capita versiculorum praefixis, manifestentur. Quapropter ubi in Septuaginta translatione aliquid superfluum est, virgulae ÷ signo notatum est; ubi vero aliquid deest, ut clareat, asterici + figura signatum est. Verum ubi per dissonantiam utraque invicem discrepant, antigraphus V in utrisque columnis appositus est. Nam procul dubio in plerisque locis multo alium", + "candidate_score": 0.622585, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 3, + "cf_id": "cf021", + "work_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae", + "max_score": 0.706544, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_101_103", + "bdc_text": "me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi . Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis . Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_257", + "psc_text": "Licenti, ad Christum posse incitari, jam a pueris ad studia veritatis et sapientiae, quod utrumque vere est Christus, et omnis boni summum bonum venerabilis Augustini spiritu et ore flammatum. Qui si parum apud te pro te valuit, quid ego tanto intervallo posterior, et omnium illius opum pauper, efficiam? Sed quia et illius facultatis potentia, et tui ingenii humanitate confisus, pleniora atque majora in te spero elaborata quam elaboranda, ausus sum hiscere duplici gratia, ut et illi viro debita charitate compararer in sollicitudine tui, et inter eos qui salutem tuam diligunt, vel contestato numerarer affectu. Nam effectus in tui perfectione palmam Augustino potissimum destinatam scio. Vereor, fili, ne aures tuas asperitate temerarii sermonis offenderim, et per aures animo etiam tuo taedii mei vulnus intulerim. Sed in mentem venit epistola tua, qua te musicis familiarem modis intellexi: a quo studio ego aevi quondam tui non abhorrui. Itaque mihi ad tuam mentem, si", + "candidate_score": 0.706544, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_11_13", + "bdc_text": "Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat . Quandoquidem igitur evidenter , quid mihi obfuerit , intelligo , non potui bona conscientia non admonere alios et publice mea damna protestari , quo caveant sibi in posterum alii , praesertim adulescentes , ne maiore forsan atque ego olim incommodo polluantur . Nam et apud antiquissimos homines ante repertam medicinae artem , quicunque aliquo morbo infecti fuerant , quid sibi salubre , quid item contrarium contigisset , dedicatis per templa tabulis publicabant , donec ex multis demum collectis methodus artis constituta fuit .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_3715", + "psc_text": "Nec vos judicetis esse malevolas, quando hoc indicatis. Magis quippe innocentes non estis, si sorores vestras, quas indicando corrigere potestis, tacendo perire permittitis. Si enim soror tua vulnus haberet in corpore, quod vellet occultari, dum timeret secari, nonne crudeliter abs te sileretur, et misericorditer indicaretur? Quanto ergo potius eam debes manifestare, ne perniciosius putrescat in corde? Sed antequam aliis demonstretur, per quas convincenda est si negaverit, praepositae debet ostendi, si admonita neglexerit corrigi, ne forte possit secretius correpta non innotescere caeteris. Si autem negaverit, tunc neganti adhibendae sunt aliae, ut jam coram omnibus possit, non ab una teste argui, sed a duabus tribusve convinci. Convicta vero, secundum praepositae vel presbyteri arbitrium debet emendatoriam sustinere vindictam: quam si ferre recusaverit, et si ipsa non abscesserit, de vestra societate projiciatur. Non enim et hoc fit crudeliter, sed misericorditer, ne contagione pestifera plurimas perdat. Et hoc quod dixi de oculo non figendo, etiam", + "candidate_score": 0.686362, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_102_104", + "bdc_text": "Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis . Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco . Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_1821", + "psc_text": "Sermonis enim divini gratia humiliter tumens, facile ut placeret emeruit. Hinc enim plurimum placuit, quod hominis gressus aliquanto titubantes boni propositi exhortatione statuere et firmare contendis. Est enim nobis cum eodem quotidiana pro viribus nostris, et pro ingenii paupertate disputatio. Sanctae siquidem matris ejus precatione compulsus, cura mihi est eum frequentius salutandi gratia convenire, licet vicem in hac parte reddere etiam ipse dignetur. Accepta autem Venerabilitatis tuae epistola, homo qui a veri Dei stabilitate, multorum quorum in hac urbe copia est persuasione revocatur, ita motus est, ut si, quantum ipse confirmat, litterarum prolixitatem minime formidasset omne Beatitudini tuae quod habere potest insinuasset ambiguum. Sed tamen satis, sicut etiam ipse probare dignaberis, culto accuratoque sermone, et Romanae eloquentiae nitore perspicuo, aliqua sibi exsolvi impendio postulavit. Quae quidem quaestio usquequaque detrita est, et eorum super hac parte satis nota calliditas, qui dispensationem dominicae incarnationis infamant. Sed tamen etiam ego in hac parte,", + "candidate_score": 0.678599, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_102_104", + "bdc_text": "Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis . Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco . Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_2794", + "psc_text": "quaeso ut rescribendo admoneas, et me corrigere non graveris. Infelix est enim qui non tantos et tam sanctos tuorum studiorum labores et digne honorat, et de his Domino Deo nostro cujus munere talis es, gratias agit. Unde cum libentius debeam a quolibet discere quod inutiliter ignoro, quam promptius quoslibet docere quod scio; quanto justius abs te hoc charitatis debitum flagito, cujus doctrina, in nomine et adjutorio Domini, tantum in latina lingua ecclesiasticae litterae adjutae sunt, quantum nunquam antea potuerunt! Maxime tamen istam sententiam, Quicumque totam legem servaverit, offendat autem in uno, factus est omnium reus, si quo alio modo exponi melius posse novit tua Dilectio, per Dominum obsecro ut id nobiscum communicare digneris. EPISTOLA CLXVIII. Timasius et Jacobus Augustino, gratias agentes pro scripto ipsis libro de Natura et Gratia, adversus libellum Pelagii, naturam non sine gratiae invidia defendentis. Domino vere beatissimo, et merito venerabili patri episcopo AUGUSTINO, TIMASIUS et JACOBUS,", + "candidate_score": 0.677408, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71_73", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_708", + "psc_text": "haberemus interpretationem, tuam ejusdem prophetae ex graeco eloquio versam in latinum: ubi tamen asteriscis notasti quae in hebraeo sunt, et in graeco desunt; obeliscis autem quae in graeco inveniuntur, et in hebraeo non sunt, tam mirabili diligentia, ut quibusdam in locis ad verba singula, singulas stellas videamus, significantes eadem verba esse in hebraeo, in graeco autem non esse. Porro in hac posteriore interpretatione, quae versa est ex hebraeo, non eadem verborum fides occurrit, nec parum turbat cogitantem, vel cur in illa prima tanta diligentia figantur asterisci, ut minimas etiam particulas orationis indicent deesse codicibus graecis, quae sunt in hebraeis; vel cur in hac altera quae ex hebraeis est, negligentius hoc curatum sit, ut hae eaedem particulae locis suis invenirentur. Aliquid inde, exempli gratia, volui ponere; sed mihi ad horam codex defuit, qui ex hebraeo est. Verumtamen quia praevolas ingenio, non solum quid dixerim, verum etiam quid dicere voluerim, satis, ut", + "candidate_score": 0.675692, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_103_105", + "bdc_text": "Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco . Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis . Quod eo facilius de humanitate vestra mihi polliceor , quoniam nulla unquam in re hactenus expectationem meam estis frustrati .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_257", + "psc_text": "Licenti, ad Christum posse incitari, jam a pueris ad studia veritatis et sapientiae, quod utrumque vere est Christus, et omnis boni summum bonum venerabilis Augustini spiritu et ore flammatum. Qui si parum apud te pro te valuit, quid ego tanto intervallo posterior, et omnium illius opum pauper, efficiam? Sed quia et illius facultatis potentia, et tui ingenii humanitate confisus, pleniora atque majora in te spero elaborata quam elaboranda, ausus sum hiscere duplici gratia, ut et illi viro debita charitate compararer in sollicitudine tui, et inter eos qui salutem tuam diligunt, vel contestato numerarer affectu. Nam effectus in tui perfectione palmam Augustino potissimum destinatam scio. Vereor, fili, ne aures tuas asperitate temerarii sermonis offenderim, et per aures animo etiam tuo taedii mei vulnus intulerim. Sed in mentem venit epistola tua, qua te musicis familiarem modis intellexi: a quo studio ego aevi quondam tui non abhorrui. Itaque mihi ad tuam mentem, si", + "candidate_score": 0.674717, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_8_10", + "bdc_text": "Hinc adeo factum est , ut in poesi quidem et Latini sermonis notitia profecerim aliquantulum at melioris rerum sententiarumque cognitionis vice , quibus ingenium puerile instrui decebat , multis et variis vitiorum generibus cognitis , quibus illud poetae saeculum laborabat , animum inquinaverim . Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est . Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_2793", + "psc_text": "ne homo, qui cum in uno offenderit fit omnium reus, in multis offendendo ( quia in multis offendimus omnes ) propter magnum aggerem reatus sui minutatim collectum, ad tribunal tanti judicis perveniat, et eam quam non fecit, misericordiam non inveniat; sed potius dimittendo atque dando mereatur sibi dimitti peccata, reddique promissa. 21. Multa dixi, quibus tibi taedium fortassis inferrem, qui haec, quae tamen approbas, non exspectas discere, quod ea docere consuevisti. Si quid autem est in eis, quantum ad rem ipsam pertinet; nam quali eloquio explicata sint, non nimis curo; si quid ergo in eis est, quod eruditionem offendat tuam, quaeso ut rescribendo admoneas, et me corrigere non graveris. Infelix est enim qui non tantos et tam sanctos tuorum studiorum labores et digne honorat, et de his Domino Deo nostro cujus munere talis es, gratias agit. Unde cum libentius debeam a quolibet discere quod inutiliter ignoro, quam promptius quoslibet docere", + "candidate_score": 0.672964, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_10_12", + "bdc_text": "Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi . Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat . Quandoquidem igitur evidenter , quid mihi obfuerit , intelligo , non potui bona conscientia non admonere alios et publice mea damna protestari , quo caveant sibi in posterum alii , praesertim adulescentes , ne maiore forsan atque ego olim incommodo polluantur .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_2793", + "psc_text": "ne homo, qui cum in uno offenderit fit omnium reus, in multis offendendo ( quia in multis offendimus omnes ) propter magnum aggerem reatus sui minutatim collectum, ad tribunal tanti judicis perveniat, et eam quam non fecit, misericordiam non inveniat; sed potius dimittendo atque dando mereatur sibi dimitti peccata, reddique promissa. 21. Multa dixi, quibus tibi taedium fortassis inferrem, qui haec, quae tamen approbas, non exspectas discere, quod ea docere consuevisti. Si quid autem est in eis, quantum ad rem ipsam pertinet; nam quali eloquio explicata sint, non nimis curo; si quid ergo in eis est, quod eruditionem offendat tuam, quaeso ut rescribendo admoneas, et me corrigere non graveris. Infelix est enim qui non tantos et tam sanctos tuorum studiorum labores et digne honorat, et de his Domino Deo nostro cujus munere talis es, gratias agit. Unde cum libentius debeam a quolibet discere quod inutiliter ignoro, quam promptius quoslibet docere", + "candidate_score": 0.671586, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_101_103", + "bdc_text": "me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi . Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis . Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_2794", + "psc_text": "quaeso ut rescribendo admoneas, et me corrigere non graveris. Infelix est enim qui non tantos et tam sanctos tuorum studiorum labores et digne honorat, et de his Domino Deo nostro cujus munere talis es, gratias agit. Unde cum libentius debeam a quolibet discere quod inutiliter ignoro, quam promptius quoslibet docere quod scio; quanto justius abs te hoc charitatis debitum flagito, cujus doctrina, in nomine et adjutorio Domini, tantum in latina lingua ecclesiasticae litterae adjutae sunt, quantum nunquam antea potuerunt! Maxime tamen istam sententiam, Quicumque totam legem servaverit, offendat autem in uno, factus est omnium reus, si quo alio modo exponi melius posse novit tua Dilectio, per Dominum obsecro ut id nobiscum communicare digneris. EPISTOLA CLXVIII. Timasius et Jacobus Augustino, gratias agentes pro scripto ipsis libro de Natura et Gratia, adversus libellum Pelagii, naturam non sine gratiae invidia defendentis. Domino vere beatissimo, et merito venerabili patri episcopo AUGUSTINO, TIMASIUS et JACOBUS,", + "candidate_score": 0.670886, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_101_103", + "bdc_text": "me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi . Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis . Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_2795", + "psc_text": "melius posse novit tua Dilectio, per Dominum obsecro ut id nobiscum communicare digneris. EPISTOLA CLXVIII. Timasius et Jacobus Augustino, gratias agentes pro scripto ipsis libro de Natura et Gratia, adversus libellum Pelagii, naturam non sine gratiae invidia defendentis. Domino vere beatissimo, et merito venerabili patri episcopo AUGUSTINO, TIMASIUS et JACOBUS, in Domino salutem. Ita nos refecit et recreavit gratia Dei, ministrata per verbum tuum, ut prorsus germani dicamus, « Misit verbum suum, et sanavit eos » (Psal. CVI, 20), domine beatissime, et merito venerabilis pater. Sane ea diligentia ventilasse Sanctitatem tuam textum ejusdem libelli reperimus, ut ad singulos apices responsa reddita stupeamus, sive in his quae refutare, detestari, aut fugere deceat christianum; sive in illis in quibus non satis invenitur errasse, quamvis nescio qua calliditate, in ipsis quoque gratiam Dei credidit supprimendam. Sed unum est quod nos in tanto beneficio afficit, quia tarde hoc tam praeclarum gratiae Dei munus effulsit:", + "candidate_score": 0.670759, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_69_71", + "bdc_text": "quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_2869", + "psc_text": "scirent, qui possent, non a me fuisse eosdem libros editos, sed ablatos priusquam mihi editione mea digni viderentur. Verum multorum fratrum vehementissima postulatione, et maxime tua jussione compulsus, opus tam laboriosum, adjuvante Domino terminare curavi; eosque emendatos non ut volui, sed ut potui, ne ab illis qui subrepti jam in manus hominum exierant, plurimum discreparent, Venerationi tuae per filium nostrum condiaconum charissimum misi, et cuicumque audiendos, describendos, legendosque permisi: in quibus si servari mea dispositio potuisset, essent profecto, etsi easdem sententias habentes, multo tamen enodatiores atque planiores, quantum rerum tantarum explicandarum difficultas et facultas nostra pateretur. Sunt autem qui primos quatuor vel potius quinque etiam sine prooemiis habent, et duodecimum sine extrema parte non parva: sed si eis haec editio potuerit innotescere, omnia si voluerint et valuerint, emendabunt. Peto sane ut hanc epistolam, seorsum quidem, sed tamen ad caput eorumdem librorum jubeas anteponi. Vale. Ora pro me. EPISTOLA CLXXV. Patres", + "candidate_score": 0.670107, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_14_16", + "bdc_text": "Itidem ego nunc ad medicinam animorum , quid noxium aliquando sim expertus , omnibus esse propalandum officii mei iudicavi . Caeterum nuper maturiori deliberatione , remedium mali in hoc poeta excogitatum mihi est . Quamvis enim posthac tum aetas , tum professio mea ab hisce studiis ad severiora me avocent , instituto tamen utilitatis publicae , quicquid hoc laboris est , alacriter suscepi .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_102", + "psc_text": "agitur, quasi doctior et melior reprehendere audebam. Itaque posteaquam missus sum in medium, tunc sentire coepi temeritates reprehensionum mearum; quanquam et antea periculosissimum judicarem hoc ministerium. Et hinc erant lacrymae illae quas me fundere in civitate, ordinationis meae tempore, nonnulli fratres animadverterunt, et nescientes causas doloris mei, quibus potuerunt sermonibus, qui omnino ad vulnus meum non pertinerent, tamen bono animo consolati sunt. Sed multo valde ac multo amplius expertus sum, quam putabam: non quia novos aliquos fluctus aut tempestates vidi quas ante non noveram, vel non audieram, vel non legeram, vel non cogitaveram; sed ad eas evitandas aut perferendas solertiam et vires meas omnino non noveram, et alicujus momenti arbitrabar. Dominus autem irrisit me, et rebus ipsis ostendere voluit meipsum mihi. 3. Quod si non damnando, sed miserando fecit, hoc enim spero certe vel nunc cognita aegritudine mea, debeo Scripturarum ejus medicamenta omnia perscrutari, et orando ac legendo agere, ut", + "candidate_score": 0.669573, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_101_103", + "bdc_text": "me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi . Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis . Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_3982", + "psc_text": "Cum autem ibi me inveneris, ora pro me ne deficiam, sed perficiar; ora fili, ora. Sentio quid dicam, scio quid petam; non tibi videatur indignum, et quasi ultra merita tua: fraudabis me magno adjutorio, si non feceris. Non solum tu, sed etiam omnes qui ex ore tuo dilexerint, orate pro me: hoc eis me petivisse indica, et si multum nobis tribuitis, jussisse nos existimate quod petimus, et tamen date petentibus, vel obtemperate jubentibus. Orate pro nobis. Lege Litteras divinas, et invenies ipsos arietes nostros Apostolos petiisse hoc a filiis suis, sive praecepisse auditoribus suis. Ego certe quoniam hoc a me petiisti pro te, quantum faciam, videt qui exaudiat, qui videbat quia et ante faciebam: sed redde etiam in hac re dilectionis vicem. Praepositi vestri sumus; grex Dei estis: considerate et videte pericula nostra majora esse quam vestra, et orate pro nobis. Hoc enim et nobis condecet et vobis, ut bonam", + "candidate_score": 0.669079, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_10_12", + "bdc_text": "Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi . Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat . Quandoquidem igitur evidenter , quid mihi obfuerit , intelligo , non potui bona conscientia non admonere alios et publice mea damna protestari , quo caveant sibi in posterum alii , praesertim adulescentes , ne maiore forsan atque ego olim incommodo polluantur .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_190", + "psc_text": "Sensi enim etiam ipsum saepe non mentiendi studio, sed amandi propensione falli judicantem, et arbitrari jam me accepisse quaedam, quibus accipiendis a Domino patente ore cordis inhiarem. Et si hoc in os meum, quis non conjiciat quanta de me absente meliora quam veriora laetus effundat? Librorum autem nostrorum copiam faciet venerabili studio tuo: nam nescio me aliquid, sive ad eorum qui extra Ecclesiam Dei sunt, sive ad aures fratrum scripsisse, quod ipse non habeat. Sed tu cum legis, mi sancte Pauline, non te ita rapiant quae per nostram infirmitatem veritas loquitur, ut ea quae ipse loquor minus diligenter advertas; ne dum avidus hauris bona et recta quae data ministro, non ores pro peccatis et erratis quae ipse committo. In his enim quae tibi recte, si adverteris, displicebunt, ego ipse conspicior; in his autem quae per donum Spiritus quod accepisti, recte tibi placent in libris meis, ille amandus, ille praedicandus est", + "candidate_score": 0.667463, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71_73", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_792", + "psc_text": "in Libris canonicis interpretatio asteriscos habeat, et virgulas praenotatas, et postea aliam translationem absque his signis ediderim; pace tua dixerim, videris mihi non intelligere quod quaesisti. Illa enim interpretatio Septuaginta interpretum est; et ubicumque virgulae, id est obeli sunt, significatur quod Septuaginta plus dixerint quam habetur in hebraeo: ubi autem asterisci, id est stellae praelucentes, ex Theodotionis editione ab Origene additum est; et ibi graeca transtulimus, hic de ipso hebraico, quod intelligebamus expressimus, sensuum potius veritatem quam verborum interdum ordinem conservantes. Et miror quomodo Septuaginta interpretum libros legas non puros, ut ab eis editi sunt, sed ab Origene emendatos, sive corruptos per obelos et asteriscos, et christiani hominis interpretatiunculam non sequaris; praesertim cum ea quae addita sunt, ex hominis Judaei atque blasphemi, post passionem Christi, editione transtulerit. Vis amator esse verus Septuaginta interpretum? Non legas ea quae sub asteriscis sunt: imo rade de voluminibus, ut veterum te fautorem probes. Quod", + "candidate_score": 0.667364, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_8", + "bdc_text": "Hinc adeo factum est , ut in poesi quidem et Latini sermonis notitia profecerim aliquantulum at melioris rerum sententiarumque cognitionis vice , quibus ingenium puerile instrui decebat , multis et variis vitiorum generibus cognitis , quibus illud poetae saeculum laborabat , animum inquinaverim .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_1816", + "psc_text": "sententiae auctoritatem secutus, quae nullam ad perdiscendum abundare credit aetatem. Neque immerito sapiens, prudentiae studia nullis terminis, neque fine conclusit, quando primordiis suis remota virtus nunquam adeo reseratur adeuntibus, ut omnis protinus ad agnitionem patescat. Domine vere sancte, ac merito venerabilis pater, est operae pretium cognoscere habitam inter nos proxime confabulationem. Quibusdam amicorum conventibus aderamus, frequentes proferebantur illic pro ingeniis studisque sententiae. Erat tamen sermo rhetorica partitio: apud agnoscentem loquor; nam etiam ista paulo ante docuisti. Adstruebatur quid esset inventio, quae inventionis acrimonia, quantus disponendi labor, quae translationis gratia, quae iconismatum pulchritudo, et pro ingenio naturaque materiae apposita etiam dicendi facultas. Alii rursus poeticam elevabant faventes. Ne hanc quidem eloquentiae partem tacitam aut inhonoram relinquis, ut convenienter poeta dixerit: Inter victrices hederam tibi serpere lauros. (Virg. Bucol. ecl. 8.) Dicebatur ergo quantus oeconomiae esset ornatus, quae metaphorarum venustas, quanta in comparatione sublimitas; jam leves enodesque versus, atque, ut ita dixerim,", + "candidate_score": 0.664997, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_708", + "psc_text": "haberemus interpretationem, tuam ejusdem prophetae ex graeco eloquio versam in latinum: ubi tamen asteriscis notasti quae in hebraeo sunt, et in graeco desunt; obeliscis autem quae in graeco inveniuntur, et in hebraeo non sunt, tam mirabili diligentia, ut quibusdam in locis ad verba singula, singulas stellas videamus, significantes eadem verba esse in hebraeo, in graeco autem non esse. Porro in hac posteriore interpretatione, quae versa est ex hebraeo, non eadem verborum fides occurrit, nec parum turbat cogitantem, vel cur in illa prima tanta diligentia figantur asterisci, ut minimas etiam particulas orationis indicent deesse codicibus graecis, quae sunt in hebraeis; vel cur in hac altera quae ex hebraeis est, negligentius hoc curatum sit, ut hae eaedem particulae locis suis invenirentur. Aliquid inde, exempli gratia, volui ponere; sed mihi ad horam codex defuit, qui ex hebraeo est. Verumtamen quia praevolas ingenio, non solum quid dixerim, verum etiam quid dicere voluerim, satis, ut", + "candidate_score": 0.661067, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_69_71", + "bdc_text": "quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_913", + "psc_text": "adhuc nosse quomodo coaequanda sit in interprete peritia linguarum, conjecturis eorum qui Scripturas edisserendo pertractant; quos necesse est, etiamsi rectae atque unius fidei fuerint, varias parere in multorum locorum obscuritate sententias: quamvis nequaquam ipsa varietas ab ejusdem fidei unitate discordet; sicut etiam unus tractator, secundum eamdem fidem aliter atque aliter eumdem locum potest exponere, quia hoc ejus obscuritas patitur. 35. Ideo autem desidero interpretationem tuam de Septuaginta, ut et tanta latinorum interpretum, qui qualescumque hoc ausi sunt, quantum possumus imperitia careamus: et hi qui me invidere putant utilibus laboribus tuis, tandem aliquando, si fieri potest, intelligant, propterea me nolle tuam ex hebraeo interpretationem in ecclesiis legi, ne contra Septuaginta auctoritatem, tanquam novum aliquid proferentes, magno scandalo perturbemus plebes Christi, quarum aures et corda illam interpretationem audire consueverunt, quae etiam ab Apostolis approbata est. Unde et illud apud Jonam virgultum (Jonae IV, 6), si in hebraeo nec hedera est, nec cucurbita,", + "candidate_score": 0.659844, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_752", + "psc_text": "illustribus viris, vel proprie de scriptoribus ecclesiasticis appellandus est; licet a plerisque emendatoribus imperitis, de auctoribus, dicatur inscriptus. CAPUT III. 4. Secundo loco quaeris, cur dixerim in commentariis Epistolae ad Galatas, Paulum id in Petro non potuisse reprehendere quod ipse fecerat (Gal. II, 11), nec in alio arguere simulationem cujus ipse tenebatur reus; et asseris, reprehensionem apostolicam non fuisse dispensatoriam, sed veram, et me non debere docere mendacium, sed universa quae scripta sunt, ita sonare ut scripta sunt. Ad quae primum respondeo, debuisse prudentiam tuam praefatiunculae commentariorum meorum meminisse, dicentis ex persona mea: « Quid igitur? ego stultus ac temerarius, qui id pollicear quod ille non potuit? Minime: quin potius in eo, ut mihi videor, cautior atque timidior, quod imbecillitatem virium mearum sentiens, Origenis commentarios secutus sum. Scripsit enim ille vir in Epistolam Pauli ad Galatas quinque proprie volumina, et decimum Stromatum suorum librum commatico super explanatione ejus sermone complevit;", + "candidate_score": 0.657987, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96_98", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) . responderim , nisi forte illud comicum ἕπεσθε μητρί , χοῖροιAristophanes , Plutus 308. 315 ( \"folgt eurer Mutter , ihr Ferkel\"). .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_752", + "psc_text": "illustribus viris, vel proprie de scriptoribus ecclesiasticis appellandus est; licet a plerisque emendatoribus imperitis, de auctoribus, dicatur inscriptus. CAPUT III. 4. Secundo loco quaeris, cur dixerim in commentariis Epistolae ad Galatas, Paulum id in Petro non potuisse reprehendere quod ipse fecerat (Gal. II, 11), nec in alio arguere simulationem cujus ipse tenebatur reus; et asseris, reprehensionem apostolicam non fuisse dispensatoriam, sed veram, et me non debere docere mendacium, sed universa quae scripta sunt, ita sonare ut scripta sunt. Ad quae primum respondeo, debuisse prudentiam tuam praefatiunculae commentariorum meorum meminisse, dicentis ex persona mea: « Quid igitur? ego stultus ac temerarius, qui id pollicear quod ille non potuit? Minime: quin potius in eo, ut mihi videor, cautior atque timidior, quod imbecillitatem virium mearum sentiens, Origenis commentarios secutus sum. Scripsit enim ille vir in Epistolam Pauli ad Galatas quinque proprie volumina, et decimum Stromatum suorum librum commatico super explanatione ejus sermone complevit;", + "candidate_score": 0.657184, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_89_91", + "bdc_text": "Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 . quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit . Porro , si qui reperiantur , ut nunc sunt homines , Adagia , 3 , 8 , 59 ( ASD II/6 502 , Nr. 2759 ) .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_752", + "psc_text": "illustribus viris, vel proprie de scriptoribus ecclesiasticis appellandus est; licet a plerisque emendatoribus imperitis, de auctoribus, dicatur inscriptus. CAPUT III. 4. Secundo loco quaeris, cur dixerim in commentariis Epistolae ad Galatas, Paulum id in Petro non potuisse reprehendere quod ipse fecerat (Gal. II, 11), nec in alio arguere simulationem cujus ipse tenebatur reus; et asseris, reprehensionem apostolicam non fuisse dispensatoriam, sed veram, et me non debere docere mendacium, sed universa quae scripta sunt, ita sonare ut scripta sunt. Ad quae primum respondeo, debuisse prudentiam tuam praefatiunculae commentariorum meorum meminisse, dicentis ex persona mea: « Quid igitur? ego stultus ac temerarius, qui id pollicear quod ille non potuit? Minime: quin potius in eo, ut mihi videor, cautior atque timidior, quod imbecillitatem virium mearum sentiens, Origenis commentarios secutus sum. Scripsit enim ille vir in Epistolam Pauli ad Galatas quinque proprie volumina, et decimum Stromatum suorum librum commatico super explanatione ejus sermone complevit;", + "candidate_score": 0.656454, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_6_8", + "bdc_text": "Posteaquam adolescens ego quondam , patroni observandi , Gręcae et Latinae linguae rudimenta vestro quidem beneficio consequutus , utcunque mihi videbar , statim ad poeticen animum applicare coepi . Cui dum avidius incumberem , forte in Martialis epigrammata incidi eorumque lectione saepius , quam par erat , me oblectavi . Hinc adeo factum est , ut in poesi quidem et Latini sermonis notitia profecerim aliquantulum at melioris rerum sententiarumque cognitionis vice , quibus ingenium puerile instrui decebat , multis et variis vitiorum generibus cognitis , quibus illud poetae saeculum laborabat , animum inquinaverim .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_257", + "psc_text": "Licenti, ad Christum posse incitari, jam a pueris ad studia veritatis et sapientiae, quod utrumque vere est Christus, et omnis boni summum bonum venerabilis Augustini spiritu et ore flammatum. Qui si parum apud te pro te valuit, quid ego tanto intervallo posterior, et omnium illius opum pauper, efficiam? Sed quia et illius facultatis potentia, et tui ingenii humanitate confisus, pleniora atque majora in te spero elaborata quam elaboranda, ausus sum hiscere duplici gratia, ut et illi viro debita charitate compararer in sollicitudine tui, et inter eos qui salutem tuam diligunt, vel contestato numerarer affectu. Nam effectus in tui perfectione palmam Augustino potissimum destinatam scio. Vereor, fili, ne aures tuas asperitate temerarii sermonis offenderim, et per aures animo etiam tuo taedii mei vulnus intulerim. Sed in mentem venit epistola tua, qua te musicis familiarem modis intellexi: a quo studio ego aevi quondam tui non abhorrui. Itaque mihi ad tuam mentem, si", + "candidate_score": 0.655247, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_94_96", + "bdc_text": "Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_752", + "psc_text": "illustribus viris, vel proprie de scriptoribus ecclesiasticis appellandus est; licet a plerisque emendatoribus imperitis, de auctoribus, dicatur inscriptus. CAPUT III. 4. Secundo loco quaeris, cur dixerim in commentariis Epistolae ad Galatas, Paulum id in Petro non potuisse reprehendere quod ipse fecerat (Gal. II, 11), nec in alio arguere simulationem cujus ipse tenebatur reus; et asseris, reprehensionem apostolicam non fuisse dispensatoriam, sed veram, et me non debere docere mendacium, sed universa quae scripta sunt, ita sonare ut scripta sunt. Ad quae primum respondeo, debuisse prudentiam tuam praefatiunculae commentariorum meorum meminisse, dicentis ex persona mea: « Quid igitur? ego stultus ac temerarius, qui id pollicear quod ille non potuit? Minime: quin potius in eo, ut mihi videor, cautior atque timidior, quod imbecillitatem virium mearum sentiens, Origenis commentarios secutus sum. Scripsit enim ille vir in Epistolam Pauli ad Galatas quinque proprie volumina, et decimum Stromatum suorum librum commatico super explanatione ejus sermone complevit;", + "candidate_score": 0.654452, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_64_66", + "bdc_text": "aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) . Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_792", + "psc_text": "in Libris canonicis interpretatio asteriscos habeat, et virgulas praenotatas, et postea aliam translationem absque his signis ediderim; pace tua dixerim, videris mihi non intelligere quod quaesisti. Illa enim interpretatio Septuaginta interpretum est; et ubicumque virgulae, id est obeli sunt, significatur quod Septuaginta plus dixerint quam habetur in hebraeo: ubi autem asterisci, id est stellae praelucentes, ex Theodotionis editione ab Origene additum est; et ibi graeca transtulimus, hic de ipso hebraico, quod intelligebamus expressimus, sensuum potius veritatem quam verborum interdum ordinem conservantes. Et miror quomodo Septuaginta interpretum libros legas non puros, ut ab eis editi sunt, sed ab Origene emendatos, sive corruptos per obelos et asteriscos, et christiani hominis interpretatiunculam non sequaris; praesertim cum ea quae addita sunt, ex hominis Judaei atque blasphemi, post passionem Christi, editione transtulerit. Vis amator esse verus Septuaginta interpretum? Non legas ea quae sub asteriscis sunt: imo rade de voluminibus, ut veterum te fautorem probes. Quod", + "candidate_score": 0.654273, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_100_102", + "bdc_text": "Conspurcent illi se , ut libet ; me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi . Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_3884", + "psc_text": "suam culpare maluerint, quam non intellecta reprehendere, quidamque eorum lucidiorem super hoc atque apertiorem Beatitudinis tuae expositionem voluerint postulare; evenit ex dispositione misericordiae Dei, ut cum quosdam intra Africam similia movissent, librum de Correptione et Gratia, plenum divinae auctoritatis emitteres. Quo in notitiam nostram insperata opportunitate delato, putavimus omnes querelas resistentium sopiendas; quia universis quaestionibus de quibus consulenda erat Sanctitas tua, tam plene illic absoluteque responsum est, quasi hoc specialiter studueris, ut quae apud nos erant turbata componeres. Recensito autem hoc Beatitudinis tuae libro, sicut qui sanctam atque apostolicam doctrinae tuae auctoritatem antea sequebantur, intelligentiores multo instructioresque sunt facti; ita qui persuasionis suae impediebantur obscuro, aversiores quam fuerant, recesserunt. Quorum tam abrupta dissensio primum propter ipsos metuenda est, ne tam claris tamque egregiis in omnium virtutum studio viris spiritus pelagianae impietatis illudat: deinde ne simpliciores quique, apud quos horum magna est de probitatis contemplatione reverentia, hoc tutissimum sibi aestiment quod", + "candidate_score": 0.650372, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_102", + "bdc_text": "Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_3868", + "psc_text": "non dubito: sed breviter, perstricte atque summatim, et opiniones rogo cujuslibet haeresis exponi, et quid contra teneat Ecclesia catholica, quantum instructioni satis est, subdi: ut velut quodam ex omnibus concepto commonitorio, si quis aliquam objectionem aut convictionem uberius, plenius ac planius nosse voluerit, ad opulenta et magnifica volumina transmittatur, quibus a diversis, et praecipue a Veneratione tua in hoc ipsum constat elaboratum. Sufficiet autem admonitio talis, ut puto, doctis et imperitis, otiosis et occupatis, et ad cujuslibet gradus ministerium Ecclesiae undecumque promotis; dum et ille qui multa legit, eadem breviter recordatur, et compendio ignarus instruitur, ut noverit quid teneat, quid evitet quid aversetur ne faciat, quid ut faciat assequatur. Fortassis autem, si tamen quod arbitror verum est, etiam adversus calumniantium malignas mentes et dolosa labia opus hoc parvum inter caetera mirifica testimonio coronae tuae non deerit: ut quibus patet campus calumniandi profusior, validis et ex omni parte conclusis fidei limitibus", + "candidate_score": 0.650251, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_8", + "bdc_text": "Hinc adeo factum est , ut in poesi quidem et Latini sermonis notitia profecerim aliquantulum at melioris rerum sententiarumque cognitionis vice , quibus ingenium puerile instrui decebat , multis et variis vitiorum generibus cognitis , quibus illud poetae saeculum laborabat , animum inquinaverim .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_2169", + "psc_text": "adjutorium magis mihi scribenti quam differenti adfuturum. Quamobrem primum mihi videtur plus valere in hac inquisitione vivendi quam loquendi modum. Nam qui didicerunt a Domino Jesu Christo mites esse et humiles corde (Matth. XXI, 29), plus cogitando et orando proficiunt, quam legendo et audiendo. Nec ideo tamen agere partes suas sermo cessaverit, sed cum plantator et rigator officium sui gesserit muneris, caetera illi qui dat incrementum, relinquit: ille quippe etiam ipsum plantatorem rigatoremque formavit. 2. Secundum interiorem igitur hominem percipe verba intellectus. Ipse enim renovatur de die in diem, etiam cum exterior iste corrumpitur (II Cor. IV, 16), sive castigatione abstinentiae, sive aliqua morbida valetudine, sive quolibet casu, vel certe, quod necesse est etiam iis qui sano corpore diu vivunt, ipso aetatis accessu. Erige itaque spiritum mentis tuae, qui renovatur in agnitione Dei secundum imaginem ejus qui creavit eum (Coloss. III, 10); ubi per fidem in te habitat Christus (Eph.", + "candidate_score": 0.647725, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_90", + "bdc_text": "quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_753", + "psc_text": "qui id pollicear quod ille non potuit? Minime: quin potius in eo, ut mihi videor, cautior atque timidior, quod imbecillitatem virium mearum sentiens, Origenis commentarios secutus sum. Scripsit enim ille vir in Epistolam Pauli ad Galatas quinque proprie volumina, et decimum Stromatum suorum librum commatico super explanatione ejus sermone complevit; tractatus quoque varios, et excerpta, quae vesola possent sufficere, composuit. Praetermitto Didymum videntem meum, et Laodicenum, de ecclesia nuper egressum, et Alexandrum veterem haereticum, Eusebium quoque Emisenum, et Theodorum Heracleotem, qui et ipsi nonnullos super hac re commentariolos reliquerunt. E quibus vel si pauca decerperem, fieret aliquid quod non penitus contemneretur. Itaque ut simpliciter fatear, legi haec omnia, et in mente mea plurima coacervans, accito notario, vel mea, vel aliena dictavi, nec ordinis, nec verborum interdum, nec sensuum memor. Jam Domini misericordiae est, ne per imperitiam nostram ab aliis bene dicta dispereant, et non placeant inter extraneos, quae placent inter", + "candidate_score": 0.647688, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_16_18", + "bdc_text": "Quamvis enim posthac tum aetas , tum professio mea ab hisce studiis ad severiora me avocent , instituto tamen utilitatis publicae , quicquid hoc laboris est , alacriter suscepi . Resecui enim et abieci , quicquid inerat foedioris argumenti , quicquid inhonestum , turpe , obscoenum , nefandum , monstrosum aut quod ullo modo indecori quicquam cogitandi occasionem rudibus legentium animis ex-hiberet . Itaque alias epigrammata integra abolevi - vel quia nihil sani aut sacri , ut aiunt , Zusammensetzung aus Adagia , 1 , 8 , 37 nihil sacri es ( ASD II/2 258 , Nr. 737 )", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_793", + "psc_text": "corruptos per obelos et asteriscos, et christiani hominis interpretatiunculam non sequaris; praesertim cum ea quae addita sunt, ex hominis Judaei atque blasphemi, post passionem Christi, editione transtulerit. Vis amator esse verus Septuaginta interpretum? Non legas ea quae sub asteriscis sunt: imo rade de voluminibus, ut veterum te fautorem probes. Quod si feceris, omnes Ecclesiarum bibliothecas condemnare cogeris. Vix enim unus aut alter invenietur liber, qui ista non habeat. CAPUT VI. 20. Porro quod dicis non debuisse me interpretari post veteres, et novo uteris syllogismo: « Aut obscura fuerunt quae interpretati sunt Septuaginta, aut manifesta. Si obscura, te quoque in eis falli potuisse credendum est: si manifesta, illos in eis falli non potuisse, perspicuum est: » tuo tibi sermone respondeo. Omnes veteres tractatores qui nos in Domino praecesserunt, et qui Scripturas sanctas interpretati sunt, aut obscura interpretati sunt, aut manifesta. Si obscura, quomodo tu post eos ausus es disserere, quod illi", + "candidate_score": 0.645653, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_95_97", + "bdc_text": "Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_752", + "psc_text": "illustribus viris, vel proprie de scriptoribus ecclesiasticis appellandus est; licet a plerisque emendatoribus imperitis, de auctoribus, dicatur inscriptus. CAPUT III. 4. Secundo loco quaeris, cur dixerim in commentariis Epistolae ad Galatas, Paulum id in Petro non potuisse reprehendere quod ipse fecerat (Gal. II, 11), nec in alio arguere simulationem cujus ipse tenebatur reus; et asseris, reprehensionem apostolicam non fuisse dispensatoriam, sed veram, et me non debere docere mendacium, sed universa quae scripta sunt, ita sonare ut scripta sunt. Ad quae primum respondeo, debuisse prudentiam tuam praefatiunculae commentariorum meorum meminisse, dicentis ex persona mea: « Quid igitur? ego stultus ac temerarius, qui id pollicear quod ille non potuit? Minime: quin potius in eo, ut mihi videor, cautior atque timidior, quod imbecillitatem virium mearum sentiens, Origenis commentarios secutus sum. Scripsit enim ille vir in Epistolam Pauli ad Galatas quinque proprie volumina, et decimum Stromatum suorum librum commatico super explanatione ejus sermone complevit;", + "candidate_score": 0.644846, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_83_85", + "bdc_text": "Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM . Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a . eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_753", + "psc_text": "qui id pollicear quod ille non potuit? Minime: quin potius in eo, ut mihi videor, cautior atque timidior, quod imbecillitatem virium mearum sentiens, Origenis commentarios secutus sum. Scripsit enim ille vir in Epistolam Pauli ad Galatas quinque proprie volumina, et decimum Stromatum suorum librum commatico super explanatione ejus sermone complevit; tractatus quoque varios, et excerpta, quae vesola possent sufficere, composuit. Praetermitto Didymum videntem meum, et Laodicenum, de ecclesia nuper egressum, et Alexandrum veterem haereticum, Eusebium quoque Emisenum, et Theodorum Heracleotem, qui et ipsi nonnullos super hac re commentariolos reliquerunt. E quibus vel si pauca decerperem, fieret aliquid quod non penitus contemneretur. Itaque ut simpliciter fatear, legi haec omnia, et in mente mea plurima coacervans, accito notario, vel mea, vel aliena dictavi, nec ordinis, nec verborum interdum, nec sensuum memor. Jam Domini misericordiae est, ne per imperitiam nostram ab aliis bene dicta dispereant, et non placeant inter extraneos, quae placent inter", + "candidate_score": 0.644346, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_88_90", + "bdc_text": "notavimus tanquam in tabula ; Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 . quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_752", + "psc_text": "illustribus viris, vel proprie de scriptoribus ecclesiasticis appellandus est; licet a plerisque emendatoribus imperitis, de auctoribus, dicatur inscriptus. CAPUT III. 4. Secundo loco quaeris, cur dixerim in commentariis Epistolae ad Galatas, Paulum id in Petro non potuisse reprehendere quod ipse fecerat (Gal. II, 11), nec in alio arguere simulationem cujus ipse tenebatur reus; et asseris, reprehensionem apostolicam non fuisse dispensatoriam, sed veram, et me non debere docere mendacium, sed universa quae scripta sunt, ita sonare ut scripta sunt. Ad quae primum respondeo, debuisse prudentiam tuam praefatiunculae commentariorum meorum meminisse, dicentis ex persona mea: « Quid igitur? ego stultus ac temerarius, qui id pollicear quod ille non potuit? Minime: quin potius in eo, ut mihi videor, cautior atque timidior, quod imbecillitatem virium mearum sentiens, Origenis commentarios secutus sum. Scripsit enim ille vir in Epistolam Pauli ad Galatas quinque proprie volumina, et decimum Stromatum suorum librum commatico super explanatione ejus sermone complevit;", + "candidate_score": 0.644283, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_16_18", + "bdc_text": "Quamvis enim posthac tum aetas , tum professio mea ab hisce studiis ad severiora me avocent , instituto tamen utilitatis publicae , quicquid hoc laboris est , alacriter suscepi . Resecui enim et abieci , quicquid inerat foedioris argumenti , quicquid inhonestum , turpe , obscoenum , nefandum , monstrosum aut quod ullo modo indecori quicquam cogitandi occasionem rudibus legentium animis ex-hiberet . Itaque alias epigrammata integra abolevi - vel quia nihil sani aut sacri , ut aiunt , Zusammensetzung aus Adagia , 1 , 8 , 37 nihil sacri es ( ASD II/2 258 , Nr. 737 )", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_632", + "psc_text": "praeter consuetudinem, ut quasi observatio sacramenti sit, approbare non possum, etiamsi multa hujusmodi propter nonnullarum vel sanctarum vel turbulentarum personarum scandala devitanda, liberius improbare non audeo. Sed hoc nimis doleo, quod multa quae in divinis libris saluberrime praecepta sunt, minus curantur; et tam multis praesumptionibus sic plena sunt omnia, ut gravius corripiatur qui per octavas suas terram nudo pede tetigerit, quam qui mentem vinolentia sepelierit. Omnia itaque talia, quae neque sanctarum Scripturarum auctoritatibus continentur, nec in conciliis episcoporum statuta inveniuntur, nec consuetudine universae Ecclesiae roborata sunt, sed pro diversorum locorum diversis moribus innumerabiliter variantur, ita ut vix aut omnino nunquam inveniri possint causae, quas in eis instituendis homines secuti sunt, ubi facultas tribuitur, sine ulla dubitatione resecanda existimo. Quamvis enim neque hoc inveniri possit, quomodo contra fidem sint; ipsam tamen religionem, quam paucissimis et manifestissimis celebrationum sacramentis misericordia Dei esse liberam voluit, servilibus oneribus premunt, ut tolerabilior sit conditio Judaeorum,", + "candidate_score": 0.643736, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_106", + "bdc_text": "Valete ac vivite in ecclesiae christianae commoditatem et gloriam diu incolumes .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_2500", + "psc_text": "Dei non posse ingredi, nisi omnia sua vendiderit; nec prodesse eidem posse, si forte ex ipsis divitiis fecerit mandata. Non debere jurare omnino. Et de Ecclesia, quae sit de qua scriptum est non habere rugam neque maculam (Ephes. V, 27), utrum haec sit in qua nunc congregamur, an illa quam speramus: quidam autem putant Ecclesiam hanc esse quae nunc frequentatur populis, et sine peccato esse posse. De his omnibus rogo, quantis valeo precibus, Sanctitatem tuam, ut jubeas nos apertius instrui, quo noverimus quatenus sentire debeamus. Dei nostri misericordia Sanctitatem tuam incolumem conservet, annis innumeris opto, domine sancte, jure ac merito venerabilis, et per omnia colende. EPISTOLA CLVII. Augustinus Hilario, respondens ad illius quaestiones. AUGUSTINUS episcopus servus Christi et ejus Ecclesiae, dilectissimo filio HILARIO, in Domino salutem. CAPUT PRIMUM. 1. Ex litteris tuis didici non solum incolumitatem tuam, sed etiam religiosum studium tuum circa verbum Dei, et piam curam pro salute", + "candidate_score": 0.643654, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_19_21", + "bdc_text": ", und Adagia , 1 , 8 , 38 nihil sanum ( ebd. , Nr. 738 ) ; s. auch Grimm V 4313 unter ß. usquam continerent , vel propter unum aut alterum versum totidemve dictiones improbi sensus - , alias partem solum aliquam recidi , ne quid inde vitii sano corpori contraheretur , si modo nihilosecius integra sententia relinqui videretur . Et ne iis quidem peperci , quę etiam leviter lasciva videri poterant , ut puerorum ratio accuratissima haberetur .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_3311", + "psc_text": "anima non ex massa Adae, tam antiquum peccatum portet alienum; quia nulla ratione conceditur ut Deus qui propria peccata dimittit, unum imputet alienum. 23. Si ergo ita potes animarum asserere sine ulla propagine novitatem, ut ratione justa et a fide catholica non aliena, etiam sic peccato primi hominis ostendantur obnoxiae; assere quod sentis, ut potes. Si autem non eas aliter potes a propagatione facere alienas, nisi ut simul facias ab omni peccati vinculo liberas; cohibe te ab hujusmodi disputatione omnimodo. Non est enim falsa etiam in parvulorum baptismate remissio peccatorum, nec verbo tenus dicitur, sed veraciter agitur. Nam ut jam verbis utar, quae in ipsa epistola beatissimi antistitis Zosimi leguntur: Fidelis Dominus in verbis suis, ejusque baptismus re ac verbis, id est, opere, confessione et remissione vera peccatorum, in omni sexu, aetate, conditione generis humani eamdem plenitudinem tenet. Nullus enim nisi qui peccati servus est, liber efficitur, nec redemptus dici", + "candidate_score": 0.643204, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_103_105", + "bdc_text": "Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco . Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis . Quod eo facilius de humanitate vestra mihi polliceor , quoniam nulla unquam in re hactenus expectationem meam estis frustrati .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_1138", + "psc_text": "oculis mentis meae, purius video, ignorantiae nocte depulsa et caligine dubitationis abstersa. Quod cum saepe alias per munera epistolarum tuarum mihi donatum senserim, tum praecipue isto recentium litterarum libello, cujus mihi tam gratus quam dignus portitor fuit vir benedictus Domini frater noster Quintus diaconus: qui longo quidem posteaquam ad Urbem venerat intervallo, cum eo juxta solemnem meum morem post Pascha Domini, pro Apostolorum et martyrum veneratione venissem, benedictionem oris tui reddidit nobis; verumtamen oblitterato, quod nesciente me Romae consumpserat, tempore, recentissimus mihi visus est a conspectu tuo, ita ut tunc statim eum a te mihi venisse vix crederem, cum primum videbam et cum mihi plenum odorem suavitatis tuae in eloquiis tuis coelestis unguenti castitate fragrantibus offerebat. Fateor tamen venerandae Unanimitati tuae, non potuisse me volumen ipsum, statim ut acceperam, Romae legere. Tantae enim illic turbae erant, ut non possem munus tuum diligenter inspicere, et eo ut cupiebam perfrui; scilicet ut", + "candidate_score": 0.642878, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_103_105", + "bdc_text": "Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco . Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis . Quod eo facilius de humanitate vestra mihi polliceor , quoniam nulla unquam in re hactenus expectationem meam estis frustrati .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_197", + "psc_text": "de suscepto hinc patrocinio mendacii officiosi. Domino dilectissimo, et cultu sincerissimo charitatis obsequendo atque amplectendo fratri et compresbytero HIERONYMO, AUGUSTINUS. CAPUT PRIMUM. 1. Nunquam aeque quisquam tam facie cuilibet innotuit, quam mihi tuorum in Domino studiorum quieta, laeta, et vere exercitatio liberalis. Quanquam ergo percupiam omnino te nosse; tamen exiguum quiddam tui minus habeo, praesentiam videlicet corporis: quam ipsam etiam posteaquam te beatissimus nunc episcopus, tum vero jam episcopatu dignus, frater Alypius vidit, remeansque a me visus est, negare non possum magna ex parte mihi esse relatu ejus impressam; et ante reditum, cum te ille ibi videbat, ego videbam, sed oculis ejus. Non enim animo me atque illum, sed corpore duos, qui noverit, dixerit, concordia duntaxat et familiaritate fidissima, non meritis quibus ille antecellit. Quia ergo me primitus communione spiritus quo in unum nectimur, deinde illius ex ore jam diligis; nequaquam impudenter quasi aliquis ignotus commendo Germanitati tuae fratrem Profuturum,", + "candidate_score": 0.642371, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_25", + "bdc_text": "reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_446", + "psc_text": "nostram, quam vobis benevolentius fortasse quam verius narrantibus, se comperisse dicebat, praedicare dignatus est: adjungens se dixisse vobis, nos omnia, quae de nobis insinuaveratis, bene facere potuisse, si in Ecclesia faceremus. Deinde quaerere coepimus quaenam illa esset Ecclesia, ubi vivere sic oporteret; utrum illa quae, sicut sancta tanto ante Scriptura praedixerat, se terrarum orbe diffunderet, an illa quam pars exigua vel Afrorum vel Africae contineret. Hic primo asserere conatus est, ubique terrarum esse communionem suam. Quaerebam utrum epistolas communicatorias, quas formatas dicimus, posset quo vellem dare, et affirmabam, quod manifestum erat omnibus, hoc modo facillime illam terminari posse quaestionem. Parabam autem, ut si consentiret, ad illas ecclesias a nobis tales litterae mitterentur, quas in apostolicis auctoritatibus pariter legeremus illo jam tempore fuisse fundatas. 4. Sed quia res aperte falsa erat, permixtis verbis cito inde discessum est; inter quae verba evangelicam illam Domini admonitionem commemoravit, qua dixit: Cavete a pseudoprophetis; multi", + "candidate_score": 0.639475, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_17_19", + "bdc_text": "Resecui enim et abieci , quicquid inerat foedioris argumenti , quicquid inhonestum , turpe , obscoenum , nefandum , monstrosum aut quod ullo modo indecori quicquam cogitandi occasionem rudibus legentium animis ex-hiberet . Itaque alias epigrammata integra abolevi - vel quia nihil sani aut sacri , ut aiunt , Zusammensetzung aus Adagia , 1 , 8 , 37 nihil sacri es ( ASD II/2 258 , Nr. 737 ) , und Adagia , 1 , 8 , 38 nihil sanum ( ebd. , Nr. 738 ) ;", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_634", + "psc_text": "se a carnibus edendis, ut immundas arbitrentur, apertissime contra fidem sanamque doctrinam est. Ex hinc ergo si diutius disputare voluero, potest putari a nonnullis obscure hinc Apostolum praecepisse; qui etiam inter multa quae de hac re dixit, sic detestatus est haereticorum impiam opinionem, ut diceret: Spiritus autem manifeste dicit quia in novissimis temporibus recedent quidam a fide, attendentes spiritibus seductionis et doctrinis daemoniorum, in hypocrisi mendaciloquorum, cauteriatam habentes conscientiam suam, prohibentes nubere, abstinere a cibis quos Deus creavit ad percipiendum cum gratiarum actione fidelibus, et iis qui cognoverunt veritatem: quia omnis creatura Dei bona est, et nihil abjiciendum quod cum gratiarum actione percipitur; sanctificatur enim per verbum Dei et orationem (I Tim. IV, 1-5). Et alio loco de his rebus loquitur: Omnia munda mundis; immundis autem et infidelibus nihil est mundum; sed polluta sunt eorum et mens et conscientia (Tit. I, 15). Tu ipse, lege caetera, et recita quibus potes,", + "candidate_score": 0.636857, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_70", + "bdc_text": "Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_2793", + "psc_text": "ne homo, qui cum in uno offenderit fit omnium reus, in multis offendendo ( quia in multis offendimus omnes ) propter magnum aggerem reatus sui minutatim collectum, ad tribunal tanti judicis perveniat, et eam quam non fecit, misericordiam non inveniat; sed potius dimittendo atque dando mereatur sibi dimitti peccata, reddique promissa. 21. Multa dixi, quibus tibi taedium fortassis inferrem, qui haec, quae tamen approbas, non exspectas discere, quod ea docere consuevisti. Si quid autem est in eis, quantum ad rem ipsam pertinet; nam quali eloquio explicata sint, non nimis curo; si quid ergo in eis est, quod eruditionem offendat tuam, quaeso ut rescribendo admoneas, et me corrigere non graveris. Infelix est enim qui non tantos et tam sanctos tuorum studiorum labores et digne honorat, et de his Domino Deo nostro cujus munere talis es, gratias agit. Unde cum libentius debeam a quolibet discere quod inutiliter ignoro, quam promptius quoslibet docere", + "candidate_score": 0.633972, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_26_28", + "bdc_text": "Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime . Quod si princeps academię philosophus Plato . hunc poetam prius legisset , proculdubio prae ceteris omnibus quam longissime ipsum a RepublicaPlatos \"De re publica\" .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_1003", + "psc_text": "Inde est quod deorum multorum falsorumque simulacra, et praedixit eversum iri, et praecepit everti. Nihil enim homines tam insociabiles reddit vitae perversitate, quam illorum deorum imitatio, quales describuntur et commendantur litteris eorum. 4. Denique illi doctissimi viri, qui rempublicam civitatemque terrenam, qualis eis esse debere videbatur, magis domesticis disputationibus requirebant, vel etiam describebant, quam publicis actionibus instituebant atque formabant, egregios atque laudabiles, quos putabant homines, potius quam deos suos imitandos proponebant erudiendae indoti juventutis. Et revera Terentianus ille adolescens, qui spectans tabulam pictam in pariete, ubi pictura inerat de adulterio regis deorum, libidinem qua rapiebatur, stimulis etiam tantae auctoritatis accendit, nullo modo in illud flagitium vel concupiscendo laberetur, vel perpetrando immergeretur, si Catonem maluisset imitari quam Jovem: sed quo pacto id faceret, cum in templis adorare cogeretur Jovem potius quam Catonem? Verum haec ex comoedia, quibus impiorum luxus et sacrilega superstitio convinceretur, proferre forsitan non debemus. Lege vel recole in", + "candidate_score": 0.633596, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_21_23", + "bdc_text": "Et ne iis quidem peperci , quę etiam leviter lasciva videri poterant , ut puerorum ratio accuratissima haberetur . Nec parum sane laboris atque temporis in hoc negotio mihi absumptum est . Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_795", + "psc_text": "sed nunc de integro Psalmorum corpore dicimus. Apud Latinos autem Hilarius Pictaviensis et Eusebius Vercellensis episcopi, Origenem et Eusebium transtulerunt: quorum priorem et noster Ambrosius in quibusdam secutus est. Respondeat mihi prudentia tua, quare tu post tantos et tales interpretes in explanatione Psalmorum diversa senseris? Si enim obscuri sunt Psalmi, te quoque in eis falli potuisse, credendum est. Si manifesti, illos in eis falli potuisse non creditur: ac per hoc utroque modo superflua erit interpretatio tua; et hac lege, post priores nullus loqui audebit, et quodcumque alius occupaverit, alius de eo scribendi non habebit licentiam. Quin potius humanitatis tuae est, in quo veniam tibi tribuis, indulgere et caeteris. Ego enim non tam vetera abolere conatus sum, quae linguae meae hominibus emendata de graeco in latinum transtuli, quam ea testimonia quae a Judaeis praetermissa sunt vel corrupta, proferre in medium, ut scirent nostri quid hebraea veritas contineret. Si cui legere non", + "candidate_score": 0.632089, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_21_23", + "bdc_text": "Et ne iis quidem peperci , quę etiam leviter lasciva videri poterant , ut puerorum ratio accuratissima haberetur . Nec parum sane laboris atque temporis in hoc negotio mihi absumptum est . Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_1216", + "psc_text": "ne vel sic nobis parcere aliquatenus possint. Plurimum autem labores et pericula nostra, quo fructuosa sint, adjuvabis, si eorum vanissimam et impiae superbiae plenissimam sectam non ita cures imperialibus legibus comprimi, ut sibi vel suis videantur qualescumque molestias pro veritate atque justitia sustinere: sed eos, cum hoc abs te petitur, rerum certarum manifestissimis documentis apud Acta vel Praestantiae tuae vel minorum judicum convinci atque instrui patiaris, ut et ipsi qui te jubente attinentur, duram, si fieri potest, flectant in melius voluntatem, et ea caeteris salubriter legant. Onerosior est quippe quam utilior diligentia, quamvis ut magnum deseratur malum, et magnum teneatur bonum, cogi tantum homines, non doceri. EPISTOLA CI. Augustinus Memorio episcopo libros ipsius de Musica flagitanti, sextum librum mittit, et caeteros si repererit, mittendos pollicetur; eaque occasione agit de disciplinis, quas falso liberales dici ostendit, nisi adsit studium christianae pietatis. Domino beatissimo et venerabiliter charissimo, et sinceriter desiderantissimo fratri et", + "candidate_score": 0.63172, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_26_28", + "bdc_text": "Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime . Quod si princeps academię philosophus Plato . hunc poetam prius legisset , proculdubio prae ceteris omnibus quam longissime ipsum a RepublicaPlatos \"De re publica\" .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_1004", + "psc_text": "nullo modo in illud flagitium vel concupiscendo laberetur, vel perpetrando immergeretur, si Catonem maluisset imitari quam Jovem: sed quo pacto id faceret, cum in templis adorare cogeretur Jovem potius quam Catonem? Verum haec ex comoedia, quibus impiorum luxus et sacrilega superstitio convinceretur, proferre forsitan non debemus. Lege vel recole in eisdem libris quam prudenter disseratur, nullo modo potuisse scriptiones et actiones recipi comoediarum, nisi mores recipientium consonarent: ita clarissimorum virorum in republica excellentium, et de republica disputantium auctoritate firmatur, nequissimos homines fieri deorum imitatione pejores, non sane verorum, sed falsorum atque fictorum. 5. At enim illa omnia quae antiquitus de vita deorum moribusque conscripta sunt, longe aliter sunt intelligenda atque interpretanda sapientibus. Ita vero in templis populis congregatis recitari hujuscemodi salubres interpretationes heri et nudiustertius audivimus. Quaeso te, siccine caecum est humanum genus adversus veritatem, ut tam aperta et manifesta non sentiat? Tot locis pingitur, funditur, tunditur, sculpitur, scribitur, legitur,", + "candidate_score": 0.631177, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_83_85", + "bdc_text": "Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM . Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a . eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_754", + "psc_text": "contemneretur. Itaque ut simpliciter fatear, legi haec omnia, et in mente mea plurima coacervans, accito notario, vel mea, vel aliena dictavi, nec ordinis, nec verborum interdum, nec sensuum memor. Jam Domini misericordiae est, ne per imperitiam nostram ab aliis bene dicta dispereant, et non placeant inter extraneos, quae placent inter suos. » Si quid igitur reprehensione dignum putaveras in explanatione nostra, eruditionis tuae fuerat quaerere utrum ea quae scripsimus haberentur in graecis, ut, si illi non dixissent, tunc meam proprie sententiam condemnares; praesertim cum libere in praefatione confessus sim, Origenis commentarios me esse secutum, et vel mea vel aliena dictasse, et in fine ejusdem capituli quod reprehendis, scripserim: « Si cui iste non placet sensus, quo nec Petrus peccasse, nec Paulus procaciter ostenditur arguisse majorem; debet exponere, qua consequentia Paulus in altero reprehendat quod ipse commisit. » Ex quo ostendi, me non ex definito id defendere, quod in graecis legeram,", + "candidate_score": 0.628144, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_99_101", + "bdc_text": "Merentur enim omnino illi porcorum nomen , quorum ingenia foedissimis huiusmodi volutabris delectantur . Conspurcent illi se , ut libet ; me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_2324", + "psc_text": "sequitur, Saturati sunt porcina; jam quid mihi ex hoc videretur aperui. Sed quod alii codices habent, et verius habere perhibentur, quia diligentiora exemplaria, per accentus notam ejusdem verbi graeci ambiguitatem graeco scribendi more dissolvunt, obscurius est quidem, sed electiori sententiae videtur aptius convenire. Quia enim dixerat, Et de absconditis tuis adimpletus est venter eorum, quibus verbis occulta Dei judicia significata sunt; occulte quippe sunt miseri, etiam qui gaudent in malis, quos tradidit Deus in concupiscentias cordis eorum (Rom. I, 24): velut quaereretur unde possint cognosci qui in abscendito ira Dei adimpleti sunt, et responderetur quod in Evangelio dictum est, Ex fructibus eorum cognoscetis eos (Matth. VII, 16), continuo subjunctam est, Saturati sunt filiis, hoc est fructibus, quod evidentius dicitur, operibus suis. Unde alibi legitur, Ecce parturivit injustitiam, concepit dolorem, et peperit iniquitatem (Psal. VII, 15): et alibi, Deinde concupiscentia, cum conceperit, parit peccatum (Jacobi I, 15). Mali ergo filii, mala", + "candidate_score": 0.623996, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_103", + "bdc_text": "Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_2794", + "psc_text": "quaeso ut rescribendo admoneas, et me corrigere non graveris. Infelix est enim qui non tantos et tam sanctos tuorum studiorum labores et digne honorat, et de his Domino Deo nostro cujus munere talis es, gratias agit. Unde cum libentius debeam a quolibet discere quod inutiliter ignoro, quam promptius quoslibet docere quod scio; quanto justius abs te hoc charitatis debitum flagito, cujus doctrina, in nomine et adjutorio Domini, tantum in latina lingua ecclesiasticae litterae adjutae sunt, quantum nunquam antea potuerunt! Maxime tamen istam sententiam, Quicumque totam legem servaverit, offendat autem in uno, factus est omnium reus, si quo alio modo exponi melius posse novit tua Dilectio, per Dominum obsecro ut id nobiscum communicare digneris. EPISTOLA CLXVIII. Timasius et Jacobus Augustino, gratias agentes pro scripto ipsis libro de Natura et Gratia, adversus libellum Pelagii, naturam non sine gratiae invidia defendentis. Domino vere beatissimo, et merito venerabili patri episcopo AUGUSTINO, TIMASIUS et JACOBUS,", + "candidate_score": 0.623935, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_9", + "bdc_text": "Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_1272", + "psc_text": "Ideo cum dixisset, In quo judicio judicaveritis, judicabimini, secutus adjunxit: Et qua mensura mensi fueritis, metietur vobis. In voluntate quippe propria metietur bonus homo bona facta, et in ea metietur ei beatitudo. Itemque in voluntate propria metietur malus homo mala opera, et in ea metietur ei miseria; quoniam ubi quisque bonus est, cum bene vult, ibi etiam malus cum male vult. Ac per hoc ibi etiam fit vel beatus vel miser, hoc est in ipso suae voluntatis affectu, quae omnium factorum meritorumque mensura est. Ex qualitatibus quippe voluntatum, non ex temporum spatiis, sive recte facta sive peccata metimur. Alioquin majus peccatum haberetur, arborem dejicere quam hominem occidere. Illud enim fit longa mora, ictibus multis; hoc uno ictu, brevissimo tempore: pro quo tamen exigui temporis tam grandi peccato, si perpetua deportatione homo puniretur, etiam mitius cum illo actum, quam dignus fuerat, diceretur; quamvis in spatio temporali longitudo poenae cum brevitate facinoris", + "candidate_score": 0.622491, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_752", + "psc_text": "illustribus viris, vel proprie de scriptoribus ecclesiasticis appellandus est; licet a plerisque emendatoribus imperitis, de auctoribus, dicatur inscriptus. CAPUT III. 4. Secundo loco quaeris, cur dixerim in commentariis Epistolae ad Galatas, Paulum id in Petro non potuisse reprehendere quod ipse fecerat (Gal. II, 11), nec in alio arguere simulationem cujus ipse tenebatur reus; et asseris, reprehensionem apostolicam non fuisse dispensatoriam, sed veram, et me non debere docere mendacium, sed universa quae scripta sunt, ita sonare ut scripta sunt. Ad quae primum respondeo, debuisse prudentiam tuam praefatiunculae commentariorum meorum meminisse, dicentis ex persona mea: « Quid igitur? ego stultus ac temerarius, qui id pollicear quod ille non potuit? Minime: quin potius in eo, ut mihi videor, cautior atque timidior, quod imbecillitatem virium mearum sentiens, Origenis commentarios secutus sum. Scripsit enim ille vir in Epistolam Pauli ad Galatas quinque proprie volumina, et decimum Stromatum suorum librum commatico super explanatione ejus sermone complevit;", + "candidate_score": 0.622468, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_28", + "bdc_text": "hunc poetam prius legisset , proculdubio prae ceteris omnibus quam longissime ipsum a RepublicaPlatos \"De re publica\" .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_1002", + "psc_text": "Intuere paululum ipsos de Republica libros, unde illum affectum amantissimi civis ebibisti, quod nullus sit patriae consulendi modus, aut finis bonis. Intuere, obsecro te, et cerne quantis ibi laudibus frugalitas et continentia praedicetur, et erga conjugale vinculum fides, castique honesti ac probi mores, quibus cum praepollet civitas, vere florere dicenda est. Hi autem mores in Ecclesiis toto orbe crescentibus, tanquam in sanctis auditoriis populorum docentur atque discuntur, et maxime pietas qua verus et verax colatur Deus, qui haec omnia, quibus animus numanus divinae societati ad inhabitandam aeternam coelestemque civitatem instruitur et aptatur, non solum jubet aggredienda, verum etiam donat implenda. Inde est quod deorum multorum falsorumque simulacra, et praedixit eversum iri, et praecepit everti. Nihil enim homines tam insociabiles reddit vitae perversitate, quam illorum deorum imitatio, quales describuntur et commendantur litteris eorum. 4. Denique illi doctissimi viri, qui rempublicam civitatemque terrenam, qualis eis esse debere videbatur, magis domesticis disputationibus requirebant,", + "candidate_score": 0.621519, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_21", + "bdc_text": "Et ne iis quidem peperci , quę etiam leviter lasciva videri poterant , ut puerorum ratio accuratissima haberetur .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_3204", + "psc_text": "quid sentiendum sit de parvulis figo: imo id in illo propterea mirabiliter praedico, quia in aliis non invenio. Habet quidem aliquid simile etiam illa in Rebeccae utero lucta geminorum; verum et hoc usque adeo prodigium fuit, ut divinum propterea mulier oraculum quaereret, et audiret duobus illis infantulis duos populos fuisse figuratos (Gen. XXV, 22, 23). 25. Nescire autem divina parvulos qui nec humana adhuc noverint, si verbis velimus ostendere, vereor ne ipsis sensibus nostris facere videamur injuriam, quando id loquendo suademus, ubi omnes vires officiumque sermonis facillime superat evidentia veritatis. Annon videmus etiam cum articulatae vocis qualiacumque signa edere coeperint, atque ad initium fandi transire ab infantia, adhuc eos talia sentire ac dicere, in quibus si remansissent, annisque accedentibus tales esse persisterent, nullus eos, vel fatuus nimium, fatuos esse dubitaret? Nisi forte id restat, ut in vagitu infantiae, vel in ipso adhuc uteri silentio credamus parvulos fuisse sapientes, postea vero", + "candidate_score": 0.608405, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_28", + "bdc_text": "hunc poetam prius legisset , proculdubio prae ceteris omnibus quam longissime ipsum a RepublicaPlatos \"De re publica\" .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_1882", + "psc_text": "quae tot gentibus imperaret, quod accepta injuria ignoscere quam persequi malebant. Cum vero legitur praecipiente auctoritate divina, non reddendum malum pro malo; cum haec tam salubris admonitio congregationibus populorum, tanquam publicis utriusque sexus atque omnium aetatum et dignitatum scholis, de superiore loco personat, accusatur religio tanquam inimica reipublicae! Quae si, ut dignum est, audiretur, longe melius Romulo, Numa, Bruto, caeterisque illis Romanae gentis praeclaris viris, constitueret, consecraret, firmaret, augeretque rempublicam. Quid enim est respublica, nisi res populi? Res ergo communis, res utique civitatis. Quid est autem civitas, nisi multitudo hominum in quoddam vinculum redacta concordiae? Apud eos enim ita legitur: Brevi multitudo dispersa atque vaga, concordia civitas facta erat. Quae porro praecepta concordiae in suis templis unquam illi legenda censuerunt? Quandoquidem miseri quaerere cogebantur, quonam modo sine offensione cujusquam eorum discordes inter se deos suos colere possent: quos si imitari discordando vellent, rupto concordiae vinculo civitas laberetur; quod postea paulatim", + "candidate_score": 0.595658, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_101", + "bdc_text": "me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi .", + "psc_chunk_id": "033_Augustinus-Hipponensis_Epistolae_window_1217", + "psc_text": "bonum, cogi tantum homines, non doceri. EPISTOLA CI. Augustinus Memorio episcopo libros ipsius de Musica flagitanti, sextum librum mittit, et caeteros si repererit, mittendos pollicetur; eaque occasione agit de disciplinis, quas falso liberales dici ostendit, nisi adsit studium christianae pietatis. Domino beatissimo et venerabiliter charissimo, et sinceriter desiderantissimo fratri et coepiscopo MEMORIO, AUGUSTINUS, in Domino salutem. 1. Nullas jam reddere debui litteras sanctae Charitati tuae sine his libris, quos a me sancti amoris jure violentissimo flagitasti, ut hac saltem obedientia responderem epistolis tuis, quibus me magis onerare quam honorare dignatus es. Quanquam ubi succumbo, quia oneror; ibi etiam, quia diligor, sublevor. Neque enim a quolibet diligor, sublevor, eligor; sed ab eo viro et Domini sacerdote, quem sic acceptum Deo sentio, ut cum animam tuam tam bonam levas ad Dominum, quoniam in illa me habes, leves et me. Debui ergo nunc libros mittere, quos emendaturum me esse promiseram: et ideo non", + "candidate_score": 0.579952, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 4, + "cf_id": "cf040", + "work_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum", + "max_score": 0.702251, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_69_71", + "bdc_text": "quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_258", + "psc_text": "arguebas, ipse inveneris asserere, nunc vero intantum prolaberis, ut sordes nuptiarum, nec martyrii cruore dilui posse confirmes, et illud quod est Manichaeorum dogmatis emendationem tibi habere facile visum est in his libris, quos jam edideras, et describendos plurimis praebueras: quid erat difficultatis, me non meum opus, sed interpretationem alieni operis, si quid forte in eo erratum, non ratio, sed livor suggesserat, emendare? maxime cum adhuc esset in schedulis, quas nondum ad plenum relegeram vel explicueram, quas non editas invenerunt? Nonne perfacile emendari poterant ea, quae adhuc emendata non fuerant? Verum non hinc, ubi quod culparet nihil habebat; sed totum inde mordetur, dum per hoc prodi timuit, unde est omne quod ipse dicit, unde doctus, unde Scripturarum videtur Interpres. 40. Sed idcirco caussam, qua ad interpretandum adductus sum, exposui, ut sciat, me haec non contentione (ut ipse agere solet) vel aemulatione aliqua protulisse, sed necessitate, qua superius edocui, ad boni et", + "candidate_score": 0.702251, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_10_12", + "bdc_text": "Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi . Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat . Quandoquidem igitur evidenter , quid mihi obfuerit , intelligo , non potui bona conscientia non admonere alios et publice mea damna protestari , quo caveant sibi in posterum alii , praesertim adulescentes , ne maiore forsan atque ego olim incommodo polluantur .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_108", + "psc_text": "Et miror quomodo isti prudentes et eruditi viri, qui haec ejus legunt scripta, de quibus nunc illa ab illo scribuntur, rideant de me, quod me talpam nominet, et non sentiant se magis ipsos ab eo talpas judicari, quos putat haec in suis libris non videre defossa. Si enim putaret eos legentes intelligere posse, nunquam ad condemnanda ea, quae ipse magister docet, istorum librorum habere jussisset exemplum, in quibus ea ipsa plenius et manifestius continentur, quae condemnare nos suadet. Ostendimus interim istum [Al. tac. istum] ipsum asserere in istis electis Commentariis suis ea quae damnari in alterius libris jubet [Al. videt], id est, quod animae fuerint in caelestibus antequam in hoc mundo in corporibus nascerentur [Al. immitterentur], et quod omnes, vel peccatores, vel increduli cum diabolo et angelis ejus, eo tempore quo omne genu flectetur Jesu, caelestium et terrestrium et infernorum, non solum veniam accipient, verum etiam [Al. tac. etiam] ad", + "candidate_score": 0.681391, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_70_72", + "bdc_text": "Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_26", + "psc_text": "Praefatiunculis tamen utriusque operis et maxime in Pamphili libellum, quem primum transtuleram, exposui primum omnium fidem meam, et protestatus sum, me quidem ita credere, sicut fides catholica est. Si quid autem vel legeretur, vel interpretaretur a me, id me salva fidei meae facere ratione. In istis vero περὶ Ἀρχῶν libellis [Al. libris], etiam illud admonui, quod, cum in ipsis libris invenirentur quaedam de fide ita catholice scripta, ut Ecclesia praedicat, quaedam autem his contraria, cum de una eademque re dicantur: mihi visum sit haec [Al. et] secundum illam semper regulam proferenda, quam ipse catholicae sententiae expositione protulerat, et ea quae a semetipso invenirentur esse contraria, vel inserta ab aliis (id enim epistolae suae querimonia contestatur) abjicerem, vel certe, ut nihil aedificationis in fide habentia praeterirem. Non autem superfluum puto videri, inserere etiam ipsa loca de Praefatiunculis meis, ut nihil careat teste quod dicimus. Sane ne in legendo error sit ex", + "candidate_score": 0.674743, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_68_70", + "bdc_text": "Et mihi satis fuit , ut , si non omnino , aliqua saltem ex parte , assignatis a me locis carmina congruerent ; quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_258", + "psc_text": "arguebas, ipse inveneris asserere, nunc vero intantum prolaberis, ut sordes nuptiarum, nec martyrii cruore dilui posse confirmes, et illud quod est Manichaeorum dogmatis emendationem tibi habere facile visum est in his libris, quos jam edideras, et describendos plurimis praebueras: quid erat difficultatis, me non meum opus, sed interpretationem alieni operis, si quid forte in eo erratum, non ratio, sed livor suggesserat, emendare? maxime cum adhuc esset in schedulis, quas nondum ad plenum relegeram vel explicueram, quas non editas invenerunt? Nonne perfacile emendari poterant ea, quae adhuc emendata non fuerant? Verum non hinc, ubi quod culparet nihil habebat; sed totum inde mordetur, dum per hoc prodi timuit, unde est omne quod ipse dicit, unde doctus, unde Scripturarum videtur Interpres. 40. Sed idcirco caussam, qua ad interpretandum adductus sum, exposui, ut sciat, me haec non contentione (ut ipse agere solet) vel aemulatione aliqua protulisse, sed necessitate, qua superius edocui, ad boni et", + "candidate_score": 0.673828, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_58_60", + "bdc_text": "„epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_199", + "psc_text": "est apud Latinos Graecorum voluminum indicem texere, de eo qui Latine scripsit aliqua commemorabo, ut intelligamus nos Epimenidis dormire somnum, et studium quod illi posuerunt in eruditione saecularium scripturarum, nos in congregandis opibus ponere. Scripsit itaque Varro quadraginta quinque libros Antiquitatum, quatuor de Vita populi Romani. » Et cum 373 enumerasset per singula omnia quae Varro scripsit, addidit post haec: « Quorsum Varronis et Chalcenteri mentio facta sit quaeritis, videlicet ut ad Adamantium nostrumque Chalcenterum veniamus, qui tanto studio in sanctarum Scripturarum labore sudavit, ut juste Adamantii nomen acceperit. Vultis noscere quanta ingenii sui reliquerit monimenta? sequens titulus ostendit. Scripsit in Genesim libros tredecim; Mysticarum Homiliarum libros duos; in Exodo Excerpta, in Levitico Excerpta. » Et post multa: « Item, inquit, Monobiblia: Περὶ Ἀρχῶν libros quatuor, de Resurrectione libros duos, et alios de Resurrectione Dialogos duos, » et cum enumerasset omnia ejus Opuscula, secundum indiculi fidem addidit et dicit, «", + "candidate_score": 0.673617, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_10_12", + "bdc_text": "Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi . Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat . Quandoquidem igitur evidenter , quid mihi obfuerit , intelligo , non potui bona conscientia non admonere alios et publice mea damna protestari , quo caveant sibi in posterum alii , praesertim adulescentes , ne maiore forsan atque ego olim incommodo polluantur .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_266", + "psc_text": "quoque virum Ambrosium, cujus adhuc praeclarae vitae memoria in animis omnium viget, quam indigne et turpiter laceraverit. Didymum etiam, quem dudum inter videntes Prophetas et Apostolos posuerat, nunc inter [Al. quoque inter] eos, qui diversa ab Ecclesiis doceant, collocarit: et omnes omnino vel antiquos vel novellos scriptores quod nunc imperitiae, nunc ineptiae notet: ad ultimum quod nec Martyribus parcat. Et haec omnia, ut superius dixi, non extraneis aliquibus, sed suis literis et se ipso teste, convici, per singula quaeque ex his ipsis probatissimis sibi libris testimonia proferens: quos libros etiam cum de caeteris omnibus dictis, vel scriptis suis poenitere se dicat, non quo vere poeniteat, sed quo angustatus [Al. angustiatus] in hoc venerit, ut aut poenitentia sibi [Al. ibi] esset simulanda, aut non posset mordere vel laedere quem vellet [Al. volebat], illos tamen, ut dixi, libros sibi excepit solos, tanquam minime poenitendos. Et id nolui ejus nunc caetera scripta contingere;", + "candidate_score": 0.672578, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_10_12", + "bdc_text": "Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi . Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat . Quandoquidem igitur evidenter , quid mihi obfuerit , intelligo , non potui bona conscientia non admonere alios et publice mea damna protestari , quo caveant sibi in posterum alii , praesertim adulescentes , ne maiore forsan atque ego olim incommodo polluantur .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_22", + "psc_text": "illum arguit rhetor noster, non jam oblique, sed palam mucrone districto me petit, et totus fertur in me. Et quid dico, me petit? Imo vero, ut in me desaeviat, nec institutori suo parcit: dum putat se ex his quos interpretatus sum libellis ejus, posse in me aliquid calumniae retorquere. Quia inter caetera, quae culpat in nobis, etiam hoc invidiosus addidit, dicens, me hoc opus ad interpretandum delegisse, quod neque ipse, neque alius quis veterum interpretum delegisset. Hujus ergo rei caussam primo, cur opus potissimum adorsus sim, quia hinc maxime mordeor, quam potero paucissimis et verissimis absolvam. Licet id apud te, fili mi carissime (Aproniane), qui rem ut gesta est 316 bene nosti, superfluum videatur, tamen et ignorantes convenit noscere; simul etiam quia et hoc non solum ipse, sed et omnis schola ejus jactat de nobis, quod cum aliter promiserimus nos in Praefationibus translaturos, aliter fecerimus in opere: ideo non solum", + "candidate_score": 0.672566, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_11_13", + "bdc_text": "Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat . Quandoquidem igitur evidenter , quid mihi obfuerit , intelligo , non potui bona conscientia non admonere alios et publice mea damna protestari , quo caveant sibi in posterum alii , praesertim adulescentes , ne maiore forsan atque ego olim incommodo polluantur . Nam et apud antiquissimos homines ante repertam medicinae artem , quicunque aliquo morbo infecti fuerant , quid sibi salubre , quid item contrarium contigisset , dedicatis per templa tabulis publicabant , donec ex multis demum collectis methodus artis constituta fuit .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_183", + "psc_text": "irrides ista dicendo, si non mente φιλόνεικος et contentiosius propter hoc solum etiam te infamare non refugis, dummodo alium decolores: si non arte, sed fide dictorum tuorum poenitudinem egeris [Al. geris], pro hac tam gravi turpique blasphemia age poenitentiam, hinc enim in Deum blasphemasti. Nam de creaturis aliquid dicere et errare, maxime si non contumeliae voto, sed dum justitiam Dei, ut dicis, cupit asserere, quis effluat, non est nimis exsecrabile commissum. In caelum tendere os, grave est. Injustitiam vel contumeliam in excelsum loqui, perniciosum est. Hoc lugeatur quod difficile curatur. Nam quis est qui cum morbo regio laboret, et de ipso capite, et vultu ac vita periclitetur, magnopere clamet, quod non leve παρωνύχιον pedis, aut perfacilis ungulae suae offensa curetur? 12. Illud autem minimum quidem est, et responsione vix dignum, quod enumerans doctores suos, quos se de synagoga dicit esse mercatum, stimulans nos, subjungit: Neque enim, inquit, ipse me docui,", + "candidate_score": 0.672558, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_58_60", + "bdc_text": "„epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_190", + "psc_text": "Ezechiele, quatuordecim Homiliis, sive Oratiunculis Origenis, scribens cuidam Vincentio: « Magnum est, inquit, mi amice, quod postulas, ut Origenem faciam Latinum, et hominem juxta Didymi videntis sententiam, alterum post Apostolos Ecclesiarum magistrum etiam Romanis auribus donem. » Et post aliquanta: « Et illud, inquit, breviter admonens, ut scias, Origenis opuscula in omnem Scripturam esse triplicia. Primum ejus opuscula Excerpta sunt, quae Graece σχόλια nuncupantur, in quibus ea quae sibi videbantur obscura, aut quae habere aliquid difficultatis, summatim breviterque perstrinxit. Secundum ὁμηλιτικόν genus, de quo et praesens interpretatio est. Tertium quod scripsit ipse τόμους, nos volumina possumus nuncupare, in quo opere tota ingenii sui vela spirantibus ventis dedit: et recedens a terra, in medium pelagus aufugit. Scio te cupere, ut omne genus transferam dictionis: praemisi caussam, cur facere non possem: hoc tamen spondeo, quia si, orante te, Jesus reddiderit sanitatem, non dicam cuncta, quia hoc dixisse temerarium est, sed permulta sim", + "candidate_score": 0.670583, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_10_12", + "bdc_text": "Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi . Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat . Quandoquidem igitur evidenter , quid mihi obfuerit , intelligo , non potui bona conscientia non admonere alios et publice mea damna protestari , quo caveant sibi in posterum alii , praesertim adulescentes , ne maiore forsan atque ego olim incommodo polluantur .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_234", + "psc_text": "Si tibi istud auctoritatis universa pariter injunxisset Ecclesia, et exigeretur a te, ut de singulis vel de omnibus judicares, nonne grave et periculosum onus, ne tibi imponeretur, excusare debueras? Nunc vero in tantum quotidiana derogandi meditatione profecimus, ut jam nec Martyribus parcamus. Sed ponamus, quod non sit Martyris libellus iste, sed cujuscunque unius de Ecclesia, nunquid suis verbis usus est, quisquis ille est Scriptor, ut meritis cedendum videatur auctoris? De ipsis Origenis voluminibus ponit exempla, et quid de singulis sentiat, non sui defensoris verbis, sed ejus ipsius, qui accusabatur, ostendit. Et sicut adversum te modo, multo meis verbis vehementiora sunt tua scripta: ita illum non excusantis auctoritas, sed sua dicta defendunt. Et ideo superflua est de auctore quaestio, ubi defensio talis est, quae assertore non egeat. 31. Sed ad illud jam nequissimum incusationis ejus caput et invidiosissimum veniendum est, imo non invidiosum, sed invidum. Ait enim, Quis prudentium, vel quis", + "candidate_score": 0.670371, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_9_11", + "bdc_text": "Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est . Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi . Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_234", + "psc_text": "Si tibi istud auctoritatis universa pariter injunxisset Ecclesia, et exigeretur a te, ut de singulis vel de omnibus judicares, nonne grave et periculosum onus, ne tibi imponeretur, excusare debueras? Nunc vero in tantum quotidiana derogandi meditatione profecimus, ut jam nec Martyribus parcamus. Sed ponamus, quod non sit Martyris libellus iste, sed cujuscunque unius de Ecclesia, nunquid suis verbis usus est, quisquis ille est Scriptor, ut meritis cedendum videatur auctoris? De ipsis Origenis voluminibus ponit exempla, et quid de singulis sentiat, non sui defensoris verbis, sed ejus ipsius, qui accusabatur, ostendit. Et sicut adversum te modo, multo meis verbis vehementiora sunt tua scripta: ita illum non excusantis auctoritas, sed sua dicta defendunt. Et ideo superflua est de auctore quaestio, ubi defensio talis est, quae assertore non egeat. 31. Sed ad illud jam nequissimum incusationis ejus caput et invidiosissimum veniendum est, imo non invidiosum, sed invidum. Ait enim, Quis prudentium, vel quis", + "candidate_score": 0.668958, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86_88", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) . notavimus tanquam in tabula ;", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_190", + "psc_text": "Ezechiele, quatuordecim Homiliis, sive Oratiunculis Origenis, scribens cuidam Vincentio: « Magnum est, inquit, mi amice, quod postulas, ut Origenem faciam Latinum, et hominem juxta Didymi videntis sententiam, alterum post Apostolos Ecclesiarum magistrum etiam Romanis auribus donem. » Et post aliquanta: « Et illud, inquit, breviter admonens, ut scias, Origenis opuscula in omnem Scripturam esse triplicia. Primum ejus opuscula Excerpta sunt, quae Graece σχόλια nuncupantur, in quibus ea quae sibi videbantur obscura, aut quae habere aliquid difficultatis, summatim breviterque perstrinxit. Secundum ὁμηλιτικόν genus, de quo et praesens interpretatio est. Tertium quod scripsit ipse τόμους, nos volumina possumus nuncupare, in quo opere tota ingenii sui vela spirantibus ventis dedit: et recedens a terra, in medium pelagus aufugit. Scio te cupere, ut omne genus transferam dictionis: praemisi caussam, cur facere non possem: hoc tamen spondeo, quia si, orante te, Jesus reddiderit sanitatem, non dicam cuncta, quia hoc dixisse temerarium est, sed permulta sim", + "candidate_score": 0.66778, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_40_42", + "bdc_text": "Verum huius instituti mei rationes copiosius in dialogis ad hoc ipsum conscriptis et appendicis vice Martiali adiectis explicanturAm Ende von Gessners Edition ( S. 354-426 ) finden sich drei von Gessner selbst verfasste Dialoge , in denen vor allem Beispiele nützlicher Lektüre für Knaben behandelt werden ; der dritte Dialog schließt mit einem Urteil des teilnehmenden Schiedsrichters Rhadamantus , dass die Epigramme Martials , die verdorbene , infizierte Teile enthalten , kastriert und wie in der Medizin gründlich ausgeschnitten und ausgebrannt werden müssen ;", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_74", + "psc_text": "ecce videte, quomodo ipse scripsit in Epistola sua, quia 334 corpora vertantur in animas, et uxores in viros. Sed nos te quidem haec scribentem, non solum non arguimus haereticum: sed satis facimus tanquam magistro. Mulieres tamen illae, quas tam indignis et inhonestis contumeliis lacerasti exhibebunt ante tribunal Christi et haec quae his Commentariis doces, et illa quae oblitus tui, rursum cum contumeliis scribis: et ibi utraque recitabuntur, ubi cessabit jam favor hominum, et redemti laudibus plausus silebunt: et tecum pro his vel dictis, vel gestis tuis judicabuntur apud justum judicem Christum. 25. Verum pergamus discutere [ Al. discurrere] quid etiam de quaestionibus scribat, hoc enim ad fidem pertinet, in quibus de carnis resurrectione sic variat caetera, ut [Al. ad] quaestiones. Item ex Commentariorum libro primo de Epistola Pauli ad Ephesios de eo capitulo, ubi dicit Apostolus: Sicut elegit nos in ipso ante mundi constitutionem, ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.666367, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_58_60", + "bdc_text": "„epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_32", + "psc_text": "ex alienis, vel justificabitur, vel condemnabitur. Sed et in ea nihilominus Praefatiuncula, quam in ipsis περὶ Ἀρχῶν libris praemisimus, qualiter interpretationis nostrae fidem observandam dixerimus, ex ipsis aeque sermonibus comprobetur. Aequum namque est, etiam ex ipsa, quae ad rem pertinent, inseri. Nam cum honoris gratia mentionem fecissemus hujus viri, qui haec nunc adducit ad crimen, pro eo quod ante nos ipse prior Origenis quamplurima fuisset interpretatus, et ejus vel eloquentiam in explicando, vel in interpretando diligentiam laudassemus, eumque nobis sequendum in opere simili diceremus, post aliquanta etiam hoc [Al. haec] adjecimus: « Hunc ergo etiam nos, licet non eloquentiae viribus, disciplinae tamen regulis, inquantum possumus, sequimur: observantes hoc, ne ea, quae in libris Origenis a semetipso discrepantia inveniuntur atque contraria, proferamus. » Memento; qui legis, ne hic te breviter dictus sermo praetereat, quem dixi, quia non proferam ea quae in libris Origenis a semetipso discrepantia inveniuntur atque contraria. Non enim", + "candidate_score": 0.665637, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_25_27", + "bdc_text": "reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime . Quod si princeps academię philosophus Plato .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_236", + "psc_text": "deest peregrinae linguae notitia. Aut iterum non continuo si scientiam quis habet Graeci sermonis, etiam voluntatem interpretandi habet. Aut etiam si habet, non statim discutiendus est ille, qui pauca interpretatus est, quare non plura, aut cur non illa, sed illa. Libertas est enim in hujuscemodi opere, et est vel in arbitrio scribentis, vel in desiderio deposcentis; et tamen de sancto Hilario dicit, et de sancto Victorino: quorum alterum interpretis titulo nihil omnino arbitror transtulisse de Graeco: alterum ipse dicit, Heliodori cujusdam Presbyteri usum scientia, ut quae ille sibi hauriret ex fonte Graecorum, ipse Latino ea sermone digereret, pro eo quod aut nihil aut parum Graece nosset. Illi ergo cur haec non fecerint, et facilis et manifesta est excusatio: de te sane mirandum est quare hoc feceris. Quid enim magis audax, vel quid amplius temerarium, libros istos interpretari Origenis, quorum jam pene omnem continentiam in aliis libris scripseras? quorum omnia jam", + "candidate_score": 0.664629, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_59_61", + "bdc_text": "“Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_32", + "psc_text": "ex alienis, vel justificabitur, vel condemnabitur. Sed et in ea nihilominus Praefatiuncula, quam in ipsis περὶ Ἀρχῶν libris praemisimus, qualiter interpretationis nostrae fidem observandam dixerimus, ex ipsis aeque sermonibus comprobetur. Aequum namque est, etiam ex ipsa, quae ad rem pertinent, inseri. Nam cum honoris gratia mentionem fecissemus hujus viri, qui haec nunc adducit ad crimen, pro eo quod ante nos ipse prior Origenis quamplurima fuisset interpretatus, et ejus vel eloquentiam in explicando, vel in interpretando diligentiam laudassemus, eumque nobis sequendum in opere simili diceremus, post aliquanta etiam hoc [Al. haec] adjecimus: « Hunc ergo etiam nos, licet non eloquentiae viribus, disciplinae tamen regulis, inquantum possumus, sequimur: observantes hoc, ne ea, quae in libris Origenis a semetipso discrepantia inveniuntur atque contraria, proferamus. » Memento; qui legis, ne hic te breviter dictus sermo praetereat, quem dixi, quia non proferam ea quae in libris Origenis a semetipso discrepantia inveniuntur atque contraria. Non enim", + "candidate_score": 0.663711, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_85_87", + "bdc_text": "eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_190", + "psc_text": "Ezechiele, quatuordecim Homiliis, sive Oratiunculis Origenis, scribens cuidam Vincentio: « Magnum est, inquit, mi amice, quod postulas, ut Origenem faciam Latinum, et hominem juxta Didymi videntis sententiam, alterum post Apostolos Ecclesiarum magistrum etiam Romanis auribus donem. » Et post aliquanta: « Et illud, inquit, breviter admonens, ut scias, Origenis opuscula in omnem Scripturam esse triplicia. Primum ejus opuscula Excerpta sunt, quae Graece σχόλια nuncupantur, in quibus ea quae sibi videbantur obscura, aut quae habere aliquid difficultatis, summatim breviterque perstrinxit. Secundum ὁμηλιτικόν genus, de quo et praesens interpretatio est. Tertium quod scripsit ipse τόμους, nos volumina possumus nuncupare, in quo opere tota ingenii sui vela spirantibus ventis dedit: et recedens a terra, in medium pelagus aufugit. Scio te cupere, ut omne genus transferam dictionis: praemisi caussam, cur facere non possem: hoc tamen spondeo, quia si, orante te, Jesus reddiderit sanitatem, non dicam cuncta, quia hoc dixisse temerarium est, sed permulta sim", + "candidate_score": 0.663089, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_88_90", + "bdc_text": "notavimus tanquam in tabula ; Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 . quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_108", + "psc_text": "Et miror quomodo isti prudentes et eruditi viri, qui haec ejus legunt scripta, de quibus nunc illa ab illo scribuntur, rideant de me, quod me talpam nominet, et non sentiant se magis ipsos ab eo talpas judicari, quos putat haec in suis libris non videre defossa. Si enim putaret eos legentes intelligere posse, nunquam ad condemnanda ea, quae ipse magister docet, istorum librorum habere jussisset exemplum, in quibus ea ipsa plenius et manifestius continentur, quae condemnare nos suadet. Ostendimus interim istum [Al. tac. istum] ipsum asserere in istis electis Commentariis suis ea quae damnari in alterius libris jubet [Al. videt], id est, quod animae fuerint in caelestibus antequam in hoc mundo in corporibus nascerentur [Al. immitterentur], et quod omnes, vel peccatores, vel increduli cum diabolo et angelis ejus, eo tempore quo omne genu flectetur Jesu, caelestium et terrestrium et infernorum, non solum veniam accipient, verum etiam [Al. tac. etiam] ad", + "candidate_score": 0.663047, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_85_87", + "bdc_text": "eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_264", + "psc_text": "ipsis Commentariis ipsum docere convici. Tum inde saeculares libros, pro quibus sedenti seque verberanti pro tribunalibus Christo dixerat, « Si unquam legero, vel habuero Gentilium codices, te negavi; » nunc non solum legere vel [Al. et]; habere, verum etiam omnem suae doctrinae jactantiam in his eum gerere demonstravi [demonstravit], in tantum ut etiam per Isagogen impiissimi Porphyrii inductum se esse glorietur ad Logicam. Et cum Gentilium dogmata esse diceret, quoquo modo sentire vel de anima, vel de caeteris creaturis, ipsum multo foedius Gentilibus dixisse, quod Deus socrum haberet, ostendi. Sed et cum se dixisset in duabus tantum Praefatiunculis Origenis meminisse, ut ingeniosi magis quam apostolici viri, brevitatis caussa decem solas Praefatiunculas protuli, in quibus eum non solum ut apostolicum virum, sed alterum post Apostolos Ecclesiarum magistrum, et quod eum cum omnibus prudentibus sequeretur, asserui. 43. Praeterea evidenter ostendimus, ex more huic esse, ut bonis omnibus deroget, 398 et in hoc", + "candidate_score": 0.662037, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_25_27", + "bdc_text": "reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime . Quod si princeps academię philosophus Plato .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_25", + "psc_text": "Continuo id sibi poscit in Latinum verti. Nullum dicebam me usum hujuscemodi operis habuisse, et ad Latinum sermonem tricennali jam pene incuria torpuisse. Perstitit tamen deprecans qualicumque sermone notitiam sibi tantum eorum, quae cupiebat ostendi. Cumque id quo [Al. quod] potui sermone fecissem, majori desiderio accensus est ad illa ipsa plenius cognoscenda, e quibus pauca illa, quae transtuleram videbantur assumta. Excusantem me urgere vehementius cepit, et sub Dei testimonio convenire, ne sibi ad opus bonum, quae se auxilia juvare possent, denegarem. Cumque 317 vehementer insisteret, et desiderium ejus secundum Deum esse perspicerem, acquievi tandem, et interpretatus sum quidem. 12. In Praefatiunculis tamen utriusque operis et maxime in Pamphili libellum, quem primum transtuleram, exposui primum omnium fidem meam, et protestatus sum, me quidem ita credere, sicut fides catholica est. Si quid autem vel legeretur, vel interpretaretur a me, id me salva fidei meae facere ratione. In istis vero περὶ Ἀρχῶν libellis", + "candidate_score": 0.662002, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_25_27", + "bdc_text": "reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime . Quod si princeps academię philosophus Plato .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_176", + "psc_text": "et praevaricationis simul, perurgente etiam conscientia sua, fateatur. Alioquin si inficias eat, etiam testes quamplurimos fratrum habere possum, qui in meis cellulis manentes, in monte Oliveti quamplurimos ei Ciceronis Dialogos descripserunt, quorum et ego quaterniones, cum scriberent, frequenter in manibus tenui, et relegi, quod mercedes multo largiores, quam pro aliis scripturis solent, ab isto eis darentur, agnovi. Mihi quoque ipsi aliquando cum de Bethleem Jerosolymam venisset, et codicem secum detulisset, in quo erat unus Dialogus Ciceronis, et idem ipse Graecus Platonis, quod dederit ipsum codicem, et aliquandiu fuerit apud me, nullo genere negare potest. Sed quid immoror tandiu in re, quae luce est clarior? cum ad haec omnia quae supra diximus, etiam illud addatur, ubi cesset omne commentum, quod in monasterio positus in Bethleem, ante non multo adhuc tempore, partes Grammaticas exsecutus sit, et Maronem suum, Comicosque 364 ac Lyricos et Historicos Auctores, traditis sibi ad discendum Dei timorem puerulis", + "candidate_score": 0.660794, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_25_27", + "bdc_text": "reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime . Quod si princeps academię philosophus Plato .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_231", + "psc_text": "aliquid reverentiae. Non, inquit, credo quia [Al. quod] Martyris sit. Hoc si velimus de omnibus Scriptorum dicere libellis, quae erit in singulis probatio? Si dicam, non est verum, quia Stromatum libri quos dicis, Origenis sunt: unde ipsius esse probantur [Al. probabuntur]? Ex caeterorum, inquit, similitudine. Sed sicut ille, qui in scriptura alicujus falsum facere vult, manus ejus imitatur: ita et qui sua dicta sub alterius nomine vult inserere, stilum sine dubio imitabitur ejus, cujus et nomen ascivit. Deinde ut omnia, quae justissime [Al. justissima] dici possunt, brevitatis caussa praeteream, si in tantum volebas audere [Al. audiri], ut Martyrem reprehenderes, dicta ipsa, quae tibi videbantur reprehensibilia, in medium proferre debueras, et tunc unusquisque legentium vidisset [Al. videns], quid ibi esset absurdum, quid consequens, quid iniquum, quid certe contra Apostolicas regulas, sed tantum nescio quid impietatis, pro quo, ut dicis, expiando, sanguinem suum fuderit Martyr. Ipsa illa verba si legeret, jam non", + "candidate_score": 0.660222, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_85_87", + "bdc_text": "eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_208", + "psc_text": "illa etiam secretiora quaedam continet, quae interim modo publicari nolo ante tempus, ex aliis adhuc his similibus approbabimus. Interim Origenis libros, ut supra diximus, in omnem admirationem extollit, et dicit, quod « si eos interpretetur, Romana lingua cognoscet quantum boni et ante nescierit et scire nunc ceperit, id est, in Matthaeum, inquit, viginti sex libros, et in Lucam quinque, et in Joannem triginta duos. » Isti sunt quos magnificat, in quibus eadem prorsus omnia, sed latius et copiosius, quae et in istis περὶ Ἀρχῶν libris, pro quibus me arguit, continentur. Quod si iste promittit se istos interpretaturum, me quare pro similibus incusat? Sed quoniam polliciti sumus probaturos nos quomodo laceret virum omnium [Al. omni] admiratione dignum, Ambrosium Episcopum, qui non solum Mediolanensis Ecclesiae, verum omnium Ecclesiarum columna quaedam et turris inexpugnabilis fuit, unam adhuc ipsius Praefationem ponemus, ex qua 377 videatis, vel tantum virum quam faede et indigne laceret, vel", + "candidate_score": 0.659665, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96_98", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) . responderim , nisi forte illud comicum ἕπεσθε μητρί , χοῖροιAristophanes , Plutus 308. 315 ( \"folgt eurer Mutter , ihr Ferkel\"). .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_206", + "psc_text": "sex tomos illius in Matthaeum, et alios quinque in Lucam, et triginta duos in Joannem, nostrae linguae traderem, nec virium mearum, nec otii nec laboris esse perspicitis. Sed quantum apud me et auctoritas vestra et voluntas valet, praetermisi paululum Hebraicarum Quaestionum libros, ut ad arbitrium vestrum, lucrativis [Al. lucrativi] operis, haec qualiacunque sunt non mea, sed aliena dictarem; praesertim cum a sinistro oscinem [Al. oscinere] corvum audiam crocitantem, et mirum in modum de cunctarum avium ridere coloribus, cum totus ipse tenebrosus sit. Fateor itaque antequam ille objiciat, Origenem in his Tractatibus quasi puerum talis ludere. Alia sunt virilia ejus, et senectutis seria: quae si vobis libuerit, et potuero, si Dominus, ut in Latinum vertam sermonem, dederit commeatum, 376 et praetermissum prius opus explevero, tunc videre poteritis, imo per vos Romana lingua cognoscet, quantum boni et ante nescierit, et scire nunc ceperit. » 23. Ecce quae de Origene et de Ambrosio", + "candidate_score": 0.659395, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_40_42", + "bdc_text": "Verum huius instituti mei rationes copiosius in dialogis ad hoc ipsum conscriptis et appendicis vice Martiali adiectis explicanturAm Ende von Gessners Edition ( S. 354-426 ) finden sich drei von Gessner selbst verfasste Dialoge , in denen vor allem Beispiele nützlicher Lektüre für Knaben behandelt werden ; der dritte Dialog schließt mit einem Urteil des teilnehmenden Schiedsrichters Rhadamantus , dass die Epigramme Martials , die verdorbene , infizierte Teile enthalten , kastriert und wie in der Medizin gründlich ausgeschnitten und ausgebrannt werden müssen ;", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_84", + "psc_text": "quibus Origenem in jus vocas? quae alia sunt in quibus eum damnari jubes? Aliumne damnas in tuis? Et si, ut tu suades, hujusmodi dicta damnanda sunt, feres tu prius sententiam, et pro dictis talibus prior te ipse condemnabis. Neque enim jam tibi ultra ullum remansit effugium. Nullae hic strophae, pro quibus caeteros arguis, habebunt locum. In ipsa etenim poenitentia tua post conversionem jam emendatus et correptus, istis libris auctoritatem dedisti: videlicet, ut ex his tua sententia de his quae damnanda [Al. condemnanda] dicis, dogmatibus probaretur. Et ideo quae hic scripta sunt, tanquam si modo haec pronunties et definias, audienda sunt. Et hic talia definis qualia dicis esse damnanda. Sed non sum, inquit, ego qui definio, alium dico esse qui haec ita dicat: id est, ipsum istum quem modo dico debere damnari. Repetamus ergo si placet illum ipsum versiculum, ubi immutas exponentis personam, ut videamus, quis est ille, quem talia dicis", + "candidate_score": 0.656671, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_40_42", + "bdc_text": "Verum huius instituti mei rationes copiosius in dialogis ad hoc ipsum conscriptis et appendicis vice Martiali adiectis explicanturAm Ende von Gessners Edition ( S. 354-426 ) finden sich drei von Gessner selbst verfasste Dialoge , in denen vor allem Beispiele nützlicher Lektüre für Knaben behandelt werden ; der dritte Dialog schließt mit einem Urteil des teilnehmenden Schiedsrichters Rhadamantus , dass die Epigramme Martials , die verdorbene , infizierte Teile enthalten , kastriert und wie in der Medizin gründlich ausgeschnitten und ausgebrannt werden müssen ;", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_276", + "psc_text": "puto in translatione nostra eadem contineri, quae in Ecclesiis praedicantur. Caetera vero quae de creaturarum rationibus dicta sunt, quod nihil ad fidem Deitatis pertineant, jam superius diximus. Sed si iste haec modo ad calumniam vocat, quae ante offendiculum non habebant, non prohibeo, si ei placeat [Al. placet], revocare sententiam meam illam qua potuisset absolvi, et proferre suam, qua debebat alligari. Non ergo mea de eo sententia culpabilis putanda est, sed sua, quae reprehendit in aliis, quod in semetipso probat. Novum autem hoc judicii genus est, ubi accusatorem meum ego ipse defendo: et ubi tum demum me ille superatum putat, si semetipsum reum probarit. Veruntamen ponamus, quod Episcoporum Synodus sequatur sententias tuas, et jubeat omnes libros, qui haec talia continent, cum auctoribus suis, ut aiunt, debere damnari. Damnabuntur isti libri prius in Graecis: et quod in Graecis damnatur, sine dubio damnatum est in Latinis. Veniatur ad tuos libros, invenientur eadem continere", + "candidate_score": 0.656576, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_89_91", + "bdc_text": "Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 . quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit . Porro , si qui reperiantur , ut nunc sunt homines , Adagia , 3 , 8 , 59 ( ASD II/6 502 , Nr. 2759 ) .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_108", + "psc_text": "Et miror quomodo isti prudentes et eruditi viri, qui haec ejus legunt scripta, de quibus nunc illa ab illo scribuntur, rideant de me, quod me talpam nominet, et non sentiant se magis ipsos ab eo talpas judicari, quos putat haec in suis libris non videre defossa. Si enim putaret eos legentes intelligere posse, nunquam ad condemnanda ea, quae ipse magister docet, istorum librorum habere jussisset exemplum, in quibus ea ipsa plenius et manifestius continentur, quae condemnare nos suadet. Ostendimus interim istum [Al. tac. istum] ipsum asserere in istis electis Commentariis suis ea quae damnari in alterius libris jubet [Al. videt], id est, quod animae fuerint in caelestibus antequam in hoc mundo in corporibus nascerentur [Al. immitterentur], et quod omnes, vel peccatores, vel increduli cum diabolo et angelis ejus, eo tempore quo omne genu flectetur Jesu, caelestium et terrestrium et infernorum, non solum veniam accipient, verum etiam [Al. tac. etiam] ad", + "candidate_score": 0.656338, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_40_42", + "bdc_text": "Verum huius instituti mei rationes copiosius in dialogis ad hoc ipsum conscriptis et appendicis vice Martiali adiectis explicanturAm Ende von Gessners Edition ( S. 354-426 ) finden sich drei von Gessner selbst verfasste Dialoge , in denen vor allem Beispiele nützlicher Lektüre für Knaben behandelt werden ; der dritte Dialog schließt mit einem Urteil des teilnehmenden Schiedsrichters Rhadamantus , dass die Epigramme Martials , die verdorbene , infizierte Teile enthalten , kastriert und wie in der Medizin gründlich ausgeschnitten und ausgebrannt werden müssen ;", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_277", + "psc_text": "semetipsum reum probarit. Veruntamen ponamus, quod Episcoporum Synodus sequatur sententias tuas, et jubeat omnes libros, qui haec talia continent, cum auctoribus suis, ut aiunt, debere damnari. Damnabuntur isti libri prius in Graecis: et quod in Graecis damnatur, sine dubio damnatum est in Latinis. Veniatur ad tuos libros, invenientur eadem continere secundum sententiam tuam: necesse est ut cum suo auctore damnentur. Et sicut nihil profuit Origeni, quod a te laudatus est: ita nec tibi proderit, quod a me excusatus est. Me enim sequi necesse est Ecclesiae Catholicae sententiam, sive adversus Origenis libros, sive adversus tuos datam. CONTROVERSIARUM RUFINI ADVERSUS HIERONYMUM LIBER II. EXPLICIT.", + "candidate_score": 0.656162, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_89_91", + "bdc_text": "Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 . quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit . Porro , si qui reperiantur , ut nunc sunt homines , Adagia , 3 , 8 , 59 ( ASD II/6 502 , Nr. 2759 ) .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_129", + "psc_text": "Tum deinde arguis alios, quod interrogati de talibus non prompte, nec statim respondeant, sed cunctabundi et nutu magis quam verbis agant. Et hoc ipse de Apostolo dicis, quod nescio quid tale in Epistola sua prudentibus quibusque lectoribus subindicat. Si Paulus non indicat, sed subindicat, et non quibuscunque, sed prudentibus, nos miseros quid irrides, o noster poenitens, si quod Apostolus non manifeste protulit, aut nescire, aut dubitare nos dicimus, et non tam intelligere, quam subintelligere, et ideo non tam indicamus, sed subindicamus? Jam si tibi revelata sunt illa quae oculus non vidit, nec auris audivit, et in cor hominis non ascenderunt: si tibi venit quod perfectum est, et destructa tibi sunt ea quae ex parte sunt: clama de his et praedica, et quae Apostolum subindicasse dicis, tu indica, qui non solum ea quae subindicata, verum et quae confirmata ab eo scribis esse, nunc damnas. Haec enim omnia quae nunc anathematizari jubes,", + "candidate_score": 0.655651, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56_58", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_199", + "psc_text": "est apud Latinos Graecorum voluminum indicem texere, de eo qui Latine scripsit aliqua commemorabo, ut intelligamus nos Epimenidis dormire somnum, et studium quod illi posuerunt in eruditione saecularium scripturarum, nos in congregandis opibus ponere. Scripsit itaque Varro quadraginta quinque libros Antiquitatum, quatuor de Vita populi Romani. » Et cum 373 enumerasset per singula omnia quae Varro scripsit, addidit post haec: « Quorsum Varronis et Chalcenteri mentio facta sit quaeritis, videlicet ut ad Adamantium nostrumque Chalcenterum veniamus, qui tanto studio in sanctarum Scripturarum labore sudavit, ut juste Adamantii nomen acceperit. Vultis noscere quanta ingenii sui reliquerit monimenta? sequens titulus ostendit. Scripsit in Genesim libros tredecim; Mysticarum Homiliarum libros duos; in Exodo Excerpta, in Levitico Excerpta. » Et post multa: « Item, inquit, Monobiblia: Περὶ Ἀρχῶν libros quatuor, de Resurrectione libros duos, et alios de Resurrectione Dialogos duos, » et cum enumerasset omnia ejus Opuscula, secundum indiculi fidem addidit et dicit, «", + "candidate_score": 0.65521, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_90", + "bdc_text": "quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_108", + "psc_text": "Et miror quomodo isti prudentes et eruditi viri, qui haec ejus legunt scripta, de quibus nunc illa ab illo scribuntur, rideant de me, quod me talpam nominet, et non sentiant se magis ipsos ab eo talpas judicari, quos putat haec in suis libris non videre defossa. Si enim putaret eos legentes intelligere posse, nunquam ad condemnanda ea, quae ipse magister docet, istorum librorum habere jussisset exemplum, in quibus ea ipsa plenius et manifestius continentur, quae condemnare nos suadet. Ostendimus interim istum [Al. tac. istum] ipsum asserere in istis electis Commentariis suis ea quae damnari in alterius libris jubet [Al. videt], id est, quod animae fuerint in caelestibus antequam in hoc mundo in corporibus nascerentur [Al. immitterentur], et quod omnes, vel peccatores, vel increduli cum diabolo et angelis ejus, eo tempore quo omne genu flectetur Jesu, caelestium et terrestrium et infernorum, non solum veniam accipient, verum etiam [Al. tac. etiam] ad", + "candidate_score": 0.655089, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_89_91", + "bdc_text": "Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 . quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit . Porro , si qui reperiantur , ut nunc sunt homines , Adagia , 3 , 8 , 59 ( ASD II/6 502 , Nr. 2759 ) .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_264", + "psc_text": "ipsis Commentariis ipsum docere convici. Tum inde saeculares libros, pro quibus sedenti seque verberanti pro tribunalibus Christo dixerat, « Si unquam legero, vel habuero Gentilium codices, te negavi; » nunc non solum legere vel [Al. et]; habere, verum etiam omnem suae doctrinae jactantiam in his eum gerere demonstravi [demonstravit], in tantum ut etiam per Isagogen impiissimi Porphyrii inductum se esse glorietur ad Logicam. Et cum Gentilium dogmata esse diceret, quoquo modo sentire vel de anima, vel de caeteris creaturis, ipsum multo foedius Gentilibus dixisse, quod Deus socrum haberet, ostendi. Sed et cum se dixisset in duabus tantum Praefatiunculis Origenis meminisse, ut ingeniosi magis quam apostolici viri, brevitatis caussa decem solas Praefatiunculas protuli, in quibus eum non solum ut apostolicum virum, sed alterum post Apostolos Ecclesiarum magistrum, et quod eum cum omnibus prudentibus sequeretur, asserui. 43. Praeterea evidenter ostendimus, ex more huic esse, ut bonis omnibus deroget, 398 et in hoc", + "candidate_score": 0.654669, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_40_42", + "bdc_text": "Verum huius instituti mei rationes copiosius in dialogis ad hoc ipsum conscriptis et appendicis vice Martiali adiectis explicanturAm Ende von Gessners Edition ( S. 354-426 ) finden sich drei von Gessner selbst verfasste Dialoge , in denen vor allem Beispiele nützlicher Lektüre für Knaben behandelt werden ; der dritte Dialog schließt mit einem Urteil des teilnehmenden Schiedsrichters Rhadamantus , dass die Epigramme Martials , die verdorbene , infizierte Teile enthalten , kastriert und wie in der Medizin gründlich ausgeschnitten und ausgebrannt werden müssen ;", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_67", + "psc_text": "sibi poenitens dictat? Qui poenitet pro his quae male locutus est, vulnus suum non iterum male loquendo curat, sed silendo. Sic enim scriptum est: Peccasti, quiesce. Sed nunc ipse te reum statuis, et iterum reatu ipse te absolvis, et ex reo ipse te judicem facis. Haec jam non tua, qui irrides nos, sed nostra qui ita nos irrideri patimur, est miseria. 332 23. Veruntamen veniamus ad hos duos Commentarios, quos, caeteris omnibus opusculis suis condemnatis ac renuntiatis, solos excepit, et quam caste se in his et continenter egerit, videamus. Ex his enim solis et fidem suam probari vult, et [Al. tacetur et] quod Origeni in omnibus adversetur. Proferantur ergo isti qui [Al. et isti] ei soli ex omnibus scriptis suis placent, id est, in Epistolam Pauli ad Ephesios libri tres: et in Ecclesiasten, ut puto, unus. Sed nunc interim qui primus occurrit, in Epistolam ad Ephesios Commentarius relegatur. Etiam ibi", + "candidate_score": 0.653975, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_9_11", + "bdc_text": "Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est . Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi . Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_162", + "psc_text": "quam crimina Sacerdotum, vel ministrorum exprobrans, etiam ingressum eorum et salutationes ad matronas, non solum decoloravit, verum etiam exsecrabilem fecit: quomodo posteaquam omne genus Christianum conscidit et infamavit, sibi quoque non parcat ipse [Al. tac. ipse], audite. 6. Redeo enim post excessum quemdam ad hoc quod proposueram, propter quod et Libelli hujus res poposcit fieri mentionem, et ostendam apud istum tam licita haberi perjuria, ut scriptis quoque suis deprehendi ea non erubescat. Igitur in hoc ipso Libello, cum moneret, saeculares codices legi non debere et diceret, « Quid faciet cum Psalterio Horatius, cum Evangeliis Maro, cum Apostolo [Al. Apostolis] Cicero? nonne scandalizabitur frater, si te viderit in idolio recumbentem? » et caetera cum dixisset ejusmodi, quibus alienam esse a Christiano assereret librorum saecularium lectionem: inserit etiam revelationem quandam ad se divinitus factam, satis horrificis refertam praeceptis. 359 Refert enim, quod posteaquam saeculo renuntiasset, et ad Deum fuisset conversus, amore tamen", + "candidate_score": 0.653532, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_1_3", + "bdc_text": "Peter war . ac reliquis divinae et humanae sapientiae in tribus linguis professoribus Damit sind die vier Kollegen Gessners an der obersten , der vierten Klasse ( Lectorium ) der Großmünsterschule gemeint : Johann Jakob Ammann ( Latein) , Rudolf Collin ( Griechisch) , Konrad Pellikan ( Hebräisch und Theologie )", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_241", + "psc_text": "sibi Barraba aspirante, translatum est. Ut ergo hoc [Al. haec] omittam, vide quid dicimus, verbi caussa. Petrus Romanae Ecclesiae per viginti et quatuor annos praefuit: dubitandum non est, quin sicut caetera, 389 quae ad instructionem pertinent, etiam librorum Instrumenta Ecclesiae ipse tradiderit, quae utique jam tunc, ipso sedente et docente, recitabantur. Quid ergo? Decepit Petrus Apostolus Christi Ecclesiam, et libros ei falsos et nihil veritatis continentes tradidit, et cum sciret, quod verum est haberi apud Judaeos, apud Christianos volebat haberi quod falsum est? Sed fortasse dicit, quia sine literis erat Petrus, et sciebat quidem, Judaeorum libros magis esse veros, quam istos, qui erant in Ecclesia: sed interpretari non poterat propter sermonis imperitiam. Et quid? Nihil in isto agebat ignea lingua per Spiritum Sanctum caelitus data? Non ergo omnibus linguis loquebantur Apostoli? 34. Sed concedamus, quia non potuerit Petrus Apostolus facere quod hic modo fecit: de Paulo quid dicimus? Num et", + "candidate_score": 0.653109, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_100_102", + "bdc_text": "Conspurcent illi se , ut libet ; me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi . Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_108", + "psc_text": "Et miror quomodo isti prudentes et eruditi viri, qui haec ejus legunt scripta, de quibus nunc illa ab illo scribuntur, rideant de me, quod me talpam nominet, et non sentiant se magis ipsos ab eo talpas judicari, quos putat haec in suis libris non videre defossa. Si enim putaret eos legentes intelligere posse, nunquam ad condemnanda ea, quae ipse magister docet, istorum librorum habere jussisset exemplum, in quibus ea ipsa plenius et manifestius continentur, quae condemnare nos suadet. Ostendimus interim istum [Al. tac. istum] ipsum asserere in istis electis Commentariis suis ea quae damnari in alterius libris jubet [Al. videt], id est, quod animae fuerint in caelestibus antequam in hoc mundo in corporibus nascerentur [Al. immitterentur], et quod omnes, vel peccatores, vel increduli cum diabolo et angelis ejus, eo tempore quo omne genu flectetur Jesu, caelestium et terrestrium et infernorum, non solum veniam accipient, verum etiam [Al. tac. etiam] ad", + "candidate_score": 0.65308, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_40_42", + "bdc_text": "Verum huius instituti mei rationes copiosius in dialogis ad hoc ipsum conscriptis et appendicis vice Martiali adiectis explicanturAm Ende von Gessners Edition ( S. 354-426 ) finden sich drei von Gessner selbst verfasste Dialoge , in denen vor allem Beispiele nützlicher Lektüre für Knaben behandelt werden ; der dritte Dialog schließt mit einem Urteil des teilnehmenden Schiedsrichters Rhadamantus , dass die Epigramme Martials , die verdorbene , infizierte Teile enthalten , kastriert und wie in der Medizin gründlich ausgeschnitten und ausgebrannt werden müssen ;", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_108", + "psc_text": "Et miror quomodo isti prudentes et eruditi viri, qui haec ejus legunt scripta, de quibus nunc illa ab illo scribuntur, rideant de me, quod me talpam nominet, et non sentiant se magis ipsos ab eo talpas judicari, quos putat haec in suis libris non videre defossa. Si enim putaret eos legentes intelligere posse, nunquam ad condemnanda ea, quae ipse magister docet, istorum librorum habere jussisset exemplum, in quibus ea ipsa plenius et manifestius continentur, quae condemnare nos suadet. Ostendimus interim istum [Al. tac. istum] ipsum asserere in istis electis Commentariis suis ea quae damnari in alterius libris jubet [Al. videt], id est, quod animae fuerint in caelestibus antequam in hoc mundo in corporibus nascerentur [Al. immitterentur], et quod omnes, vel peccatores, vel increduli cum diabolo et angelis ejus, eo tempore quo omne genu flectetur Jesu, caelestium et terrestrium et infernorum, non solum veniam accipient, verum etiam [Al. tac. etiam] ad", + "candidate_score": 0.653032, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_94_96", + "bdc_text": "Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_208", + "psc_text": "illa etiam secretiora quaedam continet, quae interim modo publicari nolo ante tempus, ex aliis adhuc his similibus approbabimus. Interim Origenis libros, ut supra diximus, in omnem admirationem extollit, et dicit, quod « si eos interpretetur, Romana lingua cognoscet quantum boni et ante nescierit et scire nunc ceperit, id est, in Matthaeum, inquit, viginti sex libros, et in Lucam quinque, et in Joannem triginta duos. » Isti sunt quos magnificat, in quibus eadem prorsus omnia, sed latius et copiosius, quae et in istis περὶ Ἀρχῶν libris, pro quibus me arguit, continentur. Quod si iste promittit se istos interpretaturum, me quare pro similibus incusat? Sed quoniam polliciti sumus probaturos nos quomodo laceret virum omnium [Al. omni] admiratione dignum, Ambrosium Episcopum, qui non solum Mediolanensis Ecclesiae, verum omnium Ecclesiarum columna quaedam et turris inexpugnabilis fuit, unam adhuc ipsius Praefationem ponemus, ex qua 377 videatis, vel tantum virum quam faede et indigne laceret, vel", + "candidate_score": 0.653025, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56_58", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_190", + "psc_text": "Ezechiele, quatuordecim Homiliis, sive Oratiunculis Origenis, scribens cuidam Vincentio: « Magnum est, inquit, mi amice, quod postulas, ut Origenem faciam Latinum, et hominem juxta Didymi videntis sententiam, alterum post Apostolos Ecclesiarum magistrum etiam Romanis auribus donem. » Et post aliquanta: « Et illud, inquit, breviter admonens, ut scias, Origenis opuscula in omnem Scripturam esse triplicia. Primum ejus opuscula Excerpta sunt, quae Graece σχόλια nuncupantur, in quibus ea quae sibi videbantur obscura, aut quae habere aliquid difficultatis, summatim breviterque perstrinxit. Secundum ὁμηλιτικόν genus, de quo et praesens interpretatio est. Tertium quod scripsit ipse τόμους, nos volumina possumus nuncupare, in quo opere tota ingenii sui vela spirantibus ventis dedit: et recedens a terra, in medium pelagus aufugit. Scio te cupere, ut omne genus transferam dictionis: praemisi caussam, cur facere non possem: hoc tamen spondeo, quia si, orante te, Jesus reddiderit sanitatem, non dicam cuncta, quia hoc dixisse temerarium est, sed permulta sim", + "candidate_score": 0.652475, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_88_90", + "bdc_text": "notavimus tanquam in tabula ; Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 . quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_95", + "psc_text": "ille] alius, de quo superius dixerat, declaravit. Tanquam vere bonus magister, et qui nullas velit ex dictis suis ambiguitates discipulis remanere, dignatus est in hoc loco illum, quem supra alium dixerat, evidentius quis esset ostendere. Ait ergo: « Nunc vero praepositionis adjectio, ad illam nos intelligentiam trahit, de qua superius disputavimus. » Vides quia nos sumus, inquit, et non alius nescio quis quem putabatis, qui superius disputavimus, exponentes illud quod scriptum est: Qui benedixit nos in omni benedictione spiritali in coelestibus in Christo. Et quod ibi ex persona alterius dictum a minus intelligentibus putabatur, ne quis error his, quos jusserat ex istis libris 337 quid de Origene sentiret, sententiam suam noscere, remaneret, ad suam personam nunc revocans, nec alium aliquem nominans, dicit ea quae superius legimus: quod scilicet sicut jam nos benedixerat in omni benedictione spiritali in caelestibus in Christo, et elegerat ante constitutionem mundi: ita etiam sperasse dicamur in", + "candidate_score": 0.652393, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_63_65", + "bdc_text": "\"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_199", + "psc_text": "est apud Latinos Graecorum voluminum indicem texere, de eo qui Latine scripsit aliqua commemorabo, ut intelligamus nos Epimenidis dormire somnum, et studium quod illi posuerunt in eruditione saecularium scripturarum, nos in congregandis opibus ponere. Scripsit itaque Varro quadraginta quinque libros Antiquitatum, quatuor de Vita populi Romani. » Et cum 373 enumerasset per singula omnia quae Varro scripsit, addidit post haec: « Quorsum Varronis et Chalcenteri mentio facta sit quaeritis, videlicet ut ad Adamantium nostrumque Chalcenterum veniamus, qui tanto studio in sanctarum Scripturarum labore sudavit, ut juste Adamantii nomen acceperit. Vultis noscere quanta ingenii sui reliquerit monimenta? sequens titulus ostendit. Scripsit in Genesim libros tredecim; Mysticarum Homiliarum libros duos; in Exodo Excerpta, in Levitico Excerpta. » Et post multa: « Item, inquit, Monobiblia: Περὶ Ἀρχῶν libros quatuor, de Resurrectione libros duos, et alios de Resurrectione Dialogos duos, » et cum enumerasset omnia ejus Opuscula, secundum indiculi fidem addidit et dicit, «", + "candidate_score": 0.651758, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_95_97", + "bdc_text": "Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_206", + "psc_text": "sex tomos illius in Matthaeum, et alios quinque in Lucam, et triginta duos in Joannem, nostrae linguae traderem, nec virium mearum, nec otii nec laboris esse perspicitis. Sed quantum apud me et auctoritas vestra et voluntas valet, praetermisi paululum Hebraicarum Quaestionum libros, ut ad arbitrium vestrum, lucrativis [Al. lucrativi] operis, haec qualiacunque sunt non mea, sed aliena dictarem; praesertim cum a sinistro oscinem [Al. oscinere] corvum audiam crocitantem, et mirum in modum de cunctarum avium ridere coloribus, cum totus ipse tenebrosus sit. Fateor itaque antequam ille objiciat, Origenem in his Tractatibus quasi puerum talis ludere. Alia sunt virilia ejus, et senectutis seria: quae si vobis libuerit, et potuero, si Dominus, ut in Latinum vertam sermonem, dederit commeatum, 376 et praetermissum prius opus explevero, tunc videre poteritis, imo per vos Romana lingua cognoscet, quantum boni et ante nescierit, et scire nunc ceperit. » 23. Ecce quae de Origene et de Ambrosio", + "candidate_score": 0.651192, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_63", + "bdc_text": "\"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 )", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_199", + "psc_text": "est apud Latinos Graecorum voluminum indicem texere, de eo qui Latine scripsit aliqua commemorabo, ut intelligamus nos Epimenidis dormire somnum, et studium quod illi posuerunt in eruditione saecularium scripturarum, nos in congregandis opibus ponere. Scripsit itaque Varro quadraginta quinque libros Antiquitatum, quatuor de Vita populi Romani. » Et cum 373 enumerasset per singula omnia quae Varro scripsit, addidit post haec: « Quorsum Varronis et Chalcenteri mentio facta sit quaeritis, videlicet ut ad Adamantium nostrumque Chalcenterum veniamus, qui tanto studio in sanctarum Scripturarum labore sudavit, ut juste Adamantii nomen acceperit. Vultis noscere quanta ingenii sui reliquerit monimenta? sequens titulus ostendit. Scripsit in Genesim libros tredecim; Mysticarum Homiliarum libros duos; in Exodo Excerpta, in Levitico Excerpta. » Et post multa: « Item, inquit, Monobiblia: Περὶ Ἀρχῶν libros quatuor, de Resurrectione libros duos, et alios de Resurrectione Dialogos duos, » et cum enumerasset omnia ejus Opuscula, secundum indiculi fidem addidit et dicit, «", + "candidate_score": 0.651173, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_25", + "bdc_text": "reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_25", + "psc_text": "Continuo id sibi poscit in Latinum verti. Nullum dicebam me usum hujuscemodi operis habuisse, et ad Latinum sermonem tricennali jam pene incuria torpuisse. Perstitit tamen deprecans qualicumque sermone notitiam sibi tantum eorum, quae cupiebat ostendi. Cumque id quo [Al. quod] potui sermone fecissem, majori desiderio accensus est ad illa ipsa plenius cognoscenda, e quibus pauca illa, quae transtuleram videbantur assumta. Excusantem me urgere vehementius cepit, et sub Dei testimonio convenire, ne sibi ad opus bonum, quae se auxilia juvare possent, denegarem. Cumque 317 vehementer insisteret, et desiderium ejus secundum Deum esse perspicerem, acquievi tandem, et interpretatus sum quidem. 12. In Praefatiunculis tamen utriusque operis et maxime in Pamphili libellum, quem primum transtuleram, exposui primum omnium fidem meam, et protestatus sum, me quidem ita credere, sicut fides catholica est. Si quid autem vel legeretur, vel interpretaretur a me, id me salva fidei meae facere ratione. In istis vero περὶ Ἀρχῶν libellis", + "candidate_score": 0.651004, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_57_59", + "bdc_text": "quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes :", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_190", + "psc_text": "Ezechiele, quatuordecim Homiliis, sive Oratiunculis Origenis, scribens cuidam Vincentio: « Magnum est, inquit, mi amice, quod postulas, ut Origenem faciam Latinum, et hominem juxta Didymi videntis sententiam, alterum post Apostolos Ecclesiarum magistrum etiam Romanis auribus donem. » Et post aliquanta: « Et illud, inquit, breviter admonens, ut scias, Origenis opuscula in omnem Scripturam esse triplicia. Primum ejus opuscula Excerpta sunt, quae Graece σχόλια nuncupantur, in quibus ea quae sibi videbantur obscura, aut quae habere aliquid difficultatis, summatim breviterque perstrinxit. Secundum ὁμηλιτικόν genus, de quo et praesens interpretatio est. Tertium quod scripsit ipse τόμους, nos volumina possumus nuncupare, in quo opere tota ingenii sui vela spirantibus ventis dedit: et recedens a terra, in medium pelagus aufugit. Scio te cupere, ut omne genus transferam dictionis: praemisi caussam, cur facere non possem: hoc tamen spondeo, quia si, orante te, Jesus reddiderit sanitatem, non dicam cuncta, quia hoc dixisse temerarium est, sed permulta sim", + "candidate_score": 0.650757, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96_98", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) . responderim , nisi forte illud comicum ἕπεσθε μητρί , χοῖροιAristophanes , Plutus 308. 315 ( \"folgt eurer Mutter , ihr Ferkel\"). .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_108", + "psc_text": "Et miror quomodo isti prudentes et eruditi viri, qui haec ejus legunt scripta, de quibus nunc illa ab illo scribuntur, rideant de me, quod me talpam nominet, et non sentiant se magis ipsos ab eo talpas judicari, quos putat haec in suis libris non videre defossa. Si enim putaret eos legentes intelligere posse, nunquam ad condemnanda ea, quae ipse magister docet, istorum librorum habere jussisset exemplum, in quibus ea ipsa plenius et manifestius continentur, quae condemnare nos suadet. Ostendimus interim istum [Al. tac. istum] ipsum asserere in istis electis Commentariis suis ea quae damnari in alterius libris jubet [Al. videt], id est, quod animae fuerint in caelestibus antequam in hoc mundo in corporibus nascerentur [Al. immitterentur], et quod omnes, vel peccatores, vel increduli cum diabolo et angelis ejus, eo tempore quo omne genu flectetur Jesu, caelestium et terrestrium et infernorum, non solum veniam accipient, verum etiam [Al. tac. etiam] ad", + "candidate_score": 0.650616, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_16_18", + "bdc_text": "Quamvis enim posthac tum aetas , tum professio mea ab hisce studiis ad severiora me avocent , instituto tamen utilitatis publicae , quicquid hoc laboris est , alacriter suscepi . Resecui enim et abieci , quicquid inerat foedioris argumenti , quicquid inhonestum , turpe , obscoenum , nefandum , monstrosum aut quod ullo modo indecori quicquam cogitandi occasionem rudibus legentium animis ex-hiberet . Itaque alias epigrammata integra abolevi - vel quia nihil sani aut sacri , ut aiunt , Zusammensetzung aus Adagia , 1 , 8 , 37 nihil sacri es ( ASD II/2 258 , Nr. 737 )", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_259", + "psc_text": "mordetur, dum per hoc prodi timuit, unde est omne quod ipse dicit, unde doctus, unde Scripturarum videtur Interpres. 40. Sed idcirco caussam, qua ad interpretandum adductus sum, exposui, ut sciat, me haec non contentione (ut ipse agere solet) vel aemulatione aliqua protulisse, sed necessitate, qua superius edocui, ad boni et utilis operis instrumentum, ut aliquid ex hoc vel ordinis vel coloris acciperet ille, qui rudis ipse opusculum condebat antiquum. Aut non videmus vetustas aedes novellis aedificiis profuisse? Et interdum assumitur lapis de abditis et abstrusis 396 antiquae domus partibus, qui novae domus frontem decoret et exornet ingressum. Et interdum totum novellae constructionis aedificium, unius antiquae trabis stabilitate munitur. Agamus ergo nunc adversus eos, qui veteribus recte utuntur in novis. Non vobis licet, dicentes, transferre materiam de veteri domo ad novam, nisi tignum tigno, et lapidem lapidi junxeritis, nisi porticum de porticu, nisi membrum de membro: et hoc fieri non poterit,", + "candidate_score": 0.650574, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_190", + "psc_text": "Ezechiele, quatuordecim Homiliis, sive Oratiunculis Origenis, scribens cuidam Vincentio: « Magnum est, inquit, mi amice, quod postulas, ut Origenem faciam Latinum, et hominem juxta Didymi videntis sententiam, alterum post Apostolos Ecclesiarum magistrum etiam Romanis auribus donem. » Et post aliquanta: « Et illud, inquit, breviter admonens, ut scias, Origenis opuscula in omnem Scripturam esse triplicia. Primum ejus opuscula Excerpta sunt, quae Graece σχόλια nuncupantur, in quibus ea quae sibi videbantur obscura, aut quae habere aliquid difficultatis, summatim breviterque perstrinxit. Secundum ὁμηλιτικόν genus, de quo et praesens interpretatio est. Tertium quod scripsit ipse τόμους, nos volumina possumus nuncupare, in quo opere tota ingenii sui vela spirantibus ventis dedit: et recedens a terra, in medium pelagus aufugit. Scio te cupere, ut omne genus transferam dictionis: praemisi caussam, cur facere non possem: hoc tamen spondeo, quia si, orante te, Jesus reddiderit sanitatem, non dicam cuncta, quia hoc dixisse temerarium est, sed permulta sim", + "candidate_score": 0.650176, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_258", + "psc_text": "arguebas, ipse inveneris asserere, nunc vero intantum prolaberis, ut sordes nuptiarum, nec martyrii cruore dilui posse confirmes, et illud quod est Manichaeorum dogmatis emendationem tibi habere facile visum est in his libris, quos jam edideras, et describendos plurimis praebueras: quid erat difficultatis, me non meum opus, sed interpretationem alieni operis, si quid forte in eo erratum, non ratio, sed livor suggesserat, emendare? maxime cum adhuc esset in schedulis, quas nondum ad plenum relegeram vel explicueram, quas non editas invenerunt? Nonne perfacile emendari poterant ea, quae adhuc emendata non fuerant? Verum non hinc, ubi quod culparet nihil habebat; sed totum inde mordetur, dum per hoc prodi timuit, unde est omne quod ipse dicit, unde doctus, unde Scripturarum videtur Interpres. 40. Sed idcirco caussam, qua ad interpretandum adductus sum, exposui, ut sciat, me haec non contentione (ut ipse agere solet) vel aemulatione aliqua protulisse, sed necessitate, qua superius edocui, ad boni et", + "candidate_score": 0.649796, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_24_26", + "bdc_text": "Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_236", + "psc_text": "deest peregrinae linguae notitia. Aut iterum non continuo si scientiam quis habet Graeci sermonis, etiam voluntatem interpretandi habet. Aut etiam si habet, non statim discutiendus est ille, qui pauca interpretatus est, quare non plura, aut cur non illa, sed illa. Libertas est enim in hujuscemodi opere, et est vel in arbitrio scribentis, vel in desiderio deposcentis; et tamen de sancto Hilario dicit, et de sancto Victorino: quorum alterum interpretis titulo nihil omnino arbitror transtulisse de Graeco: alterum ipse dicit, Heliodori cujusdam Presbyteri usum scientia, ut quae ille sibi hauriret ex fonte Graecorum, ipse Latino ea sermone digereret, pro eo quod aut nihil aut parum Graece nosset. Illi ergo cur haec non fecerint, et facilis et manifesta est excusatio: de te sane mirandum est quare hoc feceris. Quid enim magis audax, vel quid amplius temerarium, libros istos interpretari Origenis, quorum jam pene omnem continentiam in aliis libris scripseras? quorum omnia jam", + "candidate_score": 0.649424, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_70", + "bdc_text": "Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_258", + "psc_text": "arguebas, ipse inveneris asserere, nunc vero intantum prolaberis, ut sordes nuptiarum, nec martyrii cruore dilui posse confirmes, et illud quod est Manichaeorum dogmatis emendationem tibi habere facile visum est in his libris, quos jam edideras, et describendos plurimis praebueras: quid erat difficultatis, me non meum opus, sed interpretationem alieni operis, si quid forte in eo erratum, non ratio, sed livor suggesserat, emendare? maxime cum adhuc esset in schedulis, quas nondum ad plenum relegeram vel explicueram, quas non editas invenerunt? Nonne perfacile emendari poterant ea, quae adhuc emendata non fuerant? Verum non hinc, ubi quod culparet nihil habebat; sed totum inde mordetur, dum per hoc prodi timuit, unde est omne quod ipse dicit, unde doctus, unde Scripturarum videtur Interpres. 40. Sed idcirco caussam, qua ad interpretandum adductus sum, exposui, ut sciat, me haec non contentione (ut ipse agere solet) vel aemulatione aliqua protulisse, sed necessitate, qua superius edocui, ad boni et", + "candidate_score": 0.64875, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_15_17", + "bdc_text": "Caeterum nuper maturiori deliberatione , remedium mali in hoc poeta excogitatum mihi est . Quamvis enim posthac tum aetas , tum professio mea ab hisce studiis ad severiora me avocent , instituto tamen utilitatis publicae , quicquid hoc laboris est , alacriter suscepi . Resecui enim et abieci , quicquid inerat foedioris argumenti , quicquid inhonestum , turpe , obscoenum , nefandum , monstrosum aut quod ullo modo indecori quicquam cogitandi occasionem rudibus legentium animis ex-hiberet .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_22", + "psc_text": "illum arguit rhetor noster, non jam oblique, sed palam mucrone districto me petit, et totus fertur in me. Et quid dico, me petit? Imo vero, ut in me desaeviat, nec institutori suo parcit: dum putat se ex his quos interpretatus sum libellis ejus, posse in me aliquid calumniae retorquere. Quia inter caetera, quae culpat in nobis, etiam hoc invidiosus addidit, dicens, me hoc opus ad interpretandum delegisse, quod neque ipse, neque alius quis veterum interpretum delegisset. Hujus ergo rei caussam primo, cur opus potissimum adorsus sim, quia hinc maxime mordeor, quam potero paucissimis et verissimis absolvam. Licet id apud te, fili mi carissime (Aproniane), qui rem ut gesta est 316 bene nosti, superfluum videatur, tamen et ignorantes convenit noscere; simul etiam quia et hoc non solum ipse, sed et omnis schola ejus jactat de nobis, quod cum aliter promiserimus nos in Praefationibus translaturos, aliter fecerimus in opere: ideo non solum", + "candidate_score": 0.648656, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96_98", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) . responderim , nisi forte illud comicum ἕπεσθε μητρί , χοῖροιAristophanes , Plutus 308. 315 ( \"folgt eurer Mutter , ihr Ferkel\"). .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_166", + "psc_text": "360 et nebulas lectoribus spargit. Denique inter caetera etiam Pythagorae libros legisse se jactat, quos ne exstare quidem, eruditi homines asserunt. Sed iste ne aliqua ex parte juramentum suum de auctoribus Gentilium praeteriret, etiam ea, quae non sunt scripta, legisse se scribit. Sed in omnibus fere Opusculis suis multo plura, et prolixiora testimonia de his suis, quam de Prophetis nostris vel Apostolis ponit. Puellis quoque [Al. vero] et mulierculis scribens, quae non utique nisi de nostris Scripturis aedificari et cupiunt et debent, exempla eis Flacci sui, et Tullii, vel Maronis intexit. 8. Jam vero in illo libello, quem de Optimo genere interpretandi intitulavit, ubi praeter tituli annotationem nihil optimum, sed totum pessimum est (ibi enim asseverat haereticos illos, quibus nunc communicat, et incurrit illam sententiam Apostoli nostri, non sui, ille enim suum aut Flaccum dicit, aut Tullium, qui ait: Qui autem [Al. enim] discernit, si manducat, damnatus est [Rom. 14.", + "candidate_score": 0.648647, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_100_102", + "bdc_text": "Conspurcent illi se , ut libet ; me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi . Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_258", + "psc_text": "arguebas, ipse inveneris asserere, nunc vero intantum prolaberis, ut sordes nuptiarum, nec martyrii cruore dilui posse confirmes, et illud quod est Manichaeorum dogmatis emendationem tibi habere facile visum est in his libris, quos jam edideras, et describendos plurimis praebueras: quid erat difficultatis, me non meum opus, sed interpretationem alieni operis, si quid forte in eo erratum, non ratio, sed livor suggesserat, emendare? maxime cum adhuc esset in schedulis, quas nondum ad plenum relegeram vel explicueram, quas non editas invenerunt? Nonne perfacile emendari poterant ea, quae adhuc emendata non fuerant? Verum non hinc, ubi quod culparet nihil habebat; sed totum inde mordetur, dum per hoc prodi timuit, unde est omne quod ipse dicit, unde doctus, unde Scripturarum videtur Interpres. 40. Sed idcirco caussam, qua ad interpretandum adductus sum, exposui, ut sciat, me haec non contentione (ut ipse agere solet) vel aemulatione aliqua protulisse, sed necessitate, qua superius edocui, ad boni et", + "candidate_score": 0.648411, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96_98", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) . responderim , nisi forte illud comicum ἕπεσθε μητρί , χοῖροιAristophanes , Plutus 308. 315 ( \"folgt eurer Mutter , ihr Ferkel\"). .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_32", + "psc_text": "ex alienis, vel justificabitur, vel condemnabitur. Sed et in ea nihilominus Praefatiuncula, quam in ipsis περὶ Ἀρχῶν libris praemisimus, qualiter interpretationis nostrae fidem observandam dixerimus, ex ipsis aeque sermonibus comprobetur. Aequum namque est, etiam ex ipsa, quae ad rem pertinent, inseri. Nam cum honoris gratia mentionem fecissemus hujus viri, qui haec nunc adducit ad crimen, pro eo quod ante nos ipse prior Origenis quamplurima fuisset interpretatus, et ejus vel eloquentiam in explicando, vel in interpretando diligentiam laudassemus, eumque nobis sequendum in opere simili diceremus, post aliquanta etiam hoc [Al. haec] adjecimus: « Hunc ergo etiam nos, licet non eloquentiae viribus, disciplinae tamen regulis, inquantum possumus, sequimur: observantes hoc, ne ea, quae in libris Origenis a semetipso discrepantia inveniuntur atque contraria, proferamus. » Memento; qui legis, ne hic te breviter dictus sermo praetereat, quem dixi, quia non proferam ea quae in libris Origenis a semetipso discrepantia inveniuntur atque contraria. Non enim", + "candidate_score": 0.648187, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_57_59", + "bdc_text": "quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes :", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_199", + "psc_text": "est apud Latinos Graecorum voluminum indicem texere, de eo qui Latine scripsit aliqua commemorabo, ut intelligamus nos Epimenidis dormire somnum, et studium quod illi posuerunt in eruditione saecularium scripturarum, nos in congregandis opibus ponere. Scripsit itaque Varro quadraginta quinque libros Antiquitatum, quatuor de Vita populi Romani. » Et cum 373 enumerasset per singula omnia quae Varro scripsit, addidit post haec: « Quorsum Varronis et Chalcenteri mentio facta sit quaeritis, videlicet ut ad Adamantium nostrumque Chalcenterum veniamus, qui tanto studio in sanctarum Scripturarum labore sudavit, ut juste Adamantii nomen acceperit. Vultis noscere quanta ingenii sui reliquerit monimenta? sequens titulus ostendit. Scripsit in Genesim libros tredecim; Mysticarum Homiliarum libros duos; in Exodo Excerpta, in Levitico Excerpta. » Et post multa: « Item, inquit, Monobiblia: Περὶ Ἀρχῶν libros quatuor, de Resurrectione libros duos, et alios de Resurrectione Dialogos duos, » et cum enumerasset omnia ejus Opuscula, secundum indiculi fidem addidit et dicit, «", + "candidate_score": 0.647882, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96_98", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) . responderim , nisi forte illud comicum ἕπεσθε μητρί , χοῖροιAristophanes , Plutus 308. 315 ( \"folgt eurer Mutter , ihr Ferkel\"). .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_208", + "psc_text": "illa etiam secretiora quaedam continet, quae interim modo publicari nolo ante tempus, ex aliis adhuc his similibus approbabimus. Interim Origenis libros, ut supra diximus, in omnem admirationem extollit, et dicit, quod « si eos interpretetur, Romana lingua cognoscet quantum boni et ante nescierit et scire nunc ceperit, id est, in Matthaeum, inquit, viginti sex libros, et in Lucam quinque, et in Joannem triginta duos. » Isti sunt quos magnificat, in quibus eadem prorsus omnia, sed latius et copiosius, quae et in istis περὶ Ἀρχῶν libris, pro quibus me arguit, continentur. Quod si iste promittit se istos interpretaturum, me quare pro similibus incusat? Sed quoniam polliciti sumus probaturos nos quomodo laceret virum omnium [Al. omni] admiratione dignum, Ambrosium Episcopum, qui non solum Mediolanensis Ecclesiae, verum omnium Ecclesiarum columna quaedam et turris inexpugnabilis fuit, unam adhuc ipsius Praefationem ponemus, ex qua 377 videatis, vel tantum virum quam faede et indigne laceret, vel", + "candidate_score": 0.647121, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_95_97", + "bdc_text": "Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_208", + "psc_text": "illa etiam secretiora quaedam continet, quae interim modo publicari nolo ante tempus, ex aliis adhuc his similibus approbabimus. Interim Origenis libros, ut supra diximus, in omnem admirationem extollit, et dicit, quod « si eos interpretetur, Romana lingua cognoscet quantum boni et ante nescierit et scire nunc ceperit, id est, in Matthaeum, inquit, viginti sex libros, et in Lucam quinque, et in Joannem triginta duos. » Isti sunt quos magnificat, in quibus eadem prorsus omnia, sed latius et copiosius, quae et in istis περὶ Ἀρχῶν libris, pro quibus me arguit, continentur. Quod si iste promittit se istos interpretaturum, me quare pro similibus incusat? Sed quoniam polliciti sumus probaturos nos quomodo laceret virum omnium [Al. omni] admiratione dignum, Ambrosium Episcopum, qui non solum Mediolanensis Ecclesiae, verum omnium Ecclesiarum columna quaedam et turris inexpugnabilis fuit, unam adhuc ipsius Praefationem ponemus, ex qua 377 videatis, vel tantum virum quam faede et indigne laceret, vel", + "candidate_score": 0.646411, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96_98", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) . responderim , nisi forte illud comicum ἕπεσθε μητρί , χοῖροιAristophanes , Plutus 308. 315 ( \"folgt eurer Mutter , ihr Ferkel\"). .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_257", + "psc_text": "exercuimus ingenium, 395 et multa jam nobis opuscula desudata sunt. Ille hoc primum prope opus adiit, et fortasse compulsus: et nihil mirum si fluctuavit in primis. Nec occasio derogandi Christianis captanda est, sed emendationis utilitas requirenda. 39. Haec si ad eum rescripsisses, nonne majorem gratiam et aedificationem vel ipsi initia in timore Dei habenti, vel caeteris legentibus praebuisses, quam nunc istae tuae Invectivae moeroris et confusionis omnibus timentibus Deum praestant, qui et in te foedissimam obtrectandi libidinem, et in me respondendi necessitatem miserabilem [Al. mirabilem] vident? Si enim, ut dixi, de tuis libris contra Jovinianum scriptis, nunc eadem, quibus illum arguebas, ipse inveneris asserere, nunc vero intantum prolaberis, ut sordes nuptiarum, nec martyrii cruore dilui posse confirmes, et illud quod est Manichaeorum dogmatis emendationem tibi habere facile visum est in his libris, quos jam edideras, et describendos plurimis praebueras: quid erat difficultatis, me non meum opus, sed interpretationem alieni operis,", + "candidate_score": 0.645427, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_95_97", + "bdc_text": "Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_204", + "psc_text": "magnis, meo nomine [Al. invidiosius] invidiosum est. Qui cum in Homiliis suis quas ad vulgus loquitur, communem editionem sequatur, in Tomis Hebraica Veritate superatus, et suorum circumdatus agminibus, interdum linguae peregrinae quaerit auxilia. Hoc unum dico, quod vellem cum invidia nominis ejus habere etiam scientiam Scripturarum, flocci pendens imagines umbrasque larvarum, quarum naturae esse dicitur, terrere parvulos, et in angulis garrire tenebrosis. » Verum ego jam nec mirari debeo, nec conqueri pro his quae in me agit, qui tantis viris et talibus non pepercit. Nam et sanctae memoriae Ambrosium Episcopum qualibus figuris laceret, qualibus obtrectationibus secet, 375 in his quibus nihilominus laudat Origenem, similiter ex suis Praefationibus edocebo. Praefatio de Homiliis in Lucam ad Paulam et Eustochium: « Ante paucos dies quorundam in Matthaeum et Lucam Commentarios vos legisse dixistis, e quibus alter et sensibus hebes esset, et alter in verbis luderet, in sententiis dormitaret. Quamobrem petitis, ut istiusmodi nugis", + "candidate_score": 0.644705, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_24_26", + "bdc_text": "Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_231", + "psc_text": "aliquid reverentiae. Non, inquit, credo quia [Al. quod] Martyris sit. Hoc si velimus de omnibus Scriptorum dicere libellis, quae erit in singulis probatio? Si dicam, non est verum, quia Stromatum libri quos dicis, Origenis sunt: unde ipsius esse probantur [Al. probabuntur]? Ex caeterorum, inquit, similitudine. Sed sicut ille, qui in scriptura alicujus falsum facere vult, manus ejus imitatur: ita et qui sua dicta sub alterius nomine vult inserere, stilum sine dubio imitabitur ejus, cujus et nomen ascivit. Deinde ut omnia, quae justissime [Al. justissima] dici possunt, brevitatis caussa praeteream, si in tantum volebas audere [Al. audiri], ut Martyrem reprehenderes, dicta ipsa, quae tibi videbantur reprehensibilia, in medium proferre debueras, et tunc unusquisque legentium vidisset [Al. videns], quid ibi esset absurdum, quid consequens, quid iniquum, quid certe contra Apostolicas regulas, sed tantum nescio quid impietatis, pro quo, ut dicis, expiando, sanguinem suum fuderit Martyr. Ipsa illa verba si legeret, jam non", + "candidate_score": 0.644297, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_99_101", + "bdc_text": "Merentur enim omnino illi porcorum nomen , quorum ingenia foedissimis huiusmodi volutabris delectantur . Conspurcent illi se , ut libet ; me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_108", + "psc_text": "Et miror quomodo isti prudentes et eruditi viri, qui haec ejus legunt scripta, de quibus nunc illa ab illo scribuntur, rideant de me, quod me talpam nominet, et non sentiant se magis ipsos ab eo talpas judicari, quos putat haec in suis libris non videre defossa. Si enim putaret eos legentes intelligere posse, nunquam ad condemnanda ea, quae ipse magister docet, istorum librorum habere jussisset exemplum, in quibus ea ipsa plenius et manifestius continentur, quae condemnare nos suadet. Ostendimus interim istum [Al. tac. istum] ipsum asserere in istis electis Commentariis suis ea quae damnari in alterius libris jubet [Al. videt], id est, quod animae fuerint in caelestibus antequam in hoc mundo in corporibus nascerentur [Al. immitterentur], et quod omnes, vel peccatores, vel increduli cum diabolo et angelis ejus, eo tempore quo omne genu flectetur Jesu, caelestium et terrestrium et infernorum, non solum veniam accipient, verum etiam [Al. tac. etiam] ad", + "candidate_score": 0.643804, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_24_26", + "bdc_text": "Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_25", + "psc_text": "Continuo id sibi poscit in Latinum verti. Nullum dicebam me usum hujuscemodi operis habuisse, et ad Latinum sermonem tricennali jam pene incuria torpuisse. Perstitit tamen deprecans qualicumque sermone notitiam sibi tantum eorum, quae cupiebat ostendi. Cumque id quo [Al. quod] potui sermone fecissem, majori desiderio accensus est ad illa ipsa plenius cognoscenda, e quibus pauca illa, quae transtuleram videbantur assumta. Excusantem me urgere vehementius cepit, et sub Dei testimonio convenire, ne sibi ad opus bonum, quae se auxilia juvare possent, denegarem. Cumque 317 vehementer insisteret, et desiderium ejus secundum Deum esse perspicerem, acquievi tandem, et interpretatus sum quidem. 12. In Praefatiunculis tamen utriusque operis et maxime in Pamphili libellum, quem primum transtuleram, exposui primum omnium fidem meam, et protestatus sum, me quidem ita credere, sicut fides catholica est. Si quid autem vel legeretur, vel interpretaretur a me, id me salva fidei meae facere ratione. In istis vero περὶ Ἀρχῶν libellis", + "candidate_score": 0.643707, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_25", + "bdc_text": "reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_26", + "psc_text": "Praefatiunculis tamen utriusque operis et maxime in Pamphili libellum, quem primum transtuleram, exposui primum omnium fidem meam, et protestatus sum, me quidem ita credere, sicut fides catholica est. Si quid autem vel legeretur, vel interpretaretur a me, id me salva fidei meae facere ratione. In istis vero περὶ Ἀρχῶν libellis [Al. libris], etiam illud admonui, quod, cum in ipsis libris invenirentur quaedam de fide ita catholice scripta, ut Ecclesia praedicat, quaedam autem his contraria, cum de una eademque re dicantur: mihi visum sit haec [Al. et] secundum illam semper regulam proferenda, quam ipse catholicae sententiae expositione protulerat, et ea quae a semetipso invenirentur esse contraria, vel inserta ab aliis (id enim epistolae suae querimonia contestatur) abjicerem, vel certe, ut nihil aedificationis in fide habentia praeterirem. Non autem superfluum puto videri, inserere etiam ipsa loca de Praefatiunculis meis, ut nihil careat teste quod dicimus. Sane ne in legendo error sit ex", + "candidate_score": 0.643621, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_42_44", + "bdc_text": "der dritte Dialog schließt mit einem Urteil des teilnehmenden Schiedsrichters Rhadamantus , dass die Epigramme Martials , die verdorbene , infizierte Teile enthalten , kastriert und wie in der Medizin gründlich ausgeschnitten und ausgebrannt werden müssen ; wer diesem Urteil widerspreche , müsse gleichfalls der Strafe der Kastration unterzogen werden . Mit diesen Dialogen untermauert Gessner sein Verfahren. .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_74", + "psc_text": "ecce videte, quomodo ipse scripsit in Epistola sua, quia 334 corpora vertantur in animas, et uxores in viros. Sed nos te quidem haec scribentem, non solum non arguimus haereticum: sed satis facimus tanquam magistro. Mulieres tamen illae, quas tam indignis et inhonestis contumeliis lacerasti exhibebunt ante tribunal Christi et haec quae his Commentariis doces, et illa quae oblitus tui, rursum cum contumeliis scribis: et ibi utraque recitabuntur, ubi cessabit jam favor hominum, et redemti laudibus plausus silebunt: et tecum pro his vel dictis, vel gestis tuis judicabuntur apud justum judicem Christum. 25. Verum pergamus discutere [ Al. discurrere] quid etiam de quaestionibus scribat, hoc enim ad fidem pertinet, in quibus de carnis resurrectione sic variat caetera, ut [Al. ad] quaestiones. Item ex Commentariorum libro primo de Epistola Pauli ad Ephesios de eo capitulo, ubi dicit Apostolus: Sicut elegit nos in ipso ante mundi constitutionem, ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.642852, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_95_97", + "bdc_text": "Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_32", + "psc_text": "ex alienis, vel justificabitur, vel condemnabitur. Sed et in ea nihilominus Praefatiuncula, quam in ipsis περὶ Ἀρχῶν libris praemisimus, qualiter interpretationis nostrae fidem observandam dixerimus, ex ipsis aeque sermonibus comprobetur. Aequum namque est, etiam ex ipsa, quae ad rem pertinent, inseri. Nam cum honoris gratia mentionem fecissemus hujus viri, qui haec nunc adducit ad crimen, pro eo quod ante nos ipse prior Origenis quamplurima fuisset interpretatus, et ejus vel eloquentiam in explicando, vel in interpretando diligentiam laudassemus, eumque nobis sequendum in opere simili diceremus, post aliquanta etiam hoc [Al. haec] adjecimus: « Hunc ergo etiam nos, licet non eloquentiae viribus, disciplinae tamen regulis, inquantum possumus, sequimur: observantes hoc, ne ea, quae in libris Origenis a semetipso discrepantia inveniuntur atque contraria, proferamus. » Memento; qui legis, ne hic te breviter dictus sermo praetereat, quem dixi, quia non proferam ea quae in libris Origenis a semetipso discrepantia inveniuntur atque contraria. Non enim", + "candidate_score": 0.642852, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_95_97", + "bdc_text": "Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_195", + "psc_text": "tribus ferme voluminibus explicuit, cum Demetrium Phalereum et Pisistratum in sacrae Bibliothecae studio vellet aequare, imaginesque ingeniorum, quae vera sunt et aeterna monimenta, toto orbe perquireret: tunc omnes maxime Origenis libros impensius prosecutus, Caesariensi Ecclesiae dedicavit. Quam Bibliothecam ex parte corruptam Acatius, dehinc Euzoius, qui ejusdem Ecclesiae Sacerdotes fuerunt, in membranis instaurare conati sunt. Hic cum multa repererit, et inventorum nobis indicem reliquerit, centesimi vicesimi sexti Psalmi Commentarium, et Phe literae Tractatum, ex eo quod non inscripsit [Al. scripsit], confessus est non repertum. Non quod talis tantusque vir, Adamantium dicimus, aliquid praeterierit: sed quod negligentia posterorum ad nostram usque memoriam non durarit. » 19. Sed fortasse dices mihi: Quid superfluis reples paginas? Nunquid et ille dicit criminis esse nominari Origenem, aut ingenii ei laudem dari? Si praedicatur talis ac tantus vir, eo magis, si qua sunt illius, in quibus aut apostolicus vir, aut Ecclesiae magister dicitur, ut in superioribus ipse", + "candidate_score": 0.642541, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_57_59", + "bdc_text": "quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes :", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_32", + "psc_text": "ex alienis, vel justificabitur, vel condemnabitur. Sed et in ea nihilominus Praefatiuncula, quam in ipsis περὶ Ἀρχῶν libris praemisimus, qualiter interpretationis nostrae fidem observandam dixerimus, ex ipsis aeque sermonibus comprobetur. Aequum namque est, etiam ex ipsa, quae ad rem pertinent, inseri. Nam cum honoris gratia mentionem fecissemus hujus viri, qui haec nunc adducit ad crimen, pro eo quod ante nos ipse prior Origenis quamplurima fuisset interpretatus, et ejus vel eloquentiam in explicando, vel in interpretando diligentiam laudassemus, eumque nobis sequendum in opere simili diceremus, post aliquanta etiam hoc [Al. haec] adjecimus: « Hunc ergo etiam nos, licet non eloquentiae viribus, disciplinae tamen regulis, inquantum possumus, sequimur: observantes hoc, ne ea, quae in libris Origenis a semetipso discrepantia inveniuntur atque contraria, proferamus. » Memento; qui legis, ne hic te breviter dictus sermo praetereat, quem dixi, quia non proferam ea quae in libris Origenis a semetipso discrepantia inveniuntur atque contraria. Non enim", + "candidate_score": 0.641292, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_66_68", + "bdc_text": "Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio . Sunt enim quaedam eiusmodi , ut , nisi vim facias , vix queant ad certum caput deduci . Et mihi satis fuit , ut , si non omnino , aliqua saltem ex parte , assignatis a me locis carmina congruerent ;", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_58", + "psc_text": "non tenes, crimen mihi unde componis? Aut inde ego accusari debeo, unde tu falsum dixisti? Rem planissimam dico. Quatuor libri sunt isti, quos interpretatus sum, in quibus de Trinitate sparsim per singulas pene paginas disputatur. Relegantur universa, si usquam talis aliquis de Trinitate inventus fuerit in interpretatione nostra sensus, qualem 329 in isto capite calumniantur: tunc demum credatur etiam hoc eo [Al. in eo] sensu, quo isti confingunt, esse prolatum. Si vero per omne librorum corpus nusquam sit illa differentia Trinitatis, nonne vesanum stultumque pariter commentum est dicere, quod uno solo capite haeresis confirmata est ab eo, qui eam mille capitibus expugnaverit? Sed et rei ipsius consequentia prudentem quemque satis edocet. Quod si hoc in meis literis invenisset, et vere scrupulum aliquem ex ipsa lectione cepisset, cum me, sicut ipse nosti, Romae positum haberet praesentem, continuo utique perquisisset, et ipsa ad me scripta detulisset: quippe qui usque ad ipsum [Al.", + "candidate_score": 0.637207, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_26", + "bdc_text": "Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_231", + "psc_text": "aliquid reverentiae. Non, inquit, credo quia [Al. quod] Martyris sit. Hoc si velimus de omnibus Scriptorum dicere libellis, quae erit in singulis probatio? Si dicam, non est verum, quia Stromatum libri quos dicis, Origenis sunt: unde ipsius esse probantur [Al. probabuntur]? Ex caeterorum, inquit, similitudine. Sed sicut ille, qui in scriptura alicujus falsum facere vult, manus ejus imitatur: ita et qui sua dicta sub alterius nomine vult inserere, stilum sine dubio imitabitur ejus, cujus et nomen ascivit. Deinde ut omnia, quae justissime [Al. justissima] dici possunt, brevitatis caussa praeteream, si in tantum volebas audere [Al. audiri], ut Martyrem reprehenderes, dicta ipsa, quae tibi videbantur reprehensibilia, in medium proferre debueras, et tunc unusquisque legentium vidisset [Al. videns], quid ibi esset absurdum, quid consequens, quid iniquum, quid certe contra Apostolicas regulas, sed tantum nescio quid impietatis, pro quo, ut dicis, expiando, sanguinem suum fuderit Martyr. Ipsa illa verba si legeret, jam non", + "candidate_score": 0.636916, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_55_57", + "bdc_text": "Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia :", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_199", + "psc_text": "est apud Latinos Graecorum voluminum indicem texere, de eo qui Latine scripsit aliqua commemorabo, ut intelligamus nos Epimenidis dormire somnum, et studium quod illi posuerunt in eruditione saecularium scripturarum, nos in congregandis opibus ponere. Scripsit itaque Varro quadraginta quinque libros Antiquitatum, quatuor de Vita populi Romani. » Et cum 373 enumerasset per singula omnia quae Varro scripsit, addidit post haec: « Quorsum Varronis et Chalcenteri mentio facta sit quaeritis, videlicet ut ad Adamantium nostrumque Chalcenterum veniamus, qui tanto studio in sanctarum Scripturarum labore sudavit, ut juste Adamantii nomen acceperit. Vultis noscere quanta ingenii sui reliquerit monimenta? sequens titulus ostendit. Scripsit in Genesim libros tredecim; Mysticarum Homiliarum libros duos; in Exodo Excerpta, in Levitico Excerpta. » Et post multa: « Item, inquit, Monobiblia: Περὶ Ἀρχῶν libros quatuor, de Resurrectione libros duos, et alios de Resurrectione Dialogos duos, » et cum enumerasset omnia ejus Opuscula, secundum indiculi fidem addidit et dicit, «", + "candidate_score": 0.636178, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_81_83", + "bdc_text": "Ad lectorem a 2 . hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_32", + "psc_text": "ex alienis, vel justificabitur, vel condemnabitur. Sed et in ea nihilominus Praefatiuncula, quam in ipsis περὶ Ἀρχῶν libris praemisimus, qualiter interpretationis nostrae fidem observandam dixerimus, ex ipsis aeque sermonibus comprobetur. Aequum namque est, etiam ex ipsa, quae ad rem pertinent, inseri. Nam cum honoris gratia mentionem fecissemus hujus viri, qui haec nunc adducit ad crimen, pro eo quod ante nos ipse prior Origenis quamplurima fuisset interpretatus, et ejus vel eloquentiam in explicando, vel in interpretando diligentiam laudassemus, eumque nobis sequendum in opere simili diceremus, post aliquanta etiam hoc [Al. haec] adjecimus: « Hunc ergo etiam nos, licet non eloquentiae viribus, disciplinae tamen regulis, inquantum possumus, sequimur: observantes hoc, ne ea, quae in libris Origenis a semetipso discrepantia inveniuntur atque contraria, proferamus. » Memento; qui legis, ne hic te breviter dictus sermo praetereat, quem dixi, quia non proferam ea quae in libris Origenis a semetipso discrepantia inveniuntur atque contraria. Non enim", + "candidate_score": 0.634816, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_43", + "bdc_text": "wer diesem Urteil widerspreche , müsse gleichfalls der Strafe der Kastration unterzogen werden .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_170", + "psc_text": "sciant esse verum quod dicimus, et omnes intelligant: tamen quia de anima hominis res agitur, de perjurii crimine, de negationis Christi sacrilegio, non potest facilis haberi condemnatio. Nunquid illum imitabimur, qui reos, nec interrogatos, nec respondentes condemnat, et non solum non respondentes, sed nec praesentes; et non solum non praesentes, sed et mortuos; et non solum mortuos, sed et eos, quos semper ante laudaverat; et non solum eos quos laudaverat, sed et eos quos secutus fuerat, et magistros habuerat. Timeatur Domini sententia, primo illa quae dicit: Nolite judicare, ut non judicemini (Matth. 7. 1.) ; et iterum: Qua mensura mensi fueritis, eadem et remetietur vobis (Luc. 6. 38.) . Quid ergo licet ex superfluo, unum tamen proferam testem adversum eum pervalidum, et cui praescribere non potest [Al. possit], ipsum iterum se et sua proferam scripta. Quamvis ergo omnes libelli ejus hoc testentur, et superflua de hoc mea videatur assertio: tamen", + "candidate_score": 0.634743, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_198", + "psc_text": "bene feci, et legi debent et teneri. Tu si laudasti ingenium ejus, vel scientiam, reus es: ego si ingenium laudavi, nihil est. 20. Sed profer, inquit, ubi eum ita laudaverim, ut fidem ejus excusarem. Non aeque quidem; sed quocunque duxeris sequar. Libellum quemdam scribens, comprehendere quasi indiculo quodam voluit, quanta apud Latinos Varro scripserit, et quanta apud nostros Origenes in Graecis, in qua ita ait, « Marcum Terentium Varronem miratur antiquitas, quod apud Latinos tam innumerabiles libros scripserit. Graeci Chalcenterum miris efferunt laudibus, quod tantos libros composuerit, quantos quivis nostrum alienos sua manu describere non possit. Et quia nunc otiosum est apud Latinos Graecorum voluminum indicem texere, de eo qui Latine scripsit aliqua commemorabo, ut intelligamus nos Epimenidis dormire somnum, et studium quod illi posuerunt in eruditione saecularium scripturarum, nos in congregandis opibus ponere. Scripsit itaque Varro quadraginta quinque libros Antiquitatum, quatuor de Vita populi Romani. » Et cum 373", + "candidate_score": 0.633809, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_83_85", + "bdc_text": "Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM . Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a . eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_62", + "psc_text": "incessabiliter canes suos, qui me per urbes, per vicos, per iter quoque transeuntem calumniarum latratibus insectentur, et fanda adversum me omnia, atque infanda tentantur [Al. tentant]. Quid, quaeso te, sceleris admisimus, si fecimus quod fecisti? Si tamen nefarium est uti exemplis tuis, de te ipse, quid judicas? 22. Veruntamen dic mihi, o magister, jam enim ad te convertenda responsio est, ad legentem, aut ad interpretantem, si qua illa est scriptoris culpa, recte revocatur? Absit, inquit: nequaquam. Quid me subtiliter circumvenis? Nunquid non et ego legi? nunquid non et ego interpretatus sum? Sed lege ea quae interpretatus sum, vide si quid in his dogmaticum invenies: certe si aliquid horum, quae nunc ad damnationem voco reperies. Postremo ait: « Si vis plenius nosse quomodo apud me etiam suspicio hujuscemodi dogmatum semper exsecrabilis fuerit, lege Commentarios meos in Epistola Pauli ad Ephesios, et ex his quae scripsi, quid de eo senserim, legens eum,", + "candidate_score": 0.632178, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_26_28", + "bdc_text": "Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime . Quod si princeps academię philosophus Plato . hunc poetam prius legisset , proculdubio prae ceteris omnibus quam longissime ipsum a RepublicaPlatos \"De re publica\" .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_22", + "psc_text": "illum arguit rhetor noster, non jam oblique, sed palam mucrone districto me petit, et totus fertur in me. Et quid dico, me petit? Imo vero, ut in me desaeviat, nec institutori suo parcit: dum putat se ex his quos interpretatus sum libellis ejus, posse in me aliquid calumniae retorquere. Quia inter caetera, quae culpat in nobis, etiam hoc invidiosus addidit, dicens, me hoc opus ad interpretandum delegisse, quod neque ipse, neque alius quis veterum interpretum delegisset. Hujus ergo rei caussam primo, cur opus potissimum adorsus sim, quia hinc maxime mordeor, quam potero paucissimis et verissimis absolvam. Licet id apud te, fili mi carissime (Aproniane), qui rem ut gesta est 316 bene nosti, superfluum videatur, tamen et ignorantes convenit noscere; simul etiam quia et hoc non solum ipse, sed et omnis schola ejus jactat de nobis, quod cum aliter promiserimus nos in Praefationibus translaturos, aliter fecerimus in opere: ideo non solum", + "candidate_score": 0.630007, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_68", + "bdc_text": "Et mihi satis fuit , ut , si non omnino , aliqua saltem ex parte , assignatis a me locis carmina congruerent ;", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_37", + "psc_text": "scientibus loquens, dum breviter transire vult, obscurius protulit: nos ut manifestior fieret locus, et ea quae de ipsa re in aliis libris apertius legeramus, adjecimus, explanationi studentes. Nihil tamen nostrum diximus, sed licet in aliis locis dicta, sua tamen sibi reddidimus. » 16. Puto quod etiam apud iniquissimos judices sufficere mihi posset sola ista confessio, qua [Al. quam] dixi, nihil nostrum diximus, sed licet in aliis locis dicta, sua tamen sibi reddidimus. Nunquid me in aliquo obnoxium feci? nunquid promisi me meum aliquid dicturum? Ubi est quod accusant, quod calumniantur, quod confingunt me dixisse, quia mala tuli, et bona dixi, et quaecunque bona sunt transtuli? Erubescant aliquando, et desinant falsa proferre, et diaboli [Al. diabolicum] in se opus, fratres criminando, suscipere. Audiant quia nihil nostrum diximus, et iterum ac saepius audiant, quia nihil nostrum diximus, sed licet in aliis locis dicta, sua tamen sibi reddidimus. Et ne nos absque Domini", + "candidate_score": 0.628657, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_208", + "psc_text": "illa etiam secretiora quaedam continet, quae interim modo publicari nolo ante tempus, ex aliis adhuc his similibus approbabimus. Interim Origenis libros, ut supra diximus, in omnem admirationem extollit, et dicit, quod « si eos interpretetur, Romana lingua cognoscet quantum boni et ante nescierit et scire nunc ceperit, id est, in Matthaeum, inquit, viginti sex libros, et in Lucam quinque, et in Joannem triginta duos. » Isti sunt quos magnificat, in quibus eadem prorsus omnia, sed latius et copiosius, quae et in istis περὶ Ἀρχῶν libris, pro quibus me arguit, continentur. Quod si iste promittit se istos interpretaturum, me quare pro similibus incusat? Sed quoniam polliciti sumus probaturos nos quomodo laceret virum omnium [Al. omni] admiratione dignum, Ambrosium Episcopum, qui non solum Mediolanensis Ecclesiae, verum omnium Ecclesiarum columna quaedam et turris inexpugnabilis fuit, unam adhuc ipsius Praefationem ponemus, ex qua 377 videatis, vel tantum virum quam faede et indigne laceret, vel", + "candidate_score": 0.628585, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_108", + "psc_text": "Et miror quomodo isti prudentes et eruditi viri, qui haec ejus legunt scripta, de quibus nunc illa ab illo scribuntur, rideant de me, quod me talpam nominet, et non sentiant se magis ipsos ab eo talpas judicari, quos putat haec in suis libris non videre defossa. Si enim putaret eos legentes intelligere posse, nunquam ad condemnanda ea, quae ipse magister docet, istorum librorum habere jussisset exemplum, in quibus ea ipsa plenius et manifestius continentur, quae condemnare nos suadet. Ostendimus interim istum [Al. tac. istum] ipsum asserere in istis electis Commentariis suis ea quae damnari in alterius libris jubet [Al. videt], id est, quod animae fuerint in caelestibus antequam in hoc mundo in corporibus nascerentur [Al. immitterentur], et quod omnes, vel peccatores, vel increduli cum diabolo et angelis ejus, eo tempore quo omne genu flectetur Jesu, caelestium et terrestrium et infernorum, non solum veniam accipient, verum etiam [Al. tac. etiam] ad", + "candidate_score": 0.627416, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_206", + "psc_text": "sex tomos illius in Matthaeum, et alios quinque in Lucam, et triginta duos in Joannem, nostrae linguae traderem, nec virium mearum, nec otii nec laboris esse perspicitis. Sed quantum apud me et auctoritas vestra et voluntas valet, praetermisi paululum Hebraicarum Quaestionum libros, ut ad arbitrium vestrum, lucrativis [Al. lucrativi] operis, haec qualiacunque sunt non mea, sed aliena dictarem; praesertim cum a sinistro oscinem [Al. oscinere] corvum audiam crocitantem, et mirum in modum de cunctarum avium ridere coloribus, cum totus ipse tenebrosus sit. Fateor itaque antequam ille objiciat, Origenem in his Tractatibus quasi puerum talis ludere. Alia sunt virilia ejus, et senectutis seria: quae si vobis libuerit, et potuero, si Dominus, ut in Latinum vertam sermonem, dederit commeatum, 376 et praetermissum prius opus explevero, tunc videre poteritis, imo per vos Romana lingua cognoscet, quantum boni et ante nescierit, et scire nunc ceperit. » 23. Ecce quae de Origene et de Ambrosio", + "candidate_score": 0.622038, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_87", + "bdc_text": "sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_32", + "psc_text": "ex alienis, vel justificabitur, vel condemnabitur. Sed et in ea nihilominus Praefatiuncula, quam in ipsis περὶ Ἀρχῶν libris praemisimus, qualiter interpretationis nostrae fidem observandam dixerimus, ex ipsis aeque sermonibus comprobetur. Aequum namque est, etiam ex ipsa, quae ad rem pertinent, inseri. Nam cum honoris gratia mentionem fecissemus hujus viri, qui haec nunc adducit ad crimen, pro eo quod ante nos ipse prior Origenis quamplurima fuisset interpretatus, et ejus vel eloquentiam in explicando, vel in interpretando diligentiam laudassemus, eumque nobis sequendum in opere simili diceremus, post aliquanta etiam hoc [Al. haec] adjecimus: « Hunc ergo etiam nos, licet non eloquentiae viribus, disciplinae tamen regulis, inquantum possumus, sequimur: observantes hoc, ne ea, quae in libris Origenis a semetipso discrepantia inveniuntur atque contraria, proferamus. » Memento; qui legis, ne hic te breviter dictus sermo praetereat, quem dixi, quia non proferam ea quae in libris Origenis a semetipso discrepantia inveniuntur atque contraria. Non enim", + "candidate_score": 0.621861, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_87", + "bdc_text": "sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_33", + "psc_text": "disciplinae tamen regulis, inquantum possumus, sequimur: observantes hoc, ne ea, quae in libris Origenis a semetipso discrepantia inveniuntur atque contraria, proferamus. » Memento; qui legis, ne hic te breviter dictus sermo praetereat, quem dixi, quia non proferam ea quae in libris Origenis a semetipso discrepantia inveniuntur atque contraria. Non enim generaliter promisi me non prolaturum, quae essent fidei contraria, sed quae ipsi sibi essent contraria, vel quae a semetipso discrepant, non quae a me, vel ab alio aliquo discreparent. Non ergo hoc [Al. ex] sermone subripientes inimici calumnias generent, ut dicant me promisisse, quia si quid contrarium est, vel discrepat a fide nostra, proferam. Hoc etiam si facere potui, tamen promittere non auderem. 320 Et si quidem factum hoc in opere meo invenies, amplecti poteris. Si vero in aliquo tibi minus impletum videtur [ Al. videbitur], culpare non poteris, quia professionis meae tale vinculum non tenes. 15. Sed conjungamus etiam", + "candidate_score": 0.621009, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_195", + "psc_text": "tribus ferme voluminibus explicuit, cum Demetrium Phalereum et Pisistratum in sacrae Bibliothecae studio vellet aequare, imaginesque ingeniorum, quae vera sunt et aeterna monimenta, toto orbe perquireret: tunc omnes maxime Origenis libros impensius prosecutus, Caesariensi Ecclesiae dedicavit. Quam Bibliothecam ex parte corruptam Acatius, dehinc Euzoius, qui ejusdem Ecclesiae Sacerdotes fuerunt, in membranis instaurare conati sunt. Hic cum multa repererit, et inventorum nobis indicem reliquerit, centesimi vicesimi sexti Psalmi Commentarium, et Phe literae Tractatum, ex eo quod non inscripsit [Al. scripsit], confessus est non repertum. Non quod talis tantusque vir, Adamantium dicimus, aliquid praeterierit: sed quod negligentia posterorum ad nostram usque memoriam non durarit. » 19. Sed fortasse dices mihi: Quid superfluis reples paginas? Nunquid et ille dicit criminis esse nominari Origenem, aut ingenii ei laudem dari? Si praedicatur talis ac tantus vir, eo magis, si qua sunt illius, in quibus aut apostolicus vir, aut Ecclesiae magister dicitur, ut in superioribus ipse", + "candidate_score": 0.619006, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_22_24", + "bdc_text": "Nec parum sane laboris atque temporis in hoc negotio mihi absumptum est . Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret . Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_259", + "psc_text": "mordetur, dum per hoc prodi timuit, unde est omne quod ipse dicit, unde doctus, unde Scripturarum videtur Interpres. 40. Sed idcirco caussam, qua ad interpretandum adductus sum, exposui, ut sciat, me haec non contentione (ut ipse agere solet) vel aemulatione aliqua protulisse, sed necessitate, qua superius edocui, ad boni et utilis operis instrumentum, ut aliquid ex hoc vel ordinis vel coloris acciperet ille, qui rudis ipse opusculum condebat antiquum. Aut non videmus vetustas aedes novellis aedificiis profuisse? Et interdum assumitur lapis de abditis et abstrusis 396 antiquae domus partibus, qui novae domus frontem decoret et exornet ingressum. Et interdum totum novellae constructionis aedificium, unius antiquae trabis stabilitate munitur. Agamus ergo nunc adversus eos, qui veteribus recte utuntur in novis. Non vobis licet, dicentes, transferre materiam de veteri domo ad novam, nisi tignum tigno, et lapidem lapidi junxeritis, nisi porticum de porticu, nisi membrum de membro: et hoc fieri non poterit,", + "candidate_score": 0.618445, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_23", + "bdc_text": "Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_153", + "psc_text": "6.) . Ergo hoc est quod jubet, ut unusquisque mystica quaeque atque secreta, et ea quae Dei veritate sunt plena loquatur cum proximo suo, ut dies diei eructet verbum, et nox nocti indicet scientiam (Psal. 18.), hoc est, clara quaeque et lucentia indicet his, qui merentur audire: Vos estis lux mundi (Matth. 5. 14.) . Porro tenebrosa et involuta, et omni sacramentorum nocte velata aliis [Al. his] referat, qui et ipsi nox, tenebrae, vel caligo sunt. De quibus dicitur, Et caligo sub pedibus ejus (Psal. 17. 10.) , haud dubium quin Dei. Nam et in monte Sina Moyses ingreditur in turbinem et caliginem, ubi erat Deus (Exod. 19.). Et de ipso Deo scriptum est: Posuit tenebras latibulum suum (Ps. 17. 12.) . 356 Loquatur itaque veritatem atque mysteria unusquisque cum proximo suo, nec det sanctum canibus, neque mittat margaritas ante porcos: sed quicunque oleum veritatis habuerint, illos [Al. et illud]", + "candidate_score": 0.611268, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_101", + "bdc_text": "me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi .", + "psc_chunk_id": "021_Rufinus-Aquileiensis_Apologia-in-Sanctum-Hieronymum_window_240", + "psc_text": "est compilare cum quaedam quidem immutantur, et error dicitur corrigi? Nam omnis illa historia de Susanna, quae castitatis exemplum praebebat Ecclesiis Dei, ab isto abscissa est et abjecta atque posthabita. Trium puerorum hymnus, qui maxime diebus solemnibus in Ecclesia [Al. Ecclesiis] Dei canitur, ab isto e loco suo penitus erasus [Al. abrasus] est. Et quid per singula commemoro de his, quorum comprehendere numerum nequeo? De quo ut omittam illud dicere, quod Septuaginta duorum virorum per cellulas interpretantium unam et consonam vocem, dubitandum non est, Spiritus Sancti inspiratione prolatam, et majoris id debere esse auctoritatis, quam id quod ab uno homine, sibi Barraba aspirante, translatum est. Ut ergo hoc [Al. haec] omittam, vide quid dicimus, verbi caussa. Petrus Romanae Ecclesiae per viginti et quatuor annos praefuit: dubitandum non est, quin sicut caetera, 389 quae ad instructionem pertinent, etiam librorum Instrumenta Ecclesiae ipse tradiderit, quae utique jam tunc, ipso sedente et docente,", + "candidate_score": 0.581339, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 5, + "cf_id": "cf051", + "work_id": "054_Leo-I_Epistolae", + "max_score": 0.69925, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32_34", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 . ut olim Homerum Vgl. z. B. Plato , De re publica , I 334 ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_640", + "psc_text": "Ex his epistolam 43, quae collato Graeco textu tot capitibus discrepare cognoscitur ab epistola 44, aliam esse epistolam, nihil dubitandum est; ac proinde necessarium fuit, Graeci textus, qui originalis vicem gerit, Latinam interpretationem dare, non solum ut Graecae linguae minus peritis patefieret apertum discrimen, verum etiam ut haberetur Latine haec epistola, quae solum Graece prostat; Latinus enim textus, quem habemus, nec originalis, nec integra versio est, ut vidimus, et epistolam 44 potius quam epist. 43 in partem maximam exhibet. 6. Fatendum vero est, in Graeco textu praeter lacunam et errorem historicum, quorum initio meminimus, alia loca vel luxata et corrupta, vel certe obscura et implexa inveniri. At errorem historicum facili duarum litterarum mutatione emendari in Graeco textu, nullo autem modo in veteri interpretatione Latina, eumque antiquo librario potius quam Graeco interpreti tribuendum, annotatione 5 observabimus. Lacuna vero, quae primo capite evidens est, utrum ab interpretis, an vero ab amanuensis saltu", + "candidate_score": 0.69925, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_31_33", + "bdc_text": "Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_640", + "psc_text": "Ex his epistolam 43, quae collato Graeco textu tot capitibus discrepare cognoscitur ab epistola 44, aliam esse epistolam, nihil dubitandum est; ac proinde necessarium fuit, Graeci textus, qui originalis vicem gerit, Latinam interpretationem dare, non solum ut Graecae linguae minus peritis patefieret apertum discrimen, verum etiam ut haberetur Latine haec epistola, quae solum Graece prostat; Latinus enim textus, quem habemus, nec originalis, nec integra versio est, ut vidimus, et epistolam 44 potius quam epist. 43 in partem maximam exhibet. 6. Fatendum vero est, in Graeco textu praeter lacunam et errorem historicum, quorum initio meminimus, alia loca vel luxata et corrupta, vel certe obscura et implexa inveniri. At errorem historicum facili duarum litterarum mutatione emendari in Graeco textu, nullo autem modo in veteri interpretatione Latina, eumque antiquo librario potius quam Graeco interpreti tribuendum, annotatione 5 observabimus. Lacuna vero, quae primo capite evidens est, utrum ab interpretis, an vero ab amanuensis saltu", + "candidate_score": 0.691258, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_640", + "psc_text": "Ex his epistolam 43, quae collato Graeco textu tot capitibus discrepare cognoscitur ab epistola 44, aliam esse epistolam, nihil dubitandum est; ac proinde necessarium fuit, Graeci textus, qui originalis vicem gerit, Latinam interpretationem dare, non solum ut Graecae linguae minus peritis patefieret apertum discrimen, verum etiam ut haberetur Latine haec epistola, quae solum Graece prostat; Latinus enim textus, quem habemus, nec originalis, nec integra versio est, ut vidimus, et epistolam 44 potius quam epist. 43 in partem maximam exhibet. 6. Fatendum vero est, in Graeco textu praeter lacunam et errorem historicum, quorum initio meminimus, alia loca vel luxata et corrupta, vel certe obscura et implexa inveniri. At errorem historicum facili duarum litterarum mutatione emendari in Graeco textu, nullo autem modo in veteri interpretatione Latina, eumque antiquo librario potius quam Graeco interpreti tribuendum, annotatione 5 observabimus. Lacuna vero, quae primo capite evidens est, utrum ab interpretis, an vero ab amanuensis saltu", + "candidate_score": 0.690629, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_30_32", + "bdc_text": "non lanis quidem redimitum albis , nec unguento caput im-butum pretioso , Vgl. Herakleitos ( 1 . Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_640", + "psc_text": "Ex his epistolam 43, quae collato Graeco textu tot capitibus discrepare cognoscitur ab epistola 44, aliam esse epistolam, nihil dubitandum est; ac proinde necessarium fuit, Graeci textus, qui originalis vicem gerit, Latinam interpretationem dare, non solum ut Graecae linguae minus peritis patefieret apertum discrimen, verum etiam ut haberetur Latine haec epistola, quae solum Graece prostat; Latinus enim textus, quem habemus, nec originalis, nec integra versio est, ut vidimus, et epistolam 44 potius quam epist. 43 in partem maximam exhibet. 6. Fatendum vero est, in Graeco textu praeter lacunam et errorem historicum, quorum initio meminimus, alia loca vel luxata et corrupta, vel certe obscura et implexa inveniri. At errorem historicum facili duarum litterarum mutatione emendari in Graeco textu, nullo autem modo in veteri interpretatione Latina, eumque antiquo librario potius quam Graeco interpreti tribuendum, annotatione 5 observabimus. Lacuna vero, quae primo capite evidens est, utrum ab interpretis, an vero ab amanuensis saltu", + "candidate_score": 0.68931, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_634", + "psc_text": "hactenus quidem praesumptum fuisse epistolam 43, uti Latine edita est ex Latina collectione Chalcedonensi, ipsum esse originale Latinum S. Leonis, quod vetus collector invenerit, suaeque collectioni inseruerit, ut in caeteris plerisque Leonis epistolis accidit, ac praesertim in epistola 44, cujus originale Latinum ab eodem repertum, Latinae collectioni insertum fuit: id quod confirmare posse videtur chronica nota huic epistolae Latinae aposita, quae cum in Graeca versione ex more Graeci interpretis omissa fuerit, ex invento originali Latino derivari videtur. At hanc praesumptionem esse falsam, et Latinum textum, quem habemus epistolae 43, non esse originale, nec originalis Latini exemplum, satis manifeste deteximus. Cum enim in Graeca versione hujus epistolae ea non exigua lacuna sit, quam paulo ante indicavimus; si auctor Latinae collectionis Chalcedon. Latinum exemplum, quod insereret, nactus fuisset, ita in Latino ipsius epistolae textu suppleta legeretur memorata lacuna, sicuti ex Latino exemplo, quod invenit epistolae 33 ad Julianum, suppletae noscuntur lacunae quatuor", + "candidate_score": 0.689058, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_375", + "psc_text": "vel non admodum diligenti interprete Latine reddita, originali Graeco minus exacte respondeat, alia autem versio, quae in Chalcedonensi collectione exhibetur, a peritiore ac diligentiore interprete lucubrata, ad Graecum textum propius accedat, hanc posteriorem quidem, at satis vetustam illi priori anteferentes, Graeco textui e regione annectendam credidimus. Postea vero antiquiorem versionem subjiciemus, cui praeter interpretis minus accurati difficultates, aliae accesserunt ex amanuensibus, qui in lectionibus mirifice discrepantes, obscuriorem ac magis incertum primaevae versionis textum reddidere. Quesnellus hanc versionem antiquiorem Graeco originali appositam edidit, ut in Conciliorum editionibus profertur, non paucis et identidem longioribus lectionibus in margine descriptis, quae videri possunt variantes ex mss. sumptae, sed vere sunt lectiones ex Graeco a Romanis textus Graeci primis editoribus appositae; quod antiqua versio minus congrua videretur. Immo iidem nonnulla ex Graeco etiam mutarunt in ipso versionis textu, quemadmodum in ipsius Chalcedonensis prisca versione identidem fecerant; et nihilominus Quesnellus, licet aliquot haberet ejus interpretationis codices,", + "candidate_score": 0.689018, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_102_104", + "bdc_text": "Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis . Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco . Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_462", + "psc_text": "quae peculiare Scripturarum et verborum studium exigebant, aliquid diligentiae ac subsidii contulisse; ex quo aliqui eas ab ipso dictatas crediderunt, et in Gallicani scriptoris gloriam apud Gallos vulgarunt. 6. Quantum porro intersit, ut tam celebris dogmatica epistola emendatissima, quoad fieri potest, edatur, cum per se satis intelligitur, tum vero demonstrant etiam luculentius illa trium episcoporum Galliae ad Leonem epist. 67, c. 2: Idcirco si dignanter admittitis, deprecamur ut opus et praesentibus et futuris temporibus profuturum (de hac epistola loquuntur), quod nos asservandi studio foliis mandare curavimus, sanctitas vestra percurrere, et si quid librarii errore defuerit, emendare dignetur. In hanc rem perficiendam codices triginta et amplius expendimus, et inter hos sex vetustissimos. qui millenariam aetatem attingunt. Cum haec epistola invenitur in omnibus collectionibus, quas in praefatione recensuimus, exceptis collect. 4, 6, 7, 14, 15 et 16, tum vero ad praecipuos cujusque collectionis mss. libros eamdem relegimus, inter quos vetustissimi sunt Vat.", + "candidate_score": 0.686384, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32_34", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 . ut olim Homerum Vgl. z. B. Plato , De re publica , I 334 ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_375", + "psc_text": "vel non admodum diligenti interprete Latine reddita, originali Graeco minus exacte respondeat, alia autem versio, quae in Chalcedonensi collectione exhibetur, a peritiore ac diligentiore interprete lucubrata, ad Graecum textum propius accedat, hanc posteriorem quidem, at satis vetustam illi priori anteferentes, Graeco textui e regione annectendam credidimus. Postea vero antiquiorem versionem subjiciemus, cui praeter interpretis minus accurati difficultates, aliae accesserunt ex amanuensibus, qui in lectionibus mirifice discrepantes, obscuriorem ac magis incertum primaevae versionis textum reddidere. Quesnellus hanc versionem antiquiorem Graeco originali appositam edidit, ut in Conciliorum editionibus profertur, non paucis et identidem longioribus lectionibus in margine descriptis, quae videri possunt variantes ex mss. sumptae, sed vere sunt lectiones ex Graeco a Romanis textus Graeci primis editoribus appositae; quod antiqua versio minus congrua videretur. Immo iidem nonnulla ex Graeco etiam mutarunt in ipso versionis textu, quemadmodum in ipsius Chalcedonensis prisca versione identidem fecerant; et nihilominus Quesnellus, licet aliquot haberet ejus interpretationis codices,", + "candidate_score": 0.686161, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_102_104", + "bdc_text": "Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis . Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco . Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_832", + "psc_text": "oracula reserentur. CAP. II. Idcirco si dignanter admittitis, deprecamur ut opus et praesentibus et futuris temporibus profuturum, quod nos asservandi studio foliis mandare curavimus, sanctitas vestra percurrere, et si quid librarii errore defuerit, emendare dignetur; vel, si salutarem lecturis omnibus paginam aliquo studii vestri accumulastis augmento, idipsum addi libello huic sollicita pietate jubeatis: ut non solum plures sancti episcopi fratres nostri per Gallias, verum etiam multi ex laicis filii vestri, qui epistolam istam magnopere pro veritatis manifestatione desiderant, remissam ad nos, et sancta manu vestra emendatam transcribere, legere et tenere mereantur. In rem missos, si dignum ducitis, redire mox cupimus: ut quia incolumitas vestra exsultatio et salus nostra est, citius ad nos relatu desiderabili salutis vestrae gaudia recurrant. Et alia manu: Memorem coronam vestram humilitatis nostrae Christus Dominus longaeva aetate conservet, domine sancte beatissime pater, et apostolica sede dignissime Papa. Ceretius susceptus vester apostolatum vestrum saluto, commendans me orationibus vestris.", + "candidate_score": 0.685584, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_635", + "psc_text": "enim in Graeca versione hujus epistolae ea non exigua lacuna sit, quam paulo ante indicavimus; si auctor Latinae collectionis Chalcedon. Latinum exemplum, quod insereret, nactus fuisset, ita in Latino ipsius epistolae textu suppleta legeretur memorata lacuna, sicuti ex Latino exemplo, quod invenit epistolae 33 ad Julianum, suppletae noscuntur lacunae quatuor quae in Graeca, ejusdem interpretatione deprehenduntur: licet ex his non perinde vitietur ipsius epistolae sensus, uti ex unica maxime laeditur sensus epistolae 43. Ideo igitur collector non supplevit in textu Latino versionis Graecae lacunam hujus epistolae, quia Latinum ipsius originale, vel exemplum nequaquam invenit. Adde quod si Latinum exemplum invenisset collector, non solum lacunam supplesset, sed errorem etiam historicae veritati contrarium exinde emendasset. Exemplar enim Latinum aeque mendosum ac mutilum ab eo fuisse inventum, sicuti mendosa ac mutila est Graeca versio, omnino incredibile est. De nota chronica, quae in Latino praefertur, dicemus paulo post. 4. Cum ergo Latino collectori defuerit", + "candidate_score": 0.684111, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60_62", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_464", + "psc_text": "erit, memorabimus. Inter Lectionaria relegimus antiquissimum Vat. 3836. Addendi sunt praeterea duo alii codices millenarii, Veronensis 8, in quo haec epistola Leonis post epistolas canonicas describitur, et alius Veronen. 58, qui hanc epistolam ante quaedam documenta synodi Chalcedonensis repraesentat. Cum primam hujus epistolae editionem citabimus, intelligimus primam editionem Sermonum S. Leonis, cui haec epistola inserta est ante sermones de Nativitate ex ms. codice collectionis tertiae eorumdem Sermonum. Accedent tandem praeter codices Quesnelli alii quatuor a Baluzio adhibiti, nimirum Colbertinus 2574, Parisien., Divionen. et Corbeiensis, quorum tres postremi collectionem 17 Chalcedonensem continent. 7. Antiquissimam Graecam versionem, quae lecta et inserta fuit act. 2 synodi Chalcedonensis, primus edidit Joannes Leunclavius ex bibliotheca Sambuci Basileae an. 1578, postea ex aliis mss. Gerardus Vossius praepositus Tungrensis in calce Operum S. Gregorii Thaumaturgi an. 1604; dein vero Romani Conciliorum editores an. 1608, et a Romanis alii posteriores Conciliorum collectores. Graecum textum exegimus ad perantiquum ms.", + "candidate_score": 0.682916, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32_34", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 . ut olim Homerum Vgl. z. B. Plato , De re publica , I 334 ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_634", + "psc_text": "hactenus quidem praesumptum fuisse epistolam 43, uti Latine edita est ex Latina collectione Chalcedonensi, ipsum esse originale Latinum S. Leonis, quod vetus collector invenerit, suaeque collectioni inseruerit, ut in caeteris plerisque Leonis epistolis accidit, ac praesertim in epistola 44, cujus originale Latinum ab eodem repertum, Latinae collectioni insertum fuit: id quod confirmare posse videtur chronica nota huic epistolae Latinae aposita, quae cum in Graeca versione ex more Graeci interpretis omissa fuerit, ex invento originali Latino derivari videtur. At hanc praesumptionem esse falsam, et Latinum textum, quem habemus epistolae 43, non esse originale, nec originalis Latini exemplum, satis manifeste deteximus. Cum enim in Graeca versione hujus epistolae ea non exigua lacuna sit, quam paulo ante indicavimus; si auctor Latinae collectionis Chalcedon. Latinum exemplum, quod insereret, nactus fuisset, ita in Latino ipsius epistolae textu suppleta legeretur memorata lacuna, sicuti ex Latino exemplo, quod invenit epistolae 33 ad Julianum, suppletae noscuntur lacunae quatuor", + "candidate_score": 0.682653, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32_34", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 . ut olim Homerum Vgl. z. B. Plato , De re publica , I 334 ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_635", + "psc_text": "enim in Graeca versione hujus epistolae ea non exigua lacuna sit, quam paulo ante indicavimus; si auctor Latinae collectionis Chalcedon. Latinum exemplum, quod insereret, nactus fuisset, ita in Latino ipsius epistolae textu suppleta legeretur memorata lacuna, sicuti ex Latino exemplo, quod invenit epistolae 33 ad Julianum, suppletae noscuntur lacunae quatuor quae in Graeca, ejusdem interpretatione deprehenduntur: licet ex his non perinde vitietur ipsius epistolae sensus, uti ex unica maxime laeditur sensus epistolae 43. Ideo igitur collector non supplevit in textu Latino versionis Graecae lacunam hujus epistolae, quia Latinum ipsius originale, vel exemplum nequaquam invenit. Adde quod si Latinum exemplum invenisset collector, non solum lacunam supplesset, sed errorem etiam historicae veritati contrarium exinde emendasset. Exemplar enim Latinum aeque mendosum ac mutilum ab eo fuisse inventum, sicuti mendosa ac mutila est Graeca versio, omnino incredibile est. De nota chronica, quae in Latino praefertur, dicemus paulo post. 4. Cum ergo Latino collectori defuerit", + "candidate_score": 0.682375, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_101_103", + "bdc_text": "me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi . Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis . Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_462", + "psc_text": "quae peculiare Scripturarum et verborum studium exigebant, aliquid diligentiae ac subsidii contulisse; ex quo aliqui eas ab ipso dictatas crediderunt, et in Gallicani scriptoris gloriam apud Gallos vulgarunt. 6. Quantum porro intersit, ut tam celebris dogmatica epistola emendatissima, quoad fieri potest, edatur, cum per se satis intelligitur, tum vero demonstrant etiam luculentius illa trium episcoporum Galliae ad Leonem epist. 67, c. 2: Idcirco si dignanter admittitis, deprecamur ut opus et praesentibus et futuris temporibus profuturum (de hac epistola loquuntur), quod nos asservandi studio foliis mandare curavimus, sanctitas vestra percurrere, et si quid librarii errore defuerit, emendare dignetur. In hanc rem perficiendam codices triginta et amplius expendimus, et inter hos sex vetustissimos. qui millenariam aetatem attingunt. Cum haec epistola invenitur in omnibus collectionibus, quas in praefatione recensuimus, exceptis collect. 4, 6, 7, 14, 15 et 16, tum vero ad praecipuos cujusque collectionis mss. libros eamdem relegimus, inter quos vetustissimi sunt Vat.", + "candidate_score": 0.678654, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1598", + "psc_text": "Hermes, qui in hac epistola appellatur Archidiaconus, vivo adhuc Rustico Biterrensibus episcopus datus fuit, a quibus cum non fuerit receptus, Narbonam rediit, et hac de re idem Rusticus et Hermes litteras ad Leonem dedere, ut ex Hilari papae epist. 8 colligere licet. His autem ut congruum tempus tribuatur, ante Leonis mortem, quae contigit an. 461, Hermes ad Biterrensem cathedram promotus videtur sub. an. 460; haec autem epistola, Hermete adhuc archidiacono Romae agente, scripta serius dicenda est an. 459. 7. His autem de tempore hujus epistolae praemissis manifestum fit quam sint inanes duae Quesnelli conjecturae, quibus cum animadverterit aliquot ex iis dubiis quae proposuit Rusticus decisa fuisse in conciliis Arausicano I, Vasensi I, et Arelatensi II, alterutrum not. 1 colligit: Scilicet vel Rusticum ad Leonem scripsisse, antequam eae difficiles quaestiones in conciliis supradictis ventilarentur et enodarentur: supervacaneum enim videretur et praeter consuetudinem Gallicanam, ut post soluta in pluribus comprovincialibus, aut majoribus", + "candidate_score": 0.678083, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60_62", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_468", + "psc_text": "sustulit observatio trium Graecorum exemplarium Chalcedonensium, quae memoravimus e bibliotheca Veneta S. Marci. Cum enim in his laudata ad Flavianum epistola, ut innuimus, bis proferatur, nimirum ante gesta, et in ipsis gestis; memorata testimonia Patrum non subjiciuntur epistolae gestis insertae, ut a Romanis edita sunt; sed describuntur post epistolam quae ante gesta exhibetur. Nec dubitamus quin in ipsis Graecis codicibus editorum Romanorum, qui praeferebant pariter hanc epistolam etiam ante gesta, ut liquet ex titulo ab iisdem proposito ante ipsa gesta cap. 7 (Tom. IV Concil. pag. 782), non dubitamus, inquam, quin eadem testimonia similiter legerentur post epistolam ante gesta descriptam. Solum, sicuti istam praetermittendam putarunt in documentis ante ipsa gesta, ne eamdem iterum in gestis repeterent; ita ea testimonia epistolae gestis insertae appendenda censuere: de quo cum non admonuissent lectores, difficultati a Baluzio inductae causam dedere. Cautius se gessit Rusticus diaconus, cum omissa hac epistola ante gesta, eo quod in", + "candidate_score": 0.677106, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_962", + "psc_text": "IN EPISTOLAM SEQUENTEM. 1. Quesnellus praestantissimam epistolam seu relationem synodi Chalcedonensis ad S. Leonem Graece et Latine inter Leonis Opera primus inseruit, ut in editionibus Conciliorum exhibetur; nullo tamen codice vel Graeco vel Latino usus est. Nos Graecum textum, qui est originalis, cum duobus mss. Venetis S. Marci 164 et 555 recensuimus. Quoad Latinum vero, duplex hujus relationis Latina versio habetur. Quesnellus eam unam dedit quae primum vulgata a Crabbo, in caeteras Conciliorum editiones transivit. At alia exstat interpretatio vetustior, quippe quae paulo post ipsum Chalcedonense concilium exarata fuit, et ex qua Vigilius papa in Constituto testimonium allegavit. Hanc primus edidit Baluzius. In tribus tantum codicibus adhuc inventa est, nimirum in Parisiensi, in Vaticano Reginae Suecorum, et in alio Vat. 1322. Hic autem postremus codex, qui quondam fuit Veronensis Ecclesiae, eo praestantior est quod quamplures subscriptiones Patrum nobis conservavit, quae in ipso originali Graeco desiderantur. Nobis sane, qui hanc versionem", + "candidate_score": 0.676684, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_644", + "psc_text": "testatur. At hoc in hypothesi ejusdem chronicae notationis in utraque epistola satis ingeniose dictum videri potest, non tamen probabiliter, verisimillimum enim est Leonem ad Pulcheriam misisse exemplar, quod originali ad Theodosium tradito responderet. Hypothesim vero ejusdem diei in epistola signati, ex Latino textu pendet, quod non esse proprium hujus epistolae, sed ex epist. 44 sumptum jam demonstravimus. Repudiata vero hac hypothesi id ita evenisse conjici potest. S. pontifex primo scripsit epistolam 43. Haec sane in omnibus tum Venetis, tum Vaticanis Graecis codicibus, nec non in illis quos vetus interpres Latinus, seu Rusticus vidit, primo loco constanter describitur ante epistolam 44, quod anterioris temporis indicium est; at post aliquot dies; cum jam discessissent ii quibus epist. 43 tradita fuerat, eamdem S. Leo aliquibus mutatis, ac pluribus additis, renovavit, aliisque tradidit perferendam, ita ut, priori, si fieri posset, revocata vel suppressa, hanc Theodosio offerrent; ejusdemque exemplum litteris ad Pulcheriam scriptis junxit. Ita", + "candidate_score": 0.676678, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_636", + "psc_text": "collector, non solum lacunam supplesset, sed errorem etiam historicae veritati contrarium exinde emendasset. Exemplar enim Latinum aeque mendosum ac mutilum ab eo fuisse inventum, sicuti mendosa ac mutila est Graeca versio, omnino incredibile est. De nota chronica, quae in Latino praefertur, dicemus paulo post. 4. Cum ergo Latino collectori defuerit hujus epistolae originale vel exemplar Latinum, ac prae oculis habuerit tantum Graecam versionem, Latinum textum quem dedit sic ab eodem compactum arbitramur. Cum reperisset Latinum exemplar solius epistolae 44, quae plures exhibet sententias similes epistolae 43, ubi similia vel fere similia in utrisque deprehendit, abstinens ab interpretatione Graeci textus hujus epistolae, qui loco originalis habendus erat, transcripsit Latina verba integrasque periodos ex originali Latino epistolae 44, eaque aptavit epistolae 43. Ubi vero diversas sententias perspexit, quae non exstant in epistola 44, uti accidit praesertim in epistolae exordio, interpretationem ex Graeco facere coactus fuit. Interpretationis quidem indicium proditur in nonnullis capitis", + "candidate_score": 0.676235, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_633", + "psc_text": "455, ut in praefat. ad epistolas demonstravimus num. 34. Igitur hoc tempore exstitit apud Graecos Latinum hujus epistolae autographum, ex quo Graeca interpretatio manavit. Majus et antiquius germanitatis testimonium desiderari nequit, quod nulla lacuna, errore nullo, qui nunc in ea epistola appareant, vocari potest in dubium: secus alia documenta, quae cum erroribus vel lacunis ad nos pervenerunt, etsi aliunde essent certissima, repudiari vel in suspicionem vocari possent. 3. Dum vero ob tantam auctoritatem stet hanc epistolam 43 supposititiam non esse; quoad ea quae difficultatem afferunt, etsi non aeque certo definire, aliquid tamen non improbabiliter conjectari licebit. Antea vero praemittendum est, hactenus quidem praesumptum fuisse epistolam 43, uti Latine edita est ex Latina collectione Chalcedonensi, ipsum esse originale Latinum S. Leonis, quod vetus collector invenerit, suaeque collectioni inseruerit, ut in caeteris plerisque Leonis epistolis accidit, ac praesertim in epistola 44, cujus originale Latinum ab eodem repertum, Latinae collectioni insertum fuit: id", + "candidate_score": 0.675675, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_412", + "psc_text": "quae ex Isidoriana dimanant. 4. Unum dubitari potest, num haec epistola, quam in laudatis Latinae collectionis codicibus integram habemus, originalis sit, an e Graeca antiqua versione Latine reddita fuerit. In memorata praefatione satis manifeste probavimus, antiquum illum auctorem, qui priscae versioni concilii Chalcedonensis epistolas Latinorum in Graeca collectione contentas adjecit, originale Latinum posuisse, quando potuit originale invenire: aliquando vero, cum nullum Latini originalis exemplum suppetebat, coactum fuisse ex Graeca versione quaedam Latinorum documenta Latine reddere, uti accidit quibusdam epistolis Valentiniani, Placidiae et Eudoxiae, nec non epistolae Hilari diaconi, atque etiam litteris S. Leonis, quemadmodum suis in locis notabimus. Hujus versionis indicium ac veluti generalem regulam in laudata praefatione illam posuimus, cum chronica notatio in Graecis codicibus ejusdem collectionis universim omissa, in Latinis etiam desiderari perspicitur. Quando enim originale Latinum a Latino interprete inventum fuit, eo collectioni inserto chronica, notatio suppleta invenitur. Discrimen etiam styli, ubi collatis aliis originalibus ejusdem auctoris", + "candidate_score": 0.674119, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32_34", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 . ut olim Homerum Vgl. z. B. Plato , De re publica , I 334 ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_636", + "psc_text": "collector, non solum lacunam supplesset, sed errorem etiam historicae veritati contrarium exinde emendasset. Exemplar enim Latinum aeque mendosum ac mutilum ab eo fuisse inventum, sicuti mendosa ac mutila est Graeca versio, omnino incredibile est. De nota chronica, quae in Latino praefertur, dicemus paulo post. 4. Cum ergo Latino collectori defuerit hujus epistolae originale vel exemplar Latinum, ac prae oculis habuerit tantum Graecam versionem, Latinum textum quem dedit sic ab eodem compactum arbitramur. Cum reperisset Latinum exemplar solius epistolae 44, quae plures exhibet sententias similes epistolae 43, ubi similia vel fere similia in utrisque deprehendit, abstinens ab interpretatione Graeci textus hujus epistolae, qui loco originalis habendus erat, transcripsit Latina verba integrasque periodos ex originali Latino epistolae 44, eaque aptavit epistolae 43. Ubi vero diversas sententias perspexit, quae non exstant in epistola 44, uti accidit praesertim in epistolae exordio, interpretationem ex Graeco facere coactus fuit. Interpretationis quidem indicium proditur in nonnullis capitis", + "candidate_score": 0.673432, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_30_32", + "bdc_text": "non lanis quidem redimitum albis , nec unguento caput im-butum pretioso , Vgl. Herakleitos ( 1 . Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1598", + "psc_text": "Hermes, qui in hac epistola appellatur Archidiaconus, vivo adhuc Rustico Biterrensibus episcopus datus fuit, a quibus cum non fuerit receptus, Narbonam rediit, et hac de re idem Rusticus et Hermes litteras ad Leonem dedere, ut ex Hilari papae epist. 8 colligere licet. His autem ut congruum tempus tribuatur, ante Leonis mortem, quae contigit an. 461, Hermes ad Biterrensem cathedram promotus videtur sub. an. 460; haec autem epistola, Hermete adhuc archidiacono Romae agente, scripta serius dicenda est an. 459. 7. His autem de tempore hujus epistolae praemissis manifestum fit quam sint inanes duae Quesnelli conjecturae, quibus cum animadverterit aliquot ex iis dubiis quae proposuit Rusticus decisa fuisse in conciliis Arausicano I, Vasensi I, et Arelatensi II, alterutrum not. 1 colligit: Scilicet vel Rusticum ad Leonem scripsisse, antequam eae difficiles quaestiones in conciliis supradictis ventilarentur et enodarentur: supervacaneum enim videretur et praeter consuetudinem Gallicanam, ut post soluta in pluribus comprovincialibus, aut majoribus", + "candidate_score": 0.672837, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_376", + "psc_text": "ex mss. sumptae, sed vere sunt lectiones ex Graeco a Romanis textus Graeci primis editoribus appositae; quod antiqua versio minus congrua videretur. Immo iidem nonnulla ex Graeco etiam mutarunt in ipso versionis textu, quemadmodum in ipsius Chalcedonensis prisca versione identidem fecerant; et nihilominus Quesnellus, licet aliquot haberet ejus interpretationis codices, et anteriores Leonis editiones, qui aliter legebant, ita Romanam lectionem transcripsit, ut nec codicibus nec caeteris editis usus, antiquam versionem restituere neglexerit; cum tamen ii qui antiquas versiones exhibent non illud proferre debeant quod originali est congruentius, sed illud quod a veteri interprete redditum fuit. Versio autem altera accuratior, quam nos cum Graeco textu priori loco dabimus, edita primum fuit a Quesnello ex ms. Thuaneo collect. 17 Chalcedonem., tum vero ex eodem codice ac duobus aliis ejusdem collectionis Corbeiensi ac Divionensi eamdem recusit Baluzius in antiqua versione concilii Chalcedonensis emendata a Rustico, cap. 5. Nos quoque eam recognovimus cum quatuor", + "candidate_score": 0.672036, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32_34", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 . ut olim Homerum Vgl. z. B. Plato , De re publica , I 334 ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_633", + "psc_text": "455, ut in praefat. ad epistolas demonstravimus num. 34. Igitur hoc tempore exstitit apud Graecos Latinum hujus epistolae autographum, ex quo Graeca interpretatio manavit. Majus et antiquius germanitatis testimonium desiderari nequit, quod nulla lacuna, errore nullo, qui nunc in ea epistola appareant, vocari potest in dubium: secus alia documenta, quae cum erroribus vel lacunis ad nos pervenerunt, etsi aliunde essent certissima, repudiari vel in suspicionem vocari possent. 3. Dum vero ob tantam auctoritatem stet hanc epistolam 43 supposititiam non esse; quoad ea quae difficultatem afferunt, etsi non aeque certo definire, aliquid tamen non improbabiliter conjectari licebit. Antea vero praemittendum est, hactenus quidem praesumptum fuisse epistolam 43, uti Latine edita est ex Latina collectione Chalcedonensi, ipsum esse originale Latinum S. Leonis, quod vetus collector invenerit, suaeque collectioni inseruerit, ut in caeteris plerisque Leonis epistolis accidit, ac praesertim in epistola 44, cujus originale Latinum ab eodem repertum, Latinae collectioni insertum fuit: id", + "candidate_score": 0.671639, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_57_59", + "bdc_text": "quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_471", + "psc_text": "88. Hinc nihil mirum si haec testimonia in documentis Graecis ante gesta Chalcedonensia laudatae epistolae subjecta fuerint, licet primum ejusdem epistolae exemplum iisdem caruerit: unde nec a nobis eidem subjicienda sunt. Cum vero apud Latinos nullum exemplum hactenus inventum sit in quo haec testimonia post epistolam ad Flavianum describantur, sed ea separatim edita et inserta occurrant in nonnullis antiquis Latinorum collectionibus, nimirum in collect. 5 Quesnelliana cap. 41, ubi ea descripta reperies tomo tertio, et in mss. collect. 3 cap. 82, nec non in codice Veronensi 38 cap. 37, satis probabile est solos Graecos, qui ea simul allata et allegata acceperant in Constantinopolitano conventu exemplaria scripsisse, in quibus ea epistola una cum testimoniis legeretur, ac exinde in Graecos codices ante gesta Chalcedonensia utraque simul traduxisse. Ex his autem apparet quam perperam P. Garnerius horum testimoniorum collectionem Theodoreto tribuerit, de quo tamen plura in observationibus ad notam ultimam Quesnelli. Inter testimonia", + "candidate_score": 0.669204, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32_34", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 . ut olim Homerum Vgl. z. B. Plato , De re publica , I 334 ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_376", + "psc_text": "ex mss. sumptae, sed vere sunt lectiones ex Graeco a Romanis textus Graeci primis editoribus appositae; quod antiqua versio minus congrua videretur. Immo iidem nonnulla ex Graeco etiam mutarunt in ipso versionis textu, quemadmodum in ipsius Chalcedonensis prisca versione identidem fecerant; et nihilominus Quesnellus, licet aliquot haberet ejus interpretationis codices, et anteriores Leonis editiones, qui aliter legebant, ita Romanam lectionem transcripsit, ut nec codicibus nec caeteris editis usus, antiquam versionem restituere neglexerit; cum tamen ii qui antiquas versiones exhibent non illud proferre debeant quod originali est congruentius, sed illud quod a veteri interprete redditum fuit. Versio autem altera accuratior, quam nos cum Graeco textu priori loco dabimus, edita primum fuit a Quesnello ex ms. Thuaneo collect. 17 Chalcedonem., tum vero ex eodem codice ac duobus aliis ejusdem collectionis Corbeiensi ac Divionensi eamdem recusit Baluzius in antiqua versione concilii Chalcedonensis emendata a Rustico, cap. 5. Nos quoque eam recognovimus cum quatuor", + "candidate_score": 0.668615, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60_62", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_466", + "psc_text": "qui Graecam collectionem Chalcedonensem complectitur; nec non ad alium item Venetum 165, qui nonnullas ejusdem collectionis partes continet. Hos ut distinguamus, codicem 164 primum ms. Venetum appellabimus, secundum vero codicem 165. Cum vero haec epistola in his Venetis codicibus duplici loco legatur, primum inter epistolas ante gesta, dein in ipsis gestis concilii, in quo lecta fuit; nonnumquam utrumque textum ejusdem codicis contulimus, et idcirco variantes lectiones primo vel secundo loco exhibitas allegabimus. 8. Hac occasione dicendum est aliquid de testimoniis Patrum, quae huic epist. 28 ad Flavianum in editis Conciliorum act. 2 Graece et Latine subjecta inveniuntur. His testimoniis editores Romani hanc notatiunculam praefixere: Pleraque haec sanctorum Patrum testimonia a S. Leone adjuncta sunt epistolae ipsius 97 (nunc 165) ad Leonem Augustum, sed in aliquibus Graecis codicibus concilii hujus inseruntur etiam hoc loco, nimirum post laudatam epistolam ad Flavianum. Haec autem Stephanus Baluzius intelligens de actione secunda notavit: Haec testimonia", + "candidate_score": 0.668305, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_758", + "psc_text": "Sed praeterquam quod non est verosimile episcopos, qui III kal. Octobris in Urbe convenerant, per quinquaginta dies Romae fuisse detentos absoluta jam synodo die 13, aut serius 15 Octobris, ut liquet ex epist. 44 et sequentibus; praeter hoc, inquam, nullum antiquum documentum superest, quo probetur Leone pontifice dedicationem basilicae S. Petri celebratam fuisse die 18 Novembris. Adde quod Valentinianum an. 449 Romae fuisse nullum aliunde indicium est; nonnulla autem suppetunt documenta quae eum anno 450 ibidem exstitisse probant. 4. Quesnellus diss. 1 ad an. 450, n. 1, Baronii sententiam impugnans, in aliam apertius erroneam transiit, contendens has epistolas scriptas fuisse post festum S. Petri die 29 Junii an. 450. Error ex duobus manifeste detegitur. Primum quia hoc anno Valentinianus Romae erat mense Martio, quo legem edidit Novellis insertam tit. 7, de Indulgentiis reliquorum, nec non mense Aprili ex tit. 38, de Naviculariis annuis, etc., ex quibus dies festus S. Petri,", + "candidate_score": 0.668247, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_58_60", + "bdc_text": "„epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_471", + "psc_text": "88. Hinc nihil mirum si haec testimonia in documentis Graecis ante gesta Chalcedonensia laudatae epistolae subjecta fuerint, licet primum ejusdem epistolae exemplum iisdem caruerit: unde nec a nobis eidem subjicienda sunt. Cum vero apud Latinos nullum exemplum hactenus inventum sit in quo haec testimonia post epistolam ad Flavianum describantur, sed ea separatim edita et inserta occurrant in nonnullis antiquis Latinorum collectionibus, nimirum in collect. 5 Quesnelliana cap. 41, ubi ea descripta reperies tomo tertio, et in mss. collect. 3 cap. 82, nec non in codice Veronensi 38 cap. 37, satis probabile est solos Graecos, qui ea simul allata et allegata acceperant in Constantinopolitano conventu exemplaria scripsisse, in quibus ea epistola una cum testimoniis legeretur, ac exinde in Graecos codices ante gesta Chalcedonensia utraque simul traduxisse. Ex his autem apparet quam perperam P. Garnerius horum testimoniorum collectionem Theodoreto tribuerit, de quo tamen plura in observationibus ad notam ultimam Quesnelli. Inter testimonia", + "candidate_score": 0.667375, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71_73", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_415", + "psc_text": "principiorum scrutator, quod ad opus illius De Principiis refertur; in Graeco autem nomen principiorum reddendum τῶν ἀρχῶν, redditum fuit τῶν παλαιῶν antiquorum, quod interpretem Chrysologi mentem minus assecutum ostendit. E contra insecundo capite etsi Graeca versio alicubi difficultatem injicit; planior tamen est multo quam textus Latinus, adeo ut hic e Graeco perperam scripto vel lecto redditus appareat; ac ex Graeco nonnumquam explicandus sit, ut in annotationibus observabitur: quod profecto non originalis Latini, sed interpretationis indicium est. 5. Hoc quidem secundum caput, quo Eutychetis epistolae directe respondetur, potissimum est; ita ut Chrysologum Eutychi de Flaviani judicio querimoniam moventi, et ejusdem subsidium imploranti, solo priori capite generalia continente, quod et omni finali formula caret, respondisse incredibile sit. Probabile vero nobis est prioris capitis studiosius elaborati manuscriptum exemplar apud Chrysologum superfuisse, quemadmodum iis accidit quae diligentiori cura scribimus; ex hoc autem exemplo alia subinde fuisse transcripta, quae in manus Latini interpretis concilii Chalcedonensis,", + "candidate_score": 0.666672, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_62_64", + "bdc_text": "Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_410", + "psc_text": "455 in praefatione epistolis praemissa, num. 34, demonstravimus. Id autem quantum auctoritati tribuat huic collectioni Graecae, et exinde etiam collectioni Latinae, quae ex Graeca ducit originem; quantumque propterea haec collectio praestet collectioni Hispanicae, nemo non videt. Inter memoratae vero collectionis Chalcedonensis epistolas cum in Latinis, tum in Graecis codicibus integra describitur illa S. Petri Chrysologi ad Eutychem, a coaevo utique collectore inserta; ac idcirco ex antiquitate atque praestantia hujus collectionis tam apud Graecos, quam apud Latinos receptae, de integrae ejus epistolae sinceritate dubitare non licet. Cum Agnellus Ravennas a Bacchinio et a Muratorio editus, postremi capitis ejus epistolae summam dedit in S. Petri Chrysologi Vita, si non integram epistolam reperit in veteribus Ravennatensis Ecclesiae tabulis, certe aliquod vetustum exemplar hujusmodi collectionis Chalcedonensis prae oculis habuit. Cum vero haec exemplaria rariora fuerint, et non ita multa ex Leone proferant, ut in Isidoriana satis frequenti exhibentur; nihil mirum si posteriores Leoninarum epistolarum", + "candidate_score": 0.666427, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61_63", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 )", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_410", + "psc_text": "455 in praefatione epistolis praemissa, num. 34, demonstravimus. Id autem quantum auctoritati tribuat huic collectioni Graecae, et exinde etiam collectioni Latinae, quae ex Graeca ducit originem; quantumque propterea haec collectio praestet collectioni Hispanicae, nemo non videt. Inter memoratae vero collectionis Chalcedonensis epistolas cum in Latinis, tum in Graecis codicibus integra describitur illa S. Petri Chrysologi ad Eutychem, a coaevo utique collectore inserta; ac idcirco ex antiquitate atque praestantia hujus collectionis tam apud Graecos, quam apud Latinos receptae, de integrae ejus epistolae sinceritate dubitare non licet. Cum Agnellus Ravennas a Bacchinio et a Muratorio editus, postremi capitis ejus epistolae summam dedit in S. Petri Chrysologi Vita, si non integram epistolam reperit in veteribus Ravennatensis Ecclesiae tabulis, certe aliquod vetustum exemplar hujusmodi collectionis Chalcedonensis prae oculis habuit. Cum vero haec exemplaria rariora fuerint, et non ita multa ex Leone proferant, ut in Isidoriana satis frequenti exhibentur; nihil mirum si posteriores Leoninarum epistolarum", + "candidate_score": 0.666421, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_63_65", + "bdc_text": "\"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_410", + "psc_text": "455 in praefatione epistolis praemissa, num. 34, demonstravimus. Id autem quantum auctoritati tribuat huic collectioni Graecae, et exinde etiam collectioni Latinae, quae ex Graeca ducit originem; quantumque propterea haec collectio praestet collectioni Hispanicae, nemo non videt. Inter memoratae vero collectionis Chalcedonensis epistolas cum in Latinis, tum in Graecis codicibus integra describitur illa S. Petri Chrysologi ad Eutychem, a coaevo utique collectore inserta; ac idcirco ex antiquitate atque praestantia hujus collectionis tam apud Graecos, quam apud Latinos receptae, de integrae ejus epistolae sinceritate dubitare non licet. Cum Agnellus Ravennas a Bacchinio et a Muratorio editus, postremi capitis ejus epistolae summam dedit in S. Petri Chrysologi Vita, si non integram epistolam reperit in veteribus Ravennatensis Ecclesiae tabulis, certe aliquod vetustum exemplar hujusmodi collectionis Chalcedonensis prae oculis habuit. Cum vero haec exemplaria rariora fuerint, et non ita multa ex Leone proferant, ut in Isidoriana satis frequenti exhibentur; nihil mirum si posteriores Leoninarum epistolarum", + "candidate_score": 0.665749, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56_58", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_471", + "psc_text": "88. Hinc nihil mirum si haec testimonia in documentis Graecis ante gesta Chalcedonensia laudatae epistolae subjecta fuerint, licet primum ejusdem epistolae exemplum iisdem caruerit: unde nec a nobis eidem subjicienda sunt. Cum vero apud Latinos nullum exemplum hactenus inventum sit in quo haec testimonia post epistolam ad Flavianum describantur, sed ea separatim edita et inserta occurrant in nonnullis antiquis Latinorum collectionibus, nimirum in collect. 5 Quesnelliana cap. 41, ubi ea descripta reperies tomo tertio, et in mss. collect. 3 cap. 82, nec non in codice Veronensi 38 cap. 37, satis probabile est solos Graecos, qui ea simul allata et allegata acceperant in Constantinopolitano conventu exemplaria scripsisse, in quibus ea epistola una cum testimoniis legeretur, ac exinde in Graecos codices ante gesta Chalcedonensia utraque simul traduxisse. Ex his autem apparet quam perperam P. Garnerius horum testimoniorum collectionem Theodoreto tribuerit, de quo tamen plura in observationibus ad notam ultimam Quesnelli. Inter testimonia", + "candidate_score": 0.665065, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84_86", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a . eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_170", + "psc_text": "quatuor collectionum 11, 20, 21 et 23, ad quas referri tres a Quesnello laudatos codices nihil ambigimus. Collectio 11, a qua caeterae collectiones hanc editionis formam videntur sumpsisse, praecipue consideranda est, cum antiquior sit Hincmari aetate, uti probavimus in praefat. ad epistolas num. 23. In uno tantum codice Veneto S. Marci 79 collectionis 22 hanc tertiam rationem nacti sumus absque repetitione extremi capitis Cum itaque de omnibus, etc., ita ut lectioni Hadrianeae tria tantum capita omissa ex ed tione decurtata subjiciantur usque ad illa, vel corpore perdidisse. In editis autem Leonis Quesnello anterioribus ac in Conciliorum vulgatis quae ex codicibus hujus tertiae lectionis profecta sunt, editores, cum hanc formam incongruam deprehendissent, tam ob chronicam notam sitam ante tria capitula 6, 7 et 8, quam ob importunam repetitionem periodi Cum itaque de omnibus, nulla licet codicum auctoritate fulti, dederunt primo editionem Hadrianeam, excepta extrema periodo, Si quae vero aliae sunt causae,", + "candidate_score": 0.664565, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_69_71", + "bdc_text": "quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_172", + "psc_text": "Quesnellus sollicitus de corrigendis ex fide codicum vulgatae S. Leonis editionis erroribus, hanc impressam editionem, quae nullis mss. nititur, repudiavit. Cum vero in ipsis codicibus tantam varietatem perspiceret, nec unum codicem nancisci potuisset, qui aptum omnia conciliandi modum suggereret; primam editionis rationem, quam in antiquioribus collectionibus, et mss. descriptam vidit, retinendam et vindicandam putavit. Secundam vero rationem editionis Hadrianeae eo libentius rejecit, quod in ea nonnullae Romanae sedis praerogativae praeferantur, in quas cum non bene esset animatus, apertam interpolationem, pluresque imposturae gradus in ejus editionis, ut vocat, additamentis videre sibi visus est, quos in notis latissime exposuit. 6. Qui vero non perinde in Romanorum pontificum privilegia infensi, etsi Gallicanis principiis imbuti, Quesnelli notas ad calculos revocarunt, approbandam quidem censuerunt editionem decurtatam primae formae, at non idcirco repudianda credidere Hadrianeae editionis additamenta, nec efficacia et convincentia existimarunt quae contra haec a Quesnello afferuntur. Inter hos Stephanus Baluzius, tom. II Capitularium pag.", + "candidate_score": 0.66405, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73_75", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ; Martialis tamen esse non dubitatur . Eundem , quia certi argumenti est , non aliter distinguere placuit ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_469", + "psc_text": "Solum, sicuti istam praetermittendam putarunt in documentis ante ipsa gesta, ne eamdem iterum in gestis repeterent; ita ea testimonia epistolae gestis insertae appendenda censuere: de quo cum non admonuissent lectores, difficultati a Baluzio inductae causam dedere. Cautius se gessit Rusticus diaconus, cum omissa hac epistola ante gesta, eo quod in gestis, inquit, inserta sit (Tom. IV Concil. pag. 1982) ; testimonia quoque eidem subjecta praetermisit citius quam epistolae gestis insertae subjiceret. Hinc autem factum est ut haec testimonia in Latinis codicibus collectionis Chalcedonensis, quae a Rustico prodeunt, ante gesta non inveniantur; in gestis vero absint, eo quod in iisdem locum non habeant. 9. Caeterum eadem testimonia, quae in Graecis codicibus leguntur post sequentem epistolam, auctorem habere S. Leonem, non minus quam illa quae post epist. 165 ad Leonem Augustum descripta dabuntur, nihil est dubitandum. Non solum enim eadem utrobique sunt, si exigua quaedam excipias; sed praeterea liquet ex epist. 71", + "candidate_score": 0.663971, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84_86", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a . eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_468", + "psc_text": "sustulit observatio trium Graecorum exemplarium Chalcedonensium, quae memoravimus e bibliotheca Veneta S. Marci. Cum enim in his laudata ad Flavianum epistola, ut innuimus, bis proferatur, nimirum ante gesta, et in ipsis gestis; memorata testimonia Patrum non subjiciuntur epistolae gestis insertae, ut a Romanis edita sunt; sed describuntur post epistolam quae ante gesta exhibetur. Nec dubitamus quin in ipsis Graecis codicibus editorum Romanorum, qui praeferebant pariter hanc epistolam etiam ante gesta, ut liquet ex titulo ab iisdem proposito ante ipsa gesta cap. 7 (Tom. IV Concil. pag. 782), non dubitamus, inquam, quin eadem testimonia similiter legerentur post epistolam ante gesta descriptam. Solum, sicuti istam praetermittendam putarunt in documentis ante ipsa gesta, ne eamdem iterum in gestis repeterent; ita ea testimonia epistolae gestis insertae appendenda censuere: de quo cum non admonuissent lectores, difficultati a Baluzio inductae causam dedere. Cautius se gessit Rusticus diaconus, cum omissa hac epistola ante gesta, eo quod in", + "candidate_score": 0.663596, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_69_71", + "bdc_text": "quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_194", + "psc_text": "David, qui in eo fragmento memoratur, vel aliis qui ex Africa Romam transmigraverant, et indicantur illis lectionis Hadrianeae verbis, commeantium sermo perferret. Hinc S. pontifex primae lectioni editionis decurtatae c. 9, Cum itaque de omnibus, secundis curis inseruit particulam fere, quae in Hadrianea editione legitur, eo quod nonnulla accessissent quae antea scriptis adjicienda fuerunt. Neque difficultatem moveat sermo de virginibus vi barbarica oppressis, repetitus cap. 8 et 11; nam capite 8 docet quid ipsae virgines de se sentire debeant; capite autem undecimo, quid de iisdem sit ab episcopis agendum decernit. Immo haec duplex de ejusmodi virginibus mentio satis insinuat Hadrianeae editionis fragmentum non ad alias Leonis litteras, quae forte perierint, ut non nemo opinatus est, sed ad hanc eamdem pertinere epistolam 12, uti in ms. Florentino exhibetur. Quod multo magis confirmant illa verba, quae (dum repetitur de virginibus mentio) capiti undecimo inseruntur in eodem codice, ut superius dictum est. 15.", + "candidate_score": 0.663233, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61_63", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 )", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_376", + "psc_text": "ex mss. sumptae, sed vere sunt lectiones ex Graeco a Romanis textus Graeci primis editoribus appositae; quod antiqua versio minus congrua videretur. Immo iidem nonnulla ex Graeco etiam mutarunt in ipso versionis textu, quemadmodum in ipsius Chalcedonensis prisca versione identidem fecerant; et nihilominus Quesnellus, licet aliquot haberet ejus interpretationis codices, et anteriores Leonis editiones, qui aliter legebant, ita Romanam lectionem transcripsit, ut nec codicibus nec caeteris editis usus, antiquam versionem restituere neglexerit; cum tamen ii qui antiquas versiones exhibent non illud proferre debeant quod originali est congruentius, sed illud quod a veteri interprete redditum fuit. Versio autem altera accuratior, quam nos cum Graeco textu priori loco dabimus, edita primum fuit a Quesnello ex ms. Thuaneo collect. 17 Chalcedonem., tum vero ex eodem codice ac duobus aliis ejusdem collectionis Corbeiensi ac Divionensi eamdem recusit Baluzius in antiqua versione concilii Chalcedonensis emendata a Rustico, cap. 5. Nos quoque eam recognovimus cum quatuor", + "candidate_score": 0.663223, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73_75", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ; Martialis tamen esse non dubitatur . Eundem , quia certi argumenti est , non aliter distinguere placuit ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_415", + "psc_text": "principiorum scrutator, quod ad opus illius De Principiis refertur; in Graeco autem nomen principiorum reddendum τῶν ἀρχῶν, redditum fuit τῶν παλαιῶν antiquorum, quod interpretem Chrysologi mentem minus assecutum ostendit. E contra insecundo capite etsi Graeca versio alicubi difficultatem injicit; planior tamen est multo quam textus Latinus, adeo ut hic e Graeco perperam scripto vel lecto redditus appareat; ac ex Graeco nonnumquam explicandus sit, ut in annotationibus observabitur: quod profecto non originalis Latini, sed interpretationis indicium est. 5. Hoc quidem secundum caput, quo Eutychetis epistolae directe respondetur, potissimum est; ita ut Chrysologum Eutychi de Flaviani judicio querimoniam moventi, et ejusdem subsidium imploranti, solo priori capite generalia continente, quod et omni finali formula caret, respondisse incredibile sit. Probabile vero nobis est prioris capitis studiosius elaborati manuscriptum exemplar apud Chrysologum superfuisse, quemadmodum iis accidit quae diligentiori cura scribimus; ex hoc autem exemplo alia subinde fuisse transcripta, quae in manus Latini interpretis concilii Chalcedonensis,", + "candidate_score": 0.662264, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84_86", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a . eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_196", + "psc_text": "Enimvero hae adeo congruae sunt, ut ipse Quesnellus easdem fere praetulerit lectionibus eorum codicum qui decurtatam epistolam continent. Ne vero quispiam utriusque editionis integrae et decurtatae lectionibus fraudetur, post editam epistolam integram ex lectione mss. Florent. et Hadrian cum suis variantibus, eamdem decurtatam subjiciemus praesertim ad exemplar antiquissimi libri Barb. 2888, et alterius similis Vat. 1342, qui a Montfauconio, tom. I Biblioth. pag. 131, codex elegantissimus et vetustissimus nuncupatur; atque variantes aliorum codicum, qui eamdem epistolam pariter decurtatam praeferunt, annotabimus. Quicumque autem hanc decurtatam editionem, quam nemo hactenus exacte expressit, cum integra conferet (petimus autem ut conferre non pigeat), speramus fore ut nobis calculos adjiciens, istam ab ipso auctore emendatam atque auctam fateatur. 16. Quoad tempus vero hujus epistolae, recte quidem in notis statuit Quesnellus eam scriptam fuisse ante an. 455, quo Valentinianus III occisus fuit. Cum enim exarata noscatur dum Mauri Romano adhuc imperatori catholico subessent, et idcirco multi", + "candidate_score": 0.661841, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_59_61", + "bdc_text": "“Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_464", + "psc_text": "erit, memorabimus. Inter Lectionaria relegimus antiquissimum Vat. 3836. Addendi sunt praeterea duo alii codices millenarii, Veronensis 8, in quo haec epistola Leonis post epistolas canonicas describitur, et alius Veronen. 58, qui hanc epistolam ante quaedam documenta synodi Chalcedonensis repraesentat. Cum primam hujus epistolae editionem citabimus, intelligimus primam editionem Sermonum S. Leonis, cui haec epistola inserta est ante sermones de Nativitate ex ms. codice collectionis tertiae eorumdem Sermonum. Accedent tandem praeter codices Quesnelli alii quatuor a Baluzio adhibiti, nimirum Colbertinus 2574, Parisien., Divionen. et Corbeiensis, quorum tres postremi collectionem 17 Chalcedonensem continent. 7. Antiquissimam Graecam versionem, quae lecta et inserta fuit act. 2 synodi Chalcedonensis, primus edidit Joannes Leunclavius ex bibliotheca Sambuci Basileae an. 1578, postea ex aliis mss. Gerardus Vossius praepositus Tungrensis in calce Operum S. Gregorii Thaumaturgi an. 1604; dein vero Romani Conciliorum editores an. 1608, et a Romanis alii posteriores Conciliorum collectores. Graecum textum exegimus ad perantiquum ms.", + "candidate_score": 0.661318, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_63", + "bdc_text": "\"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 )", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_410", + "psc_text": "455 in praefatione epistolis praemissa, num. 34, demonstravimus. Id autem quantum auctoritati tribuat huic collectioni Graecae, et exinde etiam collectioni Latinae, quae ex Graeca ducit originem; quantumque propterea haec collectio praestet collectioni Hispanicae, nemo non videt. Inter memoratae vero collectionis Chalcedonensis epistolas cum in Latinis, tum in Graecis codicibus integra describitur illa S. Petri Chrysologi ad Eutychem, a coaevo utique collectore inserta; ac idcirco ex antiquitate atque praestantia hujus collectionis tam apud Graecos, quam apud Latinos receptae, de integrae ejus epistolae sinceritate dubitare non licet. Cum Agnellus Ravennas a Bacchinio et a Muratorio editus, postremi capitis ejus epistolae summam dedit in S. Petri Chrysologi Vita, si non integram epistolam reperit in veteribus Ravennatensis Ecclesiae tabulis, certe aliquod vetustum exemplar hujusmodi collectionis Chalcedonensis prae oculis habuit. Cum vero haec exemplaria rariora fuerint, et non ita multa ex Leone proferant, ut in Isidoriana satis frequenti exhibentur; nihil mirum si posteriores Leoninarum epistolarum", + "candidate_score": 0.660946, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_69_71", + "bdc_text": "quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_376", + "psc_text": "ex mss. sumptae, sed vere sunt lectiones ex Graeco a Romanis textus Graeci primis editoribus appositae; quod antiqua versio minus congrua videretur. Immo iidem nonnulla ex Graeco etiam mutarunt in ipso versionis textu, quemadmodum in ipsius Chalcedonensis prisca versione identidem fecerant; et nihilominus Quesnellus, licet aliquot haberet ejus interpretationis codices, et anteriores Leonis editiones, qui aliter legebant, ita Romanam lectionem transcripsit, ut nec codicibus nec caeteris editis usus, antiquam versionem restituere neglexerit; cum tamen ii qui antiquas versiones exhibent non illud proferre debeant quod originali est congruentius, sed illud quod a veteri interprete redditum fuit. Versio autem altera accuratior, quam nos cum Graeco textu priori loco dabimus, edita primum fuit a Quesnello ex ms. Thuaneo collect. 17 Chalcedonem., tum vero ex eodem codice ac duobus aliis ejusdem collectionis Corbeiensi ac Divionensi eamdem recusit Baluzius in antiqua versione concilii Chalcedonensis emendata a Rustico, cap. 5. Nos quoque eam recognovimus cum quatuor", + "candidate_score": 0.659942, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73_75", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ; Martialis tamen esse non dubitatur . Eundem , quia certi argumenti est , non aliter distinguere placuit ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_468", + "psc_text": "sustulit observatio trium Graecorum exemplarium Chalcedonensium, quae memoravimus e bibliotheca Veneta S. Marci. Cum enim in his laudata ad Flavianum epistola, ut innuimus, bis proferatur, nimirum ante gesta, et in ipsis gestis; memorata testimonia Patrum non subjiciuntur epistolae gestis insertae, ut a Romanis edita sunt; sed describuntur post epistolam quae ante gesta exhibetur. Nec dubitamus quin in ipsis Graecis codicibus editorum Romanorum, qui praeferebant pariter hanc epistolam etiam ante gesta, ut liquet ex titulo ab iisdem proposito ante ipsa gesta cap. 7 (Tom. IV Concil. pag. 782), non dubitamus, inquam, quin eadem testimonia similiter legerentur post epistolam ante gesta descriptam. Solum, sicuti istam praetermittendam putarunt in documentis ante ipsa gesta, ne eamdem iterum in gestis repeterent; ita ea testimonia epistolae gestis insertae appendenda censuere: de quo cum non admonuissent lectores, difficultati a Baluzio inductae causam dedere. Cautius se gessit Rusticus diaconus, cum omissa hac epistola ante gesta, eo quod in", + "candidate_score": 0.659014, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84_86", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a . eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_169", + "psc_text": "4. Tertia editionis forma ex utraque anteriori conflata, quam editionem mixtam nuncupabimus, aliter in mss., aliter in editis invenitur. In codicibus enim quos vidimus, omissis capitibus 6, 7, 8, et dimidio noni, tota Hadrianea editio primum exhibetur, fere cum chronica notatione Dat. IV idus Augusti. Dein subjiciuntur velut appendix memorata capitula omissa et sumpta ex prima decurtata editione usque ad ejus finem, ita ut repetantur illa: Cum itaque omnibus, etc., quae in editione decurtata epistolam claudunt, in Hadrianea autem suo loco capite nono inserta fuerant. Hanc lectionem Quesnelllus reperit in duobus mss. Thuaneis, et uno Cantabrigensi. Nos reperimus in mss. quatuor collectionum 11, 20, 21 et 23, ad quas referri tres a Quesnello laudatos codices nihil ambigimus. Collectio 11, a qua caeterae collectiones hanc editionis formam videntur sumpsisse, praecipue consideranda est, cum antiquior sit Hincmari aetate, uti probavimus in praefat. ad epistolas num. 23. In uno tantum codice Veneto S.", + "candidate_score": 0.658294, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56_58", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_469", + "psc_text": "Solum, sicuti istam praetermittendam putarunt in documentis ante ipsa gesta, ne eamdem iterum in gestis repeterent; ita ea testimonia epistolae gestis insertae appendenda censuere: de quo cum non admonuissent lectores, difficultati a Baluzio inductae causam dedere. Cautius se gessit Rusticus diaconus, cum omissa hac epistola ante gesta, eo quod in gestis, inquit, inserta sit (Tom. IV Concil. pag. 1982) ; testimonia quoque eidem subjecta praetermisit citius quam epistolae gestis insertae subjiceret. Hinc autem factum est ut haec testimonia in Latinis codicibus collectionis Chalcedonensis, quae a Rustico prodeunt, ante gesta non inveniantur; in gestis vero absint, eo quod in iisdem locum non habeant. 9. Caeterum eadem testimonia, quae in Graecis codicibus leguntur post sequentem epistolam, auctorem habere S. Leonem, non minus quam illa quae post epist. 165 ad Leonem Augustum descripta dabuntur, nihil est dubitandum. Non solum enim eadem utrobique sunt, si exigua quaedam excipias; sed praeterea liquet ex epist. 71", + "candidate_score": 0.657415, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86_88", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) . notavimus tanquam in tabula ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_169", + "psc_text": "4. Tertia editionis forma ex utraque anteriori conflata, quam editionem mixtam nuncupabimus, aliter in mss., aliter in editis invenitur. In codicibus enim quos vidimus, omissis capitibus 6, 7, 8, et dimidio noni, tota Hadrianea editio primum exhibetur, fere cum chronica notatione Dat. IV idus Augusti. Dein subjiciuntur velut appendix memorata capitula omissa et sumpta ex prima decurtata editione usque ad ejus finem, ita ut repetantur illa: Cum itaque omnibus, etc., quae in editione decurtata epistolam claudunt, in Hadrianea autem suo loco capite nono inserta fuerant. Hanc lectionem Quesnelllus reperit in duobus mss. Thuaneis, et uno Cantabrigensi. Nos reperimus in mss. quatuor collectionum 11, 20, 21 et 23, ad quas referri tres a Quesnello laudatos codices nihil ambigimus. Collectio 11, a qua caeterae collectiones hanc editionis formam videntur sumpsisse, praecipue consideranda est, cum antiquior sit Hincmari aetate, uti probavimus in praefat. ad epistolas num. 23. In uno tantum codice Veneto S.", + "candidate_score": 0.656866, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_468", + "psc_text": "sustulit observatio trium Graecorum exemplarium Chalcedonensium, quae memoravimus e bibliotheca Veneta S. Marci. Cum enim in his laudata ad Flavianum epistola, ut innuimus, bis proferatur, nimirum ante gesta, et in ipsis gestis; memorata testimonia Patrum non subjiciuntur epistolae gestis insertae, ut a Romanis edita sunt; sed describuntur post epistolam quae ante gesta exhibetur. Nec dubitamus quin in ipsis Graecis codicibus editorum Romanorum, qui praeferebant pariter hanc epistolam etiam ante gesta, ut liquet ex titulo ab iisdem proposito ante ipsa gesta cap. 7 (Tom. IV Concil. pag. 782), non dubitamus, inquam, quin eadem testimonia similiter legerentur post epistolam ante gesta descriptam. Solum, sicuti istam praetermittendam putarunt in documentis ante ipsa gesta, ne eamdem iterum in gestis repeterent; ita ea testimonia epistolae gestis insertae appendenda censuere: de quo cum non admonuissent lectores, difficultati a Baluzio inductae causam dedere. Cautius se gessit Rusticus diaconus, cum omissa hac epistola ante gesta, eo quod in", + "candidate_score": 0.654951, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61_63", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 )", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_962", + "psc_text": "IN EPISTOLAM SEQUENTEM. 1. Quesnellus praestantissimam epistolam seu relationem synodi Chalcedonensis ad S. Leonem Graece et Latine inter Leonis Opera primus inseruit, ut in editionibus Conciliorum exhibetur; nullo tamen codice vel Graeco vel Latino usus est. Nos Graecum textum, qui est originalis, cum duobus mss. Venetis S. Marci 164 et 555 recensuimus. Quoad Latinum vero, duplex hujus relationis Latina versio habetur. Quesnellus eam unam dedit quae primum vulgata a Crabbo, in caeteras Conciliorum editiones transivit. At alia exstat interpretatio vetustior, quippe quae paulo post ipsum Chalcedonense concilium exarata fuit, et ex qua Vigilius papa in Constituto testimonium allegavit. Hanc primus edidit Baluzius. In tribus tantum codicibus adhuc inventa est, nimirum in Parisiensi, in Vaticano Reginae Suecorum, et in alio Vat. 1322. Hic autem postremus codex, qui quondam fuit Veronensis Ecclesiae, eo praestantior est quod quamplures subscriptiones Patrum nobis conservavit, quae in ipso originali Graeco desiderantur. Nobis sane, qui hanc versionem", + "candidate_score": 0.654432, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_62_64", + "bdc_text": "Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_962", + "psc_text": "IN EPISTOLAM SEQUENTEM. 1. Quesnellus praestantissimam epistolam seu relationem synodi Chalcedonensis ad S. Leonem Graece et Latine inter Leonis Opera primus inseruit, ut in editionibus Conciliorum exhibetur; nullo tamen codice vel Graeco vel Latino usus est. Nos Graecum textum, qui est originalis, cum duobus mss. Venetis S. Marci 164 et 555 recensuimus. Quoad Latinum vero, duplex hujus relationis Latina versio habetur. Quesnellus eam unam dedit quae primum vulgata a Crabbo, in caeteras Conciliorum editiones transivit. At alia exstat interpretatio vetustior, quippe quae paulo post ipsum Chalcedonense concilium exarata fuit, et ex qua Vigilius papa in Constituto testimonium allegavit. Hanc primus edidit Baluzius. In tribus tantum codicibus adhuc inventa est, nimirum in Parisiensi, in Vaticano Reginae Suecorum, et in alio Vat. 1322. Hic autem postremus codex, qui quondam fuit Veronensis Ecclesiae, eo praestantior est quod quamplures subscriptiones Patrum nobis conservavit, quae in ipso originali Graeco desiderantur. Nobis sane, qui hanc versionem", + "candidate_score": 0.653946, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_3_5", + "bdc_text": "Johann Jakob Ammann ( Latein) , Rudolf Collin ( Griechisch) , Konrad Pellikan ( Hebräisch und Theologie ) und Theodor Bibliander ( Theologie ) ; s. Ulrich Ernst , Die Geschichte des Zürcherischen Schulwesens bis gegen das Ende des sechzehnten Jahrhunderts , Winterthur 1879 , S. 89-93. , patronis ac praeceptoribus observandis Conradus Gesnerus s[alutem ] d[icit ] p[lurimam ] .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_464", + "psc_text": "erit, memorabimus. Inter Lectionaria relegimus antiquissimum Vat. 3836. Addendi sunt praeterea duo alii codices millenarii, Veronensis 8, in quo haec epistola Leonis post epistolas canonicas describitur, et alius Veronen. 58, qui hanc epistolam ante quaedam documenta synodi Chalcedonensis repraesentat. Cum primam hujus epistolae editionem citabimus, intelligimus primam editionem Sermonum S. Leonis, cui haec epistola inserta est ante sermones de Nativitate ex ms. codice collectionis tertiae eorumdem Sermonum. Accedent tandem praeter codices Quesnelli alii quatuor a Baluzio adhibiti, nimirum Colbertinus 2574, Parisien., Divionen. et Corbeiensis, quorum tres postremi collectionem 17 Chalcedonensem continent. 7. Antiquissimam Graecam versionem, quae lecta et inserta fuit act. 2 synodi Chalcedonensis, primus edidit Joannes Leunclavius ex bibliotheca Sambuci Basileae an. 1578, postea ex aliis mss. Gerardus Vossius praepositus Tungrensis in calce Operum S. Gregorii Thaumaturgi an. 1604; dein vero Romani Conciliorum editores an. 1608, et a Romanis alii posteriores Conciliorum collectores. Graecum textum exegimus ad perantiquum ms.", + "candidate_score": 0.653746, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_463", + "psc_text": "perficiendam codices triginta et amplius expendimus, et inter hos sex vetustissimos. qui millenariam aetatem attingunt. Cum haec epistola invenitur in omnibus collectionibus, quas in praefatione recensuimus, exceptis collect. 4, 6, 7, 14, 15 et 16, tum vero ad praecipuos cujusque collectionis mss. libros eamdem relegimus, inter quos vetustissimi sunt Vat. Reg. collect. 1, Vat. 1342 collect. 3, Vindebon. collect. 5, Vat. 5845 collect. 8, Vat. Ottobon. 93 similis, Vat. 3791 collect. 11, qui duo bis ex diversis fontibus eamdem epistolam exhibent; Vat. 1322 et Veron. 57 collect. 17, et Ratispon. collect. 19. Caeteros inferioris aetatis codices in annotationibus, ubi opus erit, memorabimus. Inter Lectionaria relegimus antiquissimum Vat. 3836. Addendi sunt praeterea duo alii codices millenarii, Veronensis 8, in quo haec epistola Leonis post epistolas canonicas describitur, et alius Veronen. 58, qui hanc epistolam ante quaedam documenta synodi Chalcedonensis repraesentat. Cum primam hujus epistolae editionem citabimus, intelligimus primam editionem Sermonum S.", + "candidate_score": 0.653679, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_47_49", + "bdc_text": "und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod . Marcian. 481 ) ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_5", + "psc_text": "Dionysii Vat. 5845, et alius, qui in bibliotheca Regis Galliae servatur. In codice Regis Galliae epistola ad Januarium suo loco exhibetur; epistola autem ad Mauros, licet genuina et ipsa sit, ut alias videbimus, cum tamen non fuerit a Dionysio inserta, nuspiam apparet. In Vaticano autem codice 5845 explorate discernuntur additiones quae Dionysio posterius accessere: nam hae omnes non suo loco leguntur insertae, ut in collectione Hadriani factum est, sed post descriptam puram collectionem Dionysii in fine additae deprehenduntur, et inter has legitur epistola ad Mauros, ut in admonitione ad eamdem epistolam fusius explicabitur. Ipsa rubrica titulorum Leonis num. 48 tabulae praemissa, cui tituli totidem et non amplius in corpore ejus codicis respondent, epistolam ad Januarium requirit, epistolam vero ad Mauros, quae in Hadrianeis editionibus num. 49 recensetur, excludit. Hinc sane Cresconius, qui ex puro Dionysio suam collectionem digessit, nihil uspiam refert ex epistola ad Mauros, totam autem epistolam ad Januarium", + "candidate_score": 0.653657, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_63_65", + "bdc_text": "\"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_538", + "psc_text": "καὶ συνεπισκόπῳ Φλαυιανῷ, σαφέστερον τὰ ἀπεσταλμένα γράμματα περιέχει. ADMONITIO IN EPISTOLAS SEQUENTES XXX ET XXXI. 1. Etsi duae quae ad Pulcheriam eadem die ac de eadem re scriptae inveniuntur epistolae, aliquot non tam sententiis quam verbis sint plane similes, in multis nihilominus discrepant inter se, et altera ob insertas additiones est longe prolixior. Styli autem ratio et codicum atque collectionum antiquarum auctoritas, quibus utraque fulcitur, nequaquam sinunt ut alterutra alii quam Leoni tribuatur. Exemplaria tum Latina, tum Graeca antiquissimae collectionis 17 Chalcedonensis, et Ratisponensis collectio 19, praeter collectionem duodecimam et vigesimam secundam, primam epistolam satis vindicant; codices vero collectionum 2, 5, 11, 12, 13, 18, 20, 21, 22, 23 et 24, cum exemplo Sichardi, et peculiari ms. Vat. Reginae 293, alteram tuentur. Cur autem eodem die duae ejusmodi epistolae ad Pulcheriam traditae fuerint, et quae prius, quae autem posterius scripta censenda sit, curiosius inquiri potest, quam ulla satis tuta ratione", + "candidate_score": 0.652995, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73_75", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ; Martialis tamen esse non dubitatur . Eundem , quia certi argumenti est , non aliter distinguere placuit ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_471", + "psc_text": "88. Hinc nihil mirum si haec testimonia in documentis Graecis ante gesta Chalcedonensia laudatae epistolae subjecta fuerint, licet primum ejusdem epistolae exemplum iisdem caruerit: unde nec a nobis eidem subjicienda sunt. Cum vero apud Latinos nullum exemplum hactenus inventum sit in quo haec testimonia post epistolam ad Flavianum describantur, sed ea separatim edita et inserta occurrant in nonnullis antiquis Latinorum collectionibus, nimirum in collect. 5 Quesnelliana cap. 41, ubi ea descripta reperies tomo tertio, et in mss. collect. 3 cap. 82, nec non in codice Veronensi 38 cap. 37, satis probabile est solos Graecos, qui ea simul allata et allegata acceperant in Constantinopolitano conventu exemplaria scripsisse, in quibus ea epistola una cum testimoniis legeretur, ac exinde in Graecos codices ante gesta Chalcedonensia utraque simul traduxisse. Ex his autem apparet quam perperam P. Garnerius horum testimoniorum collectionem Theodoreto tribuerit, de quo tamen plura in observationibus ad notam ultimam Quesnelli. Inter testimonia", + "candidate_score": 0.652543, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61_63", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 )", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_632", + "psc_text": "Dioscori mentionem praecessisse innuunt, uti praecedit in epist. 44, quae tamen mentio non apparet in epist. 43. Quapropter haec epistola veluti spuria nonnullis repudianda visa est, inter quos legendus Tillemontius not. 31 in Leonis vitam. 2. Nos vero ne de suppositione ac falsitate hujus epistolae suspicemur, Graecae collectionis Chalcedonensis, in qua non minus haec epistola describitur, quam epistola 44, auctoritas cogit. Etsi enim eamdem epistolam satis vindicare possit Chalcedonensis collectio Latina, quae ante medium VI saeculum lucubrata hanc epistolam exhibet, multo tamen evidentius omnem suspicionem amovere debet Graeca collectio, quippe quae ipso Leone vivente compacta fuit inter an. 453 et 455, ut in praefat. ad epistolas demonstravimus num. 34. Igitur hoc tempore exstitit apud Graecos Latinum hujus epistolae autographum, ex quo Graeca interpretatio manavit. Majus et antiquius germanitatis testimonium desiderari nequit, quod nulla lacuna, errore nullo, qui nunc in ea epistola appareant, vocari potest in dubium: secus alia documenta, quae", + "candidate_score": 0.652216, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61_63", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 )", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_411", + "psc_text": "in S. Petri Chrysologi Vita, si non integram epistolam reperit in veteribus Ravennatensis Ecclesiae tabulis, certe aliquod vetustum exemplar hujusmodi collectionis Chalcedonensis prae oculis habuit. Cum vero haec exemplaria rariora fuerint, et non ita multa ex Leone proferant, ut in Isidoriana satis frequenti exhibentur; nihil mirum si posteriores Leoninarum epistolarum collectores hanc epistolam non integram, sed mutilam dedere, uti apud Isidorum ex Hispanica suam collectionem derivantem inventa fuit. Hic autem omittendum non est duos codices Vaticanos epistolarum Leonis a Vossio memoratos, quos hanc epistolam integram continere Quesnellus praesumpsit, eodem Vossio in notatione admonente mutilam exhibere; sunt enim codices posteriorum collectionum quae ex Isidoriana dimanant. 4. Unum dubitari potest, num haec epistola, quam in laudatis Latinae collectionis codicibus integram habemus, originalis sit, an e Graeca antiqua versione Latine reddita fuerit. In memorata praefatione satis manifeste probavimus, antiquum illum auctorem, qui priscae versioni concilii Chalcedonensis epistolas Latinorum in Graeca collectione contentas adjecit,", + "candidate_score": 0.652053, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_415", + "psc_text": "principiorum scrutator, quod ad opus illius De Principiis refertur; in Graeco autem nomen principiorum reddendum τῶν ἀρχῶν, redditum fuit τῶν παλαιῶν antiquorum, quod interpretem Chrysologi mentem minus assecutum ostendit. E contra insecundo capite etsi Graeca versio alicubi difficultatem injicit; planior tamen est multo quam textus Latinus, adeo ut hic e Graeco perperam scripto vel lecto redditus appareat; ac ex Graeco nonnumquam explicandus sit, ut in annotationibus observabitur: quod profecto non originalis Latini, sed interpretationis indicium est. 5. Hoc quidem secundum caput, quo Eutychetis epistolae directe respondetur, potissimum est; ita ut Chrysologum Eutychi de Flaviani judicio querimoniam moventi, et ejusdem subsidium imploranti, solo priori capite generalia continente, quod et omni finali formula caret, respondisse incredibile sit. Probabile vero nobis est prioris capitis studiosius elaborati manuscriptum exemplar apud Chrysologum superfuisse, quemadmodum iis accidit quae diligentiori cura scribimus; ex hoc autem exemplo alia subinde fuisse transcripta, quae in manus Latini interpretis concilii Chalcedonensis,", + "candidate_score": 0.652027, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_88_90", + "bdc_text": "notavimus tanquam in tabula ; Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 . quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_194", + "psc_text": "David, qui in eo fragmento memoratur, vel aliis qui ex Africa Romam transmigraverant, et indicantur illis lectionis Hadrianeae verbis, commeantium sermo perferret. Hinc S. pontifex primae lectioni editionis decurtatae c. 9, Cum itaque de omnibus, secundis curis inseruit particulam fere, quae in Hadrianea editione legitur, eo quod nonnulla accessissent quae antea scriptis adjicienda fuerunt. Neque difficultatem moveat sermo de virginibus vi barbarica oppressis, repetitus cap. 8 et 11; nam capite 8 docet quid ipsae virgines de se sentire debeant; capite autem undecimo, quid de iisdem sit ab episcopis agendum decernit. Immo haec duplex de ejusmodi virginibus mentio satis insinuat Hadrianeae editionis fragmentum non ad alias Leonis litteras, quae forte perierint, ut non nemo opinatus est, sed ad hanc eamdem pertinere epistolam 12, uti in ms. Florentino exhibetur. Quod multo magis confirmant illa verba, quae (dum repetitur de virginibus mentio) capiti undecimo inseruntur in eodem codice, ut superius dictum est. 15.", + "candidate_score": 0.651838, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_464", + "psc_text": "erit, memorabimus. Inter Lectionaria relegimus antiquissimum Vat. 3836. Addendi sunt praeterea duo alii codices millenarii, Veronensis 8, in quo haec epistola Leonis post epistolas canonicas describitur, et alius Veronen. 58, qui hanc epistolam ante quaedam documenta synodi Chalcedonensis repraesentat. Cum primam hujus epistolae editionem citabimus, intelligimus primam editionem Sermonum S. Leonis, cui haec epistola inserta est ante sermones de Nativitate ex ms. codice collectionis tertiae eorumdem Sermonum. Accedent tandem praeter codices Quesnelli alii quatuor a Baluzio adhibiti, nimirum Colbertinus 2574, Parisien., Divionen. et Corbeiensis, quorum tres postremi collectionem 17 Chalcedonensem continent. 7. Antiquissimam Graecam versionem, quae lecta et inserta fuit act. 2 synodi Chalcedonensis, primus edidit Joannes Leunclavius ex bibliotheca Sambuci Basileae an. 1578, postea ex aliis mss. Gerardus Vossius praepositus Tungrensis in calce Operum S. Gregorii Thaumaturgi an. 1604; dein vero Romani Conciliorum editores an. 1608, et a Romanis alii posteriores Conciliorum collectores. Graecum textum exegimus ad perantiquum ms.", + "candidate_score": 0.651541, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_169", + "psc_text": "4. Tertia editionis forma ex utraque anteriori conflata, quam editionem mixtam nuncupabimus, aliter in mss., aliter in editis invenitur. In codicibus enim quos vidimus, omissis capitibus 6, 7, 8, et dimidio noni, tota Hadrianea editio primum exhibetur, fere cum chronica notatione Dat. IV idus Augusti. Dein subjiciuntur velut appendix memorata capitula omissa et sumpta ex prima decurtata editione usque ad ejus finem, ita ut repetantur illa: Cum itaque omnibus, etc., quae in editione decurtata epistolam claudunt, in Hadrianea autem suo loco capite nono inserta fuerant. Hanc lectionem Quesnelllus reperit in duobus mss. Thuaneis, et uno Cantabrigensi. Nos reperimus in mss. quatuor collectionum 11, 20, 21 et 23, ad quas referri tres a Quesnello laudatos codices nihil ambigimus. Collectio 11, a qua caeterae collectiones hanc editionis formam videntur sumpsisse, praecipue consideranda est, cum antiquior sit Hincmari aetate, uti probavimus in praefat. ad epistolas num. 23. In uno tantum codice Veneto S.", + "candidate_score": 0.651046, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_64_66", + "bdc_text": "aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) . Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1574", + "psc_text": "hanc epistolam derivarunt auctores collect. Isid. 12, 20, 21, 22 et 23, et exemplum aliud, ex quo eamdem sumpsere auctor collect. 24, Merlinus atque Sichardus. Variantes enim quas relegentes ipsam epistolam in iisdem mss. invenimus, hanc duplicem originem ostenderunt. Cum vero quoad episcopalis sedis nomen plures codices prioris originis signantes Ravennatem conveniant cum omnibus mss. alterius fontis, de Ravennatensi sede dubitandum non est. Id autem vel maxime ex eo confirmatur, quod codices duo Vindebonenses, qui dissentiunt, aperto errore laborant. Nam Arbonensis episcopatus, qui in ms. Vindeb. Hisp. legitur, ignotus est; Narbonensis vero per hoc tempus non a Leone tenebatur, sed a Rustico, ad quem aliam posteriorem epistolam datam videbimus. Neque moveat quod primus codex Vindebon. puriorem Hispanicam complectatur. Nam licet eatenus sit purior, quod emendationes in Gallicanos codices inductas non recepit, mendosissimus tamen est, mendumque satis prodit in eadem inscriptione episcopatus Arbonensis, quem nemo inveniet. Hoc autem mendum evidentius demonstrant", + "candidate_score": 0.650286, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_55_57", + "bdc_text": "Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_464", + "psc_text": "erit, memorabimus. Inter Lectionaria relegimus antiquissimum Vat. 3836. Addendi sunt praeterea duo alii codices millenarii, Veronensis 8, in quo haec epistola Leonis post epistolas canonicas describitur, et alius Veronen. 58, qui hanc epistolam ante quaedam documenta synodi Chalcedonensis repraesentat. Cum primam hujus epistolae editionem citabimus, intelligimus primam editionem Sermonum S. Leonis, cui haec epistola inserta est ante sermones de Nativitate ex ms. codice collectionis tertiae eorumdem Sermonum. Accedent tandem praeter codices Quesnelli alii quatuor a Baluzio adhibiti, nimirum Colbertinus 2574, Parisien., Divionen. et Corbeiensis, quorum tres postremi collectionem 17 Chalcedonensem continent. 7. Antiquissimam Graecam versionem, quae lecta et inserta fuit act. 2 synodi Chalcedonensis, primus edidit Joannes Leunclavius ex bibliotheca Sambuci Basileae an. 1578, postea ex aliis mss. Gerardus Vossius praepositus Tungrensis in calce Operum S. Gregorii Thaumaturgi an. 1604; dein vero Romani Conciliorum editores an. 1608, et a Romanis alii posteriores Conciliorum collectores. Graecum textum exegimus ad perantiquum ms.", + "candidate_score": 0.650049, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_62_64", + "bdc_text": "Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_376", + "psc_text": "ex mss. sumptae, sed vere sunt lectiones ex Graeco a Romanis textus Graeci primis editoribus appositae; quod antiqua versio minus congrua videretur. Immo iidem nonnulla ex Graeco etiam mutarunt in ipso versionis textu, quemadmodum in ipsius Chalcedonensis prisca versione identidem fecerant; et nihilominus Quesnellus, licet aliquot haberet ejus interpretationis codices, et anteriores Leonis editiones, qui aliter legebant, ita Romanam lectionem transcripsit, ut nec codicibus nec caeteris editis usus, antiquam versionem restituere neglexerit; cum tamen ii qui antiquas versiones exhibent non illud proferre debeant quod originali est congruentius, sed illud quod a veteri interprete redditum fuit. Versio autem altera accuratior, quam nos cum Graeco textu priori loco dabimus, edita primum fuit a Quesnello ex ms. Thuaneo collect. 17 Chalcedonem., tum vero ex eodem codice ac duobus aliis ejusdem collectionis Corbeiensi ac Divionensi eamdem recusit Baluzius in antiqua versione concilii Chalcedonensis emendata a Rustico, cap. 5. Nos quoque eam recognovimus cum quatuor", + "candidate_score": 0.649478, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_57_59", + "bdc_text": "quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_469", + "psc_text": "Solum, sicuti istam praetermittendam putarunt in documentis ante ipsa gesta, ne eamdem iterum in gestis repeterent; ita ea testimonia epistolae gestis insertae appendenda censuere: de quo cum non admonuissent lectores, difficultati a Baluzio inductae causam dedere. Cautius se gessit Rusticus diaconus, cum omissa hac epistola ante gesta, eo quod in gestis, inquit, inserta sit (Tom. IV Concil. pag. 1982) ; testimonia quoque eidem subjecta praetermisit citius quam epistolae gestis insertae subjiceret. Hinc autem factum est ut haec testimonia in Latinis codicibus collectionis Chalcedonensis, quae a Rustico prodeunt, ante gesta non inveniantur; in gestis vero absint, eo quod in iisdem locum non habeant. 9. Caeterum eadem testimonia, quae in Graecis codicibus leguntur post sequentem epistolam, auctorem habere S. Leonem, non minus quam illa quae post epist. 165 ad Leonem Augustum descripta dabuntur, nihil est dubitandum. Non solum enim eadem utrobique sunt, si exigua quaedam excipias; sed praeterea liquet ex epist. 71", + "candidate_score": 0.649414, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_471", + "psc_text": "88. Hinc nihil mirum si haec testimonia in documentis Graecis ante gesta Chalcedonensia laudatae epistolae subjecta fuerint, licet primum ejusdem epistolae exemplum iisdem caruerit: unde nec a nobis eidem subjicienda sunt. Cum vero apud Latinos nullum exemplum hactenus inventum sit in quo haec testimonia post epistolam ad Flavianum describantur, sed ea separatim edita et inserta occurrant in nonnullis antiquis Latinorum collectionibus, nimirum in collect. 5 Quesnelliana cap. 41, ubi ea descripta reperies tomo tertio, et in mss. collect. 3 cap. 82, nec non in codice Veronensi 38 cap. 37, satis probabile est solos Graecos, qui ea simul allata et allegata acceperant in Constantinopolitano conventu exemplaria scripsisse, in quibus ea epistola una cum testimoniis legeretur, ac exinde in Graecos codices ante gesta Chalcedonensia utraque simul traduxisse. Ex his autem apparet quam perperam P. Garnerius horum testimoniorum collectionem Theodoreto tribuerit, de quo tamen plura in observationibus ad notam ultimam Quesnelli. Inter testimonia", + "candidate_score": 0.649216, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_0_2", + "bdc_text": "Clarissimis viris dominis Felici Fry , Tigurini praeposito , et Heinrycho Bullingero , Gaspari Megandro , Erasmo Fabritio , Rodolpho Gualthero , divini verbi praeconibus , Kaspar Megander und Erasmus Schmid waren jeweils erster und zweiter Archidiakon am Großmünster , während Gwalther Pfarrer an St . Peter war . ac reliquis divinae et humanae sapientiae in tribus linguis professoribus Damit sind die vier Kollegen Gessners an der obersten , der vierten Klasse ( Lectorium ) der Großmünsterschule gemeint :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_979", + "psc_text": "γλῶσσα ὴμῶν ἀγαλλιάσεωσ· ταύτην ὡς οἰκείαν ἡμῖν ἡ χάρις τήν προφητειαν ἐφήρμοσεν, οἷς τὸ τῆς εὐσεβείας ἐβεβαιώθη κατόρθωμα. Τί γὰρ πίστεως πρὸς εὐφροσύνην ἀνώτερον; τί τῆς δεσποτικῆς γνώσεως πρὸς χορείαν φαιδρότερον; ἣν αὐτὸς ἄνωθεν ὁ σωτὴρ πρὸς σωτηρίαν ἡμῖν παρεδωκε, φήσασ· Πορευθεντεσ, μαθεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντεσ αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸσ, καὶ τοῦ υἱοῦ, καὶ τοῦ ἁγίου πνεύματοσ, διδάσκοντες αὐτούς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάην ὑμῖν. Ἣν αὐτὸς ὥσπερ χρυσῆν σειρὰν τῷ προστάγματι τοῦ θεμένου καταγομένην εἰσ ἡμας διεφύλαξασ, πᾶσι τῆς τοῦ μακαρίου Πετρου φωνῆσ ἑρμηνεὺσ καθιστάμενωσ, 1089 καὶ τῆς ἐκείνου πίστεωσ τοῖς πᾶσι μακαρισμὸν ἐφελκόμενος ὅθεν καὶ ὴμεῖσ ὡς ἀρχηγῷ σοι τοῦ καλοῦ πρὸς ὠφέλειαν χρησάμενοι, τῆς ἀληθείας τοῖς τῆς ἐκκλησίας τέκνοις τὸν κλῆρον ἐδείξαμεν, οὐ καθ' ἕνα ἕκαστος ἐν παραβύστῳ τὴν διδασκαλίαν ποιούμενοι, ἀλλὰ κοινῷ πνεύματι, μιᾷ συμπνοίᾳ καὶ ὁμονοίᾳ τῆς πίστεως τὴν ὁμολογίαν γνωρίσαντεσ. Καὶ ἦμεν ἐν κοινῇ χορείᾳ, τοῖς πνευματικοῖσ, ὡς ἐν βασιλικοῖσ δείπνοισ, ἐντρυφῶντες", + "candidate_score": 0.649104, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61_63", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 )", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_471", + "psc_text": "88. Hinc nihil mirum si haec testimonia in documentis Graecis ante gesta Chalcedonensia laudatae epistolae subjecta fuerint, licet primum ejusdem epistolae exemplum iisdem caruerit: unde nec a nobis eidem subjicienda sunt. Cum vero apud Latinos nullum exemplum hactenus inventum sit in quo haec testimonia post epistolam ad Flavianum describantur, sed ea separatim edita et inserta occurrant in nonnullis antiquis Latinorum collectionibus, nimirum in collect. 5 Quesnelliana cap. 41, ubi ea descripta reperies tomo tertio, et in mss. collect. 3 cap. 82, nec non in codice Veronensi 38 cap. 37, satis probabile est solos Graecos, qui ea simul allata et allegata acceperant in Constantinopolitano conventu exemplaria scripsisse, in quibus ea epistola una cum testimoniis legeretur, ac exinde in Graecos codices ante gesta Chalcedonensia utraque simul traduxisse. Ex his autem apparet quam perperam P. Garnerius horum testimoniorum collectionem Theodoreto tribuerit, de quo tamen plura in observationibus ad notam ultimam Quesnelli. Inter testimonia", + "candidate_score": 0.64864, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_88_90", + "bdc_text": "notavimus tanquam in tabula ; Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 . quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_169", + "psc_text": "4. Tertia editionis forma ex utraque anteriori conflata, quam editionem mixtam nuncupabimus, aliter in mss., aliter in editis invenitur. In codicibus enim quos vidimus, omissis capitibus 6, 7, 8, et dimidio noni, tota Hadrianea editio primum exhibetur, fere cum chronica notatione Dat. IV idus Augusti. Dein subjiciuntur velut appendix memorata capitula omissa et sumpta ex prima decurtata editione usque ad ejus finem, ita ut repetantur illa: Cum itaque omnibus, etc., quae in editione decurtata epistolam claudunt, in Hadrianea autem suo loco capite nono inserta fuerant. Hanc lectionem Quesnelllus reperit in duobus mss. Thuaneis, et uno Cantabrigensi. Nos reperimus in mss. quatuor collectionum 11, 20, 21 et 23, ad quas referri tres a Quesnello laudatos codices nihil ambigimus. Collectio 11, a qua caeterae collectiones hanc editionis formam videntur sumpsisse, praecipue consideranda est, cum antiquior sit Hincmari aetate, uti probavimus in praefat. ad epistolas num. 23. In uno tantum codice Veneto S.", + "candidate_score": 0.648524, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_47_49", + "bdc_text": "und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod . Marcian. 481 ) ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_6", + "psc_text": "praemissa, cui tituli totidem et non amplius in corpore ejus codicis respondent, epistolam ad Januarium requirit, epistolam vero ad Mauros, quae in Hadrianeis editionibus num. 49 recensetur, excludit. Hinc sane Cresconius, qui ex puro Dionysio suam collectionem digessit, nihil uspiam refert ex epistola ad Mauros, totam autem epistolam ad Januarium dedit tit. 61. Auctor vero collectionis Hispanicae, qui quaecumque in Dionysio reperit, cum iisdem quoque titulis Dionysianis in suum opus transtulit, habet quidem epistolam ad Januarium cum titulo et lectione Dionysii, epistolam vero ad Mauros, quoniam apud eum minime invenit, ex alia decurtata editione protulit, quae ab editione Dionysio posterius addita discrepat. Adde tandem quod epistola ad Januarium apud Dionysium non in fine epistolarum Leonis collocatur, sed in medio; est enim inter septem a Dionysio positas epistola quarta; epistola vero ad Mauros, cum addititia sit, in fine Hadrianeae collectionis, quae additamenta Dionysiana recepit, sita est. Idem accidisset epistolae ad Januarium,", + "candidate_score": 0.648359, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_55_57", + "bdc_text": "Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_471", + "psc_text": "88. Hinc nihil mirum si haec testimonia in documentis Graecis ante gesta Chalcedonensia laudatae epistolae subjecta fuerint, licet primum ejusdem epistolae exemplum iisdem caruerit: unde nec a nobis eidem subjicienda sunt. Cum vero apud Latinos nullum exemplum hactenus inventum sit in quo haec testimonia post epistolam ad Flavianum describantur, sed ea separatim edita et inserta occurrant in nonnullis antiquis Latinorum collectionibus, nimirum in collect. 5 Quesnelliana cap. 41, ubi ea descripta reperies tomo tertio, et in mss. collect. 3 cap. 82, nec non in codice Veronensi 38 cap. 37, satis probabile est solos Graecos, qui ea simul allata et allegata acceperant in Constantinopolitano conventu exemplaria scripsisse, in quibus ea epistola una cum testimoniis legeretur, ac exinde in Graecos codices ante gesta Chalcedonensia utraque simul traduxisse. Ex his autem apparet quam perperam P. Garnerius horum testimoniorum collectionem Theodoreto tribuerit, de quo tamen plura in observationibus ad notam ultimam Quesnelli. Inter testimonia", + "candidate_score": 0.647585, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61_63", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 )", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_633", + "psc_text": "455, ut in praefat. ad epistolas demonstravimus num. 34. Igitur hoc tempore exstitit apud Graecos Latinum hujus epistolae autographum, ex quo Graeca interpretatio manavit. Majus et antiquius germanitatis testimonium desiderari nequit, quod nulla lacuna, errore nullo, qui nunc in ea epistola appareant, vocari potest in dubium: secus alia documenta, quae cum erroribus vel lacunis ad nos pervenerunt, etsi aliunde essent certissima, repudiari vel in suspicionem vocari possent. 3. Dum vero ob tantam auctoritatem stet hanc epistolam 43 supposititiam non esse; quoad ea quae difficultatem afferunt, etsi non aeque certo definire, aliquid tamen non improbabiliter conjectari licebit. Antea vero praemittendum est, hactenus quidem praesumptum fuisse epistolam 43, uti Latine edita est ex Latina collectione Chalcedonensi, ipsum esse originale Latinum S. Leonis, quod vetus collector invenerit, suaeque collectioni inseruerit, ut in caeteris plerisque Leonis epistolis accidit, ac praesertim in epistola 44, cujus originale Latinum ab eodem repertum, Latinae collectioni insertum fuit: id", + "candidate_score": 0.646919, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_62_64", + "bdc_text": "Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_411", + "psc_text": "in S. Petri Chrysologi Vita, si non integram epistolam reperit in veteribus Ravennatensis Ecclesiae tabulis, certe aliquod vetustum exemplar hujusmodi collectionis Chalcedonensis prae oculis habuit. Cum vero haec exemplaria rariora fuerint, et non ita multa ex Leone proferant, ut in Isidoriana satis frequenti exhibentur; nihil mirum si posteriores Leoninarum epistolarum collectores hanc epistolam non integram, sed mutilam dedere, uti apud Isidorum ex Hispanica suam collectionem derivantem inventa fuit. Hic autem omittendum non est duos codices Vaticanos epistolarum Leonis a Vossio memoratos, quos hanc epistolam integram continere Quesnellus praesumpsit, eodem Vossio in notatione admonente mutilam exhibere; sunt enim codices posteriorum collectionum quae ex Isidoriana dimanant. 4. Unum dubitari potest, num haec epistola, quam in laudatis Latinae collectionis codicibus integram habemus, originalis sit, an e Graeca antiqua versione Latine reddita fuerit. In memorata praefatione satis manifeste probavimus, antiquum illum auctorem, qui priscae versioni concilii Chalcedonensis epistolas Latinorum in Graeca collectione contentas adjecit,", + "candidate_score": 0.646059, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_63_65", + "bdc_text": "\"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_962", + "psc_text": "IN EPISTOLAM SEQUENTEM. 1. Quesnellus praestantissimam epistolam seu relationem synodi Chalcedonensis ad S. Leonem Graece et Latine inter Leonis Opera primus inseruit, ut in editionibus Conciliorum exhibetur; nullo tamen codice vel Graeco vel Latino usus est. Nos Graecum textum, qui est originalis, cum duobus mss. Venetis S. Marci 164 et 555 recensuimus. Quoad Latinum vero, duplex hujus relationis Latina versio habetur. Quesnellus eam unam dedit quae primum vulgata a Crabbo, in caeteras Conciliorum editiones transivit. At alia exstat interpretatio vetustior, quippe quae paulo post ipsum Chalcedonense concilium exarata fuit, et ex qua Vigilius papa in Constituto testimonium allegavit. Hanc primus edidit Baluzius. In tribus tantum codicibus adhuc inventa est, nimirum in Parisiensi, in Vaticano Reginae Suecorum, et in alio Vat. 1322. Hic autem postremus codex, qui quondam fuit Veronensis Ecclesiae, eo praestantior est quod quamplures subscriptiones Patrum nobis conservavit, quae in ipso originali Graeco desiderantur. Nobis sane, qui hanc versionem", + "candidate_score": 0.645873, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_62_64", + "bdc_text": "Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_640", + "psc_text": "Ex his epistolam 43, quae collato Graeco textu tot capitibus discrepare cognoscitur ab epistola 44, aliam esse epistolam, nihil dubitandum est; ac proinde necessarium fuit, Graeci textus, qui originalis vicem gerit, Latinam interpretationem dare, non solum ut Graecae linguae minus peritis patefieret apertum discrimen, verum etiam ut haberetur Latine haec epistola, quae solum Graece prostat; Latinus enim textus, quem habemus, nec originalis, nec integra versio est, ut vidimus, et epistolam 44 potius quam epist. 43 in partem maximam exhibet. 6. Fatendum vero est, in Graeco textu praeter lacunam et errorem historicum, quorum initio meminimus, alia loca vel luxata et corrupta, vel certe obscura et implexa inveniri. At errorem historicum facili duarum litterarum mutatione emendari in Graeco textu, nullo autem modo in veteri interpretatione Latina, eumque antiquo librario potius quam Graeco interpreti tribuendum, annotatione 5 observabimus. Lacuna vero, quae primo capite evidens est, utrum ab interpretis, an vero ab amanuensis saltu", + "candidate_score": 0.645415, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_88_90", + "bdc_text": "notavimus tanquam in tabula ; Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 . quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_471", + "psc_text": "88. Hinc nihil mirum si haec testimonia in documentis Graecis ante gesta Chalcedonensia laudatae epistolae subjecta fuerint, licet primum ejusdem epistolae exemplum iisdem caruerit: unde nec a nobis eidem subjicienda sunt. Cum vero apud Latinos nullum exemplum hactenus inventum sit in quo haec testimonia post epistolam ad Flavianum describantur, sed ea separatim edita et inserta occurrant in nonnullis antiquis Latinorum collectionibus, nimirum in collect. 5 Quesnelliana cap. 41, ubi ea descripta reperies tomo tertio, et in mss. collect. 3 cap. 82, nec non in codice Veronensi 38 cap. 37, satis probabile est solos Graecos, qui ea simul allata et allegata acceperant in Constantinopolitano conventu exemplaria scripsisse, in quibus ea epistola una cum testimoniis legeretur, ac exinde in Graecos codices ante gesta Chalcedonensia utraque simul traduxisse. Ex his autem apparet quam perperam P. Garnerius horum testimoniorum collectionem Theodoreto tribuerit, de quo tamen plura in observationibus ad notam ultimam Quesnelli. Inter testimonia", + "candidate_score": 0.645394, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_88_90", + "bdc_text": "notavimus tanquam in tabula ; Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 . quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_171", + "psc_text": "hujus tertiae lectionis profecta sunt, editores, cum hanc formam incongruam deprehendissent, tam ob chronicam notam sitam ante tria capitula 6, 7 et 8, quam ob importunam repetitionem periodi Cum itaque de omnibus, nulla licet codicum auctoritate fulti, dederunt primo editionem Hadrianeam, excepta extrema periodo, Si quae vero aliae sunt causae, terminantes illis vocibus, qui consecrabantur, exciperet; mox subdiderunt ex decurtata editione tria capitula 6, 7 et 8, omittentes repetitionem periodi, Cum itaque de omnibus; ac tandem post verba octavi capitis rejecerunt periodum, Si vero aliae sunt causae, etc., atque chronicam notam, quibus epistolam conclusere. 5. Hinc autem nihil mirum si Quesnellus sollicitus de corrigendis ex fide codicum vulgatae S. Leonis editionis erroribus, hanc impressam editionem, quae nullis mss. nititur, repudiavit. Cum vero in ipsis codicibus tantam varietatem perspiceret, nec unum codicem nancisci potuisset, qui aptum omnia conciliandi modum suggereret; primam editionis rationem, quam in antiquioribus collectionibus, et mss. descriptam vidit,", + "candidate_score": 0.644836, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_63_65", + "bdc_text": "\"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_595", + "psc_text": "727, n. b) ad epist. 22, ubi similia exempla praeteriti temporis dore praesenti vel mox futura ab ipso Leone adhibita allegavimus. Duas autem epistolas eodem die ad eosdem dari a Leonis more alienum non est, ut ex exemplis in admonit. ad epist. 17 laudatis patet. 5. Unum monendum restat quoad Graecam hujus epistolae versionem, quae cum in editionibus Conciliorum puncta alicubi praeferat lacunas indicantia, de luxato exemplari Romanorum editorum initio dubitavimus. At Graecum textum conferentes cum ms. Vat. 1455, alterius originis ab eo quo Romani editores usi sunt, ac praeterea cum duobus codd. Venetis S. Marci 164 et 555 deprehendimus, nec puncta in illis esse, neque luxationem ullam, sed omnia distincte uno contextu describi; nec tamen quae in editionibus Graecis desunt, suppleri. Hinc antiquum Graecum interpretem ea quae desiderantur in Graeca versione consulto omisisse non improbabiliter conjicimus. Forte Julianus, qui Leonis epist. 93 ad synodum Nicaenam Graece interpretatus videtur, uti", + "candidate_score": 0.644474, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_17_19", + "bdc_text": "Resecui enim et abieci , quicquid inerat foedioris argumenti , quicquid inhonestum , turpe , obscoenum , nefandum , monstrosum aut quod ullo modo indecori quicquam cogitandi occasionem rudibus legentium animis ex-hiberet . Itaque alias epigrammata integra abolevi - vel quia nihil sani aut sacri , ut aiunt , Zusammensetzung aus Adagia , 1 , 8 , 37 nihil sacri es ( ASD II/2 258 , Nr. 737 ) , und Adagia , 1 , 8 , 38 nihil sanum ( ebd. , Nr. 738 ) ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_290", + "psc_text": "naturae: quoniam et ipsum mundum cum elementis suis non opus Dei boni, sed conditionem mali profitentur auctoris; atque ut haec mendaciorum suorum sacrilegia bonis titulis colorarent, omnia pene divina eloquia sensuum nefandorum immissione violarunt. CAP. XV. Scripturas veras adulterant, falsas inducunt. De qua re quinti decimi capituli sermo conqueritur, et praesumptionem diabolicam merito detestatur: quia et nos istud veracium testium relatione comperimus, et multos corruptissimos eorum codices, qui canonici titularentur, invenimus. Quomodo enim decipere simplices possent, nisi venenata pocula quodam melle praelinirent, ne usquequaque sentirentur insuavia, quae essent futura mortifera? Curandum ergo est, et sacerdotali diligentia maxime providendum, ut falsati codices, et a sincera veritate discordes, in nullo usu lectionis habeantur. Apocryphae autem scripturae, quae sub nominibus apostolorum multarum habent seminarium 707 falsitatum, non solum interdicendae, sed etiam penitus auferendae sunt, atque ignibus concremandae. Quamvis enim sint in illis quaedam quae videantur speciem habere pietatis, numquam tamen vacua sunt venenis,", + "candidate_score": 0.644278, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_62_64", + "bdc_text": "Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_635", + "psc_text": "enim in Graeca versione hujus epistolae ea non exigua lacuna sit, quam paulo ante indicavimus; si auctor Latinae collectionis Chalcedon. Latinum exemplum, quod insereret, nactus fuisset, ita in Latino ipsius epistolae textu suppleta legeretur memorata lacuna, sicuti ex Latino exemplo, quod invenit epistolae 33 ad Julianum, suppletae noscuntur lacunae quatuor quae in Graeca, ejusdem interpretatione deprehenduntur: licet ex his non perinde vitietur ipsius epistolae sensus, uti ex unica maxime laeditur sensus epistolae 43. Ideo igitur collector non supplevit in textu Latino versionis Graecae lacunam hujus epistolae, quia Latinum ipsius originale, vel exemplum nequaquam invenit. Adde quod si Latinum exemplum invenisset collector, non solum lacunam supplesset, sed errorem etiam historicae veritati contrarium exinde emendasset. Exemplar enim Latinum aeque mendosum ac mutilum ab eo fuisse inventum, sicuti mendosa ac mutila est Graeca versio, omnino incredibile est. De nota chronica, quae in Latino praefertur, dicemus paulo post. 4. Cum ergo Latino collectori defuerit", + "candidate_score": 0.643693, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_17_19", + "bdc_text": "Resecui enim et abieci , quicquid inerat foedioris argumenti , quicquid inhonestum , turpe , obscoenum , nefandum , monstrosum aut quod ullo modo indecori quicquam cogitandi occasionem rudibus legentium animis ex-hiberet . Itaque alias epigrammata integra abolevi - vel quia nihil sani aut sacri , ut aiunt , Zusammensetzung aus Adagia , 1 , 8 , 37 nihil sacri es ( ASD II/2 258 , Nr. 737 ) , und Adagia , 1 , 8 , 38 nihil sanum ( ebd. , Nr. 738 ) ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_291", + "psc_text": "codices, et a sincera veritate discordes, in nullo usu lectionis habeantur. Apocryphae autem scripturae, quae sub nominibus apostolorum multarum habent seminarium 707 falsitatum, non solum interdicendae, sed etiam penitus auferendae sunt, atque ignibus concremandae. Quamvis enim sint in illis quaedam quae videantur speciem habere pietatis, numquam tamen vacua sunt venenis, et per fabularum illecebras hoc latenter operantur, ut mirabilium narratione seductos laqueis cujuscumque erroris involvant. Unde si quis episcoporum, vel apocrypha haberi per domos non prohibuerit, vel sub canonicorum nomine eos codices in Ecclesia permiserit legi, qui Priscilliani adulterina sunt emendatione vitiati, haereticum se noverit judicandum: quoniam QUI ALIOS ab errore non revocat, seipsum errare demonstrat. CAP. XVI. De Dictinii scriptis. Postremo autem capitulo hoc prodidit justa querimonia, quod Dictinii tractatus quos secundum Priscilliani dogma conscripsit, a multis cum veneratione legerentur, cum, si aliquid memoriae Dictinii tribuendum putant, reparationem ejus magis debeant amare quam lapsum. Non ergo Dictinium, sed Priscillianum", + "candidate_score": 0.643643, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_62_64", + "bdc_text": "Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_638", + "psc_text": "Graeco manare dignoscitur; quod enim Graece εὐλαβέστατος scribitur, in antiqua versione concilii Chalcedonensis reverendissimus redditur. 5. Si vero Latinus textus ab auctore Latinae collectionis Chalcedonensis ita ex arbitrio confectus, Leoninus originalis nec est, nec haberi potest; jam tota disquisitio versari debet non circa Latinum textum, sed circa Graecum, qui ex originali in Orientem misso profectus, ubi deest originale Latinum, loco originalis habendus est. Graecum autem textum expendentibus palam fiet, non unum exordium epistolae differre ab exordio epistolae 44, sed totas litteras discrepare, adeo ut, licet similes sententiae plerumque concurrant in utrisque, in pluribus tamen quamvis minutioribus differant: quae non interpretationi diversae earumdem litterarum, sed Latinis originalibus dissimilibus tribuenda sunt. Nam aliae sententiae brevioribus verbis in Graeco epistolae 43 expositae, quae latius explicantur in epist. 44, nonnulla commata omittunt, quae interpres non praeterisset; aliae vero diversa etiam ratione proponuntur, ut, exempli gratia, est illud: Atque isti, quorum est causa gravior, vel", + "candidate_score": 0.64334, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_63_65", + "bdc_text": "\"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_411", + "psc_text": "in S. Petri Chrysologi Vita, si non integram epistolam reperit in veteribus Ravennatensis Ecclesiae tabulis, certe aliquod vetustum exemplar hujusmodi collectionis Chalcedonensis prae oculis habuit. Cum vero haec exemplaria rariora fuerint, et non ita multa ex Leone proferant, ut in Isidoriana satis frequenti exhibentur; nihil mirum si posteriores Leoninarum epistolarum collectores hanc epistolam non integram, sed mutilam dedere, uti apud Isidorum ex Hispanica suam collectionem derivantem inventa fuit. Hic autem omittendum non est duos codices Vaticanos epistolarum Leonis a Vossio memoratos, quos hanc epistolam integram continere Quesnellus praesumpsit, eodem Vossio in notatione admonente mutilam exhibere; sunt enim codices posteriorum collectionum quae ex Isidoriana dimanant. 4. Unum dubitari potest, num haec epistola, quam in laudatis Latinae collectionis codicibus integram habemus, originalis sit, an e Graeca antiqua versione Latine reddita fuerit. In memorata praefatione satis manifeste probavimus, antiquum illum auctorem, qui priscae versioni concilii Chalcedonensis epistolas Latinorum in Graeca collectione contentas adjecit,", + "candidate_score": 0.642958, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_82_84", + "bdc_text": "hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM . Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_468", + "psc_text": "sustulit observatio trium Graecorum exemplarium Chalcedonensium, quae memoravimus e bibliotheca Veneta S. Marci. Cum enim in his laudata ad Flavianum epistola, ut innuimus, bis proferatur, nimirum ante gesta, et in ipsis gestis; memorata testimonia Patrum non subjiciuntur epistolae gestis insertae, ut a Romanis edita sunt; sed describuntur post epistolam quae ante gesta exhibetur. Nec dubitamus quin in ipsis Graecis codicibus editorum Romanorum, qui praeferebant pariter hanc epistolam etiam ante gesta, ut liquet ex titulo ab iisdem proposito ante ipsa gesta cap. 7 (Tom. IV Concil. pag. 782), non dubitamus, inquam, quin eadem testimonia similiter legerentur post epistolam ante gesta descriptam. Solum, sicuti istam praetermittendam putarunt in documentis ante ipsa gesta, ne eamdem iterum in gestis repeterent; ita ea testimonia epistolae gestis insertae appendenda censuere: de quo cum non admonuissent lectores, difficultati a Baluzio inductae causam dedere. Cautius se gessit Rusticus diaconus, cum omissa hac epistola ante gesta, eo quod in", + "candidate_score": 0.642361, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_469", + "psc_text": "Solum, sicuti istam praetermittendam putarunt in documentis ante ipsa gesta, ne eamdem iterum in gestis repeterent; ita ea testimonia epistolae gestis insertae appendenda censuere: de quo cum non admonuissent lectores, difficultati a Baluzio inductae causam dedere. Cautius se gessit Rusticus diaconus, cum omissa hac epistola ante gesta, eo quod in gestis, inquit, inserta sit (Tom. IV Concil. pag. 1982) ; testimonia quoque eidem subjecta praetermisit citius quam epistolae gestis insertae subjiceret. Hinc autem factum est ut haec testimonia in Latinis codicibus collectionis Chalcedonensis, quae a Rustico prodeunt, ante gesta non inveniantur; in gestis vero absint, eo quod in iisdem locum non habeant. 9. Caeterum eadem testimonia, quae in Graecis codicibus leguntur post sequentem epistolam, auctorem habere S. Leonem, non minus quam illa quae post epist. 165 ad Leonem Augustum descripta dabuntur, nihil est dubitandum. Non solum enim eadem utrobique sunt, si exigua quaedam excipias; sed praeterea liquet ex epist. 71", + "candidate_score": 0.642209, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_468", + "psc_text": "sustulit observatio trium Graecorum exemplarium Chalcedonensium, quae memoravimus e bibliotheca Veneta S. Marci. Cum enim in his laudata ad Flavianum epistola, ut innuimus, bis proferatur, nimirum ante gesta, et in ipsis gestis; memorata testimonia Patrum non subjiciuntur epistolae gestis insertae, ut a Romanis edita sunt; sed describuntur post epistolam quae ante gesta exhibetur. Nec dubitamus quin in ipsis Graecis codicibus editorum Romanorum, qui praeferebant pariter hanc epistolam etiam ante gesta, ut liquet ex titulo ab iisdem proposito ante ipsa gesta cap. 7 (Tom. IV Concil. pag. 782), non dubitamus, inquam, quin eadem testimonia similiter legerentur post epistolam ante gesta descriptam. Solum, sicuti istam praetermittendam putarunt in documentis ante ipsa gesta, ne eamdem iterum in gestis repeterent; ita ea testimonia epistolae gestis insertae appendenda censuere: de quo cum non admonuissent lectores, difficultati a Baluzio inductae causam dedere. Cautius se gessit Rusticus diaconus, cum omissa hac epistola ante gesta, eo quod in", + "candidate_score": 0.641901, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_63_65", + "bdc_text": "\"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_462", + "psc_text": "quae peculiare Scripturarum et verborum studium exigebant, aliquid diligentiae ac subsidii contulisse; ex quo aliqui eas ab ipso dictatas crediderunt, et in Gallicani scriptoris gloriam apud Gallos vulgarunt. 6. Quantum porro intersit, ut tam celebris dogmatica epistola emendatissima, quoad fieri potest, edatur, cum per se satis intelligitur, tum vero demonstrant etiam luculentius illa trium episcoporum Galliae ad Leonem epist. 67, c. 2: Idcirco si dignanter admittitis, deprecamur ut opus et praesentibus et futuris temporibus profuturum (de hac epistola loquuntur), quod nos asservandi studio foliis mandare curavimus, sanctitas vestra percurrere, et si quid librarii errore defuerit, emendare dignetur. In hanc rem perficiendam codices triginta et amplius expendimus, et inter hos sex vetustissimos. qui millenariam aetatem attingunt. Cum haec epistola invenitur in omnibus collectionibus, quas in praefatione recensuimus, exceptis collect. 4, 6, 7, 14, 15 et 16, tum vero ad praecipuos cujusque collectionis mss. libros eamdem relegimus, inter quos vetustissimi sunt Vat.", + "candidate_score": 0.641775, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_2", + "bdc_text": "ac reliquis divinae et humanae sapientiae in tribus linguis professoribus Damit sind die vier Kollegen Gessners an der obersten , der vierten Klasse ( Lectorium ) der Großmünsterschule gemeint :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_502", + "psc_text": "σοφωτέροις μὲ εἴκειν; εἰς τὴν ἄνοιαν δὲ ταύτην ἐμπίπτουσιν, οἱ κατά τι μὲν ἐμπόδιον ἀσαφείας γνῶναι τὸ ἀληθὲς κωλυόμενοι, οὐκ ἐπὶ τὰς προφητικὰς δὲ φωνὰς, οὐκ ἐπὶ τάς τῶν ἀποστόλων γραφὰς, οὐκ ἐπὶ τὰς εὐαγγελικὰς αὐθεντίας, ἀλλ' ἐφ' ἑαυτοὺς ἀνατρέχοντες· καὶ διὰ τοῦτο διδάσκαλοι πλάνης ἀναδεικνύμενοι· ἐπειδὴ τῆς ἀληθείας μαθηταὶ μὴ γεγόνασι, ποίαν γὰρ ἀπὸ τῶν θείων βίβλων παιδείαν τῆς τε παλαιᾶς καὶ καινῆς διαθήκης προσέλαβεν, ὁς οὐδὲ αὐτοῦ τοῦ συμβόλου τῶν προοιμίων ἐδράξατο; καὶ ὅπερ ἀνὰ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην τῇ φωνῇ πάντων τῶν ἀναγεννωμένων προφέρεται, τοῦτο κατὰ νοῦν ἔτι τούτου τοῦ γέροντος οὐ λαμβάνεται. Ἀγνοῶν τοίνυν τί δέοι περὶ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ λόγου νοεῖν, καὶ τῶν θείων γραφῶν ἐν τῷ πλάτει πονεῖν οὐ βουλόμενος, ὅπως ἂν τοῦ φωτὸς τῆς ἐντεῦθεν γνώσεως ἄξιος γένηται, ἐκείνην γοῦν ὤφειλε τὴν κοινὴν. καὶ μὴ διαφωνοῦσαν ὁμολογίαν ἐν ἀκροάσει περιμερίμνῳ ποιήσασθαι, ἣν τῶν πιστῶν ἅπαν 806 τό πλῆθος ὁμολογεῖ, πιστεύειν ἑαυτὸ εἰς Θεὸν", + "candidate_score": 0.64177, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_57_59", + "bdc_text": "quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_635", + "psc_text": "enim in Graeca versione hujus epistolae ea non exigua lacuna sit, quam paulo ante indicavimus; si auctor Latinae collectionis Chalcedon. Latinum exemplum, quod insereret, nactus fuisset, ita in Latino ipsius epistolae textu suppleta legeretur memorata lacuna, sicuti ex Latino exemplo, quod invenit epistolae 33 ad Julianum, suppletae noscuntur lacunae quatuor quae in Graeca, ejusdem interpretatione deprehenduntur: licet ex his non perinde vitietur ipsius epistolae sensus, uti ex unica maxime laeditur sensus epistolae 43. Ideo igitur collector non supplevit in textu Latino versionis Graecae lacunam hujus epistolae, quia Latinum ipsius originale, vel exemplum nequaquam invenit. Adde quod si Latinum exemplum invenisset collector, non solum lacunam supplesset, sed errorem etiam historicae veritati contrarium exinde emendasset. Exemplar enim Latinum aeque mendosum ac mutilum ab eo fuisse inventum, sicuti mendosa ac mutila est Graeca versio, omnino incredibile est. De nota chronica, quae in Latino praefertur, dicemus paulo post. 4. Cum ergo Latino collectori defuerit", + "candidate_score": 0.641447, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_57_59", + "bdc_text": "quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_640", + "psc_text": "Ex his epistolam 43, quae collato Graeco textu tot capitibus discrepare cognoscitur ab epistola 44, aliam esse epistolam, nihil dubitandum est; ac proinde necessarium fuit, Graeci textus, qui originalis vicem gerit, Latinam interpretationem dare, non solum ut Graecae linguae minus peritis patefieret apertum discrimen, verum etiam ut haberetur Latine haec epistola, quae solum Graece prostat; Latinus enim textus, quem habemus, nec originalis, nec integra versio est, ut vidimus, et epistolam 44 potius quam epist. 43 in partem maximam exhibet. 6. Fatendum vero est, in Graeco textu praeter lacunam et errorem historicum, quorum initio meminimus, alia loca vel luxata et corrupta, vel certe obscura et implexa inveniri. At errorem historicum facili duarum litterarum mutatione emendari in Graeco textu, nullo autem modo in veteri interpretatione Latina, eumque antiquo librario potius quam Graeco interpreti tribuendum, annotatione 5 observabimus. Lacuna vero, quae primo capite evidens est, utrum ab interpretis, an vero ab amanuensis saltu", + "candidate_score": 0.641055, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_62_64", + "bdc_text": "Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_634", + "psc_text": "hactenus quidem praesumptum fuisse epistolam 43, uti Latine edita est ex Latina collectione Chalcedonensi, ipsum esse originale Latinum S. Leonis, quod vetus collector invenerit, suaeque collectioni inseruerit, ut in caeteris plerisque Leonis epistolis accidit, ac praesertim in epistola 44, cujus originale Latinum ab eodem repertum, Latinae collectioni insertum fuit: id quod confirmare posse videtur chronica nota huic epistolae Latinae aposita, quae cum in Graeca versione ex more Graeci interpretis omissa fuerit, ex invento originali Latino derivari videtur. At hanc praesumptionem esse falsam, et Latinum textum, quem habemus epistolae 43, non esse originale, nec originalis Latini exemplum, satis manifeste deteximus. Cum enim in Graeca versione hujus epistolae ea non exigua lacuna sit, quam paulo ante indicavimus; si auctor Latinae collectionis Chalcedon. Latinum exemplum, quod insereret, nactus fuisset, ita in Latino ipsius epistolae textu suppleta legeretur memorata lacuna, sicuti ex Latino exemplo, quod invenit epistolae 33 ad Julianum, suppletae noscuntur lacunae quatuor", + "candidate_score": 0.640624, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_171", + "psc_text": "hujus tertiae lectionis profecta sunt, editores, cum hanc formam incongruam deprehendissent, tam ob chronicam notam sitam ante tria capitula 6, 7 et 8, quam ob importunam repetitionem periodi Cum itaque de omnibus, nulla licet codicum auctoritate fulti, dederunt primo editionem Hadrianeam, excepta extrema periodo, Si quae vero aliae sunt causae, terminantes illis vocibus, qui consecrabantur, exciperet; mox subdiderunt ex decurtata editione tria capitula 6, 7 et 8, omittentes repetitionem periodi, Cum itaque de omnibus; ac tandem post verba octavi capitis rejecerunt periodum, Si vero aliae sunt causae, etc., atque chronicam notam, quibus epistolam conclusere. 5. Hinc autem nihil mirum si Quesnellus sollicitus de corrigendis ex fide codicum vulgatae S. Leonis editionis erroribus, hanc impressam editionem, quae nullis mss. nititur, repudiavit. Cum vero in ipsis codicibus tantam varietatem perspiceret, nec unum codicem nancisci potuisset, qui aptum omnia conciliandi modum suggereret; primam editionis rationem, quam in antiquioribus collectionibus, et mss. descriptam vidit,", + "candidate_score": 0.640521, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_57_59", + "bdc_text": "quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_191", + "psc_text": "Id autem suspicionem nobis vehementissimam injicit duplex hujus epistolae exemplar inter ipsius Leonis scripta inventum fuisse, ex quo tantum discrimen prodierit. Amanuensium enim oscitantiae vel arbitrio tribui quidem possunt unius vel alterius vocis variantes, cum praesertim sensum aut stylum vitiant. Sed tanta verborum ac sententiarum varietas, quae etsi pluribus quandoque verbis producta, ejusdem tamen auctoris stylum ubique refert (si praesertim non in omnibus, nec in multis, sed in uno vel altero tantum opusculo deprehendatur), non amanuensibus, sed ipsi auctori tribuenda videtur, qui idem opus prima manu scriptum, secundis curis alicubi emendaturus, vel etiam aucturus, diversis verbis ac sententiis inductis iterum scripserit. 14. P. Coustantius discrimen illud, quod memoravimus in Gelasii epistola ad Dardanos, quae in aliis codicibus brevior, in aliis prolixior est, ex eo pendere credidit, quod eadem illa epistola sub duplici forma ab ipsomet Gelasio prodierit; idemque postea Hormisdae et Gregorio, antea vero Leoni nostro evenisse opinatus est. Lege", + "candidate_score": 0.640172, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_57_59", + "bdc_text": "quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes :", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_468", + "psc_text": "sustulit observatio trium Graecorum exemplarium Chalcedonensium, quae memoravimus e bibliotheca Veneta S. Marci. Cum enim in his laudata ad Flavianum epistola, ut innuimus, bis proferatur, nimirum ante gesta, et in ipsis gestis; memorata testimonia Patrum non subjiciuntur epistolae gestis insertae, ut a Romanis edita sunt; sed describuntur post epistolam quae ante gesta exhibetur. Nec dubitamus quin in ipsis Graecis codicibus editorum Romanorum, qui praeferebant pariter hanc epistolam etiam ante gesta, ut liquet ex titulo ab iisdem proposito ante ipsa gesta cap. 7 (Tom. IV Concil. pag. 782), non dubitamus, inquam, quin eadem testimonia similiter legerentur post epistolam ante gesta descriptam. Solum, sicuti istam praetermittendam putarunt in documentis ante ipsa gesta, ne eamdem iterum in gestis repeterent; ita ea testimonia epistolae gestis insertae appendenda censuere: de quo cum non admonuissent lectores, difficultati a Baluzio inductae causam dedere. Cautius se gessit Rusticus diaconus, cum omissa hac epistola ante gesta, eo quod in", + "candidate_score": 0.639819, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_63_65", + "bdc_text": "\"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_471", + "psc_text": "88. Hinc nihil mirum si haec testimonia in documentis Graecis ante gesta Chalcedonensia laudatae epistolae subjecta fuerint, licet primum ejusdem epistolae exemplum iisdem caruerit: unde nec a nobis eidem subjicienda sunt. Cum vero apud Latinos nullum exemplum hactenus inventum sit in quo haec testimonia post epistolam ad Flavianum describantur, sed ea separatim edita et inserta occurrant in nonnullis antiquis Latinorum collectionibus, nimirum in collect. 5 Quesnelliana cap. 41, ubi ea descripta reperies tomo tertio, et in mss. collect. 3 cap. 82, nec non in codice Veronensi 38 cap. 37, satis probabile est solos Graecos, qui ea simul allata et allegata acceperant in Constantinopolitano conventu exemplaria scripsisse, in quibus ea epistola una cum testimoniis legeretur, ac exinde in Graecos codices ante gesta Chalcedonensia utraque simul traduxisse. Ex his autem apparet quam perperam P. Garnerius horum testimoniorum collectionem Theodoreto tribuerit, de quo tamen plura in observationibus ad notam ultimam Quesnelli. Inter testimonia", + "candidate_score": 0.639696, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_82_84", + "bdc_text": "hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM . Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_469", + "psc_text": "Solum, sicuti istam praetermittendam putarunt in documentis ante ipsa gesta, ne eamdem iterum in gestis repeterent; ita ea testimonia epistolae gestis insertae appendenda censuere: de quo cum non admonuissent lectores, difficultati a Baluzio inductae causam dedere. Cautius se gessit Rusticus diaconus, cum omissa hac epistola ante gesta, eo quod in gestis, inquit, inserta sit (Tom. IV Concil. pag. 1982) ; testimonia quoque eidem subjecta praetermisit citius quam epistolae gestis insertae subjiceret. Hinc autem factum est ut haec testimonia in Latinis codicibus collectionis Chalcedonensis, quae a Rustico prodeunt, ante gesta non inveniantur; in gestis vero absint, eo quod in iisdem locum non habeant. 9. Caeterum eadem testimonia, quae in Graecis codicibus leguntur post sequentem epistolam, auctorem habere S. Leonem, non minus quam illa quae post epist. 165 ad Leonem Augustum descripta dabuntur, nihil est dubitandum. Non solum enim eadem utrobique sunt, si exigua quaedam excipias; sed praeterea liquet ex epist. 71", + "candidate_score": 0.639667, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_63_65", + "bdc_text": "\"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_632", + "psc_text": "Dioscori mentionem praecessisse innuunt, uti praecedit in epist. 44, quae tamen mentio non apparet in epist. 43. Quapropter haec epistola veluti spuria nonnullis repudianda visa est, inter quos legendus Tillemontius not. 31 in Leonis vitam. 2. Nos vero ne de suppositione ac falsitate hujus epistolae suspicemur, Graecae collectionis Chalcedonensis, in qua non minus haec epistola describitur, quam epistola 44, auctoritas cogit. Etsi enim eamdem epistolam satis vindicare possit Chalcedonensis collectio Latina, quae ante medium VI saeculum lucubrata hanc epistolam exhibet, multo tamen evidentius omnem suspicionem amovere debet Graeca collectio, quippe quae ipso Leone vivente compacta fuit inter an. 453 et 455, ut in praefat. ad epistolas demonstravimus num. 34. Igitur hoc tempore exstitit apud Graecos Latinum hujus epistolae autographum, ex quo Graeca interpretatio manavit. Majus et antiquius germanitatis testimonium desiderari nequit, quod nulla lacuna, errore nullo, qui nunc in ea epistola appareant, vocari potest in dubium: secus alia documenta, quae", + "candidate_score": 0.639497, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_40", + "bdc_text": "Verum huius instituti mei rationes copiosius in dialogis ad hoc ipsum conscriptis et appendicis vice Martiali adiectis explicanturAm Ende von Gessners Edition ( S. 354-426 )", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_169", + "psc_text": "4. Tertia editionis forma ex utraque anteriori conflata, quam editionem mixtam nuncupabimus, aliter in mss., aliter in editis invenitur. In codicibus enim quos vidimus, omissis capitibus 6, 7, 8, et dimidio noni, tota Hadrianea editio primum exhibetur, fere cum chronica notatione Dat. IV idus Augusti. Dein subjiciuntur velut appendix memorata capitula omissa et sumpta ex prima decurtata editione usque ad ejus finem, ita ut repetantur illa: Cum itaque omnibus, etc., quae in editione decurtata epistolam claudunt, in Hadrianea autem suo loco capite nono inserta fuerant. Hanc lectionem Quesnelllus reperit in duobus mss. Thuaneis, et uno Cantabrigensi. Nos reperimus in mss. quatuor collectionum 11, 20, 21 et 23, ad quas referri tres a Quesnello laudatos codices nihil ambigimus. Collectio 11, a qua caeterae collectiones hanc editionis formam videntur sumpsisse, praecipue consideranda est, cum antiquior sit Hincmari aetate, uti probavimus in praefat. ad epistolas num. 23. In uno tantum codice Veneto S.", + "candidate_score": 0.635419, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_23_25", + "bdc_text": "Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret . Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_640", + "psc_text": "Ex his epistolam 43, quae collato Graeco textu tot capitibus discrepare cognoscitur ab epistola 44, aliam esse epistolam, nihil dubitandum est; ac proinde necessarium fuit, Graeci textus, qui originalis vicem gerit, Latinam interpretationem dare, non solum ut Graecae linguae minus peritis patefieret apertum discrimen, verum etiam ut haberetur Latine haec epistola, quae solum Graece prostat; Latinus enim textus, quem habemus, nec originalis, nec integra versio est, ut vidimus, et epistolam 44 potius quam epist. 43 in partem maximam exhibet. 6. Fatendum vero est, in Graeco textu praeter lacunam et errorem historicum, quorum initio meminimus, alia loca vel luxata et corrupta, vel certe obscura et implexa inveniri. At errorem historicum facili duarum litterarum mutatione emendari in Graeco textu, nullo autem modo in veteri interpretatione Latina, eumque antiquo librario potius quam Graeco interpreti tribuendum, annotatione 5 observabimus. Lacuna vero, quae primo capite evidens est, utrum ab interpretis, an vero ab amanuensis saltu", + "candidate_score": 0.635088, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_632", + "psc_text": "Dioscori mentionem praecessisse innuunt, uti praecedit in epist. 44, quae tamen mentio non apparet in epist. 43. Quapropter haec epistola veluti spuria nonnullis repudianda visa est, inter quos legendus Tillemontius not. 31 in Leonis vitam. 2. Nos vero ne de suppositione ac falsitate hujus epistolae suspicemur, Graecae collectionis Chalcedonensis, in qua non minus haec epistola describitur, quam epistola 44, auctoritas cogit. Etsi enim eamdem epistolam satis vindicare possit Chalcedonensis collectio Latina, quae ante medium VI saeculum lucubrata hanc epistolam exhibet, multo tamen evidentius omnem suspicionem amovere debet Graeca collectio, quippe quae ipso Leone vivente compacta fuit inter an. 453 et 455, ut in praefat. ad epistolas demonstravimus num. 34. Igitur hoc tempore exstitit apud Graecos Latinum hujus epistolae autographum, ex quo Graeca interpretatio manavit. Majus et antiquius germanitatis testimonium desiderari nequit, quod nulla lacuna, errore nullo, qui nunc in ea epistola appareant, vocari potest in dubium: secus alia documenta, quae", + "candidate_score": 0.633823, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_163", + "psc_text": "contulerunt Aeti P. K. A. Unde inlustris et praeclara magnificentia tua praesentis edictalis legis auctoritate faciet, quae sunt superius statuta servari, decem librarum auri multa protinus exigenda ab unoquoque judice qui passus fuerit praecepta nostra violari. Et manu divina: Divinitas te servet per multos annos, parens karissime, Dat. VIII id. Jul. Romae Valentiniano A. VI et Nomo v. c. coss. ADMONITIO IN EPISTOLAM SEQUENTEM. 1 Cum triplex insignis varietas, qua sequens epistola reperiri solet in mss. codicibus, et exinde triplici ratione seu forma in editis prodiit, plurimum difficultatis injicit; tum vero Quesnelli disputatio notis et observationibus ejus inserta, qua unam rationem retinere ac defendere, alias vero duas repudiare, et magnam epistolae partem veluti additamentum ab aliquo impostore confictum rejicere studuit, ita difficultatem adauget, ut sine ullo novo codice, qui rem omnem probe conciliet, certum aliquid statuere et edere impossibile videatur. 2. Prima epistolae ratio a Merlino edita atque Sichardo, et", + "candidate_score": 0.633701, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_464", + "psc_text": "erit, memorabimus. Inter Lectionaria relegimus antiquissimum Vat. 3836. Addendi sunt praeterea duo alii codices millenarii, Veronensis 8, in quo haec epistola Leonis post epistolas canonicas describitur, et alius Veronen. 58, qui hanc epistolam ante quaedam documenta synodi Chalcedonensis repraesentat. Cum primam hujus epistolae editionem citabimus, intelligimus primam editionem Sermonum S. Leonis, cui haec epistola inserta est ante sermones de Nativitate ex ms. codice collectionis tertiae eorumdem Sermonum. Accedent tandem praeter codices Quesnelli alii quatuor a Baluzio adhibiti, nimirum Colbertinus 2574, Parisien., Divionen. et Corbeiensis, quorum tres postremi collectionem 17 Chalcedonensem continent. 7. Antiquissimam Graecam versionem, quae lecta et inserta fuit act. 2 synodi Chalcedonensis, primus edidit Joannes Leunclavius ex bibliotheca Sambuci Basileae an. 1578, postea ex aliis mss. Gerardus Vossius praepositus Tungrensis in calce Operum S. Gregorii Thaumaturgi an. 1604; dein vero Romani Conciliorum editores an. 1608, et a Romanis alii posteriores Conciliorum collectores. Graecum textum exegimus ad perantiquum ms.", + "candidate_score": 0.632782, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_21_23", + "bdc_text": "Et ne iis quidem peperci , quę etiam leviter lasciva videri poterant , ut puerorum ratio accuratissima haberetur . Nec parum sane laboris atque temporis in hoc negotio mihi absumptum est . Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_293", + "psc_text": "Ideo enim ad Ecclesiam catholicam cum tanta cordis diversitate conveniunt, ut et quos possunt suos faciant, et legum severitatem, dum se nostros mentiuntur, 708 effugiant. Faciunt hoc Priscillianistae, faciunt Manichaei, quorum cum istis tam foederata sunt corda, ut solis nominibus discreti, sacrilegiis autem suis inveniantur uniti: quia etsi vetus Testamentum, quod isti se suscipere simulant, Manichaei refutant, ad unum tamen finem utrorumque tendit intentio, cum quod illi abdicando impugnant, isti recipiendo corrumpunt. In exsecrabilibus autem mysteriis eorum, quae quanto immundiora sunt, tanto diligentius occuluntur, unum prorsus nefas est, una est obscenitas et similis turpitudo. Quam etsi eloqui erubescimus, sollicitissimis tamen inquisitionibus indagatam, et Manichaeorum, qui comprehensi fuerant, confessione detectam, ad publicam fecimus pervenire notitiam: ne ullo modo posset dubium videri quod in judicio nostro, cui non solum frequentissima praesentia sacerdotum, sed etiam illustrium virorum dignitas, et pars quaedam senatus ac plebis interfuit ipsorum qui omne facinus perpetrarant ore reseratum est;", + "candidate_score": 0.632757, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_81_83", + "bdc_text": "Ad lectorem a 2 . hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_52", + "psc_text": "Si enim de praeteritis litteris et de re olim insinuata loqueretur, vi verbi duximus commonendam, omnis rectae syntaxeos ratio posset et haberet exigeret. Id autem si evidens judicetur, epistolam primam ad Januarium traditam non fuisse consequens fit. Ita enim Leo indicat se duxisse eum nunc monere, ac si antea de eadem re numquam monuerit. Igitur epistola prima, in qua eadem monitio fusius ingeritur, non ad Januarium, sed ad aliquem ejus praedecessorem tradita dici debet. 25. Ex his porro tempus duarum sequentium epistolarum elicitur, et cur ab his initium duxerimus, manifestum fiet. Annus 444, cui has epistolas auctoritate libri de Promissionibus adjudicavit Quesnellus, explicato eodem testimonio et auctoritate Photii satis revincitur. Multo autem magis repellitur opinio Antelmii, qui easdem epistolas attribuit anno 447. Non leve in speciem videri potest illud cui potissimum insistit Antelmius epist. 1 num. 11 pag. 7, nimirum in epistola ad Aquileiensem episcopum, c. 1 mentionem fieri decretorum", + "candidate_score": 0.632459, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_81_83", + "bdc_text": "Ad lectorem a 2 . hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_469", + "psc_text": "Solum, sicuti istam praetermittendam putarunt in documentis ante ipsa gesta, ne eamdem iterum in gestis repeterent; ita ea testimonia epistolae gestis insertae appendenda censuere: de quo cum non admonuissent lectores, difficultati a Baluzio inductae causam dedere. Cautius se gessit Rusticus diaconus, cum omissa hac epistola ante gesta, eo quod in gestis, inquit, inserta sit (Tom. IV Concil. pag. 1982) ; testimonia quoque eidem subjecta praetermisit citius quam epistolae gestis insertae subjiceret. Hinc autem factum est ut haec testimonia in Latinis codicibus collectionis Chalcedonensis, quae a Rustico prodeunt, ante gesta non inveniantur; in gestis vero absint, eo quod in iisdem locum non habeant. 9. Caeterum eadem testimonia, quae in Graecis codicibus leguntur post sequentem epistolam, auctorem habere S. Leonem, non minus quam illa quae post epist. 165 ad Leonem Augustum descripta dabuntur, nihil est dubitandum. Non solum enim eadem utrobique sunt, si exigua quaedam excipias; sed praeterea liquet ex epist. 71", + "candidate_score": 0.632156, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_169", + "psc_text": "4. Tertia editionis forma ex utraque anteriori conflata, quam editionem mixtam nuncupabimus, aliter in mss., aliter in editis invenitur. In codicibus enim quos vidimus, omissis capitibus 6, 7, 8, et dimidio noni, tota Hadrianea editio primum exhibetur, fere cum chronica notatione Dat. IV idus Augusti. Dein subjiciuntur velut appendix memorata capitula omissa et sumpta ex prima decurtata editione usque ad ejus finem, ita ut repetantur illa: Cum itaque omnibus, etc., quae in editione decurtata epistolam claudunt, in Hadrianea autem suo loco capite nono inserta fuerant. Hanc lectionem Quesnelllus reperit in duobus mss. Thuaneis, et uno Cantabrigensi. Nos reperimus in mss. quatuor collectionum 11, 20, 21 et 23, ad quas referri tres a Quesnello laudatos codices nihil ambigimus. Collectio 11, a qua caeterae collectiones hanc editionis formam videntur sumpsisse, praecipue consideranda est, cum antiquior sit Hincmari aetate, uti probavimus in praefat. ad epistolas num. 23. In uno tantum codice Veneto S.", + "candidate_score": 0.631839, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_40", + "bdc_text": "Verum huius instituti mei rationes copiosius in dialogis ad hoc ipsum conscriptis et appendicis vice Martiali adiectis explicanturAm Ende von Gessners Edition ( S. 354-426 )", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_171", + "psc_text": "hujus tertiae lectionis profecta sunt, editores, cum hanc formam incongruam deprehendissent, tam ob chronicam notam sitam ante tria capitula 6, 7 et 8, quam ob importunam repetitionem periodi Cum itaque de omnibus, nulla licet codicum auctoritate fulti, dederunt primo editionem Hadrianeam, excepta extrema periodo, Si quae vero aliae sunt causae, terminantes illis vocibus, qui consecrabantur, exciperet; mox subdiderunt ex decurtata editione tria capitula 6, 7 et 8, omittentes repetitionem periodi, Cum itaque de omnibus; ac tandem post verba octavi capitis rejecerunt periodum, Si vero aliae sunt causae, etc., atque chronicam notam, quibus epistolam conclusere. 5. Hinc autem nihil mirum si Quesnellus sollicitus de corrigendis ex fide codicum vulgatae S. Leonis editionis erroribus, hanc impressam editionem, quae nullis mss. nititur, repudiavit. Cum vero in ipsis codicibus tantam varietatem perspiceret, nec unum codicem nancisci potuisset, qui aptum omnia conciliandi modum suggereret; primam editionis rationem, quam in antiquioribus collectionibus, et mss. descriptam vidit,", + "candidate_score": 0.631738, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53_55", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_415", + "psc_text": "principiorum scrutator, quod ad opus illius De Principiis refertur; in Graeco autem nomen principiorum reddendum τῶν ἀρχῶν, redditum fuit τῶν παλαιῶν antiquorum, quod interpretem Chrysologi mentem minus assecutum ostendit. E contra insecundo capite etsi Graeca versio alicubi difficultatem injicit; planior tamen est multo quam textus Latinus, adeo ut hic e Graeco perperam scripto vel lecto redditus appareat; ac ex Graeco nonnumquam explicandus sit, ut in annotationibus observabitur: quod profecto non originalis Latini, sed interpretationis indicium est. 5. Hoc quidem secundum caput, quo Eutychetis epistolae directe respondetur, potissimum est; ita ut Chrysologum Eutychi de Flaviani judicio querimoniam moventi, et ejusdem subsidium imploranti, solo priori capite generalia continente, quod et omni finali formula caret, respondisse incredibile sit. Probabile vero nobis est prioris capitis studiosius elaborati manuscriptum exemplar apud Chrysologum superfuisse, quemadmodum iis accidit quae diligentiori cura scribimus; ex hoc autem exemplo alia subinde fuisse transcripta, quae in manus Latini interpretis concilii Chalcedonensis,", + "candidate_score": 0.631488, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_23_25", + "bdc_text": "Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret . Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_469", + "psc_text": "Solum, sicuti istam praetermittendam putarunt in documentis ante ipsa gesta, ne eamdem iterum in gestis repeterent; ita ea testimonia epistolae gestis insertae appendenda censuere: de quo cum non admonuissent lectores, difficultati a Baluzio inductae causam dedere. Cautius se gessit Rusticus diaconus, cum omissa hac epistola ante gesta, eo quod in gestis, inquit, inserta sit (Tom. IV Concil. pag. 1982) ; testimonia quoque eidem subjecta praetermisit citius quam epistolae gestis insertae subjiceret. Hinc autem factum est ut haec testimonia in Latinis codicibus collectionis Chalcedonensis, quae a Rustico prodeunt, ante gesta non inveniantur; in gestis vero absint, eo quod in iisdem locum non habeant. 9. Caeterum eadem testimonia, quae in Graecis codicibus leguntur post sequentem epistolam, auctorem habere S. Leonem, non minus quam illa quae post epist. 165 ad Leonem Augustum descripta dabuntur, nihil est dubitandum. Non solum enim eadem utrobique sunt, si exigua quaedam excipias; sed praeterea liquet ex epist. 71", + "candidate_score": 0.630302, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1572", + "psc_text": "episcopi, et in episcopalis sedis nomine variat. Nam exemplaria Vat. Hisp. et Isid. cum mss. collect. 12, 20, 21, 22 et 23, Leonem Ravennatem, vel Ravennensem, aut Ravennatensem episcopum praeferunt. Codices vero collect. 11 et 24 cum exemplaribus Merlini atque Sichardi, Neonem, Neonium, vel Neoniam, itidem Ravennatem exhibent. Tres codices a Quesnello allegati not. 1, in quibus Neonae, vel Neoniae legitur, ad collectionem 24 pertinere cognovimus. Isidori autem editio ab eodem laudata Merlini exemplum innuit, quod in hac epistola, ut et in nonnullis aliis, accedit ad lectiones collectionis 24. Cum porro codices hactenus cogniti istis essent similes, qui in Ravennati sede conveniunt, de solo nomine episcopi dubitari potuit. Nos vero duos Vindebonenses vetustos libros invenimus, in quibus Leonis quidem nomen retinetur, at episcopalis sedes maxime discrepat. Nam exemplum Vindebonense, quod puriorem Hispanicam collectionem continere alibi diximus, ad Leonem Arbonensem in titulo prodit, et in inscriptione, Leo Leoni episcopo Arbonensi salutem.", + "candidate_score": 0.630237, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_83_85", + "bdc_text": "Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM . Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a . eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1334", + "psc_text": "defensor. Quamvis enim nulli sacerdotum liceat nescire quod praedicat, inexcusabilior tamen est omnibus imperitis quilibet Jerosolymis habitans Christianus, qui ad cognoscendam virtutem Evangelii, non solum paginarum eloquiis, sed ipsorum locorum testimoniis eruditur. Et quod alibi non licet non credi, ibi non potest non videri. Quid laborat intellectus, ubi est magister aspectus? Et cur lecta vel audita sunt dubia, ubi se et visui et tactui tota humanae salutis ingerunt sacramenta? Quasi ad singulos quosque cunctantes Dominus adhuc voce corporea utatur, et dicat: Quid turbati estis, et quare cogitationes ascendunt in corda vestra? Videte manus meas et pedes meos, quia ipse ego sum. Palpate et videte quia spiritus ossa et carnem non habet, sicut me videtis habere (Luc. XXIV, 38, 39) . 1289 CAP. II. Utere igitur, frater charissime, invictissimis catholicae fidei documentis, et evangelistarum praedicationem sanctorum locorum in quibus degis testificatione defende. Apud te est Bethleem, in qua salutifer Davidicae Virginis", + "candidate_score": 0.629364, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_462", + "psc_text": "quae peculiare Scripturarum et verborum studium exigebant, aliquid diligentiae ac subsidii contulisse; ex quo aliqui eas ab ipso dictatas crediderunt, et in Gallicani scriptoris gloriam apud Gallos vulgarunt. 6. Quantum porro intersit, ut tam celebris dogmatica epistola emendatissima, quoad fieri potest, edatur, cum per se satis intelligitur, tum vero demonstrant etiam luculentius illa trium episcoporum Galliae ad Leonem epist. 67, c. 2: Idcirco si dignanter admittitis, deprecamur ut opus et praesentibus et futuris temporibus profuturum (de hac epistola loquuntur), quod nos asservandi studio foliis mandare curavimus, sanctitas vestra percurrere, et si quid librarii errore defuerit, emendare dignetur. In hanc rem perficiendam codices triginta et amplius expendimus, et inter hos sex vetustissimos. qui millenariam aetatem attingunt. Cum haec epistola invenitur in omnibus collectionibus, quas in praefatione recensuimus, exceptis collect. 4, 6, 7, 14, 15 et 16, tum vero ad praecipuos cujusque collectionis mss. libros eamdem relegimus, inter quos vetustissimi sunt Vat.", + "candidate_score": 0.628604, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_23_25", + "bdc_text": "Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret . Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_965", + "psc_text": "1323, 4166 et 5405, quos Romani editores potuerunt expendere, nullum purum Rustici invenimus. Solus autem Chigianus 483 purus et integer est, qui tamen post editionem Romanam Alexandro VII pontifice indeptus fuit. In ipsa vero Rustici versione emendanda Baluzius duobus mss. Rustici usus est, Corbeiensi et Divionensi. Tria alia exemplaria nos adhibuimus, Chigianum laudatum, Vat. 1323, et antiquissimum Veronensis capituli signatum num. 57. Hanc interpretationem uti Graeco magis cohaerentem e regione Graeci originalis dabimus: dein antiquiorem cum subscriptionibus subjiciemus. 3. Hic vero praemonendum est editores Romanos et ex iisdem Quesnellum interpretationi Rustici affixisse in margine nonnullas lectiones ex Graeco accuratius redditas, quae a nobis in annotationibus non omittentur; ac praeterea alias lectiones nonnumquam adjecisse, quas cum ex antiquiori versione codicis Vaticani 1322 sumptas deprehenderimus, praetermittendas credidimus: satis enim ex ipsa antiqua versione, quae subjicietur, elici poterunt. 4. Quoad tempus hujus relationis, quod in omnibus et Graecis et Latinis codicibus deest, pauca.", + "candidate_score": 0.628414, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_468", + "psc_text": "sustulit observatio trium Graecorum exemplarium Chalcedonensium, quae memoravimus e bibliotheca Veneta S. Marci. Cum enim in his laudata ad Flavianum epistola, ut innuimus, bis proferatur, nimirum ante gesta, et in ipsis gestis; memorata testimonia Patrum non subjiciuntur epistolae gestis insertae, ut a Romanis edita sunt; sed describuntur post epistolam quae ante gesta exhibetur. Nec dubitamus quin in ipsis Graecis codicibus editorum Romanorum, qui praeferebant pariter hanc epistolam etiam ante gesta, ut liquet ex titulo ab iisdem proposito ante ipsa gesta cap. 7 (Tom. IV Concil. pag. 782), non dubitamus, inquam, quin eadem testimonia similiter legerentur post epistolam ante gesta descriptam. Solum, sicuti istam praetermittendam putarunt in documentis ante ipsa gesta, ne eamdem iterum in gestis repeterent; ita ea testimonia epistolae gestis insertae appendenda censuere: de quo cum non admonuissent lectores, difficultati a Baluzio inductae causam dedere. Cautius se gessit Rusticus diaconus, cum omissa hac epistola ante gesta, eo quod in", + "candidate_score": 0.627107, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_172", + "psc_text": "Quesnellus sollicitus de corrigendis ex fide codicum vulgatae S. Leonis editionis erroribus, hanc impressam editionem, quae nullis mss. nititur, repudiavit. Cum vero in ipsis codicibus tantam varietatem perspiceret, nec unum codicem nancisci potuisset, qui aptum omnia conciliandi modum suggereret; primam editionis rationem, quam in antiquioribus collectionibus, et mss. descriptam vidit, retinendam et vindicandam putavit. Secundam vero rationem editionis Hadrianeae eo libentius rejecit, quod in ea nonnullae Romanae sedis praerogativae praeferantur, in quas cum non bene esset animatus, apertam interpolationem, pluresque imposturae gradus in ejus editionis, ut vocat, additamentis videre sibi visus est, quos in notis latissime exposuit. 6. Qui vero non perinde in Romanorum pontificum privilegia infensi, etsi Gallicanis principiis imbuti, Quesnelli notas ad calculos revocarunt, approbandam quidem censuerunt editionem decurtatam primae formae, at non idcirco repudianda credidere Hadrianeae editionis additamenta, nec efficacia et convincentia existimarunt quae contra haec a Quesnello afferuntur. Inter hos Stephanus Baluzius, tom. II Capitularium pag.", + "candidate_score": 0.626679, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_1327", + "psc_text": "violetur auctoritas. Datum quarto kalendas Junii, Aetio et Studio viris clarissimis consulibus. 1282 EPISTOLA CXXXVII. AD EUMDEM MARCIANUM. SYN0PSIS. I. Gratias agit pro perfecta inquisitione de die paschali, de qua Proterii litteras se accepisse significat. --II. Oeconomorum Ecclesiae rationes, non judicum, sed sacerdotum examine discutiendas esse. LEO MARCIANO Augusto. CAP. I. Sollicitudinem meam, quam de paschali observantia habui, sancto clementiae vestrae studio pro mea petitione gratulor absolutam, qui diligentius in Alexandrina Ecclesia jussistis inquiri utrum recte possit octavo kalendarum Maiarum secundum definitionem Theophili episcopi contra veterem observantiam futura paschalis festivitas celebrari; cum a passione Domini in omnibus nostris annalibus, decimus quintus kalendarum Maiarum dies legatur ascriptus. Sed cum Aegyptiis alia ratio placeat, consensum meum, ne qua discrepantia per provincias de observantia tam venerabilis festi fieret, commodavi: ut resurrectionis Dominicae maximum sacramentum nusquam die alia celebretur, et inter Domini sacerdotes nihil in tanta solemnitate sit varium, sed per universas Ecclesias Deo", + "candidate_score": 0.625513, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "054_Leo-I_Epistolae_window_168", + "psc_text": "verius Hadrianea appellanda est, cum omnes hi codices ad Hadrianeam collectionem 7 vere pertineant, ad eam scilicet quam aliquot additamentis Dionysiana auctiorem, Hadrianus I pontifex Carolo Magno in usum Occidentalium Ecclesiarum tradidit. Hinc plurima hujus collectionis inveniuntur ubique exemplaria, quae hanc epistolae formam tuentur. Duos tantum codices Thuaneos Gallicanos laudavit Quesnellus; sed multo plures in Galliis diffusos memorat P. Coustantius in praefatione laudata num. 128, inter quos unus est anni 805. Multos item antiquos ipsi Romae vidimus, quos nominavimus in praefat. ad epistolas num. 16. His addi possunt etiam codices collectionis 8, num. 17 indicati, qui Hadrianeam collectionem initio exhibent. 4. Tertia editionis forma ex utraque anteriori conflata, quam editionem mixtam nuncupabimus, aliter in mss., aliter in editis invenitur. In codicibus enim quos vidimus, omissis capitibus 6, 7, 8, et dimidio noni, tota Hadrianea editio primum exhibetur, fere cum chronica notatione Dat. IV idus Augusti. Dein subjiciuntur velut appendix memorata", + "candidate_score": 0.623657, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 6, + "cf_id": "cf011", + "work_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3", + "max_score": 0.697937, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_44_46", + "bdc_text": "Mit diesen Dialogen untermauert Gessner sein Verfahren. . Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.697937, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45_47", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.693655, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_30_32", + "bdc_text": "non lanis quidem redimitum albis , nec unguento caput im-butum pretioso , Vgl. Herakleitos ( 1 . Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.691032, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_31_33", + "bdc_text": "Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.689239, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45_47", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_78", + "psc_text": "ναμάτων ἐν μεθέξει γενέσθαι πολλῶν· οἱ γὰρ ποταμοὶ οἱ εὐαγγελικοί εἰσι λόγοι. Vokabular und Bilder sind reichlich aus Eusebius belegbar, aber sie sind nicht ausschließlich eusebisch. Vor allem aber ist die Wendung ἐν μεθέξει γενέσθαι vornehmlich bei Kyrill und nie bei Eusebius zu finden. Niketas hat nicht nur den direkt überlieferten Eusebius-Kommentar herangezogen, sondern, wie an Textabgrenzungen ersichtlich ist, die Exzerpte sowohl in der Palästinischen Katene als auch deren Epitomierung in der Monophysitischen Katene. Dabei kann er den Kommentar für sich und eine Katene für sich benutzt haben, aber auch beides zugleich. Seine Arbeit erhält dadurch, neben der Gewinnung von neuen Bruchstücken, einen beträchtlichen Wert für die Kritik der schon bekannten. Manche Probleme von A P lassen sich mit ihr bereinigen oder überhaupt erst entdecken. Das Fragment zu Ps 134,19a–21b endet in A P mit einem syntaktischen Gebilde, das zu einer Konjektur herausfordert, aber mit dem bei Niketas stehenden Ausdruck", + "candidate_score": 0.688977, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_31_33", + "bdc_text": "Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_28", + "psc_text": "Missgeschick. Ebenso kann die Zuordnung der Textstücke zu den Lemmata in C von den Hauptzeugen abweichen, zum Beispiel die Nr. 4 und 5 zu Ps 117. Neben der Epitomierung wird in C keine systematische Bearbeitung vorgenommen. Paraphrastische Verdrängungen des ursprünglichen Wortlauts wie gegen Ende des Fragmentes zu Ps 103,25a–26b sind selten. (Ca) Parisinus gr. 139 (10. Jh.) Der seit dem Jahr 1622 in Paris befindliche und wegen seiner prachtvollen Miniaturen als Psautier de Paris berühmt gewordene Codex aus dem zehnten JahrhundertZum Codex vgl. Vanderschelden (wie Anm. 9) 40–44. teilt mit der übrigen Katenenüberlieferung die unangenehme Eigenschaft der Unzuverlässigkeit in den Namensangaben. Zum Beispiel ist die Theodoret-Passage zu Ps 103,2b (PG 80, 1696A) τὴν τῆς δημιουργίας εὐκολίαν – μόνῳ χρησάμενος, die Pitra in seinen Analecta als einen Origenes zu Ps 103,2 bringt und Migne als Chrysostomus spurius zu Ps 103 (PG 55, 647) druckt, in Ca als ein Text von Apolinarius", + "candidate_score": 0.688668, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_44_46", + "bdc_text": "Mit diesen Dialogen untermauert Gessner sein Verfahren. . Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_78", + "psc_text": "ναμάτων ἐν μεθέξει γενέσθαι πολλῶν· οἱ γὰρ ποταμοὶ οἱ εὐαγγελικοί εἰσι λόγοι. Vokabular und Bilder sind reichlich aus Eusebius belegbar, aber sie sind nicht ausschließlich eusebisch. Vor allem aber ist die Wendung ἐν μεθέξει γενέσθαι vornehmlich bei Kyrill und nie bei Eusebius zu finden. Niketas hat nicht nur den direkt überlieferten Eusebius-Kommentar herangezogen, sondern, wie an Textabgrenzungen ersichtlich ist, die Exzerpte sowohl in der Palästinischen Katene als auch deren Epitomierung in der Monophysitischen Katene. Dabei kann er den Kommentar für sich und eine Katene für sich benutzt haben, aber auch beides zugleich. Seine Arbeit erhält dadurch, neben der Gewinnung von neuen Bruchstücken, einen beträchtlichen Wert für die Kritik der schon bekannten. Manche Probleme von A P lassen sich mit ihr bereinigen oder überhaupt erst entdecken. Das Fragment zu Ps 134,19a–21b endet in A P mit einem syntaktischen Gebilde, das zu einer Konjektur herausfordert, aber mit dem bei Niketas stehenden Ausdruck", + "candidate_score": 0.687525, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60_62", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_0", + "psc_text": "Vorbemerkung der Online-Edition Die vorliegende Online-Fassung der als „Eusebius von Caesarea Werke Band X: Der Psalmenkommentar. Teil 3: Fragmente zu Psalm 101–150. Herausgegeben von Franz Xaver Risch, GCS.NF 32, Berlin/Boston 2022“ publizierten Druckfassung wurde aus einer Classical Text Editor-Datei konvertiert. Die Apparate (Bezeugung und Varianten) sind daher (vorerst) nicht für die Anzeige im PTA optimiert, da grundsätzlich die Bezeugung des Lemmas fehlt. Dafür ersetzt die Online-Edition die fehlenden Bibelstellen-, Personen- und Ortsindices der gedruckten Edition. Da im ersten Band die allgemeiner einleitenden Fragen zum Psalmen-Kommentar des Eusebius von Cäsarea und seiner Überlieferung behandelt werden, beschränke ich mich hier im wesentlichen auf besondere Hinweise zu den Handschriften, denen ich die Fragmente zu Ps 101–150 entnommen habe. Die Überlieferung Der Psalmen-Kommentar des Eusebius ist, wie in den vorangehenden Teilbänden unserer Edition im einzelnen dargelegt ist, uneinheitlich überliefert: von Ps 1 bis 50 auszugsweise in Katenen-Handschriften, von Ps 51 bis 95 ganz und", + "candidate_score": 0.686723, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_58_60", + "bdc_text": "„epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.685323, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_59_61", + "bdc_text": "“Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.684541, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_30_32", + "bdc_text": "non lanis quidem redimitum albis , nec unguento caput im-butum pretioso , Vgl. Herakleitos ( 1 . Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_11", + "psc_text": "Lemma aufgreift. Der Hyparchetyp der Hauptzeugen las offenbar das indefinite Pronomen: πολλῶν τινων, A und P haben lediglich mit ihrer Akzentsetzung (τινῶν) die Enklise-Regel nicht befolgt. Die Übereinstimmung von P2 mit Cb, einem Zeugen der Monophystischen Katene, an dieser Stelle ist wohl kaum als Indiz für eine gemeinsame Vorlage zu deuten, da der Verfasser von Cb mehr noch als P2 zu eigenständigen Verbesserungen der Lesequalität neigt. Wenn P2 aber auf fol. 258r zu Ps 122,1a–c die Autorenzuweisung εὐσεβ in brauner Tinte nachträgt, scheint er doch eine andere Vorlage gekannt zu haben. Denn sie fehlt auch im Ambrosianus, mithin im Hyparchetyp. Ebenso ist vielleicht im Text zu Ps 144,14a–16b das am Rand braun geschriebene ἀμείβων, das den Ausdruck πόλιν ἐκ πόλεως ergänzen soll, keine korrigierende eigene Erfindung. Dagegen wieder muss der Autor von P2 keine besondere Vorlage benutzt haben, wenn er an einer Stelle im Text zu Ps 136,1b–2 die Formulierung", + "candidate_score": 0.683859, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45_47", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_55", + "psc_text": "les Psaumes d’Eusèbe de Césarée grâce aux chaînes exégétiques grecques, en particulier la chaîne de Nicétas, in: Texte und Untersuchungen 128 = Studia Patristica XV 1 (Berlin 1984) 170–176; Les Chaînes (wie Anm. 3) III 545–546. Ob freilich Niketas tatsächlich eine Gesamtausgabe von Eusebs Psalmen-Kommentar benutzen konnte oder nur über einen umfangreicheren Text gegenüber der Palästinischen Katene verfügte, lässt sich nicht entscheiden. Sicher ist lediglich, dass er immer wieder zusätzliches Material aus dem Kommentar bietet. Für eine Sammlung der Eusebius-Fragmente ist die Ausbeutung der Psalmenkatene des Niketas somit unerlässlich. Aus der überraschend umfangreichen Überlieferung des imposanten WerkesEine Übersicht gibt Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 513. konnte ich drei Codices auswerten. (Nd) Coislinianus 190 (13. / 14.Jh.) Der 259 Blätter umfassende Pariser Codex ist auf Pergament geschrieben, das teilweise ein Palimpsest darstellt; es enthält eine noch nicht zuzuordnende Psalmenkatene.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 508. Ab fol. 196", + "candidate_score": 0.68168, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_30_32", + "bdc_text": "non lanis quidem redimitum albis , nec unguento caput im-butum pretioso , Vgl. Herakleitos ( 1 . Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_12", + "psc_text": "Ebenso ist vielleicht im Text zu Ps 144,14a–16b das am Rand braun geschriebene ἀμείβων, das den Ausdruck πόλιν ἐκ πόλεως ergänzen soll, keine korrigierende eigene Erfindung. Dagegen wieder muss der Autor von P2 keine besondere Vorlage benutzt haben, wenn er an einer Stelle im Text zu Ps 136,1b–2 die Formulierung ändert: aus ἀπεκλαίοντο τῆς ἑαυτῶν πατρίδος ὡς ἂν θεοῦ πόλεως μεμνημένοι macht er ἀπεκλαίοντο τῆς ἑαυτῶν πατρίδος τὴν ἐρήμωσιν ὡς ἂν θεοῦ πόλεως μεμνημένοι. Er erwartete zu ἀπεκλαίοντο einen Akkusativ, den er sich mit τὴν ἐρήμωσιν ausdachte, und sah nicht, dass τῆς ἑαυτῶν πατρίδος zum folgenden Partizip μεμνημένοι gehört. Das Verhältnis des Textes in A und P ist im großen und ganzen einfach und sicher zu bestimmen; einige Details müssen im Unklaren bleiben. Auf die gemeinsamen fenestrae habe ich bereits hingewiesen. Darüber hinaus fehlte im Hyparchetyp in der Kommentierung zu Ps 104 eine längere Passage; sie kann mit der Sekundärüberlieferung", + "candidate_score": 0.681233, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_31_33", + "bdc_text": "Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_41", + "psc_text": "Parisinus gr. 139 (Ca) hat ein Leser die Einträge, die der Katenist mit dem Namen des Eusebius versehen hatte, am Rand mit rotem Stift systematisch markiert. Vielleicht handelt es sich bei diesem Leser um den Verfasser des Codex Parisinus gr. 463, denn dieser Codex ist eine Papierhandschrift aus dem siebzehnten Jahrhundert, in der die wirklichen und vermeintlichen Fragmente von Eusebius aus dem Parisinus gr. 139 gesammelt sind.Zum Codex vgl. Institut de recherche et d’histoire des textes (Hrsg.), Pinakes | Πίνακες. Textes et manuscrits grecs, Numéro diktyon 50037. Die Eusebius-Einträge werden in denselben Abgrenzungen und mit denselben Irrtümern übernommen. Betitelt ist die Arbeit mit EUSEBII / PAMPHILI EPISCOPI / Caesareae Palaestinae / INTERPRETATIO / Psalmorum. Valde Erudita und auf dem folgenden Blatt griechisch wiederholt ΕΥΣΕΒΙΟΥ / ΤΟΥ ΠΑΜΦΙΛΟΥ / ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ / ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ ΤΗΣ / ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ / ΕΧΗΓΗΣΙΣ ΤΩΝ ΨΑΛΜΩΝ ΠΑΝΥ / ΣΠΟΥΔΑΙΑ. Die Eigenheiten von Cb enthält er nicht, bespielsweise den", + "candidate_score": 0.67969, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45_47", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_2", + "psc_text": "Psalmen-Katene des Niketas von Herakleia (Sigle N) zu entnehmen. Die Palästinische Katene Nachdem die große und unübersichtliche Menge der Handschriften, die eine Psalmenkatene enthalten, von Georg Karo und Hans Lietzmann in siebenundzwanzig Typen geordnet worden war,Georg Karo / Hans Lietzmann, Catenarum Graecarum Catalogus (Göttingen 1902) 20–66. entdeckte Marcel Richard, ausgehend von Beobachtungen durch Robert Devreesse, in der weit verzweigten und vielfältig entwickelten Überlieferung die älteste Form der Psalmenkatene und nannte sie La chaîne Palestinienne.Marcel Richard, Les premières chaînes sur le Psautier, in: Bulletin d’information de l’Institut de Recherche et d’Histoire des Textes 5 (1956) 87–98, hier 88–93 = ders., Opera minora III (Turnhout 1977) Nr. 70; vgl. Marguerite Harl (avec la collaboration de Gilles Dorival), La Chaîne Palestinienne sur le Psaume 118. Tome I. Introduction, texte grec critique et traduction = SC 189 (Paris 1972) 17–21. Seit der umfassenden Revision, Vermehrung und Vervollständigung unserer Kenntnisse der Psalmenkatenen durch Gilles DorivalGilles", + "candidate_score": 0.679137, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45_47", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_1", + "psc_text": "auf besondere Hinweise zu den Handschriften, denen ich die Fragmente zu Ps 101–150 entnommen habe. Die Überlieferung Der Psalmen-Kommentar des Eusebius ist, wie in den vorangehenden Teilbänden unserer Edition im einzelnen dargelegt ist, uneinheitlich überliefert: von Ps 1 bis 50 auszugsweise in Katenen-Handschriften, von Ps 51 bis 95 ganz und direkt im Coislinianus 44 und der Rest wiederum fragmentiert in verschiedenen Katenen. Der weitaus größere Teil des erhaltenen Kommentars zu Ps 101 bis 150 ist in der sogenannten Palästinischen Katene (Siglen A P) und ihrer Verarbeitung in der Monophysitischen Katene (Sigle C) aufbewahrt. Einige darin nicht enthaltene Partien sind der Psalmen-Katene des Niketas von Herakleia (Sigle N) zu entnehmen. Die Palästinische Katene Nachdem die große und unübersichtliche Menge der Handschriften, die eine Psalmenkatene enthalten, von Georg Karo und Hans Lietzmann in siebenundzwanzig Typen geordnet worden war,Georg Karo / Hans Lietzmann, Catenarum Graecarum Catalogus (Göttingen 1902) 20–66. entdeckte Marcel Richard, ausgehend", + "candidate_score": 0.678911, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_30_32", + "bdc_text": "non lanis quidem redimitum albis , nec unguento caput im-butum pretioso , Vgl. Herakleitos ( 1 . Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_28", + "psc_text": "Missgeschick. Ebenso kann die Zuordnung der Textstücke zu den Lemmata in C von den Hauptzeugen abweichen, zum Beispiel die Nr. 4 und 5 zu Ps 117. Neben der Epitomierung wird in C keine systematische Bearbeitung vorgenommen. Paraphrastische Verdrängungen des ursprünglichen Wortlauts wie gegen Ende des Fragmentes zu Ps 103,25a–26b sind selten. (Ca) Parisinus gr. 139 (10. Jh.) Der seit dem Jahr 1622 in Paris befindliche und wegen seiner prachtvollen Miniaturen als Psautier de Paris berühmt gewordene Codex aus dem zehnten JahrhundertZum Codex vgl. Vanderschelden (wie Anm. 9) 40–44. teilt mit der übrigen Katenenüberlieferung die unangenehme Eigenschaft der Unzuverlässigkeit in den Namensangaben. Zum Beispiel ist die Theodoret-Passage zu Ps 103,2b (PG 80, 1696A) τὴν τῆς δημιουργίας εὐκολίαν – μόνῳ χρησάμενος, die Pitra in seinen Analecta als einen Origenes zu Ps 103,2 bringt und Migne als Chrysostomus spurius zu Ps 103 (PG 55, 647) druckt, in Ca als ein Text von Apolinarius", + "candidate_score": 0.67824, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_31_33", + "bdc_text": "Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_49", + "psc_text": "d’Évagre le Pontique, in: OCP 26 (1960) 307–348. Die Eusebius belangende Paraphrase der Palästinischen Katene ist durch wechselnde Zeichen und häufig auch an der Anführung von Autorennamen fassbar. Die Euseb-Stücke sind zum Teil auch dort zugewiesen, wo sie in den Hauptzeugen anonym sind. Ab Ps 108 (fol. 276r) finden sich unter dem Namen des Eusebius zusätzlich zu den paraphrasierten Fragmenten Scholien von Origenes. Ihre Identität lässt sich an der zweiten Randkatene des Vindobonensis theol. gr. 8 unproblematisch feststellen. Der in V wiedergegebene Text ist die Bearbeitung einer Vorlage, die älter ist nicht nur als A P, sondern auch als C. Daher kann er nicht nur zur Stützung der Haupttradition gegenüber C herangezogen werden, so im Fragment zu Ps 105,40a–42b mit der Wendung καὶ περὶ ἑτέρου ἔθνους oder im Fragment zu Ps 113,9a–11b mit ἀνάξιοι gegen ἄξιοι oder im Fragment zu Ps 118,34ab mit σώματος gegen στόματος. Er kann auch einen", + "candidate_score": 0.677035, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51_53", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_16", + "psc_text": "In den Fragmenten zu Ps 118,132ab λαμβάνουσιν und zu Ps 144,13a–13ab ὠβέλισται ist die fenestra umgekehrt nur in P zu sehen. (Im Fragment zu Ps 144,21a–c, wo ich προφητείαν eingefügt habe, hat P entweder das Fenster oder das Wort übersehen.) Weitere Beobachtungen bestätigen, dass A nicht Vorlage für P war. Während singuläre Formulierungen wie δηλοῖ δὲ οὕτω καὶ ἄλλος zu Beginn des Fragmentes zu Ps 123,3b–5 dem Autor der Handschrift A zueigen und dem von P unbekannt waren, gehen andere Abweichungen nicht auf Überlegungen von A zurück, sondern sind Fehler, die P vermieden hat. Dazu gehört beispielsweise der das Fragment zu Ps 122,1a–c beschließende, in A ausgefallene Halbsatz ἀπὸ δὲ τοῦ κάτω βλέπειν βλαβήσεται, oder ein Augensprung wie ὡς θεοῦ λαόν im Fragment zu Ps 101,11b–12b oder καὶ δοξολογεῖν im Fragment zu Ps 102,1ab oder ἢ κατὰ τὸν Θεοδοτίονα – τοῦ θεοῦ Ἰακώβ im Fragment zu Ps 113,7a–8b oder τυγχάνει,", + "candidate_score": 0.676764, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45_47", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_54", + "psc_text": "von Eusebius als uns heute vergönnt ist. Die griechischen Fragmente zur Theophanie (CPG 3488) sind aus seiner Lukas-Katene gewonnen, ebenso die Schrift De solemnitate paschali (CPG 3479). Sein literarisches Engagement lässt daher von selbst die Frage aufkommen, ob er über die Fragmente in der Katene hinaus nicht auch den Psalmen-Kommentar des Eusebius oder größere Teile davon unabhängig von der Fragmentierung in der Palästinischen Katene kannte. Und tatsächlich gelang Gilles Dorival der Nachweis, dass unbekannte Texteinheiten aus Eusebius enthalten sind, und er nahm an, dass Niketas noch dessen ganzen Kommentar vor sich gehabt habe.Vgl. Gilles Dorival, La reconstitution du Commentaire sur les Psaumes d’Eusèbe de Césarée grâce aux chaînes exégétiques grecques, en particulier la chaîne de Nicétas, in: Texte und Untersuchungen 128 = Studia Patristica XV 1 (Berlin 1984) 170–176; Les Chaînes (wie Anm. 3) III 545–546. Ob freilich Niketas tatsächlich eine Gesamtausgabe von Eusebs Psalmen-Kommentar benutzen konnte oder nur über", + "candidate_score": 0.676755, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52_54", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_24", + "psc_text": "als Vermengung der ersten Palästinischen Katene mit einer zweiten Palästinischen Katene ansah. Die Tradition dieser Komposition teilt er in wiederum zwei Katenen, zu deren erster die von mir benutzten Handschriften gehören.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) I 232–248. Für Chrysostomus und Hesychius ist die ehemals so genannte Monophysitische Katene von enormer Bedeutung. Die Reste der anderweitig nicht bekannten Ausführungen zu Ps 101 bis 106 von Chrysostomus hat Anne-Marie Malingrey aus ihr ediert,Anne-Marie Malingrey, Fragments du commentaire de Jean Chrysostome sur les psaumes 103 à 106, in: Jürgen Dummer u. a. (Hrsg.), Texte und Textkritik = Texte und Untersuchungen 133 (Berlin 1987) 351–378. und die lückenhafte Direktüberlieferung des sogenannten Commentarius magnus (CPG 6554) von Hesychius kann mit ihr weitgehend ersetzt werden. Von Eusebius enthält sie keine neuen Bruchstücke. Die Eklogen bewahren den Text der Palästinischen Katene, soweit sie ihn übernommen haben, stehen aber nicht in der Tradition des Hyparchetyps der Hauptzeugen.", + "candidate_score": 0.676267, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_50_52", + "bdc_text": "Druck : Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_16", + "psc_text": "In den Fragmenten zu Ps 118,132ab λαμβάνουσιν und zu Ps 144,13a–13ab ὠβέλισται ist die fenestra umgekehrt nur in P zu sehen. (Im Fragment zu Ps 144,21a–c, wo ich προφητείαν eingefügt habe, hat P entweder das Fenster oder das Wort übersehen.) Weitere Beobachtungen bestätigen, dass A nicht Vorlage für P war. Während singuläre Formulierungen wie δηλοῖ δὲ οὕτω καὶ ἄλλος zu Beginn des Fragmentes zu Ps 123,3b–5 dem Autor der Handschrift A zueigen und dem von P unbekannt waren, gehen andere Abweichungen nicht auf Überlegungen von A zurück, sondern sind Fehler, die P vermieden hat. Dazu gehört beispielsweise der das Fragment zu Ps 122,1a–c beschließende, in A ausgefallene Halbsatz ἀπὸ δὲ τοῦ κάτω βλέπειν βλαβήσεται, oder ein Augensprung wie ὡς θεοῦ λαόν im Fragment zu Ps 101,11b–12b oder καὶ δοξολογεῖν im Fragment zu Ps 102,1ab oder ἢ κατὰ τὸν Θεοδοτίονα – τοῦ θεοῦ Ἰακώβ im Fragment zu Ps 113,7a–8b oder τυγχάνει,", + "candidate_score": 0.675048, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_30_32", + "bdc_text": "non lanis quidem redimitum albis , nec unguento caput im-butum pretioso , Vgl. Herakleitos ( 1 . Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_41", + "psc_text": "Parisinus gr. 139 (Ca) hat ein Leser die Einträge, die der Katenist mit dem Namen des Eusebius versehen hatte, am Rand mit rotem Stift systematisch markiert. Vielleicht handelt es sich bei diesem Leser um den Verfasser des Codex Parisinus gr. 463, denn dieser Codex ist eine Papierhandschrift aus dem siebzehnten Jahrhundert, in der die wirklichen und vermeintlichen Fragmente von Eusebius aus dem Parisinus gr. 139 gesammelt sind.Zum Codex vgl. Institut de recherche et d’histoire des textes (Hrsg.), Pinakes | Πίνακες. Textes et manuscrits grecs, Numéro diktyon 50037. Die Eusebius-Einträge werden in denselben Abgrenzungen und mit denselben Irrtümern übernommen. Betitelt ist die Arbeit mit EUSEBII / PAMPHILI EPISCOPI / Caesareae Palaestinae / INTERPRETATIO / Psalmorum. Valde Erudita und auf dem folgenden Blatt griechisch wiederholt ΕΥΣΕΒΙΟΥ / ΤΟΥ ΠΑΜΦΙΛΟΥ / ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ / ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ ΤΗΣ / ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ / ΕΧΗΓΗΣΙΣ ΤΩΝ ΨΑΛΜΩΝ ΠΑΝΥ / ΣΠΟΥΔΑΙΑ. Die Eigenheiten von Cb enthält er nicht, bespielsweise den", + "candidate_score": 0.674764, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_44_46", + "bdc_text": "Mit diesen Dialogen untermauert Gessner sein Verfahren. . Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_24", + "psc_text": "als Vermengung der ersten Palästinischen Katene mit einer zweiten Palästinischen Katene ansah. Die Tradition dieser Komposition teilt er in wiederum zwei Katenen, zu deren erster die von mir benutzten Handschriften gehören.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) I 232–248. Für Chrysostomus und Hesychius ist die ehemals so genannte Monophysitische Katene von enormer Bedeutung. Die Reste der anderweitig nicht bekannten Ausführungen zu Ps 101 bis 106 von Chrysostomus hat Anne-Marie Malingrey aus ihr ediert,Anne-Marie Malingrey, Fragments du commentaire de Jean Chrysostome sur les psaumes 103 à 106, in: Jürgen Dummer u. a. (Hrsg.), Texte und Textkritik = Texte und Untersuchungen 133 (Berlin 1987) 351–378. und die lückenhafte Direktüberlieferung des sogenannten Commentarius magnus (CPG 6554) von Hesychius kann mit ihr weitgehend ersetzt werden. Von Eusebius enthält sie keine neuen Bruchstücke. Die Eklogen bewahren den Text der Palästinischen Katene, soweit sie ihn übernommen haben, stehen aber nicht in der Tradition des Hyparchetyps der Hauptzeugen.", + "candidate_score": 0.674583, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51_53", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_48", + "psc_text": "pseudo-athanasianischen Expositiones in psalmos, den Psalmen-Kommentar des Evagrius und in einer eigenen Gruppe hexaplarische Lesarten. Der große Wert des Vaticanus besteht nicht so sehr in der Qualität – alle vier Quellen werden meiner Einschätzung nach durchgehend in sekundärer Textgestalt geboten – sondern in ihrer genauen Trennung des Materials in einem konsequent durchgehaltenen vierfachen Verweissystem. Dadurch sind die „Athanasius-Serie“, deren Texteinheiten mit großen Zahlzeichen markiert wird, und der mit kleinen Zahlzeichen versehene Kommentar des Evagrius klar von den hexaplarischen Informationen getrennt, die mit den Anfangsbuchstaben der Übersetzer gekennzeichnet sind.Zur Komposition des Vaticanus 754 s. Marie-Josèphe Rondeau, Le commentaire sur les Psaumes d’Évagre le Pontique, in: OCP 26 (1960) 307–348. Die Eusebius belangende Paraphrase der Palästinischen Katene ist durch wechselnde Zeichen und häufig auch an der Anführung von Autorennamen fassbar. Die Euseb-Stücke sind zum Teil auch dort zugewiesen, wo sie in den Hauptzeugen anonym sind. Ab Ps 108 (fol. 276r) finden sich", + "candidate_score": 0.674426, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_30_32", + "bdc_text": "non lanis quidem redimitum albis , nec unguento caput im-butum pretioso , Vgl. Herakleitos ( 1 . Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_7", + "psc_text": "falsche Genetiv Plural stand in der Vorlage. Denn P korrigiert während des Schreibens mit derselben schwarzen Tinte. (P) Patmiacus 215 (12. / 13. Jh.) Der mit dem Ambrosianus gleichaltrige Pergament-Codex aus dem Johannes-Kloster auf PatmosZur Handschrift vgl. Harl, La Chaîne (wie Anm. 2) 24. ist am Anfang ebenfalls beschädigt und beginnt mit der Katene zu Ps 78,3. Er endet auf fol. 356v mit einem anonym gebotenen Auszug aus Eusebius zu Ps 150,6. Dies dürfte auch das Ende der Katene gewesen sein. Ein Leser notiert nach einem größeren Abstand: πάνυ πέφυκεν ὠφέλιμος ἡ βίβλος. ταύτην μετελθὼν καλὸν εὑρήσεις πλοῦτον. Absicht des im Patmiacus vorliegenden Textes war es, den Kommentar des Theodoret mit der Katene zu verknüpfen. Zu diesem Zweck gibt der Katenist nach dem Lemma stets zuerst die Kommentierung von Theodoret wieder und fährt dann mit dem Katenentext fort, wie er sich auch im Ambrosianus findet, mit der Ausnahme, dass die", + "candidate_score": 0.674367, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_44_46", + "bdc_text": "Mit diesen Dialogen untermauert Gessner sein Verfahren. . Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_100", + "psc_text": "λόγος, das Satzgerüst ἐπειδή – ἀναγκαίως, hinzu kommt die inhaltliche Ähnlichkeit mit dem Fragment 3 zu Ps 135, insbesondere das betont eingesetzte μέχρι innerhalb des Pronoia-Themas. Den Gedanken, dass die Pronoia nur bis zum Mond reicht, schreibt Eusebius in der Theophanie den Aristotelikern zu (II 20 = 88,31–33 Gressmann). Ps 109,1bc Zu Vers 109,1bc bringt Niketas ein weiteres Stück unter dem Namen des Eusebius. Auch in diesem Fall darf man der Zuweisung trauen. Denn die Konnotation τιμὴν καὶ δόξαν, die nicht zum Kontext des Psalmes gehört, war Bestandteil der Argumentation, die Eusebius in der Schrift De ecclesiastica theologia gegen Markell vortrug (III 15 = 172,18.21 Klostermann); dass in unserem Fragment die spezifisch anti-markellische These von der Ewigkeit der Herrschaft Christi nicht ausdrücklich begegnet, verschlägt in einem Kommentarwerk nicht. Die Wendung ἔσται καιρὸς ὁπηνίκα ist mit dem TLG nur bei Eusebius und Theodor von Mopsuestia nachzuweisen. Im übrigen erinnert der eschatologische", + "candidate_score": 0.673819, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_44_46", + "bdc_text": "Mit diesen Dialogen untermauert Gessner sein Verfahren. . Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_92", + "psc_text": "Ps 105,35a–36b Die Angabe „Chrysostomus“ in Nd und Nh ist verrutscht und bezieht sich auf den folgenden Eintrag. Für Eusebius als Verfasser sprechen gute Gründe: Die Wortverbindung τῶν ἀλλοφύλων καὶ ἀθέων ἐθνῶν verweist deutlich auf den Lehrer in Cäsarea, ebenso die Art der Zitation von LXX:Wis:14:12: Wo Eusebius den verhältnismäßig selten zitierten Spruch anbringt, wird er durch Assoziierung von ἄσεμνος (Praeparatio I 9,18 = 39,2) oder ἀκόλαστος (Praeparatio VII 2,4 = 365,11) ausgelöst, beide Termini wie hier auf Götzenverehrung bezogen. Ps 106,2a–3b Zum ersten Stück (Fragment Nr. 3): Nomen und Attribute sind typisch für Eusebius. Es liegt inhaltlich nahe, den Satz im engen Kontext des folgenden Eusebius-Fragmentes zu vermuten. Zum zweiten Stück (Fragment Nr. 4): Die Ausdrucksweise deutet klar auf Eusebius: Den eröffnenden Imperativ τήρει δέ mit Konjunktion (ὡς, ὅπως, ὅτι) setzt Eusebius in Nachahmung des Origenes gerne ein, um eine Textbeobachtung mitzuteilen (was bei Chrysostomus nicht zu finden ist).", + "candidate_score": 0.673074, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_44_46", + "bdc_text": "Mit diesen Dialogen untermauert Gessner sein Verfahren. . Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_54", + "psc_text": "von Eusebius als uns heute vergönnt ist. Die griechischen Fragmente zur Theophanie (CPG 3488) sind aus seiner Lukas-Katene gewonnen, ebenso die Schrift De solemnitate paschali (CPG 3479). Sein literarisches Engagement lässt daher von selbst die Frage aufkommen, ob er über die Fragmente in der Katene hinaus nicht auch den Psalmen-Kommentar des Eusebius oder größere Teile davon unabhängig von der Fragmentierung in der Palästinischen Katene kannte. Und tatsächlich gelang Gilles Dorival der Nachweis, dass unbekannte Texteinheiten aus Eusebius enthalten sind, und er nahm an, dass Niketas noch dessen ganzen Kommentar vor sich gehabt habe.Vgl. Gilles Dorival, La reconstitution du Commentaire sur les Psaumes d’Eusèbe de Césarée grâce aux chaînes exégétiques grecques, en particulier la chaîne de Nicétas, in: Texte und Untersuchungen 128 = Studia Patristica XV 1 (Berlin 1984) 170–176; Les Chaînes (wie Anm. 3) III 545–546. Ob freilich Niketas tatsächlich eine Gesamtausgabe von Eusebs Psalmen-Kommentar benutzen konnte oder nur über", + "candidate_score": 0.67264, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_59_61", + "bdc_text": "“Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_0", + "psc_text": "Vorbemerkung der Online-Edition Die vorliegende Online-Fassung der als „Eusebius von Caesarea Werke Band X: Der Psalmenkommentar. Teil 3: Fragmente zu Psalm 101–150. Herausgegeben von Franz Xaver Risch, GCS.NF 32, Berlin/Boston 2022“ publizierten Druckfassung wurde aus einer Classical Text Editor-Datei konvertiert. Die Apparate (Bezeugung und Varianten) sind daher (vorerst) nicht für die Anzeige im PTA optimiert, da grundsätzlich die Bezeugung des Lemmas fehlt. Dafür ersetzt die Online-Edition die fehlenden Bibelstellen-, Personen- und Ortsindices der gedruckten Edition. Da im ersten Band die allgemeiner einleitenden Fragen zum Psalmen-Kommentar des Eusebius von Cäsarea und seiner Überlieferung behandelt werden, beschränke ich mich hier im wesentlichen auf besondere Hinweise zu den Handschriften, denen ich die Fragmente zu Ps 101–150 entnommen habe. Die Überlieferung Der Psalmen-Kommentar des Eusebius ist, wie in den vorangehenden Teilbänden unserer Edition im einzelnen dargelegt ist, uneinheitlich überliefert: von Ps 1 bis 50 auszugsweise in Katenen-Handschriften, von Ps 51 bis 95 ganz und", + "candidate_score": 0.672066, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51_53", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_49", + "psc_text": "d’Évagre le Pontique, in: OCP 26 (1960) 307–348. Die Eusebius belangende Paraphrase der Palästinischen Katene ist durch wechselnde Zeichen und häufig auch an der Anführung von Autorennamen fassbar. Die Euseb-Stücke sind zum Teil auch dort zugewiesen, wo sie in den Hauptzeugen anonym sind. Ab Ps 108 (fol. 276r) finden sich unter dem Namen des Eusebius zusätzlich zu den paraphrasierten Fragmenten Scholien von Origenes. Ihre Identität lässt sich an der zweiten Randkatene des Vindobonensis theol. gr. 8 unproblematisch feststellen. Der in V wiedergegebene Text ist die Bearbeitung einer Vorlage, die älter ist nicht nur als A P, sondern auch als C. Daher kann er nicht nur zur Stützung der Haupttradition gegenüber C herangezogen werden, so im Fragment zu Ps 105,40a–42b mit der Wendung καὶ περὶ ἑτέρου ἔθνους oder im Fragment zu Ps 113,9a–11b mit ἀνάξιοι gegen ἄξιοι oder im Fragment zu Ps 118,34ab mit σώματος gegen στόματος. Er kann auch einen", + "candidate_score": 0.671867, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60_62", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen W��rter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.671103, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_44_46", + "bdc_text": "Mit diesen Dialogen untermauert Gessner sein Verfahren. . Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_1", + "psc_text": "auf besondere Hinweise zu den Handschriften, denen ich die Fragmente zu Ps 101–150 entnommen habe. Die Überlieferung Der Psalmen-Kommentar des Eusebius ist, wie in den vorangehenden Teilbänden unserer Edition im einzelnen dargelegt ist, uneinheitlich überliefert: von Ps 1 bis 50 auszugsweise in Katenen-Handschriften, von Ps 51 bis 95 ganz und direkt im Coislinianus 44 und der Rest wiederum fragmentiert in verschiedenen Katenen. Der weitaus größere Teil des erhaltenen Kommentars zu Ps 101 bis 150 ist in der sogenannten Palästinischen Katene (Siglen A P) und ihrer Verarbeitung in der Monophysitischen Katene (Sigle C) aufbewahrt. Einige darin nicht enthaltene Partien sind der Psalmen-Katene des Niketas von Herakleia (Sigle N) zu entnehmen. Die Palästinische Katene Nachdem die große und unübersichtliche Menge der Handschriften, die eine Psalmenkatene enthalten, von Georg Karo und Hans Lietzmann in siebenundzwanzig Typen geordnet worden war,Georg Karo / Hans Lietzmann, Catenarum Graecarum Catalogus (Göttingen 1902) 20–66. entdeckte Marcel Richard, ausgehend", + "candidate_score": 0.670929, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_48_50", + "bdc_text": "das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod . Marcian. 481 ) ; Druck :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_32", + "psc_text": "ὀλίγα nicht notwendig, dass der ausgezogene Autor tatsächlich derselbe wie der zuvor genannte ist. So wird auf fol. 377r, innerhalb der Kommentierung von Ps 117,23, als vorletzter Eintrag ein Auszug aus Theodoret (PG 80, 1816 C: τοῦτον – τόκον) unter καὶ μετ’ ὀλίγα geboten, obwohl zwei Einträge angeblich aus Didymus vorausgehen, der eine vorgestellt als διδύμου, der andere wieder mit καὶ μετ’ ὀλίγα. Diese beiden stammen in Wirklichkeit aus Eusebius. (Cb) Venetus Marcianus gr. Z 17 (10. Jh.) Der Codex, der zur Schenkung von Kardinal Bessarion an die Marciana gehört,Zum Codex vgl. Vanderschelden (wie Anm. 9) 45–48. stimmt mit Ca in der Komposition und Darbietungsweise völlig überein. Dorival hielt es deshalb für möglich, dass beide Handschriften in demselben atelier entstanden sein könnten.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) I 248. Der enge Kontakt, der zwischen beiden offensichtlich besteht, mag diesen Schluß für das Layout nahelegen. Aber Cb ist nicht einfach eine", + "candidate_score": 0.670853, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_50_52", + "bdc_text": "Druck : Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_58", + "psc_text": "Sinnentstellende Wortauffassungen wie σταυροῦ statt σωτῆρος im Fragment zu Ps 101,23a–25a oder λόγοις (durch Assoziierung mit dem vorausgehenden λόγος) statt ἔργοις im Fragment zu Ps 102,22a–c verraten ein geringes Interesse des Schreibers am Inhalt, doch kann eine Abweichung vom originalen Niketas-Text, besonders wenn sie keinen inhaltlichen Fehler darstellt, bereits traditionell sein. Das zeigen Übereinstimmungen mit dem Laurentianus, zum Beispiel im zweiten Fragment zu Ps 103,13a–15c, wo Nd und Ne ὁ προφήτης einfügen und τούτων mit τῶν ζῴων verdeutlichen. (Ne) Laurentianus Plut. V 14 (12. Jh.) Der Florentiner Codex enthält auf 431 Folia die Niketas-Katene von Ps 77,1a bis Ps 112,9. Der Grund für diesen Abschluß ist nicht erkennbar; es gab wahrscheinlich keine entsprechende Einteilung des zweiten Bandes der Katene.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 499–500. Ne bietet weniger Zuschreibungen am Rand, manchmal aber auch einige singuläre. Die Textqualität ist insgesamt besser als im Coislinianus. Der Autor zeigt keine Absicht", + "candidate_score": 0.670785, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51_53", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_24", + "psc_text": "als Vermengung der ersten Palästinischen Katene mit einer zweiten Palästinischen Katene ansah. Die Tradition dieser Komposition teilt er in wiederum zwei Katenen, zu deren erster die von mir benutzten Handschriften gehören.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) I 232–248. Für Chrysostomus und Hesychius ist die ehemals so genannte Monophysitische Katene von enormer Bedeutung. Die Reste der anderweitig nicht bekannten Ausführungen zu Ps 101 bis 106 von Chrysostomus hat Anne-Marie Malingrey aus ihr ediert,Anne-Marie Malingrey, Fragments du commentaire de Jean Chrysostome sur les psaumes 103 à 106, in: Jürgen Dummer u. a. (Hrsg.), Texte und Textkritik = Texte und Untersuchungen 133 (Berlin 1987) 351–378. und die lückenhafte Direktüberlieferung des sogenannten Commentarius magnus (CPG 6554) von Hesychius kann mit ihr weitgehend ersetzt werden. Von Eusebius enthält sie keine neuen Bruchstücke. Die Eklogen bewahren den Text der Palästinischen Katene, soweit sie ihn übernommen haben, stehen aber nicht in der Tradition des Hyparchetyps der Hauptzeugen.", + "candidate_score": 0.670406, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32_34", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 . ut olim Homerum Vgl. z. B. Plato , De re publica , I 334 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_29", + "psc_text": "Namensangaben. Zum Beispiel ist die Theodoret-Passage zu Ps 103,2b (PG 80, 1696A) τὴν τῆς δημιουργίας εὐκολίαν – μόνῳ χρησάμενος, die Pitra in seinen Analecta als einen Origenes zu Ps 103,2 bringt und Migne als Chrysostomus spurius zu Ps 103 (PG 55, 647) druckt, in Ca als ein Text von Apolinarius wiedergegeben. Glücklicherweise sind solche Verwirrungen nicht die Regel. Malingrey scheint in ihrer Edition der Chrysostomus-Fragmente den Angaben durchgängig vertraut zu haben, und für die bevorstehende Edition des Hesychius dürfte sich der Parisinus ähnlich bewähren. Bietet aber Ca einen Eintrag unter dem Namen des Eusebius, ist immer Vorsicht geboten. So ist der in den Hauptzeugen anonyme Eintrag zu Ps 103,1bc zwar wohl richtig dem Kommentator aus Cäsarea zugeordnet, wenn aber kurz darauf, noch auf derselben Seite, wiederum ein Eusebius, diesmal zu Vers 2a, angekündigt wird, handelt es sich um einen Didymus, jedenfalls nach den Entscheidungen von Mühlenberg (Fragment 990 = 236,10–13).", + "candidate_score": 0.67017, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32_34", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ; die hier verwendete Stelle dort auf S. 4 . ut olim Homerum Vgl. z. B. Plato , De re publica , I 334 ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_12", + "psc_text": "Ebenso ist vielleicht im Text zu Ps 144,14a–16b das am Rand braun geschriebene ἀμείβων, das den Ausdruck πόλιν ἐκ πόλεως ergänzen soll, keine korrigierende eigene Erfindung. Dagegen wieder muss der Autor von P2 keine besondere Vorlage benutzt haben, wenn er an einer Stelle im Text zu Ps 136,1b–2 die Formulierung ändert: aus ἀπεκλαίοντο τῆς ἑαυτῶν πατρίδος ὡς ἂν θεοῦ πόλεως μεμνημένοι macht er ἀπεκλαίοντο τῆς ἑαυτῶν πατρίδος τὴν ἐρήμωσιν ὡς ἂν θεοῦ πόλεως μεμνημένοι. Er erwartete zu ἀπεκλαίοντο einen Akkusativ, den er sich mit τὴν ἐρήμωσιν ausdachte, und sah nicht, dass τῆς ἑαυτῶν πατρίδος zum folgenden Partizip μεμνημένοι gehört. Das Verhältnis des Textes in A und P ist im großen und ganzen einfach und sicher zu bestimmen; einige Details müssen im Unklaren bleiben. Auf die gemeinsamen fenestrae habe ich bereits hingewiesen. Darüber hinaus fehlte im Hyparchetyp in der Kommentierung zu Ps 104 eine längere Passage; sie kann mit der Sekundärüberlieferung", + "candidate_score": 0.669481, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52_54", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.668911, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_28", + "psc_text": "Missgeschick. Ebenso kann die Zuordnung der Textstücke zu den Lemmata in C von den Hauptzeugen abweichen, zum Beispiel die Nr. 4 und 5 zu Ps 117. Neben der Epitomierung wird in C keine systematische Bearbeitung vorgenommen. Paraphrastische Verdrängungen des ursprünglichen Wortlauts wie gegen Ende des Fragmentes zu Ps 103,25a–26b sind selten. (Ca) Parisinus gr. 139 (10. Jh.) Der seit dem Jahr 1622 in Paris befindliche und wegen seiner prachtvollen Miniaturen als Psautier de Paris berühmt gewordene Codex aus dem zehnten JahrhundertZum Codex vgl. Vanderschelden (wie Anm. 9) 40–44. teilt mit der übrigen Katenenüberlieferung die unangenehme Eigenschaft der Unzuverlässigkeit in den Namensangaben. Zum Beispiel ist die Theodoret-Passage zu Ps 103,2b (PG 80, 1696A) τὴν τῆς δημιουργίας εὐκολίαν – μόνῳ χρησάμενος, die Pitra in seinen Analecta als einen Origenes zu Ps 103,2 bringt und Migne als Chrysostomus spurius zu Ps 103 (PG 55, 647) druckt, in Ca als ein Text von Apolinarius", + "candidate_score": 0.667958, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52_54", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_54", + "psc_text": "von Eusebius als uns heute vergönnt ist. Die griechischen Fragmente zur Theophanie (CPG 3488) sind aus seiner Lukas-Katene gewonnen, ebenso die Schrift De solemnitate paschali (CPG 3479). Sein literarisches Engagement lässt daher von selbst die Frage aufkommen, ob er über die Fragmente in der Katene hinaus nicht auch den Psalmen-Kommentar des Eusebius oder größere Teile davon unabhängig von der Fragmentierung in der Palästinischen Katene kannte. Und tatsächlich gelang Gilles Dorival der Nachweis, dass unbekannte Texteinheiten aus Eusebius enthalten sind, und er nahm an, dass Niketas noch dessen ganzen Kommentar vor sich gehabt habe.Vgl. Gilles Dorival, La reconstitution du Commentaire sur les Psaumes d’Eusèbe de Césarée grâce aux chaînes exégétiques grecques, en particulier la chaîne de Nicétas, in: Texte und Untersuchungen 128 = Studia Patristica XV 1 (Berlin 1984) 170–176; Les Chaînes (wie Anm. 3) III 545–546. Ob freilich Niketas tatsächlich eine Gesamtausgabe von Eusebs Psalmen-Kommentar benutzen konnte oder nur über", + "candidate_score": 0.667833, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86_88", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) . notavimus tanquam in tabula ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.667661, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51_53", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.667621, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_58_60", + "bdc_text": "„epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_7", + "psc_text": "falsche Genetiv Plural stand in der Vorlage. Denn P korrigiert während des Schreibens mit derselben schwarzen Tinte. (P) Patmiacus 215 (12. / 13. Jh.) Der mit dem Ambrosianus gleichaltrige Pergament-Codex aus dem Johannes-Kloster auf PatmosZur Handschrift vgl. Harl, La Chaîne (wie Anm. 2) 24. ist am Anfang ebenfalls beschädigt und beginnt mit der Katene zu Ps 78,3. Er endet auf fol. 356v mit einem anonym gebotenen Auszug aus Eusebius zu Ps 150,6. Dies dürfte auch das Ende der Katene gewesen sein. Ein Leser notiert nach einem größeren Abstand: πάνυ πέφυκεν ὠφέλιμος ἡ βίβλος. ταύτην μετελθὼν καλὸν εὑρήσεις πλοῦτον. Absicht des im Patmiacus vorliegenden Textes war es, den Kommentar des Theodoret mit der Katene zu verknüpfen. Zu diesem Zweck gibt der Katenist nach dem Lemma stets zuerst die Kommentierung von Theodoret wieder und fährt dann mit dem Katenentext fort, wie er sich auch im Ambrosianus findet, mit der Ausnahme, dass die", + "candidate_score": 0.667012, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45_47", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_137", + "psc_text": "handschriftlichen Grundlage bei Montfaucon vgl. Karo / Lietzmann (wie Anm. 1) 20–21. Für den Eusebius-Kommentar zu Ps 101 bis Ps 104 einschließlich, ebenso zu Ps 112, 5 bis zum Ende dieses Psalmes, hat er die Niketas-Katene verwendet. Da diese in den genannten Parisini nicht enthalten ist, müsste er sie, falls seine Angaben vollständig sind, dem Taurinensis entnommen haben. Die Edition von Montfaucon endet infolge seiner Abhängigkeit von der C-Tradition mit Ps 118. Der Kommentartext zu Ps 119–150 in Mignes PG 24 reproduziert die Edition von Angelo Mai im vierten Tomus seiner Patrum Bibliotheca nova.Angelo Mai, Patrum Bibliotheca nova IV (Rom 1847) 67–107. Mai hatte die von Montfaucon angemahnte Ergänzung der EditionVgl. Mai, Patrum Bibliotheca nova IV 65. aus Codices Vaticani vorgenommen und nach eigenen Angaben fünf Codices benutzt: Reginae gr. 40, Vaticanus gr. 754, Vaticanus gr. 1685 sowie Vaticanus gr. 2057 und Ottoboniensis gr. 398.Mai, Patrum Bibliotheca nova IV 66;", + "candidate_score": 0.666604, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45_47", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_52", + "psc_text": "in A P. Seine Phrase klingt zwar an den Text in A P an, enthält aber zusätzlich das typische ἀκολούθως. Sein Satz lautet: εἰπὼν δὲ περὶ τῶν κατὰ διάνοιαν καὶ φωνὴν ἀκολούθως μνημονεύει καὶ τοῦ κατὰ θεὸν πρακτικοῦ λέγων. Die Psalmenkatene des Niketas von Herakleia Niketas, mit dem ungeklärten Beinamen ὁ τοῦ Σερρῶν, war ab 19. Mai 1117 Metropolit von Herakleia Pontike. In seiner davor liegenden Zeit als Diakon an der Hagia Sophia und als διδάσκαλος an der Schule des Patriarchen in Konstantinopel erstellte er mehrere Katenen zum Alten und Neuen Testament, darunter, vermutlich als erstes Werk, eine Psalmenkatene (CPG C 21). Überliefert wurde sie offensichtlich in zwei Bänden, von denen der eine Ps 1–76, der andere Ps 77–150 behandelte. Von Karo und Lietzmann wird sie unter dem Typ VIII beschrieben,Vgl. Karo / Lietzmann (wie Anm. 1) 32–35. von Gilles Dorival als eine Vertreterin der „Gemischten Konstantinopolitanischen Katenen“ eingeordnet und", + "candidate_score": 0.666533, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45_47", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_138", + "psc_text": "1847) 67–107. Mai hatte die von Montfaucon angemahnte Ergänzung der EditionVgl. Mai, Patrum Bibliotheca nova IV 65. aus Codices Vaticani vorgenommen und nach eigenen Angaben fünf Codices benutzt: Reginae gr. 40, Vaticanus gr. 754, Vaticanus gr. 1685 sowie Vaticanus gr. 2057 und Ottoboniensis gr. 398.Mai, Patrum Bibliotheca nova IV 66; vgl. Karo / Lietzmann (wie Anm. 1) 20–21. Eine unkritische Sammlung aus vatikanischen Handschriften gibt Jean Baptiste Pitra, Analecta sacra et classica spicilegio solesmensi III (Paris 1883). Im besonderen hat die Forschungsgeschichte ein paar kleine Teil-Editionen gezeitigt: Die Hypothesen zu den Gradualpsalmen, von mir mit Ὑποθέσεις überschrieben, ließ Giovanni Mercati drucken: Alcune note di letteratura patristica, in: Opere minori II = Studi e testi 77 (1937) 61–66. Die Fragmente aus der Palästinischen Katene zu Ps 118 sind enthalten in Marguerite Harl (avec la collaboration de Gilles Dorival), La Chaîne Palestinienne sur le Psaume 118. Tome I. Introduction, texte grec critique", + "candidate_score": 0.666258, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46_48", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_55", + "psc_text": "les Psaumes d’Eusèbe de Césarée grâce aux chaînes exégétiques grecques, en particulier la chaîne de Nicétas, in: Texte und Untersuchungen 128 = Studia Patristica XV 1 (Berlin 1984) 170–176; Les Chaînes (wie Anm. 3) III 545–546. Ob freilich Niketas tatsächlich eine Gesamtausgabe von Eusebs Psalmen-Kommentar benutzen konnte oder nur über einen umfangreicheren Text gegenüber der Palästinischen Katene verfügte, lässt sich nicht entscheiden. Sicher ist lediglich, dass er immer wieder zusätzliches Material aus dem Kommentar bietet. Für eine Sammlung der Eusebius-Fragmente ist die Ausbeutung der Psalmenkatene des Niketas somit unerlässlich. Aus der überraschend umfangreichen Überlieferung des imposanten WerkesEine Übersicht gibt Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 513. konnte ich drei Codices auswerten. (Nd) Coislinianus 190 (13. / 14.Jh.) Der 259 Blätter umfassende Pariser Codex ist auf Pergament geschrieben, das teilweise ein Palimpsest darstellt; es enthält eine noch nicht zuzuordnende Psalmenkatene.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 508. Ab fol. 196", + "candidate_score": 0.666142, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45_47", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte . Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_100", + "psc_text": "λόγος, das Satzgerüst ἐπειδή – ἀναγκαίως, hinzu kommt die inhaltliche Ähnlichkeit mit dem Fragment 3 zu Ps 135, insbesondere das betont eingesetzte μέχρι innerhalb des Pronoia-Themas. Den Gedanken, dass die Pronoia nur bis zum Mond reicht, schreibt Eusebius in der Theophanie den Aristotelikern zu (II 20 = 88,31–33 Gressmann). Ps 109,1bc Zu Vers 109,1bc bringt Niketas ein weiteres Stück unter dem Namen des Eusebius. Auch in diesem Fall darf man der Zuweisung trauen. Denn die Konnotation τιμὴν καὶ δόξαν, die nicht zum Kontext des Psalmes gehört, war Bestandteil der Argumentation, die Eusebius in der Schrift De ecclesiastica theologia gegen Markell vortrug (III 15 = 172,18.21 Klostermann); dass in unserem Fragment die spezifisch anti-markellische These von der Ewigkeit der Herrschaft Christi nicht ausdrücklich begegnet, verschlägt in einem Kommentarwerk nicht. Die Wendung ἔσται καιρὸς ὁπηνίκα ist mit dem TLG nur bei Eusebius und Theodor von Mopsuestia nachzuweisen. Im übrigen erinnert der eschatologische", + "candidate_score": 0.666095, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_58_60", + "bdc_text": "„epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_139", + "psc_text": "drucken: Alcune note di letteratura patristica, in: Opere minori II = Studi e testi 77 (1937) 61–66. Die Fragmente aus der Palästinischen Katene zu Ps 118 sind enthalten in Marguerite Harl (avec la collaboration de Gilles Dorival), La Chaîne Palestinienne sur le Psaume 118. Tome I. Introduction, texte grec critique et traduction = SC 189 (Paris 1972) Tome II. Catalogue des fragments, notes et indices = SC 190 (Paris 1972). Die Fragmente zu den Gradualpsalmen sind enthalten in Carmelo Curti, La catena palestinese sui Salmi graduali (Catania 2003). Einige parallele Passagen zur Psalmenkatene des Niketas sind wiedergegeben im achten Band von John Anthony Cramer, Catenae Graecorum Patrum in Novum Testamentum I–VIII (Oxford 1838–1844 = Hildesheim 1967). Die komplizierte Überlieferung ist durch mehrere wichtige Vorarbeiten, auf deren Ergebnisse ich mich stütze, weitgehend erhellt worden: Georg Karo / Hans Lietzmann, Catenarum Graecarum Catalogus (Göttingen 1902). Robert Devreesse, Les anciens commentateurs grecs des", + "candidate_score": 0.665965, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51_53", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_42", + "psc_text": "die Arbeit mit EUSEBII / PAMPHILI EPISCOPI / Caesareae Palaestinae / INTERPRETATIO / Psalmorum. Valde Erudita und auf dem folgenden Blatt griechisch wiederholt ΕΥΣΕΒΙΟΥ / ΤΟΥ ΠΑΜΦΙΛΟΥ / ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ / ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ ΤΗΣ / ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ / ΕΧΗΓΗΣΙΣ ΤΩΝ ΨΑΛΜΩΝ ΠΑΝΥ / ΣΠΟΥΔΑΙΑ. Die Eigenheiten von Cb enthält er nicht, bespielsweise den angeführten Lösungsvorschlag zu Beginn des ersten Fragmentes zu Ps 105 ἀνυμνεῖν τὸν θεὸν oder die Auslassung von οἱ τῶν ἐθνῶν – τῆς ἀνθρωπίνης ἀγέλης aus dem Fragment zu Ps 106,6a–9b, so dass der Parisinus gr. 139, der Codex in derselben Bibliothek, die einzige Vorlage war. Zur Paraphrasentradition Die eben behandelten Codices Ca und Cb sind in eine komplexe Überlieferung eingebunden, deren Stemmatisierung im Rahmen einer Edition von Auszügen aus einem einzelnen Autor nicht erbracht werden kann. Das gilt erst recht für die weitaus üppigere Paraphrasentradition, die sich auf mehrere Katenentypen verteilt. Die paraphrastisch bedingten Abweichungen systematisch anzugeben, wäre verwirrend; eine", + "candidate_score": 0.665677, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46_48", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.665445, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51_53", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_84", + "psc_text": "zu sehr mit Fragen der Authentizität behaftet, als dass sie als Fragmente angesehen werden dürften. Zum anderen und vor allem ist das Werk der Expositiones in psalmos bis heute noch gar nicht identifiziert. Die von Migne nachgedruckte Mauriner EditionBernard de Montfaucon, Athanasii opera omnia I 2 (Paris 1698) 1009–1239. stellt eine Kompilation mit anderen Quellen dar. Auch was als sogenannte „Athanasius-Serie“ im Codex Vaticanus 754 zu lesen ist, dürfte nicht das ursprüngliche Werk sein. Im übrigen ergibt sich aus der syrischen Übersetzung aus dem Ende des siebten Jahrhunderts,Die syrische Version ist ediert und ins Englische übersetzt von Robert W. Thomson, Athanasiana syriaca. Part IV = Corpus Scriptorum Christianorum Orientalium 167–168 (Louvain 1977). dass der Text ihrer Vorlage mit dem uns vorliegenden Pseudo-Athanasius nicht kongruent ist. Die Untersuchung dieses Pseudo-Athanasius auf eusebisches Gut hin, um es einmal in einer Testimoniensammlung mitzuteilen, muss besonders behutsam vorgenommen werden und kann erst in Angriff", + "candidate_score": 0.664549, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_50_52", + "bdc_text": "Druck : Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_49", + "psc_text": "d’Évagre le Pontique, in: OCP 26 (1960) 307–348. Die Eusebius belangende Paraphrase der Palästinischen Katene ist durch wechselnde Zeichen und häufig auch an der Anführung von Autorennamen fassbar. Die Euseb-Stücke sind zum Teil auch dort zugewiesen, wo sie in den Hauptzeugen anonym sind. Ab Ps 108 (fol. 276r) finden sich unter dem Namen des Eusebius zusätzlich zu den paraphrasierten Fragmenten Scholien von Origenes. Ihre Identität lässt sich an der zweiten Randkatene des Vindobonensis theol. gr. 8 unproblematisch feststellen. Der in V wiedergegebene Text ist die Bearbeitung einer Vorlage, die älter ist nicht nur als A P, sondern auch als C. Daher kann er nicht nur zur Stützung der Haupttradition gegenüber C herangezogen werden, so im Fragment zu Ps 105,40a–42b mit der Wendung καὶ περὶ ἑτέρου ἔθνους oder im Fragment zu Ps 113,9a–11b mit ἀνάξιοι gegen ἄξιοι oder im Fragment zu Ps 118,34ab mit σώματος gegen στόματος. Er kann auch einen", + "candidate_score": 0.664112, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46_48", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_78", + "psc_text": "ναμάτων ἐν μεθέξει γενέσθαι πολλῶν· οἱ γὰρ ποταμοὶ οἱ εὐαγγελικοί εἰσι λόγοι. Vokabular und Bilder sind reichlich aus Eusebius belegbar, aber sie sind nicht ausschließlich eusebisch. Vor allem aber ist die Wendung ἐν μεθέξει γενέσθαι vornehmlich bei Kyrill und nie bei Eusebius zu finden. Niketas hat nicht nur den direkt überlieferten Eusebius-Kommentar herangezogen, sondern, wie an Textabgrenzungen ersichtlich ist, die Exzerpte sowohl in der Palästinischen Katene als auch deren Epitomierung in der Monophysitischen Katene. Dabei kann er den Kommentar für sich und eine Katene für sich benutzt haben, aber auch beides zugleich. Seine Arbeit erhält dadurch, neben der Gewinnung von neuen Bruchstücken, einen beträchtlichen Wert für die Kritik der schon bekannten. Manche Probleme von A P lassen sich mit ihr bereinigen oder überhaupt erst entdecken. Das Fragment zu Ps 134,19a–21b endet in A P mit einem syntaktischen Gebilde, das zu einer Konjektur herausfordert, aber mit dem bei Niketas stehenden Ausdruck", + "candidate_score": 0.662377, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_50_52", + "bdc_text": "Druck : Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 . Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.66172, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52_54", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg . Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_1", + "psc_text": "auf besondere Hinweise zu den Handschriften, denen ich die Fragmente zu Ps 101–150 entnommen habe. Die Überlieferung Der Psalmen-Kommentar des Eusebius ist, wie in den vorangehenden Teilbänden unserer Edition im einzelnen dargelegt ist, uneinheitlich überliefert: von Ps 1 bis 50 auszugsweise in Katenen-Handschriften, von Ps 51 bis 95 ganz und direkt im Coislinianus 44 und der Rest wiederum fragmentiert in verschiedenen Katenen. Der weitaus größere Teil des erhaltenen Kommentars zu Ps 101 bis 150 ist in der sogenannten Palästinischen Katene (Siglen A P) und ihrer Verarbeitung in der Monophysitischen Katene (Sigle C) aufbewahrt. Einige darin nicht enthaltene Partien sind der Psalmen-Katene des Niketas von Herakleia (Sigle N) zu entnehmen. Die Palästinische Katene Nachdem die große und unübersichtliche Menge der Handschriften, die eine Psalmenkatene enthalten, von Georg Karo und Hans Lietzmann in siebenundzwanzig Typen geordnet worden war,Georg Karo / Hans Lietzmann, Catenarum Graecarum Catalogus (Göttingen 1902) 20–66. entdeckte Marcel Richard, ausgehend", + "candidate_score": 0.661515, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_85_87", + "bdc_text": "eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_67", + "psc_text": "Der Name des Eusebius wird neben echten Eusebius-Stellen vorzugsweise bei Exzerpten aus Pseudo-Athanasius, Theodoret und, weniger häufig, aus Chrysostomus angegeben. Dies geschieht mit einer gewissen Regelmäßigkeit, so dass sich die Vermutung aufdrängt, dass in solchen Fällen die Namensangabe nicht den Autor des exzerpierten Textes mitteilen soll, sondern dessen Abhängigkeit von Eusebius. Was wir geneigt sind, für eine falsche Angabe zu halten, kann also auf die Quelle der Quelle deuten. Und tatsächlich setzen die drei genannten Autoren den Kommentar des Eusebius voraus und verarbeiten deutlicher eusebische Ideen als etwa Didymus oder Apolinarius. Die Arbeitsweise des Niketas muss hier nicht im einzelnen ausgebreitet werden; das geschieht an anderer Stelle.Franz Xaver Risch, Die Arbeitsweise des Niketas (erscheint 2023). Für die vorliegende Edition sollen nur einige Aspekte hervorgehoben werden. Die Kleinteiligkeit, mit der Niketas oftmals arbeitet, bringt es mit sich, dass so manche Phrase, die eusebische Eigenart verrät, nicht sicher als solche identifiziert werden", + "candidate_score": 0.661186, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_47_49", + "bdc_text": "und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod . Marcian. 481 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_1", + "psc_text": "auf besondere Hinweise zu den Handschriften, denen ich die Fragmente zu Ps 101–150 entnommen habe. Die Überlieferung Der Psalmen-Kommentar des Eusebius ist, wie in den vorangehenden Teilbänden unserer Edition im einzelnen dargelegt ist, uneinheitlich überliefert: von Ps 1 bis 50 auszugsweise in Katenen-Handschriften, von Ps 51 bis 95 ganz und direkt im Coislinianus 44 und der Rest wiederum fragmentiert in verschiedenen Katenen. Der weitaus größere Teil des erhaltenen Kommentars zu Ps 101 bis 150 ist in der sogenannten Palästinischen Katene (Siglen A P) und ihrer Verarbeitung in der Monophysitischen Katene (Sigle C) aufbewahrt. Einige darin nicht enthaltene Partien sind der Psalmen-Katene des Niketas von Herakleia (Sigle N) zu entnehmen. Die Palästinische Katene Nachdem die große und unübersichtliche Menge der Handschriften, die eine Psalmenkatene enthalten, von Georg Karo und Hans Lietzmann in siebenundzwanzig Typen geordnet worden war,Georg Karo / Hans Lietzmann, Catenarum Graecarum Catalogus (Göttingen 1902) 20–66. entdeckte Marcel Richard, ausgehend", + "candidate_score": 0.661126, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_54", + "psc_text": "von Eusebius als uns heute vergönnt ist. Die griechischen Fragmente zur Theophanie (CPG 3488) sind aus seiner Lukas-Katene gewonnen, ebenso die Schrift De solemnitate paschali (CPG 3479). Sein literarisches Engagement lässt daher von selbst die Frage aufkommen, ob er über die Fragmente in der Katene hinaus nicht auch den Psalmen-Kommentar des Eusebius oder größere Teile davon unabhängig von der Fragmentierung in der Palästinischen Katene kannte. Und tatsächlich gelang Gilles Dorival der Nachweis, dass unbekannte Texteinheiten aus Eusebius enthalten sind, und er nahm an, dass Niketas noch dessen ganzen Kommentar vor sich gehabt habe.Vgl. Gilles Dorival, La reconstitution du Commentaire sur les Psaumes d’Eusèbe de Césarée grâce aux chaînes exégétiques grecques, en particulier la chaîne de Nicétas, in: Texte und Untersuchungen 128 = Studia Patristica XV 1 (Berlin 1984) 170–176; Les Chaînes (wie Anm. 3) III 545–546. Ob freilich Niketas tatsächlich eine Gesamtausgabe von Eusebs Psalmen-Kommentar benutzen konnte oder nur über", + "candidate_score": 0.660937, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_59_61", + "bdc_text": "“Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_7", + "psc_text": "falsche Genetiv Plural stand in der Vorlage. Denn P korrigiert während des Schreibens mit derselben schwarzen Tinte. (P) Patmiacus 215 (12. / 13. Jh.) Der mit dem Ambrosianus gleichaltrige Pergament-Codex aus dem Johannes-Kloster auf PatmosZur Handschrift vgl. Harl, La Chaîne (wie Anm. 2) 24. ist am Anfang ebenfalls beschädigt und beginnt mit der Katene zu Ps 78,3. Er endet auf fol. 356v mit einem anonym gebotenen Auszug aus Eusebius zu Ps 150,6. Dies dürfte auch das Ende der Katene gewesen sein. Ein Leser notiert nach einem größeren Abstand: πάνυ πέφυκεν ὠφέλιμος ἡ βίβλος. ταύτην μετελθὼν καλὸν εὑρήσεις πλοῦτον. Absicht des im Patmiacus vorliegenden Textes war es, den Kommentar des Theodoret mit der Katene zu verknüpfen. Zu diesem Zweck gibt der Katenist nach dem Lemma stets zuerst die Kommentierung von Theodoret wieder und fährt dann mit dem Katenentext fort, wie er sich auch im Ambrosianus findet, mit der Ausnahme, dass die", + "candidate_score": 0.66074, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.660065, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_85_87", + "bdc_text": "eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.659694, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_78", + "psc_text": "ναμάτων ἐν μεθέξει γενέσθαι πολλῶν· οἱ γὰρ ποταμοὶ οἱ εὐαγγελικοί εἰσι λόγοι. Vokabular und Bilder sind reichlich aus Eusebius belegbar, aber sie sind nicht ausschließlich eusebisch. Vor allem aber ist die Wendung ἐν μεθέξει γενέσθαι vornehmlich bei Kyrill und nie bei Eusebius zu finden. Niketas hat nicht nur den direkt überlieferten Eusebius-Kommentar herangezogen, sondern, wie an Textabgrenzungen ersichtlich ist, die Exzerpte sowohl in der Palästinischen Katene als auch deren Epitomierung in der Monophysitischen Katene. Dabei kann er den Kommentar für sich und eine Katene für sich benutzt haben, aber auch beides zugleich. Seine Arbeit erhält dadurch, neben der Gewinnung von neuen Bruchstücken, einen beträchtlichen Wert für die Kritik der schon bekannten. Manche Probleme von A P lassen sich mit ihr bereinigen oder überhaupt erst entdecken. Das Fragment zu Ps 134,19a–21b endet in A P mit einem syntaktischen Gebilde, das zu einer Konjektur herausfordert, aber mit dem bei Niketas stehenden Ausdruck", + "candidate_score": 0.659285, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46_48", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_1", + "psc_text": "auf besondere Hinweise zu den Handschriften, denen ich die Fragmente zu Ps 101–150 entnommen habe. Die Überlieferung Der Psalmen-Kommentar des Eusebius ist, wie in den vorangehenden Teilbänden unserer Edition im einzelnen dargelegt ist, uneinheitlich überliefert: von Ps 1 bis 50 auszugsweise in Katenen-Handschriften, von Ps 51 bis 95 ganz und direkt im Coislinianus 44 und der Rest wiederum fragmentiert in verschiedenen Katenen. Der weitaus größere Teil des erhaltenen Kommentars zu Ps 101 bis 150 ist in der sogenannten Palästinischen Katene (Siglen A P) und ihrer Verarbeitung in der Monophysitischen Katene (Sigle C) aufbewahrt. Einige darin nicht enthaltene Partien sind der Psalmen-Katene des Niketas von Herakleia (Sigle N) zu entnehmen. Die Palästinische Katene Nachdem die große und unübersichtliche Menge der Handschriften, die eine Psalmenkatene enthalten, von Georg Karo und Hans Lietzmann in siebenundzwanzig Typen geordnet worden war,Georg Karo / Hans Lietzmann, Catenarum Graecarum Catalogus (Göttingen 1902) 20–66. entdeckte Marcel Richard, ausgehend", + "candidate_score": 0.657203, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_47_49", + "bdc_text": "und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod . Marcian. 481 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_56", + "psc_text": "Les Chaînes (wie Anm. 3) III 513. konnte ich drei Codices auswerten. (Nd) Coislinianus 190 (13. / 14.Jh.) Der 259 Blätter umfassende Pariser Codex ist auf Pergament geschrieben, das teilweise ein Palimpsest darstellt; es enthält eine noch nicht zuzuordnende Psalmenkatene.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 508. Ab fol. 196 sind 22 Seiten Papier eingelegt worden; die Herstellungsweise verweist auf Südtitalien.Zur Analyse der Herstellung, Lokalisierung und Datierung vgl. Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 505–507. Die Handschrift enthält den zweiten Band der Niketas-Katene und setzt unbeschädigt erst mit der Behandlung von Ps 80,2b ein. Das Fehlen des Materials ab Ps 77 dürfte der Vorlage anzulasten sein.Vgl. Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 507–508. Der Coislinianus bietet nicht den originalen Text, wie ihn Niketas der Öffentlichkeit übergab. Denn die Abweichungen zwischen Nh und Nd weisen dort auf eine Bearbeitung des Textes in Nd hin, wo Nh mit der Palästinischen", + "candidate_score": 0.656717, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_16", + "psc_text": "In den Fragmenten zu Ps 118,132ab λαμβάνουσιν und zu Ps 144,13a–13ab ὠβέλισται ist die fenestra umgekehrt nur in P zu sehen. (Im Fragment zu Ps 144,21a–c, wo ich προφητείαν eingefügt habe, hat P entweder das Fenster oder das Wort übersehen.) Weitere Beobachtungen bestätigen, dass A nicht Vorlage für P war. Während singuläre Formulierungen wie δηλοῖ δὲ οὕτω καὶ ἄλλος zu Beginn des Fragmentes zu Ps 123,3b–5 dem Autor der Handschrift A zueigen und dem von P unbekannt waren, gehen andere Abweichungen nicht auf Überlegungen von A zurück, sondern sind Fehler, die P vermieden hat. Dazu gehört beispielsweise der das Fragment zu Ps 122,1a–c beschließende, in A ausgefallene Halbsatz ἀπὸ δὲ τοῦ κάτω βλέπειν βλαβήσεται, oder ein Augensprung wie ὡς θεοῦ λαόν im Fragment zu Ps 101,11b–12b oder καὶ δοξολογεῖν im Fragment zu Ps 102,1ab oder ἢ κατὰ τὸν Θεοδοτίονα – τοῦ θεοῦ Ἰακώβ im Fragment zu Ps 113,7a–8b oder τυγχάνει,", + "candidate_score": 0.65614, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_24", + "psc_text": "als Vermengung der ersten Palästinischen Katene mit einer zweiten Palästinischen Katene ansah. Die Tradition dieser Komposition teilt er in wiederum zwei Katenen, zu deren erster die von mir benutzten Handschriften gehören.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) I 232–248. Für Chrysostomus und Hesychius ist die ehemals so genannte Monophysitische Katene von enormer Bedeutung. Die Reste der anderweitig nicht bekannten Ausführungen zu Ps 101 bis 106 von Chrysostomus hat Anne-Marie Malingrey aus ihr ediert,Anne-Marie Malingrey, Fragments du commentaire de Jean Chrysostome sur les psaumes 103 à 106, in: Jürgen Dummer u. a. (Hrsg.), Texte und Textkritik = Texte und Untersuchungen 133 (Berlin 1987) 351–378. und die lückenhafte Direktüberlieferung des sogenannten Commentarius magnus (CPG 6554) von Hesychius kann mit ihr weitgehend ersetzt werden. Von Eusebius enthält sie keine neuen Bruchstücke. Die Eklogen bewahren den Text der Palästinischen Katene, soweit sie ihn übernommen haben, stehen aber nicht in der Tradition des Hyparchetyps der Hauptzeugen.", + "candidate_score": 0.655976, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.655448, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_113", + "psc_text": "Verfasser Eusebius an. Seinen häufig richtigen, häufig aber auch falschen Zuweisungen möchte man hier wieder ohne weiteres vertrauen, da der Text zwei auffällige Merkmale der eusebischen Diktion enthält: σφόδρα ἀκριβῶς ist bei anderen christlichen Exegeten selten, sehr häufig aber bei Eusebius; in Verbindung mit einem Verbum des Sagens (hier λέγων) begegnet es nur bei Eusebius. Διὸ λέλεκται ist eine typisch eusebische Zitateinleitung. Die Formulierung ἐπὶ τὴν οἰκείαν πατρίδα ἐπανιούσῃ weist ebenfalls auf Eusebius. Der Text ist bei Niketas eingebettet zwischen je einen Auszug aus Chrysostomus und Maximus Confessor, der als Origenes ausgegeben wird. Da sich beide identifizieren lassen, ist die Abgrenzung verhältnismäßig sicher. Bei Niketas kann jedoch nie ausgeschlossen werden, dass er einen weiteren, ungenannten Autor verschmolzen hat. Ps 119,7ab Sowohl in der Palästinischen Katene als auch bei Niketas wird das Fragment dem Eusebius zugewiesen, aber in der Palästinischen Katene beginnt der Text mitten im Satz. Niketas bietet einen vollständigeren", + "candidate_score": 0.655414, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_2", + "psc_text": "Psalmen-Katene des Niketas von Herakleia (Sigle N) zu entnehmen. Die Palästinische Katene Nachdem die große und unübersichtliche Menge der Handschriften, die eine Psalmenkatene enthalten, von Georg Karo und Hans Lietzmann in siebenundzwanzig Typen geordnet worden war,Georg Karo / Hans Lietzmann, Catenarum Graecarum Catalogus (Göttingen 1902) 20–66. entdeckte Marcel Richard, ausgehend von Beobachtungen durch Robert Devreesse, in der weit verzweigten und vielfältig entwickelten Überlieferung die älteste Form der Psalmenkatene und nannte sie La chaîne Palestinienne.Marcel Richard, Les premières chaînes sur le Psautier, in: Bulletin d’information de l’Institut de Recherche et d’Histoire des Textes 5 (1956) 87–98, hier 88–93 = ders., Opera minora III (Turnhout 1977) Nr. 70; vgl. Marguerite Harl (avec la collaboration de Gilles Dorival), La Chaîne Palestinienne sur le Psaume 118. Tome I. Introduction, texte grec critique et traduction = SC 189 (Paris 1972) 17–21. Seit der umfassenden Revision, Vermehrung und Vervollständigung unserer Kenntnisse der Psalmenkatenen durch Gilles DorivalGilles", + "candidate_score": 0.655177, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_54", + "psc_text": "von Eusebius als uns heute vergönnt ist. Die griechischen Fragmente zur Theophanie (CPG 3488) sind aus seiner Lukas-Katene gewonnen, ebenso die Schrift De solemnitate paschali (CPG 3479). Sein literarisches Engagement lässt daher von selbst die Frage aufkommen, ob er über die Fragmente in der Katene hinaus nicht auch den Psalmen-Kommentar des Eusebius oder größere Teile davon unabhängig von der Fragmentierung in der Palästinischen Katene kannte. Und tatsächlich gelang Gilles Dorival der Nachweis, dass unbekannte Texteinheiten aus Eusebius enthalten sind, und er nahm an, dass Niketas noch dessen ganzen Kommentar vor sich gehabt habe.Vgl. Gilles Dorival, La reconstitution du Commentaire sur les Psaumes d’Eusèbe de Césarée grâce aux chaînes exégétiques grecques, en particulier la chaîne de Nicétas, in: Texte und Untersuchungen 128 = Studia Patristica XV 1 (Berlin 1984) 170–176; Les Chaînes (wie Anm. 3) III 545–546. Ob freilich Niketas tatsächlich eine Gesamtausgabe von Eusebs Psalmen-Kommentar benutzen konnte oder nur über", + "candidate_score": 0.654697, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_55", + "psc_text": "les Psaumes d’Eusèbe de Césarée grâce aux chaînes exégétiques grecques, en particulier la chaîne de Nicétas, in: Texte und Untersuchungen 128 = Studia Patristica XV 1 (Berlin 1984) 170–176; Les Chaînes (wie Anm. 3) III 545–546. Ob freilich Niketas tatsächlich eine Gesamtausgabe von Eusebs Psalmen-Kommentar benutzen konnte oder nur über einen umfangreicheren Text gegenüber der Palästinischen Katene verfügte, lässt sich nicht entscheiden. Sicher ist lediglich, dass er immer wieder zusätzliches Material aus dem Kommentar bietet. Für eine Sammlung der Eusebius-Fragmente ist die Ausbeutung der Psalmenkatene des Niketas somit unerlässlich. Aus der überraschend umfangreichen Überlieferung des imposanten WerkesEine Übersicht gibt Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 513. konnte ich drei Codices auswerten. (Nd) Coislinianus 190 (13. / 14.Jh.) Der 259 Blätter umfassende Pariser Codex ist auf Pergament geschrieben, das teilweise ein Palimpsest darstellt; es enthält eine noch nicht zuzuordnende Psalmenkatene.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 508. Ab fol. 196", + "candidate_score": 0.654088, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_57", + "psc_text": "Ps 77 dürfte der Vorlage anzulasten sein.Vgl. Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 507–508. Der Coislinianus bietet nicht den originalen Text, wie ihn Niketas der Öffentlichkeit übergab. Denn die Abweichungen zwischen Nh und Nd weisen dort auf eine Bearbeitung des Textes in Nd hin, wo Nh mit der Palästinischen Katene übereinstimmt. Meist handelt es sich bei den Veränderungen nicht um Problemlösungen und Konjekturen, sondern um willkürliche Eingriffe. Aus einer Umwandlung zum Beispiel eines pronominal gebildeten Satzes in den Plural der dritten Person wie im ersten Satz im dritten Abschnitt des Fragmentes zu Ps 102,1a lässt sich keinerlei Motivation ersehen. Sinnentstellende Wortauffassungen wie σταυροῦ statt σωτῆρος im Fragment zu Ps 101,23a–25a oder λόγοις (durch Assoziierung mit dem vorausgehenden λόγος) statt ἔργοις im Fragment zu Ps 102,22a–c verraten ein geringes Interesse des Schreibers am Inhalt, doch kann eine Abweichung vom originalen Niketas-Text, besonders wenn sie keinen inhaltlichen Fehler darstellt, bereits traditionell", + "candidate_score": 0.653914, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_2", + "psc_text": "Psalmen-Katene des Niketas von Herakleia (Sigle N) zu entnehmen. Die Palästinische Katene Nachdem die große und unübersichtliche Menge der Handschriften, die eine Psalmenkatene enthalten, von Georg Karo und Hans Lietzmann in siebenundzwanzig Typen geordnet worden war,Georg Karo / Hans Lietzmann, Catenarum Graecarum Catalogus (Göttingen 1902) 20–66. entdeckte Marcel Richard, ausgehend von Beobachtungen durch Robert Devreesse, in der weit verzweigten und vielfältig entwickelten Überlieferung die älteste Form der Psalmenkatene und nannte sie La chaîne Palestinienne.Marcel Richard, Les premières chaînes sur le Psautier, in: Bulletin d’information de l’Institut de Recherche et d’Histoire des Textes 5 (1956) 87–98, hier 88–93 = ders., Opera minora III (Turnhout 1977) Nr. 70; vgl. Marguerite Harl (avec la collaboration de Gilles Dorival), La Chaîne Palestinienne sur le Psaume 118. Tome I. Introduction, texte grec critique et traduction = SC 189 (Paris 1972) 17–21. Seit der umfassenden Revision, Vermehrung und Vervollständigung unserer Kenntnisse der Psalmenkatenen durch Gilles DorivalGilles", + "candidate_score": 0.653836, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_53", + "psc_text": "C 21). Überliefert wurde sie offensichtlich in zwei Bänden, von denen der eine Ps 1–76, der andere Ps 77–150 behandelte. Von Karo und Lietzmann wird sie unter dem Typ VIII beschrieben,Vgl. Karo / Lietzmann (wie Anm. 1) 32–35. von Gilles Dorival als eine Vertreterin der „Gemischten Konstantinopolitanischen Katenen“ eingeordnet und ausführlich analysiert.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 492–565. Entstanden ist sie zwischen 1088 und 1105, sehr wahrscheinlich im Zusammenhang mit seiner Lehrtätigkeit.Zu Biographie und Werk s. Bram Roosen, The works of Nicetas Heracleensis (ὁ) τοῦ Σερρῶν, in: Byzantion 69 (1999) 119–144. Niketas besaß Zugang zu sehr viel mehr Schriften von Eusebius als uns heute vergönnt ist. Die griechischen Fragmente zur Theophanie (CPG 3488) sind aus seiner Lukas-Katene gewonnen, ebenso die Schrift De solemnitate paschali (CPG 3479). Sein literarisches Engagement lässt daher von selbst die Frage aufkommen, ob er über die Fragmente in der Katene hinaus nicht auch den Psalmen-Kommentar", + "candidate_score": 0.653701, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_19", + "psc_text": "so charakteristischen Ausdrucks νοήσεις καὶ οὕτως ἐπιστήσας ὡς am Beginn des Textes zu Ps 118,164ab. Sehr viel häufiger trifft man in P auf Korrekturen an dem Text, wie er in A repräsentiert ist. So hat P, um nur ein Beispiel anzuführen, im Fragment zu Ps 131,17ab den in A geschriebenen und nicht als störend bemerkten Ausdruck δι’ οὗ τὸ σῶμα nachträglich als falsch erkannt und gelöscht. Signifikante Abweichungen verlangen nicht notwendig gesonderte Vorlagen, wie zum Beispiel in der Hypothese zum dreizehnten Gradualpsalm das von P hinzugefügte φιλανθρωπίας. Der erforderliche Zusatz wurde vom Schreiber bemerkt, nachdem er den nächsten Satz schon begonnen oder ganz geschrieben hatte, jedenfalls nachträglich, denn er radierte die beiden Wörter aus seiner Vorlage und fügte das auch in A fehlende dritte Wort hinzu. Dasselbe Erscheinungsbild zeigt seine Version des ersten Satzes im Fragment zu Ps 121,1bc, die deshalb nicht als ursprünglichere lectio difficilior zu werten ist, sondern", + "candidate_score": 0.653063, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_78", + "psc_text": "ναμάτων ἐν μεθέξει γενέσθαι πολλῶν· οἱ γὰρ ποταμοὶ οἱ εὐαγγελικοί εἰσι λόγοι. Vokabular und Bilder sind reichlich aus Eusebius belegbar, aber sie sind nicht ausschließlich eusebisch. Vor allem aber ist die Wendung ἐν μεθέξει γενέσθαι vornehmlich bei Kyrill und nie bei Eusebius zu finden. Niketas hat nicht nur den direkt überlieferten Eusebius-Kommentar herangezogen, sondern, wie an Textabgrenzungen ersichtlich ist, die Exzerpte sowohl in der Palästinischen Katene als auch deren Epitomierung in der Monophysitischen Katene. Dabei kann er den Kommentar für sich und eine Katene für sich benutzt haben, aber auch beides zugleich. Seine Arbeit erhält dadurch, neben der Gewinnung von neuen Bruchstücken, einen beträchtlichen Wert für die Kritik der schon bekannten. Manche Probleme von A P lassen sich mit ihr bereinigen oder überhaupt erst entdecken. Das Fragment zu Ps 134,19a–21b endet in A P mit einem syntaktischen Gebilde, das zu einer Konjektur herausfordert, aber mit dem bei Niketas stehenden Ausdruck", + "candidate_score": 0.652923, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61_63", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 )", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.652631, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_64", + "psc_text": "die Arbeitsweise des Katenisten, die es häufig schwierig macht herauszufinden, in welchen Passagen überhaupt Eusebius vorliegt und, wenn sie entdeckt sind, in welcher genauen Abgrenzung und in welchem Grad an Originalität.Zur überlieferungsbedingten und arbeitstechnischen „Verrätselung“ des Materials vgl. Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 393–394. Die Vorgehensweise des gut belesenen Niketas ist zu unregelmäßig, als dass ein Kriterium zur Identifikation der benutzen Autoren aus der Kompositionstechnik gefunden werden könnte. Die Exzerpierung nahm er oftmals sehr kleinteilig in Teilsätzen und einzelnen Ausdrücken vor. Sein Ziel war es, einen einheitlichen Fließtext pro Lemma zu erstellen. Das heißt: Auf das Lemma, das in den Handschriften, wie üblich, durch Spatien und Paragraph abgesetzt, als Zitation gekennzeichnet und rubriziert ist, folgt ein einzelner kompakter Textkörper unterschiedlicher Länge, an dem ein oberflächlicher Blick keinerlei Gliederung feststellen kann. Erst während der Lektüre stößt er auf Partikel wie ἤ oder Adverbia wie τάχα und πλήν oder kurze", + "candidate_score": 0.652378, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_47_49", + "bdc_text": "und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod . Marcian. 481 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_2", + "psc_text": "Psalmen-Katene des Niketas von Herakleia (Sigle N) zu entnehmen. Die Palästinische Katene Nachdem die große und unübersichtliche Menge der Handschriften, die eine Psalmenkatene enthalten, von Georg Karo und Hans Lietzmann in siebenundzwanzig Typen geordnet worden war,Georg Karo / Hans Lietzmann, Catenarum Graecarum Catalogus (Göttingen 1902) 20–66. entdeckte Marcel Richard, ausgehend von Beobachtungen durch Robert Devreesse, in der weit verzweigten und vielfältig entwickelten Überlieferung die älteste Form der Psalmenkatene und nannte sie La chaîne Palestinienne.Marcel Richard, Les premières chaînes sur le Psautier, in: Bulletin d’information de l’Institut de Recherche et d’Histoire des Textes 5 (1956) 87–98, hier 88–93 = ders., Opera minora III (Turnhout 1977) Nr. 70; vgl. Marguerite Harl (avec la collaboration de Gilles Dorival), La Chaîne Palestinienne sur le Psaume 118. Tome I. Introduction, texte grec critique et traduction = SC 189 (Paris 1972) 17–21. Seit der umfassenden Revision, Vermehrung und Vervollständigung unserer Kenntnisse der Psalmenkatenen durch Gilles DorivalGilles", + "candidate_score": 0.652248, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_52", + "psc_text": "in A P. Seine Phrase klingt zwar an den Text in A P an, enthält aber zusätzlich das typische ἀκολούθως. Sein Satz lautet: εἰπὼν δὲ περὶ τῶν κατὰ διάνοιαν καὶ φωνὴν ἀκολούθως μνημονεύει καὶ τοῦ κατὰ θεὸν πρακτικοῦ λέγων. Die Psalmenkatene des Niketas von Herakleia Niketas, mit dem ungeklärten Beinamen ὁ τοῦ Σερρῶν, war ab 19. Mai 1117 Metropolit von Herakleia Pontike. In seiner davor liegenden Zeit als Diakon an der Hagia Sophia und als διδάσκαλος an der Schule des Patriarchen in Konstantinopel erstellte er mehrere Katenen zum Alten und Neuen Testament, darunter, vermutlich als erstes Werk, eine Psalmenkatene (CPG C 21). Überliefert wurde sie offensichtlich in zwei Bänden, von denen der eine Ps 1–76, der andere Ps 77–150 behandelte. Von Karo und Lietzmann wird sie unter dem Typ VIII beschrieben,Vgl. Karo / Lietzmann (wie Anm. 1) 32–35. von Gilles Dorival als eine Vertreterin der „Gemischten Konstantinopolitanischen Katenen“ eingeordnet und", + "candidate_score": 0.649495, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46_48", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_56", + "psc_text": "Les Chaînes (wie Anm. 3) III 513. konnte ich drei Codices auswerten. (Nd) Coislinianus 190 (13. / 14.Jh.) Der 259 Blätter umfassende Pariser Codex ist auf Pergament geschrieben, das teilweise ein Palimpsest darstellt; es enthält eine noch nicht zuzuordnende Psalmenkatene.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 508. Ab fol. 196 sind 22 Seiten Papier eingelegt worden; die Herstellungsweise verweist auf Südtitalien.Zur Analyse der Herstellung, Lokalisierung und Datierung vgl. Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 505–507. Die Handschrift enthält den zweiten Band der Niketas-Katene und setzt unbeschädigt erst mit der Behandlung von Ps 80,2b ein. Das Fehlen des Materials ab Ps 77 dürfte der Vorlage anzulasten sein.Vgl. Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 507–508. Der Coislinianus bietet nicht den originalen Text, wie ihn Niketas der Öffentlichkeit übergab. Denn die Abweichungen zwischen Nh und Nd weisen dort auf eine Bearbeitung des Textes in Nd hin, wo Nh mit der Palästinischen", + "candidate_score": 0.648927, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_42", + "psc_text": "die Arbeit mit EUSEBII / PAMPHILI EPISCOPI / Caesareae Palaestinae / INTERPRETATIO / Psalmorum. Valde Erudita und auf dem folgenden Blatt griechisch wiederholt ΕΥΣΕΒΙΟΥ / ΤΟΥ ΠΑΜΦΙΛΟΥ / ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ / ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ ΤΗΣ / ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ / ΕΧΗΓΗΣΙΣ ΤΩΝ ΨΑΛΜΩΝ ΠΑΝΥ / ΣΠΟΥΔΑΙΑ. Die Eigenheiten von Cb enthält er nicht, bespielsweise den angeführten Lösungsvorschlag zu Beginn des ersten Fragmentes zu Ps 105 ἀνυμνεῖν τὸν θεὸν oder die Auslassung von οἱ τῶν ἐθνῶν – τῆς ἀνθρωπίνης ἀγέλης aus dem Fragment zu Ps 106,6a–9b, so dass der Parisinus gr. 139, der Codex in derselben Bibliothek, die einzige Vorlage war. Zur Paraphrasentradition Die eben behandelten Codices Ca und Cb sind in eine komplexe Überlieferung eingebunden, deren Stemmatisierung im Rahmen einer Edition von Auszügen aus einem einzelnen Autor nicht erbracht werden kann. Das gilt erst recht für die weitaus üppigere Paraphrasentradition, die sich auf mehrere Katenentypen verteilt. Die paraphrastisch bedingten Abweichungen systematisch anzugeben, wäre verwirrend; eine", + "candidate_score": 0.6487, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86_88", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) . notavimus tanquam in tabula ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_67", + "psc_text": "Der Name des Eusebius wird neben echten Eusebius-Stellen vorzugsweise bei Exzerpten aus Pseudo-Athanasius, Theodoret und, weniger häufig, aus Chrysostomus angegeben. Dies geschieht mit einer gewissen Regelmäßigkeit, so dass sich die Vermutung aufdrängt, dass in solchen Fällen die Namensangabe nicht den Autor des exzerpierten Textes mitteilen soll, sondern dessen Abhängigkeit von Eusebius. Was wir geneigt sind, für eine falsche Angabe zu halten, kann also auf die Quelle der Quelle deuten. Und tatsächlich setzen die drei genannten Autoren den Kommentar des Eusebius voraus und verarbeiten deutlicher eusebische Ideen als etwa Didymus oder Apolinarius. Die Arbeitsweise des Niketas muss hier nicht im einzelnen ausgebreitet werden; das geschieht an anderer Stelle.Franz Xaver Risch, Die Arbeitsweise des Niketas (erscheint 2023). Für die vorliegende Edition sollen nur einige Aspekte hervorgehoben werden. Die Kleinteiligkeit, mit der Niketas oftmals arbeitet, bringt es mit sich, dass so manche Phrase, die eusebische Eigenart verrät, nicht sicher als solche identifiziert werden", + "candidate_score": 0.64827, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46_48", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_2", + "psc_text": "Psalmen-Katene des Niketas von Herakleia (Sigle N) zu entnehmen. Die Palästinische Katene Nachdem die große und unübersichtliche Menge der Handschriften, die eine Psalmenkatene enthalten, von Georg Karo und Hans Lietzmann in siebenundzwanzig Typen geordnet worden war,Georg Karo / Hans Lietzmann, Catenarum Graecarum Catalogus (Göttingen 1902) 20–66. entdeckte Marcel Richard, ausgehend von Beobachtungen durch Robert Devreesse, in der weit verzweigten und vielfältig entwickelten Überlieferung die älteste Form der Psalmenkatene und nannte sie La chaîne Palestinienne.Marcel Richard, Les premières chaînes sur le Psautier, in: Bulletin d’information de l’Institut de Recherche et d’Histoire des Textes 5 (1956) 87–98, hier 88–93 = ders., Opera minora III (Turnhout 1977) Nr. 70; vgl. Marguerite Harl (avec la collaboration de Gilles Dorival), La Chaîne Palestinienne sur le Psaume 118. Tome I. Introduction, texte grec critique et traduction = SC 189 (Paris 1972) 17–21. Seit der umfassenden Revision, Vermehrung und Vervollständigung unserer Kenntnisse der Psalmenkatenen durch Gilles DorivalGilles", + "candidate_score": 0.648171, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_24", + "psc_text": "als Vermengung der ersten Palästinischen Katene mit einer zweiten Palästinischen Katene ansah. Die Tradition dieser Komposition teilt er in wiederum zwei Katenen, zu deren erster die von mir benutzten Handschriften gehören.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) I 232–248. Für Chrysostomus und Hesychius ist die ehemals so genannte Monophysitische Katene von enormer Bedeutung. Die Reste der anderweitig nicht bekannten Ausführungen zu Ps 101 bis 106 von Chrysostomus hat Anne-Marie Malingrey aus ihr ediert,Anne-Marie Malingrey, Fragments du commentaire de Jean Chrysostome sur les psaumes 103 à 106, in: Jürgen Dummer u. a. (Hrsg.), Texte und Textkritik = Texte und Untersuchungen 133 (Berlin 1987) 351–378. und die lückenhafte Direktüberlieferung des sogenannten Commentarius magnus (CPG 6554) von Hesychius kann mit ihr weitgehend ersetzt werden. Von Eusebius enthält sie keine neuen Bruchstücke. Die Eklogen bewahren den Text der Palästinischen Katene, soweit sie ihn übernommen haben, stehen aber nicht in der Tradition des Hyparchetyps der Hauptzeugen.", + "candidate_score": 0.648167, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.647979, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_65", + "psc_text": "in den Handschriften, wie üblich, durch Spatien und Paragraph abgesetzt, als Zitation gekennzeichnet und rubriziert ist, folgt ein einzelner kompakter Textkörper unterschiedlicher Länge, an dem ein oberflächlicher Blick keinerlei Gliederung feststellen kann. Erst während der Lektüre stößt er auf Partikel wie ἤ oder Adverbia wie τάχα und πλήν oder kurze exegetische Kennzeichnungen wie ὑψηλότερον, die ihm einen Wechsel der Quelle anzeigen. Allerdings ist darauf kein Verlass. Sie können zum Text der Quelle gehören. Vor allem können sie auch weggelassen werden, so dass beinahe ein Cento mit unbemerkbaren Quellenwechseln entsteht, beinahe sage ich, weil immer mit kleineren Eingriffen in die Vorlage zu rechnen ist. Zuweisungen am Rand können für die Entdeckung von Eusebius-Fragmenten nur eingeschränkt als Leitfaden benutzt werden, aus mehreren Gründen: nicht selten sind sie verrutscht und der Text, dem man die Angabe am Rand zuzuordnen hat, beginnt zwei oder drei Zeilen weiter. Ebenfalls häufig besagt eine Autorenangabe am Rand,", + "candidate_score": 0.647658, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_58", + "psc_text": "Sinnentstellende Wortauffassungen wie σταυροῦ statt σωτῆρος im Fragment zu Ps 101,23a–25a oder λόγοις (durch Assoziierung mit dem vorausgehenden λόγος) statt ἔργοις im Fragment zu Ps 102,22a–c verraten ein geringes Interesse des Schreibers am Inhalt, doch kann eine Abweichung vom originalen Niketas-Text, besonders wenn sie keinen inhaltlichen Fehler darstellt, bereits traditionell sein. Das zeigen Übereinstimmungen mit dem Laurentianus, zum Beispiel im zweiten Fragment zu Ps 103,13a–15c, wo Nd und Ne ὁ προφήτης einfügen und τούτων mit τῶν ζῴων verdeutlichen. (Ne) Laurentianus Plut. V 14 (12. Jh.) Der Florentiner Codex enthält auf 431 Folia die Niketas-Katene von Ps 77,1a bis Ps 112,9. Der Grund für diesen Abschluß ist nicht erkennbar; es gab wahrscheinlich keine entsprechende Einteilung des zweiten Bandes der Katene.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 499–500. Ne bietet weniger Zuschreibungen am Rand, manchmal aber auch einige singuläre. Die Textqualität ist insgesamt besser als im Coislinianus. Der Autor zeigt keine Absicht", + "candidate_score": 0.646545, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_93_95", + "bdc_text": "Bernhard von Clairvaux , Epist. 203 ; Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_848", + "psc_text": "θεόν. Ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, ἐπάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου. καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὁ … ἐπακουόμενον] vgl. Nd 226v ὁ ἐν πνεύματι…ἀληθείᾳ: Chrysostomus fortgesetzt; vgl. Nh 619v: Chrysostomus fortgesetzt Ὁ … δικαιωθήσεται] A 371v: Eusebius; P 317v: Eusebius Ὁ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ προσκυνῶν καὶ ὁ ἐν ἀληθείᾳ δουλεύων τῷ θεῷ ταῦτα δικαίως ἂν εἴποι. ἐπακούσας δὲ ὁ θεὸς ἐν ἀληθείᾳ καταξιοῖ τῶν ἀληθῶς ἀγαθῶν τὸν ἐπακουόμενον, καὶ ὁ … φιλανθρωπίᾳ] Nd 226v: Eusebius; Nh 619v: Eusebiusὁ ἀγαθὰ συνειδὼς ἑαυτῷ ἐπικαλεῖται τὴν δικαιοσύνην τοῦ θεοῦ θαρσῶν, ὅτι κατ’ ἀξίαν ὧν ἔπραξεν ἀγαθῶν ἀπολήψεται. ὁ δὲ μὴ τοιοῦτος εὐχέσθω εἰσακουσθῆναι ἐλέει θεοῦ ἢ ἀγαθότητι ἢ φιλανθρωπίᾳ. Δέεται … κριθῆναι] Nd 227v: anonym; Nh 620r: Chrysostomus fortgesetzt Δέεται δὲ ὁ παρὼν καὶ ὁ δαυὶδ νῦν μὴ εἰσελθεῖν μετὰ τοῦ θεοῦ εἰς κρίσιν καίπερ ἀγαθὰ", + "candidate_score": 0.64415, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_93_95", + "bdc_text": "Bernhard von Clairvaux , Epist. 203 ; Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_849", + "psc_text": "δικαιοσύνην τοῦ θεοῦ θαρσῶν, ὅτι κατ’ ἀξίαν ὧν ἔπραξεν ἀγαθῶν ἀπολήψεται. ὁ δὲ μὴ τοιοῦτος εὐχέσθω εἰσακουσθῆναι ἐλέει θεοῦ ἢ ἀγαθότητι ἢ φιλανθρωπίᾳ. Δέεται … κριθῆναι] Nd 227v: anonym; Nh 620r: Chrysostomus fortgesetzt Δέεται δὲ ὁ παρὼν καὶ ὁ δαυὶδ νῦν μὴ εἰσελθεῖν μετὰ τοῦ θεοῦ εἰς κρίσιν καίπερ ἀγαθὰ ἑαυτῷ συνειδώς, πλὴν ὁμολογῶν νικᾶσθαι ὑπὸ τῶν τοῦ θεοῦ εἰς αὐτὸν εὐεργεσιῶν. διὸ αὐτὸν μόνον παραιτεῖται καὶ τὸ μετ’ αὐτοῦ κριθῆναι. καὶ ἐν ἑτέροις δέ φησιν· ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε . Εἰ … δικαιωθήσεται] vgl. Nd 227v εἰ δ’ ἄνευ…χείροσι: Chrysostomus und Eusebius; vgl. Nh 620r: anonym;Εἰ δ’ ἄνευ τοῦ ἐνώπιόν σου εἴρητο, ἀπόγνωσις ἂν ἦν παντελὴς κατορθώσεως. νῦν δὲ ὡς πρὸς σέ, φησίν, καὶ τὰς σὰς εὐεργεσίας οὐδεὶς οὐδὲ παρὰ τῶν σοὶ ζώντων δικαιωθήσεται, ὡς πρὸς ἑτέρους δὲ συγκρινόμενός τις τάχα ποτὲ δικαιοῦται· καὶ ἁμαρτωλὸς γὰρ συγκρίσει χείρονος δικαιωθήσεται. Ὅτι", + "candidate_score": 0.641957, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_54_56", + "bdc_text": "s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.641564, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_93_95", + "bdc_text": "Bernhard von Clairvaux , Epist. 203 ; Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_282", + "psc_text": "τὴν γῆν, πᾶν στήριγμα ἄρτου συνέτριψεν. ἀπέστειλεν ἔμπροσθεν αὐτῶν ἄνθρωπον, εἰς δοῦλον ἐπράθη Ἰωσήφ. Ἐν … στηρίζεσθαι] A 145r: Eusebius; Ca 344r: Eusebius; Cb 326r: Eusebius; Wa 170r: Eusebius; PG 23 (1305 C1–11)Ἐν τούτοις ὁ λόγος καὶ ἄλλο τι λεληθὸς λεληθὼς τοὺς πολλοὺς τοῖς πολλοῖς διδάσκει· τὴν γὰρ αἰτίαν τοῦ κληθῆναι δίκην ἐμψύχου ζῴου τὸν λιμὸν ἐπὶ τὴν γῆν, λέγω δὲ δὴ τὴν ἐνεργητικὴν δύναμιν τοῦ λιμοῦ, καὶ τοῦ συντριβῆναι πᾶν στήριγμα ἄρτου παρίστησιν, ἵν’, εἰ καὶ φανείη ἵνα καὶ φανιεῖ που ἄρτος, μὴ στηρίζοι στηρίζοιτο τοὺς ἐμπιπλαμένους ἐξ αὐτοῦ κατὰ τό· ἄρτος καρδίαν ἀνθρώπου στηρίζει vor καρδίαν · τοῦτο … στηρίζεσθαι] vgl. Nd 82r τοῦτο…ἐσθιόντας: Theodoret fortgesetzt; vgl. Ne 307r: Athanasius; vgl. Nh 474rv: Athanasiusτοῦτο γάρ ἐστιν ὃ μάλιστα συμβαίνει ἐν τοῖς λιμοῖς κατ’ ὀργὴν θεοῦ γιγνόμενον τὸ τῷ καὶ τοὺς ἐσθίοντας αἰσθίοντας μὴ στηρίζεσθαι. Ἀπέστειλεν ἔμπροσθεν αὐτῶν ἄνθρωπον, εἰς δοῦλον ἐπράθη Ἰωσήφ. ἐταπείνωσαν ἐν πέδαις τοὺς πόδας αὐτοῦ,", + "candidate_score": 0.641254, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_55", + "psc_text": "les Psaumes d’Eusèbe de Césarée grâce aux chaînes exégétiques grecques, en particulier la chaîne de Nicétas, in: Texte und Untersuchungen 128 = Studia Patristica XV 1 (Berlin 1984) 170–176; Les Chaînes (wie Anm. 3) III 545–546. Ob freilich Niketas tatsächlich eine Gesamtausgabe von Eusebs Psalmen-Kommentar benutzen konnte oder nur über einen umfangreicheren Text gegenüber der Palästinischen Katene verfügte, lässt sich nicht entscheiden. Sicher ist lediglich, dass er immer wieder zusätzliches Material aus dem Kommentar bietet. Für eine Sammlung der Eusebius-Fragmente ist die Ausbeutung der Psalmenkatene des Niketas somit unerlässlich. Aus der überraschend umfangreichen Überlieferung des imposanten WerkesEine Übersicht gibt Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 513. konnte ich drei Codices auswerten. (Nd) Coislinianus 190 (13. / 14.Jh.) Der 259 Blätter umfassende Pariser Codex ist auf Pergament geschrieben, das teilweise ein Palimpsest darstellt; es enthält eine noch nicht zuzuordnende Psalmenkatene.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 508. Ab fol. 196", + "candidate_score": 0.63979, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53_55", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.639224, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_89", + "bdc_text": "Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_92", + "psc_text": "Ps 105,35a–36b Die Angabe „Chrysostomus“ in Nd und Nh ist verrutscht und bezieht sich auf den folgenden Eintrag. Für Eusebius als Verfasser sprechen gute Gründe: Die Wortverbindung τῶν ἀλλοφύλων καὶ ἀθέων ἐθνῶν verweist deutlich auf den Lehrer in Cäsarea, ebenso die Art der Zitation von LXX:Wis:14:12: Wo Eusebius den verhältnismäßig selten zitierten Spruch anbringt, wird er durch Assoziierung von ἄσεμνος (Praeparatio I 9,18 = 39,2) oder ἀκόλαστος (Praeparatio VII 2,4 = 365,11) ausgelöst, beide Termini wie hier auf Götzenverehrung bezogen. Ps 106,2a–3b Zum ersten Stück (Fragment Nr. 3): Nomen und Attribute sind typisch für Eusebius. Es liegt inhaltlich nahe, den Satz im engen Kontext des folgenden Eusebius-Fragmentes zu vermuten. Zum zweiten Stück (Fragment Nr. 4): Die Ausdrucksweise deutet klar auf Eusebius: Den eröffnenden Imperativ τήρει δέ mit Konjunktion (ὡς, ὅπως, ὅτι) setzt Eusebius in Nachahmung des Origenes gerne ein, um eine Textbeobachtung mitzuteilen (was bei Chrysostomus nicht zu finden ist).", + "candidate_score": 0.638922, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_97", + "bdc_text": "illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_594", + "psc_text": "εἰς ἀγαθόν. μὴ συκοφαντησάτωσάν με ὑπερήφανοι. Ἀναγκαίως … συκοφάνταις] A 263r: Eusebius; P 234r: Eusebius; Ca 391r: Eusebius; Cb 373r: anonym; Nd 153v–154r: Eusebius (zwei Zeilen weiter unten) Nh 550r: Eusebius (zwei Zeilen weiter unten); vgl. AS III 519,13–18; PG 23 (1384 C13–D2); Harl 386 Ἀναγκαίως Ἀναγκαίως δὲ παρακαλεῖ τὸν θεὸν ἀνάδοχον ἑαυτοῦ αὐτοῦ γενέσθαι καὶ ὥσπερ ὥσπερ καὶ ἐγγυητήν καὶ ὥσπερ ἐγγυητὴν γενέσθαι , ἵν’ αὐτὸς καὶ φύλαξ αὐτοῦ γένηται τηρῶν ἑαυτοῦ ἑαυτῷ καὶ φυλάττων τὴν ἐγγύην τὴν ἐμαυτοῦ ἐγγύην ἑαυτοῦ τὴν ἐγγύην πρὸς τὸ μηδεμίαν λαβὴν παρασχεῖν τοῖς ἐφεδρεύουσιν αὐτῷ συκοφάνταις συκοφαντίας . Οἱ ὀφθαλμοί μου ἐξέλιπον εἰς τὸ σωτήριόν σου καὶ εἰς τὸ λόγιον τῆς δικαιοσύνης σου. Ἄνω … σωτηρίᾳ] A 263v: Eusebius; P 234v: Eusebius; PG 23 (1384 D9–12); Harl 388Ἄνω βλέπων ἐπὶ τὸ σωτήριόν σου καὶ τὸν λόγον σου πάσας, φησίν, ἀνήρτησα ἐπὶ ταῦτα τὰς ἐμαυτοῦ ἐλπίδας ῥυσθῆναι εὐχόμενος ἀπὸ τῶν διαφθονουμένων διαφθονούντων μου τῇ", + "candidate_score": 0.638231, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_46", + "bdc_text": "Von ihm stammt eine als \"Anthologia Planudea\" berühmt gewordene Epigrammsammlung , die er im Jahr 1299 abschlo ß", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_84", + "psc_text": "zu sehr mit Fragen der Authentizität behaftet, als dass sie als Fragmente angesehen werden dürften. Zum anderen und vor allem ist das Werk der Expositiones in psalmos bis heute noch gar nicht identifiziert. Die von Migne nachgedruckte Mauriner EditionBernard de Montfaucon, Athanasii opera omnia I 2 (Paris 1698) 1009–1239. stellt eine Kompilation mit anderen Quellen dar. Auch was als sogenannte „Athanasius-Serie“ im Codex Vaticanus 754 zu lesen ist, dürfte nicht das ursprüngliche Werk sein. Im übrigen ergibt sich aus der syrischen Übersetzung aus dem Ende des siebten Jahrhunderts,Die syrische Version ist ediert und ins Englische übersetzt von Robert W. Thomson, Athanasiana syriaca. Part IV = Corpus Scriptorum Christianorum Orientalium 167–168 (Louvain 1977). dass der Text ihrer Vorlage mit dem uns vorliegenden Pseudo-Athanasius nicht kongruent ist. Die Untersuchung dieses Pseudo-Athanasius auf eusebisches Gut hin, um es einmal in einer Testimoniensammlung mitzuteilen, muss besonders behutsam vorgenommen werden und kann erst in Angriff", + "candidate_score": 0.637388, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53_55", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_22", + "psc_text": "origeneische Tradition und ist einem Auszug aus Chrysostomus unmittelbar angehängt: Οὐκ ἀγνοητέον δέ, ὡς Ὠριγένης καὶ Εὐσέβιος ὁ Καισαρεὺς καὶ Δίδυμος καὶ ἕτεροί τινες πολλοὺς εἶναι βούλονται τοὺς οὐρανοὺς ἐκ τῆς προκειμένης λέξεως καὶ ἐκ τοῦ τὸν ἀπόστολον Παῦλον ἕως τρίτου οὐρανοῦ ἁρπαγῆναι. βούλονται δὲ καὶ λογικοὺς εἶναι τοὺς ἀστέρας καὶ τὰ ὕδατα τὰ ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν λογικὰς εἶναι δυνάμεις. Die Eklogentradition in der Monophysitischen Katene Als Typ III, dessen hier verwendete Zeugen mit C bezeichnet sind, haben Georg Karo und Hans Lietzmann eine Katene analysiert,Karo / Lietzmann (wie Anm. 1) 27. die Eklogen aus der Palästinischen Katene mit Texten von Johannes Chrysostomus (häufig auch Johannes, Bischof von Konstantinopel, genannt), Hesychius von Jerusalem und Kyrill von Alexandria verbindet (vgl. CPG C 16). Hauptzeuge ist der Parisinus gr. 139 (Ca).Zur Katene Typ III vgl. Leontien Vanderschelden, An Unconventional Catena on the Psalms. A Partial Edition of the Type III Catena and", + "candidate_score": 0.635813, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_54_56", + "bdc_text": "s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_59", + "psc_text": "Der Grund für diesen Abschluß ist nicht erkennbar; es gab wahrscheinlich keine entsprechende Einteilung des zweiten Bandes der Katene.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 499–500. Ne bietet weniger Zuschreibungen am Rand, manchmal aber auch einige singuläre. Die Textqualität ist insgesamt besser als im Coislinianus. Der Autor zeigt keine Absicht auf eigene Textgestaltung. Abweichungen wie ein vereinfachendes συνεργοῦντα für συγγεωργοῦντα im zweiten Fragment zu Ps 103,13a–15c bleiben vereinzelte Eingriffe. Mitunter finden sich Erweiterungen gegenüber den anderen N-Handschriften, die jedoch für vorliegende Eusebius-Texte nicht relevant sind, beispielsweise im Eintrag zu Ps 110,10c (fol. 417v). (Nh) Harleianus 5791 (17. Jh.) Die junge Papierhandschrift wurde im (heute nicht mehr existierenden) Kloster zum heiligen Sabbas in Bukarest von einem Nikolaos angefertigt und am 26. Januar 1682 abgeschlossen. So möchte man jedenfalls die Schlußnotiz auf fol. 665r verstehen. Dorival nimmt eine Entstehung im 15. bis 16. Jahrhundert an.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) III 502.", + "candidate_score": 0.635756, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53_55", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_24", + "psc_text": "als Vermengung der ersten Palästinischen Katene mit einer zweiten Palästinischen Katene ansah. Die Tradition dieser Komposition teilt er in wiederum zwei Katenen, zu deren erster die von mir benutzten Handschriften gehören.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) I 232–248. Für Chrysostomus und Hesychius ist die ehemals so genannte Monophysitische Katene von enormer Bedeutung. Die Reste der anderweitig nicht bekannten Ausführungen zu Ps 101 bis 106 von Chrysostomus hat Anne-Marie Malingrey aus ihr ediert,Anne-Marie Malingrey, Fragments du commentaire de Jean Chrysostome sur les psaumes 103 à 106, in: Jürgen Dummer u. a. (Hrsg.), Texte und Textkritik = Texte und Untersuchungen 133 (Berlin 1987) 351–378. und die lückenhafte Direktüberlieferung des sogenannten Commentarius magnus (CPG 6554) von Hesychius kann mit ihr weitgehend ersetzt werden. Von Eusebius enthält sie keine neuen Bruchstücke. Die Eklogen bewahren den Text der Palästinischen Katene, soweit sie ihn übernommen haben, stehen aber nicht in der Tradition des Hyparchetyps der Hauptzeugen.", + "candidate_score": 0.633549, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_97", + "bdc_text": "illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_839", + "psc_text": "224r: Eusebius (zu Vers 2); Nh 617r: Eusebius (zu Vers 2)διὰ δὲ τῆς ἀρχῆς τοῦ ψαλμοῦ παιδευόμεθα, ὅτι μὴ διὰ χειλέων καὶ γλώττης ἠφίει τὴν φωνήν – πῶς γὰρ ὁ μηδὲ γρύξαι ὑπὸ τοῦ δέους συγχωρούμενος συγχωρούμενος ἢ ὅλως (ἄλλως διᾶραι τὸ στόμα διὰ τὸ τὸ πρὸ τῶν θυρῶν ἐφεστάναι αὐτῷ τὸν Σαούλ – ἀλλ’ ἐκ διανοίας· τοιαύτης γὰρ δεῖται δεῖται φωνῆς nach θεῖον τὸ θεῖον, καθ’ ἣν καὶ σιωπώντων ἀκούει ἀκούει· ἀσφαλῶς οὖν ἔφη· φωνῇ μου πρὸς κύριον ἐκέκραξα · μηδενὸς γὰρ ἑτέρου μηδὲ αὐτῶν τῶν ἔνδον αὐτῷ συμπαρόντων ἀκουόντων, αὐτῷ μόνῳ τῷ θεῷ τὴν ἐκ μεγάλης δυνάμεως καὶ ὑπερβαλλούσης πίστεως ἠφίει φωνήν. διὸ καὶ παραχρῆμα ἔτυχεν αὐτοῦ ὑπηκόου. Ἐκχεῶ ἐναντίον αὐτοῦ τὴν δέησίν μου, τὴν θλῖψίν μου ἐνώπιον αὐτοῦ ἀπαγγελῶ. ἐν τῷ ἐκλείπειν ἐξ ἐμοῦ τὸ πνεῦμά μου. Εἴ … κεκτημένοις] A 369r: anonym; P 315rv: Eusebius; vgl. Nd 224v: Eusebius; vgl. Nh 617v: EusebiusΕἴ τις τὸν καιρὸν", + "candidate_score": 0.632501, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_97", + "bdc_text": "illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_886", + "psc_text": "vgl. PG 24 (57 B2–10) Καὶ τοιοῦτον δέ τι καὶ ἐν τῷ Ἰὼβ εἴρηται· διὰ τί ἀσεβεῖς ζῶσιν, πεπαλαίωνται δὲ καὶ ἐν πλούτῳ; ὁ σπόρος ὃς πρὸς αὐτῶν αὐτὸν κατὰ ψυχήν , τὰ τέκνα αὐτῶν ἐν ���φθαλμοῖς. οἱ οἶκοι αὐτῶν εὐθηνοῦσιν, φόβος δὲ οὐδαμοῦ. μάστιξ δὲ παρὰ κυρίου οὐκ ἔστιν ἐν αὐτοῖς. ἡ βοῦς αὐτῶν οὐκ ὠμοτόκησεν, διεσώθη δὲ ἐν γαστρὶ ἔχουσα καὶ οὐκ ἔσφηλεν ἔσφαλεν . μένουσι δὲ ὡς πρόβατα αἰώνια, τὰ δὲ παιδία αὐτῶν προσπαίζουσιν ἀναλαμβάνοντα ψαλτήριον καὶ κιθάραν καὶ εὐφραινόμενα φωνῇ φωνὴ ψαλμοῦ. συνετέλεσαν ἐν ἀγαθοῖς τὸν βίον αὐτῶν, ἐν δὲ ἀναπαύσει ὁδοῦ ἐκοιμήθησαν. λέγει δὲ κυρίῳ· ἀπόστα ἀπ’ ἐμοῦ, ὁδούς ὁδοῦ σου εἰδέναι οὐ βούλομαι βόλομαι · ἐν χερσὶ γὰρ ἦν αὐτῶν τὰ ἀγαθά. Πλὴν ἐπιφέρει λέγων ἑξῆς· οὐ μὴν καὶ ἀσεβῶν λύχνος σβεσθήσεται. καὶ ἐν ἑβδομηκοστῷ δευτέρῳ ψαλμῷ λέγεται· ἐζήλωσα ἐπὶ τοῖς ἀνόμοις εἰρήνην ἁμαρτωλῶν θεωρῶν , καὶ τὰ ἑξῆς. ὧν καὶ αὐτῶν λύσις λύσις", + "candidate_score": 0.630154, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_13", + "bdc_text": "Nam et apud antiquissimos homines ante repertam medicinae artem , quicunque aliquo morbo infecti fuerant , quid sibi salubre , quid item contrarium contigisset , dedicatis per templa tabulis publicabant , donec ex multis demum collectis methodus artis constituta fuit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_853", + "psc_text": "αὐτῷ ἔνδον ἔπασχε τὸ πάθος παντελῶς μὴ ἐκπεσοῦσα ὡς εἰς φανερὸν ἐλθεῖν τοῖς πᾶσι καὶ τοῖς ἐκτὸς γνωσθῆναι τὴν ταραχήν. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων καὶ ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου. ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Ἐπεὶ … προσευχῆς] A 373v–374r: Eusebius; P 319r: Eusebius; PG 24 (48 D4–49 A9)Ἐπεὶ καὶ ὁ Μωυσῆς προστάττει λέγων· μνήσθητε ἡμέρας αἰῶνος , καὶ ὁ Δαυὶδ πάλιν φησίν· καὶ ἔτη ἔτι αἰώνια ἐμνήσθην καὶ ἐμελέτησα , εἰκότως θεραπεύων ἑαυτὸν ὁ ταραχθεὶς τὴν καρδίαν ἀνατρέχει ἐπὶ τὰς παλαιὰς αὐτοῦ ἡμέρας τὰς πρὸ τῆς ταραχῆς, ἐν αἷς κατώρθου, ἢ ἐπὶ τὰς παλαιὰς ἱστορίας, καὶ τὴν μνήμην ἀναλαβὼν μελετᾷ ἐν τοῖς ἔργοις τοῦ θεοῦ καὶ ἐν τοῖς ποιήμασι τῶν χειρῶν αὐτοῦ, οὐ μικρᾶς τυγχάνων παραμυθίας ἀπὸ τῶν παλαιῶν ἀναγνωσμάτων, μανθάνων ἐξ αὐτῶν, ὅτι τοὺς παλαιοὺς μετὰ μυρίας θλίψεις καὶ πειρασμοὺς ἐπεσκέπτετο ὁ θεός καὶ ὅσας παρέσχεν αὐτοῖς θεραπείας τε καὶ εὐεργεσίας. ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς τῆς δημιουργίας", + "candidate_score": 0.629267, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_89", + "bdc_text": "Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_22", + "psc_text": "origeneische Tradition und ist einem Auszug aus Chrysostomus unmittelbar angehängt: Οὐκ ἀγνοητέον δέ, ὡς Ὠριγένης καὶ Εὐσέβιος ὁ Καισαρεὺς καὶ Δίδυμος καὶ ἕτεροί τινες πολλοὺς εἶναι βούλονται τοὺς οὐρανοὺς ἐκ τῆς προκειμένης λέξεως καὶ ἐκ τοῦ τὸν ἀπόστολον Παῦλον ἕως τρίτου οὐρανοῦ ἁρπαγῆναι. βούλονται δὲ καὶ λογικοὺς εἶναι τοὺς ἀστέρας καὶ τὰ ὕδατα τὰ ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν λογικὰς εἶναι δυνάμεις. Die Eklogentradition in der Monophysitischen Katene Als Typ III, dessen hier verwendete Zeugen mit C bezeichnet sind, haben Georg Karo und Hans Lietzmann eine Katene analysiert,Karo / Lietzmann (wie Anm. 1) 27. die Eklogen aus der Palästinischen Katene mit Texten von Johannes Chrysostomus (häufig auch Johannes, Bischof von Konstantinopel, genannt), Hesychius von Jerusalem und Kyrill von Alexandria verbindet (vgl. CPG C 16). Hauptzeuge ist der Parisinus gr. 139 (Ca).Zur Katene Typ III vgl. Leontien Vanderschelden, An Unconventional Catena on the Psalms. A Partial Edition of the Type III Catena and", + "candidate_score": 0.629079, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_19", + "bdc_text": ", und Adagia , 1 , 8 , 38 nihil sanum ( ebd. , Nr. 738 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_892", + "psc_text": "σφόδρα, καὶ τῆς μεγαλωσύνης αὐτοῦ οὐκ ἔστι πέρας. Ὁ … αὐτοῦ] A 385v–386r: Eusebius; P 328v: EusebiusὉ τρίτος στίχος ἀρχόμενος τῆς πρώτης συλλαβῆς τὸ στοιχεῖον ἀπὸ τοῦ Γιμὲλ περιέχει. καί μοι δοκεῖ ἐντεῦθεν ἀρχὴν ποιεῖσθαι τοῦ ὕμνου τὰ πρῶτα ὡς ἐν προοιμίῳ εἰπών. Μέγαν … αὐτοῦ] vgl. Nd 235v: Gregor von Nyssa; vgl. Nh 628v: Theodoret Gregor von Nyssa fortgesetzt Μέγαν ἐροῦμεν τὸν θεὸν οὐκ αἰσθητῷ μεγέθει, ἐπεὶ μηδὲ τὴν ἀρχὴν ὑπὸ ποσόν ἐστιν auf Rasur ὑποπεσόν ἐστι ἐστιν ὑπόποσον · μεγάλα γὰρ καὶ μικρὰ λέγεται τὰ σώματα, ἐπεὶ πεπόσωται καὶ μέγεθος ἔχει. ὁ δὲ θεὸς ὢν ἀσώματος ἐκτὸς ὢν παντὸς ποσοῦ καὶ μεγέθους αἰσθητοῦ ἀνώτερός ἐστιν. μέγαν δέ φαμεν αὐτὸν ὑπεροχῇ δυνάμεως καὶ τιμιότητος τιμιώτητος τιμιότητι τιμειώτητος οὐσίας τε καὶ ἐνεργείας. καὶ ὥσπερ ἡ περὶ τοῦ ἀγαπᾶν αὐτὸν ἐντολὴ μεγάλη καὶ πασῶν μείζων εἴρηται οὐκ ὄγκω καὶ μεγέθει σωματικῷ, ἀλλ’ ὑπεροχῇ ἀξίας τῷ πρὸς τὸν πάντων μείζονα ἀναφέρεσθαι, οὕτω", + "candidate_score": 0.628356, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_13", + "bdc_text": "Nam et apud antiquissimos homines ante repertam medicinae artem , quicunque aliquo morbo infecti fuerant , quid sibi salubre , quid item contrarium contigisset , dedicatis per templa tabulis publicabant , donec ex multis demum collectis methodus artis constituta fuit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_854", + "psc_text": "ἀναλαβὼν μελετᾷ ἐν τοῖς ἔργοις τοῦ θεοῦ καὶ ἐν τοῖς ποιήμασι τῶν χειρῶν αὐτοῦ, οὐ μικρᾶς τυγχάνων παραμυθίας ἀπὸ τῶν παλαιῶν ἀναγνωσμάτων, μανθάνων ἐξ αὐτῶν, ὅτι τοὺς παλαιοὺς μετὰ μυρίας θλίψεις καὶ πειρασμοὺς ἐπεσκέπτετο ὁ θεός καὶ ὅσας παρέσχεν αὐτοῖς θεραπείας τε καὶ εὐεργεσίας. ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς τῆς δημιουργίας λόγοις μελετῶν ἐθεραπεύετο τὴν ψυχὴν παιδευόμενος ὡς οὐκ ἔστιν ἀπρονόητος ὁ τῶν ἀνθρώπων βίος οὐδὲ ἀθεράπευτος ἡ τοῦ ταραχθέντος ψυχή, ἐφορᾶ δὲ καὶ ἐφέστηκε τοῖς πᾶσιν ὁ τοῦ θεοῦ λόγος ἰώμενος τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν . διόπερ ταῦτα μελετῶν ἔχαιρεν ὡς ἂν μὴ εἰς ἀνώνητα ἐλπίζων, ἔχων δὲ τὸν ἐπήκοον τῆς ἀναπεμπομένης ὑπ’ αὐτοῦ προσευχῆς. Διεπέτασα τὰς χεῖράς μου πρὸς σέ, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Μνησθεὶς … ζῶν] A 374r: anonym; P 319rv: anonym; vgl. V 342v: anonym; PG 24 (49 A12–B8); vgl. AS III 350,26–32 Μνησθεὶς τῶν ἀρχαίων ἡμερῶν ἐκ τῆς μελέτης τῶν θείων ἀναγνωσμάτων τὰς", + "candidate_score": 0.627719, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_54_56", + "bdc_text": "s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_11", + "psc_text": "Lemma aufgreift. Der Hyparchetyp der Hauptzeugen las offenbar das indefinite Pronomen: πολλῶν τινων, A und P haben lediglich mit ihrer Akzentsetzung (τινῶν) die Enklise-Regel nicht befolgt. Die Übereinstimmung von P2 mit Cb, einem Zeugen der Monophystischen Katene, an dieser Stelle ist wohl kaum als Indiz für eine gemeinsame Vorlage zu deuten, da der Verfasser von Cb mehr noch als P2 zu eigenständigen Verbesserungen der Lesequalität neigt. Wenn P2 aber auf fol. 258r zu Ps 122,1a–c die Autorenzuweisung εὐσεβ in brauner Tinte nachträgt, scheint er doch eine andere Vorlage gekannt zu haben. Denn sie fehlt auch im Ambrosianus, mithin im Hyparchetyp. Ebenso ist vielleicht im Text zu Ps 144,14a–16b das am Rand braun geschriebene ἀμείβων, das den Ausdruck πόλιν ἐκ πόλεως ergänzen soll, keine korrigierende eigene Erfindung. Dagegen wieder muss der Autor von P2 keine besondere Vorlage benutzt haben, wenn er an einer Stelle im Text zu Ps 136,1b–2 die Formulierung", + "candidate_score": 0.626944, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_89", + "bdc_text": "Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_94", + "psc_text": "ἐθνῶν ἁπάντων κλῆσις θεσπίζεται). Inhaltlich identisch heißt es in seiner περιοχή zu Ps 106: προφητεία κλήσεως ἐθνῶν (Periochae 136,118 Bandt). Ps 106,10a–12b Der als Fragment 7b gezählte Text steht allein bei Niketas (Nd fol. 97v; Ne fol. 355rv; Nh fol. 492r), und zwar zu Vers 10a nach einem Exzerpt aus Theodoret und vor dem nächsten Lemma Vers 11. Für den Überschuß gegenüber dem Fragment 7a in A P C ist eine Quelle anzunehmen, da es nicht der Arbeitsweise von Niketas enstpricht, mehr als den einen oder anderen Ausdruck hinzuzufügen. Der μείζων-Satz ist eusebisch, denn der Gedanke, dass die Dankbarkeit infolge der Erinnerung an Übel größer wird, findet sich sehr ähnlich im Kommentar zu Ps 85,11: ἐπιστρέφει τοίνυν αὐτὸς ἑαυτὸν καὶ μνήμην ποιεῖται τῆς αὐτοῦ ἁμαρτίας, ἵνα μείζων γένηται ἡ πρὸς τὸν θεὸν εὐχαριστία (PG 23, 1036 D5–7). Die folgende Wortverbindung τὴν αἰτίαν παρατίθησι δι’ ἥν haben laut der Datenbank TLG", + "candidate_score": 0.626485, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_32", + "psc_text": "ὀλίγα nicht notwendig, dass der ausgezogene Autor tatsächlich derselbe wie der zuvor genannte ist. So wird auf fol. 377r, innerhalb der Kommentierung von Ps 117,23, als vorletzter Eintrag ein Auszug aus Theodoret (PG 80, 1816 C: τοῦτον – τόκον) unter καὶ μετ’ ὀλίγα geboten, obwohl zwei Einträge angeblich aus Didymus vorausgehen, der eine vorgestellt als διδύμου, der andere wieder mit καὶ μετ’ ὀλίγα. Diese beiden stammen in Wirklichkeit aus Eusebius. (Cb) Venetus Marcianus gr. Z 17 (10. Jh.) Der Codex, der zur Schenkung von Kardinal Bessarion an die Marciana gehört,Zum Codex vgl. Vanderschelden (wie Anm. 9) 45–48. stimmt mit Ca in der Komposition und Darbietungsweise völlig überein. Dorival hielt es deshalb für möglich, dass beide Handschriften in demselben atelier entstanden sein könnten.Dorival, Les Chaînes (wie Anm. 3) I 248. Der enge Kontakt, der zwischen beiden offensichtlich besteht, mag diesen Schluß für das Layout nahelegen. Aber Cb ist nicht einfach eine", + "candidate_score": 0.626207, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_89", + "bdc_text": "Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_135", + "psc_text": "Den letzten in P überlieferten Satz, der mit ἐπιτελῶν endet, teilend fügt Niketas noch zwei weitere Sätze an, in denen Eusebius ein Hauptmotiv seiner Auslegung wie in einem hymnischen Abschluß zusammenfasst. Die zentralen Wörter ἀναπέμπειν und ἀθρόως begegnen immer wieder durch den gesamten Kommentar hindurch. Ausgaben und Vorarbeiten Im allgemeinen stand bislang der Forschung zur Verfügung der Text des Psalmen-Kommentars von Eusebius in den 1857 gedruckten Bänden 23 und 24 der Patrologia Graeca von Jacques-Paul Migne. Der Band 23 enthält in den Kolumnen 76 bis 1396 eine Kommentierung zu Ps 1–118. Sie ist der Edition von Bernard de Montfaucon entnommen.Bernard de Montfaucon, Collectio Nova Patrum et Scriptorum Graecorum. Tomus Primus (Paris 1706). In seinem, ebenfalls von Migne nachgedruckten, Vorwort gibt unser Archeget an, er habe einen lückenhaften Taurinensis aus der Bibliothek von Kardinal Perronius verwendet sowie einen Coislinianus, womit er den Coislinianus 44 meint, und für das, was darin fehlt,", + "candidate_score": 0.62613, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_97", + "bdc_text": "illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_892", + "psc_text": "σφόδρα, καὶ τῆς μεγαλωσύνης αὐτοῦ οὐκ ἔστι πέρας. Ὁ … αὐτοῦ] A 385v–386r: Eusebius; P 328v: EusebiusὉ τρίτος στίχος ἀρχόμενος τῆς πρώτης συλλαβῆς τὸ στοιχεῖον ἀπὸ τοῦ Γιμὲλ περιέχει. καί μοι δοκεῖ ἐντεῦθεν ἀρχὴν ποιεῖσθαι τοῦ ὕμνου τὰ πρῶτα ὡς ἐν προοιμίῳ εἰπών. Μέγαν … αὐτοῦ] vgl. Nd 235v: Gregor von Nyssa; vgl. Nh 628v: Theodoret Gregor von Nyssa fortgesetzt Μέγαν ἐροῦμεν τὸν θεὸν οὐκ αἰσθητῷ μεγέθει, ἐπεὶ μηδὲ τὴν ἀρχὴν ὑπὸ ποσόν ἐστιν auf Rasur ὑποπεσόν ἐστι ἐστιν ὑπόποσον · μεγάλα γὰρ καὶ μικρὰ λέγεται τὰ σώματα, ἐπεὶ πεπόσωται καὶ μέγεθος ἔχει. ὁ δὲ θεὸς ὢν ἀσώματος ἐκτὸς ὢν παντὸς ποσοῦ καὶ μεγέθους αἰσθητοῦ ἀνώτερός ἐστιν. μέγαν δέ φαμεν αὐτὸν ὑπεροχῇ δυνάμεως καὶ τιμιότητος τιμιώτητος τιμιότητι τιμειώτητος οὐσίας τε καὶ ἐνεργείας. καὶ ὥσπερ ἡ περὶ τοῦ ἀγαπᾶν αὐτὸν ἐντολὴ μεγάλη καὶ πασῶν μείζων εἴρηται οὐκ ὄγκω καὶ μεγέθει σωματικῷ, ἀλλ’ ὑπεροχῇ ἀξίας τῷ πρὸς τὸν πάντων μείζονα ἀναφέρεσθαι, οὕτω", + "candidate_score": 0.625425, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_97", + "bdc_text": "illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_887", + "psc_text": "ἀπόστα ἀπ’ ἐμοῦ, ὁδούς ὁδοῦ σου εἰδέναι οὐ βούλομαι βόλομαι · ἐν χερσὶ γὰρ ἦν αὐτῶν τὰ ἀγαθά. Πλὴν ἐπιφέρει λέγων ἑξῆς· οὐ μὴν καὶ ἀσεβῶν λύχνος σβεσθήσεται. καὶ ἐν ἑβδομηκοστῷ δευτέρῳ ψαλμῷ λέγεται· ἐζήλωσα ἐπὶ τοῖς ἀνόμοις εἰρήνην ἁμαρτωλῶν θεωρῶν , καὶ τὰ ἑξῆς. ὧν καὶ αὐτῶν λύσις λύσις αὐτῶν αὐτῶν ἡ λύσις ἐπάγεται ἐν τῷ· πῶς ἐγένοντο εἰς ἐρήμωσιν ἐξάπινα· ἀπώλοντο διὰ τὴν ἀνομίαν ἀβουλίαν αὐτῶν, ὡς ἐνύπνιον ἐξεγειρομένων . Ἐμακάρισαν τὸν λαόν, ᾧ ταῦτά ἐστιν. μακάριος ὁ λαός, οὗ κύριος ὁ θεὸς αὐτοῦ. Οἱ … αὐτῶν] A 384rv: anonym; P 327r: anonym; vgl. V 345v: EusebiusΟἱ μὲν πολλοὶ καὶ αὐτοὶ ὄντες υἱοὶ ἀλλοτρίων τοὺς ὁμοίους αὐτοῖς ἐπὶ τοῖς δηλωθεῖσιν ἐμακάρισαν τέλος τὴν ἡδονὴν τιθέμενοι καὶ μόνα τὰ παρόντα λογιζόμενοι. ἐγὼ δέ, φησίν, ἀπεύχομαι ταῦτα φάσκων· ῥῦσαί με ἐκ χειρὸς υἱῶν ἀλλοτρίων , οἷς τάδε καὶ τάδε ὑπάρχει. ἀντὶ δὲ τούτων ἁπάντων ἓν εἰδὼς τὸ ἀληθῶς μακάριον τούτου", + "candidate_score": 0.624639, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_54_56", + "bdc_text": "s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_22", + "psc_text": "origeneische Tradition und ist einem Auszug aus Chrysostomus unmittelbar angehängt: Οὐκ ἀγνοητέον δέ, ὡς Ὠριγένης καὶ Εὐσέβιος ὁ Καισαρεὺς καὶ Δίδυμος καὶ ἕτεροί τινες πολλοὺς εἶναι βούλονται τοὺς οὐρανοὺς ἐκ τῆς προκειμένης λέξεως καὶ ἐκ τοῦ τὸν ἀπόστολον Παῦλον ἕως τρίτου οὐρανοῦ ἁρπαγῆναι. βούλονται δὲ καὶ λογικοὺς εἶναι τοὺς ἀστέρας καὶ τὰ ὕδατα τὰ ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν λογικὰς εἶναι δυνάμεις. Die Eklogentradition in der Monophysitischen Katene Als Typ III, dessen hier verwendete Zeugen mit C bezeichnet sind, haben Georg Karo und Hans Lietzmann eine Katene analysiert,Karo / Lietzmann (wie Anm. 1) 27. die Eklogen aus der Palästinischen Katene mit Texten von Johannes Chrysostomus (häufig auch Johannes, Bischof von Konstantinopel, genannt), Hesychius von Jerusalem und Kyrill von Alexandria verbindet (vgl. CPG C 16). Hauptzeuge ist der Parisinus gr. 139 (Ca).Zur Katene Typ III vgl. Leontien Vanderschelden, An Unconventional Catena on the Psalms. A Partial Edition of the Type III Catena and", + "candidate_score": 0.62443, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_97", + "bdc_text": "illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_353", + "psc_text": "εἰδωλολατρίαν λέγων καλῶν καὶ τὰς ἐν ἀθεότητι πράξεις· αὗται γάρ εἰσιν τῆς ἀληθινῆς ζωῆς αἱ χωρίζουσαι ὡς ὁ θάνατος τῆς παρούσης. μείζων δ’ ἂν γένοιτο ἡ εἰς πρὸς θεὸν εὐχαριστία, ἐπὰν ἐν οἷς πρότερον ἦμεν κακοῖς μνημονεύσαντες ἀφ’ οἵων ὧν εἰς ποῖα μετήλθομεν θεασώμεθα καὶ οἵων κατηξιώθημεν ὑπὸ τοῦ θεοῦ ἀγαθῶν. ὁ μέντοι Δαυὶδ καὶ τὴν αἰτίαν παρατίθησιν, δι’ ἣν κακῶς εἴχομεν, καὶ ἐπάγει. Καὶ ἐκέκραξαν πρὸς κύριον ἐν τῷ θλίβεσθαι αὐτούς, καὶ ἐκ τῶν ἀναγκῶν αὐτῶν ἔσωσεν αὐτούς. καὶ ἐξήγαγεν αὐτοὺς ἐκ σκότους καὶ σκιᾶς θανάτου καὶ τοὺς δεσμοὺς αὐτῶν διέρρηξεν. Πῶς … πεπεδημένοι] Vgl. V 269v: anonym Πῶς … φιλάνθρωπος] vgl. Nd 98r: Chrysostomus fortgesetzt; vgl. Ne 357r: anonym; vgl. Nh 492v: Chrysostomus fortgesetzt Πῶς … χάρις] A 160r: anonym; P 151r: anonym; Ca 353r: Eusebius; Cb 335r: Eusebius; PG 23 (1324 C3–11)Πῶς γὰρ οὐκ ἦμεν ἐν ἀνάγκαις πονηροῖς δαίμοσι καὶ πνεύμασιν ἀκαθάρτοις δεδουλωμένοι ἐν σκότει τε ἀγνωσίας", + "candidate_score": 0.624142, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_97", + "bdc_text": "illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_830", + "psc_text": "μου τῇ κεφαλῇ ἐλαίου δίκην ἐπιχρίοντες καὶ ἁπαλύνοντές με ὅσον ἐπὶ ταῖς αὐτῶν κολακευτικαῖς φωναῖς. Ὅτι ἔτι καὶ ἡ προσευχή μου ἐν ταῖς εὐδοκίαις αὐτῶν. κατεπόθησαν ἐχόμενα πέτρας οἱ κριταὶ αὐτῶν. ἀκούσονται τὰ ῥήματά μου, ὅτι ἡδύνθησαν. ὡσεὶ πάχος γῆς διερράγη ἐπὶ τῆς γῆς, διεσκορπίσθη τὰ ὀστᾶ ἡμῶν παρὰ τὸν Ἅιδην, ὅτι πρὸς σέ, κύριε κύριε, οἱ ὀφθαλμοί μου . Καὶ … ἠγαπημένος] A 364v–365r: Eusebius; P 312v: Eusebius; vgl. PG 24 (44 D6–45 A4)Καὶ ταῦτα σαφέστερον ἐξέδωκεν ὁ Σύμμαχος τοῦτον εἰπὼν τὸν τρόπον· ἔτι γὰρ καὶ ἡ προσευχή μου ἐντὸς τῶν κακιῶν αὐτῶν. ἐκτιλήσονται ἐν χερσὶ πέτρας οἱ κριταὶ αὐτῶν. ἀκούσονται ῥήσεις μου ἡδίστας. ὥσπερ γεωργὸς ὅταν ῥήσσῃ Chrysostomus Field ῥήσσει τὴν γῆν, οὕτως Chrysostomus Field ܗܟܢܐ Syrohexapla ὡς ἐσκορπίσθη ἡμῶν τὰ ὀστᾶ παρὰ τὸν Ἄιδην. Εὐξάμενος ἐν τοῖς ἀνωτέρω ῥυσθῆναι ἀπὸ τῶν ἐργαζομένων τὴν ἀνομίαν καὶ εἰπών … λέγων] Nd 223r: anonym; vgl. Nh 616r: Eusebiusεἰπών· οὐ μὴ", + "candidate_score": 0.621081, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_19", + "bdc_text": ", und Adagia , 1 , 8 , 38 nihil sanum ( ebd. , Nr. 738 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_590", + "psc_text": "Nh 548r: EusebiusΚαὶ τοῦ πρακτικοῦ, φησίν, ἐπιμελούμε��ος τὰς πορείας μου καὶ τοῦ βίου τὰς ὁδοὺς ἐπαιδαγώγουν. πάσης μὲν οὖν ὁδοῦ πονηρᾶς φυλάττων ἐμαυτόν, ἐπὶ δὲ τὴν εὐθεῖαν καὶ βασιλικὴν ὁδὸν τοὺς ἐμαυτοῦ πόδας ἐντιθεὶς καὶ τοῦτ’ ἔπραττον, ἵνα μὴ μέχρι ῥημάτων μηδὲ μέχρι γλώττης καὶ χειλέων, ἀλλὰ δι’ αὐτῶν ἔργων οἱ λόγοι σου φυλάττοιντο παρ’ ἐμοῦ . νουν Τὰ ἑκούσια τοῦ στόματός μου εὐδόκησον δή, κύριε, καὶ τὰ κρίματά σου δίδαξόν με. Ἐπεὶ … ἀγαθῇ] vgl. Nd 152r: Basilius fortgesetzt; vgl. Nh 548v: Basilius fortgesetzt Ἐπεὶ … γενέσθαι] vgl. Nd 152r: anonym; vgl. Nh 548v: anonym Ἐπεὶ … θεοῦ] A 259v: ἄλλως P 231r: anonym; Ca 389v: Eusebius; Cb 371v: anonym; PG 23 (1381 B11–C2); Harl 366Ἐπεὶ μηδενὸς ἐκβιασαμένου οἰκείᾳ χρησάμενος ὁρμῇ ὁ μὴ καὶ προαιρέσει ἀγαθῇ ὅρκῳ ἑαυτὸν ἑαυτὴν αὐτὴν κατεδήσατο καὶ ὤμοσε τοῦ φυλάξασθαι τὰ κρίματα τῆς δικαιοσνύνης τοῦ θεοῦ , εὔχεται τὸν ὅρκον αὐτοῦ ἀποδοχῆς ἄξιον παρὰ", + "candidate_score": 0.62034, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_97", + "bdc_text": "illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_181", + "psc_text": "23 (1261 A7–14) Ἀναγκαίως … κύριον] vgl. Nd 62v: Eusebius Theodoret; vgl. Ne 239rv: anonym; vgl. Nh 451r: Eusebius Ἀναγκαίως … κατευθυνθήσεται] A 119v–120r: anonym; P 119v: anonym; Wa 165rv: Eusebius; vgl. V 249v: EusebiusἈναγκαίως προειπὼν προειπὼν ὁ προφητικὸς χορός μὴ ἀναγάγῃς με ἐν ἡμίσει ἡμερῶν μου καὶ εὐξάμενός τε παρατεῖναι τὴν ζωὴν μέχρι τῆς ἐκβάσεως αὐτοῦ ἀπὸ τῶν προφητευομένων συνορᾷ τὸ ἀδύνατον διὰ τὸ καιρῶν συνιδὼν τὸ συνο ἀσθενὲς καὶ ὀλιγοχρόνιον τῆς θνητῆς φύσεως. εἶτα ἔφη· σοῦ μόνου, κύριε, τὰ ἔτη εἰς γενεὰν καὶ γενεὰν διαμενεῖ διατείνει , καὶ σὺ ἥξεις εἰς ἐκείνην τὴν γενεὰν κἀκεῖνον τὸν λαόν, περὶ οὗ ὧν ἀνωτέρω ἐλέγετο· γραφήτω αὕτη εἰς γενεὰν ἑτέραν ἑτέραν, καὶ τὰ ἑξῆς , καὶ λαὸς ὁ κτιζόμενος αἰνέσει τὸν κύριον. διὰ τοῦτο φημί, ὅτι σοῦ μόνου τὰ ἔτη εἰς γενεὰν καὶ γενεάν . ἐμοὶ δὲ οὐ πάρεστιν ἡ αὐτὴ δύναμις, ὡς παρατεῖναι τὴν ζωὴν ἀπὸ τῆς ἐνεστώσης ἐνεστῶσις γενεᾶς,", + "candidate_score": 0.620067, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_97", + "bdc_text": "illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_467", + "psc_text": "vgl. Ne 422r: anonym; vgl. Nh 513v: Theodoret fortgesetzt Ὁ … εἰπών] A 193rv: Eusebius; P 176r: Eusebius; vgl. PG 23 (1348 B1–5) AS III 505,4–27Ὁ τοιοῦτος, φησί, καὶ τοιαῦτα πράττων οὔποτε πεσεῖται οὐδὲ σαλευθήσεται ἐκ erwägt τῆς ἐπὶ τὴν πέτραν στάσεως λέξων ἂν καὶ αὐτός· ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου · κἂν γὰρ πνεύσωσιν ἐν καιροῖς πειρασμῶν καὶ διωγμῶν κατ’ αὐτοῦ οἱ ἄνεμοι καὶ οἱ ποταμοὶ προσρήξωσι, κἂν λάβρος ὑετὸς κατέλθοι, οὐ σαλευθήσεται ἑστηκὼς καὶ τετελειωμένος ἐπὶ τὴν πέτραν . καὶ ἅτε τοιοῦτος ὢν εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος, ἀνθ’ οὗ ὁ μὲν Ἀκύλας ἐποίησεν· εἰς μνημόσυνον αἰῶνος ἔσται δίκαιος , ὁ δὲ Σύμμαχος· εἰς μνήμην τὴν αἰωνίαν ἔσται δίκαιος . Καὶ πάλιν ἅτε μὴ σαλευόμενος ἀπὸ ἀκοῆς πονηρᾶς οὐ φοβηθήσεται· οὔτε … περιστατικοῖς] Ca 366r: Eusebius; Cb 348r: Eusebiusοὔτε γὰρ ἀπειλὰς ἀρχόντων πτήξει οὔτε τῶν θορυβεῖν καὶ ταράττειν αὐτὸν πειρωμένων ἐν καιροῖς περιστατικοῖς. καὶ ἄλλως δὲ οὐδ’", + "candidate_score": 0.619458, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_97", + "bdc_text": "illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_148", + "psc_text": "zwar ohne Klammern auf die folgende, mit Klammern auf die vorausgehende. ραʹ Ὀδυρμὸς ἐπὶ τῷ προτέρῳ λαῷ καὶ προφητεία νεοῦ λαοῦ καὶ κλῆσις ἐθνῶν Προσευχὴ τῷ πτωχῷ, ὅταν ἀκηδιάσῃ καὶ ἐναντίον κυρίου ἐκχέῃ τὴν δέησιν αὐτοῦ. Εἰσάκουσον, κύριε, τῆς προσευχῆς μου, καὶ ἡ κραυγή μου πρὸς σὲ ἐλθάτω. μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ. Νοήσεις … Σύμμαχον] A 110v–111r: Eusebius; P 113r: Eusebius; Ca 330r: Eusebius; Cb 312r: Eusebius; vgl. PG 23 (1249 C14–1252 A15)Νοήσεις τòν ἐνταῦθα λεγόμενον πτωχὸν συμβαλὼν συμβάλλων αὐτὸν τῷ μακαριζομένῳ κατὰ τό· μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι. ἁρμόσειε ἁρμόσει δ’ ἂν τῷ ἀκηδιῶντι πτωχῷ καὶ τό τῷ · μακάριοι οἱ κλαίοντες καὶ πενθοῦντες . πᾶς τοιγαροῦν τῷ θεῷ ἀνακείμενος πτωχεύων ἐν τοῖς τοῦ βίου πράγμασι, παρὰ δὲ θεῷ πλουτῶν ἀκηδιᾷ λυπούμενος ἢ ἀθυμεῖ ἀθυμίᾳ κατὰ τὴν τοῦ Συμμάχου ἑρμηνείαν ἑρμηνείαν κατέχεται ἐπὶ τῇ τῶν πολλῶν κακίᾳ τε καὶ ἀπωλείᾳ, οἷος ἦν ὁ λέγων· οἴμοι οἴμμοι", + "candidate_score": 0.619185, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_97", + "bdc_text": "illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_580", + "psc_text": "σύ, κύριε, καὶ ἐν τῇ χρηστότητί σου δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου. Ἀντὶ … λόγους] A 244v: Eusebius; P 220r: Eusebius; Ca 385r: τοῦ αὐτοῦ πάλιν (= Eusebius); Cb 367r: anonym; PG 23 (1376 B10–C1); Harl 296Ἀντὶ τοῦ χρηστὸς εἶ σὺ αἱ καὶ αἱ λοιπαὶ ἐκδόσεις ἀγαθὸς εἶ σὺ ἡρμήνευσαν ἑρμήνευσαν . οἶδα μὲν οὖν, φησίν, καὶ οὐκ ἀμφιβάλλω περὶ τῆς σῆς οὐσίας, ὅτι δὴ αὐτὸ ἀγαθὸν αὐτοάγαθος mit Bindestrich unter dem ersten ο und Akut aus Spiritus αὐτὸ τὸ ἀγαθὸν πέφυκεν. ἀλλὰ δέομαι διδασκαλίας τῶν δικαιωμάτων σου, ἣν ἀξιῶ διδάξαι με· διδασκαλίας γάρ μοι δεῖ εἰς τὸ γνῶναι τοὺς περὶ τῶν ὑπερηφάνων λόγους. Ἐτυρώθη ὡς γάλα ἡ καρδία αὐτῶν, ἐγὼ δὲ τὸν νόμον σου ἐμελέτησα. Ἀντὶ … ἐμελέτησα] A 244v: anonym; P 220v: Diodor fortgesetzt; Ca 385r: καὶ μετ’ ὀλίγα bezogen auf τοῦ αὐτοῦ (= Eusebius); Cb 367r: anonym; PG 23 (1376 D6–1377 A3); Harl 300Ἀντὶ δὲ τοῦ ἐτυρώθη", + "candidate_score": 0.619167, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_19", + "bdc_text": ", und Adagia , 1 , 8 , 38 nihil sanum ( ebd. , Nr. 738 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_467", + "psc_text": "vgl. Ne 422r: anonym; vgl. Nh 513v: Theodoret fortgesetzt Ὁ … εἰπών] A 193rv: Eusebius; P 176r: Eusebius; vgl. PG 23 (1348 B1–5) AS III 505,4–27Ὁ τοιοῦτος, φησί, καὶ τοιαῦτα πράττων οὔποτε πεσεῖται οὐδὲ σαλευθήσεται ἐκ erwägt τῆς ἐπὶ τὴν πέτραν στάσεως λέξων ἂν καὶ αὐτός· ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου · κἂν γὰρ πνεύσωσιν ἐν καιροῖς πειρασμῶν καὶ διωγμῶν κατ’ αὐτοῦ οἱ ἄνεμοι καὶ οἱ ποταμοὶ προσρήξωσι, κἂν λάβρος ὑετὸς κατέλθοι, οὐ σαλευθήσεται ἑστηκὼς καὶ τετελειωμένος ἐπὶ τὴν πέτραν . καὶ ἅτε τοιοῦτος ὢν εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος, ἀνθ’ οὗ ὁ μὲν Ἀκύλας ἐποίησεν· εἰς μνημόσυνον αἰῶνος ἔσται δίκαιος , ὁ δὲ Σύμμαχος· εἰς μνήμην τὴν αἰωνίαν ἔσται δίκαιος . Καὶ πάλιν ἅτε μὴ σαλευόμενος ἀπὸ ἀκοῆς πονηρᾶς οὐ φοβηθήσεται· οὔτε … περιστατικοῖς] Ca 366r: Eusebius; Cb 348r: Eusebiusοὔτε γὰρ ἀπειλὰς ἀρχόντων πτήξει οὔτε τῶν θορυβεῖν καὶ ταράττειν αὐτὸν πειρωμένων ἐν καιροῖς περιστατικοῖς. καὶ ἄλλως δὲ οὐδ’", + "candidate_score": 0.618125, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_97", + "bdc_text": "illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_302", + "psc_text": "καὶ οὐ μόνον τὴν γῆν ἀπώλεσαν, ἀλλὰ καὶ τοῦ θεοῦ ἐκπεπτώκασι δοῦλοί τε τῶν ἐχθρῶν ἐθνῶν καὶ πολεμίων γεγόνασιν. ρεʹ Διδασκαλία δυσσεβείας τοῦ Ἰουδαίων ἔθνους Ἀλληλούια. ἐξομολογεῖσθε τῷ κυρίῳ, ὅτι χρηστός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ. Αἶνον … ἐπίκηρα] A 148v: Eusebius; P 141v: Eusebius; Ca 347v: Eusebius; Cb 329v Eusebius; Wa 170v: Eusebius; vgl. V 262v: Eusebius; PG 23 (1312 C5–D5) Αἶνον καὶ ὕμνον πρὸς τὸν θεὸν αἶνον ὕμνον εἰς τὸν θεὸν αἶνον ὕμνον πρὸς τὸν θεὸν ἀνυμνεῖν τὸν θεὸν καὶ ὁ παρὼν περιέχει ψαλμός ~ . διὸ ἐπιγέγραπται ἀλληλούια ἀλιλούια , ὅπερ ἑρμηνεύεται· αἰνεῖτε τὸν κύριον . προστάττει … ἁμαρτίας] vgl. Nd 87v διδάσκει…τραύματα: anonym; Ne 324v: anonym; Nh 481r: Theodoret fortgesetztπροστάττει δὲ εὐθὺς ἀρχόμενος τοῖς ἀπὸ ἁμαρτημάτων ὁρμωμένοις ὥσπερ ἰατρῷ καὶ σωτῆρι προσιέναι τῷ θεραπευτικῷ τοῦ θεοῦ υἱῷ καὶ τὰ τραύματα τῆς ψυχῆς ἀπογυμνοῦν αὐτῷ ἀπογυμνοῦν τὰ αὐτῶν ἀπογυμνοῦντα αὐτῷ ? διὰ τοῦ τὸ ἐξομολογεῖσθαι", + "candidate_score": 0.618072, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_19", + "bdc_text": ", und Adagia , 1 , 8 , 38 nihil sanum ( ebd. , Nr. 738 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_983", + "psc_text": ", ὁ δέ γε πάντων τελευταῖος πᾶσαν πνοὴν προσάγει τῇ ὑμνολογίᾳ τοῦ θεοῦ. Πλὴν εἰ καὶ πᾶσαν πνοὴν ὁ παρὼν λόγος ἐπὶ τὴν ὑμνολογίαν ἀνακαλεῖ καλεῖ , ἀλλ’ ἐπεὶ μὴ τρόπος εἷς τῶν πάντων μηδὲ ταὐτὴ μία ἡ ἡ αὐτὴ διάθεσις, κατ’ ἀναλογίαν ἑκάστῳ ὄργανόν τι πρὸς τὸν ὕμνον ἐπιτήδειον ἀφορίζει· ὁ μὲν γάρ τις ἐπαναβεβηκὼς τῇ ἀρετῇ κρειττόνως ὑπὲρ πάντας τὸν αἶνον ἀποδίδωσιν ἐν ἤχῳ σάλπιγγος , ἐπειδὴ … ὥσπερ] vgl. Nd 258rv: anonym; vgl. Nh 651v–652r: Eusebius ἐπειδὴ ἐπειδὴ δὲ πάντων ὀργάνων μεγαλοφωνοτέρα μεγαλοφωνότατον μεγαλοφωνωτάτη ἡ σάλπιγξ, καὶ μείζονος μείζονός τε καὶ καὶ κραταιοτέρας δυνάμεως δεῖ τοῖς αὐτῇ χρωμένοις χρωμένοις αὐτῇ . τοιοῦτοι ἦσαν οἱ ἱεροὶ τοῦ σωτῆρος ἀπόστολοι, ὧν δὴ εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ῥήματα αὐτῶν τῷ μεγαλοφώνῳ τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος χρησαμένων, ὡς πᾶσαν ἀκοὴν ἀνθρώπων πληρωθῆναι τῆς φωνῆς αὐτῶν. Ἐπειδὴ μὴ πάντες οἷοί τε εἰσὶ κατὰ", + "candidate_score": 0.617881, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_19", + "bdc_text": ", und Adagia , 1 , 8 , 38 nihil sanum ( ebd. , Nr. 738 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_916", + "psc_text": "βίον οὐδὲν unleserlich βίον anders fortfahrend anders fortfahrend ἕτερον πράττουσα τοῦ τὸ ἢ τὸ αἰνεῖν τὸν κύριον διατελέσω. ὡς ψυχῆς δὲ ἀκουστέον λεγούσης τὸ ἕως ὑπάρχω, οὐχ ὡς μελλούσης μετὰ ταῦτα μὴ ὑπάρχειν, ἀλλ’ εἰς ἄπειρον τὸν τῆς ὑπάρξεως αὐτῆς χρόνον αἰνέσειν αἰνεσιν αἴνεσιν ἐπαγγελλομένης τὸν κύριον. Μὴ πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας καὶ ἐφ’ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία. Ἐκ … παραινεῖ] Nd 239r: Eusebius; Nh 632v: EusebiusἘκ παραθέσεως τῶν μὴ αἰνούντων τὸν θεόν, τὰ θνητὰ δὲ ἀξιώματα καὶ τὰς ἐν ἀνθρώποις ἀρχὰς θαυμαζόντων τὴν ἀπὸ τοῦ αἰνοῦ τοῦ θεοῦ ὠφέλειαν παρίστησι. διόπερ μὴ χρῆναι ἐπὶ υἱοῖς ἀνθρώπων καὶ ἄρχουσιν πεποιθέναι παραινεῖ. Μὴ πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας καὶ ἐφ’ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία. ἐξελεύσεται τὸ πνεῦμα αὐτοῦ, καὶ ἐπιστρέψει εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ. ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἀπολοῦνται πάντες οἱ διαλογισμοὶ αὐτῶν. Ὅμοιον … ἀπελεύσῃ] vgl. Nd 239v ὅτι μὴ χρὴ…ἀπελεύσῃ: anonym; vgl. Nh 632v–633r: anonym Ὅμοιον … θαυμαζομένων]", + "candidate_score": 0.617466, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_97", + "bdc_text": "illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_831", + "psc_text": "αὐτῶν. ἀκούσονται ῥήσεις μου ἡδίστας. ὥσπερ γεωργὸς ὅταν ῥήσσῃ Chrysostomus Field ῥήσσει τὴν γῆν, οὕτως Chrysostomus Field ܗܟܢܐ Syrohexapla ὡς ἐσκορπίσθη ἡμῶν τὰ ὀστᾶ παρὰ τὸν Ἄιδην. Εὐξάμενος ἐν τοῖς ἀνωτέρω ῥυσθῆναι ἀπὸ τῶν ἐργαζομένων τὴν ἀνομίαν καὶ εἰπών … λέγων] Nd 223r: anonym; vgl. Nh 616r: Eusebiusεἰπών· οὐ μὴ συνδυάσω μετὰ τῶν ἐκλεκτῶν αὐτῶν , συνάπτει νῦν τὴν αἰτίαν ἐκείνοις τοῦ μὴ συνδυάζειν συνδυάσαι αὐτοῖς φάσκων· ἱκανὴ τυγχάνει ἱκανὴ γάρ, φησίν αὐτῶν ἡ κακία, εἰ γενοίμην αὐτῶν κοινωνός, διασκορπίσαι μου τὴν εὐχὴν καὶ εἴσω τῶν κακιῶν αὐτῶν ἀπολαβεῖν. Εἶθ’ ἑξῆς τὰ τέλη τῶν ἀσεβῶν ὁποῖα ἔσται θεσπίζει λέγων οὕτως· ἐκτιλήσονται ἐν χειρὶ πέτρας οἱ κριταὶ αὐτῶν ἀκούσαντες ῥήσεις μου ἡδίστας. τὰς γὰρ νῦν ἀπιστουμένας ὑπ’ αὐτῶν ῥήσεις μου καιρῷ τινι ἀκούσονται καὶ γνώσονται ἀληθῆ εἶναί μου τὰ ῥήματα, ἐπὰν εἰς ἔργα προχωρήσωσιν οἱ λόγοι διὰ τῶν ἐκβάσεων πιστούμενοι τὰς προρρήσεις. ἔσται δὲ ταῦτα, ὅταν τοὺς ἑαυτῶν ἄρχοντας καὶ κριτὰς", + "candidate_score": 0.617419, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_19", + "bdc_text": ", und Adagia , 1 , 8 , 38 nihil sanum ( ebd. , Nr. 738 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_303", + "psc_text": ". προστάττει … ἁμαρτίας] vgl. Nd 87v διδάσκει…τραύματα: anonym; Ne 324v: anonym; Nh 481r: Theodoret fortgesetztπροστάττει δὲ εὐθὺς ἀρχόμενος τοῖς ἀπὸ ἁμαρτημάτων ὁρμωμένοις ὥσπερ ἰατρῷ καὶ σωτῆρι προσιέναι τῷ θεραπευτικῷ τοῦ θεοῦ υἱῷ καὶ τὰ τραύματα τῆς ψυχῆς ἀπογυμνοῦν αὐτῷ ἀπογυμνοῦν τὰ αὐτῶν ἀπογυμνοῦντα αὐτῷ ? διὰ τοῦ τὸ ἐξομολογεῖσθαι τὰς οἰκείας ἁμαρτίας. ὁ δὲ ὁ δ’ ὁ τοῦτο πράττων γνησίως καὶ ἀποκλαιόμενος, ἐφ’ οἷς ἥμαρτε πρότερον, ὅτι ��ὴ λόγοις μόνοις τοῦτο πράξαι πρᾶξαι ? ? ? , ἀλλὰ τῇ διαθέσει καὶ αὐτοῖς τοῖς πράγμασιν πράγμασιν, παρὰ τοῦ ψαλμῳδοῦ κομίζεται τὴν εἰσήγησιν , παντί τῳ παντί που δῆλον . προτρέπει δὲ προθύμως ἐπὶ τὴν ἐξομολόγησιν περιϊέναι περιέναι παριέναι ? διὰ τοῦ ἐπαγγέλλεσθαι· ὅτι χρηστὸς ὁ κύριος, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ· διὰ ταῦτα γάρ, φησίν, προθύμως ἐξομολογεῖσθε, ὅτι καὶ αὐτὸς ἕτοιμός ἐστιν εἰς φιλανθρωπίαν εἰδώς, ὅτι ἐλέου δεῖται τὰ τοῦ ἐνεστῶτος αἰῶνος πράγματα θνητὰ ὄντα καὶ ἐπίκηρα. Τίς", + "candidate_score": 0.617275, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_97", + "bdc_text": "illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_179", + "psc_text": "Ne 238v–239r: Eusebius fortgesetzt; vgl. Nh 451r: Eusebius fortgesetzt; PG 23 (1260 D5–1261 A3)τέως μὲν γὰρ γὰρ φησίν ἐπὶ τοῦ παρόντος, ὅτε ταῦτα προφητεύω προφητεύων καὶ μᾶλλον τὰ ἐσόμενα μᾶλλον τὰ ἔσεσθαι μέλλοντα ἔσεσθαι τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι προορῶ , ἔοικα ἔοικεν ἐν μέρει εἶναι εἶναι τοῦ εἶναι ἡμέρας ἡμέρας θεοῦ. λείπει δέ μοι ἡ αὐτοψία τῆς vor ἐκβάσεως τῶν προφητευομένων ἐκβάσεως, ἧς εἰ τύχοιμι, τελείαν λήψομαι λείψομαι τὴν ἐμαυτοῦ ζωήν. εἰ δὲ ἀστοχήσω τῆς εὐχῆς, ἔοικα τοῖς ἐν ἡμίσει ἡμερῶν τὴν ζωὴν ἀτελῆ ἀτελεῖ καὶ ἄωρον ἀποτιθεμένοις ὑποτιθεμένοις . καί μοι δοκεῖ διὰ τὰς τοιαύτας τῶν προφητῶν εὐχὰς προσευχὰς ὁ σωτὴρ ἡμῶν εἰρηκέναι· πολλοὶ προφῆται καὶ δίκαιοι ἐπεθύμησαν ἰδεῖν, ἃ ὑμεῖς βλέπετε, καὶ οὐκ εἶδον, καὶ ἀκοῦσαι, ἃ ὑμεῖς ἀκούετε, καὶ οὐκ ἤκουσαν. Ἐν γενεᾷ γενεῶν τὰ ἔτη σου. κατ’ ἀρχὰς σύ σοι , κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί. αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ", + "candidate_score": 0.616407, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_97", + "bdc_text": "illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta020.pta-grcBibex3_window_593", + "psc_text": "A 263r: anonym, ἄλλος φησίν in der Zeile; P 234r: anonym; PG 23 (1384 B7–14); Harl 386 Ὁ κατὰ τὴν ἀρχὴν στοιχειούμενος, ὡς ἂν ἤδη προκόψας ἐπὶ πολὺ καὶ τὰ μεγάλα κατορθώσας, εὔχεται μὴ ἐκπεσεῖν τῆς προκοπῆς. εἶτα … ῥυσθῆναι] vgl. Nd 153v: anonym; vgl. Nh 550r: Basilius fortgesetzt (am Rand)εἶτα συνορῶν, ὅτι τοῖς καλοῖς πολλοῖς πολλοὶ βασκαίνουσι καὶ λέγειν λέγει μέν τι φαῦλον περὶ αὐτῶν οὐδὲν ἔχουσιν, περιπλέκουσι δὲ συκοφαντίας, ἱκετεύει καὶ δέεται καὶ τούτων ῥυσθῆναι. ἀντὶ δὲ τοῖς ἀδικοῦσι με Ἀκύλας Ἀκύλας καὶ σύμμαχος ἐξέδωκεν· μὴ ἀφῇς με τοῖς συκοφαντοῦσί με. καὶ ἐπιλέγει · Ἔκδεξαι τὸν δοῦλόν σου εἰς ἀγαθόν. μὴ συκοφαντησάτωσάν με ὑπερήφανοι. Ἀναγκαίως … συκοφάνταις] A 263r: Eusebius; P 234r: Eusebius; Ca 391r: Eusebius; Cb 373r: anonym; Nd 153v–154r: Eusebius (zwei Zeilen weiter unten) Nh 550r: Eusebius (zwei Zeilen weiter unten); vgl. AS III 519,13–18; PG 23 (1384 C13–D2); Harl 386 Ἀναγκαίως Ἀναγκαίως δὲ παρακαλεῖ τὸν", + "candidate_score": 0.615847, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 7, + "cf_id": "cf020", + "work_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2", + "max_score": 0.697181, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60_62", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle :", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_2", + "psc_text": "dicebamus, emendatissimum omnibusque numeris suis absolutum prodeat nunc ad publicam Ecclesiae ac studiosorum utilitatem. Porro duplicis Psalmorum juxta LXX emendationis a se susceptae meminit S. Doctor praefatione jamjam subsecutura: libro etiam secundo Apologiae adversus Rufinum, Psalterium curis suis castigatum, Romae olim susceptum testatur his verbis: Psalterium quoque, quod certe emendatissimum juxta Septuaginta Interpretes nostro labore dudum Roma suscepit, rursum juxta Hebraicum vertens, etc. Cujus vero emendationis hic recordetur; an ejus quam Romae positus priorem subministravit; an posterioris in Bethlehemitico secessu editae cum obelis et asteriscis, vix nobis compertum esse potest. Certe de prima illa emendatione quam cursim Romae elaboratam dicit infra, haec intelligenda minime veniunt; quamquam id asserant scriptores non pauci: nam qui fieri potuit ut Ecclesia Romana emendatissimum susciperet ab Hieronymo Psalterium, quod ille cursim et magna tantum ex parte correxerat? Verisimillimum igitur apparet utramque Hieronymianam editionem, tam priorem quam posteriorem, in urbe Romana fuisse susceptam; ac Hieronymum indistinctim", + "candidate_score": 0.697181, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60_62", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle :", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_4", + "psc_text": "Vaticana. Gallicanum autem Psalterium appellata est editio posterior et accuratissima, eo quod primi inter omnes ad usus ecclesiasticos eamdem adhibuerint Galli nostrates. Meminerit proinde lector in nostra hac editione Psalterii duplicis, Romani et Gallicani, prius a nobis notatum esse in capite columnarum littera R, posterius autem littera G; his enim litteris praemissis, nulla deinceps versionum confusio subrepere poterit. TESTIMONIA DE DUPLICI HIERONYMIANO PSALTERIO JUXTA LXX INTERPRETES. Hieronymus epist. 71, ad Lucinium Boeticum, num. 5. Septuaginta Interpretum editionem et te habere non dubito, et ante annos plurimos diligentissime emendatam studiosis tradidi. Idem lib. II, contra Rufinum, num. 30. Psalterium quoque, quod certe emendatissimum juxta Septuaginta Interpretes nostro labore dudum Roma suscepit, rursum juxta Hebraicum vertens, etc. Item epist. 106, ad Sunniam et Fretelam. Cujus rei vobis sensum breviter aperiam. Ubi qui minus habetur in Graeco, ab Hebraica veritate, Origenes de translatione Theodotionis addidit, et signum posuit asterisci, id est, stellam, quae,", + "candidate_score": 0.69457, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60_62", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle :", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_10", + "psc_text": "LIBRUM PSALMORUM. Psalterium Romae dudum positus emendaram, et juxta Septuaginta interpretes, licet cursim, magna illud ex parte correxeram. Quod quia rursum videtis, o Paula et Eustochium, scriptorum vitio depravatum, plusque antiquum errorem, quam novam emendationem valere: cogitis, ut veluti quodam novali, scissum jam arvum exerceam, et obliquis sulcis renascentes spinas eradicem: aequum esse, dicentes, ut quod crebro male pullulat, crebrius succidatur. Unde consueta praefatione commoneo tam vos, quibus forte labor iste desudat, quam eos qui exemplaria istiusmodi habere voluerint, ut quae diligenter emendavi, cum cura et diligentia transcribantur. Notet sibi unusquisque vel jacentem lineam, vel signa radiantia: id est, vel obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui", + "candidate_score": 0.693032, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_70_72", + "bdc_text": "Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_10", + "psc_text": "LIBRUM PSALMORUM. Psalterium Romae dudum positus emendaram, et juxta Septuaginta interpretes, licet cursim, magna illud ex parte correxeram. Quod quia rursum videtis, o Paula et Eustochium, scriptorum vitio depravatum, plusque antiquum errorem, quam novam emendationem valere: cogitis, ut veluti quodam novali, scissum jam arvum exerceam, et obliquis sulcis renascentes spinas eradicem: aequum esse, dicentes, ut quod crebro male pullulat, crebrius succidatur. Unde consueta praefatione commoneo tam vos, quibus forte labor iste desudat, quam eos qui exemplaria istiusmodi habere voluerint, ut quae diligenter emendavi, cum cura et diligentia transcribantur. Notet sibi unusquisque vel jacentem lineam, vel signa radiantia: id est, vel obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui", + "candidate_score": 0.692832, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60_62", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle :", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_3", + "psc_text": "infra, haec intelligenda minime veniunt; quamquam id asserant scriptores non pauci: nam qui fieri potuit ut Ecclesia Romana emendatissimum susciperet ab Hieronymo Psalterium, quod ille cursim et magna tantum ex parte correxerat? Verisimillimum igitur apparet utramque Hieronymianam editionem, tam priorem quam posteriorem, in urbe Romana fuisse susceptam; ac Hieronymum indistinctim ambas emendationes comprehendere, cum Psalterium suum juxta LXX emendatissimum Rufino objiciebat. Opinioni nostrae impense favent Valafridi paulo post citati dicta, quibus certi sumus Gallos a Romanis mutuatos esse posteriorem etiam emendationem Psalterii. Caeterum prior editio Romani Psalterii nomen obtinuit, quod ea uteretur antiquitus Ecclesia Romana; hodieque usus perseveret in Ecclesia Vaticana. Gallicanum autem Psalterium appellata est editio posterior et accuratissima, eo quod primi inter omnes ad usus ecclesiasticos eamdem adhibuerint Galli nostrates. Meminerit proinde lector in nostra hac editione Psalterii duplicis, Romani et Gallicani, prius a nobis notatum esse in capite columnarum littera R, posterius autem littera G; his enim", + "candidate_score": 0.689688, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_5", + "psc_text": "certe emendatissimum juxta Septuaginta Interpretes nostro labore dudum Roma suscepit, rursum juxta Hebraicum vertens, etc. Item epist. 106, ad Sunniam et Fretelam. Cujus rei vobis sensum breviter aperiam. Ubi qui minus habetur in Graeco, ab Hebraica veritate, Origenes de translatione Theodotionis addidit, et signum posuit asterisci, id est, stellam, quae, quod prius absconditum videbatur, illuminet, et in medium proferat: ubi autem quod in Hebraeo non est, in Graecis codicibus invenitur, obelon, id est, jacentem praeposuit virgulam, quam nos Latine veru possumus dicere; quo ostenditur jugulandum esse et confodiendum, quod in authenticis libris non invenitur. Quae signa et in Graecorum, Latinorumque poematibus inveniuntur. Idem eademque epistola. Et hinc apud vos, et apud plerosque error exoritur, quod scriptorum negligentia, virgulis et asteriscis subtractis, distinctio universa confunditur. Et iterum: Et dicitis quod in Graeco, sibi, non habeat. Nec in Hebraeo habet, et apud Septuaginta obelo praenotatum est: quae signa dum per scriptorum negligentiam", + "candidate_score": 0.684995, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_69_71", + "bdc_text": "quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_10", + "psc_text": "LIBRUM PSALMORUM. Psalterium Romae dudum positus emendaram, et juxta Septuaginta interpretes, licet cursim, magna illud ex parte correxeram. Quod quia rursum videtis, o Paula et Eustochium, scriptorum vitio depravatum, plusque antiquum errorem, quam novam emendationem valere: cogitis, ut veluti quodam novali, scissum jam arvum exerceam, et obliquis sulcis renascentes spinas eradicem: aequum esse, dicentes, ut quod crebro male pullulat, crebrius succidatur. Unde consueta praefatione commoneo tam vos, quibus forte labor iste desudat, quam eos qui exemplaria istiusmodi habere voluerint, ut quae diligenter emendavi, cum cura et diligentia transcribantur. Notet sibi unusquisque vel jacentem lineam, vel signa radiantia: id est, vel obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui", + "candidate_score": 0.682749, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_68_70", + "bdc_text": "Et mihi satis fuit , ut , si non omnino , aliqua saltem ex parte , assignatis a me locis carmina congruerent ; quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_10", + "psc_text": "LIBRUM PSALMORUM. Psalterium Romae dudum positus emendaram, et juxta Septuaginta interpretes, licet cursim, magna illud ex parte correxeram. Quod quia rursum videtis, o Paula et Eustochium, scriptorum vitio depravatum, plusque antiquum errorem, quam novam emendationem valere: cogitis, ut veluti quodam novali, scissum jam arvum exerceam, et obliquis sulcis renascentes spinas eradicem: aequum esse, dicentes, ut quod crebro male pullulat, crebrius succidatur. Unde consueta praefatione commoneo tam vos, quibus forte labor iste desudat, quam eos qui exemplaria istiusmodi habere voluerint, ut quae diligenter emendavi, cum cura et diligentia transcribantur. Notet sibi unusquisque vel jacentem lineam, vel signa radiantia: id est, vel obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui", + "candidate_score": 0.678581, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_32", + "bdc_text": "- Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_4", + "psc_text": "Vaticana. Gallicanum autem Psalterium appellata est editio posterior et accuratissima, eo quod primi inter omnes ad usus ecclesiasticos eamdem adhibuerint Galli nostrates. Meminerit proinde lector in nostra hac editione Psalterii duplicis, Romani et Gallicani, prius a nobis notatum esse in capite columnarum littera R, posterius autem littera G; his enim litteris praemissis, nulla deinceps versionum confusio subrepere poterit. TESTIMONIA DE DUPLICI HIERONYMIANO PSALTERIO JUXTA LXX INTERPRETES. Hieronymus epist. 71, ad Lucinium Boeticum, num. 5. Septuaginta Interpretum editionem et te habere non dubito, et ante annos plurimos diligentissime emendatam studiosis tradidi. Idem lib. II, contra Rufinum, num. 30. Psalterium quoque, quod certe emendatissimum juxta Septuaginta Interpretes nostro labore dudum Roma suscepit, rursum juxta Hebraicum vertens, etc. Item epist. 106, ad Sunniam et Fretelam. Cujus rei vobis sensum breviter aperiam. Ubi qui minus habetur in Graeco, ab Hebraica veritate, Origenes de translatione Theodotionis addidit, et signum posuit asterisci, id est, stellam, quae,", + "candidate_score": 0.676993, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_2", + "psc_text": "dicebamus, emendatissimum omnibusque numeris suis absolutum prodeat nunc ad publicam Ecclesiae ac studiosorum utilitatem. Porro duplicis Psalmorum juxta LXX emendationis a se susceptae meminit S. Doctor praefatione jamjam subsecutura: libro etiam secundo Apologiae adversus Rufinum, Psalterium curis suis castigatum, Romae olim susceptum testatur his verbis: Psalterium quoque, quod certe emendatissimum juxta Septuaginta Interpretes nostro labore dudum Roma suscepit, rursum juxta Hebraicum vertens, etc. Cujus vero emendationis hic recordetur; an ejus quam Romae positus priorem subministravit; an posterioris in Bethlehemitico secessu editae cum obelis et asteriscis, vix nobis compertum esse potest. Certe de prima illa emendatione quam cursim Romae elaboratam dicit infra, haec intelligenda minime veniunt; quamquam id asserant scriptores non pauci: nam qui fieri potuit ut Ecclesia Romana emendatissimum susciperet ab Hieronymo Psalterium, quod ille cursim et magna tantum ex parte correxerat? Verisimillimum igitur apparet utramque Hieronymianam editionem, tam priorem quam posteriorem, in urbe Romana fuisse susceptam; ac Hieronymum indistinctim", + "candidate_score": 0.675246, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_10", + "psc_text": "LIBRUM PSALMORUM. Psalterium Romae dudum positus emendaram, et juxta Septuaginta interpretes, licet cursim, magna illud ex parte correxeram. Quod quia rursum videtis, o Paula et Eustochium, scriptorum vitio depravatum, plusque antiquum errorem, quam novam emendationem valere: cogitis, ut veluti quodam novali, scissum jam arvum exerceam, et obliquis sulcis renascentes spinas eradicem: aequum esse, dicentes, ut quod crebro male pullulat, crebrius succidatur. Unde consueta praefatione commoneo tam vos, quibus forte labor iste desudat, quam eos qui exemplaria istiusmodi habere voluerint, ut quae diligenter emendavi, cum cura et diligentia transcribantur. Notet sibi unusquisque vel jacentem lineam, vel signa radiantia: id est, vel obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui", + "candidate_score": 0.672339, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_30_32", + "bdc_text": "non lanis quidem redimitum albis , nec unguento caput im-butum pretioso , Vgl. Herakleitos ( 1 . Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 . - Gessner gebraucht hier die Worte seiner eigenen Übersetzung dieser Schrift , die er irrtümlich dem Herakleides Pontikos ( ca. 390-310 v. Chr. ) zuschrieb. Die von ihm erarbeitete griechisch-lateinische Ausgabe , versehen mit einer Widmungsepistel von Januar 1544 , muss damals bereits beim Basler Drucker Oporin gewesen sein , wo sie im September 1544 erschien ( VD 16 H 2191 ) ;", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_5", + "psc_text": "certe emendatissimum juxta Septuaginta Interpretes nostro labore dudum Roma suscepit, rursum juxta Hebraicum vertens, etc. Item epist. 106, ad Sunniam et Fretelam. Cujus rei vobis sensum breviter aperiam. Ubi qui minus habetur in Graeco, ab Hebraica veritate, Origenes de translatione Theodotionis addidit, et signum posuit asterisci, id est, stellam, quae, quod prius absconditum videbatur, illuminet, et in medium proferat: ubi autem quod in Hebraeo non est, in Graecis codicibus invenitur, obelon, id est, jacentem praeposuit virgulam, quam nos Latine veru possumus dicere; quo ostenditur jugulandum esse et confodiendum, quod in authenticis libris non invenitur. Quae signa et in Graecorum, Latinorumque poematibus inveniuntur. Idem eademque epistola. Et hinc apud vos, et apud plerosque error exoritur, quod scriptorum negligentia, virgulis et asteriscis subtractis, distinctio universa confunditur. Et iterum: Et dicitis quod in Graeco, sibi, non habeat. Nec in Hebraeo habet, et apud Septuaginta obelo praenotatum est: quae signa dum per scriptorum negligentiam", + "candidate_score": 0.672336, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60_62", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle :", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO IN OPUS SUBSEQUENS. Psalmorum volumen juxta Septuaginta Interpretes, semel atque iterum emendatum ab Hieronymo, ante annos circiter decem, J. Cari presbyteri studio ac labore, Romae primum editum est: additis obelis et asteriscis in eo Psalterio, quod Gallicanum vocant veteres ac recentiores scriptores. Hujus eruditi Cari diligentiam in edendo duplici Hieronymi Psalterio, ut imitaremur; nonnihilque castigatius et auctius apud nos prodiret, quamplures antiquissimos codices mss. perquisivimus ad supplenda ea, quae tum in textu, tum in signis obelorum et asteriscorum deesse videbantur. Subsidium ergo ministrante haud mediocri copia veterum codicum, Cari votis fecimus satis; qui eodem mss. librorum destitutus auxilio fatetur inchoatum a se opus, aliis perficiendum tradidisse. Horum, inquit, Psalmorum tituli ex mss. codicibus et Cassiodoro, quantum quidem licuit, sed non quantum oportebat ac optabamus (cum id rei plures oculatioresque viros, ac ipsos manuscriptos codices ad manus haberi exigeret), sunt excerpti. Quam ampliorem diligentiam desiderari in obelorum, asteriscorum ac diapsalmatum", + "candidate_score": 0.670618, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71_73", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_6", + "psc_text": "poematibus inveniuntur. Idem eademque epistola. Et hinc apud vos, et apud plerosque error exoritur, quod scriptorum negligentia, virgulis et asteriscis subtractis, distinctio universa confunditur. Et iterum: Et dicitis quod in Graeco, sibi, non habeat. Nec in Hebraeo habet, et apud Septuaginta obelo praenotatum est: quae signa dum per scriptorum negligentiam a plerisque quasi superflua relinquuntur, magnus in legendo error exoritur. Ibidem. Aliam editionem LXX Interpretum, quae et in ἐξαπλοῖς codicibus reperitur, et a nobis in Latinum sermonem fideliter versa est. Ibidem paulo post. Ea autem quae habentur in ἐξαπλοῖς, et quam nos vertimus, ipsa est, quae in eruditorum libris incorrupta et immaculata Septuaginta Interpretum translatio servatur. Idem epist. 112, ad Augustinum, num. 19. Quaeris cur prior mea in libris Canonicis interpretatio asteriscos habeat virgulas praenotatas. Tum ejusdem ad eumdem epist. 134, in fine. Praeceptis tuis parere non potuimus, maxime in editione Septuaginta, quae asteriscis verubusque distincta est. Pluraque enim prioris", + "candidate_score": 0.670251, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_58_60", + "bdc_text": "„epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_10", + "psc_text": "LIBRUM PSALMORUM. Psalterium Romae dudum positus emendaram, et juxta Septuaginta interpretes, licet cursim, magna illud ex parte correxeram. Quod quia rursum videtis, o Paula et Eustochium, scriptorum vitio depravatum, plusque antiquum errorem, quam novam emendationem valere: cogitis, ut veluti quodam novali, scissum jam arvum exerceam, et obliquis sulcis renascentes spinas eradicem: aequum esse, dicentes, ut quod crebro male pullulat, crebrius succidatur. Unde consueta praefatione commoneo tam vos, quibus forte labor iste desudat, quam eos qui exemplaria istiusmodi habere voluerint, ut quae diligenter emendavi, cum cura et diligentia transcribantur. Notet sibi unusquisque vel jacentem lineam, vel signa radiantia: id est, vel obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui", + "candidate_score": 0.669993, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_69_71", + "bdc_text": "quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_1", + "psc_text": "inchoatum a se opus, aliis perficiendum tradidisse. Horum, inquit, Psalmorum tituli ex mss. codicibus et Cassiodoro, quantum quidem licuit, sed non quantum oportebat ac optabamus (cum id rei plures oculatioresque viros, ac ipsos manuscriptos codices ad manus haberi exigeret), sunt excerpti. Quam ampliorem diligentiam desiderari in obelorum, asteriscorum ac diapsalmatum additione, versuumque distinctione in utraque editione, ingenue fatemur. Specimen certe dedimus, ut quod in votis erat, aperta simul via, cura laboreque absolutiore alii accuratius praestarent. Sincero itaque pectori quidquid peccavit in hac editione Psalterii facile condonantes, in id unum intenti erimus, ut Psalterium Hieronymianum, quod partim editum, partim ineditum supra dicebamus, emendatissimum omnibusque numeris suis absolutum prodeat nunc ad publicam Ecclesiae ac studiosorum utilitatem. Porro duplicis Psalmorum juxta LXX emendationis a se susceptae meminit S. Doctor praefatione jamjam subsecutura: libro etiam secundo Apologiae adversus Rufinum, Psalterium curis suis castigatum, Romae olim susceptum testatur his verbis: Psalterium quoque, quod certe emendatissimum", + "candidate_score": 0.66994, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_59_61", + "bdc_text": "“Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_3", + "psc_text": "infra, haec intelligenda minime veniunt; quamquam id asserant scriptores non pauci: nam qui fieri potuit ut Ecclesia Romana emendatissimum susciperet ab Hieronymo Psalterium, quod ille cursim et magna tantum ex parte correxerat? Verisimillimum igitur apparet utramque Hieronymianam editionem, tam priorem quam posteriorem, in urbe Romana fuisse susceptam; ac Hieronymum indistinctim ambas emendationes comprehendere, cum Psalterium suum juxta LXX emendatissimum Rufino objiciebat. Opinioni nostrae impense favent Valafridi paulo post citati dicta, quibus certi sumus Gallos a Romanis mutuatos esse posteriorem etiam emendationem Psalterii. Caeterum prior editio Romani Psalterii nomen obtinuit, quod ea uteretur antiquitus Ecclesia Romana; hodieque usus perseveret in Ecclesia Vaticana. Gallicanum autem Psalterium appellata est editio posterior et accuratissima, eo quod primi inter omnes ad usus ecclesiasticos eamdem adhibuerint Galli nostrates. Meminerit proinde lector in nostra hac editione Psalterii duplicis, Romani et Gallicani, prius a nobis notatum esse in capite columnarum littera R, posterius autem littera G; his enim", + "candidate_score": 0.66962, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_59_61", + "bdc_text": "“Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_2", + "psc_text": "dicebamus, emendatissimum omnibusque numeris suis absolutum prodeat nunc ad publicam Ecclesiae ac studiosorum utilitatem. Porro duplicis Psalmorum juxta LXX emendationis a se susceptae meminit S. Doctor praefatione jamjam subsecutura: libro etiam secundo Apologiae adversus Rufinum, Psalterium curis suis castigatum, Romae olim susceptum testatur his verbis: Psalterium quoque, quod certe emendatissimum juxta Septuaginta Interpretes nostro labore dudum Roma suscepit, rursum juxta Hebraicum vertens, etc. Cujus vero emendationis hic recordetur; an ejus quam Romae positus priorem subministravit; an posterioris in Bethlehemitico secessu editae cum obelis et asteriscis, vix nobis compertum esse potest. Certe de prima illa emendatione quam cursim Romae elaboratam dicit infra, haec intelligenda minime veniunt; quamquam id asserant scriptores non pauci: nam qui fieri potuit ut Ecclesia Romana emendatissimum susciperet ab Hieronymo Psalterium, quod ille cursim et magna tantum ex parte correxerat? Verisimillimum igitur apparet utramque Hieronymianam editionem, tam priorem quam posteriorem, in urbe Romana fuisse susceptam; ac Hieronymum indistinctim", + "candidate_score": 0.668361, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71_73", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_10", + "psc_text": "LIBRUM PSALMORUM. Psalterium Romae dudum positus emendaram, et juxta Septuaginta interpretes, licet cursim, magna illud ex parte correxeram. Quod quia rursum videtis, o Paula et Eustochium, scriptorum vitio depravatum, plusque antiquum errorem, quam novam emendationem valere: cogitis, ut veluti quodam novali, scissum jam arvum exerceam, et obliquis sulcis renascentes spinas eradicem: aequum esse, dicentes, ut quod crebro male pullulat, crebrius succidatur. Unde consueta praefatione commoneo tam vos, quibus forte labor iste desudat, quam eos qui exemplaria istiusmodi habere voluerint, ut quae diligenter emendavi, cum cura et diligentia transcribantur. Notet sibi unusquisque vel jacentem lineam, vel signa radiantia: id est, vel obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui", + "candidate_score": 0.668168, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_70_72", + "bdc_text": "Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_1", + "psc_text": "inchoatum a se opus, aliis perficiendum tradidisse. Horum, inquit, Psalmorum tituli ex mss. codicibus et Cassiodoro, quantum quidem licuit, sed non quantum oportebat ac optabamus (cum id rei plures oculatioresque viros, ac ipsos manuscriptos codices ad manus haberi exigeret), sunt excerpti. Quam ampliorem diligentiam desiderari in obelorum, asteriscorum ac diapsalmatum additione, versuumque distinctione in utraque editione, ingenue fatemur. Specimen certe dedimus, ut quod in votis erat, aperta simul via, cura laboreque absolutiore alii accuratius praestarent. Sincero itaque pectori quidquid peccavit in hac editione Psalterii facile condonantes, in id unum intenti erimus, ut Psalterium Hieronymianum, quod partim editum, partim ineditum supra dicebamus, emendatissimum omnibusque numeris suis absolutum prodeat nunc ad publicam Ecclesiae ac studiosorum utilitatem. Porro duplicis Psalmorum juxta LXX emendationis a se susceptae meminit S. Doctor praefatione jamjam subsecutura: libro etiam secundo Apologiae adversus Rufinum, Psalterium curis suis castigatum, Romae olim susceptum testatur his verbis: Psalterium quoque, quod certe emendatissimum", + "candidate_score": 0.666513, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_64_66", + "bdc_text": "aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) . Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_11", + "psc_text": "obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui simplicitate sermonis a Septuaginta interpretibus non discordat. Haec ergo et vobis et studioso cuique fecisse me sciens, non ambigo multos fore, qui vel invidia, vel supercilio malint contemnere videri praeclara, quam discere, et de turbulento magis rivulo [ Al. rivo], quam de purissimo fonte potare. INCIPIT LIBER PSALMORUM JUXTA SEPTUAGINTA INTERPRETES AB HIERONYMO SEMEL ET ITERUM EMENDATUS Atque in hac editione Obelis et Asteriscis ab eodem illustratus. PSALMUS I. GALLICANUM PSALTERIUM. Beatus vir, qui non abiit in consilio impiorum, et in via peccatorum non stetit: et in cathedra pestilentiae non sedit. Sed in lege Domini voluntas ejus: et in lege", + "candidate_score": 0.665933, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_70_72", + "bdc_text": "Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_2", + "psc_text": "dicebamus, emendatissimum omnibusque numeris suis absolutum prodeat nunc ad publicam Ecclesiae ac studiosorum utilitatem. Porro duplicis Psalmorum juxta LXX emendationis a se susceptae meminit S. Doctor praefatione jamjam subsecutura: libro etiam secundo Apologiae adversus Rufinum, Psalterium curis suis castigatum, Romae olim susceptum testatur his verbis: Psalterium quoque, quod certe emendatissimum juxta Septuaginta Interpretes nostro labore dudum Roma suscepit, rursum juxta Hebraicum vertens, etc. Cujus vero emendationis hic recordetur; an ejus quam Romae positus priorem subministravit; an posterioris in Bethlehemitico secessu editae cum obelis et asteriscis, vix nobis compertum esse potest. Certe de prima illa emendatione quam cursim Romae elaboratam dicit infra, haec intelligenda minime veniunt; quamquam id asserant scriptores non pauci: nam qui fieri potuit ut Ecclesia Romana emendatissimum susciperet ab Hieronymo Psalterium, quod ille cursim et magna tantum ex parte correxerat? Verisimillimum igitur apparet utramque Hieronymianam editionem, tam priorem quam posteriorem, in urbe Romana fuisse susceptam; ac Hieronymum indistinctim", + "candidate_score": 0.665066, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_58_60", + "bdc_text": "„epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_3", + "psc_text": "infra, haec intelligenda minime veniunt; quamquam id asserant scriptores non pauci: nam qui fieri potuit ut Ecclesia Romana emendatissimum susciperet ab Hieronymo Psalterium, quod ille cursim et magna tantum ex parte correxerat? Verisimillimum igitur apparet utramque Hieronymianam editionem, tam priorem quam posteriorem, in urbe Romana fuisse susceptam; ac Hieronymum indistinctim ambas emendationes comprehendere, cum Psalterium suum juxta LXX emendatissimum Rufino objiciebat. Opinioni nostrae impense favent Valafridi paulo post citati dicta, quibus certi sumus Gallos a Romanis mutuatos esse posteriorem etiam emendationem Psalterii. Caeterum prior editio Romani Psalterii nomen obtinuit, quod ea uteretur antiquitus Ecclesia Romana; hodieque usus perseveret in Ecclesia Vaticana. Gallicanum autem Psalterium appellata est editio posterior et accuratissima, eo quod primi inter omnes ad usus ecclesiasticos eamdem adhibuerint Galli nostrates. Meminerit proinde lector in nostra hac editione Psalterii duplicis, Romani et Gallicani, prius a nobis notatum esse in capite columnarum littera R, posterius autem littera G; his enim", + "candidate_score": 0.664652, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO IN OPUS SUBSEQUENS. Psalmorum volumen juxta Septuaginta Interpretes, semel atque iterum emendatum ab Hieronymo, ante annos circiter decem, J. Cari presbyteri studio ac labore, Romae primum editum est: additis obelis et asteriscis in eo Psalterio, quod Gallicanum vocant veteres ac recentiores scriptores. Hujus eruditi Cari diligentiam in edendo duplici Hieronymi Psalterio, ut imitaremur; nonnihilque castigatius et auctius apud nos prodiret, quamplures antiquissimos codices mss. perquisivimus ad supplenda ea, quae tum in textu, tum in signis obelorum et asteriscorum deesse videbantur. Subsidium ergo ministrante haud mediocri copia veterum codicum, Cari votis fecimus satis; qui eodem mss. librorum destitutus auxilio fatetur inchoatum a se opus, aliis perficiendum tradidisse. Horum, inquit, Psalmorum tituli ex mss. codicibus et Cassiodoro, quantum quidem licuit, sed non quantum oportebat ac optabamus (cum id rei plures oculatioresque viros, ac ipsos manuscriptos codices ad manus haberi exigeret), sunt excerpti. Quam ampliorem diligentiam desiderari in obelorum, asteriscorum ac diapsalmatum", + "candidate_score": 0.6646, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_59_61", + "bdc_text": "“Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_10", + "psc_text": "LIBRUM PSALMORUM. Psalterium Romae dudum positus emendaram, et juxta Septuaginta interpretes, licet cursim, magna illud ex parte correxeram. Quod quia rursum videtis, o Paula et Eustochium, scriptorum vitio depravatum, plusque antiquum errorem, quam novam emendationem valere: cogitis, ut veluti quodam novali, scissum jam arvum exerceam, et obliquis sulcis renascentes spinas eradicem: aequum esse, dicentes, ut quod crebro male pullulat, crebrius succidatur. Unde consueta praefatione commoneo tam vos, quibus forte labor iste desudat, quam eos qui exemplaria istiusmodi habere voluerint, ut quae diligenter emendavi, cum cura et diligentia transcribantur. Notet sibi unusquisque vel jacentem lineam, vel signa radiantia: id est, vel obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui", + "candidate_score": 0.663846, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_68_70", + "bdc_text": "Et mihi satis fuit , ut , si non omnino , aliqua saltem ex parte , assignatis a me locis carmina congruerent ; quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_1", + "psc_text": "inchoatum a se opus, aliis perficiendum tradidisse. Horum, inquit, Psalmorum tituli ex mss. codicibus et Cassiodoro, quantum quidem licuit, sed non quantum oportebat ac optabamus (cum id rei plures oculatioresque viros, ac ipsos manuscriptos codices ad manus haberi exigeret), sunt excerpti. Quam ampliorem diligentiam desiderari in obelorum, asteriscorum ac diapsalmatum additione, versuumque distinctione in utraque editione, ingenue fatemur. Specimen certe dedimus, ut quod in votis erat, aperta simul via, cura laboreque absolutiore alii accuratius praestarent. Sincero itaque pectori quidquid peccavit in hac editione Psalterii facile condonantes, in id unum intenti erimus, ut Psalterium Hieronymianum, quod partim editum, partim ineditum supra dicebamus, emendatissimum omnibusque numeris suis absolutum prodeat nunc ad publicam Ecclesiae ac studiosorum utilitatem. Porro duplicis Psalmorum juxta LXX emendationis a se susceptae meminit S. Doctor praefatione jamjam subsecutura: libro etiam secundo Apologiae adversus Rufinum, Psalterium curis suis castigatum, Romae olim susceptum testatur his verbis: Psalterium quoque, quod certe emendatissimum", + "candidate_score": 0.663373, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_70_72", + "bdc_text": "Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO IN OPUS SUBSEQUENS. Psalmorum volumen juxta Septuaginta Interpretes, semel atque iterum emendatum ab Hieronymo, ante annos circiter decem, J. Cari presbyteri studio ac labore, Romae primum editum est: additis obelis et asteriscis in eo Psalterio, quod Gallicanum vocant veteres ac recentiores scriptores. Hujus eruditi Cari diligentiam in edendo duplici Hieronymi Psalterio, ut imitaremur; nonnihilque castigatius et auctius apud nos prodiret, quamplures antiquissimos codices mss. perquisivimus ad supplenda ea, quae tum in textu, tum in signis obelorum et asteriscorum deesse videbantur. Subsidium ergo ministrante haud mediocri copia veterum codicum, Cari votis fecimus satis; qui eodem mss. librorum destitutus auxilio fatetur inchoatum a se opus, aliis perficiendum tradidisse. Horum, inquit, Psalmorum tituli ex mss. codicibus et Cassiodoro, quantum quidem licuit, sed non quantum oportebat ac optabamus (cum id rei plures oculatioresque viros, ac ipsos manuscriptos codices ad manus haberi exigeret), sunt excerpti. Quam ampliorem diligentiam desiderari in obelorum, asteriscorum ac diapsalmatum", + "candidate_score": 0.662274, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_4", + "psc_text": "Vaticana. Gallicanum autem Psalterium appellata est editio posterior et accuratissima, eo quod primi inter omnes ad usus ecclesiasticos eamdem adhibuerint Galli nostrates. Meminerit proinde lector in nostra hac editione Psalterii duplicis, Romani et Gallicani, prius a nobis notatum esse in capite columnarum littera R, posterius autem littera G; his enim litteris praemissis, nulla deinceps versionum confusio subrepere poterit. TESTIMONIA DE DUPLICI HIERONYMIANO PSALTERIO JUXTA LXX INTERPRETES. Hieronymus epist. 71, ad Lucinium Boeticum, num. 5. Septuaginta Interpretum editionem et te habere non dubito, et ante annos plurimos diligentissime emendatam studiosis tradidi. Idem lib. II, contra Rufinum, num. 30. Psalterium quoque, quod certe emendatissimum juxta Septuaginta Interpretes nostro labore dudum Roma suscepit, rursum juxta Hebraicum vertens, etc. Item epist. 106, ad Sunniam et Fretelam. Cujus rei vobis sensum breviter aperiam. Ubi qui minus habetur in Graeco, ab Hebraica veritate, Origenes de translatione Theodotionis addidit, et signum posuit asterisci, id est, stellam, quae,", + "candidate_score": 0.662235, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_1", + "psc_text": "inchoatum a se opus, aliis perficiendum tradidisse. Horum, inquit, Psalmorum tituli ex mss. codicibus et Cassiodoro, quantum quidem licuit, sed non quantum oportebat ac optabamus (cum id rei plures oculatioresque viros, ac ipsos manuscriptos codices ad manus haberi exigeret), sunt excerpti. Quam ampliorem diligentiam desiderari in obelorum, asteriscorum ac diapsalmatum additione, versuumque distinctione in utraque editione, ingenue fatemur. Specimen certe dedimus, ut quod in votis erat, aperta simul via, cura laboreque absolutiore alii accuratius praestarent. Sincero itaque pectori quidquid peccavit in hac editione Psalterii facile condonantes, in id unum intenti erimus, ut Psalterium Hieronymianum, quod partim editum, partim ineditum supra dicebamus, emendatissimum omnibusque numeris suis absolutum prodeat nunc ad publicam Ecclesiae ac studiosorum utilitatem. Porro duplicis Psalmorum juxta LXX emendationis a se susceptae meminit S. Doctor praefatione jamjam subsecutura: libro etiam secundo Apologiae adversus Rufinum, Psalterium curis suis castigatum, Romae olim susceptum testatur his verbis: Psalterium quoque, quod certe emendatissimum", + "candidate_score": 0.658117, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_68_70", + "bdc_text": "Et mihi satis fuit , ut , si non omnino , aliqua saltem ex parte , assignatis a me locis carmina congruerent ; quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO IN OPUS SUBSEQUENS. Psalmorum volumen juxta Septuaginta Interpretes, semel atque iterum emendatum ab Hieronymo, ante annos circiter decem, J. Cari presbyteri studio ac labore, Romae primum editum est: additis obelis et asteriscis in eo Psalterio, quod Gallicanum vocant veteres ac recentiores scriptores. Hujus eruditi Cari diligentiam in edendo duplici Hieronymi Psalterio, ut imitaremur; nonnihilque castigatius et auctius apud nos prodiret, quamplures antiquissimos codices mss. perquisivimus ad supplenda ea, quae tum in textu, tum in signis obelorum et asteriscorum deesse videbantur. Subsidium ergo ministrante haud mediocri copia veterum codicum, Cari votis fecimus satis; qui eodem mss. librorum destitutus auxilio fatetur inchoatum a se opus, aliis perficiendum tradidisse. Horum, inquit, Psalmorum tituli ex mss. codicibus et Cassiodoro, quantum quidem licuit, sed non quantum oportebat ac optabamus (cum id rei plures oculatioresque viros, ac ipsos manuscriptos codices ad manus haberi exigeret), sunt excerpti. Quam ampliorem diligentiam desiderari in obelorum, asteriscorum ac diapsalmatum", + "candidate_score": 0.657864, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_3", + "psc_text": "infra, haec intelligenda minime veniunt; quamquam id asserant scriptores non pauci: nam qui fieri potuit ut Ecclesia Romana emendatissimum susciperet ab Hieronymo Psalterium, quod ille cursim et magna tantum ex parte correxerat? Verisimillimum igitur apparet utramque Hieronymianam editionem, tam priorem quam posteriorem, in urbe Romana fuisse susceptam; ac Hieronymum indistinctim ambas emendationes comprehendere, cum Psalterium suum juxta LXX emendatissimum Rufino objiciebat. Opinioni nostrae impense favent Valafridi paulo post citati dicta, quibus certi sumus Gallos a Romanis mutuatos esse posteriorem etiam emendationem Psalterii. Caeterum prior editio Romani Psalterii nomen obtinuit, quod ea uteretur antiquitus Ecclesia Romana; hodieque usus perseveret in Ecclesia Vaticana. Gallicanum autem Psalterium appellata est editio posterior et accuratissima, eo quod primi inter omnes ad usus ecclesiasticos eamdem adhibuerint Galli nostrates. Meminerit proinde lector in nostra hac editione Psalterii duplicis, Romani et Gallicani, prius a nobis notatum esse in capite columnarum littera R, posterius autem littera G; his enim", + "candidate_score": 0.655579, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_10", + "psc_text": "LIBRUM PSALMORUM. Psalterium Romae dudum positus emendaram, et juxta Septuaginta interpretes, licet cursim, magna illud ex parte correxeram. Quod quia rursum videtis, o Paula et Eustochium, scriptorum vitio depravatum, plusque antiquum errorem, quam novam emendationem valere: cogitis, ut veluti quodam novali, scissum jam arvum exerceam, et obliquis sulcis renascentes spinas eradicem: aequum esse, dicentes, ut quod crebro male pullulat, crebrius succidatur. Unde consueta praefatione commoneo tam vos, quibus forte labor iste desudat, quam eos qui exemplaria istiusmodi habere voluerint, ut quae diligenter emendavi, cum cura et diligentia transcribantur. Notet sibi unusquisque vel jacentem lineam, vel signa radiantia: id est, vel obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui", + "candidate_score": 0.655217, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_64_66", + "bdc_text": "aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) . Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_10", + "psc_text": "LIBRUM PSALMORUM. Psalterium Romae dudum positus emendaram, et juxta Septuaginta interpretes, licet cursim, magna illud ex parte correxeram. Quod quia rursum videtis, o Paula et Eustochium, scriptorum vitio depravatum, plusque antiquum errorem, quam novam emendationem valere: cogitis, ut veluti quodam novali, scissum jam arvum exerceam, et obliquis sulcis renascentes spinas eradicem: aequum esse, dicentes, ut quod crebro male pullulat, crebrius succidatur. Unde consueta praefatione commoneo tam vos, quibus forte labor iste desudat, quam eos qui exemplaria istiusmodi habere voluerint, ut quae diligenter emendavi, cum cura et diligentia transcribantur. Notet sibi unusquisque vel jacentem lineam, vel signa radiantia: id est, vel obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui", + "candidate_score": 0.655061, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_68_70", + "bdc_text": "Et mihi satis fuit , ut , si non omnino , aliqua saltem ex parte , assignatis a me locis carmina congruerent ; quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_11", + "psc_text": "obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui simplicitate sermonis a Septuaginta interpretibus non discordat. Haec ergo et vobis et studioso cuique fecisse me sciens, non ambigo multos fore, qui vel invidia, vel supercilio malint contemnere videri praeclara, quam discere, et de turbulento magis rivulo [ Al. rivo], quam de purissimo fonte potare. INCIPIT LIBER PSALMORUM JUXTA SEPTUAGINTA INTERPRETES AB HIERONYMO SEMEL ET ITERUM EMENDATUS Atque in hac editione Obelis et Asteriscis ab eodem illustratus. PSALMUS I. GALLICANUM PSALTERIUM. Beatus vir, qui non abiit in consilio impiorum, et in via peccatorum non stetit: et in cathedra pestilentiae non sedit. Sed in lege Domini voluntas ejus: et in lege", + "candidate_score": 0.654719, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_100_102", + "bdc_text": "Conspurcent illi se , ut libet ; me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi . Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_10", + "psc_text": "LIBRUM PSALMORUM. Psalterium Romae dudum positus emendaram, et juxta Septuaginta interpretes, licet cursim, magna illud ex parte correxeram. Quod quia rursum videtis, o Paula et Eustochium, scriptorum vitio depravatum, plusque antiquum errorem, quam novam emendationem valere: cogitis, ut veluti quodam novali, scissum jam arvum exerceam, et obliquis sulcis renascentes spinas eradicem: aequum esse, dicentes, ut quod crebro male pullulat, crebrius succidatur. Unde consueta praefatione commoneo tam vos, quibus forte labor iste desudat, quam eos qui exemplaria istiusmodi habere voluerint, ut quae diligenter emendavi, cum cura et diligentia transcribantur. Notet sibi unusquisque vel jacentem lineam, vel signa radiantia: id est, vel obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui", + "candidate_score": 0.653495, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_24_26", + "bdc_text": "Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_10", + "psc_text": "LIBRUM PSALMORUM. Psalterium Romae dudum positus emendaram, et juxta Septuaginta interpretes, licet cursim, magna illud ex parte correxeram. Quod quia rursum videtis, o Paula et Eustochium, scriptorum vitio depravatum, plusque antiquum errorem, quam novam emendationem valere: cogitis, ut veluti quodam novali, scissum jam arvum exerceam, et obliquis sulcis renascentes spinas eradicem: aequum esse, dicentes, ut quod crebro male pullulat, crebrius succidatur. Unde consueta praefatione commoneo tam vos, quibus forte labor iste desudat, quam eos qui exemplaria istiusmodi habere voluerint, ut quae diligenter emendavi, cum cura et diligentia transcribantur. Notet sibi unusquisque vel jacentem lineam, vel signa radiantia: id est, vel obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui", + "candidate_score": 0.65332, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_64_66", + "bdc_text": "aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) . Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO IN OPUS SUBSEQUENS. Psalmorum volumen juxta Septuaginta Interpretes, semel atque iterum emendatum ab Hieronymo, ante annos circiter decem, J. Cari presbyteri studio ac labore, Romae primum editum est: additis obelis et asteriscis in eo Psalterio, quod Gallicanum vocant veteres ac recentiores scriptores. Hujus eruditi Cari diligentiam in edendo duplici Hieronymi Psalterio, ut imitaremur; nonnihilque castigatius et auctius apud nos prodiret, quamplures antiquissimos codices mss. perquisivimus ad supplenda ea, quae tum in textu, tum in signis obelorum et asteriscorum deesse videbantur. Subsidium ergo ministrante haud mediocri copia veterum codicum, Cari votis fecimus satis; qui eodem mss. librorum destitutus auxilio fatetur inchoatum a se opus, aliis perficiendum tradidisse. Horum, inquit, Psalmorum tituli ex mss. codicibus et Cassiodoro, quantum quidem licuit, sed non quantum oportebat ac optabamus (cum id rei plures oculatioresque viros, ac ipsos manuscriptos codices ad manus haberi exigeret), sunt excerpti. Quam ampliorem diligentiam desiderari in obelorum, asteriscorum ac diapsalmatum", + "candidate_score": 0.650095, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61_63", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 )", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_3", + "psc_text": "infra, haec intelligenda minime veniunt; quamquam id asserant scriptores non pauci: nam qui fieri potuit ut Ecclesia Romana emendatissimum susciperet ab Hieronymo Psalterium, quod ille cursim et magna tantum ex parte correxerat? Verisimillimum igitur apparet utramque Hieronymianam editionem, tam priorem quam posteriorem, in urbe Romana fuisse susceptam; ac Hieronymum indistinctim ambas emendationes comprehendere, cum Psalterium suum juxta LXX emendatissimum Rufino objiciebat. Opinioni nostrae impense favent Valafridi paulo post citati dicta, quibus certi sumus Gallos a Romanis mutuatos esse posteriorem etiam emendationem Psalterii. Caeterum prior editio Romani Psalterii nomen obtinuit, quod ea uteretur antiquitus Ecclesia Romana; hodieque usus perseveret in Ecclesia Vaticana. Gallicanum autem Psalterium appellata est editio posterior et accuratissima, eo quod primi inter omnes ad usus ecclesiasticos eamdem adhibuerint Galli nostrates. Meminerit proinde lector in nostra hac editione Psalterii duplicis, Romani et Gallicani, prius a nobis notatum esse in capite columnarum littera R, posterius autem littera G; his enim", + "candidate_score": 0.648939, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_5_7", + "bdc_text": "s. Ulrich Ernst , Die Geschichte des Zürcherischen Schulwesens bis gegen das Ende des sechzehnten Jahrhunderts , Winterthur 1879 , S. 89-93. , patronis ac praeceptoribus observandis Conradus Gesnerus s[alutem ] d[icit ] p[lurimam ] . Posteaquam adolescens ego quondam , patroni observandi , Gręcae et Latinae linguae rudimenta vestro quidem beneficio consequutus , utcunque mihi videbar , statim ad poeticen animum applicare coepi . Cui dum avidius incumberem , forte in Martialis epigrammata incidi eorumque lectione saepius , quam par erat , me oblectavi .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO IN OPUS SUBSEQUENS. Psalmorum volumen juxta Septuaginta Interpretes, semel atque iterum emendatum ab Hieronymo, ante annos circiter decem, J. Cari presbyteri studio ac labore, Romae primum editum est: additis obelis et asteriscis in eo Psalterio, quod Gallicanum vocant veteres ac recentiores scriptores. Hujus eruditi Cari diligentiam in edendo duplici Hieronymi Psalterio, ut imitaremur; nonnihilque castigatius et auctius apud nos prodiret, quamplures antiquissimos codices mss. perquisivimus ad supplenda ea, quae tum in textu, tum in signis obelorum et asteriscorum deesse videbantur. Subsidium ergo ministrante haud mediocri copia veterum codicum, Cari votis fecimus satis; qui eodem mss. librorum destitutus auxilio fatetur inchoatum a se opus, aliis perficiendum tradidisse. Horum, inquit, Psalmorum tituli ex mss. codicibus et Cassiodoro, quantum quidem licuit, sed non quantum oportebat ac optabamus (cum id rei plures oculatioresque viros, ac ipsos manuscriptos codices ad manus haberi exigeret), sunt excerpti. Quam ampliorem diligentiam desiderari in obelorum, asteriscorum ac diapsalmatum", + "candidate_score": 0.648683, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_65_67", + "bdc_text": "DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) . Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio . Sunt enim quaedam eiusmodi , ut , nisi vim facias , vix queant ad certum caput deduci .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_11", + "psc_text": "obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui simplicitate sermonis a Septuaginta interpretibus non discordat. Haec ergo et vobis et studioso cuique fecisse me sciens, non ambigo multos fore, qui vel invidia, vel supercilio malint contemnere videri praeclara, quam discere, et de turbulento magis rivulo [ Al. rivo], quam de purissimo fonte potare. INCIPIT LIBER PSALMORUM JUXTA SEPTUAGINTA INTERPRETES AB HIERONYMO SEMEL ET ITERUM EMENDATUS Atque in hac editione Obelis et Asteriscis ab eodem illustratus. PSALMUS I. GALLICANUM PSALTERIUM. Beatus vir, qui non abiit in consilio impiorum, et in via peccatorum non stetit: et in cathedra pestilentiae non sedit. Sed in lege Domini voluntas ejus: et in lege", + "candidate_score": 0.648107, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_5", + "psc_text": "certe emendatissimum juxta Septuaginta Interpretes nostro labore dudum Roma suscepit, rursum juxta Hebraicum vertens, etc. Item epist. 106, ad Sunniam et Fretelam. Cujus rei vobis sensum breviter aperiam. Ubi qui minus habetur in Graeco, ab Hebraica veritate, Origenes de translatione Theodotionis addidit, et signum posuit asterisci, id est, stellam, quae, quod prius absconditum videbatur, illuminet, et in medium proferat: ubi autem quod in Hebraeo non est, in Graecis codicibus invenitur, obelon, id est, jacentem praeposuit virgulam, quam nos Latine veru possumus dicere; quo ostenditur jugulandum esse et confodiendum, quod in authenticis libris non invenitur. Quae signa et in Graecorum, Latinorumque poematibus inveniuntur. Idem eademque epistola. Et hinc apud vos, et apud plerosque error exoritur, quod scriptorum negligentia, virgulis et asteriscis subtractis, distinctio universa confunditur. Et iterum: Et dicitis quod in Graeco, sibi, non habeat. Nec in Hebraeo habet, et apud Septuaginta obelo praenotatum est: quae signa dum per scriptorum negligentiam", + "candidate_score": 0.647205, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_64_66", + "bdc_text": "aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) . Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_6", + "psc_text": "poematibus inveniuntur. Idem eademque epistola. Et hinc apud vos, et apud plerosque error exoritur, quod scriptorum negligentia, virgulis et asteriscis subtractis, distinctio universa confunditur. Et iterum: Et dicitis quod in Graeco, sibi, non habeat. Nec in Hebraeo habet, et apud Septuaginta obelo praenotatum est: quae signa dum per scriptorum negligentiam a plerisque quasi superflua relinquuntur, magnus in legendo error exoritur. Ibidem. Aliam editionem LXX Interpretum, quae et in ἐξαπλοῖς codicibus reperitur, et a nobis in Latinum sermonem fideliter versa est. Ibidem paulo post. Ea autem quae habentur in ἐξαπλοῖς, et quam nos vertimus, ipsa est, quae in eruditorum libris incorrupta et immaculata Septuaginta Interpretum translatio servatur. Idem epist. 112, ad Augustinum, num. 19. Quaeris cur prior mea in libris Canonicis interpretatio asteriscos habeat virgulas praenotatas. Tum ejusdem ad eumdem epist. 134, in fine. Praeceptis tuis parere non potuimus, maxime in editione Septuaginta, quae asteriscis verubusque distincta est. Pluraque enim prioris", + "candidate_score": 0.646778, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_67_69", + "bdc_text": "Sunt enim quaedam eiusmodi , ut , nisi vim facias , vix queant ad certum caput deduci . Et mihi satis fuit , ut , si non omnino , aliqua saltem ex parte , assignatis a me locis carmina congruerent ; quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_250", + "psc_text": "** IN FINEM, IN CARMINIBUS, INTELLECTUS DAVID. Exaudi, Deus, orationem meam, et ne despexeris deprecationem meam: intende in me, et exaudi me. Contristatus sum in exercitatione mea: et conturbatus sum a voce inimici, et a tribulatione peccatoris. Quoniam declinaverunt in me iniquitates: et in ira molesti erant mihi. Cor meum conturbatum est in me: et formido mortis cecidit super me. Timor et tremor venerunt super me: et contexerunt me tenebrae. Et dixi: Quis dabit mihi pennas sicut columbae, et volabo, et requiescam. Ecce elongavi fugiens, et mansi in solitudine. DIAPSALMA. Exspectabam eum qui me salvum faceret, a pusillo animo et tempestate. Praecipita, Domine, et divide linguas eorum: quoniam vidi iniquitatem et contradictionem in civitate die ac nocte. Circumdabit eam super muros ejus iniquitas: et labor in medio ejus, et injustitia. Et non defecit de plateis ejus, usura et dolus: quoniam si inimicus meus maledixisset mihi, supportassem utique. Et si is", + "candidate_score": 0.646117, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_24_26", + "bdc_text": "Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_11", + "psc_text": "obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui simplicitate sermonis a Septuaginta interpretibus non discordat. Haec ergo et vobis et studioso cuique fecisse me sciens, non ambigo multos fore, qui vel invidia, vel supercilio malint contemnere videri praeclara, quam discere, et de turbulento magis rivulo [ Al. rivo], quam de purissimo fonte potare. INCIPIT LIBER PSALMORUM JUXTA SEPTUAGINTA INTERPRETES AB HIERONYMO SEMEL ET ITERUM EMENDATUS Atque in hac editione Obelis et Asteriscis ab eodem illustratus. PSALMUS I. GALLICANUM PSALTERIUM. Beatus vir, qui non abiit in consilio impiorum, et in via peccatorum non stetit: et in cathedra pestilentiae non sedit. Sed in lege Domini voluntas ejus: et in lege", + "candidate_score": 0.644729, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_6", + "psc_text": "poematibus inveniuntur. Idem eademque epistola. Et hinc apud vos, et apud plerosque error exoritur, quod scriptorum negligentia, virgulis et asteriscis subtractis, distinctio universa confunditur. Et iterum: Et dicitis quod in Graeco, sibi, non habeat. Nec in Hebraeo habet, et apud Septuaginta obelo praenotatum est: quae signa dum per scriptorum negligentiam a plerisque quasi superflua relinquuntur, magnus in legendo error exoritur. Ibidem. Aliam editionem LXX Interpretum, quae et in ἐξαπλοῖς codicibus reperitur, et a nobis in Latinum sermonem fideliter versa est. Ibidem paulo post. Ea autem quae habentur in ἐξαπλοῖς, et quam nos vertimus, ipsa est, quae in eruditorum libris incorrupta et immaculata Septuaginta Interpretum translatio servatur. Idem epist. 112, ad Augustinum, num. 19. Quaeris cur prior mea in libris Canonicis interpretatio asteriscos habeat virgulas praenotatas. Tum ejusdem ad eumdem epist. 134, in fine. Praeceptis tuis parere non potuimus, maxime in editione Septuaginta, quae asteriscis verubusque distincta est. Pluraque enim prioris", + "candidate_score": 0.64328, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_57_59", + "bdc_text": "quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes :", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_3", + "psc_text": "infra, haec intelligenda minime veniunt; quamquam id asserant scriptores non pauci: nam qui fieri potuit ut Ecclesia Romana emendatissimum susciperet ab Hieronymo Psalterium, quod ille cursim et magna tantum ex parte correxerat? Verisimillimum igitur apparet utramque Hieronymianam editionem, tam priorem quam posteriorem, in urbe Romana fuisse susceptam; ac Hieronymum indistinctim ambas emendationes comprehendere, cum Psalterium suum juxta LXX emendatissimum Rufino objiciebat. Opinioni nostrae impense favent Valafridi paulo post citati dicta, quibus certi sumus Gallos a Romanis mutuatos esse posteriorem etiam emendationem Psalterii. Caeterum prior editio Romani Psalterii nomen obtinuit, quod ea uteretur antiquitus Ecclesia Romana; hodieque usus perseveret in Ecclesia Vaticana. Gallicanum autem Psalterium appellata est editio posterior et accuratissima, eo quod primi inter omnes ad usus ecclesiasticos eamdem adhibuerint Galli nostrates. Meminerit proinde lector in nostra hac editione Psalterii duplicis, Romani et Gallicani, prius a nobis notatum esse in capite columnarum littera R, posterius autem littera G; his enim", + "candidate_score": 0.642155, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_66_68", + "bdc_text": "Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio . Sunt enim quaedam eiusmodi , ut , nisi vim facias , vix queant ad certum caput deduci . Et mihi satis fuit , ut , si non omnino , aliqua saltem ex parte , assignatis a me locis carmina congruerent ;", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_10", + "psc_text": "LIBRUM PSALMORUM. Psalterium Romae dudum positus emendaram, et juxta Septuaginta interpretes, licet cursim, magna illud ex parte correxeram. Quod quia rursum videtis, o Paula et Eustochium, scriptorum vitio depravatum, plusque antiquum errorem, quam novam emendationem valere: cogitis, ut veluti quodam novali, scissum jam arvum exerceam, et obliquis sulcis renascentes spinas eradicem: aequum esse, dicentes, ut quod crebro male pullulat, crebrius succidatur. Unde consueta praefatione commoneo tam vos, quibus forte labor iste desudat, quam eos qui exemplaria istiusmodi habere voluerint, ut quae diligenter emendavi, cum cura et diligentia transcribantur. Notet sibi unusquisque vel jacentem lineam, vel signa radiantia: id est, vel obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui", + "candidate_score": 0.639375, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_66_68", + "bdc_text": "Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio . Sunt enim quaedam eiusmodi , ut , nisi vim facias , vix queant ad certum caput deduci . Et mihi satis fuit , ut , si non omnino , aliqua saltem ex parte , assignatis a me locis carmina congruerent ;", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_11", + "psc_text": "obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui simplicitate sermonis a Septuaginta interpretibus non discordat. Haec ergo et vobis et studioso cuique fecisse me sciens, non ambigo multos fore, qui vel invidia, vel supercilio malint contemnere videri praeclara, quam discere, et de turbulento magis rivulo [ Al. rivo], quam de purissimo fonte potare. INCIPIT LIBER PSALMORUM JUXTA SEPTUAGINTA INTERPRETES AB HIERONYMO SEMEL ET ITERUM EMENDATUS Atque in hac editione Obelis et Asteriscis ab eodem illustratus. PSALMUS I. GALLICANUM PSALTERIUM. Beatus vir, qui non abiit in consilio impiorum, et in via peccatorum non stetit: et in cathedra pestilentiae non sedit. Sed in lege Domini voluntas ejus: et in lege", + "candidate_score": 0.639071, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_23_25", + "bdc_text": "Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret . Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_10", + "psc_text": "LIBRUM PSALMORUM. Psalterium Romae dudum positus emendaram, et juxta Septuaginta interpretes, licet cursim, magna illud ex parte correxeram. Quod quia rursum videtis, o Paula et Eustochium, scriptorum vitio depravatum, plusque antiquum errorem, quam novam emendationem valere: cogitis, ut veluti quodam novali, scissum jam arvum exerceam, et obliquis sulcis renascentes spinas eradicem: aequum esse, dicentes, ut quod crebro male pullulat, crebrius succidatur. Unde consueta praefatione commoneo tam vos, quibus forte labor iste desudat, quam eos qui exemplaria istiusmodi habere voluerint, ut quae diligenter emendavi, cum cura et diligentia transcribantur. Notet sibi unusquisque vel jacentem lineam, vel signa radiantia: id est, vel obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui", + "candidate_score": 0.638986, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_62_64", + "bdc_text": "Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in :", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_3", + "psc_text": "infra, haec intelligenda minime veniunt; quamquam id asserant scriptores non pauci: nam qui fieri potuit ut Ecclesia Romana emendatissimum susciperet ab Hieronymo Psalterium, quod ille cursim et magna tantum ex parte correxerat? Verisimillimum igitur apparet utramque Hieronymianam editionem, tam priorem quam posteriorem, in urbe Romana fuisse susceptam; ac Hieronymum indistinctim ambas emendationes comprehendere, cum Psalterium suum juxta LXX emendatissimum Rufino objiciebat. Opinioni nostrae impense favent Valafridi paulo post citati dicta, quibus certi sumus Gallos a Romanis mutuatos esse posteriorem etiam emendationem Psalterii. Caeterum prior editio Romani Psalterii nomen obtinuit, quod ea uteretur antiquitus Ecclesia Romana; hodieque usus perseveret in Ecclesia Vaticana. Gallicanum autem Psalterium appellata est editio posterior et accuratissima, eo quod primi inter omnes ad usus ecclesiasticos eamdem adhibuerint Galli nostrates. Meminerit proinde lector in nostra hac editione Psalterii duplicis, Romani et Gallicani, prius a nobis notatum esse in capite columnarum littera R, posterius autem littera G; his enim", + "candidate_score": 0.63853, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_66_68", + "bdc_text": "Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio . Sunt enim quaedam eiusmodi , ut , nisi vim facias , vix queant ad certum caput deduci . Et mihi satis fuit , ut , si non omnino , aliqua saltem ex parte , assignatis a me locis carmina congruerent ;", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO IN OPUS SUBSEQUENS. Psalmorum volumen juxta Septuaginta Interpretes, semel atque iterum emendatum ab Hieronymo, ante annos circiter decem, J. Cari presbyteri studio ac labore, Romae primum editum est: additis obelis et asteriscis in eo Psalterio, quod Gallicanum vocant veteres ac recentiores scriptores. Hujus eruditi Cari diligentiam in edendo duplici Hieronymi Psalterio, ut imitaremur; nonnihilque castigatius et auctius apud nos prodiret, quamplures antiquissimos codices mss. perquisivimus ad supplenda ea, quae tum in textu, tum in signis obelorum et asteriscorum deesse videbantur. Subsidium ergo ministrante haud mediocri copia veterum codicum, Cari votis fecimus satis; qui eodem mss. librorum destitutus auxilio fatetur inchoatum a se opus, aliis perficiendum tradidisse. Horum, inquit, Psalmorum tituli ex mss. codicibus et Cassiodoro, quantum quidem licuit, sed non quantum oportebat ac optabamus (cum id rei plures oculatioresque viros, ac ipsos manuscriptos codices ad manus haberi exigeret), sunt excerpti. Quam ampliorem diligentiam desiderari in obelorum, asteriscorum ac diapsalmatum", + "candidate_score": 0.637929, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_55_57", + "bdc_text": "Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia :", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_4", + "psc_text": "Vaticana. Gallicanum autem Psalterium appellata est editio posterior et accuratissima, eo quod primi inter omnes ad usus ecclesiasticos eamdem adhibuerint Galli nostrates. Meminerit proinde lector in nostra hac editione Psalterii duplicis, Romani et Gallicani, prius a nobis notatum esse in capite columnarum littera R, posterius autem littera G; his enim litteris praemissis, nulla deinceps versionum confusio subrepere poterit. TESTIMONIA DE DUPLICI HIERONYMIANO PSALTERIO JUXTA LXX INTERPRETES. Hieronymus epist. 71, ad Lucinium Boeticum, num. 5. Septuaginta Interpretum editionem et te habere non dubito, et ante annos plurimos diligentissime emendatam studiosis tradidi. Idem lib. II, contra Rufinum, num. 30. Psalterium quoque, quod certe emendatissimum juxta Septuaginta Interpretes nostro labore dudum Roma suscepit, rursum juxta Hebraicum vertens, etc. Item epist. 106, ad Sunniam et Fretelam. Cujus rei vobis sensum breviter aperiam. Ubi qui minus habetur in Graeco, ab Hebraica veritate, Origenes de translatione Theodotionis addidit, et signum posuit asterisci, id est, stellam, quae,", + "candidate_score": 0.63762, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_1", + "psc_text": "inchoatum a se opus, aliis perficiendum tradidisse. Horum, inquit, Psalmorum tituli ex mss. codicibus et Cassiodoro, quantum quidem licuit, sed non quantum oportebat ac optabamus (cum id rei plures oculatioresque viros, ac ipsos manuscriptos codices ad manus haberi exigeret), sunt excerpti. Quam ampliorem diligentiam desiderari in obelorum, asteriscorum ac diapsalmatum additione, versuumque distinctione in utraque editione, ingenue fatemur. Specimen certe dedimus, ut quod in votis erat, aperta simul via, cura laboreque absolutiore alii accuratius praestarent. Sincero itaque pectori quidquid peccavit in hac editione Psalterii facile condonantes, in id unum intenti erimus, ut Psalterium Hieronymianum, quod partim editum, partim ineditum supra dicebamus, emendatissimum omnibusque numeris suis absolutum prodeat nunc ad publicam Ecclesiae ac studiosorum utilitatem. Porro duplicis Psalmorum juxta LXX emendationis a se susceptae meminit S. Doctor praefatione jamjam subsecutura: libro etiam secundo Apologiae adversus Rufinum, Psalterium curis suis castigatum, Romae olim susceptum testatur his verbis: Psalterium quoque, quod certe emendatissimum", + "candidate_score": 0.631389, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_2", + "psc_text": "dicebamus, emendatissimum omnibusque numeris suis absolutum prodeat nunc ad publicam Ecclesiae ac studiosorum utilitatem. Porro duplicis Psalmorum juxta LXX emendationis a se susceptae meminit S. Doctor praefatione jamjam subsecutura: libro etiam secundo Apologiae adversus Rufinum, Psalterium curis suis castigatum, Romae olim susceptum testatur his verbis: Psalterium quoque, quod certe emendatissimum juxta Septuaginta Interpretes nostro labore dudum Roma suscepit, rursum juxta Hebraicum vertens, etc. Cujus vero emendationis hic recordetur; an ejus quam Romae positus priorem subministravit; an posterioris in Bethlehemitico secessu editae cum obelis et asteriscis, vix nobis compertum esse potest. Certe de prima illa emendatione quam cursim Romae elaboratam dicit infra, haec intelligenda minime veniunt; quamquam id asserant scriptores non pauci: nam qui fieri potuit ut Ecclesia Romana emendatissimum susciperet ab Hieronymo Psalterium, quod ille cursim et magna tantum ex parte correxerat? Verisimillimum igitur apparet utramque Hieronymianam editionem, tam priorem quam posteriorem, in urbe Romana fuisse susceptam; ac Hieronymum indistinctim", + "candidate_score": 0.630906, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_66", + "bdc_text": "Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_10", + "psc_text": "LIBRUM PSALMORUM. Psalterium Romae dudum positus emendaram, et juxta Septuaginta interpretes, licet cursim, magna illud ex parte correxeram. Quod quia rursum videtis, o Paula et Eustochium, scriptorum vitio depravatum, plusque antiquum errorem, quam novam emendationem valere: cogitis, ut veluti quodam novali, scissum jam arvum exerceam, et obliquis sulcis renascentes spinas eradicem: aequum esse, dicentes, ut quod crebro male pullulat, crebrius succidatur. Unde consueta praefatione commoneo tam vos, quibus forte labor iste desudat, quam eos qui exemplaria istiusmodi habere voluerint, ut quae diligenter emendavi, cum cura et diligentia transcribantur. Notet sibi unusquisque vel jacentem lineam, vel signa radiantia: id est, vel obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui", + "candidate_score": 0.623576, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_66", + "bdc_text": "Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_11", + "psc_text": "obelos ÷ vel asteriscos +. Et ubicumque viderit virgulam praecedentem ÷, ab ea usque ad duo puncta ** quae impressimus, sciat in Septuaginta translatoribus [ Al. interpretibus] plus haberi. Ubi autem stellae + similitudinem perspexerit, de Hebraeis voluminibus additum noverit, aeque usque ad duo puncta, juxta Theodotionis dumtaxat editionem, qui simplicitate sermonis a Septuaginta interpretibus non discordat. Haec ergo et vobis et studioso cuique fecisse me sciens, non ambigo multos fore, qui vel invidia, vel supercilio malint contemnere videri praeclara, quam discere, et de turbulento magis rivulo [ Al. rivo], quam de purissimo fonte potare. INCIPIT LIBER PSALMORUM JUXTA SEPTUAGINTA INTERPRETES AB HIERONYMO SEMEL ET ITERUM EMENDATUS Atque in hac editione Obelis et Asteriscis ab eodem illustratus. PSALMUS I. GALLICANUM PSALTERIUM. Beatus vir, qui non abiit in consilio impiorum, et in via peccatorum non stetit: et in cathedra pestilentiae non sedit. Sed in lege Domini voluntas ejus: et in lege", + "candidate_score": 0.620696, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_66", + "bdc_text": "Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Liber-Psalmorum-2_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO IN OPUS SUBSEQUENS. Psalmorum volumen juxta Septuaginta Interpretes, semel atque iterum emendatum ab Hieronymo, ante annos circiter decem, J. Cari presbyteri studio ac labore, Romae primum editum est: additis obelis et asteriscis in eo Psalterio, quod Gallicanum vocant veteres ac recentiores scriptores. Hujus eruditi Cari diligentiam in edendo duplici Hieronymi Psalterio, ut imitaremur; nonnihilque castigatius et auctius apud nos prodiret, quamplures antiquissimos codices mss. perquisivimus ad supplenda ea, quae tum in textu, tum in signis obelorum et asteriscorum deesse videbantur. Subsidium ergo ministrante haud mediocri copia veterum codicum, Cari votis fecimus satis; qui eodem mss. librorum destitutus auxilio fatetur inchoatum a se opus, aliis perficiendum tradidisse. Horum, inquit, Psalmorum tituli ex mss. codicibus et Cassiodoro, quantum quidem licuit, sed non quantum oportebat ac optabamus (cum id rei plures oculatioresque viros, ac ipsos manuscriptos codices ad manus haberi exigeret), sunt excerpti. Quam ampliorem diligentiam desiderari in obelorum, asteriscorum ac diapsalmatum", + "candidate_score": 0.61722, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 8, + "cf_id": "cf051", + "work_id": "055_Leo-I_Sacramenta-Romanae-Ecclesiae", + "max_score": 0.69631, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_102_104", + "bdc_text": "Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis . Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco . Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis .", + "psc_chunk_id": "055_Leo-I_Sacramenta-Romanae-Ecclesiae_window_264", + "psc_text": "Deus omnium dignitatum, quae gloriae tuae sacratis famulantur ordinibus: Deus, qui Moysen famulum tuum, secreti familiaris affatu, inter caetera coelestis documenta culturae, de habitu quoque indumenti sacerdotalis instituens, electum Aaron mystico amictu vestiri inter sacra jussisti; ut intelligentiae sensum de exemplis priorum caperet secutura posteritas; ne eruditio doctrinae tuae ulli deesset aetati; cum et apud veteres reverentiam ipsa significationum species obtineret, et apud nos certiora essent experimenta rerum, quam aenigmata figurarum. Illius namque sacerdotii anterioris habitus nostrae mentis ornatus est, et pontificalem gloriam non jam nobis honor commendat vestium, sed splendor animorum: quia et illa quae tunc carnalibus blandiebantur obtutibus, ea potius quae in ipsis erant intelligenda poscebant. Et idcirco his famulis tuis, quos ad summi sacerdotii ministerium delegisti, hanc, quaesumus, Domine, gratiam largiaris, ut quidquid illa velamina in fulgore auri, in nitore gemmarum, in multimodi operis varietate signabant, hoc in horum moribus actibusque clarescat. Comple in sacerdotibus tuis mysterii", + "candidate_score": 0.69631, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_102_104", + "bdc_text": "Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis . Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco . Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis .", + "psc_chunk_id": "055_Leo-I_Sacramenta-Romanae-Ecclesiae_window_98", + "psc_text": "Vere dignum. Qui in montibus sanctis coelestis Hierusalem fundamenta posuisti, quae duodecim solidata lapidibus apostolorum, chorum Ecclesiae tuae spiritali constructione declarat; ostendens nobis, et in Trinitate quadriformis Evangelii constare mysterium, et in unoquoque Evangeliorum Trinitatis plenitudinem contineri; simulque fragilitati nostrae, per tuam gratiam, fuisse provisos hujus dispensationis magistros, suffragatores, et praesules; ut sacri muneris venerabile sacramentum nihil amplius, nihil minus, nossemus esse quaerendum. Per, etc. Sanctificati, Domine, salutari mysterio, 45 quaesumus, ut pro nobis eorum non desit oratio, quorum nos donasti patrocinio gubernari. Per, etc. Praesta populo tuo, Domine, quaesumus, consolationis auxilium; et diuturnis calamitatibus laborantem respirare concede. Da veniam peccatis, et cor ejus ab iniquitate custodi; ut quia humana fragilitas incessabiliter meretur offensam, intervenientibus sanctis tuis, indulgentia lapsis continuata subveniat. Per, etc. XXII. Item alia. -- Omnipotens sempiterne Deus, qui hunc diem beatorum apostolorum Petri et Pauli martyrio consecrasti: da Ecclesiam tuam, toto terarum orbe diffusam, eorum sequi pia", + "candidate_score": 0.683894, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_102_104", + "bdc_text": "Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis . Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco . Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis .", + "psc_chunk_id": "055_Leo-I_Sacramenta-Romanae-Ecclesiae_window_288", + "psc_text": "incrementum, ut quod dignitate praeferimus, justis actionibus exsequamur. Per, etc. Multiplica, Domine, quaesumus, in Ecclesia tua spiritum quem dedisti; ut per dignum pontificis institutum, crescat tuorum devotio sancta fidelium. Per, etc. VII. Item alia. --Omnipotens sempiterne Deus, origo cunctarum perfectioque virtutum, da nobis quaesumus, et exercere quae recta sunt, et 120 praedicare quae vera, ut instructionem gratiae tuae praebeamus et agendo tuis fidelibus et docendo. Per, etc. Suscipe, Domine, quaesumus, oblationes et preces quas et pro reverentia paschali supplices adhibemus, et pro solemnitate recolenda primordii sacerdotalis offerimus, ut eorum nobis intercessione sint prospera, quos nobis hujus muneris et doctores constituis et patronos. Per, etc. Vere dignum. Teque profusius implorare, ut quod nunc pii nobis est oneris, perpetui sit honoris. Neque nos magis oblectet praerogativa fastigii, quam competens actio dignitatis, atque secundum beatum apostolum Paulum docentem: Episcopatum qui desiderat, bonum opus concupiscit, sacri nominis veritatem sanctae conversationis in nobis monstret effectus.", + "candidate_score": 0.680437, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_104_106", + "bdc_text": "Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis . Quod eo facilius de humanitate vestra mihi polliceor , quoniam nulla unquam in re hactenus expectationem meam estis frustrati . Valete ac vivite in ecclesiae christianae commoditatem et gloriam diu incolumes .", + "psc_chunk_id": "055_Leo-I_Sacramenta-Romanae-Ecclesiae_window_264", + "psc_text": "Deus omnium dignitatum, quae gloriae tuae sacratis famulantur ordinibus: Deus, qui Moysen famulum tuum, secreti familiaris affatu, inter caetera coelestis documenta culturae, de habitu quoque indumenti sacerdotalis instituens, electum Aaron mystico amictu vestiri inter sacra jussisti; ut intelligentiae sensum de exemplis priorum caperet secutura posteritas; ne eruditio doctrinae tuae ulli deesset aetati; cum et apud veteres reverentiam ipsa significationum species obtineret, et apud nos certiora essent experimenta rerum, quam aenigmata figurarum. Illius namque sacerdotii anterioris habitus nostrae mentis ornatus est, et pontificalem gloriam non jam nobis honor commendat vestium, sed splendor animorum: quia et illa quae tunc carnalibus blandiebantur obtutibus, ea potius quae in ipsis erant intelligenda poscebant. Et idcirco his famulis tuis, quos ad summi sacerdotii ministerium delegisti, hanc, quaesumus, Domine, gratiam largiaris, ut quidquid illa velamina in fulgore auri, in nitore gemmarum, in multimodi operis varietate signabant, hoc in horum moribus actibusque clarescat. Comple in sacerdotibus tuis mysterii", + "candidate_score": 0.675184, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_102", + "bdc_text": "Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis .", + "psc_chunk_id": "055_Leo-I_Sacramenta-Romanae-Ecclesiae_window_264", + "psc_text": "Deus omnium dignitatum, quae gloriae tuae sacratis famulantur ordinibus: Deus, qui Moysen famulum tuum, secreti familiaris affatu, inter caetera coelestis documenta culturae, de habitu quoque indumenti sacerdotalis instituens, electum Aaron mystico amictu vestiri inter sacra jussisti; ut intelligentiae sensum de exemplis priorum caperet secutura posteritas; ne eruditio doctrinae tuae ulli deesset aetati; cum et apud veteres reverentiam ipsa significationum species obtineret, et apud nos certiora essent experimenta rerum, quam aenigmata figurarum. Illius namque sacerdotii anterioris habitus nostrae mentis ornatus est, et pontificalem gloriam non jam nobis honor commendat vestium, sed splendor animorum: quia et illa quae tunc carnalibus blandiebantur obtutibus, ea potius quae in ipsis erant intelligenda poscebant. Et idcirco his famulis tuis, quos ad summi sacerdotii ministerium delegisti, hanc, quaesumus, Domine, gratiam largiaris, ut quidquid illa velamina in fulgore auri, in nitore gemmarum, in multimodi operis varietate signabant, hoc in horum moribus actibusque clarescat. Comple in sacerdotibus tuis mysterii", + "candidate_score": 0.673052, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_104_106", + "bdc_text": "Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis . Quod eo facilius de humanitate vestra mihi polliceor , quoniam nulla unquam in re hactenus expectationem meam estis frustrati . Valete ac vivite in ecclesiae christianae commoditatem et gloriam diu incolumes .", + "psc_chunk_id": "055_Leo-I_Sacramenta-Romanae-Ecclesiae_window_90", + "psc_text": "Omnipotens sempiterne Deus, qui fragilitati nostrae consulens, assidua nos sanctorum celebritate solaris: da nobis, sub patronis talibus constitutis, et continua securitate muniri, et salutari gaudere profectu. Per, etc. Grata tibi munera nostra sint, Domine, quae et tuis sunt instituta praeceptis, et sanctorum festivitas gloriosa commendat. Per, etc. Vere dignum. Qui inter errorum caligines mundanorum luminaria multiplicis beatique martyrii coruscare tribuisti, ut in conspectu generis humani mirabilis appareret in eorum agone mutatio, qua praevalendo deficiunt persequentes, et deficiendo praevalent interempti; quo illorum saevientium memoria ac potestas evanuit, horum obeuntium mors ubique pretiosa fulget et nomen; illorum nulla supersunt regiae potestatis insignia, istorum virtutem monstrat effectus; et quid de utrisque geratur, non solum fide cernitur, sed etiam visibiliter approbatur. Per, etc. Quaesumus, Domine Deus noster, ut intervenientibus sanctis tuis, sacrosancta mysteria quae frequentamus actu, subsequamur et sensu. Per, etc. Adesto, Domine, populo tuo, cum sanctorum tuorum patrocinio supplicanti, ut quod propria fiducia", + "candidate_score": 0.664067, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_104_106", + "bdc_text": "Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis . Quod eo facilius de humanitate vestra mihi polliceor , quoniam nulla unquam in re hactenus expectationem meam estis frustrati . Valete ac vivite in ecclesiae christianae commoditatem et gloriam diu incolumes .", + "psc_chunk_id": "055_Leo-I_Sacramenta-Romanae-Ecclesiae_window_4", + "psc_text": "Vere dignum. Quia tu es gloriosus in sanctis tuis, quibus et in confessione virtutem, et in passione victoriam contulisti. Propterea cum angelis, etc. Corporis sacri et pretiosi sanguinis repleti libamine, quaesumus, Deus noster, ut quod pia devotione gerimus, certa redemptione capiamus. Per, etc. IX. Item alia. --Tuere, Domine, populum tuum, et salutaribus praesidiis semper adjutum, beneficiis attolle continuis et mentis et corporis. Per, etc. Omnipotens sempiterne Deus, qui sanctorum tuorum nos intercessione custodis: praesta ut quorum fovemur meritis, proficiamus piae confessionis exemplis. Per, etc. Supplicatio tibi nostra, Domine, et grata pariter existat oblatio, quae, cum pro sanctorum tuorum commemoratione defertur, indulgentiam nobis, iisdem suffragantibus, consequatur. Per, etc. Vere dignum. Qui non solum martyrum, 5 sed etiam confessorum tuorum es virtute mirabilis. Licet enim illi passione sint clari, qui manifestis acerba supplicia sustinuere tormentis, etiam isti tamen occultae proposito castigationis afflicti et cruciati, spiritalis observantiae disciplinis illorum sunt vestigia subsecuti. Per,", + "candidate_score": 0.663774, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_104_106", + "bdc_text": "Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis . Quod eo facilius de humanitate vestra mihi polliceor , quoniam nulla unquam in re hactenus expectationem meam estis frustrati . Valete ac vivite in ecclesiae christianae commoditatem et gloriam diu incolumes .", + "psc_chunk_id": "055_Leo-I_Sacramenta-Romanae-Ecclesiae_window_1", + "psc_text": "enim, Domine, virtutes, tuasque victorias admiramur, quoties 3 in Ecclesia tua horum dierum festa celebrantur, quos insignes confessorum tuorum et martyrum palmae ad perennem memoriam, solemnemque laetitiam fidelibus populis sacraverunt. Per, etc. Quos donis coelestibus satias, Domine, defende praesidiis, ut noxiis omnibus expediti, post saluta . . . tua toto corde curramus. Per, etc.. . . . . . . ae tuae, quaesumus, Domine, supplicibus tuis tribue largitatem, ut mandata tua, te operante, sectantes, et consolationem vitae praesentis accipiant, et futura gaudia comprehendant. Per, etc. VII. Item alia. --Praesta nobis, Domine, misericordiam tuam, sanctorum tuorum suffragiis imploratam, et quos intercessores nostros esse tribuisti, fac eos et majestatem tuam jugiter exorare, et salutaria impetrare pro nobis. Per, etc. Deus, qui nos idoneos non esse perspiciens ad magnificentiam tuam, sicut dignum est, exorandam, eorum nobis qui tibi placuerunt praesidia contulisti: praesta ut eorum precibus adjuvemur, quorum providisti nobis miseratus auxilium. Per, etc.", + "candidate_score": 0.663758, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_104_106", + "bdc_text": "Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis . Quod eo facilius de humanitate vestra mihi polliceor , quoniam nulla unquam in re hactenus expectationem meam estis frustrati . Valete ac vivite in ecclesiae christianae commoditatem et gloriam diu incolumes .", + "psc_chunk_id": "055_Leo-I_Sacramenta-Romanae-Ecclesiae_window_56", + "psc_text": "ut tibi reddantur acceptae, conscientias nostras sancti Spiritus salutaris adventus emundet. Per, etc. Vere dignum. In die solemnitatis hodiernae, quo humanam de varia superstitione 26 substantiam spiritu verae perficis religionis unitam. Per, etc. Adesto, Domine, quaesumus, populo tuo, et quem mysteriis coelestibus imbuisti, ab hostium furore defende. Per, etc. XI. IN DOMINICUM PENTECOSTEN. Adesto, Domine, precibus nostris, ut adoptio, quam in idipsum, etc. Propitius, Domine, quaesumus, haec dona sanctifica, etc. Vere dignum. Haec tibi nostra confessio, Pater gloriae, semper accepta sit, de cordibus filiorum promissionis emissa: quia nihil sublimius collatum Ecclesiae tuae probamus exordiis, quam ut Evangelii tui praeconia linguis omnium credentium ora loquerentur; ut et illa sententia, quam superbae quondam Turris exstructio meruit, solveretur, et vocum varietas aedificationi ecclesiasticae non difficultatem faceret, sed augeret potius unitatem. Per, etc. Contra inimicos catholicae professionis. I. --Exaudi, Domine, preces nostras, et sicut profanas mundi caligines sancti Spiritus luce evacuasti; sic hostes Romani", + "candidate_score": 0.663211, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_104_106", + "bdc_text": "Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis . Quod eo facilius de humanitate vestra mihi polliceor , quoniam nulla unquam in re hactenus expectationem meam estis frustrati . Valete ac vivite in ecclesiae christianae commoditatem et gloriam diu incolumes .", + "psc_chunk_id": "055_Leo-I_Sacramenta-Romanae-Ecclesiae_window_55", + "psc_text": "rudes animos parvulorum, supernis eruditionibus imbuendos, oneraret austerioribus disciplinis, sed proficientibus exercitia majora servaret: quibus uberiore dono Spiritus sancti sufficienter instructis jejunii subsequentis primitias dedicavit; ut quia post creationem primi hominis initium peccati concupiscentia ministrarat, post reparationem generis humani continentia fieret origo virtutum. Per, etc. Omnipotens sempiterne Deus, qui paschalis solemnitatis arcanum hodierni mysterii plenitudine perfecisti, da, quaesumus, ut filii tuae adoptionis effecti, quam Dominus noster Jesus Christus ad te veniens dereliquit, mereantur pacem. Per, etc. Da, quaesumus, Ecclesiae tuae, misericors Deus, ut sancto Spiritu congregata, hostili nullatenus incursione turbetur. Per, etc. Hostias populi tui, quaesumus, Domine, miseratus intende; et ut tibi reddantur acceptae, conscientias nostras sancti Spiritus salutaris adventus emundet. Per, etc. Vere dignum. In die solemnitatis hodiernae, quo humanam de varia superstitione 26 substantiam spiritu verae perficis religionis unitam. Per, etc. Adesto, Domine, quaesumus, populo tuo, et quem mysteriis coelestibus imbuisti, ab hostium furore defende. Per, etc. XI.", + "candidate_score": 0.661807, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 9, + "cf_id": "cf021", + "work_id": "038_Augustinus-Hipponensis_Sermones-de-Sanctis", + "max_score": 0.695217, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_102_104", + "bdc_text": "Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis . Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco . Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis .", + "psc_chunk_id": "038_Augustinus-Hipponensis_Sermones-de-Sanctis_window_962", + "psc_text": "Tunc autem sermo noster congruus erit, si in se aliquid aedificationis habeat, quod utilitati animarum vestrarum Deo vos interius aedificante proficiat. Quod hic factum corporaliter videmus in parietibus, spiritualiter fiat in mentibus; et quod hic perfectum cernimus in lapidibus et lignis, hoc aedificante gratia Dei perficiatur in corporibus vestris. Principaliter ergo gratias agamus Domino Deo nostro, a quo est omne datum optimum, et omne donum perfectum; et ejus bonitatem tota cordis alacritate laudemus, quoniam ad construendam istam domum orationis fidelium suorum visitavit animum, excitavit affectum, surrogavit auxilium; inspiravit necdum volentibus ut vellent, adjuvit bonae voluntatis conatus ut facerent; ac per hoc Deus, qui operatur in suis et velle et perficere pro bona voluntate (Philipp. II, 13) , haec omnia ipse coepit, ipse perfecit. Et quia opera bona in conspectu suo nunquam esse permittit inania, fidelibus suis, quibus operantibus praebuit virtutis suae favorem, tribuet condignam pro tanta operatione mercedem. Adhuc amplius", + "candidate_score": 0.695217, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_104_106", + "bdc_text": "Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis . Quod eo facilius de humanitate vestra mihi polliceor , quoniam nulla unquam in re hactenus expectationem meam estis frustrati . Valete ac vivite in ecclesiae christianae commoditatem et gloriam diu incolumes .", + "psc_chunk_id": "038_Augustinus-Hipponensis_Sermones-de-Sanctis_window_964", + "psc_text": "cum in thesauris coelestibus reconduntur, fides hoc videt, quae pietatis oculum habet in corde. Unde et ista aedificia, quae congregandis religiosis coetibus exstruuntur, cum oculo carnis inspexerit, laudat interius quod cernit exterius, et visibili accipit lumine ad quod gaudeat invisibili veritate. Neque enim occupata est fides inspicere, quam pulchra sint membra hujus habitationis; sed de quanta interioris hominis pulchritudine procedant haec opera dilectionis. Retribuet ergo Dominus fidelibus suis tam pie, tam hilariter, tam devote ista operantibus, ut eos quoque ipsos in suae fabricae constructione componat, quo currunt lapides vivi, fide formati, spe solidati, charitate compacti. Ubi sapiens ille architectus Apostolus fundamentum posuit Christum Jesum (I Cor. III, 10, 11), summum ipsum lapidem angularem, sicut et Petrus de prophetica Scriptura commemorat, ab hominibus quidem reprobatum, a Deo autem electum et honorificatum (I Petr. II, 4) . Huic adhaerendo, pacamur; huic incumbendo, firmamur. Simul enim est et fundamentalis, quia ipse nos regit;", + "candidate_score": 0.667719, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_104_106", + "bdc_text": "Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis . Quod eo facilius de humanitate vestra mihi polliceor , quoniam nulla unquam in re hactenus expectationem meam estis frustrati . Valete ac vivite in ecclesiae christianae commoditatem et gloriam diu incolumes .", + "psc_chunk_id": "038_Augustinus-Hipponensis_Sermones-de-Sanctis_window_962", + "psc_text": "Tunc autem sermo noster congruus erit, si in se aliquid aedificationis habeat, quod utilitati animarum vestrarum Deo vos interius aedificante proficiat. Quod hic factum corporaliter videmus in parietibus, spiritualiter fiat in mentibus; et quod hic perfectum cernimus in lapidibus et lignis, hoc aedificante gratia Dei perficiatur in corporibus vestris. Principaliter ergo gratias agamus Domino Deo nostro, a quo est omne datum optimum, et omne donum perfectum; et ejus bonitatem tota cordis alacritate laudemus, quoniam ad construendam istam domum orationis fidelium suorum visitavit animum, excitavit affectum, surrogavit auxilium; inspiravit necdum volentibus ut vellent, adjuvit bonae voluntatis conatus ut facerent; ac per hoc Deus, qui operatur in suis et velle et perficere pro bona voluntate (Philipp. II, 13) , haec omnia ipse coepit, ipse perfecit. Et quia opera bona in conspectu suo nunquam esse permittit inania, fidelibus suis, quibus operantibus praebuit virtutis suae favorem, tribuet condignam pro tanta operatione mercedem. Adhuc amplius", + "candidate_score": 0.666312, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_35_37", + "bdc_text": "II 364f. 377-379. 383 ; III 387f. 389f. 392f. , sed furcis et lapidibus abactum . Ubi vero deinde renatum purgatumque vidisset , qualis nunc est , vel praemio proposito revocare voluisset , ut qui iocis honestis lepidisque citra vitium carminibus , ornate atque polite conscriptis , animos exhilarare simul ac docere posset , Vgl. Horaz , Ars poetica , 333 :", + "psc_chunk_id": "038_Augustinus-Hipponensis_Sermones-de-Sanctis_window_765", + "psc_text": "mentibus. Spectastis magnum agonem sancti Stephani, qui in agone lapidabatur. Quis? Qui jamdudum legem docebat. Quam legem docebat? Quam illi in tabulis lapideis acceperunt. Merito lapidei facti, amicum Christi lapidaverunt. Dura cervice (posteaquam docuit, objurgare coepit), et non circumcisi corde et auribus. Quem prophetarum non occiderunt patres vestri? Saevire videtur: lingua ferox, cor lene. Clamabat, et amabat. Saeviebat, et salvos fieri volebat. Quis non crederet iratum, quis non crederet odiorum facibus inflammatum, quando dicebat, Dura cervice, et non circumcisi corde et auribus? Interea de coelo Dominus aspexit, et vidit. Apertum est coelum: vidit Jesum tanquam exhortantem athletam suum. Nec tacuit quod vidit: Ecce video, inquit, coelum apertum, et Filium hominis stantem ad dexteram majestatis. Illi hoc audito, quasi blasphemia esset, quod ille dixisset, aures obturaverunt, ad lapides cucurrerunt. In Psalmo erat dictum, Sicut aspidis surdae, et obturantis aures (Psal. LVII, 5) . Prorsus exhibuerunt quod de illis praedictum erat. Coepit", + "candidate_score": 0.653969, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_106", + "bdc_text": "Valete ac vivite in ecclesiae christianae commoditatem et gloriam diu incolumes .", + "psc_chunk_id": "038_Augustinus-Hipponensis_Sermones-de-Sanctis_window_940", + "psc_text": "in Deum? cibus tibi aeternus erit Deus. Propter vestem peccas in Deum? immortalitate te vestiturus est Deus. Propter honorem peccas in Deum? honor tuus erit Deus. Propter amorem vitae temporalis peccas in Deum? aeterna vita tibi erit Deus. Noli propter aliquid in eum peccare. Ipsum enim debes gratis amare, qui ipse te poterit pro rebus omnibus satiare. SERMO CCCXXXV. In Natali Martyrum. CAPUT PRIMUM. 1. Sanctorum martyrum voces. Delectationes et dolores vicerunt martyres. Quoniam dies sanctorum martyrum est, unde potius aliquid delectet nos dicere, nisi de gloria ipsorum? Adjuvet nos Dominus martyrum, quia ipse est corona eorum. Voce martyrum audivimus paulo ante beatum apostolum Paulum praedicantem, Quis nos separabit a charitate Christi? Ista vox est martyrum: Tribulatio? an angustia? an persecutio? an fames? an nuditas? an periculum? an gladius? Sicut scriptum est, Propter te morte afficimur tota die, deputati sumus ut oves occisionis. Sed in his omnibus superamus per eum", + "candidate_score": 0.646166, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_26", + "bdc_text": "Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime .", + "psc_chunk_id": "038_Augustinus-Hipponensis_Sermones-de-Sanctis_window_628", + "psc_text": "mensam potentis prudenter accesserat. Ad illam mensam, de qua nobis modo Salomonis proverbia loquebantur, ubi scriptum est: Si sederis coenare ad mensam potentis, cognoscens intellige quae apponuntur tibi; et sic extende manum tuam, sciens quoniam similia te oportet praeparare (Prov. XXIII, 1, 2) . Hujus coenae mysterium beatus apostolus Joannes evidenter exposuit, dicens: Sicut Christus pro nobis animam suam posuit, sic et nos debemus animas pro fratribus ponere (I Joan. III, 16) . Intellexit hoc, fratres, sanctus Laurentius; intellexit, ac fecit: et prorsus qualia sumpsit in illa mensa, talia praeparavit. Amavit Christum in vita sua, imitatus est eum in morte sua. CAPUT II. 2. Christum sequi omnes debemus. Et nos ergo, fratres, si veraciter amamus, imitemur. Non enim meliorem reddere poterimus dilectionis fructum, quam imitationis exemplum; Christus enim pro nobis passus est, relinquens nobis exemplum, ut sequamur vestigia ejus (I Petr. II, 21) . In hac sententia vidisse videtur apostolus", + "candidate_score": 0.638223, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_43", + "bdc_text": "wer diesem Urteil widerspreche , müsse gleichfalls der Strafe der Kastration unterzogen werden .", + "psc_chunk_id": "038_Augustinus-Hipponensis_Sermones-de-Sanctis_window_407", + "psc_text": "autem, Jam judicatus est? Damnatus est. Nam judicium pro damnatione plerumque poni nostis: Scripturae testes sunt; maxime illo uno testimonio apertissimo, cui nemo est qui contradicat. De resurrectione cum ageret Dominus, Qui bene fecerunt, inquit, in resurrectionem vitae; qui male egerunt, in resurrectionem judicii (Id. V, 29) : utique judicium pro damnatione posuit. Et tu aliter audes disserere aut credere? Qui non credit, jam judicatus est. Alio loco: Qui credit in Filium, habet vitam aeternam: quam tu parvulis promittebas non baptizatis. Qui credit in Filium, habet vitam aeternam. Sed habet, inquit, et qui non credit parvulus, quamvis non habeat regnum Dei. Sed vide quod sequitur: Qui autem incredulus est Filio, non habet vitam; sed ira Dei manet super eum (Joan. III, 36) . Ubi ponis parvulos baptizatos? Profecto in numero credentium. Nam ideo et consuetudine Ecclesiae antiqua, canonica, fundatissima, parvuli baptizati fideles vocantur. Et sic de his quaerimus: Iste infans", + "candidate_score": 0.62867, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_24", + "bdc_text": "Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) .", + "psc_chunk_id": "038_Augustinus-Hipponensis_Sermones-de-Sanctis_window_203", + "psc_text": "Nisi cognoveris temetipsam: quia utique foedam te invenit, quia de foeda pulchram fecit, quia de nigra dealbavit. Quid enim habes quod non accepisti (I Cor. IV, 7) ? Non ergo advertis quemadmodum dictum sit, Nisi cognoveris temetipsam, exi tu. Et putasti te pascere debere oves tuas, non quomodo dictum est Petro, Pasce oves meas. Sed vide quid tibi adjunxerit, quid tibi ista praedixit: Exi tu in vestigiis gregum; non gregis, sed gregum. Nam ibi pascuntur oves Christi, ubi est unus grex et unus pastor. Exi ergo tu in vestigiis gregum, divisibilis, divisa, conscissa; exi tu in vestigiis gregum: et pasce haedos tuos; non sicut Petrus, oves meas, sed haedos tuos: in tabernaculis pastorum, non in tabernaculo pastoris. Petrus intrat charitate, tu exis animositate: quia Petrus cognovit semetipsum, ideo se flevit de se praesumentem, et invenire meruit adjuvantem: ideo exi tu. Ille oves meas, tu haedos tuos. Ille in tabernaculo pastoris,", + "candidate_score": 0.577378, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 10, + "cf_id": "cf018", + "work_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1", + "max_score": 0.69466, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71_73", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2907", + "psc_text": "ebenda s. 55, 10ff ita ut primo omnium Hebraea verba Ηebraeicis litteris poneret, secundo in loco per ordinem Graecis litteris e rejoin Hebraea verba describeret, tertiam Auilae editinem subiungeret, quartam Symmachi, quintam septuaginta interpretum . . . sextam Theodotionis conlocaret. et propter huiuscemodi compositionem exemplaria ipsa nominavit Ἑξαπλᾶ, i. e. sextiplici ordine scripta. in psalterio autem et aliis nonnulis interserit aliqua etiam de ceteris istis editionibus, quas quoniam sine nomine auctorum reppererat, sextam et septimam editionem nomnavit Hieronymus in Tit. 3, 9; Migne 26, 595B Hexapla . . . in quibus et ipsa Hebraea jropriis sunt characteribus verba descripta et Graeeis literis traite expressa vicino. Aquila etiam et Symmachus, LXX quoque et Theodotio suum ordinem tenet nonulli vero libri et maxime hi, qui apud Hebraeos versu compositi sunt, tres alias editions additas habent, quam quintam et sextam et septimam translationem vocant; dazu Nestle, ZwTheol. 1895 s. 231 ff Mercati in", + "candidate_score": 0.69466, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71_73", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2908", + "psc_text": "Graeeis literis traite expressa vicino. Aquila etiam et Symmachus, LXX quoque et Theodotio suum ordinem tenet nonulli vero libri et maxime hi, qui apud Hebraeos versu compositi sunt, tres alias editions additas habent, quam quintam et sextam et septimam translationem vocant; dazu Nestle, ZwTheol. 1895 s. 231 ff Mercati in Studi e Testi 5 (1901) S. 47 ff u. Serruys mél. d’archéol. et d’hist. t. 22 (1902) M U 2 καὶ (vor Θεοδοτίωνος) < Μ | καὶ ἕκτης < Μ 3 <τὰς βίβλους ἐξέδωκεν>* 4 <Ἑβραϊκῶν>* 5f Ἐβρϊκῆς μὲν τῆς λέξεως, δἰ Ἑλληνικῶν δὲ [τῶν] γραμμάτων *] Ἑβραϊκῇ (Ἐβραϊκὴν U) μὲν τῇ λέξει, Ἑλληνικῷ δὲ τῷ γράμματι MU 6f σύνθεσιν] lies wohl παράθεσιν* 7 καὶ < Μ | <δε>* 8 <γενέσθαι>* | vor Ἑβραϊκῆς +τῆς U 9 δἰ 1] μετὰ Μ | <Ἐβραϊκῶν>* | δἰ <Ἑβραϊκῶν> —Ἑλλνηικῶν στοιχείων] δἰ Ἑβραϊκῶν καὶ Ἑλληνικῶν στοιχείων U Ταύτην ὁμοῦ πᾶσαν τὴν πραγματείαν ὁ", + "candidate_score": 0.673929, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_70_72", + "bdc_text": "Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2907", + "psc_text": "ebenda s. 55, 10ff ita ut primo omnium Hebraea verba Ηebraeicis litteris poneret, secundo in loco per ordinem Graecis litteris e rejoin Hebraea verba describeret, tertiam Auilae editinem subiungeret, quartam Symmachi, quintam septuaginta interpretum . . . sextam Theodotionis conlocaret. et propter huiuscemodi compositionem exemplaria ipsa nominavit Ἑξαπλᾶ, i. e. sextiplici ordine scripta. in psalterio autem et aliis nonnulis interserit aliqua etiam de ceteris istis editionibus, quas quoniam sine nomine auctorum reppererat, sextam et septimam editionem nomnavit Hieronymus in Tit. 3, 9; Migne 26, 595B Hexapla . . . in quibus et ipsa Hebraea jropriis sunt characteribus verba descripta et Graeeis literis traite expressa vicino. Aquila etiam et Symmachus, LXX quoque et Theodotio suum ordinem tenet nonulli vero libri et maxime hi, qui apud Hebraeos versu compositi sunt, tres alias editions additas habent, quam quintam et sextam et septimam translationem vocant; dazu Nestle, ZwTheol. 1895 s. 231 ff Mercati in", + "candidate_score": 0.672144, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_72_74", + "bdc_text": "Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ; Martialis tamen esse non dubitatur .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1286", + "psc_text": "τοῦ γράμματος ὀνομάζεται· καὶ αὖ πάλιν τὰ ἕτερα δι᾿ ἄλλων ὀνομάζεσθαι γραμμάτων καὶ τὰ ἄλλα δι᾿ ἄλλων, ὡς εἰς ἄπειρον ἐκπίπτειν τὸ πλῆθος τῶν γραμμάτων. οὕτω δ᾿ ἂν σαφέστερον μάθοις τὸ λεγόμενον· Τὸ δέλτα στοιχεῖον γράμματα ἐν ἑαυτῷ ἔχει πέντε, αὐτό τε τὸ δέλτα καὶ τὸ ε καὶ τὸ λάμβδα καὶ τὸ ταῦ καὶ τὸ ἄλφα, καὶ ταῦτα πάλιν τὰ γράμματα δι᾿ ἄλλων γράφεται γραμμάτων καὶ τὰ ἄλλα δι᾿ ἄλλων, εἰ οὖν ἡ πᾶσα ὑπόστασις τοῦ δέλτα εἰς ἄπειρον ἐκπίπτει, ἀεὶ ἄλλων ἄλλα γράμματα γεννώντων καὶ διαδεχομένων ἄλληλα, πόσῳ μᾶλλον ἐκείνου τοῦ στοιχείου μεῖζον εἶναι τὸ πέλαγος τῶν γραμμάτων; καὶ εἰ τὸ ἓν γράμμα οὕτως ἄπειρον, ὅρα ὅλου τοῦ ὀνόματος τὸν βυθὸν τῶν γραμμάτων, ἐξ ὧν τὸν Προπάτορα ἡ Μάρκου Σιγὴ συνεστάναι ἐδογμάτισε. διὸ καὶ τὸv Πατέρα ἐπιστάμενον τὸ ἀχώρητον αὐτοῦ δεδωκέναι τοῖς στοιχείοις, ἃ καὶ Αἰῶνας καλεῖ, ἑνὶ ἑκάστῳ αὐτῶν τὴν ἰδίαν ἐκφώνησιν ἐκβοᾶν, διὰ τὸ ��ὴ δύνασθαι ἕνα", + "candidate_score": 0.667085, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_72_74", + "bdc_text": "Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ; Martialis tamen esse non dubitatur .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2907", + "psc_text": "ebenda s. 55, 10ff ita ut primo omnium Hebraea verba Ηebraeicis litteris poneret, secundo in loco per ordinem Graecis litteris e rejoin Hebraea verba describeret, tertiam Auilae editinem subiungeret, quartam Symmachi, quintam septuaginta interpretum . . . sextam Theodotionis conlocaret. et propter huiuscemodi compositionem exemplaria ipsa nominavit Ἑξαπλᾶ, i. e. sextiplici ordine scripta. in psalterio autem et aliis nonnulis interserit aliqua etiam de ceteris istis editionibus, quas quoniam sine nomine auctorum reppererat, sextam et septimam editionem nomnavit Hieronymus in Tit. 3, 9; Migne 26, 595B Hexapla . . . in quibus et ipsa Hebraea jropriis sunt characteribus verba descripta et Graeeis literis traite expressa vicino. Aquila etiam et Symmachus, LXX quoque et Theodotio suum ordinem tenet nonulli vero libri et maxime hi, qui apud Hebraeos versu compositi sunt, tres alias editions additas habent, quam quintam et sextam et septimam translationem vocant; dazu Nestle, ZwTheol. 1895 s. 231 ff Mercati in", + "candidate_score": 0.662798, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_93_95", + "bdc_text": "Bernhard von Clairvaux , Epist. 203 ; Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2103", + "psc_text": "haer. 61, 1. 5 haer. 63, 2. 1 u. Eusebius h. e. III 25, 6; S. 252, 17 Schwartz Filastrius haer. 88, 6; S. 48, 19 Marx Augustin de serm. dom. in monte I 20, 65; Migne 34, 1263 c. Adimant. 17; CSEL 25 S. 166, 4 ff c. Faust. Manich. XXII 79; CSEL 25 S. 681, 11 ff XXX 4; ebda S. 751 c. adversar. leg. et prophet. I 20, 39; Migne 42, 626 Innocentius I ep. ad Exsup.; Zahn Gesch. neatest. Kan. II 1, 245 Turibius von Astorga ep. ad Idac. et Cepon. 5; Migne 54, 694 C decret. Gelas. V 2; S. 49, 265 ff Dobschütz Photius cod. 114; dazu C. Schmidt, Die alten Petrusakten (TU N.F. IX 1) S. 26 ff u. Ficker Amphilochiana S. 35, 14 — 7 vgl. Irenaeus adv. haer. I 28, 1; I 220 Harvey ἀγαμίαν ἐκήρυξαν Hippolyt refut. VIII 20, 1;", + "candidate_score": 0.661565, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_49_51", + "bdc_text": "Marcian. 481 ) ; Druck : Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2007", + "psc_text": "ἐσώθησαν«. τέλεον δὲ οὗτος παρὰ τὴν τοῦ διδασκάλου αὐτοῦ διδασκαλίαν ἀπαρνεῖται τὸν γάμον καὶ ἁγνείαν ἀσκεῖ, οὑ δἰ ἁγνείαν ἀλλ᾿ἴνα ἀθετήσῃ τὰ ἔργα τοῦ δημιουργοῦ, διδάσκων μὴ συνάπτεσθαι γάμῳ – »ἀφ᾿οὗ γάμος, εὐθηνία« φησί »διὰ τῆς παιδοποιίας ἐν κόσμῳ τῷ δημιουργῷ γίνεται« – πρὸς ἀντίθεσιν τῆς τοῦ δημιουργοῦ καὶ κτιστοῦ διᾶ τῆς παιδοποιίας ἐν τῷ κόσμῳ εὐθηνίας. φωραθή- 4ff vgl. Hippolyt refut. VII 11; S. 190,16 Wendland Δουκιανός, μαθητὴς γενόμενος Μαρκίωνος, ἀπηρυθρίασεν ὁμοίως τὸν θεὸν βλασφημῆσαι, ähnlich VII 37,2; S. 223,18 Ps. Tertullian adv. omn. haer. 6 extitit post hunc Lucanus quidam nomine, Marcionis sectator atque discipulus. et hic per eadem nadens blaspheminae genera eadem docet, quae Marcion et Cerdon docuerant Filastrius haer. 46; S. 24,16 Marx Lucanus quidam post istum similia Marcioni statuens ac decernens, ut ille doctor ipsius Marcion — 15 Mal. 3, 14 - 16 Mal. 3, 15 - 17 Vgl. über Marcion selbst Tertullian adv. Marc.", + "candidate_score": 0.660807, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73_75", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ; Martialis tamen esse non dubitatur . Eundem , quia certi argumenti est , non aliter distinguere placuit ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1683", + "psc_text": "ἱκανῶν, ἀνερευνῶν τ��ν τούτου τοῦ Μαρκίωνος ἐπινενοημένην ψευδηγορίαν καὶ ληρώδη διδασκαλίαν, αὐτὰς δὴ τὰς τοῦ προειρημένου βίβλους ἃς † κέκτηται μετὰ χεῖρας λαβών, τό τε παρ᾿ αὐτῷ λεγόμενον εὐαγγέλιον καὶ <τὸ> ἀποστολικὸν καλούμενον παρ᾿ αὐτῷ ἐξανθισάμενος καὶ ἀναλεξάμενος καθ᾿ εἱρμὸν ἀπὸ τῶν προειρημένων δύο βιβλίων τὰ ἐλέγξαι αὐτὸν δυνάμενα, ἐδάφιόν τι συντάξεως ἐποιησάμην, ἀκολούθως τάξας κεφάλαια καὶ ἐπιγράψας ἑκάστῃ ῥήσει αݲ βݲ γݲ. καὶ οὕτως ἕως τέλους διεξῆλθον, ἐν οἷς φαίνεται ἠλιθίως καθ᾿ ἑαυτοῦ ἔτι ταύτας τὰς παραμεινάσας τοῦ τε σωτῆρος καὶ τοῦ ἀποστόλου λέξεις φυλάττων. αἱ μὲν γὰρ αὐτῶν παρηλλαγμένως ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐρρᾳδιουργήθησαν καὶ ὡς οὐκ εἶχεν τοῦ κατὰ Λουκᾶν εὐαγγελίου τὸ ἀντίγραφον οὔτε ἡ τοῦ ἀποστολικοῦ χαρακτῆρος ἔμφασις· ἄλλα δὲ φύσει ὡς ἔχει καὶ τὸ εὐαγγέλιον καὶ ὁ ἀπόστολος, μὴ ἀλλαγέντα ὑπ᾿ αὐτοῦ, δυνάμενα δὲ αὐτὸν διελέγχειν, δι᾿ ὧν δείκνυται <ἡ> παλαιὰ διαθήκη συμφωνοῦσα πρὸς τὴν νέαν καὶ ἡ καινὴ πρὸς τὴν παλαιὰν διαθήκην· ἄλλαι δὲ πάλιν λέξεις", + "candidate_score": 0.65676, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73_75", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ; Martialis tamen esse non dubitatur . Eundem , quia certi argumenti est , non aliter distinguere placuit ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1950", + "psc_text": "ἀνάθεμα ἔστω«, γινώσκων πνεύματι ἁγίῳ ὅτι μέλλει Μαρκίων καὶ οἱ κατ᾿ αὐτὸν διαστρέφειν τὴν ὁδὸν τὴν καλῶς ἡδραιωμένην . ὅθεν c οὐκέτι εἶπεν »εὐαγγελίζομαι ὑμῖν«, ἀλλὰ »γνωρίζω ὑμῖν τὸ εὐαγγέλιον«, οὐκ ἄλλο ὄν, ἀλλὰ »ὃ ἤδη εὐηγγελιςάμην ὑμῖν«, οὗ τὴν ὑπόμνησιν ὑμῖν ποιοῦμαι. »γνωρίζω ὑμῖν τίνι λὸγῳ εὐηγγελιςάμην ὑμῖν, εἰ κατέχετε, ἐκτὸς εἰ μὴ εἰκῆ ἐπιστεύσατε«. εἰ μὴ γὰρ κατέχετε, ὡς ἐκήρυξα ὑμῖν, χωρὶς αὐτοῦ εἰκῆ ἐπιστεύσατε. »εὐηγγελιςάμην γὰρ ὑμῖν ὅτι Χριστος d ἀπέθανεν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν κατὰ τὰς γραφὰς καὶ ὅτι τῇ τρίτῆ ἡμέρᾳ ἐγήγερται, κατὰ τὰς γραφὰς« καὶ οὐ κατὰ μῦθον καὶ οὐδὲ κατὰ τὴν διδασκαλίαν τῶν μελλόντων ἀφ᾿ ἑαυτῶν λαλεῖν ἃ μὴ γέγραπται· οἱ μὲν γὰρ Ἰουδαῖοι ἀφ᾿ ἑαυτῶν λέγουσι μὴ ἐγηγέρθαι, Μαρκίων δὲ καὶ οἱ ἄλλοι λέγουσιν ἀφ᾿ ἑαυτῶν δοκήσει πεπονθέναι καὶ τετάφθαι, ἐγὼ δὲ κατὰ τὰς γραφὰς ἀσφαλίζομαι ὑμᾶς. εὐθὺς γὰρ e ἐπιφέρει λέγων »οὕτως κηρύσσομεν καὶ οὕτως ἐπιστεύσατε, ὅτι Χριστὸς ἀπέθανεν καὶ ἐτάφη", + "candidate_score": 0.656433, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_49_51", + "bdc_text": "Marcian. 481 ) ; Druck : Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1683", + "psc_text": "ἱκανῶν, ἀνερευνῶν τὴν τούτου τοῦ Μαρκίωνος ἐπινενοημένην ψευδηγορίαν καὶ ληρώδη διδασκαλίαν, αὐτὰς δὴ τὰς τοῦ προειρημένου βίβλους ἃς † κέκτηται μετὰ χεῖρας λαβών, τό τε παρ�� αὐτῷ λεγόμενον εὐαγγέλιον καὶ <τὸ> ἀποστολικὸν καλούμενον παρ᾿ αὐτῷ ἐξανθισάμενος καὶ ἀναλεξάμενος καθ᾿ εἱρμὸν ἀπὸ τῶν προειρημένων δύο βιβλίων τὰ ἐλέγξαι αὐτὸν δυνάμενα, ἐδάφιόν τι συντάξεως ἐποιησάμην, ἀκολούθως τάξας κεφάλαια καὶ ἐπιγράψας ἑκάστῃ ῥήσει αݲ βݲ γݲ. καὶ οὕτως ἕως τέλους διεξῆλθον, ἐν οἷς φαίνεται ἠλιθίως καθ᾿ ἑαυτοῦ ἔτι ταύτας τὰς παραμεινάσας τοῦ τε σωτῆρος καὶ τοῦ ἀποστόλου λέξεις φυλάττων. αἱ μὲν γὰρ αὐτῶν παρηλλαγμένως ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐρρᾳδιουργήθησαν καὶ ὡς οὐκ εἶχεν τοῦ κατὰ Λουκᾶν εὐαγγελίου τὸ ἀντίγραφον οὔτε ἡ τοῦ ἀποστολικοῦ χαρακτῆρος ἔμφασις· ἄλλα δὲ φύσει ὡς ἔχει καὶ τὸ εὐαγγέλιον καὶ ὁ ἀπόστολος, μὴ ἀλλαγέντα ὑπ᾿ αὐτοῦ, δυνάμενα δὲ αὐτὸν διελέγχειν, δι᾿ ὧν δείκνυται <ἡ> παλαιὰ διαθήκη συμφωνοῦσα πρὸς τὴν νέαν καὶ ἡ καινὴ πρὸς τὴν παλαιὰν διαθήκην· ἄλλαι δὲ πάλιν λέξεις", + "candidate_score": 0.656249, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_2", + "bdc_text": "ac reliquis divinae et humanae sapientiae in tribus linguis professoribus Damit sind die vier Kollegen Gessners an der obersten , der vierten Klasse ( Lectorium ) der Großmünsterschule gemeint :", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_3006", + "psc_text": "οἱ διδάσκαλοι *. θρασυνθέντες γοῦν ἐντεῦθεν τοῦ μὲν εὐλαβοῦς καὶ πρᾴου καὶ πάντα δύνασθαι ποιεῖν τὸν θεὸν ὡς ἐπηγγείλατο πιστεύειν ὠλίσθησαν, εἰς δὲ ζητήσεις κενὰς καὶ βλασφημίας ἥκασι, μὴ νοήσαντες ὡς οὐ τὰ ἔργα τῶν λόγων ἐπετηδεύθη χάριν, ἀλλὰ τῶν ἔργων οἱ λόγοι, ὥσπερ <ἐπ᾿ > ἰατρικῆς, δι᾿ ἧς τοὺς κάμονοντας σῴζεσθαι δεῖ τῶν λόγων ἔργοις κυρουμένων, ἵν᾿ ἡρμοσμένων ἡμῶν πάντα σύμφωνος ὁ νοῦς εἴη τοῖς ἀρίστοις λόγοις, τὰ ἤθη τῇ γλώσσῃ συνῳδὰ παρέχων δίκην λύρας, ἀλλὰ μὴ ἄμουσα καὶ ἀσύμφωνα. ἐπὶ γὰρ τῷ κτήσασθαι κατὰ ἀλήθειαν ἀγωνίζεσθαι δεῖ τὸ δίκαιον ἀσκεῖν καὶ οὐκ ἐπὶ τῷ δοκεῖν, χωλῶς ἐπιβαίνοντα σοφίας καὶ πρὸς δόξαν μᾶλλον ἢ πρὸς ἀλήθειαν ἁμιλ- λώμενον, πρόθυρα καὶ προσχήματα καὶ πᾶσαν ὑποδυσάμενον τῆς ὑποκρίσεως τὴν σκευήν. 20. Εἰσὶ γάρ, εἰσὶν οἵ λόγων τραγικῶς κεκοσμημένων προσβολαῖς, MUS (bis Z. 4 τῶν διδασκάλων; das Folgende bis S. 434, 13 αὐτὴν αὖθις ausgefallen) 1 δόξαι] δεῖξαι U | τοῖς παροῦσι]", + "candidate_score": 0.655333, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_2", + "bdc_text": "ac reliquis divinae et humanae sapientiae in tribus linguis professoribus Damit sind die vier Kollegen Gessners an der obersten , der vierten Klasse ( Lectorium ) der Großmünsterschule gemeint :", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_104", + "psc_text": "4 ἀργήτωσαν M 5 γραμματικαί M | ἄλλαι < Gr 6 G U 7 παιδευέσθω < * 8 μὴ < G M | τῆς GM 10 † λαμβανέτωσαν] etwa ἐνυφαινέτωσαν * 13 Πλατωνικοί, τετάρτη αἵρεσις ἀπὸ Ἑλληνισμοῦ, ἕκτη δὲ τῆς ἀκολουθίας G Πλατωνικοί, ἀπὸ Ἑλληνισμοῦ αἵρεσις δ, τῆς δὲ ἀκολουθίας ςݲ M Πλατωνικοί, τετάρτη αἴρεσις ἀπὸ ἔκτη δὲ τῆ ἀκολουθία U 15 κατὰ τὰ αὐτὰ *] κατὰ τῶν αὐτῶν GU μετὰ αὐτῶν M 17 * <προσανέχων> * | περὶ τῆς ὕλης *] τῆ ὕλη GUM 19 G U | γεγενῆσθαι + τινὰς δυνάμεις U 21 * etwa <ἅμα δὲ καὶ> * Jahn] γὰρ GUM Πυθαγόρειοι, ἀπὸ Ἑλληνισμοῦ αἵρεσις ݲ, τῆς δὲ ἀκολουθίας ζ. Πρὸ δὲ τούτου Πυθαγόρας καὶ οἱ Περιπατητικὴν ἐπαγγελλόμενοι χαρακτηρίζουσιν ἴνα θεόν, φιλοσοφίαις δὲ ἄλλαις * καὶ τοῖς * φιλοσοφουμένοις προσανέχουσι. τὰ ἴσα μὲν τούτοις πάλιν τὰ τῆς ἀθεμίτου γνώμης καὶ ἀσεβεστάτης, τῶν ψυχῶν ἀπαθανατισμούς τε καὶ μετενσωματώσεις", + "candidate_score": 0.65514, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_93_95", + "bdc_text": "Bernhard von Clairvaux , Epist. 203 ; Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_670", + "psc_text": "γεγραμμένον· αὔτως γὰρ ἱστόρησαν πολλοὶ πρὸ ἡμῶν περὶ αὐτοῦ, Εὐσέβιός τε καὶ Κλήμης καὶ ἄλλοι. ἀλλὰ καὶ τὸ πέταλον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς ἐξῆν αὐτῷ φορέῖν, καθὼς οἱ προειρημένοι ἀξιόπιστοι ἄνδρες ἐν τοῖς αὐτοῖς ὑπομνηματισμοῖς ἐμαρτύρησαν. »ἱερεύς« τοίνυν, ὡς ἔφην, 5 ff vgl. Origenes zu I Sam. 21, 57; III 298, 27 ff Klostermann — 14 vgl. zu Ancoratus C.60, 1 ;S. 70, — 16 ff vgl. Hegesipp bei Eusebius h.e. II 23,5 ff; 8,166,12 ff Schwartz — 20 ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ von Epiph. zu dem Bericht Hegesipps hinzugesetzt — 21 vgl. Hebr. 9, 7 (Exod. 30, 10) — 23 Κλήμης ist Verwechslung mit Hegesipp — 23 f Verwechslung mit dem Apostel Johannes, vgl. Polykrates bei Eus. h. e. III 31, 3; S. 264, 18 Schwartz u. V 24, 3; S. 490, 20 — 25 f vgl. Hebr. 5, 6 V M 6 τό τε βασιλικὸν καὶ τὸ ἀρχιερατικόν *] τοῦ", + "candidate_score": 0.654723, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_49_51", + "bdc_text": "Marcian. 481 ) ; Druck : Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1687", + "psc_text": "τοῦ ἀπατηλοῦ Μαρκίωνος νόθους ἐπινοίας ἀκριβοῦν καὶ τὰς ἐπιπλάστους τοῦ αὐτοῦ βοσκήματος μηχανὰς διαγινώσκειν, τούτῳ τῷ συλλελεγμένῳ πονήματι ἐντυχεῖν μὴ κατοκνείτω. ἐκ γὰρ τοῦ παρ’ αὐτῷ εὐαγγελίου τὰ πρὸς ἀντίρρησιν τῆς πανούργου αὐτοῦ ῥᾳδιουργίας σπουδάσαντες παρεθέμεθα, ἵν᾿ οἱ τῷ πονήματι ἐντυχεῖν ἐθέλοντες ἔχωσι τοῦτο γυμνάσιον ὀξύτητος, πρὸς ἔλεγχον τῶν ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐπινενοημένων ξενολεξιῶν. ὁ μὲν γὰρ χαρακτὴρ τοῦ κατὰ Λουκᾶν † σημαίνει τὸ εὐαγγέλιον· ὡς δὲ ἠκρωτηρίασται μήτε ἀρχὴν ἔχον μήτε μέσα μήτε τέλος, ἱματίου βεβρωμένου ὑπὸ πολλῶν σητῶν ἐπέχει | τὸν τρόπον. εὐθὺς μὲν γὰρ έν τῇ ἀρχῇ πάντα τὰ ἀπ᾿ ἀρχῆς τῷ Λουκᾷ πεπραγματευμένα τουτέστιν ὡς λέγει »ἐπειδήπερ πολλοὶ ἐπεχείρησαν« καὶ τὰ ἑξῆς καὶ τὰ περὶ τῆς Ἐλισάβετ καὶ τοῦ ἀγγέλου εὐαγγελιζομένου Μαρίαν τὴν παρθένον, Ἰωάννου τε καὶ Ζαχαρίου καὶ τῆς ἐν Βηθλεὲμ γεννήσεως, γενεαλογίας καὶ τῆς τοῦ βαπτίσματος ὑποθέσεως — ταῦτα πάντα περικόψας ἀπεπήδησεν καὶ ἀρχὴν τοῦ εὐαγγελίου ἔταξε ταύτην »ἐν τῷ πεντεκαιδεκάτῳ ἔτει 9ff vgl. den", + "candidate_score": 0.654243, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73_75", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ; Martialis tamen esse non dubitatur . Eundem , quia certi argumenti est , non aliter distinguere placuit ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2908", + "psc_text": "Graeeis literis traite expressa vicino. Aquila etiam et Symmachus, LXX quoque et Theodotio suum ordinem tenet nonulli vero libri et maxime hi, qui apud Hebraeos versu compositi sunt, tres alias editions additas habent, quam quintam et sextam et septimam translationem vocant; dazu Nestle, ZwTheol. 1895 s. 231 ff Mercati in Studi e Testi 5 (1901) S. 47 ff u. Serruys mél. d’archéol. et d’hist. t. 22 (1902) M U 2 καὶ (vor Θεοδοτίωνος) < Μ | καὶ ἕκτης < Μ 3 <τὰς βίβλους ἐξέδωκεν>* 4 <Ἑβραϊκῶν>* 5f Ἐβρϊκῆς μὲν τῆς λέξεως, δἰ Ἑλληνικῶν δὲ [τῶν] γραμμάτων *] Ἑβραϊκῇ (Ἐβραϊκὴν U) μὲν τῇ λέξει, Ἑλληνικῷ δὲ τῷ γράμματι MU 6f σύνθεσιν] lies wohl παράθεσιν* 7 καὶ < Μ | <δε>* 8 <γενέσθαι>* | vor Ἑβραϊκῆς +τῆς U 9 δἰ 1] μετὰ Μ | <Ἐβραϊκῶν>* | δἰ <Ἑβραϊκῶν> —Ἑλλνηικῶν στοιχείων] δἰ Ἑβραϊκῶν καὶ Ἑλληνικῶν στοιχείων U Ταύτην ὁμοῦ πᾶσαν τὴν πραγματείαν ὁ", + "candidate_score": 0.652601, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_0_2", + "bdc_text": "Clarissimis viris dominis Felici Fry , Tigurini praeposito , et Heinrycho Bullingero , Gaspari Megandro , Erasmo Fabritio , Rodolpho Gualthero , divini verbi praeconibus , Kaspar Megander und Erasmus Schmid waren jeweils erster und zweiter Archidiakon am Großmünster , während Gwalther Pfarrer an St . Peter war . ac reliquis divinae et humanae sapientiae in tribus linguis professoribus Damit sind die vier Kollegen Gessners an der obersten , der vierten Klasse ( Lectorium ) der Großmünsterschule gemeint :", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_3006", + "psc_text": "οἱ διδάσκαλοι *. θρασυνθέντες γοῦν ἐντεῦθεν τοῦ μὲν εὐλαβοῦς καὶ πρᾴου καὶ πάντα δύνασθαι ποιεῖν τὸν θεὸν ὡς ἐπηγγείλατο πιστεύειν ὠλίσθησαν, εἰς δὲ ζητήσεις κενὰς καὶ βλασφημίας ἥκασι, μὴ νοήσαντες ὡς οὐ τὰ ἔργα τῶν λόγων ἐπετηδεύθη χάριν, ἀλλὰ τῶν ἔργων οἱ λόγοι, ὥσπερ <ἐπ᾿ > ἰατρικῆς, δι᾿ ἧς τοὺς κάμονοντας σῴζεσθαι δεῖ τῶν λόγων ἔργοις κυρουμένων, ἵν᾿ ἡρμοσμένων ἡμῶν πάντα σύμφωνος ὁ νοῦς εἴη τοῖς ἀρίστοις λόγοις, τὰ ἤθη τῇ γλώσσῃ συνῳδὰ παρέχων δίκην λύρας, ἀλλὰ μὴ ἄμουσα καὶ ἀσύμφωνα. ἐπὶ γὰρ τῷ κτήσασθαι κατὰ ἀλήθειαν ἀγωνίζεσθαι δεῖ τὸ δίκαιον ἀσκεῖν καὶ οὐκ ἐπὶ τῷ δοκεῖν, χωλῶς ἐπιβαίνοντα σοφίας καὶ πρὸς δόξαν μᾶλλον ἢ πρὸς ἀλήθειαν ἁμιλ- λώμενον, πρόθυρα καὶ προσχήματα καὶ πᾶσαν ὑποδυσάμενον τῆς ὑποκρίσεως τὴν σκευήν. 20. Εἰσὶ γάρ, εἰσὶν οἵ λόγων τραγικῶς κεκοσμημένων προσβολαῖς, MUS (bis Z. 4 τῶν διδασκάλων; das Folgende bis S. 434, 13 αὐτὴν αὖθις ausgefallen) 1 δόξαι] δεῖξαι U | τοῖς παροῦσι]", + "candidate_score": 0.651733, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56_58", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2906", + "psc_text": "Ἑξαπλᾶ, ἐπὶ <δὲ> τὰς Ἐλληνικὰς ἑρμηνείας <γενέσθαι> δύο ὁμοῦ παραθέσεις, Ἑβραϊκῆς φύσει δἰ <Ἐβραϊκῶν> στοιχείων καὶ Ἑβραϊκῆς δἰ Ἑλληνικῶν στοιχείων, ὥστε εἶναι τὴν πᾶσαν παλαιὰν διαθήκην δἰ Ἑξαπλῶν καλουμένων καὶ διὰ τῶν δύο τῶν Ἑβραϊκῶν ῥημάτων. S. 554, 13ff Schwartz ταύτας δὲ ἁπάσας (sc. τὰς παρὰ τοῖς Ἰουδαίοις φερομένας πρωτοτύπους αὐτοῖς Ἑβραίων στοιχείοις γραφάς, die vier geläufigen ÜBersetzungen u. die zwei neugefundenen) ἐπὶ ταὐτὸν συναγαγὼν . . .καὶ ἀ��τιπαραθεὶς ἀλλήλαις μετὰ καὶ αὐτῆς τῆς Ἑβραίων σημειώσεως, τὰ τῶν λεγομένων Ἑφαπλῶν ἡμῖν ἀντίγτραφα καταλέοιπεν, ἰδίως τὴν Ἀκύλου καὶ Συμμάχου καὶ Θεοδοτίωνος ἔκδοσιν ἅμα τῇ τῶν ἑβδομήκοντα ἐν τοῖς Τετρασσοῖς ἐπισκευάσας Rufin ebenda s. 55, 10ff ita ut primo omnium Hebraea verba Ηebraeicis litteris poneret, secundo in loco per ordinem Graecis litteris e rejoin Hebraea verba describeret, tertiam Auilae editinem subiungeret, quartam Symmachi, quintam septuaginta interpretum . . . sextam Theodotionis conlocaret. et propter huiuscemodi compositionem exemplaria ipsa nominavit Ἑξαπλᾶ, i. e.", + "candidate_score": 0.650324, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_75_77", + "bdc_text": "Eundem , quia certi argumenti est , non aliter distinguere placuit ; unum duntaxat aut alterum epigramma ei ademptum est . Sequentes libri omnes Latinis literis indicantur , primus per a , secundus per b , et sic deinceps .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2907", + "psc_text": "ebenda s. 55, 10ff ita ut primo omnium Hebraea verba Ηebraeicis litteris poneret, secundo in loco per ordinem Graecis litteris e rejoin Hebraea verba describeret, tertiam Auilae editinem subiungeret, quartam Symmachi, quintam septuaginta interpretum . . . sextam Theodotionis conlocaret. et propter huiuscemodi compositionem exemplaria ipsa nominavit Ἑξαπλᾶ, i. e. sextiplici ordine scripta. in psalterio autem et aliis nonnulis interserit aliqua etiam de ceteris istis editionibus, quas quoniam sine nomine auctorum reppererat, sextam et septimam editionem nomnavit Hieronymus in Tit. 3, 9; Migne 26, 595B Hexapla . . . in quibus et ipsa Hebraea jropriis sunt characteribus verba descripta et Graeeis literis traite expressa vicino. Aquila etiam et Symmachus, LXX quoque et Theodotio suum ordinem tenet nonulli vero libri et maxime hi, qui apud Hebraeos versu compositi sunt, tres alias editions additas habent, quam quintam et sextam et septimam translationem vocant; dazu Nestle, ZwTheol. 1895 s. 231 ff Mercati in", + "candidate_score": 0.649329, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_93_95", + "bdc_text": "Bernhard von Clairvaux , Epist. 203 ; Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2302", + "psc_text": "sande Bakhuyzen - 6 vgl. II Tim. 4, 10 — 9 II Tim. 4, 10; vgl. Eusebius h. e. IV 4, 8; S. 194, 5 Schwartz — 16 zu παραιτούμενον εὐγγελίσασθαι vgl. Clemens Al. bei Eusebius h. e. VI 14, 7; S. 550, 26 Schwartz προτραπέντα ὑπὸ τῶν γνωρίμων canon Murat. cohortantibus condescipulis et episcopis suis Hieronymus vir. ill. 9 rogatus ab Asiae episcopis prologus in Matth.; Migne 26, 19A coactus est ab omnibus paene tunc Asiae episcopis et multarum ecclesiarum legationibus — 18 μετὰ ἔτη ἐνενήκοντα, vgl. oben S. 250,8; wohl erschlossen aus Irenaeus adv. haer. II 22,5; I 331 Harvey Παρέμεινα γὰρ αὐτοῖς μέχρι τῶν Τραιανοῦ χρόνων ΙΙΙ 3, 4; II 15 zusammen mit III 1, 1; II 6 ἐξέδωκε τὸ εὐαγγέλιον ἐν Ἐφέσῳ τῆς Ἀσίας διατρίβων - 18f daß das Enangelium nach der Apokalypes geschrieben ist, behauptet ebenso der monarchianische Prolog zum Joh. Ev. S. 7 Corssen", + "candidate_score": 0.64881, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_0_2", + "bdc_text": "Clarissimis viris dominis Felici Fry , Tigurini praeposito , et Heinrycho Bullingero , Gaspari Megandro , Erasmo Fabritio , Rodolpho Gualthero , divini verbi praeconibus , Kaspar Megander und Erasmus Schmid waren jeweils erster und zweiter Archidiakon am Großmünster , während Gwalther Pfarrer an St . Peter war . ac reliquis divinae et humanae sapientiae in tribus linguis professoribus Damit sind die vier Kollegen Gessners an der obersten , der vierten Klasse ( Lectorium ) der Großmünsterschule gemeint :", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_3005", + "psc_text": "πεποικιλμένοι μᾶλλον τῶν εἰς ἀκρίβειαν ἐξητασμένων νομίζονται σπουδαιότεροι, τῶν διδασκάλων οὐ πρὸς τὸ βέλτιον ἁμιλλωμένων ἕτι καὶ σεμνον, ἀλλὰ πρὸς τὸ ἀρέσαι καὶ εὐημερῆσαι, καθάπερ οἱ σοφισταί, οἵ μισθὸν αἱροῦνται τῶν λόγων, ἐπευωνιζόμενοι τὴν σοφίαν ἐπαίνοις. τὸ μὲν οὖν παλαιὸν βραχὺ παντελῶς τὸ περὶ τὴ�� ἐξήγησιν ἦν, φιλοτιμουμένων μὴ τέρπειν, ἀλλὰ ὠφελεῖν τοὺς παρόντας τῶν τότε· ἀφ᾿ οὗ δὲ λοιπὸν εἰς ῥᾳστώνην ἐπετράπη πᾶσιν ἑρμηνεύειν ἐξεῖναι τὰς γραφάς, [καἰ] πάντες εἰς ποιῆσαι μὲν τὸ καλὸν ἠμβλύνθησαν πλησθέντες οἰήματος, περὶ τὸ λογικεύεσθαι δὲ προέκοψαν καλλωπιζόμενοι, ὡς πάντα γινώσκειν ὑπάρχοντες δεινοί, διδάσκεσθαι μὲν ὁμολογεῖν χρῄζειν αἰδεσθέντες, φιλονεικεῖν δὲ μᾶλλον καὶ προπηδᾶν, ὡς οἱ διδάσκαλοι *. θρασυνθέντες γοῦν ἐντεῦθεν τοῦ μὲν εὐλαβοῦς καὶ πρᾴου καὶ πάντα δύνασθαι ποιεῖν τὸν θεὸν ὡς ἐπηγγείλατο πιστεύειν ὠλίσθησαν, εἰς δὲ ζητήσεις κενὰς καὶ βλασφημίας ἥκασι, μὴ νοήσαντες ὡς οὐ τὰ ἔργα τῶν λόγων ἐπετηδεύθη χάριν, ἀλλὰ τῶν ἔργων οἱ λόγοι, ὥσπερ <ἐπ᾿ > ἰατρικῆς, δι᾿ ἧς τοὺς", + "candidate_score": 0.647873, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_0_2", + "bdc_text": "Clarissimis viris dominis Felici Fry , Tigurini praeposito , et Heinrycho Bullingero , Gaspari Megandro , Erasmo Fabritio , Rodolpho Gualthero , divini verbi praeconibus , Kaspar Megander und Erasmus Schmid waren jeweils erster und zweiter Archidiakon am Großmünster , während Gwalther Pfarrer an St . Peter war . ac reliquis divinae et humanae sapientiae in tribus linguis professoribus Damit sind die vier Kollegen Gessners an der obersten , der vierten Klasse ( Lectorium ) der Großmünsterschule gemeint :", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_104", + "psc_text": "4 ἀργήτωσαν M 5 γραμματικαί M | ἄλλαι < Gr 6 G U 7 παιδευέσθω < * 8 μὴ < G M | τῆς GM 10 † λαμβανέτωσαν] etwa ἐνυφαινέτωσαν * 13 Πλατωνικοί, τετάρτη αἵρεσις ἀπὸ Ἑλληνισμοῦ, ἕκτη δὲ τῆς ἀκολουθίας G Πλατωνικοί, ἀπὸ Ἑλληνισμοῦ αἵρεσις δ, τῆς δὲ ἀκολουθίας ςݲ M Πλατωνικοί, τετάρτη αἴρεσις ἀπὸ ἔκτη δὲ τῆ ἀκολουθία U 15 κατὰ τὰ αὐτὰ *] κατὰ τῶν αὐτῶν GU μετὰ αὐτῶν M 17 * <προσανέχων> * | περὶ τῆς ὕλης *] τῆ ὕλη GUM 19 G U | γεγενῆσθαι + τινὰς δυνάμεις U 21 * etwa <ἅμα δὲ καὶ> * Jahn] γὰρ GUM Πυθαγόρειοι, ἀπὸ Ἑλληνισμοῦ αἵρεσις ݲ, τῆς δὲ ἀκολουθίας ζ. Πρὸ δὲ τούτου Πυθαγόρας καὶ οἱ Περιπατητικὴν ἐπαγγελλόμενοι χαρακτηρίζουσιν ἴνα θεόν, φιλοσοφίαις δὲ ἄλλαις * καὶ τοῖς * φιλοσοφουμένοις προσανέχουσι. τὰ ἴσα μὲν τούτοις πάλιν τὰ τῆς ἀθεμίτου γνώμης καὶ ἀσεβεστάτης, τῶν ψυχῶν ἀπαθανατισμούς τε καὶ μετενσωματώσεις", + "candidate_score": 0.647499, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_76_78", + "bdc_text": "unum duntaxat aut alterum epigramma ei ademptum est . Sequentes libri omnes Latinis literis indicantur , primus per a , secundus per b , et sic deinceps . Mox singulis literis numerorum characteres addidimus , qui , quotum huius vel illius libri quodlibet epigramma prius extiterit , ostendant .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1286", + "psc_text": "τοῦ γράμματος ὀνομάζεται· καὶ αὖ πάλιν τὰ ἕτερα δι᾿ ἄλλων ὀνομάζεσθαι γραμμάτων καὶ τὰ ἄλλα δι᾿ ἄλλων, ὡς εἰς ἄπειρον ἐκπίπτειν τὸ πλῆθος τῶν γραμμάτων. οὕτω δ᾿ ἂν σαφέστερον μάθοις τὸ λεγόμενον· Τὸ δέλτα στοιχεῖον γράμματα ἐν ἑαυτῷ ἔχει πέντε, αὐτό τε τὸ δέλτα καὶ τὸ ε καὶ τὸ λάμβδα καὶ τὸ ταῦ καὶ τὸ ἄλφα, καὶ ταῦτα πάλιν τὰ γράμματα δι᾿ ἄλλων γράφεται γραμμάτων καὶ τὰ ἄλλα δι᾿ ἄλλων, εἰ οὖν ἡ πᾶσα ὑπόστασις τοῦ δέλτα εἰς ἄπειρον ἐκπίπτει, ἀεὶ ἄλλων ἄλλα γράμματα γεννώντων καὶ διαδεχομένων ἄλληλα, πόσῳ μᾶλλον ἐκείνου τοῦ στοιχείου μεῖζον εἶναι τὸ πέλαγος τῶν γραμμάτων; καὶ εἰ τὸ ἓν γράμμα οὕτως ἄπειρον, ὅρα ὅλου τοῦ ὀνόματος τὸν βυθὸν τῶν γραμμάτων, ἐξ ὧν τὸν Προπάτορα ἡ Μάρκου Σιγὴ συνεστάναι ἐδογμάτισε. διὸ καὶ τὸv Πατέρα ἐπιστάμενον τὸ ἀχώρητον αὐτοῦ δεδωκέναι τοῖς στοιχείοις, ἃ καὶ Αἰῶνας καλεῖ, ἑνὶ ἑκάστῳ αὐτῶν τὴν ἰδίαν ἐκφώνησιν ἐκβοᾶν, διὰ τὸ μὴ δύνασθαι ἕνα", + "candidate_score": 0.646468, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_42", + "bdc_text": "der dritte Dialog schließt mit einem Urteil des teilnehmenden Schiedsrichters Rhadamantus , dass die Epigramme Martials , die verdorbene , infizierte Teile enthalten , kastriert und wie in der Medizin gründlich ausgeschnitten und ausgebrannt werden müssen ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_702", + "psc_text": "V corr 3 τόπου *] νόμου 5 καταλύων Μ 10 hinter ἦλθεν ein μὲν getilgt V corr 11 hinter δεσμοῖς angeflickt τοῖς V corr 12 μείζονα, ο aus ω Vcorr 13 οὕτω M 15 σχέσει ausradiert, jedoch nicht ersetzt Vcorr 16 ἐντελέστερα, ρα auf Rasur Vcorr Ι οὖν auf Rasur statt δὲ / / / / Vcorr 20 θεοῦ] χριστοῦ M 21 ἁγίου < M 23 ἐξεπέσετε, ε statt α Vcorr 24 οὖν V τούτους κέκτηνται μῖσος, ἀλλὰ καὶ ἀνιστάμενοι ἕωθεν καὶ μέσης ἡμέρας καὶ περὶ τὴν ἑσπέραν, τρὶς τῆς ἡμέρας ὅτε εὐχὰς ἐπιτελοῦσιν ἑαυτοῖς ἐν ταῖς συναγωγαῖς ἐπαρῶνται αὐτοῖς καὶ ἀναθεματίζουσι, τρὶς τῆς ἡμέρας φάσκοντες ὅτι »ἐπικαταράσαι ὁ θεὸς τοὺς Ναζωραίους«. δῆθεν γὰρ τούτοις περισσότερον ἐνέχουσι, διὰ τὸ ἀπὸ Ἰουδαίων αὐτοὺς ὄντας Ἰησοῦν κηρύσσειν εἶναι <τὸν> Χριστόν, ὅπερ ἐναντίον πρὸς τοὺς ἔτι Ἰουδαίους, τοὺς τὸν Ἰησοῦν μὴ δεξαμένους. ἔχουσι δὲ τὸ κατὰ Ματθαῖον εὐαγγέλιον πληρέστατον Ἑβραϊστί. παρ' αὐτοῖς γὰρ", + "candidate_score": 0.645787, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_2", + "bdc_text": "ac reliquis divinae et humanae sapientiae in tribus linguis professoribus Damit sind die vier Kollegen Gessners an der obersten , der vierten Klasse ( Lectorium ) der Großmünsterschule gemeint :", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_3005", + "psc_text": "πεποικιλμένοι μᾶλλον τῶν εἰς ἀκρίβειαν ἐξητασμένων νομίζονται σπουδαιότεροι, τῶν διδασκάλων οὐ πρὸς τὸ βέλτιον ἁμιλλωμένων ἕτι καὶ σεμνον, ἀλλὰ πρὸς τὸ ἀρέσαι καὶ εὐημερῆσαι, καθάπερ οἱ σοφισταί, οἵ μισθὸν αἱροῦνται τῶν λόγων, ἐπευωνιζόμενοι τὴν σοφίαν ἐπαίνοις. τὸ μὲν οὖν παλαιὸν βραχὺ παντελῶς τὸ περὶ τὴν ἐξήγησιν ἦν, φιλοτιμουμένων μὴ τέρπειν, ἀλλὰ ὠφελεῖν τοὺς παρόντας τῶν τότε· ἀφ᾿ οὗ δὲ λοιπὸν εἰς ῥᾳστώνην ἐπετράπη πᾶσιν ἑρμηνεύειν ἐξεῖναι τὰς γραφάς, [καἰ] πάντες εἰς ποιῆσαι μὲν τὸ καλὸν ἠμβλύνθησαν πλησθέντες οἰήματος, περὶ τὸ λογικεύεσθαι δὲ προέκοψαν καλλωπιζόμενοι, ὡς πάντα γινώσκειν ὑπάρχοντες δεινοί, διδάσκεσθαι μὲν ὁμολογεῖν χρῄζειν αἰδεσθέντες, φιλονεικεῖν δὲ μᾶλλον καὶ προπηδᾶν, ὡς οἱ διδάσκαλοι *. θρασυνθέντες γοῦν ἐντεῦθεν τοῦ μὲν εὐλαβοῦς καὶ πρᾴου καὶ πάντα δύνασθαι ποιεῖν τὸν θεὸν ὡς ἐπηγγείλατο πιστεύειν ὠλίσθησαν, εἰς δὲ ζητήσεις κενὰς καὶ βλασφημίας ἥκασι, μὴ νοήσαντες ὡς οὐ τὰ ἔργα τῶν λόγων ἐπετηδεύθη χάριν, ἀλλὰ τῶν ἔργων οἱ λόγοι, ὥσπερ <ἐπ᾿ > ἰατρικῆς, δι᾿ ἧς τοὺς", + "candidate_score": 0.644422, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_55_57", + "bdc_text": "Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia :", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2908", + "psc_text": "Graeeis literis traite expressa vicino. Aquila etiam et Symmachus, LXX quoque et Theodotio suum ordinem tenet nonulli vero libri et maxime hi, qui apud Hebraeos versu compositi sunt, tres alias editions additas habent, quam quintam et sextam et septimam translationem vocant; dazu Nestle, ZwTheol. 1895 s. 231 ff Mercati in Studi e Testi 5 (1901) S. 47 ff u. Serruys mél. d’archéol. et d’hist. t. 22 (1902) M U 2 καὶ (vor Θεοδοτίωνος) < Μ | καὶ ἕκτης < Μ 3 <τὰς βίβλους ἐξέδωκεν>* 4 <Ἑβραϊκῶν>* 5f Ἐβρϊκῆς μὲν τῆς λέξεως, δἰ Ἑλληνικῶν δὲ [τῶν] γραμμάτων *] Ἑβραϊκῇ (Ἐβραϊκὴν U) μὲν τῇ λέξει, Ἑλληνικῷ δὲ τῷ γράμματι MU 6f σύνθεσιν] lies wohl παράθεσιν* 7 καὶ < Μ | <δε>* 8 <γενέσθαι>* | vor Ἑβραϊκῆς +τῆς U 9 δἰ 1] μετὰ Μ | <Ἐβραϊκῶν>* | δἰ <Ἑβραϊκῶν> —Ἑλλνηικῶν στοιχείων] δἰ Ἑβραϊκῶν καὶ Ἑλληνικῶν στοιχείων U Ταύτην ὁμοῦ πᾶσαν τὴν πραγματείαν ὁ", + "candidate_score": 0.644418, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_93_95", + "bdc_text": "Bernhard von Clairvaux , Epist. 203 ; Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_602", + "psc_text": "Bousset, Kyrios Christos S. —6 ἦλθεν εἰς ἡμᾶς ist nicht zu übersetzen »es ist xu uns « (das üβte πρὸς ἠμᾶς βen), sondern bedeutet nach stehendem übrigens auch sonst verbreitetem) Sprachgebrauch des Epiph. (vgl. Index unter ἔρχεσθαι): »es ist auf an uns gekommen, die Kunde ist an uns «. Die seit Lightfoot (S. Clement of Rome I 328 ff; vgl. Zahn, Forschungen VI 258f Harnack, Lit. -Gesch. 11 1, 184ff) ürgert Annahme, β Epiph. hier eine in Rom βτε Quelle gedankenlos ausschreibe, wird damit ällig — 6 — 8 vgl. Irenaeus adv. haer. I 25, 6 ; I 210 Harvey unde et Marcellina, quae Romam sub Aniceto venit, cum esset huius doctrinae, moltos exterminavit — 7 ff die Angaben über die ömischen öfe ruhen auf Eusebius — — S. 309, 2 vgl. Irenaeus adv. haer. III 3, 3; II 10 Harvey (= Eusebius h. e. V 6, If; S. 438,", + "candidate_score": 0.64416, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_3316", + "psc_text": "Ill 23; Migne 23, 474 B hie est ille delirus setiex . . . qui sex milia Origenis lihros te praesente cantavit u. de adult. libr. Orig. XXV 398 Lommatzsch (= Hieronymus c. Ruf. II 21; Migne 23, 445 A) quidam ex ipsis, qui se velut evangelizandi necessitateni . . . habere putat de Origene male loquendi, sex milia lihrorum eins se legisse, quamplurima fratrum midtituddne andiente confessus est; Epiph. hat jedoch diese Behauptung Rufins — anscheinend aber nur den Punkt, ß er selbst die 6000 Bücher alle hätte gelesen haben wollen, vgl. c. Rufin. II 23, 436A — in einem (verlorenen) Brief bestritten vgl. Hieronymus c. Ruf. II, 22 Migne 23, 446 B hahemns epistidam supradicti pontiflcis, in qua huic calumniae tuae, dum adhue esses in Oriente, respondet et apertissimum mendacium libera veritatis fronte confutat. Hieronymus bezweifelt aber auch die Zahl an sich, vgl. c. Ruf. II 22; Migne", + "candidate_score": 0.643516, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_42", + "bdc_text": "der dritte Dialog schließt mit einem Urteil des teilnehmenden Schiedsrichters Rhadamantus , dass die Epigramme Martials , die verdorbene , infizierte Teile enthalten , kastriert und wie in der Medizin gründlich ausgeschnitten und ausgebrannt werden müssen ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1843", + "psc_text": "114,5–9 22–24 vgl. S. 114, 9—11 5 ἰδεῖν S. 114,3] ἀποστολικὸν καλούμενον παρ᾿ αὐτῷ ἐξανθισάμενος καὶ ἀναλεξάμενος καθ᾿ εἱρμὸν ἀπὸ τῶν προειρημένων δύο βιβλίων τὰ ἐλέγξαι αὐτὸν δυνάμενα, ἐδάφιόν τι συντάξεως ἐποιησάμην, ἀκολούθως τάξας κεφάλαια καὶ ἐπιγράψας ἑκάστῃ ῥήσει αݲ βݲ γݲ. καὶ οὕτως ἕως τέλους διεξῆλθον, ἐν οἷς φαίνεται ἠλιθίως καθ᾿ ἑαυτοῦ ἔτι ταύτας τὰς παραμεινάσας τοῦ τε σωτῆρος καὶ τοῦ ἀποστόλου λέξεις φυλάττων. αἱ μὲν γὰρ αὐτῶν παρηλλαγμένως ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐρρᾳδιουργήθησαν καὶ ὡς οὐκ εἶχεν τοῦ κατὰ Λουκᾶν εὐαγγελίου τὸ ἀντίγραφον οὔτε ἡ τοῦ ἀποστολικοῦ χαρακτῆρος ἔμφασις· ἄλλα δὲ φύσει ὡς ἔχει καὶ τὸ εὐαγγέλιον καὶ ὁ ἀπόστολος, μὴ ἀλλαγέντα ὑπ᾿ αὐτοῦ, δυνάμενα δὲ αὐτὸν διελέγχειν, δι᾿ ὧν δείκνυται <ἡ> παλαιὰ διαθήκη συμφωνοῦσα πρὸς τὴν νέαν καὶ ἡ καινὴ πρὸς τὴν παλαιὰν διαθήκην· ἄλλαι δὲ πάλιν λέξεις", + "candidate_score": 0.639752, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1314", + "psc_text": "ὡσαύτως δὲ καὶ ἡ δευτέρα τετράς, Λόγος καὶ Ζωή, Ἄνθρωπος καὶ Ἐκκλησία, τὸν αὐτὸν ἀριθμὸν τῶν στοιχείων ἀνέδειξαν. καὶ τὸ τοῦ σωτῆρος δὲ ῥητὸν ὄνομα Ἰησοῦς γραμμάτων ὑπάρχειν ἕξμ τὸ δὲ ἄρρητον αὐτοῦ γραμμάτων εἰκοσιτεσσάρων· υἱὸς Χρειστὸς γραμμάτων δώδεκα, τὸ δὲ ἐν Χριστῷ ἄρρητον γραμμάτων πριτάκοντα. καὶ διὰ τοῦτό φησιν αὐτὸν α καὶ ω, ἵνα τὴν περιστερὰν μηνύσῃ, τοῦτον ἔχοντος τὸν ἀριθμὸν τούτου τοῦ ὀρνέου. 9. Ὁ δὲ Ἰησοῦς ταύτην ἔχει, φησί, τὴν ἄρρητον γένεσιν. ἀπὸ γὰρ τῆς Μητρὸς τῶν ὅλων, τῆς πρώτης τετράδος, ἐν θυγατρὸς τόπῳ προῆλθεν V M lat. ffipp. 1 πρώτης < Hipp. | καὶ μὴ δυνάμενα] quae non posswit lat. 2 + δὲ lat. Hipp. | τοῦ nachgetragen Vcorr | ἃ] ταῦτα Hipp. | οἰδεν] δὲ Hipp. | δὲ < Hipp. 3 σεμνῶς *] σεμνὰ V M cum gravitate lat. σιωπῆς Hipp. | μετὰ πίστεως] cum . . honore et flde lat. μετὰ πίστεως Hipp, (beachte", + "candidate_score": 0.638435, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_55_57", + "bdc_text": "Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia :", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2906", + "psc_text": "Ἑξαπλᾶ, ἐπὶ <δὲ> τὰς Ἐλληνικὰς ἑρμηνείας <γενέσθαι> δύο ὁμοῦ παραθέσεις, Ἑβραϊκῆς φύσει δἰ <Ἐβραϊκῶν> στοιχείων καὶ Ἑβραϊκῆς δἰ Ἑλληνικῶν στοιχείων, ὥστε εἶναι τὴν πᾶσαν παλαιὰν διαθήκην δἰ Ἑξαπλῶν καλουμένων καὶ διὰ τῶν δύο τῶν Ἑβραϊκῶν ῥημάτων. S. 554, 13ff Schwartz ταύτας δὲ ἁπάσας (sc. τὰς παρὰ τοῖς Ἰουδαίοις φερομένας πρωτοτύπους αὐτοῖς Ἑβραίων στοιχείοις γραφάς, die vier geläufigen ÜBersetzungen u. die zwei neugefundenen) ἐπὶ ταὐτὸν συναγαγὼν . . .καὶ ἀντιπαραθεὶς ἀλλήλαις μετὰ καὶ αὐτῆς τῆς Ἑβραίων σημειώσεως, τὰ τῶν λεγομένων Ἑφαπλῶν ἡμῖν ἀντίγτραφα καταλέοιπεν, ἰδίως τὴν Ἀκύλου καὶ Συμμάχου καὶ Θεοδοτίωνος ἔκδοσιν ἅμα τῇ τῶν ἑβδομήκοντα ἐν τοῖς Τετρασσοῖς ἐπισκευάσας Rufin ebenda s. 55, 10ff ita ut primo omnium Hebraea verba Ηebraeicis litteris poneret, secundo in loco per ordinem Graecis litteris e rejoin Hebraea verba describeret, tertiam Auilae editinem subiungeret, quartam Symmachi, quintam septuaginta interpretum . . . sextam Theodotionis conlocaret. et propter huiuscemodi compositionem exemplaria ipsa nominavit Ἑξαπλᾶ, i. e.", + "candidate_score": 0.636912, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_77_79", + "bdc_text": "Sequentes libri omnes Latinis literis indicantur , primus per a , secundus per b , et sic deinceps . Mox singulis literis numerorum characteres addidimus , qui , quotum huius vel illius libri quodlibet epigramma prius extiterit , ostendant . Verbi gratia :", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1286", + "psc_text": "τοῦ γράμματος ὀνομάζεται· καὶ αὖ πάλιν τὰ ἕτερα δι᾿ ἄλλων ὀνομάζεσθαι γραμμάτων καὶ τὰ ἄλλα δι᾿ ἄλλων, ὡς εἰς ἄπειρον ἐκπίπτειν τὸ πλῆθος τῶν γραμμάτων. οὕτω δ᾿ ἂν σαφέστερον μάθοις τὸ λεγόμενον· Τὸ δέλτα στοιχεῖον γράμματα ἐν ἑαυτῷ ἔχει πέντε, αὐτό τε τὸ δέλτα καὶ τὸ ε καὶ τὸ λάμβδα καὶ τὸ ταῦ καὶ τὸ ἄλφα, καὶ ταῦτα πάλιν τὰ γράμματα δι᾿ ἄλλων γράφεται γραμμάτων καὶ τὰ ἄλλα δι᾿ ἄλλων, εἰ οὖν ἡ πᾶσα ὑπόστασις τοῦ δέλτα εἰς ἄπειρον ἐκπίπτει, ἀεὶ ἄλλων ἄλλα γράμματα γεννώντων καὶ διαδεχομένων ἄλληλα, πόσῳ μᾶλλον ἐκείνου τοῦ στοιχείου μεῖζον εἶναι τὸ πέλαγος τῶν γραμμάτων; καὶ εἰ τὸ ἓν γράμμα οὕτως ἄπειρον, ὅρα ὅλου τοῦ ὀνόματος τὸν βυθὸν τῶν γραμμάτων, ἐξ ὧν τὸν Προπάτορα ἡ Μάρκου Σιγὴ συνεστάναι ἐδογμάτισε. διὸ καὶ τὸv Πατέρα ἐπιστάμενον τὸ ἀχώρητον αὐτοῦ δεδωκέναι τοῖς στοιχείοις, ἃ καὶ Αἰῶνας καλεῖ, ἑνὶ ἑκάστῳ αὐτῶν τὴν ἰδίαν ἐκφώνησιν ἐκβοᾶν, διὰ τὸ μὴ δύνασθαι ἕνα", + "candidate_score": 0.636879, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2907", + "psc_text": "ebenda s. 55, 10ff ita ut primo omnium Hebraea verba Ηebraeicis litteris poneret, secundo in loco per ordinem Graecis litteris e rejoin Hebraea verba describeret, tertiam Auilae editinem subiungeret, quartam Symmachi, quintam septuaginta interpretum . . . sextam Theodotionis conlocaret. et propter huiuscemodi compositionem exemplaria ipsa nominavit Ἑξαπλᾶ, i. e. sextiplici ordine scripta. in psalterio autem et aliis nonnulis interserit aliqua etiam de ceteris istis editionibus, quas quoniam sine nomine auctorum reppererat, sextam et septimam editionem nomnavit Hieronymus in Tit. 3, 9; Migne 26, 595B Hexapla . . . in quibus et ipsa Hebraea jropriis sunt characteribus verba descripta et Graeeis literis traite expressa vicino. Aquila etiam et Symmachus, LXX quoque et Theodotio suum ordinem tenet nonulli vero libri et maxime hi, qui apud Hebraeos versu compositi sunt, tres alias editions additas habent, quam quintam et sextam et septimam translationem vocant; dazu Nestle, ZwTheol. 1895 s. 231 ff Mercati in", + "candidate_score": 0.636532, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1678", + "psc_text": "εὐαγγέλιον, ἀλλὰ καὶ τέλους καὶ τῶν μέσων πολλὰ περιέκοψε τῶν τῆς ἀληθείας λόγων ἄλλα δὲ παρὰ τὰ γεγραμμένα προστέθεικεν, μόνῳ δὲ κέχρηται τούτω τῷ χαρακτῆρι, τῷ κατὰ Λουκᾶν εὐαγγελίῳ. ἔχει δὲ καὶ ἐπιστολὰς παρ’ αὐτῷ τοῦ ἁγίου ἀποστόλου δέκα, αἷς μόναις κέχρηται, οὐ πᾶσι δὲ τοῖς ἐν αὐταῖς γεγραμμένοις, ἀλλὰ τινὰ αὐτῶν περιτέμνων, τινὰ δὲ ἀλλοιώσας κεφάλαια. ταύταις δὲ ταῖς δυσὶ βίβλοις κέχρηται· ἄλλα δὲ συντάγματα ἀφ᾿ ἐαυτοῦ συνέταξε τοῖς ὑπ᾿ αὐτοῦ πλανωμένοις. αἱ δὲ ἐπιστολαὶ αἱ παρ᾿ αὐτῷ λεγόμεναί εἰσι· πρώτη μὲν πρὸς Γαλάτας, δευτέρα δὲ πρὸς Κορινθίους, τρίτη πρὸς Κορινθίους δευτέρα, τετάρτη πρὸς Ῥωμαίους, πέμπτη πρὸς Θεσσαλονικεῖς, ἔκτη πρὸς Θεσσαλονικεῖς δευτέρα, ἑβδόμη πρὸς Ἐφεσίους, ὀγδόη πρὸς Κολασσαεῖς, ἐνάτη πρὸς Φιλήμονα, δεκάτη πρὸς Φιλιππησίους· ἔχει δὲ καὶ τῆς πρὸς Λαοδικέας λεγομένης μέρη. ἐξ οὑπερ χαρακτῆρος τοῦ παρ᾿ αὐτῷ σῳζομένου, τοῦ τε εὐαγγελίου καὶ τῶν ἐπιστολῶν τοῦ ἀποστόλου, δεῖξαι αὐτὸν σὺν θεῷ ἔχομεν ἀπατεῶνα καὶ πεπλανημένον καὶ ἀκρότατα διελέγξαι. ἐξ", + "candidate_score": 0.63553, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_72", + "bdc_text": "Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1286", + "psc_text": "τοῦ γράμματος ὀνομάζεται· καὶ αὖ πάλιν τὰ ἕτερα δι᾿ ἄλλων ὀνομάζεσθαι γραμμάτων καὶ τὰ ἄλλα δι᾿ ἄλλων, ὡς εἰς ἄπειρον ἐκπίπτειν τὸ πλῆθος τῶν γραμμάτων. οὕτω δ᾿ ἂν σαφέστερον μάθοις τὸ λεγόμενον· Τὸ δέλτα στοιχεῖον γράμματα ἐν ἑαυτῷ ἔχει πέντε, αὐτό τε τὸ δέλτα καὶ τὸ ε καὶ τὸ λάμβδα καὶ τὸ ταῦ καὶ τὸ ἄλφα, καὶ ταῦτα πάλιν τὰ γράμματα δι᾿ ἄλλων γράφεται γραμμάτων καὶ τὰ ἄλλα δι᾿ ἄλλων, εἰ οὖν ἡ πᾶσα ὑπόστασις τοῦ δέλτα εἰς ἄπειρον ἐκπίπτει, ἀεὶ ἄλλων ἄλλα γράμματα γεννώντων καὶ διαδεχομένων ἄλληλα, πόσῳ μᾶλλον ἐκείνου τοῦ στοιχείου μεῖζον εἶναι τὸ πέλαγος τῶν γραμμάτων; καὶ εἰ τὸ ἓν γράμμα οὕτως ἄπειρον, ὅρα ὅλου τοῦ ὀνόματος τὸν βυθὸν τῶν γραμμάτων, ἐξ ὧν τὸν Προπάτορα ἡ Μάρκου Σιγὴ συνεστάναι ἐδογμάτισε. διὸ καὶ τὸv Πατέρα ἐπιστάμενον τὸ ἀχώρητον αὐτοῦ δεδωκέναι τοῖς στοιχείοι��, ἃ καὶ Αἰῶνας καλεῖ, ἑνὶ ἑκάστῳ αὐτῶν τὴν ἰδίαν ἐκφώνησιν ἐκβοᾶν, διὰ τὸ μὴ δύνασθαι ἕνα", + "candidate_score": 0.635263, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1737", + "psc_text": "Christi hoc praecepto adimpletur V M 4—19 19 vgl. S. 175, 26ff 176, 16ff. 28f 177, 5f. 14f. 26f 178, 1f. 11f 1 * <εὑρίσκεται> * 4 die zweite, in Klammern beigefügte Zahl, einfach neben die erste gesetzt, bezieht sich auf die Reihenfolge innerhalb von Marcions ἀποστολικόν 5 ἐννόμως V 6 τοῦ < S. 175, 28 Πρὸς Θεσσαλονικεῖς ᾱ, <παρ᾿ αὐτῷ εݲ> παρ᾿ ἡμῖν δὲ ηݲ Πρὸς Θεσσαλονικεῖς β, <παρ᾿ αὐτῷ ς>, παρ᾿ ἡμῖν δὲ θݲ. Τῆς πρὸς Ἐφεσίους, <παρ᾿ αὐτῷ> ζݲ, παρ᾿ ἡμῖν δὲ εݲ. ᾱ (λݲςݲ). »Μνημονεύοντες ὑμεῖς ποτε τὰ ἔθνη, οἱ λεγόμενοι ὑπὸ τῆς λεγομένης περιτομῆς ἐν σαρκὶ χειροποιήτου, ὅτι ἦτε τῷ καιρῷ ἐκείνῳ χωρὶς Χριστοῦ, ἀπηλλοτριωμένοι τῆς πολιτείας τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ξένοι τῶν διαθηκῶν τῆς ἐπαγγελίας, ἐλπίδα μὴ ἔχοντες καὶ ἄθεοι ἐν τῷ κόσμῳ· νυνὶ δὲ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ὑμεῖς οἱ ποτὲ ὄντες μακρὰν ἐγενήθητε ἐγγὺς ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ. αὐτὸς γὰρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν,", + "candidate_score": 0.634584, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_76_78", + "bdc_text": "unum duntaxat aut alterum epigramma ei ademptum est . Sequentes libri omnes Latinis literis indicantur , primus per a , secundus per b , et sic deinceps . Mox singulis literis numerorum characteres addidimus , qui , quotum huius vel illius libri quodlibet epigramma prius extiterit , ostendant .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2907", + "psc_text": "ebenda s. 55, 10ff ita ut primo omnium Hebraea verba Ηebraeicis litteris poneret, secundo in loco per ordinem Graecis litteris e rejoin Hebraea verba describeret, tertiam Auilae editinem subiungeret, quartam Symmachi, quintam septuaginta interpretum . . . sextam Theodotionis conlocaret. et propter huiuscemodi compositionem exemplaria ipsa nominavit Ἑξαπλᾶ, i. e. sextiplici ordine scripta. in psalterio autem et aliis nonnulis interserit aliqua etiam de ceteris istis editionibus, quas quoniam sine nomine auctorum reppererat, sextam et septimam editionem nomnavit Hieronymus in Tit. 3, 9; Migne 26, 595B Hexapla . . . in quibus et ipsa Hebraea jropriis sunt characteribus verba descripta et Graeeis literis traite expressa vicino. Aquila etiam et Symmachus, LXX quoque et Theodotio suum ordinem tenet nonulli vero libri et maxime hi, qui apud Hebraeos versu compositi sunt, tres alias editions additas habent, quam quintam et sextam et septimam translationem vocant; dazu Nestle, ZwTheol. 1895 s. 231 ff Mercati in", + "candidate_score": 0.634317, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2162", + "psc_text": "9 τοῦ < Μ 10 * etwa <καὶ ἐφοβήθη, ὡς> * | ἄλλοι] ἀλλότριοι Μ 11 ὁ < Μ 12 τοῦ < Μ | γὰρ < U | <φησι> * 14 ἰδεῖν hinter ἀληθείᾳ U 15 vor σώφρονι + ἐν U 17 θελήσωσι Μ | <ὅτι> * οἱ ἰδόντες τοὺς δύο τοὺς ἐν ἐσθήσεσι λευκαῖς οὐκ ἐν παραπληθίᾳ ὁρῶσιν, ἀλλὰ ἤκουον ἐρρωμένῃ τῇ διανοίᾳ ὅτι »ἄνδρες Γαλιλαῖοι, τί ἑστήκατε εἰς τὸν οὐρανὸν ἀτενίζοντες; οὗτος ὁ Ἰησοῦς ὁ ἀφ᾿ ὑμῶν εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναληφθεὶς οὕτως ἐλεύσεται« καὶ τὰ ἑξῆς. εἶτα δὲ καὶ Πέτρος, ὡς ἔφην, ὁρῶν καὶ ἀκούων καὶ ἀποκρινόμενος καὶ λέγων »μηδαμῶς, κύριε«, εὐσταθῶν ἦν τῇ διανοίᾳ. Ἄγαβος γὰρ προφητεύων ἔλεγεν καὶ μετὰ σχήματος θαυμαστοῦ αἰνιττόμενος, λαβὼν τὴν ζώνην τοῦ Παύλου καὶ δήσας τοῖς ἰδίοις ποσὶν φησίν »οὗτος οὗ ἐστιν ἡ ζώνη αὕτη, δήσουσιν αὐτὸν καὶ ἀποίσουσιν εἰς Ἱερουσαλήμ«. ἀλλὰ καὶ πάλιν ἐν Ἀντιοχείᾳ κατῆλθον προφῆται καὶ κατήγγελλον λιμὸν ἔσεσθαι", + "candidate_score": 0.633852, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53_55", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2903", + "psc_text": "καὶ τῇ μετ᾿ αὐτὴν τὸ ἐπίσημον ἐπιγράψας τὸ τῆς ἕκτῆς ἑρμηνείας ὅνομα ἐδήλωσαν . . . Τετραπλᾶ γάρ εἰσι τὰ Ἐλληνικά, ὅταν αἰ τοῦ Ἀκύλα καὶ Συμμάχου καὶ τῶ ἑβδομήκοντα δύο καὶ Θεοδοτίωνος ἑρμηνεῖαι συντεταγμέναι ὦσι· τῶν τεσσάρων δὲ τούτων σελίδων ταῖς δυςὶ ταῖς Ἐβραϊκαῖς συναφθεςῶν Ἐξαπλᾶ καλεῖται· ἐὰν δὲ καὶ ἡ έμπτη καὶ ἡ ἕκτη ἑρμηνεία συναφθῶσιν ἀκολούθως τούτοις Ὀκταπλᾶ καλεῖται., . . τὰς δύο Ἐβραϊκὰς πρώτας κειμένας, μετὰ ταύτας δὲ πρώτην τὴν τοῦ Ἀκύλα τεταγμένην, μεθ᾿ ἣν καὶ τῆν τοῦ Συμμάχου, ἔπειτα τὴν τῶν ἑβδομήκοντα δύο, μεθ᾿ ἃς ἡ τοῦ Θεοδοτίωνος συντέτακται καὶ ἑξῆς ἡ Πέμπτη τε καὶ ἕκτη . . . Ὠριγένης πυθόμενος τὴν τῶν ἑβδομήκοντα δύο ἔκδοσιν ἀκρβῆ εὢαι μέσην ταύτην συνέθηκεν, ὅπως τὰς ἐντεῦθεν καὶ ἐντεῦθεν ἑρμηνείας διελέγχῃ; beachte auch Panarin haer. 65, 4, 5ff zu Psal. 109,3 ὡς οἱ ἑβδομήκοντα ἡραμήνευσαν· ὡς δὲ οἱ ἄλλοι ἐκδόται, Ἀκύλας μὲν. . . Σύμμαχος δέ. . .", + "candidate_score": 0.633626, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_42", + "bdc_text": "der dritte Dialog schließt mit einem Urteil des teilnehmenden Schiedsrichters Rhadamantus , dass die Epigramme Martials , die verdorbene , infizierte Teile enthalten , kastriert und wie in der Medizin gründlich ausgeschnitten und ausgebrannt werden müssen ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_707", + "psc_text": "weist teils ück auf c. 7, 6; S. 329, 21 ff u. haer. 28, 5, 1; S. 317, 10 ff teils ärts auf haer. 30, 13, ff V M 1 καὶ1 < V 2 ἐσπέραν, ἑσπ auf Rasur V Ι τρὶς] τοῖς M 3 ἑαυτοῖς < V Ι ἐν ταῖς + αὐτῶν V 4 τρὶς τῆς ἡμέρας] τρεῖς ἡμέρας getilgt Vcorr 5 καὶ statt δῆθεν auf Rasur Vcorr 6 <τὸν> * 7 τὸν Ἰησοῦν] ὡς βληχρὸν καὶ ὀδύνης ἐμποιητικὸν διὰ τοῦ ἰοῦ σφηκίον, καταθλάσαντες τε τοῖς τῆς ἀληθείας λόγοις, ἐπὶ τὰς ἐξῆς ἴωμεν, ἐπιπόθητοι, παρὰ θεοῦ αἰτοῦντες τὴν βοήθειαν. Κατὰ Ἐβιωναίων ιݲ, τῆς δὲ ἀΚολουθίας λݲ. Ἐβίων, ἀφ’ οὗπερ Ἐβιωναῖοι, καθεξῆς ἀκολουθῶν καὶ τὰ ὅμοια τούτοις φρονήσας, πολύμορφον τεράστιον καὶ ὡς εἰπεῖν τῆς μυθευομένης πολυκεφάλου ὕδρας ὀφιώδη μορφὴν ἐν ἑαυτῷ ἀνατυπωσάμενος, πάλιν ἐπανέστη τῷ βίῳ, ἐκ τῆς τούτων μὲν σχολῆς ὑπάρχων, ἕτερα δὲ παρὰ τούτους κηρύττων καὶ ὑφηγούμενος. ὡς γὰρ", + "candidate_score": 0.633444, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_95", + "bdc_text": "Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1839", + "psc_text": "Luk. 17, 12. 14 Vgl. Luk . 4, 27 V M 3 vgl. S. 113, 12 f 6—8 vgl. S. 113, 13 f 19 f vgl. S. 113, 15 f 26—30 vgl. S. 113, 17—114, 2 3 ὅδε Zahn] ὦδε V M ebenso S. 113, 12 7 ἐκ S. 113, 14 ] ἀπὸ V M 8 ἀκούοσυιν M u. S. 113, 14 9 καὶ ὡς auf Rasur V corr 11 οὐκ aus οὐχ V corr 13 προφητῶν *] προ��ήταις V M; προφήταις ὑπακούσας Jül.. 19 ὅτι S. 113, 15] VM | ὃ] ὧ V 29 ἐκαθα////ρίσθη///, α//// aus αι, am Schlub wohl Σαν wegradiert V corr Ἔλεγχος μݲνݲ. Καὶ ἐνταῦθα προφήτην τὸν Ἐλισσαῖον καλεῖ ὁ κύριος καὶ ἑαυτὸν πληροῦντα τὰ ἱσοτύπως παρ᾿ἐκείνου προγεγενημένα, ἵνα ἐλέγξῃ Μαρκίωνα καὶ πάντας τοὺς ἀθετοῆντας θεοῦ προφήτας. Σχόλιον μݲθݲ. »Ἐλεύσονται ἡμέραι, ὅταν ἐπιθυμήσητε ἱδεῖν μίαν τῶν ἡμιρῶν τοῦ υἱοῦ ἀνθρώπου«. Ἔλεγχο μݲθݲ Ελ ἡμίρας ἀριθμεῖ", + "candidate_score": 0.633155, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_51", + "bdc_text": "Ἀνθολογία διαϕόρων ἐπιγραμμάτων . . . , hg. v . Janos Laskaris u. a. , Laurentius Franciscus de Alopa , Florenz 1494 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_720", + "psc_text": "<διὸ> * 4 f lies ἐπιγράφουσι?* 5 τούτων *] τούτου V Μ 7 τὸ πλέον 9 βανέας M 12 καρναὶμ, ι auf Rasur V corr Ι τῆς 2 Zahn] Ἀρνὲμ VM 14 Ναζαρηνοὶ V 15 ἐκεῖνοι///, ein Buchstabe wegradiert V 17 ἐν δὲ + καὶ Μ 22 ἀνδρός] ἀνάνδρως Μ | Ἰωσὴφ + <γεγεννῆσθαι> * 23 ὡς εἰς + τὸ * 24 παρ’ αὐτοῖς aus παρὰ τοῖς Vcorr τάχα δὲ οἶμαι ἀπὸ τοῦ συναφθῆναι αὑτοῖς Ἠλξαῖον τὸν ψευδοπροφήτην τὸν παρὰ τοῖς Σαμψηνοῖς καὶ Ὀσσηνοῖς καὶ Ἐλκεσαίοις καλουμένοις <τὸν προδεδηλωμένον> ὡς ἐκεῖνος φαντασίαν τινὰ διηγοῦνται καὶ περὶ πνεύματος ἁγίου. τινὲς γὰρ ἐξ αὐτῶν καὶ Ἀδὰμ τὸν Χριστὸν εἶναι λέουσιν, τὸν πρῶτόν τε πλασθέντα καὶ ἐμφυσηθέντα ἀπὸ τῆς τοῦ θεοῦ ἐπιπνοίας. ἄλλοι δὲ ἐν αὐτοῖς λέγουσιν ἄνωθεν μὲν αὐτὸν ὄντα πρὸ πάντων δὲ αὐτὸν κτισθέντα, πνεῦμα ὄντα καὶ ὑπὲρ άγγέλους ὄντα πάντων τε κυριεύοντα, καὶ 1 ff vgl. haer. 19, 5, 4;", + "candidate_score": 0.632829, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_42", + "bdc_text": "der dritte Dialog schließt mit einem Urteil des teilnehmenden Schiedsrichters Rhadamantus , dass die Epigramme Martials , die verdorbene , infizierte Teile enthalten , kastriert und wie in der Medizin gründlich ausgeschnitten und ausgebrannt werden müssen ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_3285", + "psc_text": "τὰ βέλη τοῦ πονηροῦ τὰ πεπυρωμένα σβέσαι καὶ τὴν περικεφαλαίαν τοῦ σωτηρίου καὶ τὴν μάχαιραν τοῦ πνεύματος, ὅ ἐστι ῥῆμα θεοῦ, πρὸς τὸ δύνασθαι στῆναι πρὸς τὴν τοῦ διαβόλου«, »λογισμούς τε καθαιρεῖν καὶ πᾶν ὔψωμα ἐπαιρόμενον κατὰ τῆς γνώσεως τοῦ θεοῦ«· »ὅτι μὴ εστιν ήμῖν ή πάλη πρὸς κἶμα καὶ σάρκα«. τούτου δὲ ἔνεκα τοῦτα λέγω, ὄτι οὖτος ὁ τρόπος τοῦ ἀποστόλου τῶν συνταγμάτων. πολλὰ μὲν γὰρ ἔστι καὶ περὶ ἐκάστου τῶι ἐν τῇ ἐπιστολῇ ταύτῃ εἰρημένων ἀποδεὶξαι, ὡς ὀρθοδόξωςσ καὶ μεμε- 4f Matth. 16, 26 — 10 Ephes. 6, 13 12 —17 Ephes. 6, 14–17. 11 17 II Kor. 10, 4f — 18 Ephes. 6, 12 MUS Phot. Pa (bis Ζ. 18 τοῦ θεοῖ) 2 tyr;annou καὶ δοκιμάζοντεςSΙ αὐτοῖς ihm S 3 ἄγε * 17 τῆς ἑαυτῆς δυνάμεως τὴν ἑρμηνείαν U 17f ἄνθρωπος + <ψιλὸς>?* 22 τῷ] τὸ U | δέ« τίς *] τίς δὲ ΜU 25 ᾦ] ὅ U 26 <αὐτὸς>* | δι᾿ Μ 5. Eἶτα ὁ αὐτός φησι πάλιν Θεόδοτος ὅτι »καὶ Ἠσαΐας περί αὐτοῦ ἔφη ὄτι ἄνθρωπός ἐστιν, οὔτως εἰπών· ὄτι ἄνθρωπος εἰδὼς φέρειν μαλακίαν· καὶ εἴδομεν αὐτὸν ἐν πληγῇ καὶ ἐν κακώσει καὶ ἠτιμάσθη καὶ οὐκ", + "candidate_score": 0.632182, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_67", + "bdc_text": "Sunt enim quaedam eiusmodi , ut , nisi vim facias , vix queant ad certum caput deduci .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1754", + "psc_text": "Kroymann vir enim non debet caput velare cum sif dei imago Adamantius de recta in deum fide V 23; S. 224, 1 van de Sande Bakhuvzen — 17 1 Kor. 12, 24; vgl. Adamantius de recta in deum fide II 19; S. 104, van de Sande Bakhuyzen — 18 1 Kor. 14, 19 — 20 I Kor. 14, 21; vgl. Tertullian adv. Marc. V 8; S. 600, 3 Kroymann et si quod in lege scriptum esset commemorat, in aliis linguis et in aliis labiis locuturum, V M 1—21 vgl. S. 163, 24. 28ff 165, 15ff 166, 1. 8ff 170, 12f 1 μέ////λει, λ ausradiert V corr μέλλει M 3 ὑμῶν S. 163, 29 1f καὶ πάντες — πόμα S. 164, 1f] < VM 6 ἀλλὰ VM S καὶ ἐκεῖνοι S. 164, 5 9 ὡς] καθὼς S. 164, 6 11 ἐκείνοις, ἐγράφη δὲ S. 164, 9] < VM 13 ἢ εἰδωλόθυτον", + "candidate_score": 0.631932, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_78_80", + "bdc_text": "Mox singulis literis numerorum characteres addidimus , qui , quotum huius vel illius libri quodlibet epigramma prius extiterit , ostendant . Verbi gratia : Primi loci , ubi Martialis de seipso loquitur , epigrammatis primi titulus est .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2907", + "psc_text": "ebenda s. 55, 10ff ita ut primo omnium Hebraea verba Ηebraeicis litteris poneret, secundo in loco per ordinem Graecis litteris e rejoin Hebraea verba describeret, tertiam Auilae editinem subiungeret, quartam Symmachi, quintam septuaginta interpretum . . . sextam Theodotionis conlocaret. et propter huiuscemodi compositionem exemplaria ipsa nominavit Ἑξαπλᾶ, i. e. sextiplici ordine scripta. in psalterio autem et aliis nonnulis interserit aliqua etiam de ceteris istis editionibus, quas quoniam sine nomine auctorum reppererat, sextam et septimam editionem nomnavit Hieronymus in Tit. 3, 9; Migne 26, 595B Hexapla . . . in quibus et ipsa Hebraea jropriis sunt characteribus verba descripta et Graeeis literis traite expressa vicino. Aquila etiam et Symmachus, LXX quoque et Theodotio suum ordinem tenet nonulli vero libri et maxime hi, qui apud Hebraeos versu compositi sunt, tres alias editions additas habent, quam quintam et sextam et septimam translationem vocant; dazu Nestle, ZwTheol. 1895 s. 231 ff Mercati in", + "candidate_score": 0.631863, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_89", + "bdc_text": "Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2621", + "psc_text": "Verwechslung des Epiph. vorliegen, entweder mit Caracalla, den Epiph. Ἀντωνῖνος υἱὸς Σενήρον nennt, oder—was nach Z. 5 ff weniger wahrscheinlich ist—mit Elagabal (bei Epiph.=Ἀντωνῖνος). Zu letzterem würde freilich die Nachricht des Barhebraeus (chron. I 47 Abbeloos-Lamy) sachlich gut stimmen, daß Bardesanes im Jahr 533 (=221/2n. Chr.) gestorben sei, vgl. auch Porphyrius de abstin. IV 17; 256, 11 Nauck und de styge (bei Stobäus ecl. phys. I 3, 56; 37, 25 Meinecke) über das Zusammentreffen des Bardesanes mit der indischen Gesandtschaft an Elagabal – 3 Ἀβειδάν] vgl. den Awida im Buch der Gesetze der Lander S. 1 ff Epiph meint daher sicher diese Schrift, wie auch Theodoret haer. fab. I 22; Migne 83, 372 B/C ἐντετύχηκα δὲ κἀγὼ λόγοις αὐτοῦ . . κατὰ εἱμαρμένης γραφεῖσι. Wenn Eusebius dieselbe Schrift als ὁ πρὸς Ἀντωνῖνον (=Mark Aurel) ἱκανώτατος αὐταῦ περὶι εἱμαρμένης διάλογος bezeichnet (h. e. IV 30, 2; S. 392, 21 f Schwartz),", + "candidate_score": 0.631782, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_78_80", + "bdc_text": "Mox singulis literis numerorum characteres addidimus , qui , quotum huius vel illius libri quodlibet epigramma prius extiterit , ostendant . Verbi gratia : Primi loci , ubi Martialis de seipso loquitur , epigrammatis primi titulus est .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1286", + "psc_text": "τοῦ γράμματος ὀνομάζεται· καὶ αὖ πάλιν τὰ ἕτερα δι᾿ ἄλλων ὀνομάζεσθαι γραμμάτων καὶ τὰ ἄλλα δι᾿ ἄλλων, ὡς εἰς ἄπειρον ἐκπίπτειν τὸ πλῆθος τῶν γραμμάτων. οὕτω δ᾿ ἂν σαφέστερον μάθοις τὸ λεγόμενον· Τὸ δέλτα στοιχεῖον γράμματα ἐν ἑαυτῷ ἔχει πέντε, αὐτό τε τὸ δέλτα καὶ τὸ ε καὶ τὸ λάμβδα καὶ τὸ ταῦ καὶ τὸ ἄλφα, καὶ ταῦτα πάλιν τὰ γράμματα δι᾿ ἄλλων γράφεται γραμμάτων καὶ τὰ ἄλλα δι᾿ ἄλλων, εἰ οὖν ἡ πᾶσα ὑπόστασις τοῦ δέλτα εἰς ἄπειρον ἐκπίπτει, ἀεὶ ἄλλων ἄλλα γράμματα γεννώντων καὶ διαδεχομένων ἄλληλα, πόσῳ μᾶλλον ἐκείνου τοῦ στοιχείου μεῖζον εἶναι τὸ πέλαγος τῶν γραμμάτων; καὶ εἰ τὸ ἓν γράμμα οὕτως ἄπειρον, ὅρα ὅλου τοῦ ὀνόματος τὸν βυθὸν τῶν γραμμάτων, ἐξ ὧν τὸν Προπάτορα ἡ Μάρκου Σιγὴ συνεστάναι ἐδογμάτισε. διὸ καὶ τὸv Πατέρα ἐπιστάμενον τὸ ἀχώρητον αὐτοῦ δεδωκέναι τοῖς στοιχείοις, ἃ καὶ Αἰῶνας καλεῖ, ἑνὶ ἑκάστῳ αὐτῶν τὴν ἰδίαν ἐκφώνησιν ἐκβοᾶν, διὰ τὸ μὴ δύνασθαι ἕνα", + "candidate_score": 0.631265, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2973", + "psc_text": "σῶμα Μ 18 τοὺς τύπους] αὐτὸς τύπους Μ | τοὺς τὴν] εἰς τὴν u 20 <ὡς>* |φάσκοι Μ 21 εἴ τι<Μ 21f ὁ Παῦλος καὶ ὁ Πέτρος Μ 22 [ὅ] Μendelssohn | πάλιν Rufin φους μέχρτ τοῦ πρεσβυτέρου, κἂν οἱ χαρακτῆρες δοκῶσι πολλὴν ἔχειν παραλλαγήν, οὕτως νοητέον κα��� τὸ ἐπὶ τοῦ παρόντος εἶδος ταὐτὸν εἶναι τῷ μέλλοντι, πλείστης ὅσης ἐσομένης τῆς ἐπὶ κάλλιον μεταβολῆς. ἀναγκαῖον γὰρ τὴν ψυχὴν ἐν τόποις σωματικοῖς ὑπάρχουσαν κεχρῆσθαι σώμασι καταλλήλοις τοῖς τόποις. καὶ ὥσπερ ἐν θαλάσσῃ ζῆν ἡμᾶς ἐνύδρους γενομένους εἰ ἐχρῆν, πάντως ἂν ἡμᾶς ἔδει βράγχια ἔχειν καὶ τὴν ἄλλην ἰχθύων κατάστασιν, οὕτως μέλλοντας κληρονομεῖν βασιλείαν οὐρανῶν καὶ ἐν τόποις διαφέρουσιν ἔσεσθαι ἀναγκαῖον χρῆσθαι σώμασι πνευματικοῖς· οὐχὶ τοῦ εἴδους τοῦ προτέρου ἀφανιζομένου, κἂν ἐπὶ τὸ ἐνδοξότερον", + "candidate_score": 0.630925, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1560", + "psc_text": "τῇ λεγομένῃ αὐτοῦ ἀδελφῇ Ἀζουρᾷ. γεγόνασι δὲ τῷ Ἀδὰμ καὶ ἄλλοι υἱοί, ὡς ἡ λεπτὴ Γένεσις περιέχει, ἐννέα μετὰ τοὺς τρεῖς τούτους, ὡς εἶναι αὐτῷ δύο μὲν θυγατέρας, ἄρρενας δὲ 3 Gen. 4, 1 — 6f vgl. Gen. 4, 2 — 9 Gen. 4, 25 — 16ff vorl. lib. Jub. 4, 9ff Littmann — 25f vgl. lib. Jub. 4, 9 u. 11 Littmann Σαυὴ ßt hier Awan) — 27ff vgl. lib. Jub. 4, 10 Littmann V M 1 τε] lies δὴ? * | ἀγαπητοί am Rande nachgetragen V corr 2 τε] δὲ V 5 κτῆσις *] κτίσις V M 6 <κατὰ> * 9 nach Ἄβελ ein kleines Wort V 13 δείκνυσι Com.] δεικνύουσι VM 13f γεγεννημένων Dind. Oh.] γεγενημένων VM 16 λεπτογενέσει V 22 ἐπεὶ — γένος ἦν am Rande nachgetragen V corr 29 δὲ oben über V corr δώδεκα, ἕνα μὲν ἀποκτανθέντα, ἕνδεκα δὲ περιλειφθέντας τῷ βίῳ. ἔχεις δὲ", + "candidate_score": 0.63043, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_264", + "psc_text": "17 — S. 225, 13 in der Hauptsache nach Jul. Africanus ep. ad Arist. bei Eusebius h. e. 1 7, 11 f; S. 58, ITff Schwartz vgl. Eusebius h. e. I 6, 2 ff; S. 48, 14 ff Schwartz Hieronymus Chi-onik S. 160, 1 Helm GU Μ 2 δύο + <τούτων> ?* 3 χρῆσθαι U 4 αἰρεσχελίαν M | vor + καὶ Μ 5 τῆς2] τοῖς M 6 νομιστευομένης U am Rand von ätere Hand ABBREV τυγχανούσης G | Unterschrift κατὰ Ὀσσηνῶν G 7 κατὰ Ἡρωδιανῶν, ἀπὸ Ἰουδαϊσμοῦ ἑβδόμη, τῆς δὲ ἀκολουθίας κݲ G M κατὰ Ἡρωδιανῶν, ἑβδόμη ἀπὸ Ἰουδαϊσμοῦ, εἰκοστὴ δὲ τῆ ἀκολουθία U 8 ἑβδόμη + αἵρεσις U | vor Ἡρῳδιανῶν + ἡ τῶν U 9f ὅλοι + εἰσὶν U (nur Vermutung); anstatt dessen Ζ. 10 <ἦσαν> * 10 δὲ] τε Μ 11 Χριστὸν2] κύριον GU Ἡρῴδην + Χρι. στὸν U 13 τῷ (vor Ἡρῴδῃ) < M 14", + "candidate_score": 0.629926, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_3377", + "psc_text": "Gen. 18, 20f — 7f Jes. 59, 20 - 8 I Kor. 15, 52 — 9. 14 I Thess. 4, 17 — 16. 18 I Thess. 4, 15 — 23 Jes. 26, 19 — 24ff vgl. über das Apokryplion Ezechiel Fabricius cod. pseudepigr. V. T.2 I 1117ff Zahn, Forsch. z. Gesch. d. neutest. Kan. VI 310 f, auch Resch, Agrapha 2 S. 330f. 381f dazu Holl, das Apokryphon Ezechiel (Festschrift ür A. Schlatter 1922, S. 87 ff; dort auch die indischen, rabbinischen und anderen Parallelen zu unserem Stück) M U (bis Ζ. 22 ἀποδείξῃ; – S. 516, 12 εἴτε φαύλων ausgelassen) 6 ἡ τῆς πολλῆς σου] ἣτις σου πολλῆς Μ 10 <ἡμῶν πρεσβύτης καὶ> S. 510, 2f | Μεθόδιος εἶπε M 11 <ἐπ> οικοδομοῦντες * 15 <ἀνιστάμενον> 16 δὲ] δὴ M 17 f εὐπόριστον] ποριστὸν M 18 δυνατὸν] δυνάμενον Μ | μὴ < M 18f φθάνωμεν M 20 ζῶντας +", + "candidate_score": 0.629541, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_0", + "bdc_text": "Clarissimis viris dominis Felici Fry , Tigurini praeposito , et Heinrycho Bullingero , Gaspari Megandro , Erasmo Fabritio , Rodolpho Gualthero , divini verbi praeconibus , Kaspar Megander und Erasmus Schmid waren jeweils erster und zweiter Archidiakon am Großmünster , während Gwalther Pfarrer an St .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_327", + "psc_text": "θεοῦ ἡ μεγάλη καὶ τὸ σὺν αὐτῷ πορ- 12 vgl. dement. Recogn. I 58 — 15 ff vgl. dement. Hom. III 2; S. 36, 35 Lagarde ὃς (der höchste Gott) δύο ἔπεμψε θεούς, ἀφ’ ὧν ὁ μὲν εἷς ἐστιν ὁ κόσμον κτίσας, ὁ δὲ ἕτερος ὁ τὸν νόμον δούς XVIII 12; S. 173, 2 ff u. Irenaeus adv. haer. I 23, 3; I 193 Harvey = Hippolyt rofut. VI 19, 7; S. 147, 9 f Wendland τοὺς δὲ προφήτας ἀπὸ τῶν κοσμοποιῶν ἀγγέλων ἐμπνευσθέντας εἰρηκέναι τὰς προφητείας V Μ 1 [τῶν] * 2 συναγομένων *] συνάγεσθαι VM 3 <τε> U Ι M 4 ἤπερ, η aus υ Vcorr ὑπὲρ Μ 5 ὁ αὐτὸς] οὗτος M 7 ἐκτίθεται, ἐκ auf Rasur Vcorr; vgl. zu S. 235, 9 7 μὴ] μηδὲ, aber nachher δεδύνησθαι(!) statt δὲ δύνασθαι 9 τῷ < M 10 δὲ] τε V 13 πεπλανημένης] πλάνης 14 γνώσεως ἐν μυσταγωγίᾳ]", + "candidate_score": 0.628257, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_89", + "bdc_text": "Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1685", + "psc_text": "daß Epiph. bei der erneuten Vorführung der Texte in der refutatio S. 125, 1 ff seine früheren Aufzeichnungen selbst vielfach mißverstanden und sogar den Text seiner Scholien schlechter wiedergegeben hätte. Die Fälle, in denen Epiph. sich selbst mißversteht, sind ganz vereinzelt und die Abweichungen zwischen dem ersten u. zweiten Text erklären sich überall einfach als Abschreiberfehler) V M 8 ἐτῶν + <γὰρ>?* 10 τοῦ προειρημένου] προειρημένας Zahn | † κέκτηται] lies wohl περικέκοπται Jül. 11 αὐτῷ Corn.] αὐτῶν V M | <τὸ>* 15 αݲ βݲ γݲ *] πρώτην δευτέραν τρίτην V M 16 ἔτι Corn.] ἐπὶ V M 18 παρηλλαγμένως + ὡς M ἐρὰδιουργήθησαν, ρ drüber V corr | εἶχεν] lies ἔχει?* 19 τοῦ1 Corn.] τὸ V M 21 ὑπ᾿ αὐτοῦ + <παρελείφθη>?* 22 <ἡ> * 24 ὑποφαίνουσαι *] ὑποφαίνουσι V M παντοκράτορα, αὐτὸν ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ πάντων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς γενομένων, καὶ οὔτε παραχαράσσουσαι τοῦ εὐαγγελίου", + "candidate_score": 0.627904, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_19", + "bdc_text": ", und Adagia , 1 , 8 , 38 nihil sanum ( ebd. , Nr. 738 ) ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2618", + "psc_text": "Migne 23, 304 A Bardesanes vir Babylonius — 7 f vgl. Eusebius h. e. IV 30, 1; S. 392 16ff Schwartz πρὸς τοὺς κατὰ Μαρκίωνα καί τινας ἑπέρους διαφόρων αὐτοῦ συγγραμμάτων — 9f λόγιός τις ὤν ἐν ταῖς δυςὶ γλώσσαις] anders und wohl richtiger Eusebius h. e. IV 30, 1; S. 392, 15 ff Schwartz ἔν τε τῇ Σύρων συνέγραψε γλώττῃ καὶ ταῦτά τινες μετέφρασαν εἰς τὴν Ἑλλάδα φωνήν — 10 f gemeint ist Abgar IX bar Manu vgl. v. Gutschmid Mém. de l’acad. de St. Pétersbourg t. 35. 1887. S. 34 ff — zu ὁσιωτάτῳ vgl. Jul. Africanus bei Georg. Syncellus I 676 Dindorf Ἀφρικανὸς Ἄρυαρόν φησιν ἱερὸν ἄνδρα . . . βασιλεύειν Εδέσης κατὰ τούτους τοὺς χρόνους Eusebius-Hieronymus Chronik z. Jahr 218; S. 214, 5 Helm Abgarus vir sanctus regnavit Edessae ut rult Africanus M U 1 Überschrift: κατὰ βαρδισιανιστῶν Μ κατὰ βαρδησιανιστῶν λݲςݲ καὶ νݲςݲ U 2", + "candidate_score": 0.627867, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_54_56", + "bdc_text": "s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2908", + "psc_text": "Graeeis literis traite expressa vicino. Aquila etiam et Symmachus, LXX quoque et Theodotio suum ordinem tenet nonulli vero libri et maxime hi, qui apud Hebraeos versu compositi sunt, tres alias editions additas habent, quam quintam et sextam et septimam translationem vocant; dazu Nestle, ZwTheol. 1895 s. 231 ff Mercati in Studi e Testi 5 (1901) S. 47 ff u. Serruys mél. d’archéol. et d’hist. t. 22 (1902) M U 2 καὶ (vor Θεοδοτίωνος) < Μ | καὶ ἕκτης < Μ 3 <τὰς βίβλους ἐξέδωκεν>* 4 <Ἑβραϊκῶν>* 5f Ἐβρϊκῆς μὲν τῆς λέξεως, δἰ Ἑλληνικῶν δὲ [τῶν] γραμμάτων *] Ἑβραϊκῇ (Ἐβραϊκὴν U) μὲν τῇ λέξει, Ἑλληνικῷ δὲ τῷ γράμματι MU 6f σύνθεσιν] lies wohl παράθεσιν* 7 καὶ < Μ | <δε>* 8 <γενέσθαι>* | vor Ἑβραϊκῆς +τῆς U 9 δἰ 1] μετὰ Μ | <Ἐβραϊκῶν>* | δἰ <Ἑβραϊκῶν> —Ἑλλνηικῶν στοιχείων] δἰ Ἑβραϊκῶν καὶ Ἑλληνικῶν στοιχείων U Ταύτην ὁμοῦ πᾶσαν τὴν πραγματείαν ὁ", + "candidate_score": 0.627589, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_89", + "bdc_text": "Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1681", + "psc_text": "die Angaben S. 123, 18ff. Tertullians (adv. Marc. V 2ff) stimmt mit der des Epiph. überein, nur daß Tertullian den Epheser- als Laodicenerbrief gibt u. den Philemon- hinter den Philipperbrief stellt V M 1 <μᾶλλον> * 2 περιέκκοψε, erstes κ durchgestrichen V corr 3 ει aus η, nach dem Wort Rasur von 2—3 Buchstaben V corr | δὲ 2 < Μ 6 περιτέμνων, ων auf Rasur V corr 8 ὑπ᾿] ἀπ᾿ V 12 Κολοσσαεῖς, ο aus α V corr Κολοσσαεῖς Μ 13 ἐννάτη Μ 14 Λαοδικείας V M 16 αὐτὸν, α u. v auf Rasur V corr σὺν *] ἐν V M 18 αὐτῷ Dind.] αὐτοῦ aus αὐτῶν Vcorr αὐτῶν Μ 19 ἐπιστολῶν Corn.] ἀποστόλων V M 21 οὖν] lies δὲ? * καὶ ὅτι ἀνάστασιν σαρκὸς ὁ ἀπόστολος κηρύττει καὶ δικαίους τοὺς προφήτας ὀνομάζει καὶ ἐν σῳζομένοις ὑπάρχοντας τοὺς περὶ Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ καὶ πάντα ὅσα ἐστὶ τῆς", + "candidate_score": 0.62728, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2932", + "psc_text": "Μ 12 λέγειν vor τῶν πρὸ αὐτοῦ U 13f ἐξέμεσε U 14 αὗν < Μ 16 παρὰ < U δείξω. καὶ ἔστι τάδε, ὅσαπερ ἐν τῷ πρώτῳ ψαλμῷ εἰσηγήσατο τῷ βίῳ — ἐν πάσῃ γὰρ ργαφῇ ἀεὶ ὀλισθαίνων κατὰ λέξιν ἐν τοῖς ἀναγκαίοις παρέπεσεν. ἐπιδὴ δὲ ὄγκος πολύς ἐστι (λέγεται γὰρ πολλὴν πεποιηκέναι σύνταξιν εἰς ἑκάστην γραφήν, ὡς ἔφην), * οὐ παρῃτήσατο εἰπεῖ ἃ αὐτῷ ἔδοξε. καὶ ὅσα μὲν ἐν προσομιλίαις καὶ διὰ τῶν προοιμίων εἰς ἤθη τε καὶ εἰς φύσεις ζῴων τε καὶ τῶν ἄλλων παῤ αὐτοῦ εἴρηται, μέσος φερόμενος πολλάκις χαρίεντα διηγήσατο· ὅσα δὲ εἰς δόγματα ἐδογμάτισε καὶ περὶ πίστεως καὶ μείζονος θεωρίας, τῶν πάντων ἀτοπώτατος τῶν πρὸ αὐτοῦ καὶ μετ᾿ αὐτὸν εὑρίσκται, πλὴν τῶν ἐν ταῖς αἱρέσεσιν αἰσχρουργιῶν. ἔδοξε γὰρ αὐτὸς καὶ ἀσκητικὸν βίον ἐπανῃρῆσθαι, ὡς καὶ ἄνω μοι προδεδήλωται· διὸ καὶ τὸν θώρακα αὐτοῦ φαςί τινες ἀπὸ ὑπερβολῆς πολιτείας, ἀσιτίας τε καὶ ἀποχῆς ἐμψύχων πεπτωκέναι. φέρε", + "candidate_score": 0.627259, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_19", + "bdc_text": ", und Adagia , 1 , 8 , 38 nihil sanum ( ebd. , Nr. 738 ) ;", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1282", + "psc_text": "ἓν γράμμα μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ἐκφώνησιν ἠχήσῆ· ἧς ἐκφωνήσεως εἰκόνα τὸ ἀμὴν ὁμοῦ λεγόντων ημῶν ὑπέθετο εἶναι. τοὺς δὲ φθόγγους ὑπάρχειν τοὺς μορφοῦντας τὸν ἀνούσιον καὶ ἀγέννητον Αἰῶνα· καὶ εἶναι τούτους μορφάς, ἃς ὁ κύριος ἀγγέλους εἴρηκε, τὰς διηνεκῶς βλεπούσας τὸ πρόσωπον τοῦ πατρός. Τὰ δὲ ὀνόματα τῶν στοιχείων τὰ κοινὰ καὶ ῥητὰ Αἰῶνας καὶ λόγους καὶ ῥίζας καὶ σπέρματα καὶ πληρώματα καὶ καρποὺς ὠνόμασε, τὰ δὲ καθ’ ἕνα αὐτῶν καὶ ἑκάστου ἔδια ἐν τῷ ὀνόματι τῆς ἐκκλησίας ἐμπεριεχόμενα νοεῖσθαι ἔφη. ὧν στοιχείων τοῦ <ἐσχάτου> στοιχείου τὸ ὕστερον γράμμα φωνὴν προήκατο τὴν αὐτοῦ· οὗ <ὁ> ἦχος ἐξελθὼν κατ’ εἰκόνα τῶν στοιχείων στοιχεῖα ἴδια ἐγέννησεν· ἐξ ὧι τά τε ἐνταῦθα διακεκοσμῆσθαί φησι καὶ τὰ πρὸ τούτων γεγεννῆσθαι. τὸ μέντοι γράμμα αὐτό, οὗ ὁ ἦχος ἦν συνεπακολουθῶν τῷ ἤχῳ κάτω, ὑπὸ τῆς συλλαβῆς τῆς ἑαυτοῦ 13 vgl. Matth. 18, 10 V M lat. Hipp. 3 οὑπερ αὐτὸ] neque ipsum super lat.", + "candidate_score": 0.626383, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_0", + "bdc_text": "Clarissimis viris dominis Felici Fry , Tigurini praeposito , et Heinrycho Bullingero , Gaspari Megandro , Erasmo Fabritio , Rodolpho Gualthero , divini verbi praeconibus , Kaspar Megander und Erasmus Schmid waren jeweils erster und zweiter Archidiakon am Großmünster , während Gwalther Pfarrer an St .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1642", + "psc_text": "M 1 ῥάκκους, erstes κ durchgestrichen V corr 11 χώρημα hinter κήρυγμα durchgestrichen V corr 12 περισσότερον + <δὲ>?* 13 αὐτῷ am Rande V corr 18 <δὲ> * | <διὰ> * 22 συλλετουργῷ aus συνλειτουργῷ 25 ὅτι < Μ 26 ὡς] ὃς? * 29 nach γὰρ noch einmal καὶ αὐτὸς, durchgestrichen V corr θεὶς δὲ πάλιν ἐκείνῳ, φημὶ τῷ Κέρδωνι, ἕτερόν τι παρ’ ἐκεῖνον δείκνυσι, λέγων τρεῖς εἶναι ἀρχάς, μίαν μὲν τὴν ἄνω ἀκατονόμαστον καὶ ἀόρατον, ἣν καὶ ἀγαθὸν θεὸν βούλεται λέγειν, μηδὲν δὲ τῶν ἐν τῷ κόσμῳ κτίσασαν· ἄλλον δὲ εἶναι ὁρατὸν θεὸν καὶ κτιστὴν καὶ δημιουργόν· διάβολον δὲ τρίτον ὡς εἰπεῖν καὶ μέσον τῶν δύο τούτων, τοῦ τε ὁρατοῦ καὶ τοῦ ἀοράτου. τὸν δὲ κτιστὴν καὶ δημιουργὸν καὶ ὁρατὸν θεὸν εἶναι τῶν Ἰουδαίων, εἶναι δὲ αὐτὸν κριτήν. παρ᾿ αὐτῷ δὲ τῷ Μαρκίωνι καὶ παρθενία κηρύσσεται, νηστείαν δὲ 2ff zu den τρεῖς ἀρχαὶ vgl. haer. 65,8,6 u. Rhodon bei", + "candidate_score": 0.62638, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_693", + "psc_text": "61; II 65, 7 ötschau V M 3 αὐτοὺς M 4 ὀνόμασαν M 5 Ναζαρὲθ V 7 διαθήκῃ getilgt V corr 8 γραφία Μ Ι παρ’ Y 9 ὥστερ] καίπερ M Ι οὐδὲ] οὐδὲν M 10 οἱ < Μ 14 ἑβραϊκὴν . . . διάλεκτον aus ἑβραϊκῆ διαλέκτω Vcorr 15 γραφία M 16 στιχήρη V Ι παραλειπόμεναι VM 17 τὰ ἄλλα M 20 vor πεπιστευκέναι ein μὴ getilgt V στοῦ δὲ οὐκ οἶδ' εἰπεῖν, εἰ καὶ αὐτοὶ τῇ τῶν προειρημένων περὶ Κήρινθον καὶ Μήρινθον μοχθηρίᾳ ἀχθέντες ψιλὸν ἄνθρωπον νομίζουσιν ἤ καθὼς ἡ ἀλήθεια ἔχει διὰ πνεύματος ἀγίου γεγεννῆσθαι ἐκ Μαρίας διαβεβαιοῦνται. ἔστιν δὲ αὕτη ἡ αἱρεσις ἡ Ναζωραίων ἐν τῇ Βεροιαίων περὶ τὴν Κοίλην Συρίαν καὶ ἐν τῇ Δεκαπόλει περὶ τὰ τῆς Πέλλης μέρη καὶ ἐν τῇ Βασανίτιδι ἐν τῇ λεγομένῃ Κωκάβῃ, Χωχάβῃ δὲ Ἑβραϊστὶ λεγομένῃ. ἐκεῖθεν γὰρ ἡ ἀρχὴ γέγονε, μετὰ τὴν ἀπὸ τῶν Ἱεροσολύμων μετάστασιν πάντων τῶν μαθητῶν", + "candidate_score": 0.626328, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_72", + "bdc_text": "Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2907", + "psc_text": "ebenda s. 55, 10ff ita ut primo omnium Hebraea verba Ηebraeicis litteris poneret, secundo in loco per ordinem Graecis litteris e rejoin Hebraea verba describeret, tertiam Auilae editinem subiungeret, quartam Symmachi, quintam septuaginta interpretum . . . sextam Theodotionis conlocaret. et propter huiuscemodi compositionem exemplaria ipsa nominavit Ἑξαπλᾶ, i. e. sextiplici ordine scripta. in psalterio autem et aliis nonnulis interserit aliqua etiam de ceteris istis editionibus, quas quoniam sine nomine auctorum reppererat, sextam et septimam editionem nomnavit Hieronymus in Tit. 3, 9; Migne 26, 595B Hexapla . . . in quibus et ipsa Hebraea jropriis sunt characteribus verba descripta et Graeeis literis traite expressa vicino. Aquila etiam et Symmachus, LXX quoque et Theodotio suum ordinem tenet nonulli vero libri et maxime hi, qui apud Hebraeos versu compositi sunt, tres alias editions additas habent, quam quintam et sextam et septimam translationem vocant; dazu Nestle, ZwTheol. 1895 s. 231 ff Mercati in", + "candidate_score": 0.625629, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_3310", + "psc_text": "M | σαφηνείας | M σαφηνίσας ἔφην] haben wir gezeigt S | δὲ τῶν ὑπὸ τοῦ μακαρίτου Μεθοδίου, τοῦ καὶ Εύβουλίου, περὶ τοῦ προειρημένου Ωριγένους καὶ τῆς αὐτοῦ διὰ σοφιστικῆς πλάνης κακοπιστίας ἐν τῷ αὐτῷ περὶ ἀναστάσεως λόγῳ *, ἃ ἐνταῦθα παραθέμενοι ἱκανῶς ἔχειν ἐνομίσαμεν πρὸς τὰς ἐκείνου φλυαρίας καὶ τὴν αὐτοῦ ἀνατροπὴν τῆς τῶν ἀνθρώπων ζωῆς δι᾿ ἐπιπλάστου ἐξ Ἑλληνικῆς δεισιδαιμονίας κακοηθείας. πολλὰ γὰρ καὶ ἕτερα ἐν τῇ περὶ τῆς ὑποθέσεως άκολουθίᾳ τῷ προειρημένῳ Μεθοδίῳ, ἀνδρὶ", + "candidate_score": 0.625622, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_18_20", + "bdc_text": "Itaque alias epigrammata integra abolevi - vel quia nihil sani aut sacri , ut aiunt , Zusammensetzung aus Adagia , 1 , 8 , 37 nihil sacri es ( ASD II/2 258 , Nr. 737 ) , und Adagia , 1 , 8 , 38 nihil sanum ( ebd. , Nr. 738 ) ; s. auch Grimm V 4313 unter ß. usquam continerent , vel propter unum aut alterum versum totidemve dictiones improbi sensus - , alias partem solum aliquam recidi , ne quid inde vitii sano corpori contraheretur , si modo nihilosecius integra sententia relinqui videretur .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2707", + "psc_text": "ἐν τῷ εὐαγγελίῳ βούλονται πληροῦν τό »ἐὰν σκανδαλίζῃ σε ἓν τῶν μελῶν σου, ἀπόκοψον ἀπὸ σοῦ, συμφέρει γάρ σοι εἰσελθεῖν εἰς βασιλείαν οὐρανῶν ἢ χωλὸν ἢ τυφλὸν ἢ κυλλόν«, πῶς δύναται ἐν βασιλείᾳ τινὰ εἶναι ἠκρωτηριασμένον; εἰ γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν τὰ πάντα ἐστὶ τελειοῦσα, οὐδὲν ἀτελὲς ἔχει ἐν ἑαυτῇ. καὶ ὁπότε τοῦ σώματός ἐστιν ἀνάστασις, πάντα τὰ μέλη ἀναστήσεται καὶ οὐδ’ ὁπότερον α���τῶν καταλειφθήσεται. καὶ εἰ ὅλως τὶ μέλος οὐκ ἐγείρεται, οὐδὲ τὸ πᾶν σῶμα ἀναστήσεται. καὶ εἰ τὸ ἓν μέλος τὸ σκανδαλίζον αὐτὸ μόνον καταλιμπάνεται, οὐδὲ ὅλως ἀναστήσεται οὐδὲ ὁπότερον τῶν μελῶν· πάντα γὰρ ἡμᾶς ἐσκανδάλισεν. τίς δὲ ἀναρρήξει αὐτοῦ τὴν καρδίαν τὴν πάντῃ σκανδαλίζουσαν; »ἔσωθεν, γάρ φησιν, ἐκπορεύονται πορνεῖαι μοιχεῖαι ἀσέλγειαι καὶ τὰ τούτοις ὅμοια«. τίς οὖν ῥήξει τὴν ἑαυτοῦ καρδίαν; εἰ δὲ οὐκ ἐγείρεται τὸ σῶμα κατὰ τὴν τινῶν ἄνοιαν καὶ ἀσέβειαν, πῶς οὖν ἄρα διοίσει ὁ παρὰ τούτων ὁριζόμενος λόγος; τῶν γὰρ ὅλων μελῶν", + "candidate_score": 0.625016, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_89", + "bdc_text": "Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1840", + "psc_text": "Schlub wohl Σαν wegradiert V corr Ἔλεγχος μݲνݲ. Καὶ ἐνταῦθα προφήτην τὸν Ἐλισσαῖον καλεῖ ὁ κύριος καὶ ἑαυτὸν πληροῦντα τὰ ἱσοτύπως παρ᾿ἐκείνου προγεγενημένα, ἵνα ἐλέγξῃ Μαρκίωνα καὶ πάντας τοὺς ἀθετοῆντας θεοῦ προφήτας. Σχόλιον μݲθݲ. »Ἐλεύσονται ἡμέραι, ὅταν ἐπιθυμήσητε ἱδεῖν μίαν τῶν ἡμιρῶν τοῦ υἱοῦ ἀνθρώπου«. Ἔλεγχο μݲθݲ Ελ ἡμίρας ἀριθμεῖ καὶ χρόνων σημαίνει καὶ υἱὸν ἀνθρώπου λέγει ἑαυτόν, ἄρα καὶ μέτρον ἡλικίας ὑπέδειξε καὶ ἡμερῶν τοῦ κηρύγματος † ὑπόδειγμα. οὐκ ἄσαρκος οὖν ὁ Δόγος, ἀλλ᾿ἐν σώμαται ἡ εὐδοκία. Σχόλιον νݲ. »Εἶπέν τις αὐτόν. διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;ὁ δέ. μή με λέγε ἀγαθόν. εἶς ἐστιν ἀγαθὸς ὁ θεός«. προσέθετο ἐκεῖνος »ὁ πατήρ« καὶ ἀντὶ τοῦ »τὰς ἐντολὰς οἶδας« λέγει »τὰς ἐντολὰς οἶδα«. Ἔλεγχος νݲ. Ἵνα μὴ δείξῃ τὰς ἐντολὰς ἤδη προγεγραμμένας, λέγει »τὰς ἐντολὰς οἶδα«. τὸ δὲ ὅλον κεφάλαιον φανερὸν ὑπάρχει ἀπὸ τῆς ἀκολουθίας. καὶ εἰ πατέρα ἀγαθὸν φάσκει καὶ θεὸν ὀνομάζει, καλῶς ἀπὸ τοῦ νόμου τοῦ πατρὸς", + "candidate_score": 0.624905, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_0", + "bdc_text": "Clarissimis viris dominis Felici Fry , Tigurini praeposito , et Heinrycho Bullingero , Gaspari Megandro , Erasmo Fabritio , Rodolpho Gualthero , divini verbi praeconibus , Kaspar Megander und Erasmus Schmid waren jeweils erster und zweiter Archidiakon am Großmünster , während Gwalther Pfarrer an St .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2936", + "psc_text": "δὲ αὐτῷ Georg. 11 αὐτὸς < U | ἀσκητῶν U 11f ὡς καὶ—διὸ καὶ] τοιοῦτον ὡς καὶ Georg. 12f ἀπὸ ὑπερβολῆς—πεπτωκέναι] δἰ ὑπερβολῆν ἀστίας τε καὶ σκληραγωγίας ἀνατραπῆναι Georg. 13 ἀσιτίας < Μ 14 <μετὰ> * 15 [καὶ] * 18 ἀλλὰ ὡς πολλάκις εἶπον *] ὡς πολλάκις εἶπον ἀλλὰ MU 20 ἐνταῦθα U | [καὶ] * | τῆς] τὸ U περὶ τὴν πίστιν μοχθηρίας αὐτοῦ ἀποκαλύψωμεν κατ᾿ αὐτῶν τε εἰπεῖν ἀναγκαίως ἐπιμεληςώμεθα. καὶ ἔστιν εὐθὺς ἑκάστης λέξεως τὸ ἐδάφιον οὕτως, ὅπως γνῴης, ὦ φιλόκαλε ἀκροατά, ὅτι φανερώτατα τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ κτίσμα ἐδογμάτισε, καὶ ἀπὸ τῆς περὶ | τοῦ υἱοῦ τόλμης γνῷς ὅτι τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον κτίσμα κτίσματος εἰσηγήσατο. ἐπ᾿ ἀρχῆς οὖν ἀναλέξωμεν τὸν ψαλμόν, ἕως αὐτῆς τῆς λέξεω��, ὡς αὐτὸς Ὠριγένης ἔφη· Τῶν Ὠριγένους εἰς τὸν α ψαλμὸν ἀρχή. 6. Κεκλεῖσθαι καὶ ἐσφραγίσθαι τὰς θείας γραφὰς οἱ θεῖοί φασι λόγοι τῇ »κλειδὶ τοῦ Δαυίδ«, τάχα δὲ καὶ σφραγῖδι,", + "candidate_score": 0.624109, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_10", + "bdc_text": "Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1630", + "psc_text": "διδασκαλεῖον. ἡ δὲ αἵρεσις ἔτι καὶ νῦν ἔν τε Ρώμῃ καὶ ἐν τῇ Ἰταλίᾳ, ἐν Αἰγύπτῳ τε καὶ ἐν Παλαιστίνῃ, ἐν Ἀραβίᾳ τε καὶ ἐν τῇ Συρίᾳ, ἐν Κύπρῳ τε καὶ Θηβαΐδι, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ Περσίδι καὶ ἐν ἄλλοις τόποις εὑρίσκεται. μεγάλως γὰρ ὁ πονηρὸς ἐν αὐτῷ κατίσχυσε τὴν ἀπάτην. Οὗτος τὸ γένος Ποντικὸς ὑπῆρχεν, Ἑλενοπόντου δὲ φημι, Σινώπης δὲ πόλεως, ὡς πολὺς περὶ αὐτοῦ ᾄδεται λόγος. τὸν δὲ πρῶτον αὐτοῦ βίον παρθενίαν δῆθεν ἤσκει· μονάζων γὰρ ὑπῆρχεν καὶ ἐπισκόπου τῆς ἡμετέρας ἁγίας καθολικῆς ἐκκλησίας. χρόνου δὲ προϊόντος προσφθείρεται παθένῳ τινὶ καὶ ἐξαπατήσας τὴν παρθένον ἀπὸ τῆς ἐλπίδος αὐτήν τε καὶ ἑαυτὸν κατέσπασε καὶ τὴν φθορὰν ἀπεργασάμενος ἐξεοῦται τῆς ἐκκλησίας ὑπὸ τοῦ ἰδίου πατρός. ἡν γὰρ αὐτοῦ ὁ πατὴρ δι᾿ ὑπερβολὴν εὐλαβείας τῶν διαφανῶν καὶ σφόδρα τὰ] τῆς ἐκκλησίας ἐπιμελομένων, διαπρέπων ἐν τῇ τῆς ἐπισκοπῆς λειτουργίᾳ. πολλὰ δὲ δῆθεν ὁ Μαρκίων καθικετεύσας καὶ αἰτήσας μετάνοιαν οὐκ εἴληφε", + "candidate_score": 0.621491, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_31", + "bdc_text": "Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_934", + "psc_text": "συναφθέντα φασὶ γεγεννηκέναι ἄρσενάς τε καὶ θηλείας, καὶ τοὺς καθεξῆς ὁμοίως ἕως τῆς πάσης αὐτῶν ποιήσεως, ὡς ἔχει ἡ ἀπέραντος τοῦ μύθου ληρώδης φλυαρία. εὕροι δ᾿ ἂν οὕτως συναπτόμενά τε καὶ συζευγνύμενα καὶ δυνάμενα οὕτως συντίθεσθαι· Χάος Νύξι Ἔρεβος Γῆ, Αἰθὴρ Ἡμέρα, Ἔρως Μῆτις, Μόρος Ὀϊζύς, Πότμος Νέμεσις, Μῶμος Φιλότης, Θάνταος Δυσνομία, Γήρως Ἄτη, Ἵμερος Λήθη, Ὕπνος Ὑσμίνη, Λυσιμελὴς Ὕβρις, Εὐφρόνιος Αἴγλη, Παυσιμέριμνος Ἀπάτη, Ἡδυμελὴς Ἔρις. εἰ δὲ προσέχοι τις τῷ αὐτῶν πλάσματι καὶ βουληθείη γνῶναι ὡς ἀπὸ τῶν κοσμικῶν καὶ Ἑλληνικῶν ποιητῶν, ἐξ ὧν οὗτοι ἐνεβροντήθησαν, μάτην ἐνθουσιῶντες > ἃ μὴ δεῖ, ματαιοπονίαν τε καὶ κάματον ἀνωφελῆ, *, εὕροι ἂν αὐτοὺς τοσούτῳ μᾶλλον πεπλανημένους. 4. Ὅθεν καὶ ἔτι ὑφηλοτέρως δῆθεν ἐξερευνῶντες ᾠήθησαν καὶ Υστέρημα τῷ ἰδίῳ αὐτῶν δαιμονισθέντι διανοήματι ἐξευρεῖν, ὅπερ 2 ff vgl. Hesiod, Theogonie 116ff — 25 — S. 388, 2 etwas anders, mit Unterscheidung zwischen der Achamoth u. dem Demiiirgen, Irenaeus adv. haer. I 5, 1", + "candidate_score": 0.619771, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_78", + "bdc_text": "Mox singulis literis numerorum characteres addidimus , qui , quotum huius vel illius libri quodlibet epigramma prius extiterit , ostendant .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1286", + "psc_text": "τοῦ γράμματος ὀνομάζεται· καὶ αὖ πάλιν τὰ ἕτερα δι᾿ ἄλλων ὀνομάζεσθαι γραμμάτων καὶ τὰ ἄλλα δι᾿ ἄλλων, ὡς εἰς ἄπειρον ἐκπίπτειν τὸ πλῆθος τῶν γραμμάτων. οὕτω δ᾿ ἂν σαφέστερον μάθοις τὸ λεγόμενον· Τὸ δέλτα στοιχεῖον γράμματα ἐν ἑαυτῷ ἔχει πέντε, αὐτό τε τὸ δέλτα καὶ τὸ ε καὶ τὸ λάμβδα καὶ τὸ ταῦ καὶ τὸ ἄλφα, καὶ ταῦτα πάλιν τὰ γράμματα δι᾿ ἄλλων γράφεται γραμμάτων καὶ τὰ ἄλλα δι᾿ ἄλλων, εἰ οὖν ἡ πᾶσα ὑπόστασις τοῦ δέλτα εἰς ἄπειρον ἐκπίπτει, ἀεὶ ἄλλων ἄλλα γράμματα γεννώντων καὶ διαδεχομένων ἄλληλα, πόσῳ μᾶλλον ἐκείνου τοῦ στοιχείου μεῖζον εἶναι τὸ πέλαγος τῶν γραμμάτων; καὶ εἰ τὸ ἓν γράμμα οὕτως ἄπειρον, ὅρα ὅλου τοῦ ὀνόματος τὸν βυθὸν τῶν γραμμάτων, ἐξ ὧν τὸν Προπάτορα ἡ Μάρκου Σιγὴ συνεστάναι ἐδογμάτισε. διὸ καὶ τὸv Πατέρα ἐπιστάμενον τὸ ἀχώρητον αὐτοῦ δεδωκέναι τοῖς στοιχείοις, ἃ καὶ Αἰῶνας καλεῖ, ἑνὶ ἑκάστῳ αὐτῶν τὴν ἰδίαν ἐκφώνησιν ἐκβοᾶν, διὰ τὸ μὴ δύνασθαι ἕνα", + "candidate_score": 0.617839, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_77", + "bdc_text": "Sequentes libri omnes Latinis literis indicantur , primus per a , secundus per b , et sic deinceps .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1286", + "psc_text": "τοῦ γράμματος ὀνομάζεται· καὶ αὖ πάλιν τὰ ἕτερα δι᾿ ἄλλων ὀνομάζεσθαι γραμμάτων καὶ τὰ ἄλλα δι᾿ ἄλλων, ὡς εἰς ἄπειρον ἐκπίπτειν τὸ πλῆθος τῶν γραμμάτων. οὕτω δ᾿ ἂν σαφέστερον μάθοις τὸ λεγόμενον· Τὸ δέλτα στοιχεῖον γράμματα ἐν ἑαυτῷ ἔχει πέντε, αὐτό τε τὸ δέλτα καὶ τὸ ε καὶ τὸ λάμβδα καὶ τὸ ταῦ καὶ τὸ ἄλφα, καὶ ταῦτα πάλιν τὰ γράμματα δι᾿ ἄλλων γράφεται γραμμάτων καὶ τὰ ἄλλα δι᾿ ἄλλων, εἰ οὖν ἡ πᾶσα ὑπόστασις τοῦ δέλτα εἰς ἄπειρον ἐκπίπτει, ἀεὶ ἄλλων ἄλλα γράμματα γεννώντων καὶ διαδεχομένων ἄλληλα, πόσῳ μᾶλλον ἐκείνου τοῦ στοιχείου μεῖζον εἶναι τὸ πέλαγος τῶν γραμμάτων; καὶ εἰ τὸ ἓν γράμμα οὕτως ἄπειρον, ὅρα ὅλου τοῦ ὀνόματος τὸν βυθὸν τῶν γραμμάτων, ἐξ ὧν τὸν Προπάτορα ἡ Μάρκου Σιγὴ συνεστάναι ἐδογμάτισε. διὸ καὶ τὸv Πατέρα ἐπιστάμενον τὸ ἀχώρητον αὐτοῦ δεδωκέναι τοῖς στοιχείοις, ἃ καὶ Αἰῶνας καλεῖ, ἑνὶ ἑκάστῳ αὐτῶν τὴν ἰδίαν ἐκφώνησιν ἐκβοᾶν, διὰ τὸ μὴ δύνασθαι ἕνα", + "candidate_score": 0.61206, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_78", + "bdc_text": "Mox singulis literis numerorum characteres addidimus , qui , quotum huius vel illius libri quodlibet epigramma prius extiterit , ostendant .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1344", + "psc_text": "εἰς τὸ ἦτα] ἕως τοῦ ijxa Hipp. | vor τῶ ein τὰ ausradiert Vcorr | τῷ ἀριθμῷ] per numeros lat. τὸν ἀριθμὸν Hipp. τῶν στοιχείων, ὑφεξαιρούμενος δὲ τὸ ἐπίσημον καὶ ἐπισυντιθεὶς τὴν ἐπαύξησιν τῶν γράμματων, εὑρήσει τὸν τῶν τριάκοντα ἀριθμόν. μέχρι γὰρ τοῦ ε στοιχείου πεντεκαίδεκα γινονται· ἔπειτα προστεθεὶς αὐτοῖς ὁ τῶν ἑπτὰ ἀριθμὸς β καὶ κ ἀπετέλεσε· προσελθὸν δὲ τούτοις τὸ η, ὅ ἐστιν ὀκτώ, τὴν θαυμασιωτάτην τριακοντάδα ἀνεπλήρωσεν. καὶ ἐντεῦθεν ἀποδεικνύουσι τὴν Ὀγδοάδα μητέρα τῶν τριάκοντα Αἰώνων. ἐπεὶ οὖν ἐκ τριῶν δυνάμεων ἥνται ὁ τῶν τριάκοντα ἀριθμός, τρὶς αὐτὸς γενόμενος τὰ ἐνενήκοντα ἐποίησε· τρίς γὰρ τριάκοντα ἐνενήκοντα. καὶ αὐτὴ δὲ ἡ τριὰς ἐφ᾿ ἑαυτῆς συντεθεῖσα ἐννέα ἐγέννησεν. οὕτως τε ἡ ὀγδοὰς τὸν τῶν ἐνενήκοντα ἐννέα παρ᾿ αὐτοῖς ἀπεκύησεν ἀριθμόν. καὶ ἐπεὶ ὁ δωδέκατος Αἰὼν ἀποστὰς κατέλειψε τοὺς ἄνω ἕνδεκα, κατάλληλον λέγουσι τὸν τύπον τῶι γραμμάτων τῷ σχήματι τοῦ † λόγου κεῖσθαι ἑνδέκατον γὰρ τῶν γραμμάτων κεῖται τὸ λ,", + "candidate_score": 0.607894, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_55", + "bdc_text": "Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_40", + "psc_text": "θεοῦ δούλων ἀγάπην εἰς τοῦτο παρελθεῖν κατηξίωμαι, οὐ δι᾿ εὐεπείας λόγων οὐ στωμύλοις τισὶ φθογγαῖς, ἀλλ ἁπλῇ τῇ διαλέκτῳ ἁπλῶ̣ τῷ λόγῳ, ἀκριβείᾳ δὲ τῶν ἐν τῷ λόγῳ δηλουμένων ἄρξομαι τοῦ λέγειν. 3. Καὶ Νίκανδρος μὲν ὁ συγγραφεὺς θηρῶν τε καὶ ἑρπετῶν ἐποιήσατο τῶν φύσεων τὴν γνῶσιν, ἄλλοι δὲ συγγραφεῖς ῥιζῶν τε καὶ βοτανῶν τὰς ὕλας *, ὡς Διοσκουρίδης μὲν ὁ ὑλοτόμος, Πάμφιλός τε καὶ Μιθριδάτης ὁ βασιλεύς, Καλλισθένης τε καὶ Φίλων, Ἰόλαός τε ὁ Βιθυνὸς καὶ Ἡρακλείδας ὁ Ταραντῖνος, Κρατεύας ὁ ῥιζοτόμος, Ἀνδρέας τε καὶ Βάσσος ὁ Τύλιος, Νικήρατος καὶ Πετρώνιος, Νίγερ καὶ Διόδοτος, καὶ ἄλλοι τινές. τῷ δὲ αὐτῷ τρόπῳ καὶ ἡμεῖς τὰς τῶν αἱρέσεων ῥίζας τε καὶ γνώμας πειρώμενοι ἀποκαλύπτειν οὐ βλάβης ἕνεκα τοῖς ἐντυγχάνειν ἐθέλουσιν *, ἀλλὰ καθάπερ τοῖς προειρημένοις συγγραφεῦσι διὰ σπουδῆς ἐγένετο οὐ τὸ κακὸν σημᾶναι, ἀλλὰ πρὸς φόβον καὶ ἀσφάλειαν τῆς ἀνθρωπείας φύσεως, εἰς τὸ γινώσκειν τὰ δεινὰ καὶ ἀλετήρια καὶ προασφαλίζεσθαι καὶ", + "candidate_score": 0.607632, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_78", + "bdc_text": "Mox singulis literis numerorum characteres addidimus , qui , quotum huius vel illius libri quodlibet epigramma prius extiterit , ostendant .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_1309", + "psc_text": "ἐπιφωνεῖ τὸ ω εἰς σημεῖον αἰνέσεως, ἵνα γνωρίσασα ἡ ἄνω ψυχὴ τὸ συγγενὲς αὐτῆς βοηθὸν αὐτῇ καταπέμψῃ. 8. Καὶ περὶ μὲν τοῦ παντὸς ὀνόματος, τριάκοντα ὄντος γραμμάτων τούτου, καὶ τοῦ Βυθοῦ, τοῦ αὔξοντος ἐκ τῶν τούτου γραμμάτων, ἔτι τε > τῆς Ἀληθείας σώματος δωδεκαμελοῦς ὄντος, ἑκάστου > ἐκ δύο γραμμάτων συνεστῶτος, καὶ τῆς δωνῆς αὐτῆς, ἣν προσωμίλησε <προσωμίλησε μὴ> προσομιλήσασα, καὶ περὶ τῆς ἐπιλύσεως τοῦ μὴ λαληθέντος ὀνόματος καὶ περὶ τῆς τοῦ κόσμου ψυχῆς καὶ ἀνθρώπου, καθὰ ἔχουσι τὴν κατ᾿ εἰκόνα οἰκονομίαν, οὕτως ἐλήρησεν. ἑξῆς δὲ ὡς ἀπὸ τῶν ὀνομάτων ἰσάριθμον δύναμιν ἐπέδειξεν ἡ Τετρακτὺς αὐτῷ ἀπαγγελοῦμεν, ἵνα μηδὲν λάθῃ σε τῶι εἰς ἡμᾶς ὑπ᾿ αὐτοῦ λεγομένων ἐληλυθότων, ἀγαπητέ, καθὼς πολλάκις ἀπᾐτησας παρ᾿ ημῶν. Οὕτως οὖν ἀπαγγέλλει ἡ πάνσοφος αὐτῶν Σιγὴ τὴν γένεσθιν τῶν εἰκοσιτεσσάρων στοιχείων· τῇ Μονότητι συνυπάρχειν ἑνότητα, ἐξ ὧι δύο προβολαί, καθὰ προείρηται, Μονάς τε καὶ τὸ Ἕν, δὶς δύο οὒσαι τέσσαρες ἐγένοντο· δὶς γὰρ δύο τέσσαρες.", + "candidate_score": 0.607447, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_105", + "bdc_text": "Quod eo facilius de humanitate vestra mihi polliceor , quoniam nulla unquam in re hactenus expectationem meam estis frustrati .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_830", + "psc_text": "πλησμονὴν M 22 ἐνπαροινεῖν M 23 ἐν τῷ] ἔν τε Μ 24 αὐτοῦ aus αὐτῶν Vcorr 28 φησὶν ὁ κύριος aus τοῦ δὲ κυρίου πάλιν λέγοντος Vcorr ὁ λουσάμενος ἅπαξ οὐ χρείαν ἔχει τὴν κεφαλὴν <νίψασθαι> , εἰ μὴ τοὺς πόδας μόνον· ἔστιν γὰρ καθαρὸς ὅλος«. ἔδειξεν οὐν ὅτι οὐ χρὴ βαπτισμοῖς χρῆσθαι καὶ ἔθεσιν ἀνωφελέσι καὶ ἐντάλμασιν ἀνθρώπων καὶ διδασκαλίαις, ὡς καὶ ἐν τῷ εὐαγγελίῳ συνῳδὰ τῷ προφήτῃ λέγει ὁ λαὸς οὑτος τοῖς χείλεσί με τιμᾷ, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ᾿ ἐμοῦ. μάτην δὲ σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίας, ἐντάλματα ἀνθρώπων«. ἐπεὶ κατὰ ποίαν αἰτίαν ἐμέμφετο τοὺς Φαρισαίους καὶ Γραμματεῖς, τοὺς βαπτισμοῖς πυγμῇ χρωμένους ἑαυτῶν <τε> καὶ ζεστῶν καὶ ποτηρίων καὶ τῶν ἄλλων; καὶ τελείως ὅτι τὸ ἀνίπτοις χερσὶν ἐσθίειν οὐ κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον«; ὥστε οὐ μόνον τὸ βαπτίζεσθαι τούτων ἀνέτρεψεν, ἀλλὰ καὶ τὸ νίψαι χεῖρας περιττὸν εἶναι ἔδειξε καὶ τῷ <μὴ> βουλομένῳ τὰς νίπτεσθαι μὴ εἶναι βλάβην.", + "candidate_score": 0.605266, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_55", + "bdc_text": "Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 .", + "psc_chunk_id": "tlg2021.tlg002.1st1K-grc1_window_2908", + "psc_text": "Graeeis literis traite expressa vicino. Aquila etiam et Symmachus, LXX quoque et Theodotio suum ordinem tenet nonulli vero libri et maxime hi, qui apud Hebraeos versu compositi sunt, tres alias editions additas habent, quam quintam et sextam et septimam translationem vocant; dazu Nestle, ZwTheol. 1895 s. 231 ff Mercati in Studi e Testi 5 (1901) S. 47 ff u. Serruys mél. d’archéol. et d’hist. t. 22 (1902) M U 2 καὶ (vor Θεοδοτίωνος) < Μ | καὶ ἕκτης < Μ 3 <τὰς βίβλους ἐξέδωκεν>* 4 <Ἑβραϊκῶν>* 5f Ἐβρϊκῆς μὲν τῆς λέξεως, δἰ Ἑλληνικῶν δὲ [τῶν] γραμμάτων *] Ἑβραϊκῇ (Ἐβραϊκὴν U) μὲν τῇ λέξει, Ἑλληνικῷ δὲ τῷ γράμματι MU 6f σύνθεσιν] lies wohl παράθεσιν* 7 καὶ < Μ | <δε>* 8 <γενέσθαι>* | vor Ἑβραϊκῆς +τῆς U 9 δἰ 1] μετὰ Μ | <Ἐβραϊκῶν>* | δἰ <Ἑβραϊκῶν> —Ἑλλνηικῶν στοιχείων] δἰ Ἑβραϊκῶν καὶ Ἑλληνικῶν στοιχείων U Ταύτην ὁμοῦ πᾶσαν τὴν πραγματείαν ὁ", + "candidate_score": 0.603051, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 11, + "cf_id": "cf021", + "work_id": "stoa0040.stoa044.opp-lat1", + "max_score": 0.694259, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_101_103", + "bdc_text": "me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi . Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis . Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa044.opp-lat1_window_175", + "psc_text": "V suspicatnr F1 24 simulacre Lx hoc F 25 hoc FV. quibus eum ipsum recordabuntur magistrum? ecce, ut alios taceam, Timasium et Iacobum quibus oculis, qua fronte conspiciet suos, aut dilectores et aliquando discipulos, ad quos librum scripsi, ubi libro eius respondi? qui certe quemadmodum mihi rescripserint, tacendum et praetereundum non putaui, sed exemplum litterarum subter adnexui. § 48 'Domino uere beatissimo et merito uenerabili patri episcopo Augustino Timasius et Iacobus in domino salutem. Ita nos refecit et recreauit gratia dei ministrata per uerbum tuum, ut prorsus germane dicamus: misit uerbum suum et sanauit eos, domine beatissime et merito ueuerabilisuenerabilis pater. sane ea diligentia uentilasse sanctitatem tuam textum eiusdem libelli reperimus, ut ad singulos apices responsa reddita stupeamus, siue in his quae refutare, detestari ac fugere deceat christianum siue in illis in quibus non satis inuenitur errasse, quamuis nescio qua calliditate in ipsis quoque gratiam dei credidit supprimendam. sed unum", + "candidate_score": 0.694259, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_102_104", + "bdc_text": "Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis . Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco . Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa044.opp-lat1_window_175", + "psc_text": "V suspicatnr F1 24 simulacre Lx hoc F 25 hoc FV. quibus eum ipsum recordabuntur magistrum? ecce, ut alios taceam, Timasium et Iacobum quibus oculis, qua fronte conspiciet suos, aut dilectores et aliquando discipulos, ad quos librum scripsi, ubi libro eius respondi? qui certe quemadmodum mihi rescripserint, tacendum et praetereundum non putaui, sed exemplum litterarum subter adnexui. § 48 'Domino uere beatissimo et merito uenerabili patri episcopo Augustino Timasius et Iacobus in domino salutem. Ita nos refecit et recreauit gratia dei ministrata per uerbum tuum, ut prorsus germane dicamus: misit uerbum suum et sanauit eos, domine beatissime et merito ueuerabilisuenerabilis pater. sane ea diligentia uentilasse sanctitatem tuam textum eiusdem libelli reperimus, ut ad singulos apices responsa reddita stupeamus, siue in his quae refutare, detestari ac fugere deceat christianum siue in illis in quibus non satis inuenitur errasse, quamuis nescio qua calliditate in ipsis quoque gratiam dei credidit supprimendam. sed unum", + "candidate_score": 0.683509, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_100_102", + "bdc_text": "Conspurcent illi se , ut libet ; me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi . Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa044.opp-lat1_window_175", + "psc_text": "V suspicatnr F1 24 simulacre Lx hoc F 25 hoc FV. quibus eum ipsum recordabuntur magistrum? ecce, ut alios taceam, Timasium et Iacobum quibus oculis, qua fronte conspiciet suos, aut dilectores et aliquando discipulos, ad quos librum scripsi, ubi libro eius respondi? qui certe quemadmodum mihi rescripserint, tacendum et praetereundum non putaui, sed exemplum litterarum subter adnexui. § 48 'Domino uere beatissimo et merito uenerabili patri episcopo Augustino Timasius et Iacobus in domino salutem. Ita nos refecit et recreauit gratia dei ministrata per uerbum tuum, ut prorsus germane dicamus: misit uerbum suum et sanauit eos, domine beatissime et merito ueuerabilisuenerabilis pater. sane ea diligentia uentilasse sanctitatem tuam textum eiusdem libelli reperimus, ut ad singulos apices responsa reddita stupeamus, siue in his quae refutare, detestari ac fugere deceat christianum siue in illis in quibus non satis inuenitur errasse, quamuis nescio qua calliditate in ipsis quoque gratiam dei credidit supprimendam. sed unum", + "candidate_score": 0.676799, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_20_22", + "bdc_text": "s. auch Grimm V 4313 unter ß. usquam continerent , vel propter unum aut alterum versum totidemve dictiones improbi sensus - , alias partem solum aliquam recidi , ne quid inde vitii sano corpori contraheretur , si modo nihilosecius integra sententia relinqui videretur . Et ne iis quidem peperci , quę etiam leviter lasciva videri poterant , ut puerorum ratio accuratissima haberetur . Nec parum sane laboris atque temporis in hoc negotio mihi absumptum est .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa044.opp-lat1_window_4", + "psc_text": "suis posuerit, sed quid de his in praesenti examinatione responderit. alia est enim causa fidei non sanae, alia locutionis incautae. denique in his, quae de libello, quem dederunt sancti fratres et coepiscopi nostri Galli Heros et Lazarus, qui propter grauem — sicut postea probabilius comperimus — unius eorum aegritudinem praesentes esse minime potuerunt, recitata sunt obiecta Pelagio, illud est primum, quod in libro suo quodam scribit > , Marcellcitate durch — — am Rande; beides aber ganz unregelmäßig. Er rückte öfter, namentlich gegen Ende unseres Textes, den ersten Buchstaben einer Zeile etwas an den Rand vor; doch ist ein Princip in der so angedeuteten Einteilung nicht zu erkennenIch unterdrücke daher eine Aufzählung derartiger Stellen.. Er schrieb auch die kurzen Randnoten, die er vermutlich bereits in der Vorlage fand. Es sind dies folgende: S. 8, 13 (der Ausgabe) ἀ(??)ρειανίζεις. 14, 2ff ABBREV, 26, 7 ἀπ’ ἀπ'ς. 52, 12ff ABBREV, ebenso 60, 1. 61, 3. 62, 5. 68, 12 (oder 69, 6?) ἀληθῶς. 70, 26f ABBREV. 71, 22f καλῶς. 12, 35 f unleserlich (ἐπιστασία υἱοῦ ? ? Gelsborn). 87, 2 ABBREV 91, 28ff ABBREV 98, 12 ABBREV. 104, 14 ABBREV 16 ἀριανΐζεις. 106, 9 ABBREV 116, 3f καλώς.", + "candidate_score": 0.648937, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_55", + "psc_text": "Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th. Heyses besaßVgl. a. a. Ο. p. III und die Anmerkungen auf S. 105 — 107 usw. in Gaisfords Ausgabe.. Er hat infolge dessen unter Benutzung von Vorschlägen Montagus und Rettbergs und Hinzufügung einiger eigener Emendatiouen einen wesentlich besseren Text liefern können. Eine ParagrapheneinteilungLeider ist sie etwas flüchtig gemacht oder corrigiert; so fehlt in Gaisfords Ausgabe S. 27/28 § 28, S. 47 kommt zweimal § 25 vor, S. 49—62 steht ἐξ 1955 statt 29—65 (d. h. noch richtiger 30—66), S, 74/75 kommt zweimal § 13 vor, S. 221/222 zählt §§ 6—9 statt 9—12! und die Hervorhebung der Marcellfragmente durch besondern Druck", + "candidate_score": 0.648902, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_82_84", + "bdc_text": "hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM . Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_26", + "psc_text": "ταῦτα ὁ Μάρκελλος πρὸς Ἀστέριον, οὐκ ἀρεσκόμενος τῷ τὸν πατέρα δεῖν ἀληθῶς πατέρα εἶναι ὁμολογεῖν καὶ τὸν υἱὸν ἀληθῶς υἱὸν καὶ τὸ ἅγιον πνεῦμα ὡσαύτως (vgl. auch S. 4, 10. 12 u. ö.) für nicht von Eusebius Pamphili stammend anzusehn. Die Kühnheit dieser ganzen Kritik wird es gerechtfertigt lassen, wenn ich auf den Titel der Ausgabe noch ohne Fragezeichen gesetzt habe: Eusebius’ Werke IV. Band. Handschriften Einzige Text quelle ist, wie schon Gaisford und ZahnVgl. Eusebii Pamphili contra Hieroclem et Marcellum libri. ed. Th. Gsisford Oxonii 1852 p. III; Zahn a, a. Ο. S. 5, Anm. 3. Rettberg in den Annales literar. Helmstadtienses 1787 (vgl. Hamack LG I, 2, 581) war mir unzugänglich. wußten, die Handschrift in Venedig, die von ersterem, wohl nach Th. Heyse, folgendermaßen beschrieben wird: Cod. Marcianus 496. membranaceus saec. X, forma quadrata, δίστοιχος, versibus quadragenis binis, iisque litterarum fere tricenarum. Diligenter recognovit et jure suo potius", + "candidate_score": 0.648645, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_47_49", + "bdc_text": "und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod . Marcian. 481 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_54", + "psc_text": "3), der andere von den beiden in Oxford schon damals vorhandenen (vgl. zu p. 110 a 10). Nach dem oben über die Handschriften Gesagten ist aber klar, daß sein Text ein durchaus befriedigender selbst dann nicht geworden wäre, wenn der Druck sorgfältiger corrigiert, die Bibelstellen und Marcellfragmente reinlicher herausgestellt wären. Dennoch begnügte man sich lange mit Montagus TextEin schlechter Nachdruck existiert von 1688, vgl. Fabricius-Harles a. a. Ο VII, 394, Zahn a. a. Ο. S. 2, Anm. 3., und einzig Christian Heinrich Georg Rettberg (Re) lieferte in seinen MarcellianaGottingae 1794. schätzenswerte Beiträge zur Textkritik, wenn auch nur auf Grund der Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th.", + "candidate_score": 0.648635, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_48_50", + "bdc_text": "das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod . Marcian. 481 ) ; Druck :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_27", + "psc_text": "Annales literar. Helmstadtienses 1787 (vgl. Hamack LG I, 2, 581) war mir unzugänglich. wußten, die Handschrift in Venedig, die von ersterem, wohl nach Th. Heyse, folgendermaßen beschrieben wird: Cod. Marcianus 496. membranaceus saec. X, forma quadrata, δίστοιχος, versibus quadragenis binis, iisque litterarum fere tricenarum. Diligenter recognovit et jure suo potius quam ad alterius exempli fidem textum saepe emendavit docta manus saec. XVI. forsan Francisci Turiani, quem scimus hoc opus in MS. legisseVgl. die erste Note in Montacutius’ Ausgabe., vel etiam primi editoris. Nam hunc ipsum codicem editionum πρωτότυπον esse plane perspicitur ex lacunis p. 52 et 53. Tit. in indice libri: Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου λόγοι β΄ Μάρκελλον τὸν Γαλάτην ἐξ αὐτῶν τῶν ἐκείνῳ συγγεγραμμένων· καὶ ἕτεροι τοῦ αὐτοῦ Εὐσεβίου λόγοι γ΄ ἀνατρέποντες τὰ Μαρκέλλου. Es steht mit der Überlieferung der beiden Eusebiusschriften also ganz entsprechend wie mit der der drei Βücher des Theophilus Antiochien an AutolycusVgl. v.Otto Corp. Apol. VIII", + "candidate_score": 0.648635, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_45", + "bdc_text": "Maximus Planudes Planudes ( Manuel bzw. mit Mönchsnamen Maximos ) , um 1255 bis kurz vor 1305 , aus Nikomedeia , einer der bedeutendsten byzantinischen Gelehrten und erster der großen Philologen des späten Byzanz , der sich auch für die lat. Literatur interessierte .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_52", + "psc_text": "etc., V hat aber ὅλον i. Τ.; p. 4 b 1 »διδασκόμενος] in margine codicis erat διαστελλόμενος«, so V i. Τ.; p. 43 c 2 »εἰς αὐτὸν ἀσεβῶντα] satis liquet legend, εἰς αὐτὸν ἀσεβῶν τὸν«, so V i. Τ.; 53 ab »διὸ ἐπανάγει] hiatus erat in exemplari, forte sie supplendus: εἰ δέ τι γένοιτο, περὶ τῆς«, in V ist aber nach ἐπάγει noch erhalten, wenn auch fast unleserlich: λέγων (?) εἰ δέ τις περὶ usw. Montagu kann also nur eine der jüngeren Abschriften im Auge haben, wenn er Lesarten seines »exemplar« anführt (vgl. Note zu p. 52 b 8, 53 ab, 148b 10 usw.). Er hat aber gar nicht eine einzige Handschrift gehabt, sondern neben der eigentlich seinen, die sich besonders daraus müßte feststelleu lassen, daß in ihr auch das ganze Stück meiner Ausgabe S. 104, 33 (καὶ) — 105 21 (μείζων μού ἐστιν) fehlte (vgl. zu p. 110 a", + "candidate_score": 0.648588, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61_63", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 )", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_54", + "psc_text": "3), der andere von den beiden in Oxford schon damals vorhandenen (vgl. zu p. 110 a 10). Nach dem oben über die Handschriften Gesagten ist aber klar, daß sein Text ein durchaus befriedigender selbst dann nicht geworden wäre, wenn der Druck sorgfältiger corrigiert, die Bibelstellen und Marcellfragmente reinlicher herausgestellt wären. Dennoch begnügte man sich lange mit Montagus TextEin schlechter Nachdruck existiert von 1688, vgl. Fabricius-Harles a. a. Ο VII, 394, Zahn a. a. Ο. S. 2, Anm. 3., und einzig Christian Heinrich Georg Rettberg (Re) lieferte in seinen MarcellianaGottingae 1794. schätzenswerte Beiträge zur Textkritik, wenn auch nur auf Grund der Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th.", + "candidate_score": 0.648119, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61_63", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 )", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_55", + "psc_text": "Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th. Heyses besaßVgl. a. a. Ο. p. III und die Anmerkungen auf S. 105 — 107 usw. in Gaisfords Ausgabe.. Er hat infolge dessen unter Benutzung von Vorschlägen Montagus und Rettbergs und Hinzufügung einiger eigener Emendatiouen einen wesentlich besseren Text liefern können. Eine ParagrapheneinteilungLeider ist sie etwas flüchtig gemacht oder corrigiert; so fehlt in Gaisfords Ausgabe S. 27/28 § 28, S. 47 kommt zweimal § 25 vor, S. 49—62 steht ἐξ 1955 statt 29—65 (d. h. noch richtiger 30—66), S, 74/75 kommt zweimal § 13 vor, S. 221/222 zählt §§ 6—9 statt 9—12! und die Hervorhebung der Marcellfragmente durch besondern Druck", + "candidate_score": 0.647985, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_56", + "psc_text": "so fehlt in Gaisfords Ausgabe S. 27/28 § 28, S. 47 kommt zweimal § 25 vor, S. 49—62 steht ἐξ 1955 statt 29—65 (d. h. noch richtiger 30—66), S, 74/75 kommt zweimal § 13 vor, S. 221/222 zählt §§ 6—9 statt 9—12! und die Hervorhebung der Marcellfragmente durch besondern Druck erhöhen die Brauchbarkeit der Ausgabe. Die lateinische Übersetzung ist allerdings einfach nach Montagu wieder ab- gedruckt. Aber die Gaisfordsche Ausgabe kann doch nicht für abschließend angesehn werden. Einmal nämlich hat sie den Codex Venetus nicht völlig ausgenutzt; vielleicht z. Τ. nicht durch Schuld der Collation, sondern durch eigentümliche Mißgriffe bei ihrer Benutzung durch den Herausgeber. Z. B. gehörte Anm. r S. 12 (Gaisfords) nicht zu Z. sondern zu Z. 7; Anm. r S. 25 nicht zu Z. 3, sondern zu Z. 4; Anm. q S. 55 zu Z. 15, nicht Z. 11; Anm. r S. 102 zu S. 103, 2;", + "candidate_score": 0.647907, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_52", + "bdc_text": "Planudes bemühte sich sehr um richtige Textkonstituierung , ließ aber auch einige Stücke aus seinen Vorlagen weg .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_52", + "psc_text": "etc., V hat aber ὅλον i. Τ.; p. 4 b 1 »διδασκόμενος] in margine codicis erat διαστελλόμενος«, so V i. Τ.; p. 43 c 2 »εἰς αὐτὸν ἀσεβῶντα] satis liquet legend, εἰς αὐτὸν ἀσεβῶν τὸν«, so V i. Τ.; 53 ab »διὸ ἐπανάγει] hiatus erat in exemplari, forte sie supplendus: εἰ δέ τι γένοιτο, περὶ τῆς«, in V ist aber nach ἐπάγει noch erhalten, wenn auch fast unleserlich: λέγων (?) εἰ δέ τις περὶ usw. Montagu kann also nur eine der jüngeren Abschriften im Auge haben, wenn er Lesarten seines »exemplar« anführt (vgl. Note zu p. 52 b 8, 53 ab, 148b 10 usw.). Er hat aber gar nicht eine einzige Handschrift gehabt, sondern neben der eigentlich seinen, die sich besonders daraus müßte feststelleu lassen, daß in ihr auch das ganze Stück meiner Ausgabe S. 104, 33 (καὶ) — 105 21 (μείζων μού ��στιν) fehlte (vgl. zu p. 110 a", + "candidate_score": 0.64751, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_55_57", + "bdc_text": "Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_27", + "psc_text": "Annales literar. Helmstadtienses 1787 (vgl. Hamack LG I, 2, 581) war mir unzugänglich. wußten, die Handschrift in Venedig, die von ersterem, wohl nach Th. Heyse, folgendermaßen beschrieben wird: Cod. Marcianus 496. membranaceus saec. X, forma quadrata, δίστοιχος, versibus quadragenis binis, iisque litterarum fere tricenarum. Diligenter recognovit et jure suo potius quam ad alterius exempli fidem textum saepe emendavit docta manus saec. XVI. forsan Francisci Turiani, quem scimus hoc opus in MS. legisseVgl. die erste Note in Montacutius’ Ausgabe., vel etiam primi editoris. Nam hunc ipsum codicem editionum πρωτότυπον esse plane perspicitur ex lacunis p. 52 et 53. Tit. in indice libri: Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου λόγοι β΄ Μάρκελλον τὸν Γαλάτην ἐξ αὐτῶν τῶν ἐκείνῳ συγγεγραμμένων· καὶ ἕτεροι τοῦ αὐτοῦ Εὐσεβίου λόγοι γ΄ ἀνατρέποντες τὰ Μαρκέλλου. Es steht mit der Überlieferung der beiden Eusebiusschriften also ganz entsprechend wie mit der der drei Βücher des Theophilus Antiochien an AutolycusVgl. v.Otto Corp. Apol. VIII", + "candidate_score": 0.645497, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_47_49", + "bdc_text": "und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ; das eigenhändige Exemplar ist überliefert ( Cod . Marcian. 481 ) ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_26", + "psc_text": "ταῦτα ὁ Μάρκελλος πρὸς Ἀστέριον, οὐκ ἀρεσκόμενος τῷ τὸν πατέρα δεῖν ἀληθῶς πατέρα εἶναι ὁμολογεῖν καὶ τὸν υἱὸν ἀληθῶς υἱὸν καὶ τὸ ἅγιον πνεῦμα ὡσαύτως (vgl. auch S. 4, 10. 12 u. ö.) für nicht von Eusebius Pamphili stammend anzusehn. Die Kühnheit dieser ganzen Kritik wird es gerechtfertigt lassen, wenn ich auf den Titel der Ausgabe noch ohne Fragezeichen gesetzt habe: Eusebius’ Werke IV. Band. Handschriften Einzige Text quelle ist, wie schon Gaisford und ZahnVgl. Eusebii Pamphili contra Hieroclem et Marcellum libri. ed. Th. Gsisford Oxonii 1852 p. III; Zahn a, a. Ο. S. 5, Anm. 3. Rettberg in den Annales literar. Helmstadtienses 1787 (vgl. Hamack LG I, 2, 581) war mir unzugänglich. wußten, die Handschrift in Venedig, die von ersterem, wohl nach Th. Heyse, folgendermaßen beschrieben wird: Cod. Marcianus 496. membranaceus saec. X, forma quadrata, δίστοιχος, versibus quadragenis binis, iisque litterarum fere tricenarum. Diligenter recognovit et jure suo potius", + "candidate_score": 0.645158, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_3", + "bdc_text": "Johann Jakob Ammann ( Latein) , Rudolf Collin ( Griechisch) , Konrad Pellikan ( Hebräisch und Theologie )", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_50", + "psc_text": "Pamphilii Caesareae Palaestinae episcopi, de demonstratione evangelica libri decem. quibus accessere nondum bactenus editi nee visi contra Marcelum Ancyrae episcopum libri duo: de ecclesiastica theologia tres. omnia studio R. Μ. latine facta, notis illustrata: et indicibus loco suo necessariis locupletata. Parisiis 1628., in dem sie »mit leidlicher Sorgfalt in Bezug auf den Text, mit schlechter, ungleichmäßiger lateinischer Übersetzung, aber mit gelehrten Anmerkungen von Richard Montagu (Mo) herausgegeben wurdenZahn a. a. Ο. S. 2. Die Schreibung des Namens Montacutius schwankt nach Allibones Dictionary of English literature II s. v. zwischen Montagu, Montague und Mountagu. Die Gelehrsamkeit M.’s versagt selten, wie in der Note zu p. 37, c 7 »ἐγὼ ἐκ τοῦ πατρὸς ἐξῆλθον καὶ ἥκω] hoc ubi dictum sit a servatore, nescio etc.««. Jedenfalls war es vor allem ein nicht gewöhnliches Maß von philologischer Begabung, was Montagu zur Herstellung eines leidlichen Textes befähigte. Denn seine handschriftlichen Mittel waren durchaus nicht hervorragend.", + "candidate_score": 0.644247, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_79_81", + "bdc_text": "Verbi gratia : Primi loci , ubi Martialis de seipso loquitur , epigrammatis primi titulus est . Ad lectorem a 2 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_182", + "psc_text": "περὶ τοῦ προστακτικοῦ λόγου ῥητὰ Μάρκελλος τοιοῦτόν τινα εἶναί φησιν καὶ τὸν » ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν θεὸν « θεὸν λόγον. διὸ ἐπάγει φάσκων ὁ δὲ ἱερὸς ἀπόστολός τε καὶ μαθητὴς τοῦ κυρίου Ἰωάννης σαφῶς καὶ διαρρήδην ἐν ἀρχῇ τοῦ εὐαγγελίου διδάσκων, ὡς ἀγνοούμενον ἐν ἀνθρώποις πρότερον, λόγον αὐτὸν τοῦ παντοκράτορος ὀνομάζων. οὕτως ἔφη » ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος, καὶ ὁ λόγος ἦν πρὸς τὸν θεόν, καὶ θεὸς ἦν ὁ λόγος «. οὐ μιᾷ μαρτυρία χρώμενος τὴν ἀιδιότητα τοῦ λόγου σημαίνει. καὶ προστίθησιν τούτοις ἐπιλέγων ἑξῆς ἵν’ ἐν μὲν τῷ φῆσαι » ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος « δείξῃ δυνάμει ἐν τῷ πατρὶ εἶναι τὸν λόχον (ἐν ἀρχὴ γὰρ ἁπάντων τῶν γεγονότων ὁ θεὸς » ἐξ οὗ τὰ πάντα «), ἐν δὲ τῷ » καὶ ὁ λόγος ἦν πρὸς τὸν θεὸν « ἐνεργείᾳ πρὸς τὸν θεὸν εἶναι τὸν λόγον (» πάντα « γὰρ » δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς", + "candidate_score": 0.643526, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_7", + "bdc_text": "Cui dum avidius incumberem , forte in Martialis epigrammata incidi eorumque lectione saepius , quam par erat , me oblectavi .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_241", + "psc_text": "τρόπον τινὰ ἐξομολογούμενος ὅτι μηδὲν ἠπίστατο ὧν ἔλεγεν· διὸ ἐπάγει λέγων εἰ δέ τις περὶ τῆς σαρκὸς ταύτης τῆς ἐν τῷ λόγῳ ἀθανάτου γεγονυίας πυνθάνοιτο, τί φαμεν πρὸς αὐτόν; ὅτι δογματίζειν μὲν ἡμεῖς περὶ ὧν μὴ ἀκριβῶς παρὰ τῶν θείων μεμαθήκαμεν γραφῶν οὐκ ἀσφαλὲς εἶναι νομίζομεν. πῶς γὰρ τοῦτο πράττειν δυνατὸν τοῖς καὶ τὰ ἑτέρων ἀνατρέπουσιν δόγματα; ἀλλ’ ἐροῦμεν πρὸς τοὺς τὸν ἀκριβῆ περὶ τούτου μαθεῖν παρ’ ἡμῶν βουλομένους λόγον, ὅτι πειθόμενοι τῷ ἱερῷ ἀποστόλῳ ἴσμεν ὅτι οὕτως ἡμᾶς ὁρᾶν τὰ ἀποκεκρυμμένα μυστήρια προσήκει, ὡς αὐτὸς ἔφη »βλέπομεν γὰρ ἄρτι« φησὶν » δι’ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκομεν ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνωσόμεθα καθὼς καὶ ἐπεγνώσθημεν« . ὥστε μή μου πυνθάνου περὶ ὧν σαφῶς παρὰ τῆς θείας γραφῆς μὴ μεμάθηκα. διὰ τοῦτο τοίνυν οὐδὲ περὶ τῆς θείας ἐκείνης τῆς τῷ θείῳ λόγῳ κοινωνησάσης σαρκὸς σαφῶς εἰπεῖν δυνήσομαι. νυνὶ δὲ πιστεύω ταῖς θείαις γραφαῖς, ὅτι εἷς", + "candidate_score": 0.642803, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_27", + "psc_text": "Annales literar. Helmstadtienses 1787 (vgl. Hamack LG I, 2, 581) war mir unzugänglich. wußten, die Handschrift in Venedig, die von ersterem, wohl nach Th. Heyse, folgendermaßen beschrieben wird: Cod. Marcianus 496. membranaceus saec. X, forma quadrata, δίστοιχος, versibus quadragenis binis, iisque litterarum fere tricenarum. Diligenter recognovit et jure suo potius quam ad alterius exempli fidem textum saepe emendavit docta manus saec. XVI. forsan Francisci Turiani, quem scimus hoc opus in MS. legisseVgl. die erste Note in Montacutius’ Ausgabe., vel etiam primi editoris. Nam hunc ipsum codicem editionum πρωτότυπον esse plane perspicitur ex lacunis p. 52 et 53. Tit. in indice libri: Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου λόγοι β΄ Μάρκελλον τὸν Γαλάτην ἐξ αὐτῶν τῶν ἐκείνῳ συγγεγραμμένων· καὶ ἕτεροι τοῦ αὐτοῦ Εὐσεβίου λόγοι γ΄ ἀνατρέποντες τὰ Μαρκέλλου. Es steht mit der Überlieferung der beiden Eusebiusschriften also ganz entsprechend wie mit der der drei Βücher des Theophilus Antiochien an AutolycusVgl. v.Otto Corp. Apol. VIII", + "candidate_score": 0.642802, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_4", + "psc_text": "καὶ οἰκεῖον εὕρεμα, τῆς δ’ ἐκκλησίας τοῦ θεοῦ τὴν ἀδιάφθορον διδασκαλίαν προϊοχόμενος, ἣν παρὰ τῶν αὐτοπτῶν καὶ αὐτηκόων τοῦ λόγου ἄνωθεν ἐξ ἀρχῆς παραλαβοῦσα φυλάττει. S. 165, 12 — 14: ἤδη δὲ διὰ τῆς πρὸ τούτου γραφῆς τὰ περὶ τούτων τοῦ Μαρκέλλου φωνὰς παραθέμενος, λόγου συμμετρίας φειδόμενος, τῇ αὐτῶν ἐκείνων ἀρκεσθήσομαι μαρτυρίᾳ (bezieht sich auf c. Marc. II, 3). Ist demnach der Verfasser von de ecclesiastica theologia notwendig identisch mit dem von contra Marcellum, so ist für beide der Eusebius als Autor anzusehn, der sich in der Zuschrift des Briefes an Flacillus von Antiochien als solcher bekennt, vgl. S. 60, 1 — 2: τῷ τιμιωτάτῳ καὶ ἀγαπητῷ συλλειτουργῷ Φλακίλλῳ Εὐσεβίος ἐν κυρίῳ χαίρειν. Nun bezeichnet aber die einzige selbständige HandschriftVgl. S. XVI ff. unserer beiden Werke, der cod. Venetus Marc. gr. 496, auf fol. 29v die beiden Bücher contra Marcellum ausdrücklich als Eigentum Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου τῶν κατὰ Μαρκέλλου τοῦ", + "candidate_score": 0.640656, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_54_56", + "bdc_text": "s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_55", + "psc_text": "Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th. Heyses besaßVgl. a. a. Ο. p. III und die Anmerkungen auf S. 105 — 107 usw. in Gaisfords Ausgabe.. Er hat infolge dessen unter Benutzung von Vorschlägen Montagus und Rettbergs und Hinzufügung einiger eigener Emendatiouen einen wesentlich besseren Text liefern können. Eine ParagrapheneinteilungLeider ist sie etwas flüchtig gemacht oder corrigiert; so fehlt in Gaisfords Ausgabe S. 27/28 § 28, S. 47 kommt zweimal § 25 vor, S. 49—62 steht ἐξ 1955 statt 29—65 (d. h. noch richtiger 30—66), S, 74/75 kommt zweimal § 13 vor, S. 221/222 zählt §§ 6—9 statt 9—12! und die Hervorhebung der Marcellfragmente durch besondern Druck", + "candidate_score": 0.640283, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_4", + "psc_text": "καὶ οἰκεῖον εὕρεμα, τῆς δ’ ἐκκλησίας τοῦ θεοῦ τὴν ἀδιάφθορον διδασκαλίαν προϊοχόμενος, ἣν παρὰ τῶν αὐτοπτῶν καὶ αὐτηκόων τοῦ λόγου ἄνωθεν ἐξ ἀρχῆς παραλαβοῦσα φυλάττει. S. 165, 12 — 14: ἤδη δὲ διὰ τῆς πρὸ τούτου γραφῆς τὰ περὶ τούτων τοῦ Μαρκέλλου φωνὰς παραθέμενος, λόγου συμμετρίας φειδόμενος, τῇ αὐτῶν ἐκείνων ἀρκεσθήσομαι μαρτυρίᾳ (bezieht sich auf c. Marc. II, 3). Ist demnach der Verfasser von de ecclesiastica theologia notwendig identisch mit dem von contra Marcellum, so ist für beide der Eusebius als Autor anzusehn, der sich in der Zuschrift des Briefes an Flacillus von Antiochien als solcher bekennt, vgl. S. 60, 1 — 2: τῷ τιμιωτάτῳ καὶ ἀγαπητῷ συλλειτουργῷ Φλακίλλῳ Εὐσεβίος ἐν κυρίῳ χαίρειν. Nun bezeichnet aber die einzige selbständige HandschriftVgl. S. XVI ff. unserer beiden Werke, der cod. Venetus Marc. gr. 496, auf fol. 29v die beiden Bücher contra Marcellum ausdrücklich als Eigentum Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου τῶν κατὰ Μαρκέλλου τοῦ", + "candidate_score": 0.639796, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_54", + "psc_text": "3), der andere von den beiden in Oxford schon damals vorhandenen (vgl. zu p. 110 a 10). Nach dem oben über die Handschriften Gesagten ist aber klar, daß sein Text ein durchaus befriedigender selbst dann nicht geworden wäre, wenn der Druck sorgfältiger corrigiert, die Bibelstellen und Marcellfragmente reinlicher herausgestellt wären. Dennoch begnügte man sich lange mit Montagus TextEin schlechter Nachdruck existiert von 1688, vgl. Fabricius-Harles a. a. Ο VII, 394, Zahn a. a. Ο. S. 2, Anm. 3., und einzig Christian Heinrich Georg Rettberg (Re) lieferte in seinen MarcellianaGottingae 1794. schätzenswerte Beiträge zur Textkritik, wenn auch nur auf Grund der Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th.", + "candidate_score": 0.637912, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_55_57", + "bdc_text": "Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_50", + "psc_text": "Pamphilii Caesareae Palaestinae episcopi, de demonstratione evangelica libri decem. quibus accessere nondum bactenus editi nee visi contra Marcelum Ancyrae episcopum libri duo: de ecclesiastica theologia tres. omnia studio R. Μ. latine facta, notis illustrata: et indicibus loco suo necessariis locupletata. Parisiis 1628., in dem sie »mit leidlicher Sorgfalt in Bezug auf den Text, mit schlechter, ungleichmäßiger lateinischer Übersetzung, aber mit gelehrten Anmerkungen von Richard Montagu (Mo) herausgegeben wurdenZahn a. a. Ο. S. 2. Die Schreibung des Namens Montacutius schwankt nach Allibones Dictionary of English literature II s. v. zwischen Montagu, Montague und Mountagu. Die Gelehrsamkeit M.’s versagt selten, wie in der Note zu p. 37, c 7 »ἐγὼ ἐκ τοῦ πατρὸς ἐξῆλθον καὶ ἥκω] hoc ubi dictum sit a servatore, nescio etc.««. Jedenfalls war es vor allem ein nicht gewöhnliches Maß von philologischer Begabung, was Montagu zur Herstellung eines leidlichen Textes befähigte. Denn seine handschriftlichen Mittel waren durchaus nicht hervorragend.", + "candidate_score": 0.637646, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_61", + "psc_text": "bemerkt ist, genau den Text wieder, den der erste Schreiber des Codex Venetus Marc. gr. 496 beabsichtigte, und zwar nach meiner Collation. Seine kleinen Versehen und Eigenheiten sind dabei in der Regel ausgeschlossen geblieben, auch vom Apparat, zumal wenn sie bereits von zweiter oder gar schon erster Hand corrigiert warenVgl. oben, ich bin der Handschrift auch bei ihren Schwankungen zwischen γίγνομαι — γίνομαι treu geblieben, und erst recht in den Fällen γενηθῆναι — γενητός — γεννητός usw. vgl. Zahn a. a. Ο. S. 40 Anm. 2. Dagegen habe ich immer ῾Ησαΐας und Ἱερεμίας geschrieben, nicht mit V unter Umständen ἠσαΐας und ἰερεμίας. Zu Ἁβραάμ vgl. die Nachträge und Berichtigungen.. Dann ist energisch emendiert worden. Schon die mehrfach überlieferten Marcellstücke weisen Abweichungen unter einander auf, die auszugleichen waren. Weiter aber sind die Vorschläge Montagus gründlicher ausgenutzt worden als bei und zu den selteneren Besserungen von Rettberg, Gaisford selbst, Zahn und anderen", + "candidate_score": 0.636357, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_81_83", + "bdc_text": "Ad lectorem a 2 . hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_4", + "psc_text": "καὶ οἰκεῖον εὕρεμα, τῆς δ’ ἐκκλησίας τοῦ θεοῦ τὴν ἀδιάφθορον διδασκαλίαν προϊοχόμενος, ἣν παρὰ τῶν αὐτοπτῶ�� καὶ αὐτηκόων τοῦ λόγου ἄνωθεν ἐξ ἀρχῆς παραλαβοῦσα φυλάττει. S. 165, 12 — 14: ἤδη δὲ διὰ τῆς πρὸ τούτου γραφῆς τὰ περὶ τούτων τοῦ Μαρκέλλου φωνὰς παραθέμενος, λόγου συμμετρίας φειδόμενος, τῇ αὐτῶν ἐκείνων ἀρκεσθήσομαι μαρτυρίᾳ (bezieht sich auf c. Marc. II, 3). Ist demnach der Verfasser von de ecclesiastica theologia notwendig identisch mit dem von contra Marcellum, so ist für beide der Eusebius als Autor anzusehn, der sich in der Zuschrift des Briefes an Flacillus von Antiochien als solcher bekennt, vgl. S. 60, 1 — 2: τῷ τιμιωτάτῳ καὶ ἀγαπητῷ συλλειτουργῷ Φλακίλλῳ Εὐσεβίος ἐν κυρίῳ χαίρειν. Nun bezeichnet aber die einzige selbständige HandschriftVgl. S. XVI ff. unserer beiden Werke, der cod. Venetus Marc. gr. 496, auf fol. 29v die beiden Bücher contra Marcellum ausdrücklich als Eigentum Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου τῶν κατὰ Μαρκέλλου τοῦ", + "candidate_score": 0.636218, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_82_84", + "bdc_text": "hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM . Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_32", + "psc_text": "in Roeskri Bibl. PP. Τ. V. p. 282sq.]« besaß einst Thomas GaleVgl. Fabricius-Harles, Bibliotheca graeca VIl, 395 u. Catal. codd. Angliae et Hibern. II p. 186 Nr. 5888.. Dies ist wahrscheinlich der jetzige cod. Cantabrigiensis Trinity College O. 4. 41, enthaltend neben dem 1613 von Petrus Goldmannus Scotus in der Bodleiana abgeschriebenen Adamantius auch die beiden Eusebiusschriften mit dem Datum »Prid. non. Mart. 1695 (nach einer Mitteilung von Swete). In bezug auf den Adamantius ist die Handschrift erwiesenermaßen nur eine Copie des Bodleianus Ε. 1. 11Vgl. van de Sande Bakhuyzen a. a. Ο. S. XXXVI f.. Verschollen ist eine siebente Handschrift, die sich einst in der Bibliothek des kaiserlichen Gesandten in Venedig Don Diego Hurtado de Mendoza daselbst befand und an erster Stelle die 5 Bücher Eusebius gegen Marcell enthalten zu haben scheintVgl. C. Gesner in der Bibliotheca universalis 1545; Graux, Essai sur les origines du fonds grec de l’Escurial.", + "candidate_score": 0.635843, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_54", + "psc_text": "3), der andere von den beiden in Oxford schon damals vorhandenen (vgl. zu p. 110 a 10). Nach dem oben über die Handschriften Gesagten ist aber klar, daß sein Text ein durchaus befriedigender selbst dann nicht geworden wäre, wenn der Druck sorgfältiger corrigiert, die Bibelstellen und Marcellfragmente reinlicher herausgestellt wären. Dennoch begnügte man sich lange mit Montagus TextEin schlechter Nachdruck existiert von 1688, vgl. Fabricius-Harles a. a. Ο VII, 394, Zahn a. a. Ο. S. 2, Anm. 3., und einzig Christian Heinrich Georg Rettberg (Re) lieferte in seinen MarcellianaGottingae 1794. schätzenswerte Beiträge zur Textkritik, wenn auch nur auf Grund der Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th.", + "candidate_score": 0.635056, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_26", + "psc_text": "ταῦτα ὁ Μάρκελλος πρὸς Ἀστέριον, οὐκ ἀρεσκόμενος τῷ τὸν πατέρα δεῖν ἀληθῶς πατέρα εἶναι ὁμολογεῖν καὶ τὸν υἱὸν ἀληθῶς υἱὸν καὶ τὸ ἅγιον πνεῦμα ὡσαύτως (vgl. auch S. 4, 10. 12 u. ö.) für nicht von Eusebius Pamphili stammend anzusehn. Die Kühnheit dieser ganzen Kritik wird es gerechtfertigt lassen, wenn ich auf den Titel der Ausgabe noch ohne Fragezeichen gesetzt habe: Eusebius’ Werke IV. Band. Handschriften Einzige Text quelle ist, wie schon Gaisford und ZahnVgl. Eusebii Pamphili contra Hieroclem et Marcellum libri. ed. Th. Gsisford Oxonii 1852 p. III; Zahn a, a. Ο. S. 5, Anm. 3. Rettberg in den Annales literar. Helmstadtienses 1787 (vgl. Hamack LG I, 2, 581) war mir unzugänglich. wußten, die Handschrift in Venedig, die von ersterem, wohl nach Th. Heyse, folgendermaßen beschrieben wird: Cod. Marcianus 496. membranaceus saec. X, forma quadrata, δίστοιχος, versibus quadragenis binis, iisque litterarum fere tricenarum. Diligenter recognovit et jure suo potius", + "candidate_score": 0.634061, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_64", + "psc_text": "leisten lassen. Socrates, Epiphanius, Origenes usw. sind mit den wichtigsten Varianten aus ihren brauchbarsten Ausgaben angeführtZum Epiphanius konnte ich Notizen über die Handschriften benutzen.. Der kritische Apparat enthält die wichtigsten Lesungen der Handschrift, sowie die beachtenswerten Verbesserungsvorschläge der KritikerMit Mo Re Ga habe ich die ausdrücklich von Montagu, Rettberg und Gaisford vorgeschlagenen Änderungen bezeichnet, mit m r g die in ihrem Text stillschweigend gemachten; m r bedeutet die Randnoten der Montaguschen Ausgabe da, wo nicht feststeht, ob eine Conjectur von Mo oder eine Randlesart seiner Handschrift vorliegt.. Bei den mehrfach überlieferten Marcellfragmenten sind die Parallelstellen verglichen und als Zeuge mit der Sigle »and. St.« eingeführtWo »and. St.« oder LXX und NT eine Emendation nötig machten, habe ich in der Regel nicht erst angemerkt, ob die Correctur auch von Mo Re oder andern vorgeschlagen war.. Die Register zum Eusebius sind wegen der Echtheitsfrage besonders ausführlich gestaltet. Vom Wortlaut des Textes mußte", + "candidate_score": 0.6339, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_89", + "bdc_text": "Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_11", + "psc_text": "S. 544 f. die Gründe für denen Caspari den Brief Marcells auf 337/38 datiert hat., bleibt seine wichtigste Aufstellung unerwiesen, nämlich die, daß der Verfasser von contra Marcellum den Brief Marcells Julius anführe. Sein erster Beweis dafür (ZNTW 1903 S 330 verfehlt; denn die Worte (S. 18, 14 f): ἄρξομαι τοίνυν ἀπὸ τῆς ὑπ’ αὐτοῦ γραφείσης ἐπιστολῆς πρὸς ἕκαστον τῶν μὴ ὀρθῶς γραφέντων ἀντιλέγειν sind gar nicht Worte des Verfassers von contra Marcellum über einen Brief Marcells, sondern hier spricht Marcell selbst über einen Brief des AsteriusVgl. Harnack a. a. Ο. und meine Ausgabe zu S. 18, 14ff. Conybeare denn auch in ZNTW 1905 S. 250 f diese Instanz zurückgezogen.. Aber auch die weitere Stelle (S. 31, 22 22ff): τὴν τοῦ Γαλάτου πίστιν, ἢ καὶ μᾶλλον τὴν ἀπιστίαν τὴν εἰς τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ, καιρὸς ἤδη καλεῖ . . . εἰς φῶς ἀγαγεῖν, καὶ τὴν χρόνοις μακροῖς ἐνδομυχήσασαν τῴ ἀνδρὶ", + "candidate_score": 0.632037, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_55_57", + "bdc_text": "Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia :", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_32", + "psc_text": "in Roeskri Bibl. PP. Τ. V. p. 282sq.]« besaß einst Thomas GaleVgl. Fabricius-Harles, Bibliotheca graeca VIl, 395 u. Catal. codd. Angliae et Hibern. II p. 186 Nr. 5888.. Dies ist wahrscheinlich der jetzige cod. Cantabrigiensis Trinity College O. 4. 41, enthaltend neben dem 1613 von Petrus Goldmannus Scotus in der Bodleiana abgeschriebenen Adamantius auch die beiden Eusebiusschriften mit dem Datum »Prid. non. Mart. 1695 (nach einer Mitteilung von Swete). In bezug auf den Adamantius ist die Handschrift erwiesenermaßen nur eine Copie des Bodleianus Ε. 1. 11Vgl. van de Sande Bakhuyzen a. a. Ο. S. XXXVI f.. Verschollen ist eine siebente Handschrift, die sich einst in der Bibliothek des kaiserlichen Gesandten in Venedig Don Diego Hurtado de Mendoza daselbst befand und an erster Stelle die 5 Bücher Eusebius gegen Marcell enthalten zu haben scheintVgl. C. Gesner in der Bibliotheca universalis 1545; Graux, Essai sur les origines du fonds grec de l’Escurial.", + "candidate_score": 0.631285, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_35", + "psc_text": "Beschreibung folgendes dienen mag. Die 185 Blätter umfassende Handschrift kam aus dem Besitze des Cardinais Bessarion nach dessen Tode im Jahre 1472 in die Marcusbibliothek. Sie enthältVgl. V. Otto a. a. Ο. S. XV ff, und Graeca D. Marci Bibliotheca 1740. I, 260. 1) fol. 1a τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν γρηγορίου ἐπισκόπου νύσης πρὸς τὰ ἀπολιναρίου ἀντιρρητικός. 2) fol. 29b εὐσεβίου τοῦ παμφίλου τῶν κατὰ μαρκέλλου τοῦ ἀγκύρας ἐπισκόπου λόγος αݲ. 3) fol. 48a τῶ τιμιωτάτω καὶ ἀγαπητῶ συλλειτουργῶ φλακίλλω εὐσεβίος ἐν κυρίω χαίρειν (folgen die 3 Bücher de ecclesiastica theologia). 4) fol. 92a διάλεκτος ἀδαμαντίου τοῦ καὶ ὠριγένους περὶ τῆς εἰς θεὸν ὀρθῆς πίστεως κτλ. 5) fol. 125b ζαχαρίου σχολαστικοῦ χριστιανοῦ τοῦ γενομένου μετὰ ταῦτα ἐπισκόπου μιτθλήνης ὁ διάλογος ἀμμώνιος ὅτι οὐ συναΐδιος τῶ θεῶ ὁ κόσμος κτλ. 6) fol. 143a αἰνείου σοφιστοῦ διάλογος θεόφραστος ὅτι οὐκ ἔστιν ἀνθρώπων προβιοτὴ καὶ ὅτι ἀθάνατος ἡ ψυχή. 7) fol. 160b", + "candidate_score": 0.630736, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_55", + "psc_text": "Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th. Heyses besaßVgl. a. a. Ο. p. III und die Anmerkungen auf S. 105 — 107 usw. in Gaisfords Ausgabe.. Er hat infolge dessen unter Benutzung von Vorschlägen Montagus und Rettbergs und Hinzufügung einiger eigener Emendatiouen einen wesentlich besseren Text liefern können. Eine ParagrapheneinteilungLeider ist sie etwas flüchtig gemacht oder corrigiert; so fehlt in Gaisfords Ausgabe S. 27/28 § 28, S. 47 kommt zweimal § 25 vor, S. 49—62 steht ἐξ 1955 statt 29—65 (d. h. noch richtiger 30—66), S, 74/75 kommt zweimal § 13 vor, S. 221/222 zählt §§ 6—9 statt 9—12! und die Hervorhebung der Marcellfragmente durch besondern Druck", + "candidate_score": 0.630636, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_55", + "psc_text": "Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th. Heyses besaßVgl. a. a. Ο. p. III und die Anmerkungen auf S. 105 — 107 usw. in Gaisfords Ausgabe.. Er hat infolge dessen unter Benutzung von Vorschlägen Montagus und Rettbergs und Hinzufügung einiger eigener Emendatiouen einen wesentlich besseren Text liefern können. Eine ParagrapheneinteilungLeider ist sie etwas flüchtig gemacht oder corrigiert; so fehlt in Gaisfords Ausgabe S. 27/28 § 28, S. 47 kommt zweimal § 25 vor, S. 49—62 steht ἐξ 1955 statt 29—65 (d. h. noch richtiger 30—66), S, 74/75 kommt zweimal § 13 vor, S. 221/222 zählt §§ 6—9 statt 9—12! und die Hervorhebung der Marcellfragmente durch besondern Druck", + "candidate_score": 0.630574, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_33", + "psc_text": "Handschrift, die sich einst in der Bibliothek des kaiserlichen Gesandten in Venedig Don Diego Hurtado de Mendoza daselbst befand und an erster Stelle die 5 Bücher Eusebius gegen Marcell enthalten zu haben scheintVgl. C. Gesner in der Bibliotheca universalis 1545; Graux, Essai sur les origines du fonds grec de l’Escurial. 1880. S. 225. 253.363; Harnack LG I, 2, 497 van de Sande Bakhuyzen a. a. Ο. S. XXXII.. Harnack bemerkt zum Theophilus a. a. O.: »Die Handschrift soll später in die des Μ. Corvinus nach Ofen gekommen sein und ist dann wahrscheinlich von den Türken verschleppt worden. Ihr Verlust läßt sich, seitdem der Marcianus bekannt geworden, verschmerzen. Bereits von Otto (a. a. 0. S. XIX) bemerkt, daß die Handschrift »neque cum Veneto nostro neque cum Bodlejano prorsus consentit«, d. h. ihnen sehr verwandt ist. Aus Graux, Essai p. 137. 225. 253. 363. 399 ist aber zu schließen, daß sie höchst", + "candidate_score": 0.629452, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_56", + "psc_text": "so fehlt in Gaisfords Ausgabe S. 27/28 § 28, S. 47 kommt zweimal § 25 vor, S. 49—62 steht ἐξ 1955 statt 29—65 (d. h. noch richtiger 30—66), S, 74/75 kommt zweimal § 13 vor, S. 221/222 zählt §§ 6—9 statt 9—12! und die Hervorhebung der Marcellfragmente durch besondern Druck erhöhen die Brauchbarkeit der Ausgabe. Die lateinische Übersetzung ist allerdings einfach nach Montagu wieder ab- gedruckt. Aber die Gaisfordsche Ausgabe kann doch nicht für abschließend angesehn werden. Einmal nämlich hat sie den Codex Venetus nicht völlig ausgenutzt; vielleicht z. Τ. nicht durch Schuld der Collation, sondern durch eigentümliche Mißgriffe bei ihrer Benutzung durch den Herausgeber. Z. B. gehörte Anm. r S. 12 (Gaisfords) nicht zu Z. sondern zu Z. 7; Anm. r S. 25 nicht zu Z. 3, sondern zu Z. 4; Anm. q S. 55 zu Z. 15, nicht Z. 11; Anm. r S. 102 zu S. 103, 2;", + "candidate_score": 0.629169, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_31", + "psc_text": "— so sicher nach einer Nachricht Mercatis, nicht saec. XIV, wie van de Sande Bakhuyzen angibtA. a. Ο. S. XXVII f.. Des letzteren Vermutung aber, daß Handschrift »wahrscheinlich eine Abschrift« der venezianischen ist, steht auch in Bezug auf unseren Text zu Recht. Als fünfte käme eine Handschrift der Nationalbibliothek zu Paris, cod. Paris, gr. 949 (nicht 969, früher Reg. 2985, 2) chart, 1581 Pantaleon Mamukas von Chios geschriebenVgl. Omont, Inventaire sommaire etc. Ι, 182, auch Catal. Par. Reg. II, 185. Zu dem Schreiber Gardthausen, Griechische Palaeographie S. 335.. Eine sechste Handschrift »adscriptis etiam ex alio codice emendationibus [Excerpta ex iis in Roeskri Bibl. PP. Τ. V. p. 282sq.]« besaß einst Thomas GaleVgl. Fabricius-Harles, Bibliotheca graeca VIl, 395 u. Catal. codd. Angliae et Hibern. II p. 186 Nr. 5888.. Dies ist wahrscheinlich der jetzige cod. Cantabrigiensis Trinity College O. 4. 41, enthaltend neben dem 1613 von Petrus Goldmannus Scotus in der", + "candidate_score": 0.627922, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_89", + "bdc_text": "Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_12", + "psc_text": "auch in ZNTW 1905 S. 250 f diese Instanz zurückgezogen.. Aber auch die weitere Stelle (S. 31, 22 22ff): τὴν τοῦ Γαλάτου πίστιν, ἢ καὶ μᾶλλον τὴν ἀπιστίαν τὴν εἰς τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ, καιρὸς ἤδη καλεῖ . . . εἰς φῶς ἀγαγεῖν, καὶ τὴν χρόνοις μακροῖς ἐνδομυχήσασαν τῴ ἀνδρὶ κακοδοξίαν βραχὺ περιελθόντας τοῦ τῆς ἐπιστολῆς προσχήματος ἀπογυμνῶσαι, so gewiß sie auf einen Brief Marcells geht meint doch sicher den Rechtfertigungsbrief, den er am Ende seines römischen Aufenthalts an Julius verfaßte. Im Gegenteil, es wäre unser Verfasser, der sonst immer nur mit einer Schrift Marcells zutun hat (S. 1,14. 2,10. 60,10), hier ein weiteres Schriftstück von ihm einführte und das mit einer so ungenügenden Bezeichnung wie ἡ Man wird die Möglichkeit nicht von der Hand weisen können ZNTW 1905 S. 255), daß unser Verfasser hier entweder dieselbe Marcells, die er sonst γράμμα, γραφή oder σύγγραμμα nennt, als ἐπιστολή bezeichnetDas konnte", + "candidate_score": 0.62776, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_54_56", + "bdc_text": "s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_52", + "psc_text": "etc., V hat aber ὅλον i. Τ.; p. 4 b 1 »διδασκόμενος] in margine codicis erat διαστελλόμενος«, so V i. Τ.; p. 43 c 2 »εἰς αὐτὸν ἀσεβῶντα] satis liquet legend, εἰς αὐτὸν ἀσεβῶν τὸν«, so V i. Τ.; 53 ab ��διὸ ἐπανάγει] hiatus erat in exemplari, forte sie supplendus: εἰ δέ τι γένοιτο, περὶ τῆς«, in V ist aber nach ἐπάγει noch erhalten, wenn auch fast unleserlich: λέγων (?) εἰ δέ τις περὶ usw. Montagu kann also nur eine der jüngeren Abschriften im Auge haben, wenn er Lesarten seines »exemplar« anführt (vgl. Note zu p. 52 b 8, 53 ab, 148b 10 usw.). Er hat aber gar nicht eine einzige Handschrift gehabt, sondern neben der eigentlich seinen, die sich besonders daraus müßte feststelleu lassen, daß in ihr auch das ganze Stück meiner Ausgabe S. 104, 33 (καὶ) — 105 21 (μείζων μού ἐστιν) fehlte (vgl. zu p. 110 a", + "candidate_score": 0.627479, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_51", + "psc_text": "der Note zu p. 37, c 7 »ἐγὼ ἐκ τοῦ πατρὸς ἐξῆλθον καὶ ἥκω] hoc ubi dictum sit a servatore, nescio etc.««. Jedenfalls war es vor allem ein nicht gewöhnliches Maß von philologischer Begabung, was Montagu zur Herstellung eines leidlichen Textes befähigte. Denn seine handschriftlichen Mittel waren durchaus nicht hervorragend. Die von GaisfordVgl. oben und Zahn a. a. O. S. 5, Anm. 3. ausgesprochene Meinung, Montagu habe den Codex Venetus selbst benutzt, ist unbegründet. Das geht aus einer Reihe von Noten Montagus aufs deutlichste hervor. Z. B. zu p. 2 (Montagus) b5 »μόνον] erat in margine ὅλον et tolerari postest« etc., V hat aber ὅλον i. Τ.; p. 4 b 1 »διδασκόμενος] in margine codicis erat διαστελλόμενος«, so V i. Τ.; p. 43 c 2 »εἰς αὐτὸν ἀσεβῶντα] satis liquet legend, εἰς αὐτὸν ἀσεβῶν τὸν«, so V i. Τ.; 53 ab »διὸ ἐπανάγει] hiatus erat in exemplari, forte sie supplendus:", + "candidate_score": 0.626556, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_57", + "psc_text": "ihrer Benutzung durch den Herausgeber. Z. B. gehörte Anm. r S. 12 (Gaisfords) nicht zu Z. sondern zu Z. 7; Anm. r S. 25 nicht zu Z. 3, sondern zu Z. 4; Anm. q S. 55 zu Z. 15, nicht Z. 11; Anm. r S. 102 zu S. 103, 2; Anm. c S. 183 zu S. 184, 1; Anm. q S. 209 zu Z. 7, nicht Z. 8; Anm. g S. 228 zu Z. 14, nicht Z. 17; Anm, a S. 319 zu S. 320 Z. 5. Aber auch sonst liest V doch häufig anders als Gaisfords Text, z. B. S. 1, 12 (meiner Ausgabe) δὴ V: δὲ Gaisford. 2,25 κενοφωνία: κενολογίᾳ. 4,17 δῆλος: δῆλον. 18, 14 ἀπὸ τῆς: ἀπ’ αὐτῆς. 31 εἶναι: om. 19, 31 γάρ: om. 22,4 τὴν: om. 24,34 γενέσεως: γεννήσεως. 28,28 οὕτως: om. 29,30 μεμψάμενος: μεμφόμενος. 32, 14 τότε: ποτὲ. 15 δὴ . . τέλους: δὲ", + "candidate_score": 0.62619, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_26", + "psc_text": "ταῦτα ὁ Μάρκελλος πρὸς Ἀστέριον, οὐκ ἀρεσκόμενος τῷ τὸν πατέρα δεῖν ἀληθῶς πατέρα εἶναι ὁμολογεῖν καὶ τὸν υἱὸν ἀληθῶς υἱὸν καὶ τὸ ἅγιον πνεῦμα ὡσαύτως (vgl. auch S. 4, 10. 12 u. ö.) für nicht von Eusebius Pamphili stammend anzusehn. Die Kühnheit dieser ganzen Kritik wird es gerechtfertigt lassen, wenn ich auf den Titel der Ausgabe noch ohne Fragezeichen gesetzt habe: Eusebius’ Werke IV. Band. Handschriften Einzige Text quelle ist, wie schon Gaisford und ZahnVgl. Eusebii Pamphili contra Hieroclem et Marcellum libri. ed. Th. Gsisford Oxonii 1852 p. III; Zahn a, a. Ο. S. 5, Anm. 3. Rettberg in den Annales literar. Helmstadtienses 1787 (vgl. Hamack LG I, 2, 581) war mir unzugänglich. wußten, die Handschrift in Venedig, die von ersterem, wohl nach Th. Heyse, folgendermaßen beschrieben wird: Cod. Marcianus 496. membranaceus saec. X, forma quadrata, δίστοιχος, versibus quadragenis binis, iisque litterarum fere tricenarum. Diligenter recognovit et jure suo potius", + "candidate_score": 0.6257, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_54_56", + "bdc_text": "s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_58", + "psc_text": "S. 1, 12 (meiner Ausgabe) δὴ V: δὲ Gaisford. 2,25 κενοφωνία: κενολογίᾳ. 4,17 δῆλος: δῆλον. 18, 14 ἀπὸ τῆς: ἀπ’ αὐτῆς. 31 εἶναι: om. 19, 31 γάρ: om. 22,4 τὴν: om. 24,34 γενέσεως: γεννήσεως. 28,28 οὕτως: om. 29,30 μεμψάμενος: μεμφόμενος. 32, 14 τότε: ποτὲ. 15 δὴ . . τέλους: δὲ . . τέλος. 24 ἐπισφραγιζομένου: σφραγιζομένου usw. Sodann fehlt es an der nötigen Durcharbeitung des Textes, der doch an vielen Stellen noch ganz unerständlich war und namentlich bei den mehr als einmal vorkommenden Marcellfragmenten viel öfter zur Emendation hätte zwingen müssen. Die Marcellfragmente sind oft weniger richtig als bei Rettberg abgegrenzt, die Bibelcitate ebenso ungenügend wie bei Montagu notiert, es sind keine Namen-, Wort- und Sachregister beigegeben, und es ist, wenn man das erwähnen soll, eine unverhältnismäßige Menge falscher Accente stehn geblieben. Eine meist übersehene Ausgabe ist dann noch von Johann Heinrich Nolte für Mignes Patrologie besorgt wordenMigne PG 24,", + "candidate_score": 0.625188, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_61", + "bdc_text": "Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_27", + "psc_text": "Annales literar. Helmstadtienses 1787 (vgl. Hamack LG I, 2, 581) war mir unzugänglich. wußten, die Handschrift in Venedig, die von ersterem, wohl nach Th. Heyse, folgendermaßen beschrieben wird: Cod. Marcianus 496. membranaceus saec. X, forma quadrata, δίστοιχος, versibus quadragenis binis, iisque litterarum fere tricenarum. Diligenter recognovit et jure suo potius quam ad alterius exempli fidem textum saepe emendavit docta manus saec. XVI. forsan Francisci Turiani, quem scimus hoc opus in MS. legisseVgl. die erste Note in Montacutius’ Ausgabe., vel etiam primi editoris. Nam hunc ipsum codicem editionum πρωτότυπον esse plane perspicitur ex lacunis p. 52 et 53. Tit. in indice libri: Εὐσεβίου τοῦ Παμφίλου λόγοι β΄ Μάρκελλον τὸν Γαλάτην ἐξ αὐτῶν τῶν ἐκείνῳ συγγεγραμμένων· καὶ ἕτεροι τοῦ αὐτοῦ Εὐσεβίου λόγοι γ΄ ἀνατρέποντες τὰ Μαρκέλλου. Es steht mit der Überlieferung der beiden Eusebiusschriften also ganz entsprechend wie mit der der drei Βücher des Theophilus Antiochien an AutolycusVgl. v.Otto Corp. Apol. VIII", + "candidate_score": 0.624954, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_54_56", + "bdc_text": "s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_51", + "psc_text": "der Note zu p. 37, c 7 »ἐγὼ ἐκ τοῦ πατρὸς ἐξῆλθον καὶ ἥκω] hoc ubi dictum sit a servatore, nescio etc.««. Jedenfalls war es vor allem ein nicht gewöhnliches Maß von philologischer Begabung, was Montagu zur Herstellung eines leidlichen Textes befähigte. Denn seine handschriftlichen Mittel waren durchaus nicht hervorragend. Die von GaisfordVgl. oben und Zahn a. a. O. S. 5, Anm. 3. ausgesprochene Meinung, Montagu habe den Codex Venetus selbst benutzt, ist unbegründet. Das geht aus einer Reihe von Noten Montagus aufs deutlichste hervor. Z. B. zu p. 2 (Montagus) b5 »μόνον] erat in margine ὅλον et tolerari postest« etc., V hat aber ὅλον i. Τ.; p. 4 b 1 »διδασκόμενος] in margine codicis erat διαστελλόμενος«, so V i. Τ.; p. 43 c 2 »εἰς αὐτὸν ἀσεβῶντα] satis liquet legend, εἰς αὐτὸν ἀσεβῶν τὸν«, so V i. Τ.; 53 ab »διὸ ἐπανάγει] hiatus erat in exemplari, forte sie supplendus:", + "candidate_score": 0.624694, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_54_56", + "bdc_text": "s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 . Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_54", + "psc_text": "3), der andere von den beiden in Oxford schon damals vorhandenen (vgl. zu p. 110 a 10). Nach dem oben über die Handschriften Gesagten ist aber klar, daß sein Text ein durchaus befriedigender selbst dann nicht geworden wäre, wenn der Druck sorgfältiger corrigiert, die Bibelstellen und Marcellfragmente reinlicher herausgestellt wären. Dennoch begnügte man sich lange mit Montagus TextEin schlechter Nachdruck existiert von 1688, vgl. Fabricius-Harles a. a. Ο VII, 394, Zahn a. a. Ο. S. 2, Anm. 3., und einzig Christian Heinrich Georg Rettberg (Re) lieferte in seinen MarcellianaGottingae 1794. schätzenswerte Beiträge zur Textkritik, wenn auch nur auf Grund der Montaguschen Ausgabe. Eine neue Ausgabe des ganzen Textes erschien erst wieder im Jahre 1852, und zwar von Thomas Gaisford (Ga)Vgl. oben S. XVI, Anm. 1.. Dieser stützte sich, in richtiger Erkenntnis der Sachlage, allein, oder doch so gut wie allein, auf die venezianische Handschrift, von der er eine Collation Th.", + "candidate_score": 0.624086, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_0", + "bdc_text": "Clarissimis viris dominis Felici Fry , Tigurini praeposito , et Heinrycho Bullingero , Gaspari Megandro , Erasmo Fabritio , Rodolpho Gualthero , divini verbi praeconibus , Kaspar Megander und Erasmus Schmid waren jeweils erster und zweiter Archidiakon am Großmünster , während Gwalther Pfarrer an St .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_182", + "psc_text": "περὶ τοῦ προστακτικοῦ λόγου ῥητὰ Μάρκελλος τοιοῦτόν τινα εἶναί φησιν καὶ τὸν » ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν θεὸν « θεὸν λόγον. διὸ ἐπάγει φάσκων ὁ δὲ ἱερὸς ἀπόστολός τε καὶ μαθητὴς τοῦ κυρίου Ἰωάννης σαφῶς καὶ διαρρήδην ἐν ἀρχῇ τοῦ εὐαγγελίου διδάσκων, ὡς ἀγνοούμενον ἐν ἀνθρώποις πρότερον, λόγον αὐτὸν τοῦ παντοκράτορος ὀνομάζων. οὕτως ἔφη » ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος, καὶ ὁ λόγος ἦν πρὸς τὸν θεόν, καὶ θεὸς ἦν ὁ λόγος «. οὐ μιᾷ μαρτυρία χρώμενος τὴν ἀιδιότητα τοῦ λόγου σημαίνει. καὶ προστίθησιν τούτοις ἐπιλέγων ἑξῆς ἵν’ ἐν μὲν τῷ φῆσαι » ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος « δείξῃ δυνάμει ἐν τῷ πατρὶ εἶναι τὸν λόχον (ἐν ἀρχὴ γὰρ ἁπάντων τῶν γεγονότων ὁ θεὸς » ἐξ οὗ τὰ πάντα «), ἐν δὲ τῷ » καὶ ὁ λόγος ἦν πρὸς τὸν θεὸν « ἐνεργείᾳ πρὸς τὸν θεὸν εἶναι τὸν λόγον (» πάντα « γὰρ » δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς", + "candidate_score": 0.62325, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_89", + "bdc_text": "Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_0", + "psc_text": "Einleitung εἰ μὲν οὖν αὐταρκῶς ἔχει τὰ γραφέντα, κρίνειας ἂν αὐτὸς ἐντυγχάνων· εἰ δέ τινα λείποι, καὶ ταῦτα ἂν ἀναπληρώσειας, δηλαδὴ ἀδελφὸς ἀδελφοῦ τὰ ὑστερήματα, εἴπου καὶ θεραπείας δέοιτο, δι’ ἐπανορθώσεως ἐξιώμενος. Euseb. ep. ad Flacillum. Verfasser und Zeit der beiden Schriften Zweifellos rühren die zwei Schriften κατὰ Μαρκέλλου (S. 1, 2) ἐκκλησιαστικὴ θεολογία (S. 98, 13f vgl. 60, 16f 62, 10. 18)Die Bucheinteilung der Schriften stammt sicher von ihrem Verfasser (vgl. S. 60,6.9), von der Einteilung in Capitel und deren Inhaltsangaben ist das nicht gewiß. von einem und demselben Verfasser her. Nicht nur bringen beide z. Τ. identische Excerpte aus Marcell, sondern die Verwandtschaft erstreckt sich auch auf den Wortlaut der eigenen SätzeVgl. S. 42, 24. 32 mit S. 107, 23. 31.. Daß aber hier nicht etwa ein jüngerer Autor einen älteren benutzt, beweisen aufs deutlichste die Stellen: S. 60, 3—10: εἰ πρὸς τὴν ἀδόλεσχον καὶ πολυεπῆ Μαρκέλλου γραφὴν", + "candidate_score": 0.623094, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_89", + "bdc_text": "Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_19", + "psc_text": "zwei Einzelheiten sind wohl auffälligWenn die Vita Constantini für Konstantinopel ἡ βασιλέως (oder ἐπώνυμος πόλις, ἡ αὐτοῦ πόλις usw., für Rom ἧ βασιλεύουσα (oder βασιλὶς) sagt, so folgt daraus noch nicht die Unechtheit von contra Marcellum, wo Konstantinopel S. 58, 8 ἧ βασιλικὴ πόλις heißt. Warum soll Eusebius Pamphili um 338 nicht so haben sagen können (der doch wenigstens ἧ αὐτοῦ πόλις wenn sein Schüler Eusebius von Emesa es um 341 ohne Anstoß konnte?. Einmal nämlich, unser Verfasser in demselben Zusammenhang von sich in erster und von Eusebius von Caesarea in dritter Person spricht, z.B. S. 17, bis is, θήσω δὲ πρῶτα δι’ ὣν τοῖς ὀρθῶς καὶ ἐκκλησιαστικῶς γραφεῖσιν ἀντιλέγειν πειρᾶται διαβάλλων τοὺς γράψαντας .... ἄρτι μὲν γὰρ πρὸς Ἀστέριον τὴν ἀντίρρησιν ποιεῖται, ἄρτι δὲ πρὸς Εὐσέβιον τὸν μέγαν. καὶ ἔπειτα ἐπὶ τὸν τοῦ θεοῦ ἄνθρωπον . . . Παυλῖνον . . . καὶ ἐκ τούτου μεταβὰς Ὠριγένει πολεμεῖ .", + "candidate_score": 0.621126, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_41", + "bdc_text": "finden sich drei von Gessner selbst verfasste Dialoge , in denen vor allem Beispiele nützlicher Lektüre für Knaben behandelt werden ;", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_123", + "psc_text": "λόγων, ῥήσεις τε σοφῶν καὶ αἰνίγματα« , καὶ πάλιν »δέξασθαι στροφὰς λόγων« . ἃ δὴ καὶ οὕτως ἔχοντα ἐκ τῶν ἐμφερομένων τῇ βίβλῳ καταμαθεῖν ῥᾴδιον, ἄλλως οὐ δυναμένων νοηθῆναι ἢ διιόντων ἡμῶν ἐκ τῆς προχείρου λέξεως ἐπὶ τὸν ἐξ αὐτῆς θεωρούμενον νοῦν· οἷόν ἐστιν τὸ »τῇ βδέλλῃ τρεῖς θυγατέρες ἦσαν ἀγαπήσει ἀγαπώμεναι, καὶ αἱ τρεῖς αὗται οὐκ ἐνεπίπλασαν αὐτήν. καὶ ἡ τετάρτη οὐκ ἠρκέσθη εἰπεῖν ἱκανόν«, καὶ »ἡ σοφία ᾠκοδόμησεν ἑαυτῇ οἶκον, καὶ ὑπήρεισεν στύλους ἑπτά· ἔσφαξεν τὰ ἑαυτῆς θύματα, ἐκέρασεν εἰς κρατῆρα τὸν ἑαυτῆς οἶνον« , καὶ ὅσα ἄλλα τούτοις παραπλήσια, οὐχ ἑτέρως δυνατὰ νοεῖσθαι, οὔτε προχείρως οὔτε ἔκ τινος ἱστορίας, εἰ μὴ κατὰ μόνην μεταφορὰν καὶ ἀναστροφὴν τῆς λέξεως. αἱ δ’ ἐκτεθεῖσαι τῶν Ἑλλήνων παροιμίαι ἀπό τινων ἱστοριῶν τὰς ἀρχὰς εἰλήφασιν. τὸ γὰρ Η ΤΕΘΝΗΚΕΝ Η ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΓΡΑΜΜΑΤΑ διὰ τήνδε, φησίν, ἐλέχθη τὴν ἱστορίαν, καὶ δι’ ἑτέραν πάλιν γενομένην τοιανδὶ πρᾶξιν τὸ ΑΙΞ ΤΗΝ ΜΑΧΑΙΡΑΝ εἴρηται· καὶ τὸ", + "candidate_score": 0.613025, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_105", + "bdc_text": "Quod eo facilius de humanitate vestra mihi polliceor , quoniam nulla unquam in re hactenus expectationem meam estis frustrati .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_160", + "psc_text": "ψιλὸν ἄνθρωπον λέγοντα εἶναι τὸν Χριστόν, προφανῶς καταψευδόμενος ἔν τε οἷς εἴρηκεν καὶ ἐν οἷς ἑξῆς ἐπάγει αὐθις περὶ αὐτοῦ λέγων ἀλλ’ ὁ προειρημένος, βραχέα τῶν ἁγίων προφητῶν φροντίσας, ὡς ἀπόρρητόν τινα καὶ λανθάνουσαν τοῦ ἀποστόλου θεολογίαν ἐξηχούμενος, »εἷς θεὸς«; ἔφη »εῖς καὶ μεσίτης θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ἄνθρωπος Χριστὸς Ἰησοῦς«. καὶ ὁ ταῦτα γράψας καὶ σφόδρα ἐπὶ τῷ μεμνῆσθαι τῶν γραφῶν μεγαλαυχῶν οὐκ ἐνενόησεν ὅτι ὁ τοῦτο γράψας ἁγιώτατος ἀπόστολος κἀκεῖνο γέγραφεν »ὃς ἐν μορφῇ θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα θεῷ, ἀλλ’ ἐκένωσεν ἑαυτόν, μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπου γενόμενος καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρωπος«. ὁρᾷς ὅπως (ὥσπερ προϊδὼν τῷ πνεύματι τὴν τούτων κακουργίαν) ὁ ἱερὸς ἀπόστολος οὕτως ἐν ἑτέρῳ μέρει τὸ »ὡς ἄνθρωπος« ἔγραψεν καὶ »ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπου γενόμενος«, ἵνα παύσῃ αὐτῶν τὴν τοσαύτην βλασφημίαν. καὶ μεθ’ ἕτερα τὸν αὐτὸν συκοφαντεῖ ὧδέ πως πῶς οὖν τούτοις μὴ προσχὼν Εὐσέβιος μόνον ἄνθρωπον τὸν σωτῆρᾳ εἶναι βούλεται;", + "candidate_score": 0.605535, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_105", + "bdc_text": "Quod eo facilius de humanitate vestra mihi polliceor , quoniam nulla unquam in re hactenus expectationem meam estis frustrati .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_89", + "psc_text": "ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω«. θαυμάζειν δέ μοι ἔπεισιν ἐπιθεωροῦντι τὴν ἀποστολικὴν διάνοιαν. ὥσπερ γὰρ θεσπίζων τὸ μέλλον αὐτοῖς Γαλάταις τὴν τοῦ σωτῆρος ἐξηκρίβου θεολογίαν, αὐτόθεν ἐν ἀρχῇ τῆς πρὸς αὐτοὺς ἐπιστολῆς καινότερον ἢ κατὰ τὸ σύνηθες γράφων ὧδε »Παῦλος ἀπόστολος, οὐκ ἀπ’ ἀνθρώπων οὐδὲ δι’ ἀνθρώπου ἀλλὰ διὰ Ἰησοῦ Χριστοὺ«. οὐκ ἂν γοῦν οὕτω γράψαντα εὕροι τις αὐτὸν ἑτέροις· τῷ μηδένας εἶναι, ὡς εἰκός, περὶ τὴν πίστιν ὁμοίως, οἷς ἔγραφεν, ἑτέρους. ὡς γὰρ ψιλὸν ἄνθρωπον ὑπολαμβάνουσιν τὸν Χριστὸν προσῆγεν τὴν διόρθωσιν, οὐκ ἄνθρωπον αὐτὸν κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς ἐπιστολῆς διδάσκων· καὶ προϊὼν τοῖς αὐτοῖς ἔλεγεν ὅτι »τὸ εὐαγγέλιόν μου, τὸ εὐαγγελισθὲν εἰς ὑμᾶς, οὐκ ἔστιν κατὰ ἄνθρωπον, οὐδὲ ἐγὼ παρὰ ἀνθρώπου παρἑλαβον αὐτὸ οὐδὲ ἐδιδάχθην, ἀλλὰ δι’ ἀποκαλύψεως Ἰησοῦ Χριστοῦ«. δι’ ὧν αὖθις ὅτι μὴ ἄνθρωπος ἦν Ἰησοῦς Χριστὸς παρίστη. τί δὲ ἦν, εἰ μὴ ἄνθρωπος, προϊὼν αὖθις διεσάφει λέγων »ὅτε δὲ εὐδόκησεν ὁ θεὸς ὁ ἀφορίσας με ἐκ κοιλίας", + "candidate_score": 0.596955, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_83", + "bdc_text": "Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM .", + "psc_chunk_id": "pta0003.pta007.pta-grc1_window_241", + "psc_text": "τρόπον τινὰ ἐξομολογούμενος ὅτι μηδὲν ἠπίστατο ὧν ἔλεγεν· διὸ ἐπάγει λέγων εἰ δέ τις περὶ τῆς σαρκὸς ταύτης τῆς ἐν τῷ λόγῳ ἀθανάτου γεγονυίας πυνθάνοιτο, τί φαμεν πρὸς αὐτόν; ὅτι δογματίζειν μὲν ἡμεῖς περὶ ὧν μὴ ἀκριβῶς παρὰ τῶν θείων μεμαθήκαμεν γραφῶν οὐκ ἀσφαλὲς εἶναι νομίζομεν. πῶς γὰρ τοῦτο πράττειν δυνατὸν τοῖς καὶ τὰ ἑτέρων ἀνατρέπουσιν δόγματα; ἀλλ’ ἐροῦμεν πρὸς τοὺς τὸν ἀκριβῆ περὶ τούτου μαθεῖν παρ’ ἡμῶν βουλομένους λόγον, ὅτι πειθόμενοι τῷ ἱερῷ ἀποστόλῳ ἴσμεν ὅτι οὕτως ἡμᾶς ὁρᾶν τὰ ἀποκεκρυμμένα μυστήρια προσήκει, ὡς αὐτὸς ἔφη »βλέπομεν γὰρ ἄρτι« φησὶν » δι’ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκομεν ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνωσόμεθα καθὼς καὶ ἐπεγνώσθημεν« . ὥστε μή μου πυνθάνου περὶ ὧν σαφῶς παρὰ τῆς θείας γραφῆς μὴ μεμάθηκα. διὰ τοῦτο τοίνυν οὐδὲ περὶ τῆς θείας ἐκείνης τῆς τῷ θείῳ λόγῳ κοινωνησάσης σαρκὸς σαφῶς εἰπεῖν δυνήσομαι. νυνὶ δὲ πιστεύω ταῖς θείαις γραφαῖς, ὅτι εἷς", + "candidate_score": 0.5947, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 13, + "cf_id": "cf020", + "work_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei", + "max_score": 0.692602, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_72_74", + "bdc_text": "Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ; Martialis tamen esse non dubitatur .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_0", + "psc_text": "EXPLANATIO PRAEVIA. Non diffiteor summam percipere me animi voluptatem ex ultima hac parte Colbertini codicis Graeci, qui viam nobis aperuit ad consequendam perfectam intelligentiam epistolae sancti Hieronymi ad Marcellam, cujus verba, etiamsi per se manifestissima, diverse tamen a diversis interpretari potuissent; in eo loco maxime, ubi ait nomen Dei tetragrammaton propter similitudinem elementorum, cum in libris Graecis reperiretur, Pipi a quibusdam legi consuevisse. Quis enim certo noverat, in quibus libris nomen illud ineffabile reperiebatur? an in divinarum Scripturarum contextu: an in Graecorum Scriptorum Commentariis: an denique in utrisque legi consuevisset? Scimus equidem nomen Domini tetragrammaton in quibusdam Graecis voluminibus, usque ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et", + "candidate_score": 0.692602, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71_73", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_0", + "psc_text": "EXPLANATIO PRAEVIA. Non diffiteor summam percipere me animi voluptatem ex ultima hac parte Colbertini codicis Graeci, qui viam nobis aperuit ad consequendam perfectam intelligentiam epistolae sancti Hieronymi ad Marcellam, cujus verba, etiamsi per se manifestissima, diverse tamen a diversis interpretari potuissent; in eo loco maxime, ubi ait nomen Dei tetragrammaton propter similitudinem elementorum, cum in libris Graecis reperiretur, Pipi a quibusdam legi consuevisse. Quis enim certo noverat, in quibus libris nomen illud ineffabile reperiebatur? an in divinarum Scripturarum contextu: an in Graecorum Scriptorum Commentariis: an denique in utrisque legi consuevisset? Scimus equidem nomen Domini tetragrammaton in quibusdam Graecis voluminibus, usque ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et", + "candidate_score": 0.682545, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ;", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_0", + "psc_text": "EXPLANATIO PRAEVIA. Non diffiteor summam percipere me animi voluptatem ex ultima hac parte Colbertini codicis Graeci, qui viam nobis aperuit ad consequendam perfectam intelligentiam epistolae sancti Hieronymi ad Marcellam, cujus verba, etiamsi per se manifestissima, diverse tamen a diversis interpretari potuissent; in eo loco maxime, ubi ait nomen Dei tetragrammaton propter similitudinem elementorum, cum in libris Graecis reperiretur, Pipi a quibusdam legi consuevisse. Quis enim certo noverat, in quibus libris nomen illud ineffabile reperiebatur? an in divinarum Scripturarum contextu: an in Graecorum Scriptorum Commentariis: an denique in utrisque legi consuevisset? Scimus equidem nomen Domini tetragrammaton in quibusdam Graecis voluminibus, usque ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et", + "candidate_score": 0.68168, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84_86", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a . eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_0", + "psc_text": "EXPLANATIO PRAEVIA. Non diffiteor summam percipere me animi voluptatem ex ultima hac parte Colbertini codicis Graeci, qui viam nobis aperuit ad consequendam perfectam intelligentiam epistolae sancti Hieronymi ad Marcellam, cujus verba, etiamsi per se manifestissima, diverse tamen a diversis interpretari potuissent; in eo loco maxime, ubi ait nomen Dei tetragrammaton propter similitudinem elementorum, cum in libris Graecis reperiretur, Pipi a quibusdam legi consuevisse. Quis enim certo noverat, in quibus libris nomen illud ineffabile reperiebatur? an in divinarum Scripturarum contextu: an in Graecorum Scriptorum Commentariis: an denique in utrisque legi consuevisset? Scimus equidem nomen Domini tetragrammaton in quibusdam Graecis voluminibus, usque ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et", + "candidate_score": 0.678444, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_85_87", + "bdc_text": "eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_0", + "psc_text": "EXPLANATIO PRAEVIA. Non diffiteor summam percipere me animi voluptatem ex ultima hac parte Colbertini codicis Graeci, qui viam nobis aperuit ad consequendam perfectam intelligentiam epistolae sancti Hieronymi ad Marcellam, cujus verba, etiamsi per se manifestissima, diverse tamen a diversis interpretari potuissent; in eo loco maxime, ubi ait nomen Dei tetragrammaton propter similitudinem elementorum, cum in libris Graecis reperiretur, Pipi a quibusdam legi consuevisse. Quis enim certo noverat, in quibus libris nomen illud ineffabile reperiebatur? an in divinarum Scripturarum contextu: an in Graecorum Scriptorum Commentariis: an denique in utrisque legi consuevisset? Scimus equidem nomen Domini tetragrammaton in quibusdam Graecis voluminibus, usque ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et", + "candidate_score": 0.672173, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_72_74", + "bdc_text": "Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ; Martialis tamen esse non dubitatur .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_1", + "psc_text": "ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et exarata, non in aliis libris expressa credere par est. Hinc facilis erat conjectura fundamentumque sufficiens, ut de , quod Pipi legebant, idipsum sentiremus; in his nempe exemplaribus solummodo scriptum esse, quae Biblia sacra nuncupantur. Sed e ms. codice Graeco Colbertino, licet corruptissimo, perspicue didicimus nomen Dei tetragrammaton in Commentariis Graecorum scriptum fuisse litteris Hebraicis, et propter similitudinem quatuor horum elementorum , cum Graecis characteribus ΠΙΠΙ, a quibusdam Pipi solitum legi. Depravatum prorsus ms. dixi exemplar Graecum, quia Scriptorum imperitia nonnulla e nominibus Dei, ac praecipue nomen Dei tetragrammaton corruptissime in eo leguntur. Quae ut manifestiora fiant, ad hujusmodi corruptelarum declarationem", + "candidate_score": 0.667606, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_72_74", + "bdc_text": "Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ; Martialis tamen esse non dubitatur .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_4", + "psc_text": "adhuc litterae Graecae in ms. cum peculiari forma, quae multum accedit ad Hebraeum, cujus lectio usitatior fuit ἴαω, in codice ms. satis elucens. Prima itaque syllaba vocabuli tetarlon ipsum fuit Hebraeum he; forma sequentis indicat vau; deinde α conjunctum cum ρ, formam repraesentat secundi , sive primi, si a dextra ad sinistram legamus more Hebraeorum, denique ultimum locum tenet jod; e quibus elementis conjunctim exaratis exsurgit nomen saepius memoratum, ac semper adorandum , quod Graeci doctiores legebant ἴαω alii autem linguae prorsus Hebraicae imperiti ac rudes ΠΙΠΙ, quasi Graecum esset, legere consueverant, cum illud in Graecis libris reperirent. Tanta vero est nominum Dei in ms. confusio post illam vocem τε αρ , ut nullo deinceps numero ordinali designato, indistincte ea ponantur ad hunc modum: Ἴαω, ἐλωὶ, ἀδωναῒ, σαββαὼθ, σαδαῒ, ἰέαι, έκχέαι. Sed ex Hieronymiana epistola observari velim tria hic nomina Dei fuisse omissa, El scilicet, atque Elion, et Eloe, quorum", + "candidate_score": 0.665388, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56_58", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_0", + "psc_text": "EXPLANATIO PRAEVIA. Non diffiteor summam percipere me animi voluptatem ex ultima hac parte Colbertini codicis Graeci, qui viam nobis aperuit ad consequendam perfectam intelligentiam epistolae sancti Hieronymi ad Marcellam, cujus verba, etiamsi per se manifestissima, diverse tamen a diversis interpretari potuissent; in eo loco maxime, ubi ait nomen Dei tetragrammaton propter similitudinem elementorum, cum in libris Graecis reperiretur, Pipi a quibusdam legi consuevisse. Quis enim certo noverat, in quibus libris nomen illud ineffabile reperiebatur? an in divinarum Scripturarum contextu: an in Graecorum Scriptorum Commentariis: an denique in utrisque legi consuevisset? Scimus equidem nomen Domini tetragrammaton in quibusdam Graecis voluminibus, usque ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et", + "candidate_score": 0.662664, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73_75", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ; Martialis tamen esse non dubitatur . Eundem , quia certi argumenti est , non aliter distinguere placuit ;", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_0", + "psc_text": "EXPLANATIO PRAEVIA. Non diffiteor summam percipere me animi voluptatem ex ultima hac parte Colbertini codicis Graeci, qui viam nobis aperuit ad consequendam perfectam intelligentiam epistolae sancti Hieronymi ad Marcellam, cujus verba, etiamsi per se manifestissima, diverse tamen a diversis interpretari potuissent; in eo loco maxime, ubi ait nomen Dei tetragrammaton propter similitudinem elementorum, cum in libris Graecis reperiretur, Pipi a quibusdam legi consuevisse. Quis enim certo noverat, in quibus libris nomen illud ineffabile reperiebatur? an in divinarum Scripturarum contextu: an in Graecorum Scriptorum Commentariis: an denique in utrisque legi consuevisset? Scimus equidem nomen Domini tetragrammaton in quibusdam Graecis voluminibus, usque ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et", + "candidate_score": 0.662173, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_82_84", + "bdc_text": "hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM . Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_0", + "psc_text": "EXPLANATIO PRAEVIA. Non diffiteor summam percipere me animi voluptatem ex ultima hac parte Colbertini codicis Graeci, qui viam nobis aperuit ad consequendam perfectam intelligentiam epistolae sancti Hieronymi ad Marcellam, cujus verba, etiamsi per se manifestissima, diverse tamen a diversis interpretari potuissent; in eo loco maxime, ubi ait nomen Dei tetragrammaton propter similitudinem elementorum, cum in libris Graecis reperiretur, Pipi a quibusdam legi consuevisse. Quis enim certo noverat, in quibus libris nomen illud ineffabile reperiebatur? an in divinarum Scripturarum contextu: an in Graecorum Scriptorum Commentariis: an denique in utrisque legi consuevisset? Scimus equidem nomen Domini tetragrammaton in quibusdam Graecis voluminibus, usque ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et", + "candidate_score": 0.659763, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_70_72", + "bdc_text": "Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_0", + "psc_text": "EXPLANATIO PRAEVIA. Non diffiteor summam percipere me animi voluptatem ex ultima hac parte Colbertini codicis Graeci, qui viam nobis aperuit ad consequendam perfectam intelligentiam epistolae sancti Hieronymi ad Marcellam, cujus verba, etiamsi per se manifestissima, diverse tamen a diversis interpretari potuissent; in eo loco maxime, ubi ait nomen Dei tetragrammaton propter similitudinem elementorum, cum in libris Graecis reperiretur, Pipi a quibusdam legi consuevisse. Quis enim certo noverat, in quibus libris nomen illud ineffabile reperiebatur? an in divinarum Scripturarum contextu: an in Graecorum Scriptorum Commentariis: an denique in utrisque legi consuevisset? Scimus equidem nomen Domini tetragrammaton in quibusdam Graecis voluminibus, usque ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et", + "candidate_score": 0.659639, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_81_83", + "bdc_text": "Ad lectorem a 2 . hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_0", + "psc_text": "EXPLANATIO PRAEVIA. Non diffiteor summam percipere me animi voluptatem ex ultima hac parte Colbertini codicis Graeci, qui viam nobis aperuit ad consequendam perfectam intelligentiam epistolae sancti Hieronymi ad Marcellam, cujus verba, etiamsi per se manifestissima, diverse tamen a diversis interpretari potuissent; in eo loco maxime, ubi ait nomen Dei tetragrammaton propter similitudinem elementorum, cum in libris Graecis reperiretur, Pipi a quibusdam legi consuevisse. Quis enim certo noverat, in quibus libris nomen illud ineffabile reperiebatur? an in divinarum Scripturarum contextu: an in Graecorum Scriptorum Commentariis: an denique in utrisque legi consuevisset? Scimus equidem nomen Domini tetragrammaton in quibusdam Graecis voluminibus, usque ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et", + "candidate_score": 0.654109, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_53_55", + "bdc_text": "Die Sammlung war lange Zeit die Hauptquelle für die Kenntnis der griechischen Epigrammatik ; s. Stichwort \"Planudes \" in : Tusculum- Lexikon griechischer und lateinischer Autoren des Altertums und des Mittelalters , hg. v. Wolfgang Buchwald , Armin Hohlweg und Otto Prinz , 3 .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_0", + "psc_text": "EXPLANATIO PRAEVIA. Non diffiteor summam percipere me animi voluptatem ex ultima hac parte Colbertini codicis Graeci, qui viam nobis aperuit ad consequendam perfectam intelligentiam epistolae sancti Hieronymi ad Marcellam, cujus verba, etiamsi per se manifestissima, diverse tamen a diversis interpretari potuissent; in eo loco maxime, ubi ait nomen Dei tetragrammaton propter similitudinem elementorum, cum in libris Graecis reperiretur, Pipi a quibusdam legi consuevisse. Quis enim certo noverat, in quibus libris nomen illud ineffabile reperiebatur? an in divinarum Scripturarum contextu: an in Graecorum Scriptorum Commentariis: an denique in utrisque legi consuevisset? Scimus equidem nomen Domini tetragrammaton in quibusdam Graecis voluminibus, usque ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et", + "candidate_score": 0.647649, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_57_59", + "bdc_text": "quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_0", + "psc_text": "EXPLANATIO PRAEVIA. Non diffiteor summam percipere me animi voluptatem ex ultima hac parte Colbertini codicis Graeci, qui viam nobis aperuit ad consequendam perfectam intelligentiam epistolae sancti Hieronymi ad Marcellam, cujus verba, etiamsi per se manifestissima, diverse tamen a diversis interpretari potuissent; in eo loco maxime, ubi ait nomen Dei tetragrammaton propter similitudinem elementorum, cum in libris Graecis reperiretur, Pipi a quibusdam legi consuevisse. Quis enim certo noverat, in quibus libris nomen illud ineffabile reperiebatur? an in divinarum Scripturarum contextu: an in Graecorum Scriptorum Commentariis: an denique in utrisque legi consuevisset? Scimus equidem nomen Domini tetragrammaton in quibusdam Graecis voluminibus, usque ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et", + "candidate_score": 0.646898, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_0", + "psc_text": "EXPLANATIO PRAEVIA. Non diffiteor summam percipere me animi voluptatem ex ultima hac parte Colbertini codicis Graeci, qui viam nobis aperuit ad consequendam perfectam intelligentiam epistolae sancti Hieronymi ad Marcellam, cujus verba, etiamsi per se manifestissima, diverse tamen a diversis interpretari potuissent; in eo loco maxime, ubi ait nomen Dei tetragrammaton propter similitudinem elementorum, cum in libris Graecis reperiretur, Pipi a quibusdam legi consuevisse. Quis enim certo noverat, in quibus libris nomen illud ineffabile reperiebatur? an in divinarum Scripturarum contextu: an in Graecorum Scriptorum Commentariis: an denique in utrisque legi consuevisset? Scimus equidem nomen Domini tetragrammaton in quibusdam Graecis voluminibus, usque ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et", + "candidate_score": 0.644435, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_0", + "psc_text": "EXPLANATIO PRAEVIA. Non diffiteor summam percipere me animi voluptatem ex ultima hac parte Colbertini codicis Graeci, qui viam nobis aperuit ad consequendam perfectam intelligentiam epistolae sancti Hieronymi ad Marcellam, cujus verba, etiamsi per se manifestissima, diverse tamen a diversis interpretari potuissent; in eo loco maxime, ubi ait nomen Dei tetragrammaton propter similitudinem elementorum, cum in libris Graecis reperiretur, Pipi a quibusdam legi consuevisse. Quis enim certo noverat, in quibus libris nomen illud ineffabile reperiebatur? an in divinarum Scripturarum contextu: an in Graecorum Scriptorum Commentariis: an denique in utrisque legi consuevisset? Scimus equidem nomen Domini tetragrammaton in quibusdam Graecis voluminibus, usque ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et", + "candidate_score": 0.640628, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_78_80", + "bdc_text": "Mox singulis literis numerorum characteres addidimus , qui , quotum huius vel illius libri quodlibet epigramma prius extiterit , ostendant . Verbi gratia : Primi loci , ubi Martialis de seipso loquitur , epigrammatis primi titulus est .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_0", + "psc_text": "EXPLANATIO PRAEVIA. Non diffiteor summam percipere me animi voluptatem ex ultima hac parte Colbertini codicis Graeci, qui viam nobis aperuit ad consequendam perfectam intelligentiam epistolae sancti Hieronymi ad Marcellam, cujus verba, etiamsi per se manifestissima, diverse tamen a diversis interpretari potuissent; in eo loco maxime, ubi ait nomen Dei tetragrammaton propter similitudinem elementorum, cum in libris Graecis reperiretur, Pipi a quibusdam legi consuevisse. Quis enim certo noverat, in quibus libris nomen illud ineffabile reperiebatur? an in divinarum Scripturarum contextu: an in Graecorum Scriptorum Commentariis: an denique in utrisque legi consuevisset? Scimus equidem nomen Domini tetragrammaton in quibusdam Graecis voluminibus, usque ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et", + "candidate_score": 0.635257, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_57", + "bdc_text": "quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_0", + "psc_text": "EXPLANATIO PRAEVIA. Non diffiteor summam percipere me animi voluptatem ex ultima hac parte Colbertini codicis Graeci, qui viam nobis aperuit ad consequendam perfectam intelligentiam epistolae sancti Hieronymi ad Marcellam, cujus verba, etiamsi per se manifestissima, diverse tamen a diversis interpretari potuissent; in eo loco maxime, ubi ait nomen Dei tetragrammaton propter similitudinem elementorum, cum in libris Graecis reperiretur, Pipi a quibusdam legi consuevisse. Quis enim certo noverat, in quibus libris nomen illud ineffabile reperiebatur? an in divinarum Scripturarum contextu: an in Graecorum Scriptorum Commentariis: an denique in utrisque legi consuevisset? Scimus equidem nomen Domini tetragrammaton in quibusdam Graecis voluminibus, usque ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et", + "candidate_score": 0.634014, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_72", + "bdc_text": "Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_0", + "psc_text": "EXPLANATIO PRAEVIA. Non diffiteor summam percipere me animi voluptatem ex ultima hac parte Colbertini codicis Graeci, qui viam nobis aperuit ad consequendam perfectam intelligentiam epistolae sancti Hieronymi ad Marcellam, cujus verba, etiamsi per se manifestissima, diverse tamen a diversis interpretari potuissent; in eo loco maxime, ubi ait nomen Dei tetragrammaton propter similitudinem elementorum, cum in libris Graecis reperiretur, Pipi a quibusdam legi consuevisse. Quis enim certo noverat, in quibus libris nomen illud ineffabile reperiebatur? an in divinarum Scripturarum contextu: an in Graecorum Scriptorum Commentariis: an denique in utrisque legi consuevisset? Scimus equidem nomen Domini tetragrammaton in quibusdam Graecis voluminibus, usque ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et", + "candidate_score": 0.631217, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_78", + "bdc_text": "Mox singulis literis numerorum characteres addidimus , qui , quotum huius vel illius libri quodlibet epigramma prius extiterit , ostendant .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_-Auctores-incerti_De-X-nominibus-Dei_window_0", + "psc_text": "EXPLANATIO PRAEVIA. Non diffiteor summam percipere me animi voluptatem ex ultima hac parte Colbertini codicis Graeci, qui viam nobis aperuit ad consequendam perfectam intelligentiam epistolae sancti Hieronymi ad Marcellam, cujus verba, etiamsi per se manifestissima, diverse tamen a diversis interpretari potuissent; in eo loco maxime, ubi ait nomen Dei tetragrammaton propter similitudinem elementorum, cum in libris Graecis reperiretur, Pipi a quibusdam legi consuevisse. Quis enim certo noverat, in quibus libris nomen illud ineffabile reperiebatur? an in divinarum Scripturarum contextu: an in Graecorum Scriptorum Commentariis: an denique in utrisque legi consuevisset? Scimus equidem nomen Domini tetragrammaton in quibusdam Graecis voluminibus, usque ad aetatem etiam ipsius Hieronymi, antiquis expressum litteris, id est Samaritanis, fuisse inventum, ut idem sanctus Doctor testatum reliquit in Prologo maximo Scripturarum, seu Praefatione in libros Regum. Quae proculdubio Samaritana, sive vetera illa Hebraeorum elementa, figuris et apicibus distincta ab hodiernis, in quibusdam tantummodo Graecis Bibliorum voluminibus lecta et", + "candidate_score": 0.60588, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 14, + "cf_id": "cf025", + "work_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum", + "max_score": 0.691628, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_101_103", + "bdc_text": "me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi . Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis . Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco .", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_13", + "psc_text": "Hinc nimirum nostri sudoris fructum suum faciunt, quia dum ex benignitate diligunt, ad aeternae remunerationis sibi cumulum vertunt, et quod tantis temporibus tam clausa et inexposita Scriptura ad communem intelligentiam ducitur, et quod parvuli sanctae Ecclesiae dum in veteris Scripturae tegminibus novae religionis splendorem suscipiunt, in profectu suae devotionis adjuvantur. 5. Sed quia in diversis sanctorum Patrum operibus diversa hujus historiae testimonia inveniuntur exposita, notare lector debet quia aliquando eorum sensus tractando subsequor, aliquando autem enodare historiam aliter insudo, ut et opus quod spe divinae inspirationis aggredior, et antiquorum patrum auctoritate sit validum, et lectori nequaquam fastidiosum, dum inter ea quae novit vetera ea etiam ei quae non novit nova repraesentat. Ad quam profecto sententiarum pronuntiationem aliquando ex necessitate ducor, quia et Patres venerabiles si seriatim cuncta exponerent quae ex parte tetigerunt, eam seriem locutionis quam tenere visi sunt observare nequaquam potuissent. Dum igitur sanctorum Patrum intellectus praetereo, necessitate aliquando,", + "candidate_score": 0.691628, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_37_39", + "bdc_text": "Ubi vero deinde renatum purgatumque vidisset , qualis nunc est , vel praemio proposito revocare voluisset , ut qui iocis honestis lepidisque citra vitium carminibus , ornate atque polite conscriptis , animos exhilarare simul ac docere posset , Vgl. Horaz , Ars poetica , 333 : aut prodesse volunt aut delectare poetae . et a peioribus studiis , quibus otiosi homines capiuntur , legentes avertere .", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_1506", + "psc_text": "Jonathas comedisse retulit: quia arrogans linguae favores se excipere licenter putat ad vitae profectum, non ad intentionem vanitatis. Sed omnino aliud est laudis praeconia moribus adaequare contendere, aliud laudes appetere, ut in iisdem laudibus profectum vitae possit invenire. Laudes quippe suas moribus exaequare conantur, qui ipsas laudes despiciunt, qui laudari ab hominibus nunquam volunt. Quantum certe in eis est laudari vehementer refugiunt, sed quia non possunt omnino effugere ne laudentur, conantur esse quod audiunt. Sed quidam, bonis ostensis operibus, idcirco laudari volunt, ut laudati majus conscendant in opus virtutis. Qua profecto praesumptionis suae aestimatione falluntur, quia qui in minimis laudes appetit, cum majora opera fecerit, ardentius et valde avidius laudes quaerit. Et fortasse ideo post patrem Jonathas non potuit regnare, quia illos signabat qui dum vane se extollunt vere deficiunt. Addidit quoque ratiocinando, et dicit: Quanto magis si comedisset populus praedam inimicorum suorum, nonne major facta fuisset plaga in Philistiim?", + "candidate_score": 0.666609, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_37_39", + "bdc_text": "Ubi vero deinde renatum purgatumque vidisset , qualis nunc est , vel praemio proposito revocare voluisset , ut qui iocis honestis lepidisque citra vitium carminibus , ornate atque polite conscriptis , animos exhilarare simul ac docere posset , Vgl. Horaz , Ars poetica , 333 : aut prodesse volunt aut delectare poetae . et a peioribus studiis , quibus otiosi homines capiuntur , legentes avertere .", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_861", + "psc_text": "dum reprobam vitam laudant, carnalem mentem tyranni ad exercendam pravitatem roborant. 8. Sequitur: Agros quoque vestros tollet, et vineas, et oliveta, et dabit servis suis. Qui sunt agri bonorum, nisi devotae mentes subditorum? quae dum eorum verba libenter audiunt, bonorum operum uberem fructum reddunt. Quae autem vineae eorum, nisi mentes eorum ita imitatione proficientium, ut etiam aliis verbum vitae praebeant, et quos loquendo in amorem Conditoris accendunt, velut potando ebrios faciant? Quae vero oliveta sunt, nisi corda auditorum, qui bonorum exemplo, et exhortatione proficiunt in opus misericordiae? Sed dum rex constituitur, agri tolluntur: quia dum carnales perveniunt ad culmen regiminis, nonnulli bonorum auditores exempla suscipiunt pravitatis. Tolluntur ergo agri, cum nuper devota corda seducuntur, quando ex nequitiae semine fructum reddunt in maligna conversatione. Oliveta et vineae tolluntur, cum exemplo mali praepositi misericordiae opera, et sanctae praedicationis verba exhibenda et loquenda deseruntur. Bene autem servis regis dari ablati agri, et vineae,", + "candidate_score": 0.664066, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_100_102", + "bdc_text": "Conspurcent illi se , ut libet ; me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi . Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis .", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_13", + "psc_text": "Hinc nimirum nostri sudoris fructum suum faciunt, quia dum ex benignitate diligunt, ad aeternae remunerationis sibi cumulum vertunt, et quod tantis temporibus tam clausa et inexposita Scriptura ad communem intelligentiam ducitur, et quod parvuli sanctae Ecclesiae dum in veteris Scripturae tegminibus novae religionis splendorem suscipiunt, in profectu suae devotionis adjuvantur. 5. Sed quia in diversis sanctorum Patrum operibus diversa hujus historiae testimonia inveniuntur exposita, notare lector debet quia aliquando eorum sensus tractando subsequor, aliquando autem enodare historiam aliter insudo, ut et opus quod spe divinae inspirationis aggredior, et antiquorum patrum auctoritate sit validum, et lectori nequaquam fastidiosum, dum inter ea quae novit vetera ea etiam ei quae non novit nova repraesentat. Ad quam profecto sententiarum pronuntiationem aliquando ex necessitate ducor, quia et Patres venerabiles si seriatim cuncta exponerent quae ex parte tetigerunt, eam seriem locutionis quam tenere visi sunt observare nequaquam potuissent. Dum igitur sanctorum Patrum intellectus praetereo, necessitate aliquando,", + "candidate_score": 0.663544, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_90_92", + "bdc_text": "quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit . Porro , si qui reperiantur , ut nunc sunt homines , Adagia , 3 , 8 , 59 ( ASD II/6 502 , Nr. 2759 ) . qui aegre ferant spurca puris detracta , gemmas e sterquilinio selectasVgl.", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_288", + "psc_text": "valle separantur. Egeni quoque rebus et pauperes sunt qui propter Evangelium ea quae in saeculo habere poterant, cuncta reliquerunt. Qui certe ut cum principibus possint sedere, de pulvere suscitari debent, et de stercore erigi. Quid enim favores linguae, quid sunt aliud labentium dignitatum infulae, nisi pulvis? Nam eam quam blandiendo sordidant a veris splendoribus mentem caecant. Et quid divitiae pereuntes, et transitoriae facultates, nisi stercora aeterna diligentibus sunt? Stercora quippe sunt quae sanctae animae in contemptu humilitatis habent, non in appetitu desiderii. Unde et Salomon in amissione bonorum temporalium contristatum saeculi divitem intuens, ait: De stercore boum lapidandus est piger (Eccli. XXII, 2) . Quasi dicat: De eo verbera doloris sustinet, quod is qui pro aeterna vita laborare appetit velut stercora contemnit. Hinc Paulus ait: Omnia detrimentum feci et arbitror ut stercora, ut Christum lucrifaciam. De pulvere itaque egenus suscitatur, et de stercore pauper erigitur, cum mens, saeculo abrenuntians, quidquid", + "candidate_score": 0.65857, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_1_3", + "bdc_text": "Peter war . ac reliquis divinae et humanae sapientiae in tribus linguis professoribus Damit sind die vier Kollegen Gessners an der obersten , der vierten Klasse ( Lectorium ) der Großmünsterschule gemeint : Johann Jakob Ammann ( Latein) , Rudolf Collin ( Griechisch) , Konrad Pellikan ( Hebräisch und Theologie )", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_1401", + "psc_text": "dicuntur in plano esse, modus vero docendi sublimis? Quia cum coelestia nulla narrent, et miro dicendi ordine, quae proponuntur, explicant, et narrando sublimantur, et carnalia dicendo deponuntur. Quem profecto dicendi, sive intelligendi modum qui scire appetit, descendat ad Philistiim, vomerem et ligonem acuat, ut ad saecularium etiam carnalia audienda deponatur, qui eorum eloquentia instrui penitus nititur. Hanc quippe saecularem scientiam omnipotens Deus in plano anteposuit, ut nobis ascendendi gradum faceret, qui nos ad divinae Scripturae altitudinem levare debuisset. Idcirco eam praemittere voluit, ut in ipsa nos instrueret ad spiritualia transire. Unde et Moyses, qui nobis divinorum eloquiorum principia edidit, non prius divina didicit, sed ut capere, vel exprimere divina posset, in omni Aegyptiorum scientia rudem animum informavit. Isaias etiam prophetis aliis eloquentior extitit: quia nec, ut Jeremias Anathotites, nec, ut Amos armentarius, sed nobiliter instructus atque urbanus fuit. Paulus quoque vas electionis ante ad Gamalielis pedes instruitur, quam rapiatur in", + "candidate_score": 0.656722, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_2_4", + "bdc_text": "ac reliquis divinae et humanae sapientiae in tribus linguis professoribus Damit sind die vier Kollegen Gessners an der obersten , der vierten Klasse ( Lectorium ) der Großmünsterschule gemeint : Johann Jakob Ammann ( Latein) , Rudolf Collin ( Griechisch) , Konrad Pellikan ( Hebräisch und Theologie ) und Theodor Bibliander ( Theologie ) ;", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_1401", + "psc_text": "dicuntur in plano esse, modus vero docendi sublimis? Quia cum coelestia nulla narrent, et miro dicendi ordine, quae proponuntur, explicant, et narrando sublimantur, et carnalia dicendo deponuntur. Quem profecto dicendi, sive intelligendi modum qui scire appetit, descendat ad Philistiim, vomerem et ligonem acuat, ut ad saecularium etiam carnalia audienda deponatur, qui eorum eloquentia instrui penitus nititur. Hanc quippe saecularem scientiam omnipotens Deus in plano anteposuit, ut nobis ascendendi gradum faceret, qui nos ad divinae Scripturae altitudinem levare debuisset. Idcirco eam praemittere voluit, ut in ipsa nos instrueret ad spiritualia transire. Unde et Moyses, qui nobis divinorum eloquiorum principia edidit, non prius divina didicit, sed ut capere, vel exprimere divina posset, in omni Aegyptiorum scientia rudem animum informavit. Isaias etiam prophetis aliis eloquentior extitit: quia nec, ut Jeremias Anathotites, nec, ut Amos armentarius, sed nobiliter instructus atque urbanus fuit. Paulus quoque vas electionis ante ad Gamalielis pedes instruitur, quam rapiatur in", + "candidate_score": 0.656253, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_1_3", + "bdc_text": "Peter war . ac reliquis divinae et humanae sapientiae in tribus linguis professoribus Damit sind die vier Kollegen Gessners an der obersten , der vierten Klasse ( Lectorium ) der Großmünsterschule gemeint : Johann Jakob Ammann ( Latein) , Rudolf Collin ( Griechisch) , Konrad Pellikan ( Hebräisch und Theologie )", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_211", + "psc_text": "vetera sunt, quae, ut dixi, per renovantem spiritum non intelliguntur. Tale est igitur ac si dicat: Dignum est ut ab eorum narratione sileas, quorum novos et splendidos sensus ignoras. Quae nimirum etsi subtiliter intelligis, tumorem arrogantiae tibi praestare non debent, quia Deus scientiarum Dominus est. Redemptor quippe humani generis, quia summi Patris est Verbum, Dominus est utique omnium scientiarum. Alta quippe, et magna locutus est Isaias, magna locutus est Jeremias; sed profecto nihil dicerent, si hoc Verbum scientiarum Dominus non eis, antequam loquerentur, scientias indicaret. Unde et frequenter in libris ejusdem Isaiae prophetae legitur: Verbum quod factum est ad Isaiam prophetam. Frequenter et in libro Jeremiae scribitur: Verbum quod factum est ad Jeremiam prophetam. Hoc Verbum scientiarum Dominum Joannes in altissimo summi Patris sinu aspiciens, ait: In principio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum (Joan. I, 1) . Hinc Paulus scientiarum Dominum Redemptorem nostrum 47", + "candidate_score": 0.655195, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_37", + "bdc_text": "Ubi vero deinde renatum purgatumque vidisset , qualis nunc est , vel praemio proposito revocare voluisset , ut qui iocis honestis lepidisque citra vitium carminibus , ornate atque polite conscriptis , animos exhilarare simul ac docere posset , Vgl. Horaz , Ars poetica , 333 :", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_861", + "psc_text": "dum reprobam vitam laudant, carnalem mentem tyranni ad exercendam pravitatem roborant. 8. Sequitur: Agros quoque vestros tollet, et vineas, et oliveta, et dabit servis suis. Qui sunt agri bonorum, nisi devotae mentes subditorum? quae dum eorum verba libenter audiunt, bonorum operum uberem fructum reddunt. Quae autem vineae eorum, nisi mentes eorum ita imitatione proficientium, ut etiam aliis verbum vitae praebeant, et quos loquendo in amorem Conditoris accendunt, velut potando ebrios faciant? Quae vero oliveta sunt, nisi corda auditorum, qui bonorum exemplo, et exhortatione proficiunt in opus misericordiae? Sed dum rex constituitur, agri tolluntur: quia dum carnales perveniunt ad culmen regiminis, nonnulli bonorum auditores exempla suscipiunt pravitatis. Tolluntur ergo agri, cum nuper devota corda seducuntur, quando ex nequitiae semine fructum reddunt in maligna conversatione. Oliveta et vineae tolluntur, cum exemplo mali praepositi misericordiae opera, et sanctae praedicationis verba exhibenda et loquenda deseruntur. Bene autem servis regis dari ablati agri, et vineae,", + "candidate_score": 0.654845, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_35_37", + "bdc_text": "II 364f. 377-379. 383 ; III 387f. 389f. 392f. , sed furcis et lapidibus abactum . Ubi vero deinde renatum purgatumque vidisset , qualis nunc est , vel praemio proposito revocare voluisset , ut qui iocis honestis lepidisque citra vitium carminibus , ornate atque polite conscriptis , animos exhilarare simul ac docere posset , Vgl. Horaz , Ars poetica , 333 :", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_1745", + "psc_text": "est; ut apostema reatus, quod conversione compungitur, confitendo purgetur, afflictionisque medicina sanetur. Ergo qui corde ad justitiam non credit, confessionem ad salutem nequaquam facit, quia velut malae arboris folia ostendit, cujus altas radices figit in corde. Signum ergo verae confessionis non est in oris confessione, sed in afflictione poenitentiae. Tunc namque bene conversum peccatorem cernimus, cum digna afflictionis austeritate delere nititur, quod loquendo confitetur. Unde Joannes Baptista 368 male conversos Judaeos ad se confluentes increpans, ait: Genimina viperarum, quis ostendit vobis fugere a ventura ira? Facite ergo dignos fructus poenitentiae (Matth. III, 7) . In fructu ergo, non in foliis aut ramis poenitentia cognoscenda est. Quasi arbor quippe bona voluntas est. Confessionis ergo verba quid sunt aliud, nisi folia? Non ergo nobis folia propter seipsa, sed propter fructum expetenda sunt; quia idcirco omnis confessio peccatorum recipitur, ut fructus poenitentiae subsequatur. Unde et Dominus arborem foliis decoram, fructu sterilem maledixit (Marc.", + "candidate_score": 0.650808, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_2_4", + "bdc_text": "ac reliquis divinae et humanae sapientiae in tribus linguis professoribus Damit sind die vier Kollegen Gessners an der obersten , der vierten Klasse ( Lectorium ) der Großmünsterschule gemeint : Johann Jakob Ammann ( Latein) , Rudolf Collin ( Griechisch) , Konrad Pellikan ( Hebräisch und Theologie ) und Theodor Bibliander ( Theologie ) ;", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_211", + "psc_text": "vetera sunt, quae, ut dixi, per renovantem spiritum non intelliguntur. Tale est igitur ac si dicat: Dignum est ut ab eorum narratione sileas, quorum novos et splendidos sensus ignoras. Quae nimirum etsi subtiliter intelligis, tumorem arrogantiae tibi praestare non debent, quia Deus scientiarum Dominus est. Redemptor quippe humani generis, quia summi Patris est Verbum, Dominus est utique omnium scientiarum. Alta quippe, et magna locutus est Isaias, magna locutus est Jeremias; sed profecto nihil dicerent, si hoc Verbum scientiarum Dominus non eis, antequam loquerentur, scientias indicaret. Unde et frequenter in libris ejusdem Isaiae prophetae legitur: Verbum quod factum est ad Isaiam prophetam. Frequenter et in libro Jeremiae scribitur: Verbum quod factum est ad Jeremiam prophetam. Hoc Verbum scientiarum Dominum Joannes in altissimo summi Patris sinu aspiciens, ait: In principio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum (Joan. I, 1) . Hinc Paulus scientiarum Dominum Redemptorem nostrum 47", + "candidate_score": 0.649615, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_90_92", + "bdc_text": "quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit . Porro , si qui reperiantur , ut nunc sunt homines , Adagia , 3 , 8 , 59 ( ASD II/6 502 , Nr. 2759 ) . qui aegre ferant spurca puris detracta , gemmas e sterquilinio selectasVgl.", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_1101", + "psc_text": "Samuel dicat: Viri illi tibi contemplationis studium laudant; sed quia quod laudant, tenere non possunt, in aliis quaerendum est. Inde ergo ad quercum Thabor transimus, quando a sanctis praedicatoribus contemplativae vitae studium laudabile noscimus; sed perfectionem ejus in illis quaerimus, qui ad eam spiritualiter intendunt. Tres ergo viri, qui unctum regem ad quercum Thabor inveniunt, illos designant, qui in contemplativae vitae studio perfecti sunt. Qui bene non inveniri a rege, sed regem illic invenire perhibentur. Non enim inveniuntur; quia absconditi sunt. Ipsi vero nos inveniunt; quia lucem suae secretae conversationis nobis aperiunt, cum dignantur. Non inveniuntur; quia vitam suam ab omni hominum testimonio auferunt. Sed nos inveniunt; quia per affectum charitatis nobis ad imitandum aliquid suae lucis ostendunt. Qui item imitandas virtutes suas non proferunt, nisi iis, qui magno desiderio eas obtinere et exercere concupiscunt. Prius ergo nos oportet ad quercum Thabor venire, ut a viris illis tribus valeamus inveniri.", + "candidate_score": 0.649028, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_2_4", + "bdc_text": "ac reliquis divinae et humanae sapientiae in tribus linguis professoribus Damit sind die vier Kollegen Gessners an der obersten , der vierten Klasse ( Lectorium ) der Großmünsterschule gemeint : Johann Jakob Ammann ( Latein) , Rudolf Collin ( Griechisch) , Konrad Pellikan ( Hebräisch und Theologie ) und Theodor Bibliander ( Theologie ) ;", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_1122", + "psc_text": "viros salientes magnas foveas ierit, qui magnae conversationis esse dicebatur. Ad quod dicendum: quia magnos viros designare ostensus est in conversatione, sed ministerio praedicationis rudes. Qui ergo per exempla meliorum proficere, et in contemplationis puritate et officio praedicationis potest, redire ad altitudinem Scripturarum debet: quia quo altiori vita proficit, sublimitatem sacri eloquii valde subtilius attendit. Dicat ergo propheta: Post haec venies ad collem Domini. Quasi dicat: Cum perfectionem sanctorum virorum perfecta imitatione comprehendis, in tantam Scripturae sacrae intelligentiam proficies; ut planum jam esse videas, quod in ea te sublimiter videre cogitabas. 13. Ibi est statio Philistinorum: quia qui superbiae potu de coelo ceciderunt, Judaeis atque haereticis per Scripturas illudunt. Stant ergo in colle: 238 quia eorum corda, quae possident, in Scripturis decipiunt intelligentiae falsitate. Quoties ergo Judaei ad collem Domini ascendere praesumunt, a Philisthaeis ibi stantibus captivantur. Dum enim Scripturae sensum se sublimiter intelligere aestimant, eis in ascensu suo daemones", + "candidate_score": 0.644138, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_103", + "bdc_text": "Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco .", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_13", + "psc_text": "Hinc nimirum nostri sudoris fructum suum faciunt, quia dum ex benignitate diligunt, ad aeternae remunerationis sibi cumulum vertunt, et quod tantis temporibus tam clausa et inexposita Scriptura ad communem intelligentiam ducitur, et quod parvuli sanctae Ecclesiae dum in veteris Scripturae tegminibus novae religionis splendorem suscipiunt, in profectu suae devotionis adjuvantur. 5. Sed quia in diversis sanctorum Patrum operibus diversa hujus historiae testimonia inveniuntur exposita, notare lector debet quia aliquando eorum sensus tractando subsequor, aliquando autem enodare historiam aliter insudo, ut et opus quod spe divinae inspirationis aggredior, et antiquorum patrum auctoritate sit validum, et lectori nequaquam fastidiosum, dum inter ea quae novit vetera ea etiam ei quae non novit nova repraesentat. Ad quam profecto sententiarum pronuntiationem aliquando ex necessitate ducor, quia et Patres venerabiles si seriatim cuncta exponerent quae ex parte tetigerunt, eam seriem locutionis quam tenere visi sunt observare nequaquam potuissent. Dum igitur sanctorum Patrum intellectus praetereo, necessitate aliquando,", + "candidate_score": 0.64017, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_92", + "bdc_text": "qui aegre ferant spurca puris detracta , gemmas e sterquilinio selectasVgl.", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_288", + "psc_text": "valle separantur. Egeni quoque rebus et pauperes sunt qui propter Evangelium ea quae in saeculo habere poterant, cuncta reliquerunt. Qui certe ut cum principibus possint sedere, de pulvere suscitari debent, et de stercore erigi. Quid enim favores linguae, quid sunt aliud labentium dignitatum infulae, nisi pulvis? Nam eam quam blandiendo sordidant a veris splendoribus mentem caecant. Et quid divitiae pereuntes, et transitoriae facultates, nisi stercora aeterna diligentibus sunt? Stercora quippe sunt quae sanctae animae in contemptu humilitatis habent, non in appetitu desiderii. Unde et Salomon in amissione bonorum temporalium contristatum saeculi divitem intuens, ait: De stercore boum lapidandus est piger (Eccli. XXII, 2) . Quasi dicat: De eo verbera doloris sustinet, quod is qui pro aeterna vita laborare appetit velut stercora contemnit. Hinc Paulus ait: Omnia detrimentum feci et arbitror ut stercora, ut Christum lucrifaciam. De pulvere itaque egenus suscitatur, et de stercore pauper erigitur, cum mens, saeculo abrenuntians, quidquid", + "candidate_score": 0.63813, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_85", + "bdc_text": "eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret .", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_1809", + "psc_text": "Sed quid hortor pastores quaerere, cum nisi Deus oculos [ Legendum videtur occultos] proferat, nequeant inveniri? Quid est enim aliud: Unges quem monstravero tibi? Tamen quaerendi sunt, quia, nisi quaesiti diu, minime monstrantur. Nam et Dominus se monstraturum promittit, et tamen propheta quaerere nititur, ut invenire mereatur. Unde et Dominus quaerendi instantiam imperat, dicens: Quaerite et invenietis, petite et accipietis, pulsate et aperietur vobis (Matth. VII, 7) . Quaerens ergo propheta, et tot jam repulsis, quaerere perseverans, quid nobis insinuat, nisi ut nulla dispensatione indigni ad culmen religionis venire permittamur [ Forte permittantur]? Nam cum in plerisque sanctae Ecclesiae negotiis salubris sit dispensatio, lethalis profecto et mortifera est, ubi aut caeci per ignorantiam, aut irreligiosi sapientes, aut ad saecularia negotia projecti ad aliorum primatum venire permittuntur. Hi enim ignorando, illi sciendo et non faciendo, subditorum animas perimunt: illi item negligendo spiritualia, sequendo carnalia et terrena. Illi quidem totis viribus laborant,", + "candidate_score": 0.637712, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_87_89", + "bdc_text": "sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) . notavimus tanquam in tabula ; Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 .", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_1207", + "psc_text": "per Domini justitiam lata fuerat, coram Domino reponi perhibetur. Sed fortasse jus illud aliud fuit quam lex ista quae scribitur. Quod si verum est, hanc Samuel coram rege ad populum loquitur, ut rex sciat a populo quid exquirat, sciat populus quid exhibere suis regibus debeat. Quae lex in libro scribitur ut pro futurorum memoria reservetur. Coram Domino ponitur, ut venerabilis habeatur. Nos autem reges Ecclesiarum esse sanctos praedicatores diximus, quibus aperte omnia convenire ostendimus quae jure regio continentur. Hanc ergo legem Samuel ad populum loquitur, quando electus doctor fideles sanctae Ecclesiae instruit, qua humilitate suis praepositis debeant subjugari. In libro etiam scribitur quando in eorum mente haec firmiter inserit. Nam qui sic loquitur, ut audita auditores ejus obliviscantur, ad populum legem dicit, sed hanc in libro non scribit. Verba ergo, quae doctor loquitur, in libro scribere, est auditorum suorum mentibus attente commendare. Quasi scribere volebat Dominus, quae dixerat, quando dicebat:", + "candidate_score": 0.626803, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_17", + "bdc_text": "Resecui enim et abieci , quicquid inerat foedioris argumenti , quicquid inhonestum , turpe , obscoenum , nefandum , monstrosum aut quod ullo modo indecori quicquam cogitandi occasionem rudibus legentium animis ex-hiberet .", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_1630", + "psc_text": "Quid est ergo: Non parcas ei, et non concupisces ipsius aliquid, nisi quia luxuria omnis in carne perfecte domanda est, et a mente radicitus extirpanda? Potest etiam intelligi: Non parcas ei, et non concupisces ex eo aliquid, quia et viri, et mulieres, parvuli et lactentes interfici praecipiuntur. Nam mulieres concupisci poterant, parvuli et lactentes ad misericordiam provocare. Qui ergo sunt viri interficiendi, quae mulieres, qui parvuli, qui boves, quae oves, qui cameli, qui asini, subtiliter considerandum est. Qui enim sunt Amalechitae viri, nisi suadentes motus turpitudinis? Viri etenim sunt, quia violenter suggerunt, et corruptis mentibus semina pravitatis infundunt. Mulieres sunt mentis concupiscentiae, quae praedictis motibus ad fetus impios substernuntur. Sed et parvuli, et lactentes qui sunt, nisi qui de Amalechitarum virorum et mulierum commixtione generantur? Nam si motus malae suggestionis, quasi adulter in mente recipitur, concupiscentia quasi meretrix impregnatur. Ipsa ergo concupiscentia, si nefarium effundere partum sinitur, libidinum motus jam", + "candidate_score": 0.622804, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_92", + "bdc_text": "qui aegre ferant spurca puris detracta , gemmas e sterquilinio selectasVgl.", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_230", + "psc_text": "devote accedentem suscipit, cui, velut altus abyssi carcer, exstitit immensa obscuritas erroris. Pauperem facit et ditat, quia et repulsam Judaeam spiritalibus virtutibus spoliat, et electam gentilitatem, tam pretio fidei quam bonorum operum fulgoribus exornat. Qui etiam humiliare et sublimare dicitur. Etenim Synagoga, a Redemptore recedendo, sublimitatis suae alta deposuit, et sancta Ecclesia, Redemptorem venerando, ab imo infidelitatis, ubi projecta jacuerat, in altitudinem rectae fidei et Christianae potestatis celsitudinem surrexit. Quia ergo Dei Filium Judaea contempsit, gentilitas promeruit, recte et illa humiliata, et ista creditur exaltata. Sequitur: Suscitans de pulvere egenum, et de stercore erigens pauperem, ut sedeat cum principibus, et solium gloriae teneat. 18. Egenus et pauper gentilis populus intelligitur, qui de pulvere suscitatus et de stercore erectus dicitur, quia cum recipitur in fidem Redemptoris, et ei minima et graviora peccata remittuntur. Quia enim facile pulvis excutitur, et quem stercora inquinant horribiliter foedant, pulvis leviora, stercus graviora peccata significat. Bene", + "candidate_score": 0.610142, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_21", + "bdc_text": "Et ne iis quidem peperci , quę etiam leviter lasciva videri poterant , ut puerorum ratio accuratissima haberetur .", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_1517", + "psc_text": "sed si vitari nesciantur, ostensae repetuntur. Quid in hac sanguinis comestione, nisi latens elationis virus ostenditur? Latentia autem vitia nisi exposita non curantur. Ut ergo praedicatorum mores 320 insinuet, Saul prius praevaricatum fuisse populum asserit, deinde in lapide occidi quae manducent animalia praecipit. Sed saxum, sive lapidem novimus, quia hunc Paulus ostendit, dicens: Petra autem erat Christus (I Cor. X, 4) . Lapis vero ad praedicatorem volvitur, cum coram eo Redemptoris exempla memorantur. Devolvi etiam dicitur, ut ex omni parte videatur. Grandis vero dictus est, quia per Danielem crescere perhibetur, et omnem orbis faciem implere (Dan. II). Non ergo quomodolibet, sed ab utroque latere revolutus aspicitur, ut ab arrogantibus conspiciatur Deus, et eorum arrogantia deprimatur. Videat ergo arrogans quam potens in virtute, quam sublimis in majestate, quam humilis in virtute, Redemptor noster apparuit. Nam caecos illuminans, aegros sanans (Matth. IX), praecipiebat ut quod potenter egisset nemini diceretur. In monte resplenduit,", + "candidate_score": 0.609859, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_92", + "bdc_text": "qui aegre ferant spurca puris detracta , gemmas e sterquilinio selectasVgl.", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_231", + "psc_text": "solium gloriae teneat. 18. Egenus et pauper gentilis populus intelligitur, qui de pulvere suscitatus et de stercore erectus dicitur, quia cum recipitur in fidem Redemptoris, et ei minima et graviora peccata remittuntur. Quia enim facile pulvis excutitur, et quem stercora inquinant horribiliter foedant, pulvis leviora, stercus graviora peccata significat. Bene etiam de pulvere suscitatus egenus dicitur, et de stercore pauper erectus. In illis siquidem dormiebat, a quibus levi tactu gratiae suscitari poterat. In illis vero jacebat, quia, lapsus in gravioribus, manu magni auxilii indigebat. Sed jam egenus qui de pulvere suscitatur, et is qui de stercore pauper erigitur, audiamus quo culmine praeferatur. 51 19. Ut sedeat cum principibus, et solium gloriae teneat. Qui vero principes hoc in loco nisi sancti apostoli designantur? De quibus nimirum principibus, Deo per Psalmistam dicitur: Constitues eos principes super omnem terram, memores erunt nominis tui, Domine (Psal. XLIV, 17, 18) . Quid est quod pauper", + "candidate_score": 0.606354, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_92", + "bdc_text": "qui aegre ferant spurca puris detracta , gemmas e sterquilinio selectasVgl.", + "psc_chunk_id": "079_Gregorius-I_Commentarii-in-librum-I-Regum_window_808", + "psc_text": "angelis periit, suppleatur. Quod etiam in conversione flagitiosorum hominum accipi convenienter potest. Urbes namque Philisthiim tollunt, cum unitas fidelium mentes tentando decipiunt, et sibi eas peccatis immergendo supponunt. Sed ablatae urbes Israeli redduntur: quia sic in hac vita poenitentes satisfaciunt, ut in perenni gloria splendidi ad electorum gaudium exhibeantur. Quia vero non solum, qui agere bona negligunt, sed etiam, qui abundanter iniquitatem faciunt, poenitendo salvantur, subditur: (Vers. 14.) Ab Accaron usque Geth. 26. Accaron dicitur sterilis, Geth torcular. Steriles quidem sunt, qui bona opera non agunt. In torculari autem uva premitur, et vinum promulgatur. 173 Quid est autem concupiscentia saecularis, nisi uva reprobae mentis? Quid vero est fervor peccandi, nisi liquor vini, qui peccatoris mentem aeternorum bonorum immemorem facit? Dum enim ex concupiscentia cordis peccatum generatur, quasi in torculari de uva vinum producitur. Ab Accaron ergo usque Geth sublatae urbes Israeli redduntur: quia bona agere negligentium, et mala audacter perpetrantium", + "candidate_score": 0.605017, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 15, + "cf_id": "cf020", + "work_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini", + "max_score": 0.690419, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_8_10", + "bdc_text": "Hinc adeo factum est , ut in poesi quidem et Latini sermonis notitia profecerim aliquantulum at melioris rerum sententiarumque cognitionis vice , quibus ingenium puerile instrui decebat , multis et variis vitiorum generibus cognitis , quibus illud poetae saeculum laborabat , animum inquinaverim . Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est . Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_181", + "psc_text": "editio veteris condemnatio sit [ Al fit]. Miror quomodo in eadem epistola homicidam, et adulterum, et sacrilegum, et parricidam me esse non dixerit, et quidquid potest tacita mentis cogitatio intra se turpitudinis volvere. Gratias ei debeo agere, quod cum tanta silva sit criminum, unum mihi erroris vel falsitatis crimen objecerit. Egone contra Septuaginta interpretes aliquid sum locutus, quos ante annos plurimos diligentissime emendatos, meae linguae studiosis dedi, quos quotidie in conventu fratrum edissero, quorum Psalmos jugi meditatione decanto? Tam stultus eram, ut quod in pueritia didici, senex oblivisci vellem? Universi tractatus mei horum testimoniis texti sunt. Commentarii in duodecim Prophetas, et meam et Septuaginta editionem edisserunt. O labores hominum, semper incerti! o mortalium studia contrarios interdum fines habentia! Unde me putabam bene mereri de Latinis meis, et nostrorum ad discendum animos concitare, quod etiam Graeci versum de Latino post tantos interpretes non fastidiunt; inde in culpam vocor, et nauseanti stomacho", + "candidate_score": 0.690419, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_69_71", + "bdc_text": "quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_195", + "psc_text": "aliis probent, quod in me reprobant, quasi virtus et vitium non in rebus sit, sed cum auctore mutetur. Caeterum memini editionem Septuaginta translatorum olim de Graeco emendatam tribuisse me nostris, nec inimicum debere existimari eorum, quos in conventu fratrum semper edissero. Et quod nunc DABRE JAMIM id est, Verba Dierum, interpretatus sum, idcirco feci ut inextricabiles moras, et silvam nominum, quae scriptorum confusa sunt vitio, sensuumque barbariem [ Al. labyrinthos] apertius, et per versuum cola digererem, mihimetipsi et meis juxta Hismeniam canens, si aures surdae sunt caeterorum. » 28. Ex Prolog. in Ezram. --In Ezrae quoque volumine, similia praefatus sum et post multa haec addidi: « Quod illaturus sum, aequissimum est. Edidi aliquid, quod non habetur in Graeco, vel aliter habetur, quam a me versum est. Quid interpretem laniant? Interrogent Hebraeos, et ipsis auctoribus translationi meae, vel arrogent vel derogent fidem. Porro aliud est, si clausis, quod dicitur, oculis, mihi", + "candidate_score": 0.68308, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_7_9", + "bdc_text": "Cui dum avidius incumberem , forte in Martialis epigrammata incidi eorumque lectione saepius , quam par erat , me oblectavi . Hinc adeo factum est , ut in poesi quidem et Latini sermonis notitia profecerim aliquantulum at melioris rerum sententiarumque cognitionis vice , quibus ingenium puerile instrui decebat , multis et variis vitiorum generibus cognitis , quibus illud poetae saeculum laborabat , animum inquinaverim . Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_181", + "psc_text": "editio veteris condemnatio sit [ Al fit]. Miror quomodo in eadem epistola homicidam, et adulterum, et sacrilegum, et parricidam me esse non dixerit, et quidquid potest tacita mentis cogitatio intra se turpitudinis volvere. Gratias ei debeo agere, quod cum tanta silva sit criminum, unum mihi erroris vel falsitatis crimen objecerit. Egone contra Septuaginta interpretes aliquid sum locutus, quos ante annos plurimos diligentissime emendatos, meae linguae studiosis dedi, quos quotidie in conventu fratrum edissero, quorum Psalmos jugi meditatione decanto? Tam stultus eram, ut quod in pueritia didici, senex oblivisci vellem? Universi tractatus mei horum testimoniis texti sunt. Commentarii in duodecim Prophetas, et meam et Septuaginta editionem edisserunt. O labores hominum, semper incerti! o mortalium studia contrarios interdum fines habentia! Unde me putabam bene mereri de Latinis meis, et nostrorum ad discendum animos concitare, quod etiam Graeci versum de Latino post tantos interpretes non fastidiunt; inde in culpam vocor, et nauseanti stomacho", + "candidate_score": 0.680483, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_88_90", + "bdc_text": "notavimus tanquam in tabula ; Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 . quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_61", + "psc_text": "Illud quoque in Praefatione commoneo, ut sciatis Originem tria volumina in hanc Epistolam conscripsisse, quem et nos ex parte secuti sumus: Apollinarium etiam, et Didymum quosdam Commentariolos edidisse. Ex quibus licet pauca, decerpsimus; et nonnulla quae nobis videbantur, adjecimus, sive subtraximus: ut studiosus statim in principio lector agnoscat, hoc opus vel alienum esse, vel nostrum ( Prologus Comment. in Epist. ad Ephes. ). » Quidquid ergo in explanatione hujus Epistolae vitii potuerit demonstrari, si ego illud in Graecis voluminibus, unde in Latinum vertisse me dixi, ostendere non potuero, crimen agnoscam, et meum erit, quod alienum non fuerit. Tamen ne rursus videar cavillari, et hac excusationis stropha, gradum non audere conferre, ponam ipsa testimonia, quae vocantur in crimen. 22. Commentatoris officium. Tempus scriptionis Commentariorum in Epistolam ad Ephes. --In primo statim volumine testimonium Pauli, in quo loquitur: Sicut elegit nos in ipso ante constitutionem mundi: ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.679921, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71_73", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_198", + "psc_text": "obelis, asteriscisque distinxit, ante annos plurimos Latino sermoni datum, cum rursum juxta ipsum Hebraicum verterem, sic locutus sum: « Cogor per singulos Scripturae divinae libros, adversariorum respondere maledictis, qui interpretationem meam, reprehensionem Septuaginta interpretum criminantur: quasi non et apud Graecos Aquila, Symmachus et Theodotion vel verbum e verbo, vel sensum e sensu, vel ex utroque commixtum et medie temperatum genus translationis expresserint, et omnia veteris Instrumenti volumina Origenes obelis asteriscisque distinxerit: quos vel additos, vel de Theodotione sumptos, translationi antiquae inseruit, probans defuisse quod additum est. Discant igitur obtrectatores mei recipere in toto, quod in partibus susceperunt, aut interpretationem meam cum asteriscis suis radere. Neque enim fieri potest, ut quos plura intermisisse perspexerint, non eosdem etiam in quibusdam errasse fateantur: praecipue in Job, cui si ea quae sub asteriscis addita sunt subtraxeris, pars maxima detruncabitur. Et hoc dumtaxat apud Graecos. Caeterum apud Latinos, ante eam translationem, quam sub asteriscis et", + "candidate_score": 0.677808, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_7_9", + "bdc_text": "Cui dum avidius incumberem , forte in Martialis epigrammata incidi eorumque lectione saepius , quam par erat , me oblectavi . Hinc adeo factum est , ut in poesi quidem et Latini sermonis notitia profecerim aliquantulum at melioris rerum sententiarumque cognitionis vice , quibus ingenium puerile instrui decebat , multis et variis vitiorum generibus cognitis , quibus illud poetae saeculum laborabat , animum inquinaverim . Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_321", + "psc_text": "Philosophiam meditationem esse mortis: 567 quotidie de corporis carcere nitentem animae educere libertatem: μαθήσεις ἀναμνήσεις ; id est, discentias reminiscentias esse; et multa alia, quae Plato in libris suis, et maxime in Phaedone, Timaeoque prosequitur. Nam post Academiam et innumerabiles discipulos, sentiens multum suae deesse doctrinae, venit ad magnam Graeciam, ibique ab Archyta Tarentino et Timaeo Locrensi, Pythagorae doctrina eruditus, elegantiam et leporem Socratis, cum hujus miscuit disciplinis, quae omnia nomine commutato, Origenes in libros suos περὶ Ἀρχῶν transtulisse convincitur. In quo igitur erravi, si adolescens dixi, me ea putasse in Apostolis, quae in Pythagora et Platone et Empedocle legeram? Non ut tu calumniaris et fingis, in Pythagorae et Platonis et Empedoclis libris, sed quae in illis fuisse legeram, et aliorum me scripta eos habuisse docuerunt. Et hoc genus elocutionis frequentissimum est: ut si dicam, quae in Socrate legi dogmata, putavi vera. Non quod Socrates libros ullos scripserit; sed quae", + "candidate_score": 0.67652, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_89_91", + "bdc_text": "Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 . quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit . Porro , si qui reperiantur , ut nunc sunt homines , Adagia , 3 , 8 , 59 ( ASD II/6 502 , Nr. 2759 ) .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_61", + "psc_text": "Illud quoque in Praefatione commoneo, ut sciatis Originem tria volumina in hanc Epistolam conscripsisse, quem et nos ex parte secuti sumus: Apollinarium etiam, et Didymum quosdam Commentariolos edidisse. Ex quibus licet pauca, decerpsimus; et nonnulla quae nobis videbantur, adjecimus, sive subtraximus: ut studiosus statim in principio lector agnoscat, hoc opus vel alienum esse, vel nostrum ( Prologus Comment. in Epist. ad Ephes. ). » Quidquid ergo in explanatione hujus Epistolae vitii potuerit demonstrari, si ego illud in Graecis voluminibus, unde in Latinum vertisse me dixi, ostendere non potuero, crimen agnoscam, et meum erit, quod alienum non fuerit. Tamen ne rursus videar cavillari, et hac excusationis stropha, gradum non audere conferre, ponam ipsa testimonia, quae vocantur in crimen. 22. Commentatoris officium. Tempus scriptionis Commentariorum in Epistolam ad Ephes. --In primo statim volumine testimonium Pauli, in quo loquitur: Sicut elegit nos in ipso ante constitutionem mundi: ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.675253, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_25_27", + "bdc_text": "reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime . Quod si princeps academię philosophus Plato .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_322", + "psc_text": "Non ut tu calumniaris et fingis, in Pythagorae et Platonis et Empedoclis libris, sed quae in illis fuisse legeram, et aliorum me scripta eos habuisse docuerunt. Et hoc genus elocutionis frequentissimum est: ut si dicam, quae in Socrate legi dogmata, putavi vera. Non quod Socrates libros ullos scripserit; sed quae legi apud Platonem et alios Socraticos illum habuisse. Et rursum, imitati volui gesta, quae in Alexandro et Scipione legeram. Non quod ipsa sua gesta descripserint; sed quod apud alios legerim, quae illos gessisse mirabar. Igitur etiam si docere non possem, ipsius Pythagorae exstare monumenta, nec a filio ejus ac filia, aliisque discipulis probata convincerem, me non teneres mendacii, quia non libros, sed dogmata legisse me dixi: et te frustra errare, me tuum protegere mendacium voluisse, ut nisi ego unum librum Pythagorae protulero, tu sex millia Origenis libros perdideris. 41. Minabatur Hieronymo interitum Rufinus. --Veniam ad epilogos, id est, maledicta tua,", + "candidate_score": 0.675083, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_58_60", + "bdc_text": "„epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_61", + "psc_text": "Illud quoque in Praefatione commoneo, ut sciatis Originem tria volumina in hanc Epistolam conscripsisse, quem et nos ex parte secuti sumus: Apollinarium etiam, et Didymum quosdam Commentariolos edidisse. Ex quibus licet pauca, decerpsimus; et nonnulla quae nobis videbantur, adjecimus, sive subtraximus: ut studiosus statim in principio lector agnoscat, hoc opus vel alienum esse, vel nostrum ( Prologus Comment. in Epist. ad Ephes. ). » Quidquid ergo in explanatione hujus Epistolae vitii potuerit demonstrari, si ego illud in Graecis voluminibus, unde in Latinum vertisse me dixi, ostendere non potuero, crimen agnoscam, et meum erit, quod alienum non fuerit. Tamen ne rursus videar cavillari, et hac excusationis stropha, gradum non audere conferre, ponam ipsa testimonia, quae vocantur in crimen. 22. Commentatoris officium. Tempus scriptionis Commentariorum in Epistolam ad Ephes. --In primo statim volumine testimonium Pauli, in quo loquitur: Sicut elegit nos in ipso ante constitutionem mundi: ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.675041, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_69_71", + "bdc_text": "quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_191", + "psc_text": "pura, et ut ab eis in Graecum versa est, editio permaneret, superflue me, mi Chromati, episcoporum sanctissime atque doctissime, impelleres, ut tibi Hebraea volumina Latino sermone transferrem. Quod enim semel aures hominum occupaverat, et nascentis Ecclesiae roboraverat fidem, 522 justum erat etiam nostro silentio comprobari. Nunc vero quum pro varietate regionum diversa ferantur exemplaria, et germana illa antiquaque translatio corrupta sit, atque violata, nostri arbitrii putas, aut ex pluribus judicare quid verum sit, aut novum opus in veteri opere cudere, illudentibusque Judaeis, cornicum, ut dicitur, oculos configere. Alexandria et Aegyptus in Septuaginta suis Hesychium laudat auctorem. Constantinopolis usque ad Antiochiam Luciani martyris exemplaria probat. Mediae inter has provinciae Palaestinos codices legunt, quos ab Origene elaboratos Eusebius et Pamphilius vulgaverunt; totusque orbis hac inter se trifaria varietate compugnat. Et certe Origenes non solum exempla composuit quatuor editionum, e regione singula verba describens, ut unus dissentiens statim, caeteris inter se consentientibus, arguatur;", + "candidate_score": 0.674099, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_94_96", + "bdc_text": "Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_248", + "psc_text": "discrepet, Latinus lector inveniat; nunc eosdem libros, haereticos criminaris: et verso stylo, quem praedicaveras, quia consortem putabas, accusas, quoniam [ Al. additur modo] perfidiae tuae cernis inimicum. Quis e duobus calumniator est martyris? Ego qui illum dico haereticum non fuisse, nec scripsisse librum, qui ab omnibus reprehenditur: an tu, qui volumen hominis Ariani, titulo commutato, sub nomine Martyris edidisti? Non tibi sufficit scandalum Graeciae, nisi illud et Latinorum auribus ingeras, et inclytum Martyrem tua quantum in te est translatione deformes. Tu quidem alia mente fecisti, non ut me accusares, sed ut Origenis per nos scripta defenderes. Attamen scito Romanam fidem, Apostolica voce laudatam, istiusmodi praestigias non recipere: etiam si Angelus aliter annuntiet, quam semel praedicatum est, Pauli auctoritate munitam non posse mutari. Ergo, frater, sive a te falsatus est 543 liber, ut multi putant: sive ab altero, ut forsitan persuadere conaberis, et temere credidisti, haeretici hominis σύνταγμα ( opus )", + "candidate_score": 0.673909, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_10_12", + "bdc_text": "Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi . Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat . Quandoquidem igitur evidenter , quid mihi obfuerit , intelligo , non potui bona conscientia non admonere alios et publice mea damna protestari , quo caveant sibi in posterum alii , praesertim adulescentes , ne maiore forsan atque ego olim incommodo polluantur .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_181", + "psc_text": "editio veteris condemnatio sit [ Al fit]. Miror quomodo in eadem epistola homicidam, et adulterum, et sacrilegum, et parricidam me esse non dixerit, et quidquid potest tacita mentis cogitatio intra se turpitudinis volvere. Gratias ei debeo agere, quod cum tanta silva sit criminum, unum mihi erroris vel falsitatis crimen objecerit. Egone contra Septuaginta interpretes aliquid sum locutus, quos ante annos plurimos diligentissime emendatos, meae linguae studiosis dedi, quos quotidie in conventu fratrum edissero, quorum Psalmos jugi meditatione decanto? Tam stultus eram, ut quod in pueritia didici, senex oblivisci vellem? Universi tractatus mei horum testimoniis texti sunt. Commentarii in duodecim Prophetas, et meam et Septuaginta editionem edisserunt. O labores hominum, semper incerti! o mortalium studia contrarios interdum fines habentia! Unde me putabam bene mereri de Latinis meis, et nostrorum ad discendum animos concitare, quod etiam Graeci versum de Latino post tantos interpretes non fastidiunt; inde in culpam vocor, et nauseanti stomacho", + "candidate_score": 0.673311, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84_86", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a . eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_45", + "psc_text": "esse genera dictionum; et pro qualitate materiae, non solum sententias, sed et Scripturarum verba variari. 16. Commentarii quid operis habeant. Donatus praeceptor Hieronymi. --Chrysippus et Antipater inter spineta versantur. Demosthenes et Aeschynes contra se invicem fulminant. Lysias et Isocrates dulciter fluunt. Mira in singulis diversitas, sed omnes in suo perfecti sunt. Lege ad Herennium Tullii libros, lege Rhetoricos ejus: aut, quia illa sibi dicit inchoata et rudia excidisse de manibus, revolve tria volumina de Oratore, in quibus introducit eloquentissimos illius temporis oratores, Crassum et Antonium disputantes; et quartum Oratorem, quem jam senex scribit ad Brutum: tunc intelliges aliter componi Historiam, aliter Orationes, aliter Dialogos, aliter Epistolas, aliter Commentarios. Ego enim in Commentariis ad Ephesios sic Origenem et Didymum et Apollinarium secutus sum (qui certe contraria inter se habent dogmata) ut fidei meae non amitterem veritatem. Commentarii quid operis habent? Alterius dicta edisserunt, quae obscure scripta sunt, plano sermone manifestant: multorum", + "candidate_score": 0.672918, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_25_27", + "bdc_text": "reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime . Quod si princeps academię philosophus Plato .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_321", + "psc_text": "Philosophiam meditationem esse mortis: 567 quotidie de corporis carcere nitentem animae educere libertatem: μαθήσεις ἀναμνήσεις ; id est, discentias reminiscentias esse; et multa alia, quae Plato in libris suis, et maxime in Phaedone, Timaeoque prosequitur. Nam post Academiam et innumerabiles discipulos, sentiens multum suae deesse doctrinae, venit ad magnam Graeciam, ibique ab Archyta Tarentino et Timaeo Locrensi, Pythagorae doctrina eruditus, elegantiam et leporem Socratis, cum hujus miscuit disciplinis, quae omnia nomine commutato, Origenes in libros suos περὶ Ἀρχῶν transtulisse convincitur. In quo igitur erravi, si adolescens dixi, me ea putasse in Apostolis, quae in Pythagora et Platone et Empedocle legeram? Non ut tu calumniaris et fingis, in Pythagorae et Platonis et Empedoclis libris, sed quae in illis fuisse legeram, et aliorum me scripta eos habuisse docuerunt. Et hoc genus elocutionis frequentissimum est: ut si dicam, quae in Socrate legi dogmata, putavi vera. Non quod Socrates libros ullos scripserit; sed quae", + "candidate_score": 0.672278, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86_88", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) . notavimus tanquam in tabula ;", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_61", + "psc_text": "Illud quoque in Praefatione commoneo, ut sciatis Originem tria volumina in hanc Epistolam conscripsisse, quem et nos ex parte secuti sumus: Apollinarium etiam, et Didymum quosdam Commentariolos edidisse. Ex quibus licet pauca, decerpsimus; et nonnulla quae nobis videbantur, adjecimus, sive subtraximus: ut studiosus statim in principio lector agnoscat, hoc opus vel alienum esse, vel nostrum ( Prologus Comment. in Epist. ad Ephes. ). » Quidquid ergo in explanatione hujus Epistolae vitii potuerit demonstrari, si ego illud in Graecis voluminibus, unde in Latinum vertisse me dixi, ostendere non potuero, crimen agnoscam, et meum erit, quod alienum non fuerit. Tamen ne rursus videar cavillari, et hac excusationis stropha, gradum non audere conferre, ponam ipsa testimonia, quae vocantur in crimen. 22. Commentatoris officium. Tempus scriptionis Commentariorum in Epistolam ad Ephes. --In primo statim volumine testimonium Pauli, in quo loquitur: Sicut elegit nos in ipso ante constitutionem mundi: ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.672039, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_9_11", + "bdc_text": "Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est . Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi . Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_17", + "psc_text": "5. Auctor sese excusat. --Interim apud tacitum lectoris judicium purgatum me esse volui, et gravissimum inter amicos crimen refellere, ne prior laesisse videat, qui et vulneratus nequaquam contra persecutorem tela direxi; sed meo tantum vulneri admovi manum. Quem obsecro, ut absque praejudicio personarum, culpam in eum referat, qui lacessivit. Nec laesisse contentus, quasi adversus elinguem semperque taciturum, tres elucubravit libros, et ἀντιθέσεις Marcionis de meis opusculis fabricatus est. Gestit animus, et illius repente doctrinam, et meam insperatam vecordiam 462 cognoscere. Fortasse brevi tempore didicit, quod nos docere debeat; et quod illum scire nullus putabat, subitum eloquentiae flumen ostendet. Sic pater ille Deum faciat: sic magnus Iesus (Ex Virgil. lib. X Aeneid.) . Incipiat conferre manum. Quamvis libraverit accusationis suae hastas, et totis adversum nos viribus intorserit, credimus in Dominum Salvatorem, quod scuto circumdabit nos veritas ejus; et cum Psalmista cantare poterimus: Sagittae parvulorum factae sunt plagae eorum (Psal. LXIII, 8)", + "candidate_score": 0.671896, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_81_83", + "bdc_text": "Ad lectorem a 2 . hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_61", + "psc_text": "Illud quoque in Praefatione commoneo, ut sciatis Originem tria volumina in hanc Epistolam conscripsisse, quem et nos ex parte secuti sumus: Apollinarium etiam, et Didymum quosdam Commentariolos edidisse. Ex quibus licet pauca, decerpsimus; et nonnulla quae nobis videbantur, adjecimus, sive subtraximus: ut studiosus statim in principio lector agnoscat, hoc opus vel alienum esse, vel nostrum ( Prologus Comment. in Epist. ad Ephes. ). » Quidquid ergo in explanatione hujus Epistolae vitii potuerit demonstrari, si ego illud in Graecis voluminibus, unde in Latinum vertisse me dixi, ostendere non potuero, crimen agnoscam, et meum erit, quod alienum non fuerit. Tamen ne rursus videar cavillari, et hac excusationis stropha, gradum non audere conferre, ponam ipsa testimonia, quae vocantur in crimen. 22. Commentatoris officium. Tempus scriptionis Commentariorum in Epistolam ad Ephes. --In primo statim volumine testimonium Pauli, in quo loquitur: Sicut elegit nos in ipso ante constitutionem mundi: ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.671289, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_68_70", + "bdc_text": "Et mihi satis fuit , ut , si non omnino , aliqua saltem ex parte , assignatis a me locis carmina congruerent ; quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_195", + "psc_text": "aliis probent, quod in me reprobant, quasi virtus et vitium non in rebus sit, sed cum auctore mutetur. Caeterum memini editionem Septuaginta translatorum olim de Graeco emendatam tribuisse me nostris, nec inimicum debere existimari eorum, quos in conventu fratrum semper edissero. Et quod nunc DABRE JAMIM id est, Verba Dierum, interpretatus sum, idcirco feci ut inextricabiles moras, et silvam nominum, quae scriptorum confusa sunt vitio, sensuumque barbariem [ Al. labyrinthos] apertius, et per versuum cola digererem, mihimetipsi et meis juxta Hismeniam canens, si aures surdae sunt caeterorum. » 28. Ex Prolog. in Ezram. --In Ezrae quoque volumine, similia praefatus sum et post multa haec addidi: « Quod illaturus sum, aequissimum est. Edidi aliquid, quod non habetur in Graeco, vel aliter habetur, quam a me versum est. Quid interpretem laniant? Interrogent Hebraeos, et ipsis auctoribus translationi meae, vel arrogent vel derogent fidem. Porro aliud est, si clausis, quod dicitur, oculis, mihi", + "candidate_score": 0.670815, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_25_27", + "bdc_text": "reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime . Quod si princeps academię philosophus Plato .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_233", + "psc_text": "praestigiis loqueris. Imitari te volui [ Al. volui]; sed refestinante eo, qui ad te remeabat, malui paucis ad te, quam ad alios pro tuis maledictis latius scribere. Et interim audac ter frueris imperitia tua. Semel enim confessus es, dicens: « Superflua tibi reprehensio fuit in paucis, quae professa nobis habetur in omnibus. » Nec reprehendam, quod comparatum codicem, pro empto posueris: cum comparatio aequalium sit; emptio pretii annumeratio: et refestinante eo, qui ad te remeabat, sordidissimae elocutionis περισσολογίᾳ. Tantum sensibus respondebo; et te nequaquam soloecistam, ac barbarum, sed 538 mendacem, subdolum, impudentem esse convincam. 7. In Praefatione libri περὶ Ἀρχῶν.--Si ad me tantum epistolam scribis, ut me commoneas, et emendatum velis, ne caeteris scandalum facias, et aliis furentibus, jugulentur alii: cur libros contra me scribis ad alios, et legendos per satellites tuos toto orbe dispergis? Ubi est syllogismus tuus, quo me irretire conaris, et loqueris? « Quem in hoc, magister", + "candidate_score": 0.67056, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_8_10", + "bdc_text": "Hinc adeo factum est , ut in poesi quidem et Latini sermonis notitia profecerim aliquantulum at melioris rerum sententiarumque cognitionis vice , quibus ingenium puerile instrui decebat , multis et variis vitiorum generibus cognitis , quibus illud poetae saeculum laborabat , animum inquinaverim . Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est . Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_180", + "psc_text": "est facere, quid aliud non audeat? Bene, quod malitia non babet tantas vires, quantos conatus. Perierat innocentia, si semper nequitiae juncta esset potentia, et totum quidquid cupit calumnia, 518 praevaleret. Stylum meum, qualiscumque est, et formam eloquii vir disertissimus exprimere non potuit: sed inter ipsas praestigias, et alterius personam, qua se fraudulenter induerat, quis esset ostendit. Ergo ille qui epistolam sub nomine meo poenitentiae finxerat, quod male Hebraea volumina transtulissem, objicere dicitur, me in Septuaginta condemnationem Scripturas sanctas interpretatum, ut sive falsa sunt, sive vera quae transtuli, in crimine maneam; dum aut in novo opere fateor me errasse, aut recens editio veteris condemnatio sit [ Al fit]. Miror quomodo in eadem epistola homicidam, et adulterum, et sacrilegum, et parricidam me esse non dixerit, et quidquid potest tacita mentis cogitatio intra se turpitudinis volvere. Gratias ei debeo agere, quod cum tanta silva sit criminum, unum mihi erroris vel falsitatis crimen objecerit.", + "candidate_score": 0.670471, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_27_29", + "bdc_text": "Quod si princeps academię philosophus Plato . hunc poetam prius legisset , proculdubio prae ceteris omnibus quam longissime ipsum a RepublicaPlatos \"De re publica\" . sua in exilium ablegasset :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_321", + "psc_text": "Philosophiam meditationem esse mortis: 567 quotidie de corporis carcere nitentem animae educere libertatem: μαθήσεις ἀναμνήσεις ; id est, discentias reminiscentias esse; et multa alia, quae Plato in libris suis, et maxime in Phaedone, Timaeoque prosequitur. Nam post Academiam et innumerabiles discipulos, sentiens multum suae deesse doctrinae, venit ad magnam Graeciam, ibique ab Archyta Tarentino et Timaeo Locrensi, Pythagorae doctrina eruditus, elegantiam et leporem Socratis, cum hujus miscuit disciplinis, quae omnia nomine commutato, Origenes in libros suos περὶ Ἀρχῶν transtulisse convincitur. In quo igitur erravi, si adolescens dixi, me ea putasse in Apostolis, quae in Pythagora et Platone et Empedocle legeram? Non ut tu calumniaris et fingis, in Pythagorae et Platonis et Empedoclis libris, sed quae in illis fuisse legeram, et aliorum me scripta eos habuisse docuerunt. Et hoc genus elocutionis frequentissimum est: ut si dicam, quae in Socrate legi dogmata, putavi vera. Non quod Socrates libros ullos scripserit; sed quae", + "candidate_score": 0.668883, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71_73", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_61", + "psc_text": "Illud quoque in Praefatione commoneo, ut sciatis Originem tria volumina in hanc Epistolam conscripsisse, quem et nos ex parte secuti sumus: Apollinarium etiam, et Didymum quosdam Commentariolos edidisse. Ex quibus licet pauca, decerpsimus; et nonnulla quae nobis videbantur, adjecimus, sive subtraximus: ut studiosus statim in principio lector agnoscat, hoc opus vel alienum esse, vel nostrum ( Prologus Comment. in Epist. ad Ephes. ). » Quidquid ergo in explanatione hujus Epistolae vitii potuerit demonstrari, si ego illud in Graecis voluminibus, unde in Latinum vertisse me dixi, ostendere non potuero, crimen agnoscam, et meum erit, quod alienum non fuerit. Tamen ne rursus videar cavillari, et hac excusationis stropha, gradum non audere conferre, ponam ipsa testimonia, quae vocantur in crimen. 22. Commentatoris officium. Tempus scriptionis Commentariorum in Epistolam ad Ephes. --In primo statim volumine testimonium Pauli, in quo loquitur: Sicut elegit nos in ipso ante constitutionem mundi: ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.66884, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_9_11", + "bdc_text": "Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est . Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi . Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_181", + "psc_text": "editio veteris condemnatio sit [ Al fit]. Miror quomodo in eadem epistola homicidam, et adulterum, et sacrilegum, et parricidam me esse non dixerit, et quidquid potest tacita mentis cogitatio intra se turpitudinis volvere. Gratias ei debeo agere, quod cum tanta silva sit criminum, unum mihi erroris vel falsitatis crimen objecerit. Egone contra Septuaginta interpretes aliquid sum locutus, quos ante annos plurimos diligentissime emendatos, meae linguae studiosis dedi, quos quotidie in conventu fratrum edissero, quorum Psalmos jugi meditatione decanto? Tam stultus eram, ut quod in pueritia didici, senex oblivisci vellem? Universi tractatus mei horum testimoniis texti sunt. Commentarii in duodecim Prophetas, et meam et Septuaginta editionem edisserunt. O labores hominum, semper incerti! o mortalium studia contrarios interdum fines habentia! Unde me putabam bene mereri de Latinis meis, et nostrorum ad discendum animos concitare, quod etiam Graeci versum de Latino post tantos interpretes non fastidiunt; inde in culpam vocor, et nauseanti stomacho", + "candidate_score": 0.668692, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_90", + "bdc_text": "quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_46", + "psc_text": "aliter Orationes, aliter Dialogos, aliter Epistolas, aliter Commentarios. Ego enim in Commentariis ad Ephesios sic Origenem et Didymum et Apollinarium secutus sum (qui certe contraria inter se habent dogmata) ut fidei meae non amitterem veritatem. Commentarii quid operis habent? Alterius dicta edisserunt, quae obscure scripta sunt, plano sermone manifestant: multorum sententias replicant; et dicunt: Hunc locum quidam sic edisserunt: alii sic interpretantur: illi sensum suum et intelligentiam his testimoniis, et hac nituntur ratione firmare: ut prudens Lector, cum diversas explanationes legerit, et multorum vel probanda, vel improbanda didicerit, judicet quid verius sit: et quasi bonus trapezita, adulterinae monetae pecuniam reprobet. Num diversae interpretationis, et contrariorum 472 inter se sensuum tenebitur reus, qui in uno opere quod edisserit, expositiones posuerit plurimorum? Puto quod puer legeris Aspri in Virgilium et Sallustium Commentarios, Vulcatii in Orationes Ciceronis, Victorini in Dialogos ejus et in Terentii Comoedias, praeceptoris mei Donati aeque in Virgilium, et aliorum", + "candidate_score": 0.667976, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_10_12", + "bdc_text": "Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi . Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat . Quandoquidem igitur evidenter , quid mihi obfuerit , intelligo , non potui bona conscientia non admonere alios et publice mea damna protestari , quo caveant sibi in posterum alii , praesertim adulescentes , ne maiore forsan atque ego olim incommodo polluantur .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_43", + "psc_text": "mecum dogmatis erat: aut nunc frustra inimicus accusat, quem prius ut orthodoxum praedicavit. Sed forsitan tunc errores meos quasi amicus tacuit; et nunc iratus profert quod prius celaverat. 15. Comment. in epist. ad Ephes. tuetur. --Quamquam non mereatur fidem inconstantia, et professae inimicitiae suspicionem habeant mendacii: tamen audacter conferam gradum, volens scire quid haereticum scripserim, ut aut cum illo agam poenitentiam, et Origenis mala ignorasse me jurem, ac nunc primum a papa Theophilo didicisse impietates ejus: aut certe doceam me quidem bene sensisse, sed illum more suo non intelligere. Neque enim fieri potest ut in eisdem ad Ephesios libris, quos ut audio, criminatur, et bene et male dixerim; et de eodem fonte dulce amarumque processerit: ut qui toto opere damnaverim eos, qui credunt animas ex Angelis conditas, subito mei oblitus 471 id defenderem quod ante damnavi. Stultitiam mihi objicere non potest, quem disertissimum et eloquentissimum in suis opusculis praedicavit. Alioqui", + "candidate_score": 0.666268, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_85_87", + "bdc_text": "eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_61", + "psc_text": "Illud quoque in Praefatione commoneo, ut sciatis Originem tria volumina in hanc Epistolam conscripsisse, quem et nos ex parte secuti sumus: Apollinarium etiam, et Didymum quosdam Commentariolos edidisse. Ex quibus licet pauca, decerpsimus; et nonnulla quae nobis videbantur, adjecimus, sive subtraximus: ut studiosus statim in principio lector agnoscat, hoc opus vel alienum esse, vel nostrum ( Prologus Comment. in Epist. ad Ephes. ). » Quidquid ergo in explanatione hujus Epistolae vitii potuerit demonstrari, si ego illud in Graecis voluminibus, unde in Latinum vertisse me dixi, ostendere non potuero, crimen agnoscam, et meum erit, quod alienum non fuerit. Tamen ne rursus videar cavillari, et hac excusationis stropha, gradum non audere conferre, ponam ipsa testimonia, quae vocantur in crimen. 22. Commentatoris officium. Tempus scriptionis Commentariorum in Epistolam ad Ephes. --In primo statim volumine testimonium Pauli, in quo loquitur: Sicut elegit nos in ipso ante constitutionem mundi: ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.666103, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_8_10", + "bdc_text": "Hinc adeo factum est , ut in poesi quidem et Latini sermonis notitia profecerim aliquantulum at melioris rerum sententiarumque cognitionis vice , quibus ingenium puerile instrui decebat , multis et variis vitiorum generibus cognitis , quibus illud poetae saeculum laborabat , animum inquinaverim . Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est . Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_44", + "psc_text": "ut audio, criminatur, et bene et male dixerim; et de eodem fonte dulce amarumque processerit: ut qui toto opere damnaverim eos, qui credunt animas ex Angelis conditas, subito mei oblitus 471 id defenderem quod ante damnavi. Stultitiam mihi objicere non potest, quem disertissimum et eloquentissimum in suis opusculis praedicavit. Alioqui stulta verbositas, rabulae potius et garruli hominis, quam eloquentis putanda est. Quid in libris proprie accuset, ignoro. Fama enim ad me criminum ejus, non scripta venerunt: et stultum est juxta Apostolum, pugnis aerem verberare. Tamen in incertum respondebo, donec ad certa perveniam: ἀντίζηλον meum docebo senex, quod puer didici, multa esse genera dictionum; et pro qualitate materiae, non solum sententias, sed et Scripturarum verba variari. 16. Commentarii quid operis habeant. Donatus praeceptor Hieronymi. --Chrysippus et Antipater inter spineta versantur. Demosthenes et Aeschynes contra se invicem fulminant. Lysias et Isocrates dulciter fluunt. Mira in singulis diversitas, sed omnes in suo perfecti", + "candidate_score": 0.666034, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_9_11", + "bdc_text": "Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est . Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi . Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_316", + "psc_text": "recognosco, et vera in nos debaccharis insania. Nisi enim ego quod non est, audacter exigerem, tu videbaris habere quod non habes. Pythagorae a me libros flagitas. Quis enim tibi dixit illius exstare volumina? Nonne in epistola mea, quam criminaris, haec verba sunt? « Sed fac me errasse in adolescentia, et philosophorum, id est, Gentilium studiis eruditum, in principio fidei ignorasse dogmata Christiana, et hoc putasse in Apostolis, quod in Pythagora et Platone et Empedocle legeram. » De dogmatibus eorum, non de libris locutus sum, quae potui in Cicerone, Bruto, ac Seneca discere. Lege pro Vatinio oratiunculam, et alias ubi sodalitiorum mentio fit. Revolve dialogos Tullii. Respice omnem oram Italiae, quae quondam magna Graecia dicebatur: et Pythagoricorum dogmatum incisa publicis litteris aera cognosces. Cujus enim sunt illa χρυσᾶ παραγγέλματα? nonne Pythagorae? in quibus omnia ejus breviter dogmata continentur, et in quae latissimo opere philosophus commentatus est Jamblichus, imitatus ex parte Moderatum", + "candidate_score": 0.665882, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_70_72", + "bdc_text": "Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_144", + "psc_text": "Cujus diversitatis causam plenius tibi in Apologetico, quem Pamphilus in libris suis scripsit, edidimus brevissimo libello superaddito, in quo evidentibus, ut arbitror, probamentis, corruptos esse in quamplurimis ab haereticis et malevolis libros ejus ostendimus, et praecipue istos, quos nunc exigis ut interpreter, id est, περὶ Ἀρχῶν. » Non tibi suffecerat Eusebii, vel certe ut tu vis, Pamphili pro Origene defensio, nisi quod ab illis minus dictum putabas, tu quasi sapientior et doctior adderes? Longum est, si velim totum librum tuum huic operi inserere, et propositis capitulis ad singula respondere, quid in his vitiorum sermo habeat, quid mendaciorum assertio, quid inconsequens textus ipse verborum. Unde laciniosae disputationis fastidia fugiens, et in arctum verba compingens, tantum sensibus respondebo. Statim de portu egrediens, navem impegit. Referens enim de Apologia Pamphili martyris (quam nos Eusebii, Arianorum principis, probavimus) de qua dixerat, Prout potuimus, 506 vel res poposcit, Latino sermone digessimus, intulit: « Illud est,", + "candidate_score": 0.665642, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_70_72", + "bdc_text": "Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_61", + "psc_text": "Illud quoque in Praefatione commoneo, ut sciatis Originem tria volumina in hanc Epistolam conscripsisse, quem et nos ex parte secuti sumus: Apollinarium etiam, et Didymum quosdam Commentariolos edidisse. Ex quibus licet pauca, decerpsimus; et nonnulla quae nobis videbantur, adjecimus, sive subtraximus: ut studiosus statim in principio lector agnoscat, hoc opus vel alienum esse, vel nostrum ( Prologus Comment. in Epist. ad Ephes. ). » Quidquid ergo in explanatione hujus Epistolae vitii potuerit demonstrari, si ego illud in Graecis voluminibus, unde in Latinum vertisse me dixi, ostendere non potuero, crimen agnoscam, et meum erit, quod alienum non fuerit. Tamen ne rursus videar cavillari, et hac excusationis stropha, gradum non audere conferre, ponam ipsa testimonia, quae vocantur in crimen. 22. Commentatoris officium. Tempus scriptionis Commentariorum in Epistolam ad Ephes. --In primo statim volumine testimonium Pauli, in quo loquitur: Sicut elegit nos in ipso ante constitutionem mundi: ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.665482, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_82_84", + "bdc_text": "hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM . Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_61", + "psc_text": "Illud quoque in Praefatione commoneo, ut sciatis Originem tria volumina in hanc Epistolam conscripsisse, quem et nos ex parte secuti sumus: Apollinarium etiam, et Didymum quosdam Commentariolos edidisse. Ex quibus licet pauca, decerpsimus; et nonnulla quae nobis videbantur, adjecimus, sive subtraximus: ut studiosus statim in principio lector agnoscat, hoc opus vel alienum esse, vel nostrum ( Prologus Comment. in Epist. ad Ephes. ). » Quidquid ergo in explanatione hujus Epistolae vitii potuerit demonstrari, si ego illud in Graecis voluminibus, unde in Latinum vertisse me dixi, ostendere non potuero, crimen agnoscam, et meum erit, quod alienum non fuerit. Tamen ne rursus videar cavillari, et hac excusationis stropha, gradum non audere conferre, ponam ipsa testimonia, quae vocantur in crimen. 22. Commentatoris officium. Tempus scriptionis Commentariorum in Epistolam ad Ephes. --In primo statim volumine testimonium Pauli, in quo loquitur: Sicut elegit nos in ipso ante constitutionem mundi: ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.665338, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_70_72", + "bdc_text": "Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_203", + "psc_text": "eorum vicina maria non sufficiant, cur in solo studio Scripturarum veteri sapore contenti sunt? Nec hoc dico quod praecessores meos mordeam, aut quidquam de his arbitrer detrahendum, quorum translationem diligentissime emendatam olim meae linguae hominibus dedi: sed quod aliud sit in ecclesiis Christi credentium Psalmos legere, aliud Judaeis singula verba calumniantibus respondere. » 31. Ex Prologo in libb. Salomonis. --Salomonis etiam libros, quos olim juxta Septuaginta additis obelis et asteriscis in Latinum verteram, ex Hebraico transferens, et dedicans sanctis episcopis Chromatio et Heliodoro, haec in Praefatiunculae meae fine subjeci: « Si cui Septuaginta interpretum magis editio placet, habet eam a nobis olim emendatam. Neque enim sic nova cudimus, ut vetera destruamus. » 32. Ex Prolog. in Isaiam. --Veniam et ad Isaiam, et partem Prologi ejus super Septuaginta interpretatione subjungam. Quem cum magis evangelistam quam prophetam dicerem, eo quod universa Christi Ecclesiae mysteria sic ad liquidum persecutus esset, ut non de", + "candidate_score": 0.664926, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_90", + "bdc_text": "quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_61", + "psc_text": "Illud quoque in Praefatione commoneo, ut sciatis Originem tria volumina in hanc Epistolam conscripsisse, quem et nos ex parte secuti sumus: Apollinarium etiam, et Didymum quosdam Commentariolos edidisse. Ex quibus licet pauca, decerpsimus; et nonnulla quae nobis videbantur, adjecimus, sive subtraximus: ut studiosus statim in principio lector agnoscat, hoc opus vel alienum esse, vel nostrum ( Prologus Comment. in Epist. ad Ephes. ). » Quidquid ergo in explanatione hujus Epistolae vitii potuerit demonstrari, si ego illud in Graecis voluminibus, unde in Latinum vertisse me dixi, ostendere non potuero, crimen agnoscam, et meum erit, quod alienum non fuerit. Tamen ne rursus videar cavillari, et hac excusationis stropha, gradum non audere conferre, ponam ipsa testimonia, quae vocantur in crimen. 22. Commentatoris officium. Tempus scriptionis Commentariorum in Epistolam ad Ephes. --In primo statim volumine testimonium Pauli, in quo loquitur: Sicut elegit nos in ipso ante constitutionem mundi: ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.664752, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_68_70", + "bdc_text": "Et mihi satis fuit , ut , si non omnino , aliqua saltem ex parte , assignatis a me locis carmina congruerent ; quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_191", + "psc_text": "pura, et ut ab eis in Graecum versa est, editio permaneret, superflue me, mi Chromati, episcoporum sanctissime atque doctissime, impelleres, ut tibi Hebraea volumina Latino sermone transferrem. Quod enim semel aures hominum occupaverat, et nascentis Ecclesiae roboraverat fidem, 522 justum erat etiam nostro silentio comprobari. Nunc vero quum pro varietate regionum diversa ferantur exemplaria, et germana illa antiquaque translatio corrupta sit, atque violata, nostri arbitrii putas, aut ex pluribus judicare quid verum sit, aut novum opus in veteri opere cudere, illudentibusque Judaeis, cornicum, ut dicitur, oculos configere. Alexandria et Aegyptus in Septuaginta suis Hesychium laudat auctorem. Constantinopolis usque ad Antiochiam Luciani martyris exemplaria probat. Mediae inter has provinciae Palaestinos codices legunt, quos ab Origene elaboratos Eusebius et Pamphilius vulgaverunt; totusque orbis hac inter se trifaria varietate compugnat. Et certe Origenes non solum exempla composuit quatuor editionum, e regione singula verba describens, ut unus dissentiens statim, caeteris inter se consentientibus, arguatur;", + "candidate_score": 0.664318, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_6_8", + "bdc_text": "Posteaquam adolescens ego quondam , patroni observandi , Gręcae et Latinae linguae rudimenta vestro quidem beneficio consequutus , utcunque mihi videbar , statim ad poeticen animum applicare coepi . Cui dum avidius incumberem , forte in Martialis epigrammata incidi eorumque lectione saepius , quam par erat , me oblectavi . Hinc adeo factum est , ut in poesi quidem et Latini sermonis notitia profecerim aliquantulum at melioris rerum sententiarumque cognitionis vice , quibus ingenium puerile instrui decebat , multis et variis vitiorum generibus cognitis , quibus illud poetae saeculum laborabat , animum inquinaverim .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_321", + "psc_text": "Philosophiam meditationem esse mortis: 567 quotidie de corporis carcere nitentem animae educere libertatem: μαθήσεις ἀναμνήσεις ; id est, discentias reminiscentias esse; et multa alia, quae Plato in libris suis, et maxime in Phaedone, Timaeoque prosequitur. Nam post Academiam et innumerabiles discipulos, sentiens multum suae deesse doctrinae, venit ad magnam Graeciam, ibique ab Archyta Tarentino et Timaeo Locrensi, Pythagorae doctrina eruditus, elegantiam et leporem Socratis, cum hujus miscuit disciplinis, quae omnia nomine commutato, Origenes in libros suos περὶ Ἀρχῶν transtulisse convincitur. In quo igitur erravi, si adolescens dixi, me ea putasse in Apostolis, quae in Pythagora et Platone et Empedocle legeram? Non ut tu calumniaris et fingis, in Pythagorae et Platonis et Empedoclis libris, sed quae in illis fuisse legeram, et aliorum me scripta eos habuisse docuerunt. Et hoc genus elocutionis frequentissimum est: ut si dicam, quae in Socrate legi dogmata, putavi vera. Non quod Socrates libros ullos scripserit; sed quae", + "candidate_score": 0.663857, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_70_72", + "bdc_text": "Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_192", + "psc_text": "Luciani martyris exemplaria probat. Mediae inter has provinciae Palaestinos codices legunt, quos ab Origene elaboratos Eusebius et Pamphilius vulgaverunt; totusque orbis hac inter se trifaria varietate compugnat. Et certe Origenes non solum exempla composuit quatuor editionum, e regione singula verba describens, ut unus dissentiens statim, caeteris inter se consentientibus, arguatur; sed quod majoris audaciae est, in editione Septuaginta, Theodotionis editionem miscuit, asteriscis videlicet designans quae minus fuerant, et virgulis quae ex superfluo videbantur apposita. Si igitur aliis licuit non tenere, quod semel susceperant, et post septuaginta cellulas, quae vulgo sine auctore jactantur, singulas cellulas aperuere: hocque in Ecclesiis legitur, quod Septuaginta nescierunt; cur me non suscipiant Latini mei, qui inviolata editione veteri, ita novam condidi, ut laborem meum Hebraeis, et (quod his majus est) Apostolis auctoribus probem? Scripsi nuper librum de Optimo genere interpretandi, ostendens illa de Evangelio: Ex Aegypto vocavi filium meum (Ose. XI, 1) ; et: Quoniam Nazaraeus", + "candidate_score": 0.663686, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_9_11", + "bdc_text": "Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est . Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi . Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_180", + "psc_text": "est facere, quid aliud non audeat? Bene, quod malitia non babet tantas vires, quantos conatus. Perierat innocentia, si semper nequitiae juncta esset potentia, et totum quidquid cupit calumnia, 518 praevaleret. Stylum meum, qualiscumque est, et formam eloquii vir disertissimus exprimere non potuit: sed inter ipsas praestigias, et alterius personam, qua se fraudulenter induerat, quis esset ostendit. Ergo ille qui epistolam sub nomine meo poenitentiae finxerat, quod male Hebraea volumina transtulissem, objicere dicitur, me in Septuaginta condemnationem Scripturas sanctas interpretatum, ut sive falsa sunt, sive vera quae transtuli, in crimine maneam; dum aut in novo opere fateor me errasse, aut recens editio veteris condemnatio sit [ Al fit]. Miror quomodo in eadem epistola homicidam, et adulterum, et sacrilegum, et parricidam me esse non dixerit, et quidquid potest tacita mentis cogitatio intra se turpitudinis volvere. Gratias ei debeo agere, quod cum tanta silva sit criminum, unum mihi erroris vel falsitatis crimen objecerit.", + "candidate_score": 0.663637, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_85_87", + "bdc_text": "eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_45", + "psc_text": "esse genera dictionum; et pro qualitate materiae, non solum sententias, sed et Scripturarum verba variari. 16. Commentarii quid operis habeant. Donatus praeceptor Hieronymi. --Chrysippus et Antipater inter spineta versantur. Demosthenes et Aeschynes contra se invicem fulminant. Lysias et Isocrates dulciter fluunt. Mira in singulis diversitas, sed omnes in suo perfecti sunt. Lege ad Herennium Tullii libros, lege Rhetoricos ejus: aut, quia illa sibi dicit inchoata et rudia excidisse de manibus, revolve tria volumina de Oratore, in quibus introducit eloquentissimos illius temporis oratores, Crassum et Antonium disputantes; et quartum Oratorem, quem jam senex scribit ad Brutum: tunc intelliges aliter componi Historiam, aliter Orationes, aliter Dialogos, aliter Epistolas, aliter Commentarios. Ego enim in Commentariis ad Ephesios sic Origenem et Didymum et Apollinarium secutus sum (qui certe contraria inter se habent dogmata) ut fidei meae non amitterem veritatem. Commentarii quid operis habent? Alterius dicta edisserunt, quae obscure scripta sunt, plano sermone manifestant: multorum", + "candidate_score": 0.663555, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_72_74", + "bdc_text": "Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ; Martialis tamen esse non dubitatur .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_198", + "psc_text": "obelis, asteriscisque distinxit, ante annos plurimos Latino sermoni datum, cum rursum juxta ipsum Hebraicum verterem, sic locutus sum: « Cogor per singulos Scripturae divinae libros, adversariorum respondere maledictis, qui interpretationem meam, reprehensionem Septuaginta interpretum criminantur: quasi non et apud Graecos Aquila, Symmachus et Theodotion vel verbum e verbo, vel sensum e sensu, vel ex utroque commixtum et medie temperatum genus translationis expresserint, et omnia veteris Instrumenti volumina Origenes obelis asteriscisque distinxerit: quos vel additos, vel de Theodotione sumptos, translationi antiquae inseruit, probans defuisse quod additum est. Discant igitur obtrectatores mei recipere in toto, quod in partibus susceperunt, aut interpretationem meam cum asteriscis suis radere. Neque enim fieri potest, ut quos plura intermisisse perspexerint, non eosdem etiam in quibusdam errasse fateantur: praecipue in Job, cui si ea quae sub asteriscis addita sunt subtraxeris, pars maxima detruncabitur. Et hoc dumtaxat apud Graecos. Caeterum apud Latinos, ante eam translationem, quam sub asteriscis et", + "candidate_score": 0.663319, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_25_27", + "bdc_text": "reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime . Quod si princeps academię philosophus Plato .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_92", + "psc_text": "copia, sententiarum 487 lumen, translationum varietas, homini, qui oratoriam vix primis labris in adolescentia degustasti? Aut ego fallor, aut tu Ciceronem occulte lectitas. Et ideo tam disertus es, mihique lectionis ejus crimen intendis, ut solus inter ecclesiasticos tractatores eloquentiae flumine glorieris. Licet magis philosophos sequi videaris, spinas Cleantis, et contorta Chrysippi, non ex arte quam nescis, sed de ingenii magnitudine. Et quoniam Stoici logicam sibi vindicant, et tu hujus scientiae deliramenta contemnis, in hac parte Epicureus es: nec quaeris quomodo, sed quid loquaris. Quid enim ad te pertinet, si alius non intelligat quid velis dicere, quia non ad omnes, sed ad tuos loqueris? Denique et ego scripta tua relegens, quamquam interdum non intelligam quid loquaris, et Heraclitum me legere putem: tamen non doleo, nec me poenitet tarditatis: id enim in legendo patior, quod tu pateris in scribendo. 31. Somnium defendit. Sanctorum Locorum celebritas et de toto orbe conventus.--Cur Hieronymo detraxerit", + "candidate_score": 0.663192, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_95_97", + "bdc_text": "Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_149", + "psc_text": "phaleras, ego te intus, et in cute novi. (Persius, Sat. 3.) Vir doctissimus Eusebius (doctissimum dixi, non catholicum, ne more solito, mihi et in hoc calumniam struas) per sex volumina nihil aliud agit, nisi ut Origenem suae ostendat fidei, id est, Arianae perfidiae. Et multa ponit exempla, et hoc constanter probat. Tibi ergo in quo somnio Alexandrini carceris revelatum est, ut quae ille vera profitetur, falsata confingas? Sed forsitan hic, ut Arianus, ab haereticis addita, in occasionem sui traxit erroris, ne solus male sensisse contra Ecclesiam putaretur. Quid respondebis pro Didymo, qui certe in Trinitate catholicus est? Cujus etiam nos de Spiritu sancto librum in Latinam linguam vertimus ( Vid. supra ). Certe hic in his, quae ab haereticis in Origenis operibus addita sunt, consentire non potuit; et in ipsis περὶ Ἀρχῶν, quos tu interpretatus es libris, breves dictavit Commentariolos, quibus non negaret ab Origene scripta, quae scripta sunt: sed", + "candidate_score": 0.663066, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_94_96", + "bdc_text": "Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_144", + "psc_text": "Cujus diversitatis causam plenius tibi in Apologetico, quem Pamphilus in libris suis scripsit, edidimus brevissimo libello superaddito, in quo evidentibus, ut arbitror, probamentis, corruptos esse in quamplurimis ab haereticis et malevolis libros ejus ostendimus, et praecipue istos, quos nunc exigis ut interpreter, id est, περὶ Ἀρχῶν. » Non tibi suffecerat Eusebii, vel certe ut tu vis, Pamphili pro Origene defensio, nisi quod ab illis minus dictum putabas, tu quasi sapientior et doctior adderes? Longum est, si velim totum librum tuum huic operi inserere, et propositis capitulis ad singula respondere, quid in his vitiorum sermo habeat, quid mendaciorum assertio, quid inconsequens textus ipse verborum. Unde laciniosae disputationis fastidia fugiens, et in arctum verba compingens, tantum sensibus respondebo. Statim de portu egrediens, navem impegit. Referens enim de Apologia Pamphili martyris (quam nos Eusebii, Arianorum principis, probavimus) de qua dixerat, Prout potuimus, 506 vel res poposcit, Latino sermone digessimus, intulit: « Illud est,", + "candidate_score": 0.662885, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_8_10", + "bdc_text": "Hinc adeo factum est , ut in poesi quidem et Latini sermonis notitia profecerim aliquantulum at melioris rerum sententiarumque cognitionis vice , quibus ingenium puerile instrui decebat , multis et variis vitiorum generibus cognitis , quibus illud poetae saeculum laborabat , animum inquinaverim . Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est . Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_316", + "psc_text": "recognosco, et vera in nos debaccharis insania. Nisi enim ego quod non est, audacter exigerem, tu videbaris habere quod non habes. Pythagorae a me libros flagitas. Quis enim tibi dixit illius exstare volumina? Nonne in epistola mea, quam criminaris, haec verba sunt? « Sed fac me errasse in adolescentia, et philosophorum, id est, Gentilium studiis eruditum, in principio fidei ignorasse dogmata Christiana, et hoc putasse in Apostolis, quod in Pythagora et Platone et Empedocle legeram. » De dogmatibus eorum, non de libris locutus sum, quae potui in Cicerone, Bruto, ac Seneca discere. Lege pro Vatinio oratiunculam, et alias ubi sodalitiorum mentio fit. Revolve dialogos Tullii. Respice omnem oram Italiae, quae quondam magna Graecia dicebatur: et Pythagoricorum dogmatum incisa publicis litteris aera cognosces. Cujus enim sunt illa χρυσᾶ παραγγέλματα? nonne Pythagorae? in quibus omnia ejus breviter dogmata continentur, et in quae latissimo opere philosophus commentatus est Jamblichus, imitatus ex parte Moderatum", + "candidate_score": 0.662803, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_69_71", + "bdc_text": "quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_58", + "psc_text": "peccavi, si verbum ambiguum diversa interpretatione converti? et qui in Commentariolis, ubi libertas est disserendi, dixeram, adorate filium; in ipso corpore, ne violentus viderer interpres, et Judaicae calumniae locum darem, dixerim, adorate pure, sive electe: quod Aquila quoque et Symmachus transtulerunt. Quid ergo Ecclesiasticae fidei nocet, si doceatur lector, quot modis apud Hebraeos unus versiculus explanetur? 20. Origenis errores. --Origeni tuo licet tractare de μετεμψυχώσει, innumerabiles mundos introducere, et rationabiles creaturas aliis atque aliis vestire corporibus, Christumque dicere saepe passum, et saepius passurum, ut quod semel profuit, semper prosit assumptum: tibi quoque ipse tantam assumis auctoritatem, ut de haeretico martyrem, de Origenis libris haereticorum adulteria mentiaris: mihi non licebit disputare de verbis, et in Commentariorum opere Latinos docere, quod ab Hebraeis didici? Nisi enim et prolixum esset, et redoleret gloriolam, jam nunc tibi ostenderem, quid utilitatis habeat magistrorum limina terere, et artem ab artificibus discere: et videres quanta silva sit", + "candidate_score": 0.662568, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_3_5", + "bdc_text": "Johann Jakob Ammann ( Latein) , Rudolf Collin ( Griechisch) , Konrad Pellikan ( Hebräisch und Theologie ) und Theodor Bibliander ( Theologie ) ; s. Ulrich Ernst , Die Geschichte des Zürcherischen Schulwesens bis gegen das Ende des sechzehnten Jahrhunderts , Winterthur 1879 , S. 89-93. , patronis ac praeceptoribus observandis Conradus Gesnerus s[alutem ] d[icit ] p[lurimam ] .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_200", + "psc_text": "ut ea quae in illa, aut obscura sunt, aut omissa, aut certe vitio scriptorum depravata, manifestiora nostra interpretatione fierent, qui et Hebraeum sermonem ex parte didicimus, et in Latino pene ab ipsius incunabulis inter grammaticos et rhetores et philosophos detriti sumus. Quod si apud Graecos post Septuaginta editionem, jam Christi Evangelio coruscante, Judaeus Aquila, et Symmachus ac Theodotion judaizantes haeretici sunt recepti, qui multa mysteria Salvatoris, subdola interpretatione celarunt, et tamen in Hexaplis habentur apud Ecclesias, et explanantur ab ecclesiasticis viris: quanto magis ego Christianus, de parentibus Christianis natus, et vexillum crucis in mea fronte portans, cujus studium fuit omissa repetere, depravata corrigere, et sacramenta Ecclesiae, puro et fideli aperire sermone, vel a fastidiosis, vel a malignis lectoribus non debeo reprobari! » 30. Ex Prologo in Psalterium. --Psalterium quoque quod certe emendatissimum juxta Septuaginta interpretes nostro labore dudum Roma suscepit, rursum juxta Hebraicum vertens, Praefatione munivi, et sic in parte", + "candidate_score": 0.662128, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_40_42", + "bdc_text": "Verum huius instituti mei rationes copiosius in dialogis ad hoc ipsum conscriptis et appendicis vice Martiali adiectis explicanturAm Ende von Gessners Edition ( S. 354-426 ) finden sich drei von Gessner selbst verfasste Dialoge , in denen vor allem Beispiele nützlicher Lektüre für Knaben behandelt werden ; der dritte Dialog schließt mit einem Urteil des teilnehmenden Schiedsrichters Rhadamantus , dass die Epigramme Martials , die verdorbene , infizierte Teile enthalten , kastriert und wie in der Medizin gründlich ausgeschnitten und ausgebrannt werden müssen ;", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_61", + "psc_text": "Illud quoque in Praefatione commoneo, ut sciatis Originem tria volumina in hanc Epistolam conscripsisse, quem et nos ex parte secuti sumus: Apollinarium etiam, et Didymum quosdam Commentariolos edidisse. Ex quibus licet pauca, decerpsimus; et nonnulla quae nobis videbantur, adjecimus, sive subtraximus: ut studiosus statim in principio lector agnoscat, hoc opus vel alienum esse, vel nostrum ( Prologus Comment. in Epist. ad Ephes. ). » Quidquid ergo in explanatione hujus Epistolae vitii potuerit demonstrari, si ego illud in Graecis voluminibus, unde in Latinum vertisse me dixi, ostendere non potuero, crimen agnoscam, et meum erit, quod alienum non fuerit. Tamen ne rursus videar cavillari, et hac excusationis stropha, gradum non audere conferre, ponam ipsa testimonia, quae vocantur in crimen. 22. Commentatoris officium. Tempus scriptionis Commentariorum in Epistolam ad Ephes. --In primo statim volumine testimonium Pauli, in quo loquitur: Sicut elegit nos in ipso ante constitutionem mundi: ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.66209, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_25_27", + "bdc_text": "reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime . Quod si princeps academię philosophus Plato .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_150", + "psc_text": "de Spiritu sancto librum in Latinam linguam vertimus ( Vid. supra ). Certe hic in his, quae ab haereticis in Origenis operibus addita sunt, consentire non potuit; et in ipsis περὶ Ἀρχῶν, quos tu interpretatus es libris, breves dictavit Commentariolos, quibus non negaret ab Origene scripta, quae scripta sunt: sed nos simplices homines non posse intelligere, quae dicuntur: et quo sensu in bonam partem accipi debeant, persuadere conatur. Hoc dumtaxat de Filio, et Spiritu sancto. Caeterum in aliis dogmatibus et Eusebius, et Didymus apertissime in Origenis scita concedunt, et quod omnes Ecclesiae reprobant, catholice et pie dictum esse defendunt. 17. Rufinus de adulteratione librorum Origenis. --Videamus tamen, quibus argumentis probare nitatur Origenis ab haereticis scripta vitiata. « Clemens, inquit, Apostolorum discipulus, qui Romanae Ecclesiae post Apostolos episcopus et martyr fuit, libros edidit, qui appellantur ἀναγνωρισμὸς, id est, recognitio, in quibus quum ex persona Petri Apostoli doctrina, quasi vere apostolica in", + "candidate_score": 0.661768, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_7_9", + "bdc_text": "Cui dum avidius incumberem , forte in Martialis epigrammata incidi eorumque lectione saepius , quam par erat , me oblectavi . Hinc adeo factum est , ut in poesi quidem et Latini sermonis notitia profecerim aliquantulum at melioris rerum sententiarumque cognitionis vice , quibus ingenium puerile instrui decebat , multis et variis vitiorum generibus cognitis , quibus illud poetae saeculum laborabat , animum inquinaverim . Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_72", + "psc_text": "quorum in Latinam linguam sententias transferebam. « Sed, dixi, qui diligens lector est, statim requiret, et dicet. Et rursus in fine, Alius vero hoc quod ait, ut ostenderet in saeculis supervenientibus abundantes divitias gratiae suae, ad illam intelligentiam transfert. » Ecce, inquies, sub diligentis lectoris persona, Origenis sententias explicasti. Fateor errorem, non debui diligentem dicere, sed blasphemum: quod si fecissem, et aliquo scissem vaticinio te istiusmodi naenias sectaturum, etiam calumniae verba vitassem. Grande crimen si Origenem diligentem dixi esse lectorem, cujus septuaginta libros interpretatus sum, quem in coelum laudibus tuli; pro quo compulsus sum ante biennium brevi libello tuis contra me praeconiis respondere ( Epistola ad Pammach. ante biennium scripta ). Ecclesiarum magistrum a me dictum esse Origenem, in tuis laudibus objicis: et putas quod pertimescere debeam, si diligentem lectorem me illum dixisse inimicus accuses. Solemus et negotiatores parcissimos, et frugi servos, et molestos paedagogos, et argutissimos fures, diligentes vocare.", + "candidate_score": 0.661085, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84_86", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a . eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_61", + "psc_text": "Illud quoque in Praefatione commoneo, ut sciatis Originem tria volumina in hanc Epistolam conscripsisse, quem et nos ex parte secuti sumus: Apollinarium etiam, et Didymum quosdam Commentariolos edidisse. Ex quibus licet pauca, decerpsimus; et nonnulla quae nobis videbantur, adjecimus, sive subtraximus: ut studiosus statim in principio lector agnoscat, hoc opus vel alienum esse, vel nostrum ( Prologus Comment. in Epist. ad Ephes. ). » Quidquid ergo in explanatione hujus Epistolae vitii potuerit demonstrari, si ego illud in Graecis voluminibus, unde in Latinum vertisse me dixi, ostendere non potuero, crimen agnoscam, et meum erit, quod alienum non fuerit. Tamen ne rursus videar cavillari, et hac excusationis stropha, gradum non audere conferre, ponam ipsa testimonia, quae vocantur in crimen. 22. Commentatoris officium. Tempus scriptionis Commentariorum in Epistolam ad Ephes. --In primo statim volumine testimonium Pauli, in quo loquitur: Sicut elegit nos in ipso ante constitutionem mundi: ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.660489, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_85_87", + "bdc_text": "eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_322", + "psc_text": "Non ut tu calumniaris et fingis, in Pythagorae et Platonis et Empedoclis libris, sed quae in illis fuisse legeram, et aliorum me scripta eos habuisse docuerunt. Et hoc genus elocutionis frequentissimum est: ut si dicam, quae in Socrate legi dogmata, putavi vera. Non quod Socrates libros ullos scripserit; sed quae legi apud Platonem et alios Socraticos illum habuisse. Et rursum, imitati volui gesta, quae in Alexandro et Scipione legeram. Non quod ipsa sua gesta descripserint; sed quod apud alios legerim, quae illos gessisse mirabar. Igitur etiam si docere non possem, ipsius Pythagorae exstare monumenta, nec a filio ejus ac filia, aliisque discipulis probata convincerem, me non teneres mendacii, quia non libros, sed dogmata legisse me dixi: et te frustra errare, me tuum protegere mendacium voluisse, ut nisi ego unum librum Pythagorae protulero, tu sex millia Origenis libros perdideris. 41. Minabatur Hieronymo interitum Rufinus. --Veniam ad epilogos, id est, maledicta tua,", + "candidate_score": 0.659937, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_69_71", + "bdc_text": "quamvis interdum non multo amplius eis conveniant quam feles propter oculos caesios Minervae Adagia , 1 , 10 , 22 ( ASD II /2 430 , Nr. 922). . Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_46", + "psc_text": "aliter Orationes, aliter Dialogos, aliter Epistolas, aliter Commentarios. Ego enim in Commentariis ad Ephesios sic Origenem et Didymum et Apollinarium secutus sum (qui certe contraria inter se habent dogmata) ut fidei meae non amitterem veritatem. Commentarii quid operis habent? Alterius dicta edisserunt, quae obscure scripta sunt, plano sermone manifestant: multorum sententias replicant; et dicunt: Hunc locum quidam sic edisserunt: alii sic interpretantur: illi sensum suum et intelligentiam his testimoniis, et hac nituntur ratione firmare: ut prudens Lector, cum diversas explanationes legerit, et multorum vel probanda, vel improbanda didicerit, judicet quid verius sit: et quasi bonus trapezita, adulterinae monetae pecuniam reprobet. Num diversae interpretationis, et contrariorum 472 inter se sensuum tenebitur reus, qui in uno opere quod edisserit, expositiones posuerit plurimorum? Puto quod puer legeris Aspri in Virgilium et Sallustium Commentarios, Vulcatii in Orationes Ciceronis, Victorini in Dialogos ejus et in Terentii Comoedias, praeceptoris mei Donati aeque in Virgilium, et aliorum", + "candidate_score": 0.6594, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_39_41", + "bdc_text": "et a peioribus studiis , quibus otiosi homines capiuntur , legentes avertere . Verum huius instituti mei rationes copiosius in dialogis ad hoc ipsum conscriptis et appendicis vice Martiali adiectis explicanturAm Ende von Gessners Edition ( S. 354-426 ) finden sich drei von Gessner selbst verfasste Dialoge , in denen vor allem Beispiele nützlicher Lektüre für Knaben behandelt werden ;", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_46", + "psc_text": "aliter Orationes, aliter Dialogos, aliter Epistolas, aliter Commentarios. Ego enim in Commentariis ad Ephesios sic Origenem et Didymum et Apollinarium secutus sum (qui certe contraria inter se habent dogmata) ut fidei meae non amitterem veritatem. Commentarii quid operis habent? Alterius dicta edisserunt, quae obscure scripta sunt, plano sermone manifestant: multorum sententias replicant; et dicunt: Hunc locum quidam sic edisserunt: alii sic interpretantur: illi sensum suum et intelligentiam his testimoniis, et hac nituntur ratione firmare: ut prudens Lector, cum diversas explanationes legerit, et multorum vel probanda, vel improbanda didicerit, judicet quid verius sit: et quasi bonus trapezita, adulterinae monetae pecuniam reprobet. Num diversae interpretationis, et contrariorum 472 inter se sensuum tenebitur reus, qui in uno opere quod edisserit, expositiones posuerit plurimorum? Puto quod puer legeris Aspri in Virgilium et Sallustium Commentarios, Vulcatii in Orationes Ciceronis, Victorini in Dialogos ejus et in Terentii Comoedias, praeceptoris mei Donati aeque in Virgilium, et aliorum", + "candidate_score": 0.659079, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_9_11", + "bdc_text": "Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est . Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi . Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_321", + "psc_text": "Philosophiam meditationem esse mortis: 567 quotidie de corporis carcere nitentem animae educere libertatem: μαθήσεις ἀναμνήσεις ; id est, discentias reminiscentias esse; et multa alia, quae Plato in libris suis, et maxime in Phaedone, Timaeoque prosequitur. Nam post Academiam et innumerabiles discipulos, sentiens multum suae deesse doctrinae, venit ad magnam Graeciam, ibique ab Archyta Tarentino et Timaeo Locrensi, Pythagorae doctrina eruditus, elegantiam et leporem Socratis, cum hujus miscuit disciplinis, quae omnia nomine commutato, Origenes in libros suos περὶ Ἀρχῶν transtulisse convincitur. In quo igitur erravi, si adolescens dixi, me ea putasse in Apostolis, quae in Pythagora et Platone et Empedocle legeram? Non ut tu calumniaris et fingis, in Pythagorae et Platonis et Empedoclis libris, sed quae in illis fuisse legeram, et aliorum me scripta eos habuisse docuerunt. Et hoc genus elocutionis frequentissimum est: ut si dicam, quae in Socrate legi dogmata, putavi vera. Non quod Socrates libros ullos scripserit; sed quae", + "candidate_score": 0.658316, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_39_41", + "bdc_text": "et a peioribus studiis , quibus otiosi homines capiuntur , legentes avertere . Verum huius instituti mei rationes copiosius in dialogis ad hoc ipsum conscriptis et appendicis vice Martiali adiectis explicanturAm Ende von Gessners Edition ( S. 354-426 ) finden sich drei von Gessner selbst verfasste Dialoge , in denen vor allem Beispiele nützlicher Lektüre für Knaben behandelt werden ;", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_61", + "psc_text": "Illud quoque in Praefatione commoneo, ut sciatis Originem tria volumina in hanc Epistolam conscripsisse, quem et nos ex parte secuti sumus: Apollinarium etiam, et Didymum quosdam Commentariolos edidisse. Ex quibus licet pauca, decerpsimus; et nonnulla quae nobis videbantur, adjecimus, sive subtraximus: ut studiosus statim in principio lector agnoscat, hoc opus vel alienum esse, vel nostrum ( Prologus Comment. in Epist. ad Ephes. ). » Quidquid ergo in explanatione hujus Epistolae vitii potuerit demonstrari, si ego illud in Graecis voluminibus, unde in Latinum vertisse me dixi, ostendere non potuero, crimen agnoscam, et meum erit, quod alienum non fuerit. Tamen ne rursus videar cavillari, et hac excusationis stropha, gradum non audere conferre, ponam ipsa testimonia, quae vocantur in crimen. 22. Commentatoris officium. Tempus scriptionis Commentariorum in Epistolam ad Ephes. --In primo statim volumine testimonium Pauli, in quo loquitur: Sicut elegit nos in ipso ante constitutionem mundi: ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.658221, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_7_9", + "bdc_text": "Cui dum avidius incumberem , forte in Martialis epigrammata incidi eorumque lectione saepius , quam par erat , me oblectavi . Hinc adeo factum est , ut in poesi quidem et Latini sermonis notitia profecerim aliquantulum at melioris rerum sententiarumque cognitionis vice , quibus ingenium puerile instrui decebat , multis et variis vitiorum generibus cognitis , quibus illud poetae saeculum laborabat , animum inquinaverim . Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_322", + "psc_text": "Non ut tu calumniaris et fingis, in Pythagorae et Platonis et Empedoclis libris, sed quae in illis fuisse legeram, et aliorum me scripta eos habuisse docuerunt. Et hoc genus elocutionis frequentissimum est: ut si dicam, quae in Socrate legi dogmata, putavi vera. Non quod Socrates libros ullos scripserit; sed quae legi apud Platonem et alios Socraticos illum habuisse. Et rursum, imitati volui gesta, quae in Alexandro et Scipione legeram. Non quod ipsa sua gesta descripserint; sed quod apud alios legerim, quae illos gessisse mirabar. Igitur etiam si docere non possem, ipsius Pythagorae exstare monumenta, nec a filio ejus ac filia, aliisque discipulis probata convincerem, me non teneres mendacii, quia non libros, sed dogmata legisse me dixi: et te frustra errare, me tuum protegere mendacium voluisse, ut nisi ego unum librum Pythagorae protulero, tu sex millia Origenis libros perdideris. 41. Minabatur Hieronymo interitum Rufinus. --Veniam ad epilogos, id est, maledicta tua,", + "candidate_score": 0.658189, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96_98", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) . responderim , nisi forte illud comicum ἕπεσθε μητρί , χοῖροιAristophanes , Plutus 308. 315 ( \"folgt eurer Mutter , ihr Ferkel\"). .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_322", + "psc_text": "Non ut tu calumniaris et fingis, in Pythagorae et Platonis et Empedoclis libris, sed quae in illis fuisse legeram, et aliorum me scripta eos habuisse docuerunt. Et hoc genus elocutionis frequentissimum est: ut si dicam, quae in Socrate legi dogmata, putavi vera. Non quod Socrates libros ullos scripserit; sed quae legi apud Platonem et alios Socraticos illum habuisse. Et rursum, imitati volui gesta, quae in Alexandro et Scipione legeram. Non quod ipsa sua gesta descripserint; sed quod apud alios legerim, quae illos gessisse mirabar. Igitur etiam si docere non possem, ipsius Pythagorae exstare monumenta, nec a filio ejus ac filia, aliisque discipulis probata convincerem, me non teneres mendacii, quia non libros, sed dogmata legisse me dixi: et te frustra errare, me tuum protegere mendacium voluisse, ut nisi ego unum librum Pythagorae protulero, tu sex millia Origenis libros perdideris. 41. Minabatur Hieronymo interitum Rufinus. --Veniam ad epilogos, id est, maledicta tua,", + "candidate_score": 0.658045, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_7_9", + "bdc_text": "Cui dum avidius incumberem , forte in Martialis epigrammata incidi eorumque lectione saepius , quam par erat , me oblectavi . Hinc adeo factum est , ut in poesi quidem et Latini sermonis notitia profecerim aliquantulum at melioris rerum sententiarumque cognitionis vice , quibus ingenium puerile instrui decebat , multis et variis vitiorum generibus cognitis , quibus illud poetae saeculum laborabat , animum inquinaverim . Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_182", + "psc_text": "et meam et Septuaginta editionem edisserunt. O labores hominum, semper incerti! o mortalium studia contrarios interdum fines habentia! Unde me putabam bene mereri de Latinis meis, et nostrorum ad discendum animos concitare, quod etiam Graeci versum de Latino post tantos interpretes non fastidiunt; inde in culpam vocor, et nauseanti stomacho cibos ingero. Et quid in homine tutum sit, si innocentia criminosa est? Dormiente patrefamilias inimicus homo zizania superseminavit (Matth. XIII, 25). Exterminavit vineam aper de silva, et singularis ferus depastus est eam (Psal LXXIX, 14) . Ego taceo, et litterae non meae loquuntur contra me. Ignoro crimen, et crimen in toto orbe confiteor. Heu mihi, mater mea, ut quid me genuisti, virum qui judicer et discernar omni terrae (Jerem. XV, 10, sec. LXX) ? 25. Ex Prologo in Genesin. --Omnes Praefatiunculae veteris Instrumenti, quarum ex parte exempla subjeci, huic rei testes sunt. Et superfluum est, quod in illis dictum est,", + "candidate_score": 0.657211, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_7_9", + "bdc_text": "Cui dum avidius incumberem , forte in Martialis epigrammata incidi eorumque lectione saepius , quam par erat , me oblectavi . Hinc adeo factum est , ut in poesi quidem et Latini sermonis notitia profecerim aliquantulum at melioris rerum sententiarumque cognitionis vice , quibus ingenium puerile instrui decebat , multis et variis vitiorum generibus cognitis , quibus illud poetae saeculum laborabat , animum inquinaverim . Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_180", + "psc_text": "est facere, quid aliud non audeat? Bene, quod malitia non babet tantas vires, quantos conatus. Perierat innocentia, si semper nequitiae juncta esset potentia, et totum quidquid cupit calumnia, 518 praevaleret. Stylum meum, qualiscumque est, et formam eloquii vir disertissimus exprimere non potuit: sed inter ipsas praestigias, et alterius personam, qua se fraudulenter induerat, quis esset ostendit. Ergo ille qui epistolam sub nomine meo poenitentiae finxerat, quod male Hebraea volumina transtulissem, objicere dicitur, me in Septuaginta condemnationem Scripturas sanctas interpretatum, ut sive falsa sunt, sive vera quae transtuli, in crimine maneam; dum aut in novo opere fateor me errasse, aut recens editio veteris condemnatio sit [ Al fit]. Miror quomodo in eadem epistola homicidam, et adulterum, et sacrilegum, et parricidam me esse non dixerit, et quidquid potest tacita mentis cogitatio intra se turpitudinis volvere. Gratias ei debeo agere, quod cum tanta silva sit criminum, unum mihi erroris vel falsitatis crimen objecerit.", + "candidate_score": 0.656401, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_3", + "bdc_text": "Johann Jakob Ammann ( Latein) , Rudolf Collin ( Griechisch) , Konrad Pellikan ( Hebräisch und Theologie )", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_231", + "psc_text": "qui aliquid scire volumus, mutire non liceat. Ego philosophus, rhetor, grammaticus, dialecticus, Hebraeus, Graecus, Latinus, trilinguis. Hoc modo et tu bilinguis eris, qui tantam habes Graeci Latinique sermonis scientiam, ut et Graeci te Latinum, et Latini te Graecum putent: et papa Epiphanius πεντάγλωττος [Mss. πεντάγλωσσος] quia quinque linguis contra te et Amasium tuum ( Origenem ) loquitur. Simulque admiror, qua temeritate contra tantarum artium virum audeas dicere: « Tu qui tot disciplinarum oculis vigilas, quomodo venia donandus es, si erraveris, et non perpetuo pudoris silentio contegendus? » Quod cum legissem, et me putarem alicubi in sermone lapsum ( qui enim (Jacob III, 2) in verbo non peccat, iste perfectus est ), et suspicarer eum aliquid meorum prolaturum esse vitiorum, subito intulit: « Ante biduum mihi, quam proficisceretur harum bajulus, in manus venerunt, quae in me declamasti. » Ubi est ergo, quod minaris, et dicis, « Quomodo donandus es venia, si", + "candidate_score": 0.654603, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_64_66", + "bdc_text": "aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) . Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_198", + "psc_text": "obelis, asteriscisque distinxit, ante annos plurimos Latino sermoni datum, cum rursum juxta ipsum Hebraicum verterem, sic locutus sum: « Cogor per singulos Scripturae divinae libros, adversariorum respondere maledictis, qui interpretationem meam, reprehensionem Septuaginta interpretum criminantur: quasi non et apud Graecos Aquila, Symmachus et Theodotion vel verbum e verbo, vel sensum e sensu, vel ex utroque commixtum et medie temperatum genus translationis expresserint, et omnia veteris Instrumenti volumina Origenes obelis asteriscisque distinxerit: quos vel additos, vel de Theodotione sumptos, translationi antiquae inseruit, probans defuisse quod additum est. Discant igitur obtrectatores mei recipere in toto, quod in partibus susceperunt, aut interpretationem meam cum asteriscis suis radere. Neque enim fieri potest, ut quos plura intermisisse perspexerint, non eosdem etiam in quibusdam errasse fateantur: praecipue in Job, cui si ea quae sub asteriscis addita sunt subtraxeris, pars maxima detruncabitur. Et hoc dumtaxat apud Graecos. Caeterum apud Latinos, ante eam translationem, quam sub asteriscis et", + "candidate_score": 0.654502, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_61", + "psc_text": "Illud quoque in Praefatione commoneo, ut sciatis Originem tria volumina in hanc Epistolam conscripsisse, quem et nos ex parte secuti sumus: Apollinarium etiam, et Didymum quosdam Commentariolos edidisse. Ex quibus licet pauca, decerpsimus; et nonnulla quae nobis videbantur, adjecimus, sive subtraximus: ut studiosus statim in principio lector agnoscat, hoc opus vel alienum esse, vel nostrum ( Prologus Comment. in Epist. ad Ephes. ). » Quidquid ergo in explanatione hujus Epistolae vitii potuerit demonstrari, si ego illud in Graecis voluminibus, unde in Latinum vertisse me dixi, ostendere non potuero, crimen agnoscam, et meum erit, quod alienum non fuerit. Tamen ne rursus videar cavillari, et hac excusationis stropha, gradum non audere conferre, ponam ipsa testimonia, quae vocantur in crimen. 22. Commentatoris officium. Tempus scriptionis Commentariorum in Epistolam ad Ephes. --In primo statim volumine testimonium Pauli, in quo loquitur: Sicut elegit nos in ipso ante constitutionem mundi: ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.65423, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_94_96", + "bdc_text": "Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_166", + "psc_text": "confessorem, quod post Ariminensem synodum liber 513 illius falsatus ab haereticis sit. Et ob hanc causam cum in concilio episcoporum ei quaestio moveretur, proferri librum de domo sua jusserit: qui, nesciente se, in scriniis suis haereticus tenebatur. Cumque prolatus fuisset, et ab omnibus haereticus judicatus, auctor libri excommunicatus, de concilii conventione discesserit. Et tantae auctoritatis se putat, ut cum hoc familiaribus suis narrat somnium, nemo ei contra confessorem ista simulanti audeat contradicere. Responde, quaeso; synodus, a qua excommunicatus est, in qua urbe fuit? Dic episcoporum vocabula: profer sententias subscriptionum, vel diversitatem, vel consonantiam. Doce qui eo anno consules fuerint, quis imperator hanc synodum jusserit congregari: Galliaene tantum episcopi fuerint, an et Italiae, et Hispaniae: certe quam ob causam synodus congregata sit. Nihil horum nominas, sed virum eloquentissimum, et contra Arianos Latini sermonis tubam, ut Origenem defendas, excommunicatum a synodo criminaris. Sed confessoris calumnia utcumque toleranda est. Transit ad inclytum martyrem", + "candidate_score": 0.653521, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_41_43", + "bdc_text": "finden sich drei von Gessner selbst verfasste Dialoge , in denen vor allem Beispiele nützlicher Lektüre für Knaben behandelt werden ; der dritte Dialog schließt mit einem Urteil des teilnehmenden Schiedsrichters Rhadamantus , dass die Epigramme Martials , die verdorbene , infizierte Teile enthalten , kastriert und wie in der Medizin gründlich ausgeschnitten und ausgebrannt werden müssen ; wer diesem Urteil widerspreche , müsse gleichfalls der Strafe der Kastration unterzogen werden .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_52", + "psc_text": "triviis, indocte, solebas, Stridenti miserum stipula disperdere carmen? Quasi non cirratorum turba Milesiarum in scholis figmenta decantet: et testamentum Suis, Bessorum cachinno membra concutiat, atque inter scurrarum epulas, nugae istiusmodi frequententur. Quotidie in plateis fictus hariolus stultorum nates verberat, et obtorto 474 scorpione dentes mordentium quatit: et miramur si imperitorum libri lectorem inveniant? 18. Indignantur quare Origenistas scripserim inter se orgiis mendaciorum foederari. Nominavi librum, in quo hoc scriptum legerim; id est, sextum Stromateon Origenis, in quo Platonis sententiae, nostrum dogma componens, ita loquitur: Plato in tertio de Republica libro: « Veritas quoque sectanda magnopere est. Si enim, ut paulo ante rectissime dicebamus, Deo indecens et inutile mendacium est, hominibus quandoque utile (ut utantur eo quasi condimento atque medicamine); nulli dubium est, quin hujusmodi licentia medicis danda sit, et ab imprudentibus removenda. Vera, inquit, asseris: ergo principes urbium, si quibus et aliis hoc conceditur, oportet aliquando mentiri, vel contra hostes,", + "candidate_score": 0.652759, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_3", + "bdc_text": "Johann Jakob Ammann ( Latein) , Rudolf Collin ( Griechisch) , Konrad Pellikan ( Hebräisch und Theologie )", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_200", + "psc_text": "ut ea quae in illa, aut obscura sunt, aut omissa, aut certe vitio scriptorum depravata, manifestiora nostra interpretatione fierent, qui et Hebraeum sermonem ex parte didicimus, et in Latino pene ab ipsius incunabulis inter grammaticos et rhetores et philosophos detriti sumus. Quod si apud Graecos post Septuaginta editionem, jam Christi Evangelio coruscante, Judaeus Aquila, et Symmachus ac Theodotion judaizantes haeretici sunt recepti, qui multa mysteria Salvatoris, subdola interpretatione celarunt, et tamen in Hexaplis habentur apud Ecclesias, et explanantur ab ecclesiasticis viris: quanto magis ego Christianus, de parentibus Christianis natus, et vexillum crucis in mea fronte portans, cujus studium fuit omissa repetere, depravata corrigere, et sacramenta Ecclesiae, puro et fideli aperire sermone, vel a fastidiosis, vel a malignis lectoribus non debeo reprobari! » 30. Ex Prologo in Psalterium. --Psalterium quoque quod certe emendatissimum juxta Septuaginta interpretes nostro labore dudum Roma suscepit, rursum juxta Hebraicum vertens, Praefatione munivi, et sic in parte", + "candidate_score": 0.652114, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_26_28", + "bdc_text": "Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime . Quod si princeps academię philosophus Plato . hunc poetam prius legisset , proculdubio prae ceteris omnibus quam longissime ipsum a RepublicaPlatos \"De re publica\" .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_321", + "psc_text": "Philosophiam meditationem esse mortis: 567 quotidie de corporis carcere nitentem animae educere libertatem: μαθήσεις ἀναμνήσεις ; id est, discentias reminiscentias esse; et multa alia, quae Plato in libris suis, et maxime in Phaedone, Timaeoque prosequitur. Nam post Academiam et innumerabiles discipulos, sentiens multum suae deesse doctrinae, venit ad magnam Graeciam, ibique ab Archyta Tarentino et Timaeo Locrensi, Pythagorae doctrina eruditus, elegantiam et leporem Socratis, cum hujus miscuit disciplinis, quae omnia nomine commutato, Origenes in libros suos περὶ Ἀρχῶν transtulisse convincitur. In quo igitur erravi, si adolescens dixi, me ea putasse in Apostolis, quae in Pythagora et Platone et Empedocle legeram? Non ut tu calumniaris et fingis, in Pythagorae et Platonis et Empedoclis libris, sed quae in illis fuisse legeram, et aliorum me scripta eos habuisse docuerunt. Et hoc genus elocutionis frequentissimum est: ut si dicam, quae in Socrate legi dogmata, putavi vera. Non quod Socrates libros ullos scripserit; sed quae", + "candidate_score": 0.652009, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96_98", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) . responderim , nisi forte illud comicum ἕπεσθε μητρί , χοῖροιAristophanes , Plutus 308. 315 ( \"folgt eurer Mutter , ihr Ferkel\"). .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_19", + "psc_text": "fessi rerum (Aeneid. lib. I) , quare περὶ Ἀρχῶν libros Origenis noxios, et Ecclesiasticae fidei repugnantes, in Latinum sermonem verterim. Ad quos brevis et succincta responsio est: Tuae me, frater Pammachi, et tuorum litterae compulerunt, dicentes illos ab alio fraudulenter esse translatos, et interpolata nonnulla, et vel addita vel mutata. Ac ne parvam Epistolis haberem fidem, misistis exemplaria ejusdem translationis, cum praefatiuncula laudatrice mea. Quae cum legissem, contulissemque cum Graeco, illico animadverti quae Origenes de Patre et Filio et Spiritu Sancto impie dixerat: et quae Romanae aures ferre non poterant, in meliorem partem ab interprete commutata. Caetera autem dogmata, de Angelorum ruina, de animarum lapsu, de resurrectionis praestigiis, de mundo, vel intermundiis Epicuri, de restitutione omnium in aequalem statum, et multo his deteriora: quae longum esset retexere, vel ita vertisse, ut in Graeco invenerat, vel de Commentariolis Didymi, qui Origenis apertissimus propugnator est, exaggerata et firmiora posuisse: ut qui in", + "candidate_score": 0.651776, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_88_90", + "bdc_text": "notavimus tanquam in tabula ; Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 . quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_72", + "psc_text": "quorum in Latinam linguam sententias transferebam. « Sed, dixi, qui diligens lector est, statim requiret, et dicet. Et rursus in fine, Alius vero hoc quod ait, ut ostenderet in saeculis supervenientibus abundantes divitias gratiae suae, ad illam intelligentiam transfert. » Ecce, inquies, sub diligentis lectoris persona, Origenis sententias explicasti. Fateor errorem, non debui diligentem dicere, sed blasphemum: quod si fecissem, et aliquo scissem vaticinio te istiusmodi naenias sectaturum, etiam calumniae verba vitassem. Grande crimen si Origenem diligentem dixi esse lectorem, cujus septuaginta libros interpretatus sum, quem in coelum laudibus tuli; pro quo compulsus sum ante biennium brevi libello tuis contra me praeconiis respondere ( Epistola ad Pammach. ante biennium scripta ). Ecclesiarum magistrum a me dictum esse Origenem, in tuis laudibus objicis: et putas quod pertimescere debeam, si diligentem lectorem me illum dixisse inimicus accuses. Solemus et negotiatores parcissimos, et frugi servos, et molestos paedagogos, et argutissimos fures, diligentes vocare.", + "candidate_score": 0.651018, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_39_41", + "bdc_text": "et a peioribus studiis , quibus otiosi homines capiuntur , legentes avertere . Verum huius instituti mei rationes copiosius in dialogis ad hoc ipsum conscriptis et appendicis vice Martiali adiectis explicanturAm Ende von Gessners Edition ( S. 354-426 ) finden sich drei von Gessner selbst verfasste Dialoge , in denen vor allem Beispiele nützlicher Lektüre für Knaben behandelt werden ;", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_45", + "psc_text": "esse genera dictionum; et pro qualitate materiae, non solum sententias, sed et Scripturarum verba variari. 16. Commentarii quid operis habeant. Donatus praeceptor Hieronymi. --Chrysippus et Antipater inter spineta versantur. Demosthenes et Aeschynes contra se invicem fulminant. Lysias et Isocrates dulciter fluunt. Mira in singulis diversitas, sed omnes in suo perfecti sunt. Lege ad Herennium Tullii libros, lege Rhetoricos ejus: aut, quia illa sibi dicit inchoata et rudia excidisse de manibus, revolve tria volumina de Oratore, in quibus introducit eloquentissimos illius temporis oratores, Crassum et Antonium disputantes; et quartum Oratorem, quem jam senex scribit ad Brutum: tunc intelliges aliter componi Historiam, aliter Orationes, aliter Dialogos, aliter Epistolas, aliter Commentarios. Ego enim in Commentariis ad Ephesios sic Origenem et Didymum et Apollinarium secutus sum (qui certe contraria inter se habent dogmata) ut fidei meae non amitterem veritatem. Commentarii quid operis habent? Alterius dicta edisserunt, quae obscure scripta sunt, plano sermone manifestant: multorum", + "candidate_score": 0.650969, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_94_96", + "bdc_text": "Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_28", + "psc_text": "quidem proprii operis nihil omnino scripsit, exceptis epistolis, quas ad amicos forte mittebat; intantum se humilitate dejecerat. Veterum autem tractatus Scriptorum legebat studiosissime, et in eorum meditatione jugiter versabatur. » 10. Thophilus et Anastasius Origenem haereticum dicebant. --Defensor Origenis, et laudator Pamphili, dicit Pamphilum nihil omnino scripsisse, nec proprii quidquam condidisse sermonis. Et hoc dicit jam Pamphilo martyrio coronato, ne habeas suffugium post editos ab Eusebio libros, hoc Pamphilum scripsisse. Quid facies? Eo libro quem sub nomine martyris edidisti, vulneratae sunt conscientiae plurimorum. Non valet apud eos super Origenis damnatione episcoporum auctoritas, quem putant a Martyre praedicatum. Quid facient epistolae Theophili episcopi? quid papae Anastasii in toto orbe haereticum persequentes, cum 466 liber tuus sub nomine Pamphili editus pugnet contra Epistolas eorum, et Episcopali nomini testimonium Martyris opponatur? Quod fecisti in libris περὶ Ἀρχῶν, hoc facito et in isto volumine ψευδεπιγράφῳ. Audi consilium amici, non te poeniteat artis tuae: vel", + "candidate_score": 0.650589, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96_98", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) . responderim , nisi forte illud comicum ἕπεσθε μητρί , χοῖροιAristophanes , Plutus 308. 315 ( \"folgt eurer Mutter , ihr Ferkel\"). .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_134", + "psc_text": "ut tua conderes. Non fecisse te quod rogatus es, recidendo plurima, confiteris. Atque utinam praecidisses mala, et non in assertionem malorum, tua multa posuisses! E quibus unum proferam, ut ex hoc cognoscantur et caetera. In primo libro περὶ Ἀρχῶν, ubi Origenes lingua sacrilega blasphemavit, quod Filius Patrem non videat, tu etiam causas reddis, quasi ex persona ejus, qui scripsit, et Didymi interpretaris σχόλιον, in quo ille casso labore conatur alienum errorem defendere, quod Origenes quidem bene dixerit: sed nos simplices homines, et cicures Enniani, nec illius sapientiam, nec tuam, qui interpretatus es, intelligere possumus. Praefatio tua, quam nominas, et in qua me miris ornas laudibus, te reum pessimae translationis facit. Dicis enim quod de Graeco multa decideris, licet taceas quod addideris. Quae decidisti, mala erant, an bona? Utique mala. Quae reservasti bona, an mala? utique bona. Neque enim mala transferre poteras. Ergo mala amputasti, et reliquisti bona? nulli dubium est.", + "candidate_score": 0.650437, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_94_96", + "bdc_text": "Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_149", + "psc_text": "phaleras, ego te intus, et in cute novi. (Persius, Sat. 3.) Vir doctissimus Eusebius (doctissimum dixi, non catholicum, ne more solito, mihi et in hoc calumniam struas) per sex volumina nihil aliud agit, nisi ut Origenem suae ostendat fidei, id est, Arianae perfidiae. Et multa ponit exempla, et hoc constanter probat. Tibi ergo in quo somnio Alexandrini carceris revelatum est, ut quae ille vera profitetur, falsata confingas? Sed forsitan hic, ut Arianus, ab haereticis addita, in occasionem sui traxit erroris, ne solus male sensisse contra Ecclesiam putaretur. Quid respondebis pro Didymo, qui certe in Trinitate catholicus est? Cujus etiam nos de Spiritu sancto librum in Latinam linguam vertimus ( Vid. supra ). Certe hic in his, quae ab haereticis in Origenis operibus addita sunt, consentire non potuit; et in ipsis περὶ Ἀρχῶν, quos tu interpretatus es libris, breves dictavit Commentariolos, quibus non negaret ab Origene scripta, quae scripta sunt: sed", + "candidate_score": 0.650039, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_24_26", + "bdc_text": "Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_191", + "psc_text": "pura, et ut ab eis in Graecum versa est, editio permaneret, superflue me, mi Chromati, episcoporum sanctissime atque doctissime, impelleres, ut tibi Hebraea volumina Latino sermone transferrem. Quod enim semel aures hominum occupaverat, et nascentis Ecclesiae roboraverat fidem, 522 justum erat etiam nostro silentio comprobari. Nunc vero quum pro varietate regionum diversa ferantur exemplaria, et germana illa antiquaque translatio corrupta sit, atque violata, nostri arbitrii putas, aut ex pluribus judicare quid verum sit, aut novum opus in veteri opere cudere, illudentibusque Judaeis, cornicum, ut dicitur, oculos configere. Alexandria et Aegyptus in Septuaginta suis Hesychium laudat auctorem. Constantinopolis usque ad Antiochiam Luciani martyris exemplaria probat. Mediae inter has provinciae Palaestinos codices legunt, quos ab Origene elaboratos Eusebius et Pamphilius vulgaverunt; totusque orbis hac inter se trifaria varietate compugnat. Et certe Origenes non solum exempla composuit quatuor editionum, e regione singula verba describens, ut unus dissentiens statim, caeteris inter se consentientibus, arguatur;", + "candidate_score": 0.649808, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_94_96", + "bdc_text": "Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_246", + "psc_text": "superioribus ) libris docui) scribat Pamphilum, nihil proprii operis edidisse. Dic ergo et tu, a quo exemplar acceperis, nec mihi ad subterfugiendum 542 crimen, mortuos aliquos nomines: ut cum auctorem ostendere non potueris, illum [ Al. alium] proferas, qui non possit respondere. Sin autem rivulus ille in tuis scriniis fontem habet, quid sequatur, etiam me tacente, non dubitas. Verum fac ab alio quolibet amatore Origenis, libri hujus titulum, et auctoris vocabulum commutatum, cur hoc in Latinam linguam vertis? Videlicet ut testimonio Martyris, omnes Origenis scriptis crederent: praemissa munitione tanti auctoris et testis. Nec tibi sufficit doctissimi viri Apologia, nisi scribas et proprium volumen pro defensione ejus: quibus per multos disseminatis, tuto jam libros περὶ Ἀρχῶν vertis e Graeco, et hos ipsos Praefatione commendas, dicens nonnulla in his ab haereticis depravata, quae tu de aliorum librorum Origenis lectione correxeris. Me quoque laudas, ne tibi amicorum meorum quispiam contradicat. Origenis κήρυκα (", + "candidate_score": 0.64966, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_16_18", + "bdc_text": "Quamvis enim posthac tum aetas , tum professio mea ab hisce studiis ad severiora me avocent , instituto tamen utilitatis publicae , quicquid hoc laboris est , alacriter suscepi . Resecui enim et abieci , quicquid inerat foedioris argumenti , quicquid inhonestum , turpe , obscoenum , nefandum , monstrosum aut quod ullo modo indecori quicquam cogitandi occasionem rudibus legentium animis ex-hiberet . Itaque alias epigrammata integra abolevi - vel quia nihil sani aut sacri , ut aiunt , Zusammensetzung aus Adagia , 1 , 8 , 37 nihil sacri es ( ASD II/2 258 , Nr. 737 )", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_181", + "psc_text": "editio veteris condemnatio sit [ Al fit]. Miror quomodo in eadem epistola homicidam, et adulterum, et sacrilegum, et parricidam me esse non dixerit, et quidquid potest tacita mentis cogitatio intra se turpitudinis volvere. Gratias ei debeo agere, quod cum tanta silva sit criminum, unum mihi erroris vel falsitatis crimen objecerit. Egone contra Septuaginta interpretes aliquid sum locutus, quos ante annos plurimos diligentissime emendatos, meae linguae studiosis dedi, quos quotidie in conventu fratrum edissero, quorum Psalmos jugi meditatione decanto? Tam stultus eram, ut quod in pueritia didici, senex oblivisci vellem? Universi tractatus mei horum testimoniis texti sunt. Commentarii in duodecim Prophetas, et meam et Septuaginta editionem edisserunt. O labores hominum, semper incerti! o mortalium studia contrarios interdum fines habentia! Unde me putabam bene mereri de Latinis meis, et nostrorum ad discendum animos concitare, quod etiam Graeci versum de Latino post tantos interpretes non fastidiunt; inde in culpam vocor, et nauseanti stomacho", + "candidate_score": 0.649642, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_95_97", + "bdc_text": "Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_248", + "psc_text": "discrepet, Latinus lector inveniat; nunc eosdem libros, haereticos criminaris: et verso stylo, quem praedicaveras, quia consortem putabas, accusas, quoniam [ Al. additur modo] perfidiae tuae cernis inimicum. Quis e duobus calumniator est martyris? Ego qui illum dico haereticum non fuisse, nec scripsisse librum, qui ab omnibus reprehenditur: an tu, qui volumen hominis Ariani, titulo commutato, sub nomine Martyris edidisti? Non tibi sufficit scandalum Graeciae, nisi illud et Latinorum auribus ingeras, et inclytum Martyrem tua quantum in te est translatione deformes. Tu quidem alia mente fecisti, non ut me accusares, sed ut Origenis per nos scripta defenderes. Attamen scito Romanam fidem, Apostolica voce laudatam, istiusmodi praestigias non recipere: etiam si Angelus aliter annuntiet, quam semel praedicatum est, Pauli auctoritate munitam non posse mutari. Ergo, frater, sive a te falsatus est 543 liber, ut multi putant: sive ab altero, ut forsitan persuadere conaberis, et temere credidisti, haeretici hominis σύνταγμα ( opus )", + "candidate_score": 0.649469, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96_98", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) . responderim , nisi forte illud comicum ἕπεσθε μητρί , χοῖροιAristophanes , Plutus 308. 315 ( \"folgt eurer Mutter , ihr Ferkel\"). .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_13", + "psc_text": "exstitisse admiratione respondeat. Placuerat ei, sive ut ipse vult videri, compulsus erat in Latinam linguam vertere, quod nolebat. Quid necesse fuit me latentem, et tantis maris atque terrarum divisum spatiis inserere quaestioni? opponere invidiae plurimorum, ut plus mihi laudando noceret, quam sibi prodesset exemplo? Nunc quoque quia renui laudatorem, et verso stylo docui me non esse, quod meus necessarius praedicavit, dicitur furere, et tres contra me libros venustate Attica texuisse: eadem accusans, quae ante laudaverat, et objiciens mihi in translatione Origenis nefaria dogmata, de quo in Praefatiuncula laudationis suae dixerat: « Sequar regulam praecessorum, et ejus praecipue viri, cujus superius fecimus mentionem: qui cum ultra septuaginta libellos Origenis, quos Homiliticos appellavit, aliquantos etiam de tomis in Apostolom scriptis, transtulisset in Latinum: in quibus cum aliquanta offendicula inveniantur in Graeco, ita elimavit omnia interpretando atque purgavit, ut nihil in illis quod a fide nostra discrepet, Latinus lector inveniat. Hunc ergo etiam", + "candidate_score": 0.649257, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_24_26", + "bdc_text": "Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_13", + "psc_text": "exstitisse admiratione respondeat. Placuerat ei, sive ut ipse vult videri, compulsus erat in Latinam linguam vertere, quod nolebat. Quid necesse fuit me latentem, et tantis maris atque terrarum divisum spatiis inserere quaestioni? opponere invidiae plurimorum, ut plus mihi laudando noceret, quam sibi prodesset exemplo? Nunc quoque quia renui laudatorem, et verso stylo docui me non esse, quod meus necessarius praedicavit, dicitur furere, et tres contra me libros venustate Attica texuisse: eadem accusans, quae ante laudaverat, et objiciens mihi in translatione Origenis nefaria dogmata, de quo in Praefatiuncula laudationis suae dixerat: « Sequar regulam praecessorum, et ejus praecipue viri, cujus superius fecimus mentionem: qui cum ultra septuaginta libellos Origenis, quos Homiliticos appellavit, aliquantos etiam de tomis in Apostolom scriptis, transtulisset in Latinum: in quibus cum aliquanta offendicula inveniantur in Graeco, ita elimavit omnia interpretando atque purgavit, ut nihil in illis quod a fide nostra discrepet, Latinus lector inveniat. Hunc ergo etiam", + "candidate_score": 0.649237, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96_98", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) . responderim , nisi forte illud comicum ἕπεσθε μητρί , χοῖροιAristophanes , Plutus 308. 315 ( \"folgt eurer Mutter , ihr Ferkel\"). .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_207", + "psc_text": "trium puerorum, et Belis, Draconisque fabulas, quae in volumine Hebraico non habentur, Hebraei soleant dicere, qui me criminatur, stultum se sycophantam probat. Non enim quid ipse sentirem, sed quid illi contra nos dicere soleant, explicavi. Quorum opinioni, si non respondi in Prologo, brevitati studens, ne non praefationem, sed librum viderer scribere, puto quod statim subjecerim; dixi enim, « De quo non est hujus temporis disserere. » Alioquin et ex eo, quod asserui Porphyrium contra hunc prophetam multa dixisse, vocavique hujus rei testes Methodium, Eusebium, et Apollinarium, qui multis versuum millibus illius vesaniae responderunt, me accusare poterit, quare non in praefatiuncula contra libros Porphyrii scripserim. Qui istiusmodi naenia consectatur, et Scripturae Hebraicae veritatem non vult recipere, audiat libere proclamantem: 528 Nemo enim cogitur legere, quod non vult. Ego petentibus scripsi, non fastidiosis; gratis, non invidis; studiosis, non oscitantibus. Et tamen miror quomodo Theodotionem haereticum et judaizantem legit, et qualiscumque peccatoris christiani", + "candidate_score": 0.649068, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_94_96", + "bdc_text": "Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_177", + "psc_text": "scripsisse, exceptis brevibus Epistolis ad amicos: et primus liber sex voluminum illius, eadem et eisdem verbis contineat, quae sub nomine Pamphili a te ficta sunt, perspicuum est te idcirco librum hunc disseminare voluisse, ut sub persona martyris haeresim introduceres. Cumque de hoc ipso libro quem Pamphili simulas, multa perverteris, et aliter in Graeco, aliter in Latino sit, fraudem tuam errori meo imputare non debes. Credidi enim ejus esse librum, quem titulus praeferebat, sicut περὶ Ἀρχῶν, et multa alia Origenis opera, plurimorumque Graeciae tractatorum, quae aut ante non legi, aut nunc compellor legere, quaestione haereseos suscitata, ut sciam quae vitare debeam, quae probare. Unde et in adolescentia homilias tantum ejus quas loquebatur ad populum, in quibus non tanta scandala tenebantur, simpliciter rogantibus transtuli, nullis praejudicans ex his quae probantur, illa suscipere quae manifeste haeretica sunt. Certe (ut compendium longi sermonis faciam) sicut ego ostendo, me ab his accepisse librum qui de", + "candidate_score": 0.64869, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_94_96", + "bdc_text": "Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_245", + "psc_text": "De tuo codice quasi Pamphili exemplar accepimus. Credidi Christiano, et credidi monacho: non putavi tantum sceleris a te posse confingi. Postea vero per interpretationem tuam, quaestione contra Origenem toto orbe commota, in quaerendis exemplaribus diligentior fui, et in Caesariensi Bibliotheca Eusebii sex volumina reperi Ἀπολογίας ὑπὲρ Ὠριγένους. Quae cum legissem, primum eum librum deprehendi, quem tu solus sub nomine martyris edidisti, de Filio et Spiritu Sancto, in bonam partem plerisque blasphemiis commutatis. Et hoc vel Didymum, vel te, vel alium fecisse nescio quem, quod tu apertissime in libris περὶ Ἀρχῶν, fecisse convinceris: maxime cum idem Eusebius (ut jam duobus ( superioribus ) libris docui) scribat Pamphilum, nihil proprii operis edidisse. Dic ergo et tu, a quo exemplar acceperis, nec mihi ad subterfugiendum 542 crimen, mortuos aliquos nomines: ut cum auctorem ostendere non potueris, illum [ Al. alium] proferas, qui non possit respondere. Sin autem rivulus ille in tuis scriniis fontem", + "candidate_score": 0.647672, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_94_96", + "bdc_text": "Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_29", + "psc_text": "Theophili episcopi? quid papae Anastasii in toto orbe haereticum persequentes, cum 466 liber tuus sub nomine Pamphili editus pugnet contra Epistolas eorum, et Episcopali nomini testimonium Martyris opponatur? Quod fecisti in libris περὶ Ἀρχῶν, hoc facito et in isto volumine ψευδεπιγράφῳ. Audi consilium amici, non te poeniteat artis tuae: vel dicito, tuum non esse, vel ab Eusebio presbytero depravatum. Unde probari tibi poterit, quod a te translatum est? Non manus tua tenetur: non tantae es eloquentiae, ut nullus te possit imitari. Aut certe si res ad probationem venerit, et impudentiam frontis oppresserint testimonia plurimorum, palinodiam Stesichori more cantato. Melius est te poenitere facti tui, quam et martyrem in calumnia, et deceptos in errore persistere. Nec erubescas de commutatione sententiae: non es tantae auctoritatis et famae, ut errasse te pudeat. Imitare me, quem plurimum amas, sine quo nec vivere, nec mori potes: et mecum clama, quae ego laudatus a te in", + "candidate_score": 0.64757, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96_98", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) . responderim , nisi forte illud comicum ἕπεσθε μητρί , χοῖροιAristophanes , Plutus 308. 315 ( \"folgt eurer Mutter , ihr Ferkel\"). .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_72", + "psc_text": "quorum in Latinam linguam sententias transferebam. « Sed, dixi, qui diligens lector est, statim requiret, et dicet. Et rursus in fine, Alius vero hoc quod ait, ut ostenderet in saeculis supervenientibus abundantes divitias gratiae suae, ad illam intelligentiam transfert. » Ecce, inquies, sub diligentis lectoris persona, Origenis sententias explicasti. Fateor errorem, non debui diligentem dicere, sed blasphemum: quod si fecissem, et aliquo scissem vaticinio te istiusmodi naenias sectaturum, etiam calumniae verba vitassem. Grande crimen si Origenem diligentem dixi esse lectorem, cujus septuaginta libros interpretatus sum, quem in coelum laudibus tuli; pro quo compulsus sum ante biennium brevi libello tuis contra me praeconiis respondere ( Epistola ad Pammach. ante biennium scripta ). Ecclesiarum magistrum a me dictum esse Origenem, in tuis laudibus objicis: et putas quod pertimescere debeam, si diligentem lectorem me illum dixisse inimicus accuses. Solemus et negotiatores parcissimos, et frugi servos, et molestos paedagogos, et argutissimos fures, diligentes vocare.", + "candidate_score": 0.64753, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_24_26", + "bdc_text": "Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_197", + "psc_text": "a se mutuari! Primum enim magnorum sumptuum est, 524 et infinitae difficultatis, exemplaria habere omnia. Denique et qui habuerint, et Hebraei sermonis ignari sunt, magis errabunt, ignorantes quis e multis verius dixerit. Quod etiam sapientissimo cuidam, nuper apud Graecos accidit, ut interdum Scripturae sensum relinquens, uniuscujuslibet [ Al. uniuscujusque] interpretis sequeretur errorem. Nos autem qui Hebraeae linguae saltem parvam habemus scientiam, et Latinus nobis utcumque sermo non deest, et de aliis magis possumus judicare, et ea quae ipsi intelligimus, in nostra lingua exprimere. » 29. Ex Prolog. in Job. --Transibo ad librum Job, quem post Septuaginta interpretum editionem, quam Origenes obelis, asteriscisque distinxit, ante annos plurimos Latino sermoni datum, cum rursum juxta ipsum Hebraicum verterem, sic locutus sum: « Cogor per singulos Scripturae divinae libros, adversariorum respondere maledictis, qui interpretationem meam, reprehensionem Septuaginta interpretum criminantur: quasi non et apud Graecos Aquila, Symmachus et Theodotion vel verbum e verbo, vel sensum", + "candidate_score": 0.647436, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_90", + "bdc_text": "quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_45", + "psc_text": "esse genera dictionum; et pro qualitate materiae, non solum sententias, sed et Scripturarum verba variari. 16. Commentarii quid operis habeant. Donatus praeceptor Hieronymi. --Chrysippus et Antipater inter spineta versantur. Demosthenes et Aeschynes contra se invicem fulminant. Lysias et Isocrates dulciter fluunt. Mira in singulis diversitas, sed omnes in suo perfecti sunt. Lege ad Herennium Tullii libros, lege Rhetoricos ejus: aut, quia illa sibi dicit inchoata et rudia excidisse de manibus, revolve tria volumina de Oratore, in quibus introducit eloquentissimos illius temporis oratores, Crassum et Antonium disputantes; et quartum Oratorem, quem jam senex scribit ad Brutum: tunc intelliges aliter componi Historiam, aliter Orationes, aliter Dialogos, aliter Epistolas, aliter Commentarios. Ego enim in Commentariis ad Ephesios sic Origenem et Didymum et Apollinarium secutus sum (qui certe contraria inter se habent dogmata) ut fidei meae non amitterem veritatem. Commentarii quid operis habent? Alterius dicta edisserunt, quae obscure scripta sunt, plano sermone manifestant: multorum", + "candidate_score": 0.647303, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_57_59", + "bdc_text": "quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_61", + "psc_text": "Illud quoque in Praefatione commoneo, ut sciatis Originem tria volumina in hanc Epistolam conscripsisse, quem et nos ex parte secuti sumus: Apollinarium etiam, et Didymum quosdam Commentariolos edidisse. Ex quibus licet pauca, decerpsimus; et nonnulla quae nobis videbantur, adjecimus, sive subtraximus: ut studiosus statim in principio lector agnoscat, hoc opus vel alienum esse, vel nostrum ( Prologus Comment. in Epist. ad Ephes. ). » Quidquid ergo in explanatione hujus Epistolae vitii potuerit demonstrari, si ego illud in Graecis voluminibus, unde in Latinum vertisse me dixi, ostendere non potuero, crimen agnoscam, et meum erit, quod alienum non fuerit. Tamen ne rursus videar cavillari, et hac excusationis stropha, gradum non audere conferre, ponam ipsa testimonia, quae vocantur in crimen. 22. Commentatoris officium. Tempus scriptionis Commentariorum in Epistolam ad Ephes. --In primo statim volumine testimonium Pauli, in quo loquitur: Sicut elegit nos in ipso ante constitutionem mundi: ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.647047, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96_98", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) . responderim , nisi forte illud comicum ἕπεσθε μητρί , χοῖροιAristophanes , Plutus 308. 315 ( \"folgt eurer Mutter , ihr Ferkel\"). .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_316", + "psc_text": "recognosco, et vera in nos debaccharis insania. Nisi enim ego quod non est, audacter exigerem, tu videbaris habere quod non habes. Pythagorae a me libros flagitas. Quis enim tibi dixit illius exstare volumina? Nonne in epistola mea, quam criminaris, haec verba sunt? « Sed fac me errasse in adolescentia, et philosophorum, id est, Gentilium studiis eruditum, in principio fidei ignorasse dogmata Christiana, et hoc putasse in Apostolis, quod in Pythagora et Platone et Empedocle legeram. » De dogmatibus eorum, non de libris locutus sum, quae potui in Cicerone, Bruto, ac Seneca discere. Lege pro Vatinio oratiunculam, et alias ubi sodalitiorum mentio fit. Revolve dialogos Tullii. Respice omnem oram Italiae, quae quondam magna Graecia dicebatur: et Pythagoricorum dogmatum incisa publicis litteris aera cognosces. Cujus enim sunt illa χρυσᾶ παραγγέλματα? nonne Pythagorae? in quibus omnia ejus breviter dogmata continentur, et in quae latissimo opere philosophus commentatus est Jamblichus, imitatus ex parte Moderatum", + "candidate_score": 0.646196, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_40", + "bdc_text": "Verum huius instituti mei rationes copiosius in dialogis ad hoc ipsum conscriptis et appendicis vice Martiali adiectis explicanturAm Ende von Gessners Edition ( S. 354-426 )", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_46", + "psc_text": "aliter Orationes, aliter Dialogos, aliter Epistolas, aliter Commentarios. Ego enim in Commentariis ad Ephesios sic Origenem et Didymum et Apollinarium secutus sum (qui certe contraria inter se habent dogmata) ut fidei meae non amitterem veritatem. Commentarii quid operis habent? Alterius dicta edisserunt, quae obscure scripta sunt, plano sermone manifestant: multorum sententias replicant; et dicunt: Hunc locum quidam sic edisserunt: alii sic interpretantur: illi sensum suum et intelligentiam his testimoniis, et hac nituntur ratione firmare: ut prudens Lector, cum diversas explanationes legerit, et multorum vel probanda, vel improbanda didicerit, judicet quid verius sit: et quasi bonus trapezita, adulterinae monetae pecuniam reprobet. Num diversae interpretationis, et contrariorum 472 inter se sensuum tenebitur reus, qui in uno opere quod edisserit, expositiones posuerit plurimorum? Puto quod puer legeris Aspri in Virgilium et Sallustium Commentarios, Vulcatii in Orationes Ciceronis, Victorini in Dialogos ejus et in Terentii Comoedias, praeceptoris mei Donati aeque in Virgilium, et aliorum", + "candidate_score": 0.645755, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_3", + "bdc_text": "Johann Jakob Ammann ( Latein) , Rudolf Collin ( Griechisch) , Konrad Pellikan ( Hebräisch und Theologie )", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_196", + "psc_text": "et post multa haec addidi: « Quod illaturus sum, aequissimum est. Edidi aliquid, quod non habetur in Graeco, vel aliter habetur, quam a me versum est. Quid interpretem laniant? Interrogent Hebraeos, et ipsis auctoribus translationi meae, vel arrogent vel derogent fidem. Porro aliud est, si clausis, quod dicitur, oculis, mihi volunt maledicere, et non imitantur Graecorum studium et benevolentiam, qui post Septuaginta translatores jam Christi Evangelio coruscante, Judaeos, et Ebionitas Legis veteris interpretes, Aquilam videlicet, Symmachum et Theodotionem, curiose legunt, et per Origenis laborem ἐν ἑξαπλοῖς Ecclesiis dedicarunt: quanto magis Latini mei grati esse deberent, quod exsultantem Graeciam cernerent aliquid a se mutuari! Primum enim magnorum sumptuum est, 524 et infinitae difficultatis, exemplaria habere omnia. Denique et qui habuerint, et Hebraei sermonis ignari sunt, magis errabunt, ignorantes quis e multis verius dixerit. Quod etiam sapientissimo cuidam, nuper apud Graecos accidit, ut interdum Scripturae sensum relinquens, uniuscujuslibet [ Al. uniuscujusque] interpretis", + "candidate_score": 0.645274, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_65_67", + "bdc_text": "DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) . Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio . Sunt enim quaedam eiusmodi , ut , nisi vim facias , vix queant ad certum caput deduci .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_184", + "psc_text": "qui me asserunt in Septuaginta interpretum suggillationem, nova pro veteribus cudere: ita ingenium, quasi vinum probantes, cum ego saepissime testatus sim, me pro virili portione in tabernaculo Dei offerre quae possim; nec opes alterius, aliorum paupertate foedari. Quod ut auderem, Origenis me studium provocavit, qui editioni antiquae translationem Theodotionis miscuit, asterisco +, et obelisco ÷, id est, stella et veru, opus omne distinguens: dum aut illucere facit, quae minus ante fuerant, aut superflua quaeque jugulat et confodit, maximeque quae Evangelistarum et Apostolorum auctoritas promulgavit. In quibus multa de veteri Testamento legimus, quae in nostris codicibus non habentur, ut est illud: Ex Aegypto vocavi filium meum (Ose. XI, 1) ; Et: Quoniam Nazareus vocabitur (Matth. II, 23) ; et: Videbunt in quem compunxerunt (Zach. XII, 10) ; et: Flumina de ventre ejus fluent aquae vivae (Joan. VII, 38) ; et: Quae nec oculus vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis", + "candidate_score": 0.644966, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_62_64", + "bdc_text": "Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_192", + "psc_text": "Luciani martyris exemplaria probat. Mediae inter has provinciae Palaestinos codices legunt, quos ab Origene elaboratos Eusebius et Pamphilius vulgaverunt; totusque orbis hac inter se trifaria varietate compugnat. Et certe Origenes non solum exempla composuit quatuor editionum, e regione singula verba describens, ut unus dissentiens statim, caeteris inter se consentientibus, arguatur; sed quod majoris audaciae est, in editione Septuaginta, Theodotionis editionem miscuit, asteriscis videlicet designans quae minus fuerant, et virgulis quae ex superfluo videbantur apposita. Si igitur aliis licuit non tenere, quod semel susceperant, et post septuaginta cellulas, quae vulgo sine auctore jactantur, singulas cellulas aperuere: hocque in Ecclesiis legitur, quod Septuaginta nescierunt; cur me non suscipiant Latini mei, qui inviolata editione veteri, ita novam condidi, ut laborem meum Hebraeis, et (quod his majus est) Apostolis auctoribus probem? Scripsi nuper librum de Optimo genere interpretandi, ostendens illa de Evangelio: Ex Aegypto vocavi filium meum (Ose. XI, 1) ; et: Quoniam Nazaraeus", + "candidate_score": 0.644959, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_181", + "psc_text": "editio veteris condemnatio sit [ Al fit]. Miror quomodo in eadem epistola homicidam, et adulterum, et sacrilegum, et parricidam me esse non dixerit, et quidquid potest tacita mentis cogitatio intra se turpitudinis volvere. Gratias ei debeo agere, quod cum tanta silva sit criminum, unum mihi erroris vel falsitatis crimen objecerit. Egone contra Septuaginta interpretes aliquid sum locutus, quos ante annos plurimos diligentissime emendatos, meae linguae studiosis dedi, quos quotidie in conventu fratrum edissero, quorum Psalmos jugi meditatione decanto? Tam stultus eram, ut quod in pueritia didici, senex oblivisci vellem? Universi tractatus mei horum testimoniis texti sunt. Commentarii in duodecim Prophetas, et meam et Septuaginta editionem edisserunt. O labores hominum, semper incerti! o mortalium studia contrarios interdum fines habentia! Unde me putabam bene mereri de Latinis meis, et nostrorum ad discendum animos concitare, quod etiam Graeci versum de Latino post tantos interpretes non fastidiunt; inde in culpam vocor, et nauseanti stomacho", + "candidate_score": 0.644648, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_90", + "bdc_text": "quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_59", + "psc_text": "de Origenis libris haereticorum adulteria mentiaris: mihi non licebit disputare de verbis, et in Commentariorum opere Latinos docere, quod ab Hebraeis didici? Nisi enim et prolixum esset, et redoleret gloriolam, jam nunc tibi ostenderem, quid utilitatis habeat magistrorum limina terere, et artem ab artificibus discere: et videres quanta silva sit apud Hebraeos ambiguorum nominum atque verborum. Quae res diversae interpretationi materiam praebuit: dum unusquisque inter dubia, quod sibi consequentius [ Al. convenientius] videtur, hoc transfert. Quid ad peregrina te mitto? Revolve Aristotelem, et Alexandrum Aristotelis volumina disserentem; et quanta ambiguorum sit copia, eorum lectione cognosces: ut tandem desinas amicum tuum in eo reprehendere, quod ne per somnium quidem aliquando didicisti. 21. Commentar. ad Ephesios. Sed quia Paulinianus frater meus, de Commentariis ad Ephesios quaedam ab eo reprehensa narravit, et pauca ex his memoriae tradidit, mihique ipsa demonstravit loca, non debeo subterfugere: quaesoque lectorem, ut si paululo in proponendis et diluendis", + "candidate_score": 0.644602, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_39", + "bdc_text": "et a peioribus studiis , quibus otiosi homines capiuntur , legentes avertere .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_51", + "psc_text": "cane rho disceret, tu in me criminaris, quare homo ab homine Hebraeas litteras didicerim. Inde est quod quidam inerudite sapientes remanent, dum nolunt discere quod ignorant. Nec Horatium audiunt commonentem: Cur nescire pudens prave, quam discere malo? Loquitur et Sapientia, quam sub nomine Salomonis legimus: In malevolam animam numquam intrabit sapientia, nec habitabit in corpore subdito peccatis. Spiritus enim sanctus eruditionis fugiet dolum, et recedet a cogitationibus stultis (Sap. I, 4, 5) . Aliud est, si vulgi lectione contenti, doctorum aures despiciunt; et contemnunt illud elogium, quo procax imperitia denotatur: . . . . . . . Non tu in triviis, indocte, solebas, Stridenti miserum stipula disperdere carmen? Quasi non cirratorum turba Milesiarum in scholis figmenta decantet: et testamentum Suis, Bessorum cachinno membra concutiat, atque inter scurrarum epulas, nugae istiusmodi frequententur. Quotidie in plateis fictus hariolus stultorum nates verberat, et obtorto 474 scorpione dentes mordentium quatit: et miramur si imperitorum", + "candidate_score": 0.644117, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_25", + "bdc_text": "reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_191", + "psc_text": "pura, et ut ab eis in Graecum versa est, editio permaneret, superflue me, mi Chromati, episcoporum sanctissime atque doctissime, impelleres, ut tibi Hebraea volumina Latino sermone transferrem. Quod enim semel aures hominum occupaverat, et nascentis Ecclesiae roboraverat fidem, 522 justum erat etiam nostro silentio comprobari. Nunc vero quum pro varietate regionum diversa ferantur exemplaria, et germana illa antiquaque translatio corrupta sit, atque violata, nostri arbitrii putas, aut ex pluribus judicare quid verum sit, aut novum opus in veteri opere cudere, illudentibusque Judaeis, cornicum, ut dicitur, oculos configere. Alexandria et Aegyptus in Septuaginta suis Hesychium laudat auctorem. Constantinopolis usque ad Antiochiam Luciani martyris exemplaria probat. Mediae inter has provinciae Palaestinos codices legunt, quos ab Origene elaboratos Eusebius et Pamphilius vulgaverunt; totusque orbis hac inter se trifaria varietate compugnat. Et certe Origenes non solum exempla composuit quatuor editionum, e regione singula verba describens, ut unus dissentiens statim, caeteris inter se consentientibus, arguatur;", + "candidate_score": 0.644091, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_198", + "psc_text": "obelis, asteriscisque distinxit, ante annos plurimos Latino sermoni datum, cum rursum juxta ipsum Hebraicum verterem, sic locutus sum: « Cogor per singulos Scripturae divinae libros, adversariorum respondere maledictis, qui interpretationem meam, reprehensionem Septuaginta interpretum criminantur: quasi non et apud Graecos Aquila, Symmachus et Theodotion vel verbum e verbo, vel sensum e sensu, vel ex utroque commixtum et medie temperatum genus translationis expresserint, et omnia veteris Instrumenti volumina Origenes obelis asteriscisque distinxerit: quos vel additos, vel de Theodotione sumptos, translationi antiquae inseruit, probans defuisse quod additum est. Discant igitur obtrectatores mei recipere in toto, quod in partibus susceperunt, aut interpretationem meam cum asteriscis suis radere. Neque enim fieri potest, ut quos plura intermisisse perspexerint, non eosdem etiam in quibusdam errasse fateantur: praecipue in Job, cui si ea quae sub asteriscis addita sunt subtraxeris, pars maxima detruncabitur. Et hoc dumtaxat apud Graecos. Caeterum apud Latinos, ante eam translationem, quam sub asteriscis et", + "candidate_score": 0.643958, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_95_97", + "bdc_text": "Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_44", + "psc_text": "ut audio, criminatur, et bene et male dixerim; et de eodem fonte dulce amarumque processerit: ut qui toto opere damnaverim eos, qui credunt animas ex Angelis conditas, subito mei oblitus 471 id defenderem quod ante damnavi. Stultitiam mihi objicere non potest, quem disertissimum et eloquentissimum in suis opusculis praedicavit. Alioqui stulta verbositas, rabulae potius et garruli hominis, quam eloquentis putanda est. Quid in libris proprie accuset, ignoro. Fama enim ad me criminum ejus, non scripta venerunt: et stultum est juxta Apostolum, pugnis aerem verberare. Tamen in incertum respondebo, donec ad certa perveniam: ἀντίζηλον meum docebo senex, quod puer didici, multa esse genera dictionum; et pro qualitate materiae, non solum sententias, sed et Scripturarum verba variari. 16. Commentarii quid operis habeant. Donatus praeceptor Hieronymi. --Chrysippus et Antipater inter spineta versantur. Demosthenes et Aeschynes contra se invicem fulminant. Lysias et Isocrates dulciter fluunt. Mira in singulis diversitas, sed omnes in suo perfecti", + "candidate_score": 0.643854, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_26_28", + "bdc_text": "Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime . Quod si princeps academię philosophus Plato . hunc poetam prius legisset , proculdubio prae ceteris omnibus quam longissime ipsum a RepublicaPlatos \"De re publica\" .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_322", + "psc_text": "Non ut tu calumniaris et fingis, in Pythagorae et Platonis et Empedoclis libris, sed quae in illis fuisse legeram, et aliorum me scripta eos habuisse docuerunt. Et hoc genus elocutionis frequentissimum est: ut si dicam, quae in Socrate legi dogmata, putavi vera. Non quod Socrates libros ullos scripserit; sed quae legi apud Platonem et alios Socraticos illum habuisse. Et rursum, imitati volui gesta, quae in Alexandro et Scipione legeram. Non quod ipsa sua gesta descripserint; sed quod apud alios legerim, quae illos gessisse mirabar. Igitur etiam si docere non possem, ipsius Pythagorae exstare monumenta, nec a filio ejus ac filia, aliisque discipulis probata convincerem, me non teneres mendacii, quia non libros, sed dogmata legisse me dixi: et te frustra errare, me tuum protegere mendacium voluisse, ut nisi ego unum librum Pythagorae protulero, tu sex millia Origenis libros perdideris. 41. Minabatur Hieronymo interitum Rufinus. --Veniam ad epilogos, id est, maledicta tua,", + "candidate_score": 0.643731, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_90", + "bdc_text": "quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_251", + "psc_text": "Quaeso quis permiserit, ut in Commentariis tuis, quaedam de Origene, quaedam de Apollinario, quaedam de te ipso scriberes, et non de Origene totum, aut ex te, aut ex alio? » Interim in te dum aliud agis, crimen fortissimum prodidisti, et oblitus es veteris proverbii: Mendaces memores esse debere. Dicis enim me in Commentariis meis, quaedam de Origene, quaedam de Apollinario, quaedam ex me ipso posuisse. Si ergo Apollinarii sunt et Origenis, quae sub aliorum nomine posui: quomodo in libris tuis mihi crimen impingis, quod quando scribo: « Alius hoc dicit; Quidam sic suspicatur; » alius ille, et quidam, ego sim. Inter Apollinarium et Didymum explanationis, styli, et dogmatum magna diversitas est. Cum in uno capitulo diversas pono sententias, num contrarios sensus sequi credendus sum? Sed haec alias. 14. Quid damnet in translatione libri περὶ Ἀρχῶν. Origenis interpretes. --Nunc quaero a te: quis tibi objecerit, quare de Origene vel abstuleris quaedam,", + "candidate_score": 0.643337, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_24_26", + "bdc_text": "Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_192", + "psc_text": "Luciani martyris exemplaria probat. Mediae inter has provinciae Palaestinos codices legunt, quos ab Origene elaboratos Eusebius et Pamphilius vulgaverunt; totusque orbis hac inter se trifaria varietate compugnat. Et certe Origenes non solum exempla composuit quatuor editionum, e regione singula verba describens, ut unus dissentiens statim, caeteris inter se consentientibus, arguatur; sed quod majoris audaciae est, in editione Septuaginta, Theodotionis editionem miscuit, asteriscis videlicet designans quae minus fuerant, et virgulis quae ex superfluo videbantur apposita. Si igitur aliis licuit non tenere, quod semel susceperant, et post septuaginta cellulas, quae vulgo sine auctore jactantur, singulas cellulas aperuere: hocque in Ecclesiis legitur, quod Septuaginta nescierunt; cur me non suscipiant Latini mei, qui inviolata editione veteri, ita novam condidi, ut laborem meum Hebraeis, et (quod his majus est) Apostolis auctoribus probem? Scripsi nuper librum de Optimo genere interpretandi, ostendens illa de Evangelio: Ex Aegypto vocavi filium meum (Ose. XI, 1) ; et: Quoniam Nazaraeus", + "candidate_score": 0.6433, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_45", + "psc_text": "esse genera dictionum; et pro qualitate materiae, non solum sententias, sed et Scripturarum verba variari. 16. Commentarii quid operis habeant. Donatus praeceptor Hieronymi. --Chrysippus et Antipater inter spineta versantur. Demosthenes et Aeschynes contra se invicem fulminant. Lysias et Isocrates dulciter fluunt. Mira in singulis diversitas, sed omnes in suo perfecti sunt. Lege ad Herennium Tullii libros, lege Rhetoricos ejus: aut, quia illa sibi dicit inchoata et rudia excidisse de manibus, revolve tria volumina de Oratore, in quibus introducit eloquentissimos illius temporis oratores, Crassum et Antonium disputantes; et quartum Oratorem, quem jam senex scribit ad Brutum: tunc intelliges aliter componi Historiam, aliter Orationes, aliter Dialogos, aliter Epistolas, aliter Commentarios. Ego enim in Commentariis ad Ephesios sic Origenem et Didymum et Apollinarium secutus sum (qui certe contraria inter se habent dogmata) ut fidei meae non amitterem veritatem. Commentarii quid operis habent? Alterius dicta edisserunt, quae obscure scripta sunt, plano sermone manifestant: multorum", + "candidate_score": 0.642228, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_81_83", + "bdc_text": "Ad lectorem a 2 . hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_4", + "psc_text": "sententiae sententiis respondent, aut ubi in una columna aemulus calumniam intentat, in altera criminis dilutio est; sed e contrario alter prout libet suo stomacho inservit et velitatur: alter non lectis contra se libris, sed vulgo intellectis criminationibus occurrit. Quare praeposteram Martianaei curam nemo non improbavit, natam ad creandum lectori laborem, ipsumque S. Doctoris contextum singulis paginis intercipiendum. Secundo cum sit utile studiosis et commodum, authentica monumenta, quae scriptis auctoris quem exornas, occasionem dederunt, vel quae ab ipso auctore impugnantur, scriptis iisdem annectere, nos huc adscivimus primo Rufini libellum illum, sive Apologiam, aut confessionem fidei, quam ad papam Anastasium misit, et quam Hieronymus toto secundo libro confutat; deinde ipsam quoque Anastasii super nomine Rufini epistolam, quam illi toties tum alibi, tum maxime hisce in libris ingerit S. Doctor. Hactenus in eum tomum qui aliena ac supposititia complectitur, rejectae sunt; sed in antiquis codicibus, quemadmodum de veteri Corbeiensi P. Coustantius tradit, satis", + "candidate_score": 0.64153, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_23_25", + "bdc_text": "Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret . Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_191", + "psc_text": "pura, et ut ab eis in Graecum versa est, editio permaneret, superflue me, mi Chromati, episcoporum sanctissime atque doctissime, impelleres, ut tibi Hebraea volumina Latino sermone transferrem. Quod enim semel aures hominum occupaverat, et nascentis Ecclesiae roboraverat fidem, 522 justum erat etiam nostro silentio comprobari. Nunc vero quum pro varietate regionum diversa ferantur exemplaria, et germana illa antiquaque translatio corrupta sit, atque violata, nostri arbitrii putas, aut ex pluribus judicare quid verum sit, aut novum opus in veteri opere cudere, illudentibusque Judaeis, cornicum, ut dicitur, oculos configere. Alexandria et Aegyptus in Septuaginta suis Hesychium laudat auctorem. Constantinopolis usque ad Antiochiam Luciani martyris exemplaria probat. Mediae inter has provinciae Palaestinos codices legunt, quos ab Origene elaboratos Eusebius et Pamphilius vulgaverunt; totusque orbis hac inter se trifaria varietate compugnat. Et certe Origenes non solum exempla composuit quatuor editionum, e regione singula verba describens, ut unus dissentiens statim, caeteris inter se consentientibus, arguatur;", + "candidate_score": 0.640782, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_90", + "bdc_text": "quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_242", + "psc_text": "voraginibus vitiorum inciditur. Tam apertum temporis mendacium est, ut non dicam respondere, sed legere biduo mea scripta non potueris. Ex quo apparet te illam epistolam, aut pluribus diebus scripsisse, ut styli ipsius elegantia probat: aut si tumultuaria dictio [ Al. dictatio] est, nimirum te esse negligentem, qui cum extemporalis talis sis, meditatus deterior fueris. 11. Commentariorum mos et regula. --Illud autem quod tergiversaris, et dicis, te ea transtulisse de Graeco, quae ego prius Latino sermone transtulerim, non satis intelligo quid velis dicere: nisi forte adhuc Commentarios ad Ephesios criminaris, et quasi nihil tibi super hoc responsum sit, obduras frontis impudentiam; nec auribus obturatis, voces recipis incantantis. Nos in Commentariis, et illis et aliis, et 541 nostram et aliorum sententiam explicavimus, aperte confitentes quae sunt haeretica, quae catholica. Hic est enim Commentariorum mos, et explanantium regula, ut opiniones in expositione varias persequantur, et quod vel sibi, vel aliis videatur, edisserant. Et", + "candidate_score": 0.639975, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_90", + "bdc_text": "quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_243", + "psc_text": "nec auribus obturatis, voces recipis incantantis. Nos in Commentariis, et illis et aliis, et 541 nostram et aliorum sententiam explicavimus, aperte confitentes quae sunt haeretica, quae catholica. Hic est enim Commentariorum mos, et explanantium regula, ut opiniones in expositione varias persequantur, et quod vel sibi, vel aliis videatur, edisserant. Et hoc non solum sanctarum interpretes Scripturarum, sed saecularium quoque litterarum, explanatores faciunt, tam Latinae linguae, quam Graecae. Tu in libris περὶ Ἀρχῶν, idipsum obtendere non potes. Arguet enim te Praefatiuncula tua, in qua polliceris, detruncatis malis, et quae ab haereticis addita fuerant, optima remansisse: ut quidquid ibi vel bonum, vel malum dixeris, jam non ei imputetur, quem transfers, sed tibi qui interpretatus es; nisi forte haereticorum errores emendare debueras, et Origenis mala proferre in medium. Sed de hoc, quia nos remittis ad codicem, ante tibi respondimus, quam tua scripta legeremus. 12. Ridiculosa res et ridicula. Fides Romana praestigias non recepit.", + "candidate_score": 0.639788, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_83_85", + "bdc_text": "Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM . Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a . eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_61", + "psc_text": "Illud quoque in Praefatione commoneo, ut sciatis Originem tria volumina in hanc Epistolam conscripsisse, quem et nos ex parte secuti sumus: Apollinarium etiam, et Didymum quosdam Commentariolos edidisse. Ex quibus licet pauca, decerpsimus; et nonnulla quae nobis videbantur, adjecimus, sive subtraximus: ut studiosus statim in principio lector agnoscat, hoc opus vel alienum esse, vel nostrum ( Prologus Comment. in Epist. ad Ephes. ). » Quidquid ergo in explanatione hujus Epistolae vitii potuerit demonstrari, si ego illud in Graecis voluminibus, unde in Latinum vertisse me dixi, ostendere non potuero, crimen agnoscam, et meum erit, quod alienum non fuerit. Tamen ne rursus videar cavillari, et hac excusationis stropha, gradum non audere conferre, ponam ipsa testimonia, quae vocantur in crimen. 22. Commentatoris officium. Tempus scriptionis Commentariorum in Epistolam ad Ephes. --In primo statim volumine testimonium Pauli, in quo loquitur: Sicut elegit nos in ipso ante constitutionem mundi: ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.639713, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_62_64", + "bdc_text": "Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_61", + "psc_text": "Illud quoque in Praefatione commoneo, ut sciatis Originem tria volumina in hanc Epistolam conscripsisse, quem et nos ex parte secuti sumus: Apollinarium etiam, et Didymum quosdam Commentariolos edidisse. Ex quibus licet pauca, decerpsimus; et nonnulla quae nobis videbantur, adjecimus, sive subtraximus: ut studiosus statim in principio lector agnoscat, hoc opus vel alienum esse, vel nostrum ( Prologus Comment. in Epist. ad Ephes. ). » Quidquid ergo in explanatione hujus Epistolae vitii potuerit demonstrari, si ego illud in Graecis voluminibus, unde in Latinum vertisse me dixi, ostendere non potuero, crimen agnoscam, et meum erit, quod alienum non fuerit. Tamen ne rursus videar cavillari, et hac excusationis stropha, gradum non audere conferre, ponam ipsa testimonia, quae vocantur in crimen. 22. Commentatoris officium. Tempus scriptionis Commentariorum in Epistolam ad Ephes. --In primo statim volumine testimonium Pauli, in quo loquitur: Sicut elegit nos in ipso ante constitutionem mundi: ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.639649, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_46", + "psc_text": "aliter Orationes, aliter Dialogos, aliter Epistolas, aliter Commentarios. Ego enim in Commentariis ad Ephesios sic Origenem et Didymum et Apollinarium secutus sum (qui certe contraria inter se habent dogmata) ut fidei meae non amitterem veritatem. Commentarii quid operis habent? Alterius dicta edisserunt, quae obscure scripta sunt, plano sermone manifestant: multorum sententias replicant; et dicunt: Hunc locum quidam sic edisserunt: alii sic interpretantur: illi sensum suum et intelligentiam his testimoniis, et hac nituntur ratione firmare: ut prudens Lector, cum diversas explanationes legerit, et multorum vel probanda, vel improbanda didicerit, judicet quid verius sit: et quasi bonus trapezita, adulterinae monetae pecuniam reprobet. Num diversae interpretationis, et contrariorum 472 inter se sensuum tenebitur reus, qui in uno opere quod edisserit, expositiones posuerit plurimorum? Puto quod puer legeris Aspri in Virgilium et Sallustium Commentarios, Vulcatii in Orationes Ciceronis, Victorini in Dialogos ejus et in Terentii Comoedias, praeceptoris mei Donati aeque in Virgilium, et aliorum", + "candidate_score": 0.639477, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_25", + "bdc_text": "reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_13", + "psc_text": "exstitisse admiratione respondeat. Placuerat ei, sive ut ipse vult videri, compulsus erat in Latinam linguam vertere, quod nolebat. Quid necesse fuit me latentem, et tantis maris atque terrarum divisum spatiis inserere quaestioni? opponere invidiae plurimorum, ut plus mihi laudando noceret, quam sibi prodesset exemplo? Nunc quoque quia renui laudatorem, et verso stylo docui me non esse, quod meus necessarius praedicavit, dicitur furere, et tres contra me libros venustate Attica texuisse: eadem accusans, quae ante laudaverat, et objiciens mihi in translatione Origenis nefaria dogmata, de quo in Praefatiuncula laudationis suae dixerat: « Sequar regulam praecessorum, et ejus praecipue viri, cujus superius fecimus mentionem: qui cum ultra septuaginta libellos Origenis, quos Homiliticos appellavit, aliquantos etiam de tomis in Apostolom scriptis, transtulisset in Latinum: in quibus cum aliquanta offendicula inveniantur in Graeco, ita elimavit omnia interpretando atque purgavit, ut nihil in illis quod a fide nostra discrepet, Latinus lector inveniat. Hunc ergo etiam", + "candidate_score": 0.636614, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_58", + "bdc_text": "„epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_198", + "psc_text": "obelis, asteriscisque distinxit, ante annos plurimos Latino sermoni datum, cum rursum juxta ipsum Hebraicum verterem, sic locutus sum: « Cogor per singulos Scripturae divinae libros, adversariorum respondere maledictis, qui interpretationem meam, reprehensionem Septuaginta interpretum criminantur: quasi non et apud Graecos Aquila, Symmachus et Theodotion vel verbum e verbo, vel sensum e sensu, vel ex utroque commixtum et medie temperatum genus translationis expresserint, et omnia veteris Instrumenti volumina Origenes obelis asteriscisque distinxerit: quos vel additos, vel de Theodotione sumptos, translationi antiquae inseruit, probans defuisse quod additum est. Discant igitur obtrectatores mei recipere in toto, quod in partibus susceperunt, aut interpretationem meam cum asteriscis suis radere. Neque enim fieri potest, ut quos plura intermisisse perspexerint, non eosdem etiam in quibusdam errasse fateantur: praecipue in Job, cui si ea quae sub asteriscis addita sunt subtraxeris, pars maxima detruncabitur. Et hoc dumtaxat apud Graecos. Caeterum apud Latinos, ante eam translationem, quam sub asteriscis et", + "candidate_score": 0.636407, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_23_25", + "bdc_text": "Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret . Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_192", + "psc_text": "Luciani martyris exemplaria probat. Mediae inter has provinciae Palaestinos codices legunt, quos ab Origene elaboratos Eusebius et Pamphilius vulgaverunt; totusque orbis hac inter se trifaria varietate compugnat. Et certe Origenes non solum exempla composuit quatuor editionum, e regione singula verba describens, ut unus dissentiens statim, caeteris inter se consentientibus, arguatur; sed quod majoris audaciae est, in editione Septuaginta, Theodotionis editionem miscuit, asteriscis videlicet designans quae minus fuerant, et virgulis quae ex superfluo videbantur apposita. Si igitur aliis licuit non tenere, quod semel susceperant, et post septuaginta cellulas, quae vulgo sine auctore jactantur, singulas cellulas aperuere: hocque in Ecclesiis legitur, quod Septuaginta nescierunt; cur me non suscipiant Latini mei, qui inviolata editione veteri, ita novam condidi, ut laborem meum Hebraeis, et (quod his majus est) Apostolis auctoribus probem? Scripsi nuper librum de Optimo genere interpretandi, ostendens illa de Evangelio: Ex Aegypto vocavi filium meum (Ose. XI, 1) ; et: Quoniam Nazaraeus", + "candidate_score": 0.635426, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_191", + "psc_text": "pura, et ut ab eis in Graecum versa est, editio permaneret, superflue me, mi Chromati, episcoporum sanctissime atque doctissime, impelleres, ut tibi Hebraea volumina Latino sermone transferrem. Quod enim semel aures hominum occupaverat, et nascentis Ecclesiae roboraverat fidem, 522 justum erat etiam nostro silentio comprobari. Nunc vero quum pro varietate regionum diversa ferantur exemplaria, et germana illa antiquaque translatio corrupta sit, atque violata, nostri arbitrii putas, aut ex pluribus judicare quid verum sit, aut novum opus in veteri opere cudere, illudentibusque Judaeis, cornicum, ut dicitur, oculos configere. Alexandria et Aegyptus in Septuaginta suis Hesychium laudat auctorem. Constantinopolis usque ad Antiochiam Luciani martyris exemplaria probat. Mediae inter has provinciae Palaestinos codices legunt, quos ab Origene elaboratos Eusebius et Pamphilius vulgaverunt; totusque orbis hac inter se trifaria varietate compugnat. Et certe Origenes non solum exempla composuit quatuor editionum, e regione singula verba describens, ut unus dissentiens statim, caeteris inter se consentientibus, arguatur;", + "candidate_score": 0.635282, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_39", + "bdc_text": "et a peioribus studiis , quibus otiosi homines capiuntur , legentes avertere .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_50", + "psc_text": "Paule: insanis: multae te litterae ad insaniam convertunt (Act. XXVI, 24) . Tu qui in Latinis mussitas, et testudineo gradu moveris potius, quam incedis: vel Graece debes scribere, ut apud homines Graeci sermonis ignaros, aliena scire videaris: vel si Latina tentaveris, ante audire Grammaticum, ferulae manum subtrahere, et inter parvulos ἀθηνο γέρον artem loquendi discere. Quamvis Craesos quis spiret et Darios, litterae marsupium non sequuntur. Sudoris comites sunt et laboris: sociae jejuniorum, non saturitatis: continentiae, non luxuriae. Demosthenes plus olei quam vini expendisse dicitur, et omnes opifices nocturnis semper vigiliis praevenisse. Quod ille in una littera fecit exprimenda, ut a cane rho disceret, tu in me criminaris, quare homo ab homine Hebraeas litteras didicerim. Inde est quod quidam inerudite sapientes remanent, dum nolunt discere quod ignorant. Nec Horatium audiunt commonentem: Cur nescire pudens prave, quam discere malo? Loquitur et Sapientia, quam sub nomine Salomonis legimus: In malevolam animam numquam intrabit", + "candidate_score": 0.634557, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_83_85", + "bdc_text": "Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM . Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a . eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_322", + "psc_text": "Non ut tu calumniaris et fingis, in Pythagorae et Platonis et Empedoclis libris, sed quae in illis fuisse legeram, et aliorum me scripta eos habuisse docuerunt. Et hoc genus elocutionis frequentissimum est: ut si dicam, quae in Socrate legi dogmata, putavi vera. Non quod Socrates libros ullos scripserit; sed quae legi apud Platonem et alios Socraticos illum habuisse. Et rursum, imitati volui gesta, quae in Alexandro et Scipione legeram. Non quod ipsa sua gesta descripserint; sed quod apud alios legerim, quae illos gessisse mirabar. Igitur etiam si docere non possem, ipsius Pythagorae exstare monumenta, nec a filio ejus ac filia, aliisque discipulis probata convincerem, me non teneres mendacii, quia non libros, sed dogmata legisse me dixi: et te frustra errare, me tuum protegere mendacium voluisse, ut nisi ego unum librum Pythagorae protulero, tu sex millia Origenis libros perdideris. 41. Minabatur Hieronymo interitum Rufinus. --Veniam ad epilogos, id est, maledicta tua,", + "candidate_score": 0.63451, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_58", + "bdc_text": "„epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_192", + "psc_text": "Luciani martyris exemplaria probat. Mediae inter has provinciae Palaestinos codices legunt, quos ab Origene elaboratos Eusebius et Pamphilius vulgaverunt; totusque orbis hac inter se trifaria varietate compugnat. Et certe Origenes non solum exempla composuit quatuor editionum, e regione singula verba describens, ut unus dissentiens statim, caeteris inter se consentientibus, arguatur; sed quod majoris audaciae est, in editione Septuaginta, Theodotionis editionem miscuit, asteriscis videlicet designans quae minus fuerant, et virgulis quae ex superfluo videbantur apposita. Si igitur aliis licuit non tenere, quod semel susceperant, et post septuaginta cellulas, quae vulgo sine auctore jactantur, singulas cellulas aperuere: hocque in Ecclesiis legitur, quod Septuaginta nescierunt; cur me non suscipiant Latini mei, qui inviolata editione veteri, ita novam condidi, ut laborem meum Hebraeis, et (quod his majus est) Apostolis auctoribus probem? Scripsi nuper librum de Optimo genere interpretandi, ostendens illa de Evangelio: Ex Aegypto vocavi filium meum (Ose. XI, 1) ; et: Quoniam Nazaraeus", + "candidate_score": 0.63348, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_81_83", + "bdc_text": "Ad lectorem a 2 . hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_246", + "psc_text": "superioribus ) libris docui) scribat Pamphilum, nihil proprii operis edidisse. Dic ergo et tu, a quo exemplar acceperis, nec mihi ad subterfugiendum 542 crimen, mortuos aliquos nomines: ut cum auctorem ostendere non potueris, illum [ Al. alium] proferas, qui non possit respondere. Sin autem rivulus ille in tuis scriniis fontem habet, quid sequatur, etiam me tacente, non dubitas. Verum fac ab alio quolibet amatore Origenis, libri hujus titulum, et auctoris vocabulum commutatum, cur hoc in Latinam linguam vertis? Videlicet ut testimonio Martyris, omnes Origenis scriptis crederent: praemissa munitione tanti auctoris et testis. Nec tibi sufficit doctissimi viri Apologia, nisi scribas et proprium volumen pro defensione ejus: quibus per multos disseminatis, tuto jam libros περὶ Ἀρχῶν vertis e Graeco, et hos ipsos Praefatione commendas, dicens nonnulla in his ab haereticis depravata, quae tu de aliorum librorum Origenis lectione correxeris. Me quoque laudas, ne tibi amicorum meorum quispiam contradicat. Origenis κήρυκα (", + "candidate_score": 0.633312, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_45", + "psc_text": "esse genera dictionum; et pro qualitate materiae, non solum sententias, sed et Scripturarum verba variari. 16. Commentarii quid operis habeant. Donatus praeceptor Hieronymi. --Chrysippus et Antipater inter spineta versantur. Demosthenes et Aeschynes contra se invicem fulminant. Lysias et Isocrates dulciter fluunt. Mira in singulis diversitas, sed omnes in suo perfecti sunt. Lege ad Herennium Tullii libros, lege Rhetoricos ejus: aut, quia illa sibi dicit inchoata et rudia excidisse de manibus, revolve tria volumina de Oratore, in quibus introducit eloquentissimos illius temporis oratores, Crassum et Antonium disputantes; et quartum Oratorem, quem jam senex scribit ad Brutum: tunc intelliges aliter componi Historiam, aliter Orationes, aliter Dialogos, aliter Epistolas, aliter Commentarios. Ego enim in Commentariis ad Ephesios sic Origenem et Didymum et Apollinarium secutus sum (qui certe contraria inter se habent dogmata) ut fidei meae non amitterem veritatem. Commentarii quid operis habent? Alterius dicta edisserunt, quae obscure scripta sunt, plano sermone manifestant: multorum", + "candidate_score": 0.633188, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_83_85", + "bdc_text": "Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM . Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a . eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_45", + "psc_text": "esse genera dictionum; et pro qualitate materiae, non solum sententias, sed et Scripturarum verba variari. 16. Commentarii quid operis habeant. Donatus praeceptor Hieronymi. --Chrysippus et Antipater inter spineta versantur. Demosthenes et Aeschynes contra se invicem fulminant. Lysias et Isocrates dulciter fluunt. Mira in singulis diversitas, sed omnes in suo perfecti sunt. Lege ad Herennium Tullii libros, lege Rhetoricos ejus: aut, quia illa sibi dicit inchoata et rudia excidisse de manibus, revolve tria volumina de Oratore, in quibus introducit eloquentissimos illius temporis oratores, Crassum et Antonium disputantes; et quartum Oratorem, quem jam senex scribit ad Brutum: tunc intelliges aliter componi Historiam, aliter Orationes, aliter Dialogos, aliter Epistolas, aliter Commentarios. Ego enim in Commentariis ad Ephesios sic Origenem et Didymum et Apollinarium secutus sum (qui certe contraria inter se habent dogmata) ut fidei meae non amitterem veritatem. Commentarii quid operis habent? Alterius dicta edisserunt, quae obscure scripta sunt, plano sermone manifestant: multorum", + "candidate_score": 0.633172, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_40", + "bdc_text": "Verum huius instituti mei rationes copiosius in dialogis ad hoc ipsum conscriptis et appendicis vice Martiali adiectis explicanturAm Ende von Gessners Edition ( S. 354-426 )", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_61", + "psc_text": "Illud quoque in Praefatione commoneo, ut sciatis Originem tria volumina in hanc Epistolam conscripsisse, quem et nos ex parte secuti sumus: Apollinarium etiam, et Didymum quosdam Commentariolos edidisse. Ex quibus licet pauca, decerpsimus; et nonnulla quae nobis videbantur, adjecimus, sive subtraximus: ut studiosus statim in principio lector agnoscat, hoc opus vel alienum esse, vel nostrum ( Prologus Comment. in Epist. ad Ephes. ). » Quidquid ergo in explanatione hujus Epistolae vitii potuerit demonstrari, si ego illud in Graecis voluminibus, unde in Latinum vertisse me dixi, ostendere non potuero, crimen agnoscam, et meum erit, quod alienum non fuerit. Tamen ne rursus videar cavillari, et hac excusationis stropha, gradum non audere conferre, ponam ipsa testimonia, quae vocantur in crimen. 22. Commentatoris officium. Tempus scriptionis Commentariorum in Epistolam ad Ephes. --In primo statim volumine testimonium Pauli, in quo loquitur: Sicut elegit nos in ipso ante constitutionem mundi: ut essemus sancti et immaculati coram", + "candidate_score": 0.632948, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_40", + "bdc_text": "Verum huius instituti mei rationes copiosius in dialogis ad hoc ipsum conscriptis et appendicis vice Martiali adiectis explicanturAm Ende von Gessners Edition ( S. 354-426 )", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_45", + "psc_text": "esse genera dictionum; et pro qualitate materiae, non solum sententias, sed et Scripturarum verba variari. 16. Commentarii quid operis habeant. Donatus praeceptor Hieronymi. --Chrysippus et Antipater inter spineta versantur. Demosthenes et Aeschynes contra se invicem fulminant. Lysias et Isocrates dulciter fluunt. Mira in singulis diversitas, sed omnes in suo perfecti sunt. Lege ad Herennium Tullii libros, lege Rhetoricos ejus: aut, quia illa sibi dicit inchoata et rudia excidisse de manibus, revolve tria volumina de Oratore, in quibus introducit eloquentissimos illius temporis oratores, Crassum et Antonium disputantes; et quartum Oratorem, quem jam senex scribit ad Brutum: tunc intelliges aliter componi Historiam, aliter Orationes, aliter Dialogos, aliter Epistolas, aliter Commentarios. Ego enim in Commentariis ad Ephesios sic Origenem et Didymum et Apollinarium secutus sum (qui certe contraria inter se habent dogmata) ut fidei meae non amitterem veritatem. Commentarii quid operis habent? Alterius dicta edisserunt, quae obscure scripta sunt, plano sermone manifestant: multorum", + "candidate_score": 0.632768, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_23_25", + "bdc_text": "Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret . Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_197", + "psc_text": "a se mutuari! Primum enim magnorum sumptuum est, 524 et infinitae difficultatis, exemplaria habere omnia. Denique et qui habuerint, et Hebraei sermonis ignari sunt, magis errabunt, ignorantes quis e multis verius dixerit. Quod etiam sapientissimo cuidam, nuper apud Graecos accidit, ut interdum Scripturae sensum relinquens, uniuscujuslibet [ Al. uniuscujusque] interpretis sequeretur errorem. Nos autem qui Hebraeae linguae saltem parvam habemus scientiam, et Latinus nobis utcumque sermo non deest, et de aliis magis possumus judicare, et ea quae ipsi intelligimus, in nostra lingua exprimere. » 29. Ex Prolog. in Job. --Transibo ad librum Job, quem post Septuaginta interpretum editionem, quam Origenes obelis, asteriscisque distinxit, ante annos plurimos Latino sermoni datum, cum rursum juxta ipsum Hebraicum verterem, sic locutus sum: « Cogor per singulos Scripturae divinae libros, adversariorum respondere maledictis, qui interpretationem meam, reprehensionem Septuaginta interpretum criminantur: quasi non et apud Graecos Aquila, Symmachus et Theodotion vel verbum e verbo, vel sensum", + "candidate_score": 0.632344, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_99_101", + "bdc_text": "Merentur enim omnino illi porcorum nomen , quorum ingenia foedissimis huiusmodi volutabris delectantur . Conspurcent illi se , ut libet ; me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_207", + "psc_text": "trium puerorum, et Belis, Draconisque fabulas, quae in volumine Hebraico non habentur, Hebraei soleant dicere, qui me criminatur, stultum se sycophantam probat. Non enim quid ipse sentirem, sed quid illi contra nos dicere soleant, explicavi. Quorum opinioni, si non respondi in Prologo, brevitati studens, ne non praefationem, sed librum viderer scribere, puto quod statim subjecerim; dixi enim, « De quo non est hujus temporis disserere. » Alioquin et ex eo, quod asserui Porphyrium contra hunc prophetam multa dixisse, vocavique hujus rei testes Methodium, Eusebium, et Apollinarium, qui multis versuum millibus illius vesaniae responderunt, me accusare poterit, quare non in praefatiuncula contra libros Porphyrii scripserim. Qui istiusmodi naenia consectatur, et Scripturae Hebraicae veritatem non vult recipere, audiat libere proclamantem: 528 Nemo enim cogitur legere, quod non vult. Ego petentibus scripsi, non fastidiosis; gratis, non invidis; studiosis, non oscitantibus. Et tamen miror quomodo Theodotionem haereticum et judaizantem legit, et qualiscumque peccatoris christiani", + "candidate_score": 0.631406, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_23_25", + "bdc_text": "Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret . Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_196", + "psc_text": "et post multa haec addidi: « Quod illaturus sum, aequissimum est. Edidi aliquid, quod non habetur in Graeco, vel aliter habetur, quam a me versum est. Quid interpretem laniant? Interrogent Hebraeos, et ipsis auctoribus translationi meae, vel arrogent vel derogent fidem. Porro aliud est, si clausis, quod dicitur, oculis, mihi volunt maledicere, et non imitantur Graecorum studium et benevolentiam, qui post Septuaginta translatores jam Christi Evangelio coruscante, Judaeos, et Ebionitas Legis veteris interpretes, Aquilam videlicet, Symmachum et Theodotionem, curiose legunt, et per Origenis laborem ἐν ἑξαπλοῖς Ecclesiis dedicarunt: quanto magis Latini mei grati esse deberent, quod exsultantem Graeciam cernerent aliquid a se mutuari! Primum enim magnorum sumptuum est, 524 et infinitae difficultatis, exemplaria habere omnia. Denique et qui habuerint, et Hebraei sermonis ignari sunt, magis errabunt, ignorantes quis e multis verius dixerit. Quod etiam sapientissimo cuidam, nuper apud Graecos accidit, ut interdum Scripturae sensum relinquens, uniuscujuslibet [ Al. uniuscujusque] interpretis", + "candidate_score": 0.631263, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_252", + "psc_text": "Inter Apollinarium et Didymum explanationis, styli, et dogmatum magna diversitas est. Cum in uno capitulo diversas pono sententias, num contrarios sensus sequi credendus sum? Sed haec alias. 14. Quid damnet in translatione libri περὶ Ἀρχῶν. Origenis interpretes. --Nunc quaero a te: quis tibi objecerit, quare de Origene vel abstuleris quaedam, vel addideris, vel mutaveris, et te quasi in equuleo appensum interrogaverit: bona sunt, an mala 544 quae transtulisti? Frustra simulas innocentiam, ut interrogatione stulta, veram percontationem extenues. Ego non accusavi quare Origenem pro voluntate transtuleris: hoc enim et ipse feci, et ante me Victorinus, Hilarius, Ambrosiusque fecerunt; sed quare translationem haereticam Praefationis tuae testimonio roborasti? Cogis me eadem rursus iterare, et per meas lineas incedere. Dicis enim in eodem Prologo te ea quae ab haereticis addita fuerant, amputasse, et pro his reposuisse bona. Si haereticorum mala abstulisti, ergo quae dimisisti vel addidisti, aut Origenis erunt, aut tua, quae utique quasi", + "candidate_score": 0.631127, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_206", + "psc_text": "non negasse eum prophetam, quem statim in fronte Prologi prophetam esse confessus sum, sed quid Hebraei dicerent, et quibus argumentis suam niterentur probare sententiam, voluisse monstrare, et docuisse lectorem, ecclesias Christi hunc prophetam juxta Theodotionem legere, et non juxta Septuaginta translatores. Quorum si in isto libro editionem dixi multum a veritate distare, et recto ecclesiarum Christi judicio reprobatam, non est meae culpae qui dixi, sed eorum qui legunt. In promptu sunt quatuor editiones, Aquilae, Symmachi, Septuaginta, et Theodotionis: ecclesiae juxta Theodotionem legunt Danielem. Ego quid peccavi, si ecclesiarum judicium secutus sum? Quod autem refero, quid adversum Susannae historiam, et hymnum trium puerorum, et Belis, Draconisque fabulas, quae in volumine Hebraico non habentur, Hebraei soleant dicere, qui me criminatur, stultum se sycophantam probat. Non enim quid ipse sentirem, sed quid illi contra nos dicere soleant, explicavi. Quorum opinioni, si non respondi in Prologo, brevitati studens, ne non praefationem, sed librum viderer", + "candidate_score": 0.630809, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_21_23", + "bdc_text": "Et ne iis quidem peperci , quę etiam leviter lasciva videri poterant , ut puerorum ratio accuratissima haberetur . Nec parum sane laboris atque temporis in hoc negotio mihi absumptum est . Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_191", + "psc_text": "pura, et ut ab eis in Graecum versa est, editio permaneret, superflue me, mi Chromati, episcoporum sanctissime atque doctissime, impelleres, ut tibi Hebraea volumina Latino sermone transferrem. Quod enim semel aures hominum occupaverat, et nascentis Ecclesiae roboraverat fidem, 522 justum erat etiam nostro silentio comprobari. Nunc vero quum pro varietate regionum diversa ferantur exemplaria, et germana illa antiquaque translatio corrupta sit, atque violata, nostri arbitrii putas, aut ex pluribus judicare quid verum sit, aut novum opus in veteri opere cudere, illudentibusque Judaeis, cornicum, ut dicitur, oculos configere. Alexandria et Aegyptus in Septuaginta suis Hesychium laudat auctorem. Constantinopolis usque ad Antiochiam Luciani martyris exemplaria probat. Mediae inter has provinciae Palaestinos codices legunt, quos ab Origene elaboratos Eusebius et Pamphilius vulgaverunt; totusque orbis hac inter se trifaria varietate compugnat. Et certe Origenes non solum exempla composuit quatuor editionum, e regione singula verba describens, ut unus dissentiens statim, caeteris inter se consentientibus, arguatur;", + "candidate_score": 0.630492, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_23_25", + "bdc_text": "Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret . Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_198", + "psc_text": "obelis, asteriscisque distinxit, ante annos plurimos Latino sermoni datum, cum rursum juxta ipsum Hebraicum verterem, sic locutus sum: « Cogor per singulos Scripturae divinae libros, adversariorum respondere maledictis, qui interpretationem meam, reprehensionem Septuaginta interpretum criminantur: quasi non et apud Graecos Aquila, Symmachus et Theodotion vel verbum e verbo, vel sensum e sensu, vel ex utroque commixtum et medie temperatum genus translationis expresserint, et omnia veteris Instrumenti volumina Origenes obelis asteriscisque distinxerit: quos vel additos, vel de Theodotione sumptos, translationi antiquae inseruit, probans defuisse quod additum est. Discant igitur obtrectatores mei recipere in toto, quod in partibus susceperunt, aut interpretationem meam cum asteriscis suis radere. Neque enim fieri potest, ut quos plura intermisisse perspexerint, non eosdem etiam in quibusdam errasse fateantur: praecipue in Job, cui si ea quae sub asteriscis addita sunt subtraxeris, pars maxima detruncabitur. Et hoc dumtaxat apud Graecos. Caeterum apud Latinos, ante eam translationem, quam sub asteriscis et", + "candidate_score": 0.62849, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_26_28", + "bdc_text": "Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime . Quod si princeps academię philosophus Plato . hunc poetam prius legisset , proculdubio prae ceteris omnibus quam longissime ipsum a RepublicaPlatos \"De re publica\" .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_316", + "psc_text": "recognosco, et vera in nos debaccharis insania. Nisi enim ego quod non est, audacter exigerem, tu videbaris habere quod non habes. Pythagorae a me libros flagitas. Quis enim tibi dixit illius exstare volumina? Nonne in epistola mea, quam criminaris, haec verba sunt? « Sed fac me errasse in adolescentia, et philosophorum, id est, Gentilium studiis eruditum, in principio fidei ignorasse dogmata Christiana, et hoc putasse in Apostolis, quod in Pythagora et Platone et Empedocle legeram. » De dogmatibus eorum, non de libris locutus sum, quae potui in Cicerone, Bruto, ac Seneca discere. Lege pro Vatinio oratiunculam, et alias ubi sodalitiorum mentio fit. Revolve dialogos Tullii. Respice omnem oram Italiae, quae quondam magna Graecia dicebatur: et Pythagoricorum dogmatum incisa publicis litteris aera cognosces. Cujus enim sunt illa χρυσᾶ παραγγέλματα? nonne Pythagorae? in quibus omnia ejus breviter dogmata continentur, et in quae latissimo opere philosophus commentatus est Jamblichus, imitatus ex parte Moderatum", + "candidate_score": 0.625057, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_144", + "psc_text": "Cujus diversitatis causam plenius tibi in Apologetico, quem Pamphilus in libris suis scripsit, edidimus brevissimo libello superaddito, in quo evidentibus, ut arbitror, probamentis, corruptos esse in quamplurimis ab haereticis et malevolis libros ejus ostendimus, et praecipue istos, quos nunc exigis ut interpreter, id est, περὶ Ἀρχῶν. » Non tibi suffecerat Eusebii, vel certe ut tu vis, Pamphili pro Origene defensio, nisi quod ab illis minus dictum putabas, tu quasi sapientior et doctior adderes? Longum est, si velim totum librum tuum huic operi inserere, et propositis capitulis ad singula respondere, quid in his vitiorum sermo habeat, quid mendaciorum assertio, quid inconsequens textus ipse verborum. Unde laciniosae disputationis fastidia fugiens, et in arctum verba compingens, tantum sensibus respondebo. Statim de portu egrediens, navem impegit. Referens enim de Apologia Pamphili martyris (quam nos Eusebii, Arianorum principis, probavimus) de qua dixerat, Prout potuimus, 506 vel res poposcit, Latino sermone digessimus, intulit: « Illud est,", + "candidate_score": 0.622696, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_17", + "bdc_text": "Resecui enim et abieci , quicquid inerat foedioris argumenti , quicquid inhonestum , turpe , obscoenum , nefandum , monstrosum aut quod ullo modo indecori quicquam cogitandi occasionem rudibus legentium animis ex-hiberet .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_95", + "psc_text": "loquor, et retrectantem linguam dolor in verba compellit. Non tibi sufficiunt quae de vigilante confingis, 488 nisi et somnia crimineris. Tantam habes curiositatem meorum actuum, ut quid dormiens fecerim, dixerimve, discutias. Praetermitto, quae contra me loquens, propositum tuum deturpasti: quae in depompationem omnium Christianorum, et verbis et opere feceris. Hoc unum denuntio, et repetens iterum iterumque monebo. Cornutam bestiam petis: et nisi caverem illud Apostoli, Maledici regnum Dei non possidebunt (I Cor. VI, 19) ; et, Mordentes invicem consumpti estis ab invicem (Galat. V, 15) , jam nunc sentires de parvula subdolaque concordia, magnam in mundo ortam esse discordiam. Quid tibi prodest, apud notos pariter et ignotos in nos maledicta congerere? An quia Origenistae non sumus, et in coelo nos peccasse nescimus, in terris arguimur peccatores? Et ideo in concordiam redivimus, ut mihi loqui contra haereticos non liceret, ne, si illos descripsero, tu te appetitum putes? Quamdiu non renuebam laudationem", + "candidate_score": 0.620067, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_29", + "psc_text": "Theophili episcopi? quid papae Anastasii in toto orbe haereticum persequentes, cum 466 liber tuus sub nomine Pamphili editus pugnet contra Epistolas eorum, et Episcopali nomini testimonium Martyris opponatur? Quod fecisti in libris περὶ Ἀρχῶν, hoc facito et in isto volumine ψευδεπιγράφῳ. Audi consilium amici, non te poeniteat artis tuae: vel dicito, tuum non esse, vel ab Eusebio presbytero depravatum. Unde probari tibi poterit, quod a te translatum est? Non manus tua tenetur: non tantae es eloquentiae, ut nullus te possit imitari. Aut certe si res ad probationem venerit, et impudentiam frontis oppresserint testimonia plurimorum, palinodiam Stesichori more cantato. Melius est te poenitere facti tui, quam et martyrem in calumnia, et deceptos in errore persistere. Nec erubescas de commutatione sententiae: non es tantae auctoritatis et famae, ut errasse te pudeat. Imitare me, quem plurimum amas, sine quo nec vivere, nec mori potes: et mecum clama, quae ego laudatus a te in", + "candidate_score": 0.618052, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_66", + "bdc_text": "Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_195", + "psc_text": "aliis probent, quod in me reprobant, quasi virtus et vitium non in rebus sit, sed cum auctore mutetur. Caeterum memini editionem Septuaginta translatorum olim de Graeco emendatam tribuisse me nostris, nec inimicum debere existimari eorum, quos in conventu fratrum semper edissero. Et quod nunc DABRE JAMIM id est, Verba Dierum, interpretatus sum, idcirco feci ut inextricabiles moras, et silvam nominum, quae scriptorum confusa sunt vitio, sensuumque barbariem [ Al. labyrinthos] apertius, et per versuum cola digererem, mihimetipsi et meis juxta Hismeniam canens, si aures surdae sunt caeterorum. » 28. Ex Prolog. in Ezram. --In Ezrae quoque volumine, similia praefatus sum et post multa haec addidi: « Quod illaturus sum, aequissimum est. Edidi aliquid, quod non habetur in Graeco, vel aliter habetur, quam a me versum est. Quid interpretem laniant? Interrogent Hebraeos, et ipsis auctoribus translationi meae, vel arrogent vel derogent fidem. Porro aliud est, si clausis, quod dicitur, oculis, mihi", + "candidate_score": 0.616399, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_251", + "psc_text": "Quaeso quis permiserit, ut in Commentariis tuis, quaedam de Origene, quaedam de Apollinario, quaedam de te ipso scriberes, et non de Origene totum, aut ex te, aut ex alio? » Interim in te dum aliud agis, crimen fortissimum prodidisti, et oblitus es veteris proverbii: Mendaces memores esse debere. Dicis enim me in Commentariis meis, quaedam de Origene, quaedam de Apollinario, quaedam ex me ipso posuisse. Si ergo Apollinarii sunt et Origenis, quae sub aliorum nomine posui: quomodo in libris tuis mihi crimen impingis, quod quando scribo: « Alius hoc dicit; Quidam sic suspicatur; » alius ille, et quidam, ego sim. Inter Apollinarium et Didymum explanationis, styli, et dogmatum magna diversitas est. Cum in uno capitulo diversas pono sententias, num contrarios sensus sequi credendus sum? Sed haec alias. 14. Quid damnet in translatione libri περὶ Ἀρχῶν. Origenis interpretes. --Nunc quaero a te: quis tibi objecerit, quare de Origene vel abstuleris quaedam,", + "candidate_score": 0.616252, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_27_29", + "bdc_text": "Quod si princeps academię philosophus Plato . hunc poetam prius legisset , proculdubio prae ceteris omnibus quam longissime ipsum a RepublicaPlatos \"De re publica\" . sua in exilium ablegasset :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_320", + "psc_text": "Et quia Pythagorica dogmata legisse me dixeram: audi quid apud Graecos Pythagoras primus invenerit. Immortales esse animas, et de aliis corporibus transire in alia. Quod quidem et Virgilius in sexto Aeneidos volumine sequens loquitur: Has omnes, ubi mille rotam volvere per annos, Lethaeum ad fluvium Deus evocat agmine magno; Scilicet immemores supera ut convexa revisant, Rursus et incipiant in corpora velle reverti. 40. Pythagorae alia dogmata. Origenes in libros suos Platonem transtulit. --Se primum fuisse Euphorbum, secundo Callidem, tertio Hermotimum, quarto Pyrrhum, ad extremum Pythagoram: et post certos temporum circulos, ea quae fuerant, rursum fieri: nihilque in mundo videri novum. Philosophiam meditationem esse mortis: 567 quotidie de corporis carcere nitentem animae educere libertatem: μαθήσεις ἀναμνήσεις ; id est, discentias reminiscentias esse; et multa alia, quae Plato in libris suis, et maxime in Phaedone, Timaeoque prosequitur. Nam post Academiam et innumerabiles discipulos, sentiens multum suae deesse doctrinae, venit ad magnam Graeciam,", + "candidate_score": 0.612012, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_27_29", + "bdc_text": "Quod si princeps academię philosophus Plato . hunc poetam prius legisset , proculdubio prae ceteris omnibus quam longissime ipsum a RepublicaPlatos \"De re publica\" . sua in exilium ablegasset :", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_316", + "psc_text": "recognosco, et vera in nos debaccharis insania. Nisi enim ego quod non est, audacter exigerem, tu videbaris habere quod non habes. Pythagorae a me libros flagitas. Quis enim tibi dixit illius exstare volumina? Nonne in epistola mea, quam criminaris, haec verba sunt? « Sed fac me errasse in adolescentia, et philosophorum, id est, Gentilium studiis eruditum, in principio fidei ignorasse dogmata Christiana, et hoc putasse in Apostolis, quod in Pythagora et Platone et Empedocle legeram. » De dogmatibus eorum, non de libris locutus sum, quae potui in Cicerone, Bruto, ac Seneca discere. Lege pro Vatinio oratiunculam, et alias ubi sodalitiorum mentio fit. Revolve dialogos Tullii. Respice omnem oram Italiae, quae quondam magna Graecia dicebatur: et Pythagoricorum dogmatum incisa publicis litteris aera cognosces. Cujus enim sunt illa χρυσᾶ παραγγέλματα? nonne Pythagorae? in quibus omnia ejus breviter dogmata continentur, et in quae latissimo opere philosophus commentatus est Jamblichus, imitatus ex parte Moderatum", + "candidate_score": 0.605664, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_28", + "bdc_text": "hunc poetam prius legisset , proculdubio prae ceteris omnibus quam longissime ipsum a RepublicaPlatos \"De re publica\" .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_321", + "psc_text": "Philosophiam meditationem esse mortis: 567 quotidie de corporis carcere nitentem animae educere libertatem: μαθήσεις ἀναμνήσεις ; id est, discentias reminiscentias esse; et multa alia, quae Plato in libris suis, et maxime in Phaedone, Timaeoque prosequitur. Nam post Academiam et innumerabiles discipulos, sentiens multum suae deesse doctrinae, venit ad magnam Graeciam, ibique ab Archyta Tarentino et Timaeo Locrensi, Pythagorae doctrina eruditus, elegantiam et leporem Socratis, cum hujus miscuit disciplinis, quae omnia nomine commutato, Origenes in libros suos περὶ Ἀρχῶν transtulisse convincitur. In quo igitur erravi, si adolescens dixi, me ea putasse in Apostolis, quae in Pythagora et Platone et Empedocle legeram? Non ut tu calumniaris et fingis, in Pythagorae et Platonis et Empedoclis libris, sed quae in illis fuisse legeram, et aliorum me scripta eos habuisse docuerunt. Et hoc genus elocutionis frequentissimum est: ut si dicam, quae in Socrate legi dogmata, putavi vera. Non quod Socrates libros ullos scripserit; sed quae", + "candidate_score": 0.596358, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_101", + "bdc_text": "me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi .", + "psc_chunk_id": "023_Hieronymus-Stridonensis_Apologia-adversus-libros-Rufini_window_27", + "psc_text": "reor te ignorasse Eusebii σύνταγμα, et Pamphilum martyrem nihil omnino operis condidisse. Ipse enim Eusebius amator et praeco et contubernalis Pamphili tres libros scripsit elegantissimos, vitam Pamphili continentes: in quibus cum caetera miris laudibus praedicaret, humilitatemque ejus ferret in coelum, etiam hoc in tertio libro addidit: « Quis studiosorum amicus non fuit Pamphili? Si quos videbat ad victum necessariis indigere, praebebat large quae poterat. Scripturas quoque sanctas non ad legendum tantum, sed et ad habendum, tribuebat promptissime. Nec solum viris, sed et feminis, quas vidisset lectioni deditas. Unde et multos codices praeparabat, ut cum necessitas poposcisset, volentibus largiretur. Et ipse quidem proprii operis nihil omnino scripsit, exceptis epistolis, quas ad amicos forte mittebat; intantum se humilitate dejecerat. Veterum autem tractatus Scriptorum legebat studiosissime, et in eorum meditatione jugiter versabatur. » 10. Thophilus et Anastasius Origenem haereticum dicebant. --Defensor Origenis, et laudator Pamphili, dicit Pamphilum nihil omnino scripsisse, nec proprii quidquam", + "candidate_score": 0.580718, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 16, + "cf_id": "cf020", + "work_id": "026_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Job", + "max_score": 0.689901, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_11_13", + "bdc_text": "Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat . Quandoquidem igitur evidenter , quid mihi obfuerit , intelligo , non potui bona conscientia non admonere alios et publice mea damna protestari , quo caveant sibi in posterum alii , praesertim adulescentes , ne maiore forsan atque ego olim incommodo polluantur . Nam et apud antiquissimos homines ante repertam medicinae artem , quicunque aliquo morbo infecti fuerant , quid sibi salubre , quid item contrarium contigisset , dedicatis per templa tabulis publicabant , donec ex multis demum collectis methodus artis constituta fuit .", + "psc_chunk_id": "026_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Job_window_405", + "psc_text": "Si abscondi quasi homo peccatum meum, et celavi in sinu meo iniquitatem meam. De his peccatis tantum, quae cogitationibus committuntur, hoc loco mihi dixisse videtur: eo quod nec ipsa celare voluerit, quandoquidem secretorum suorum intima manifestaverit hominibus, se consensione iniqua cujuslibet peccati non fuisse participem. Si expavi ad multitudinem nimiam, et despectio propinquorum terruit me, et non magis tacui, nec egressus sum ostium. Ad propinquorum suorum personam despicientium eum, locus hic pertinet, qui ei inter miserias calamitatum posito, indesinenter injurias irrogabant; contra quos sibi jurgantes posuit custodiam ori suo. Quis mihi tribuat auditorem, ut desiderium meum audiat Omnipotens, et librum scribat ipse qui judicat, ut in humero meo portem illum, et circumdem illum quasi coronam mihi? Per singulos gradus meos pronuntiabo illum, et quasi principi offeram eum. Quem librum sanctus Job demonstraturus caeteris, in humero suo, in loco videlicet cunctis conspicuo confert; eo quod libro pro laboris sui meritis velut", + "candidate_score": 0.689901, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_9_11", + "bdc_text": "Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est . Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi . Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat .", + "psc_chunk_id": "026_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Job_window_405", + "psc_text": "Si abscondi quasi homo peccatum meum, et celavi in sinu meo iniquitatem meam. De his peccatis tantum, quae cogitationibus committuntur, hoc loco mihi dixisse videtur: eo quod nec ipsa celare voluerit, quandoquidem secretorum suorum intima manifestaverit hominibus, se consensione iniqua cujuslibet peccati non fuisse participem. Si expavi ad multitudinem nimiam, et despectio propinquorum terruit me, et non magis tacui, nec egressus sum ostium. Ad propinquorum suorum personam despicientium eum, locus hic pertinet, qui ei inter miserias calamitatum posito, indesinenter injurias irrogabant; contra quos sibi jurgantes posuit custodiam ori suo. Quis mihi tribuat auditorem, ut desiderium meum audiat Omnipotens, et librum scribat ipse qui judicat, ut in humero meo portem illum, et circumdem illum quasi coronam mihi? Per singulos gradus meos pronuntiabo illum, et quasi principi offeram eum. Quem librum sanctus Job demonstraturus caeteris, in humero suo, in loco videlicet cunctis conspicuo confert; eo quod libro pro laboris sui meritis velut", + "candidate_score": 0.674285, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_9_11", + "bdc_text": "Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est . Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi . Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat .", + "psc_chunk_id": "026_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Job_window_403", + "psc_text": "homo philosophiae, nullo vitio tenebatur, sicut nunc cupiditatis et elationis contemptor fortissimus, aurum etiam pro nihilo se habuisse testatur. Si vidi solem cum fulgeret, ut lunam incedentem clare, et laetatum est in abscondito cor meum, et osculatus sum manum meam ore meo, quae est iniquitas maxima, et negatio contra Deum altissimum. Tantae virtutes et tam praecipue nihil prosunt: quamvis quisque in eisdem perpetrandis sit sapiens, magnus et clarus: si errorum stultitia teneatur. Non solum, inquit, quorumcumque idolorum culturis, verum etiam, nec horum pulchritudine ac specie magnorum luminum delectatus sum; nec quasi adorans ea inter eorum venerationem osculatus sum manum meam: nec creaturam pro creatore veneratus sum, quod in Epistola ad Romanos sanctus Apostolus detestatur. Si gavisus sum ad ruinam ejus qui me oderat, exsultavi quod invenisset eum malum. Non enim dedi ad peccandum guitur meum, ut expeterem maledicens animam ejus. Cum magnum sit, si de inimicis suis quis, cum possit,", + "candidate_score": 0.671277, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_11_13", + "bdc_text": "Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat . Quandoquidem igitur evidenter , quid mihi obfuerit , intelligo , non potui bona conscientia non admonere alios et publice mea damna protestari , quo caveant sibi in posterum alii , praesertim adulescentes , ne maiore forsan atque ego olim incommodo polluantur . Nam et apud antiquissimos homines ante repertam medicinae artem , quicunque aliquo morbo infecti fuerant , quid sibi salubre , quid item contrarium contigisset , dedicatis per templa tabulis publicabant , donec ex multis demum collectis methodus artis constituta fuit .", + "psc_chunk_id": "026_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Job_window_28", + "psc_text": "hoc poenarum tenebris circumdatus sum: ita ut illud bonum mihi subtractum sit, et hoc malum appositum. Quod autem poenas tenebrarum nomine dixerit, audi quid sequitur: Antequam comedam suspiro, et quasi inundantes aquae, sic rugitus meus. Inter caeteros cruciatus, etiam hanc ei diabolus infirmitatem inflixerat, quam infirmitatem medici bolimiodes appellant, quae infirmitas talem habere dicitur poenam, ut ante cibum torqueatur aegrotus, et sint ei post cibum indesinentes dolores. Unde dicit: Quasi inundantes aquae sicut rugitus meus. Quia timor quem timebam evenit mihi. Timebam enim peccando laedere Deum, et ille offensus, iram justitiae suae in me exerceat. Sed quid profuit cavisse a peccatis, quandoquidem ut reus omnium peccatorum discrucior? Sequitur: Et quod verebar accidit. Aliis verbis ipsum repetit, quod superius dixerat. Pro confirmatione dicti solent in Scripturis talia iterari. Non arroganter haec dicit, ut faciat Deo injuriam, sed conscientiae merito libere loquitur. Nonne dissimulavi? Non reddendo retribuentibus mihi mala. Nonne silui? Ut", + "candidate_score": 0.666434, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_11", + "bdc_text": "Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat .", + "psc_chunk_id": "026_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Job_window_405", + "psc_text": "Si abscondi quasi homo peccatum meum, et celavi in sinu meo iniquitatem meam. De his peccatis tantum, quae cogitationibus committuntur, hoc loco mihi dixisse videtur: eo quod nec ipsa celare voluerit, quandoquidem secretorum suorum intima manifestaverit hominibus, se consensione iniqua cujuslibet peccati non fuisse participem. Si expavi ad multitudinem nimiam, et despectio propinquorum terruit me, et non magis tacui, nec egressus sum ostium. Ad propinquorum suorum personam despicientium eum, locus hic pertinet, qui ei inter miserias calamitatum posito, indesinenter injurias irrogabant; contra quos sibi jurgantes posuit custodiam ori suo. Quis mihi tribuat auditorem, ut desiderium meum audiat Omnipotens, et librum scribat ipse qui judicat, ut in humero meo portem illum, et circumdem illum quasi coronam mihi? Per singulos gradus meos pronuntiabo illum, et quasi principi offeram eum. Quem librum sanctus Job demonstraturus caeteris, in humero suo, in loco videlicet cunctis conspicuo confert; eo quod libro pro laboris sui meritis velut", + "candidate_score": 0.6596, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_90", + "bdc_text": "quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "026_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Job_window_0", + "psc_text": "Commentaria in Job Commentarios in Job, quos editor Veronensis commentariis in majores prophetas, tomi quinti ampliandi causa, subjunxerat, nos, ne tomus noster justam mensuram excederet, huc, ordinem Biblicum aliunde secuti, transtulimus. PROLOGUS. Job, qui dolens, vel magnus interpretatur, figuram Christi portavit. Amici vero ejus figuram haereticorum tenent, qui, sub nomine Christi, Christum blasphemant et impugnant; Heliu vero, et Baalam [ Al. Baldad], typum praeferunt philosophorum, quia foris, id est, extra fidem positi, insidiantur Ecclesiae Dei. Isti enim pretiosa nomina sibi imponunt, quasi ipsi sint aurum Dei, vel praecipui speculatores ejus. Eliphaz enim in Latino, Dei mei aurum sonat. Baldad, praecipuus, vetusta [Al vetustas] secreta. Sophar, speculator, vel buccina. Hi enim elati pro eo quod per naturae bonum, aliqua sapienter praedicabant, apud se jactitantes severitatem, cum assertores sint mendacii: quia de Christo, non ut divinitati ejus, sed ut ipsorum impietati competit, sic loquuntur. INCIPIUNT EDISSERI CAPITULA. CAPUT I. Vir erat in", + "candidate_score": 0.640934, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_17", + "bdc_text": "Resecui enim et abieci , quicquid inerat foedioris argumenti , quicquid inhonestum , turpe , obscoenum , nefandum , monstrosum aut quod ullo modo indecori quicquam cogitandi occasionem rudibus legentium animis ex-hiberet .", + "psc_chunk_id": "026_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Job_window_84", + "psc_text": "Excaecanda corda satellitum impii diaboli: quos isthic judices nominavit, ut sanctum Job crudelitate acrius cruciarent. Cum dixero: Nequaquam ita loquar. Nequaquam ita ait, hoc est, quando compellente cruciatu, aspera contra Deum loquor, et dura: eodem puncto resipiscens definio, me Deo ita loqui non oportere. Commuto faciem meam, et dolore torqueor. Verebar omnia opera mea: sciens quod non parceres delinquenti: si autem et sic impius sum, quare frustra laboravi? Id est, prae doloris nimietate contraho atque contristor, et in ipso definitionis meae momento, subitis ac repentinis dolorum aculeis ita vexor atque discrucior, ut rursum amaritudinis et fellis verba depromam. Si lotus fuero quasi aquis nivis, et fulserint velut mundissimae manus meae: tamen sordibus intinges me. In ablutione ergo aquarum nivis, candor mentis ostenditur, et in manu, munditia fructus sanctorum operum demonstratur. Et recte potest nivi baptismus comparari. In pluvia ergo, et imbre affluente sermonem doctrinae legislator voluit indicare. In rore vero", + "candidate_score": 0.620188, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_23", + "bdc_text": "Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret .", + "psc_chunk_id": "026_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Job_window_674", + "psc_text": "omnium illecebris vitiorum. Haec enim umbra solem nesciens, et calami secreta significant. Alii dixerunt: Sub omnimodis arboribus dormit secus juncum, et calamum, et caricem. Omnimodas arbores dicit, quae tamen omnes infructuosae sunt, non habentes medullam charitatis Dei, nec bonorum operum fructus. Protegunt umbrae umbram ejus. Peccata ejus super omnium impiorum peccata, et impietates eminent, quas protectione quadam malitiae suae defendit, et contegit. Alii ita dixerunt: inumbrantur in eo arbores magnae: ubi hoc mihi videtur dixisse, quod quamvis maligni spiritus, vel homines ministri diaboli, superbia sint excelsi, tamen superet eos magnitudine delictorum diabolus, quia scelestioris criminis inventor est, quam imitator peccati. Circumdabunt eum salices torrentis. Sive stirpes et virgultum, ut alii dixerunt. Mundus iste mortalis propter velocem volubilitatem suam, torrentis nomine appellatur: sicut et propheta ait, cum de passione Domini prophetaret: De torrente in via bibet. Dispensatione namque illa qua ad nos venire dignatus est, in cruce mortis calicem bibit, de", + "candidate_score": 0.602445, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 17, + "cf_id": "cf020", + "work_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem", + "max_score": 0.689662, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_12_14", + "bdc_text": "Quandoquidem igitur evidenter , quid mihi obfuerit , intelligo , non potui bona conscientia non admonere alios et publice mea damna protestari , quo caveant sibi in posterum alii , praesertim adulescentes , ne maiore forsan atque ego olim incommodo polluantur . Nam et apud antiquissimos homines ante repertam medicinae artem , quicunque aliquo morbo infecti fuerant , quid sibi salubre , quid item contrarium contigisset , dedicatis per templa tabulis publicabant , donec ex multis demum collectis methodus artis constituta fuit . Itidem ego nunc ad medicinam animorum , quid noxium aliquando sim expertus , omnibus esse propalandum officii mei iudicavi .", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_193", + "psc_text": "medicus incidere cupiens putridas carnes, et cariosa vulnera adurere cauterio, non parcit, ut parcat: non miseretur, ut magis misereatur; ne quid putridum vivasque carnes sui vicinia corrupturum, remaneat in corpore. Percutit autem Dominus quem diligit, et castigat omnem filium quem recipit (Hebr. XII, 6) . Cujus intelligentiae illud est: Ego percutiam, et ego sanabo (Deut. XXXII, 39) . Omnis enim medicina ad tempus habet amaritudinem, sed postea fructus doloris, sanitate monstratur. Tale quid et per Amos loquitur Deus: Quoniam vos cognovi de universis tribubus terrae: idcirco ulciscar super omnia peccata vestra. Novit enim Dominus eos qui ejus sunt (Amos III, 2) . Et vias [ Al. egressum], inquit (II Tim. II), illius totiusque vitae gressum, abominationesque, et maculas ponam in medio ejus: ut ante oculos peccatricis quae pro sanitate punitur, pristina peccata ponantur. Cumque hoc fecerit Dominus, scient qui cruciati sunt, quod ipse sit Dominus. Hoc ipsum sonat et illud", + "candidate_score": 0.689662, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_14", + "bdc_text": "Itidem ego nunc ad medicinam animorum , quid noxium aliquando sim expertus , omnibus esse propalandum officii mei iudicavi .", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_193", + "psc_text": "medicus incidere cupiens putridas carnes, et cariosa vulnera adurere cauterio, non parcit, ut parcat: non miseretur, ut magis misereatur; ne quid putridum vivasque carnes sui vicinia corrupturum, remaneat in corpore. Percutit autem Dominus quem diligit, et castigat omnem filium quem recipit (Hebr. XII, 6) . Cujus intelligentiae illud est: Ego percutiam, et ego sanabo (Deut. XXXII, 39) . Omnis enim medicina ad tempus habet amaritudinem, sed postea fructus doloris, sanitate monstratur. Tale quid et per Amos loquitur Deus: Quoniam vos cognovi de universis tribubus terrae: idcirco ulciscar super omnia peccata vestra. Novit enim Dominus eos qui ejus sunt (Amos III, 2) . Et vias [ Al. egressum], inquit (II Tim. II), illius totiusque vitae gressum, abominationesque, et maculas ponam in medio ejus: ut ante oculos peccatricis quae pro sanitate punitur, pristina peccata ponantur. Cumque hoc fecerit Dominus, scient qui cruciati sunt, quod ipse sit Dominus. Hoc ipsum sonat et illud", + "candidate_score": 0.684942, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_13_15", + "bdc_text": "Nam et apud antiquissimos homines ante repertam medicinae artem , quicunque aliquo morbo infecti fuerant , quid sibi salubre , quid item contrarium contigisset , dedicatis per templa tabulis publicabant , donec ex multis demum collectis methodus artis constituta fuit . Itidem ego nunc ad medicinam animorum , quid noxium aliquando sim expertus , omnibus esse propalandum officii mei iudicavi . Caeterum nuper maturiori deliberatione , remedium mali in hoc poeta excogitatum mihi est .", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_193", + "psc_text": "medicus incidere cupiens putridas carnes, et cariosa vulnera adurere cauterio, non parcit, ut parcat: non miseretur, ut magis misereatur; ne quid putridum vivasque carnes sui vicinia corrupturum, remaneat in corpore. Percutit autem Dominus quem diligit, et castigat omnem filium quem recipit (Hebr. XII, 6) . Cujus intelligentiae illud est: Ego percutiam, et ego sanabo (Deut. XXXII, 39) . Omnis enim medicina ad tempus habet amaritudinem, sed postea fructus doloris, sanitate monstratur. Tale quid et per Amos loquitur Deus: Quoniam vos cognovi de universis tribubus terrae: idcirco ulciscar super omnia peccata vestra. Novit enim Dominus eos qui ejus sunt (Amos III, 2) . Et vias [ Al. egressum], inquit (II Tim. II), illius totiusque vitae gressum, abominationesque, et maculas ponam in medio ejus: ut ante oculos peccatricis quae pro sanitate punitur, pristina peccata ponantur. Cumque hoc fecerit Dominus, scient qui cruciati sunt, quod ipse sit Dominus. Hoc ipsum sonat et illud", + "candidate_score": 0.665692, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_88_90", + "bdc_text": "notavimus tanquam in tabula ; Diese Kon kordanz findet sich nach einer Ansprache an den Leser ( S. 347 ) auf S. 348-353 . quos inspici oportebit ab illo , qui ex hac aliisve editionibus ad commentarios transire voluerit .", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_276", + "psc_text": "Dominus dixit: Clamor eorum pervenit ad me (Genes. XVIII) : tamen Dominus non exaudiet eos: ut malis coacti, intelligant quid fecerint. (CAP. IX) (Cap. IX.--Vers. 1.) Et clamavit in auribus meis voce magna, dicens: Appropinquaverunt visitationes urbis. Pro visitationibus, ultionem Septuaginta transtulerunt. Mihi enim vindictam et ego retribuam, dicit Dominus (Deut. XXXII, 35) . Omnisque ultio visitatio est quasi aegrotantis, quasi habentis vulnera, quasi medicas exspectantis manus, juxta illud quod alibi scriptum est: Visitabo in virga iniquitates eorum, et in flagellis peccata eorum: misericordiam autem meam non auferam ab eis (Psal. LXXXVIII, 33, 34) . Recteque (ut supra diximus) visitatio vel ultio appropinquare dicitur captivitate vicina. Et unusquisque vas interfectionis habet in manu sua. Non dixit, habebat, ut Septuaginta transtulerunt. Neque enim narrat praeterita, sed praesentia futuraque demonstrat. Qui igitur malos percutit in eo quod mali sunt, et habet vasa interfectionis, ut occidat pessimos, minister est Domini. (Vers. 2, 3.)", + "candidate_score": 0.651361, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_66_68", + "bdc_text": "Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio . Sunt enim quaedam eiusmodi , ut , nisi vim facias , vix queant ad certum caput deduci . Et mihi satis fuit , ut , si non omnino , aliqua saltem ex parte , assignatis a me locis carmina congruerent ;", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_1247", + "psc_text": "cor eorum (sive ut in LXX continetur: Quoniam mendacium in ore eorum ipsi faciunt, et post abominationes suas cor eorum graditur. Sequitur): Et es eis quasi carmen musicum quod suavi dulcique sono canitur, et audient verba tua, et non facient ea, et cum venerit quod praedictum est, ecce enim venit: tunc scient quod propheta sit in medio eorum. Primum sciendum, quod octo plus vel minus versus ab eo loco quem posuimus: Qui in sanguine comeditis, et oculos vestros levatis ad immunditias vestras, usque ad eum locum ubi scriptum est: Haec dices ad eos, sic dicit Dominus Deus, in LXX non habetur, qui cum multis aliis, et haec praetermiserunt, sive interpretata ab eis, scriptorum paulatim sublata sunt vitio. Et Latini nostri, immo invidi Christiani, et ut apertius dicam, Grunnianae factionis haeredes, adversum nos latrant, cur juxta Hebraicum disseramus: quasi nolentibus ingerendi sint cibi, et non his epulae praeparentur qui eas cum", + "candidate_score": 0.645459, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_19_21", + "bdc_text": ", und Adagia , 1 , 8 , 38 nihil sanum ( ebd. , Nr. 738 ) ; s. auch Grimm V 4313 unter ß. usquam continerent , vel propter unum aut alterum versum totidemve dictiones improbi sensus - , alias partem solum aliquam recidi , ne quid inde vitii sano corpori contraheretur , si modo nihilosecius integra sententia relinqui videretur . Et ne iis quidem peperci , quę etiam leviter lasciva videri poterant , ut puerorum ratio accuratissima haberetur .", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_450", + "psc_text": "causam, ut et sale siccetur corpus, quod pannis ne defluat, servatur et stringitur; et membra tenerrima ne facile depraventur. Unde et corpora Barbarorum, Romanis corporibus rectiora sunt. Usque ad secundum enim, et tertium annum, semper pannis involvuntur. Sed non talis Jerusalem, cujus nec umbilicus abscisus, nec ligata sunt ubera, nec aqua lota est in salutem, nec sale salita, neque involuta atque constricta pannis infantiae. Cur autem nihil horum meruit, sequens Scriptura testatur. Non pepercit super te oculus: ut faceret tibi unum de his misertus tui. Pro quibus LXX posuerunt: Non pepercit super te oculus tuus: ut facerem tibi unum ex omnibus istis. Et necesse est, ut duplex editio duplicem habeat intelligentiam. Prior hoc significat: Non pepercit super te oculus, ut faceret tibi unum de his misertus tui. Et est sensus: Nullus tui misertus est, offenso Deo; nullius super te mota sunt viscera, ut de quatuor superioribus saltem unum tibi faceret;", + "candidate_score": 0.645133, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_92_94", + "bdc_text": "qui aegre ferant spurca puris detracta , gemmas e sterquilinio selectasVgl. Bernhard von Clairvaux , Epist. 203 ; Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ;", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_1783", + "psc_text": "Si ergo didicimus solemnitates spirituales, consequenter docebimur et victimas spirituales. Assumitur vitulus de armento, sive taurus, ut interpretatus est 571 Symmachus, liber et nullo pressus jugo, hoc est, onere peccatorum, et immaculatus: qui peccatum non fecit, nec dolus inventus est in ore ejus, vitulus novellus, cornua efferens, et ungulas: ut in ipso mundetur, et expietur sanctuarium. Et tollet, inquit, sacerdos de sanguine ejus quod erit pro peccato omnium: qui aliis verbis agnus appellatur in Exodo, et in Evangelio, Baptista Joanne dicente: Ecce Agnus Dei, qui tollit peccata mundi (Joan. I, 29). Sanguis autem ipse est pretiosus in quo redimimur in passione Domini Salvatoris; cujus carnibus alimur, et cruore potamur; quo tanguntur quatuor anguli crepidinis altaris, quod Theodotio ipsum verbum Hebraicum posuit, AZARA ( ), sive templi, ut LXX transtulerunt: ut sanctificetur domus et altare. Universa enim mundi elementa hoc sanguine sanctificantur: ut cum quis expiatus fuerit atque mundatus, ingrediatur portam", + "candidate_score": 0.642476, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_2", + "bdc_text": "ac reliquis divinae et humanae sapientiae in tribus linguis professoribus Damit sind die vier Kollegen Gessners an der obersten , der vierten Klasse ( Lectorium ) der Großmünsterschule gemeint :", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_367", + "psc_text": "seniores quoque populi Israel et ad terram super quam inducuntur quatuor plagae pessimae, et de ligno vitis, quod cum fuerit abscisum, inutile est inter omnia ligna silvarum, catalogum etiam vitiorum Jerusalem volumus quarto libro comprehendere. Quem quia unius voluminis non patitur angustia, alteram partem ejus quinto volumini reservamus: prudentissimi lectoris sollicitudinem praemonentes, ut sciat quid nobis in hoc explanandum, et quid sibi legendum sit. (CAP. XIII) (Cap. XIII.--Vers. 1, 2.) Et factus est sermo Domini ad me, dicens: Fili hominis, vaticinare ad prophetas Israel qui prophetant, et dices prophetantibus de corde suo: Audite verbum Domini: Haec dicit Dominus Deus. Hoc quod nos posuimus: Qui prophetant, et dices prophetantibus de corde suo, omisere LXX, et pro eo quod non habetur in Hebraeo, addiderunt, et prophetabis, et dices ad eos. Est autem sermo contra pseudoprophetas, qui decipiebant populum, et, contra Dei mandata, aliud prophetabant. Nec quempiam moveat, quod prophetae appellantur: hanc enim", + "candidate_score": 0.639985, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_11", + "bdc_text": "Non potui tamen in universum mihi temperare , quin aliquando honestiora tantum animi gratia lecturus librum in manus sumerem , sed ita quoque vel invito multa passim obscoena se offerebat .", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_0", + "psc_text": "LIBER PRIMUS. 1-2 Finitis in Isaiam decem et octo Explanationum voluminibus, ad Ezechiel, quod tibi, et sanctae memoriae matri tuae Paulae, o Virgo Christi Eustochium, saepe pollicitus sum, transire cupiebam, et extremam, ut dicitur, manum operi imponere prophetali: et ecce subito mors mihi Pammachii atque Marcellae, Romanae urbis obsidio, multorumque fratrum et sororum dormitio nuntiata est. Atque ita consternatus obstupui, ut nihil aliud diebus ac noctibus nisi de salute omnium cogitarem: meque in captivitate sanctorum putarem esse captivum, nec possem prius ora reserare, nisi aliquid certius discerem: dum inter spem et desperationem sollicitus pendeo, aliorumque 3-4 malis me crucio. Postquam vero clarissimum terrarum omnium lumen exstinctum est, immo Romani imperii truncatum caput: et, ut verius dicam, in una Urbe totus orbis interiit, obmutui et humiliatus sum, et silui a bonis, et dolor meus renovatus est: concaluit cor meum intra me, et in meditatione mea exarsit ignis (Psal. XXXVIII, 4) :", + "candidate_score": 0.637493, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_29_31", + "bdc_text": "sua in exilium ablegasset : non lanis quidem redimitum albis , nec unguento caput im-butum pretioso , Vgl. Herakleitos ( 1 . Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 .", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_222", + "psc_text": "immundi sunt, quia Nazaraei, id est, sancti Domini sunt. Quod si juxta eos quispiam mortuus fuerit, omnes dies pristini non reputabuntur sanctificationis eorum. Samuel Dei sanctus erat, et propterea aeterna capitis ornamenta possedit: audivitque illud de Cantico Canticorum: Cincinni tui nigri sicut corvus (Cant. V, 11) . Porro Samson quia perdidit comam, perdidit fortitudinem (Judic. XVI): paulatimque renascentibus capillis, vires rediere pristinae, ut multo plures moriens quam vivens occideret. Elisaeus vero licet corporis haberet calvitium, tamen quia Nazaraeus Domini erat, cincinnis capitis fruebatur. Unde parvuli [ Al. pueri], quia parvuli erant, et nec dum ad aetatem viri pervenerant, illudentes calvitio ejus atque dicentes: Ascende, calve: ascende, calve (IV Reg. II, 23) , 74 ferarum laniati sunt morsibus; quarum saltus ac silvae sunt habitaculum. (Vers. 19.) Argentum eorum foris projicietur, et aurum eorum in sterquilinium erit. LXX: Argentum eorum in plateis projicietur, et aurum eorum erit contemptui. Fuga et captivitate cogente,", + "candidate_score": 0.637111, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_29_31", + "bdc_text": "sua in exilium ablegasset : non lanis quidem redimitum albis , nec unguento caput im-butum pretioso , Vgl. Herakleitos ( 1 . Jh. n. Chr. ) , Homericae allegoriae , cap. 4 , hg. v . Félix Buffière , Paris 1962 .", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_975", + "psc_text": "negotiatores tui in frumenti commercio et unguentis: primum mel et oleum, et resinam dederunt in nundinis tuis. Verbum Hebraicum PHANAG ( ) Aquila, Symmachus et Theodotio ita, ut apud Hebraeos positum est, transtulerunt: pro quo LXX unguenta, nos balsamum vertimus. Dicitur autem, quibus terra Judaea, quae nunc appellatur Palaestina, abundet copiis, frumento, balsamo, melle et oleo, et resina, 315 quae a Juda, et Israel ad Tyri nundinas deferuntur. Cumque manifesta sit littera, juxta spiritualem sensum dicemus, non debere terram confessionis, et sensum cernentis Deum qui refertur ad Ecclesiam, deferre Tyro primum triticum, quod cadens in terram multiplicatur, et accipitur pro verbo Dei: Non enim in pane solo vivit homo, sed in omni sermone Dei (Deut. VIII, 3) . Deinde balsamum quod nascitur in vineis Engaddi, sive unguentum, de quo scriptum est: Sicut unguentum in capite, quod descendit in barbam, barbam Aaron (Ps. CXXXII, 2) . Et mel super quo loquitur", + "candidate_score": 0.635452, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_13", + "bdc_text": "Nam et apud antiquissimos homines ante repertam medicinae artem , quicunque aliquo morbo infecti fuerant , quid sibi salubre , quid item contrarium contigisset , dedicatis per templa tabulis publicabant , donec ex multis demum collectis methodus artis constituta fuit .", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_193", + "psc_text": "medicus incidere cupiens putridas carnes, et cariosa vulnera adurere cauterio, non parcit, ut parcat: non miseretur, ut magis misereatur; ne quid putridum vivasque carnes sui vicinia corrupturum, remaneat in corpore. Percutit autem Dominus quem diligit, et castigat omnem filium quem recipit (Hebr. XII, 6) . Cujus intelligentiae illud est: Ego percutiam, et ego sanabo (Deut. XXXII, 39) . Omnis enim medicina ad tempus habet amaritudinem, sed postea fructus doloris, sanitate monstratur. Tale quid et per Amos loquitur Deus: Quoniam vos cognovi de universis tribubus terrae: idcirco ulciscar super omnia peccata vestra. Novit enim Dominus eos qui ejus sunt (Amos III, 2) . Et vias [ Al. egressum], inquit (II Tim. II), illius totiusque vitae gressum, abominationesque, et maculas ponam in medio ejus: ut ante oculos peccatricis quae pro sanitate punitur, pristina peccata ponantur. Cumque hoc fecerit Dominus, scient qui cruciati sunt, quod ipse sit Dominus. Hoc ipsum sonat et illud", + "candidate_score": 0.630419, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_18", + "bdc_text": "Itaque alias epigrammata integra abolevi - vel quia nihil sani aut sacri , ut aiunt , Zusammensetzung aus Adagia , 1 , 8 , 37 nihil sacri es ( ASD II/2 258 , Nr. 737 )", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_1124", + "psc_text": "gentium, ut disperdant terram, pro quibus Septuaginta pestilentes, interpretati sunt. Quod nescio quomodo conveniat iis qui adducuntur a Domino, nisi forte juxta illud exemplum, immissionem per Angelos pessimos (Psal. LXXVII, 19) : qui evaginabunt gladios suos super Aegyptum, et implebunt terram 362 interfectis, sive vulneratis, ut occisos vulneratosque esse se sentiant, et in tantum Aegyptum esse destructam, et ad nihili pervenisse, ut omnia flumina eloquentiae quibus errores Aegyptii, juncus et calamus rigabantur, arefiant, et tradantur in manu pessimorum, qui eos torqueant, et plenitudo terrae Aegypti, quae male creverat, deleatur in manu alienorum a Deo. Neque enim boni, sed mali Angeli tormentis praepositi sunt. Haec necesse est ut sciant, quia locutus est Dominus. Quod frequenter assumitur, ut sciant qui audiunt non prophetae verba esse, sed Domini, cujus praecepta irrita esse non possunt. Sequitur: Et disperdam simulacra, quae abominationes. Septuaginta transtulerunt: Et cessare faciam idola vel optimates de Memphis, et dux, sive", + "candidate_score": 0.627761, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_67", + "bdc_text": "Sunt enim quaedam eiusmodi , ut , nisi vim facias , vix queant ad certum caput deduci .", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_1711", + "psc_text": "radent, et comas suas ad pressum non tondebunt: sed operientes operient capita sua, juxta quod discimus, nec calvitium novacula esse faciendum, nec ita ad pressum tondendum caput, ut rasorum similes esse videamur, sed in tantum capillos dimittendos, ut operta sit cutis. Vel certe sacerdotes semper operire capita sua debent, juxta illud Virgilianum (Aeneid. lib. III): Purpureo velare comas, adopertus amictu. Sed haec violenta interpretatio est. Vinum autem non solum in ministerio sacerdotes non bibent atque Levitae: sed ne ingressuri quidem sancta sanctorum, ne opprimatur mens, et sensus crassior fiat. Unde et Apostolus: Bonum est, inquit, vinum non bibere, et carnem non manducare (Rom. XIV, 21). Et in alio loco: Et vinum, in quo est luxuria (Ephes. V, 18). 548 Manducavit enim populus et bibit, et surrexerunt ludere. Quodque concedit Timotheo, ut vini paululum bibat, perspicue demonstrabat [ Al. demonstrat] cur hoc concesserit: propter stomachum, inquit, et frequentes infirmitates (I Tim.", + "candidate_score": 0.623211, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_18", + "bdc_text": "Itaque alias epigrammata integra abolevi - vel quia nihil sani aut sacri , ut aiunt , Zusammensetzung aus Adagia , 1 , 8 , 37 nihil sacri es ( ASD II/2 258 , Nr. 737 )", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_793", + "psc_text": "Verbum Hebraicum SIG ( ), Symmachus scoriam, Aquilae prima editio στέμφυλον et γίγαρτον, quod utrumque acinum vinacii significat, interpretati sunt. Secunda autem ejus translatio, et Septuaginta vertere, commixtionem. Porro scoria, sordes et purgamenta metallorum sonat; ut consequenter captivitate vicina, immo jam imminente urbis excidio, ignis adhibeatur: ut sub translatione conflationis, purum argentum remaneat, quod aere, stanno, ferro, plumboque mixtum fuerat atque violatum: quorum tria, aes, stannum, et plumbum, fusilis materiae sunt, et igni solvuntur. Ferrum vero inter incudem et malleum mollescit atque tenuatur, et diversas accipit formas, prout voluntas artificis fuerit. Sicut igitur argentum quod supradicta metalla violarunt, in fornacem mittitur, ut ablatis sordibus, et adulterinis materiis, purum remaneat: ita, inquit, congregabo vos in medium Jerusalem, et Babylonia obsidione circumdabo, ut succendam in vobis ignem ad conflandum. Quodque ibi facit flammarum ardor immensus, hic fames et pestilentia faciet: ut postquam congregavero vos, atque succendero in igne furoris, tunc requiescam, et", + "candidate_score": 0.6213, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_18", + "bdc_text": "Itaque alias epigrammata integra abolevi - vel quia nihil sani aut sacri , ut aiunt , Zusammensetzung aus Adagia , 1 , 8 , 37 nihil sacri es ( ASD II/2 258 , Nr. 737 )", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_430", + "psc_text": "continent armariis, risco, loculis; omnemque domus tribuunt supellectilem. Vitis autem si semel uvas afferre cessaverit, intantum inutilis est, ut ne paxillus quidem ex ea possit fieri, de quo aliquid pendeat. Cumque malleolos excideris, utramque partem eorum primum ignis arripit, deinde flamma consumit: tantumque nihil prodest cum redacta fuerit in favillam, ut etiam cum integra sit, absque frugibus nullam praebeat utilitatem. Ambiguitas autem verbi Hebraici SENE ( ) quod tribus litteris scribitur, SIN et NUN et JOD ; si legatur SENE, duo significat; si SANE, annos. Unde factum est, ut pro duabus summitatibus ejus, quod nos interpretati sumus utramque partem ejus; Septuaginta interpretarentur, annuam purgationem ejus: cum Aquila dixerit, duo novissima ejus; Symmachus et Theodotio, duas summitates ejus. Et est ordo: Sicut vitis infructuosa incendio traditur in nullam utilitatem: sic et Jerusalem, immo habitatores ejus tradentur ardoribus, ut egrediantur de igne, et ignis consumat eos, id est, etiamsi de urbe evaserint,", + "candidate_score": 0.620642, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_47", + "bdc_text": "und die etwa 2400 Nummern ( und damit 388 mehr als die Anthologia Palatina ) enthält ;", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_1549", + "psc_text": "templi foribus, doceatur propheta qui sit ille locus, vel quo appelletur vocabulo. Dixit enim, inquit, mihi: Hoc est Sanctum sanctorum. Sin autem ante templum, sive ut Scriptura cognominat, ante faciem templi Sanctum sanctorum est, quantam beatitudinem in templi adytis, et in interioribus ejus existimare debemus! De qua propheta loquitur: Hoc labor est in conspectu meo, donec ingrediar in sanctuarium Dei, et intelligam in novissimis eorum (Ps. LXXVII, 16, 17) . Sed et hoc notandum, quod in descriptione tabernaculi dicuntur Sancta sanctorum, plurali numero; hic autem Sanctum sanctorum, numero singulari, ut post sancta veniamus ad sanctum: quomodo post multa cantica pervenimus ad Canticum canticorum, quod omnium carminum carmen est, et quod canentes, sponsi copulamur amplexibus. (Vers. 5 seqq.) Et mensus est parietem domus sex cubitorum, et latitudinem lateris quatuor cubitorum undique per circuitum domus. Latera autem latus ad latus, his triginta trium [ Vulg. tria], et erant eminentia quae ingrederentur per", + "candidate_score": 0.618204, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_36", + "bdc_text": "III 387f. 389f. 392f. , sed furcis et lapidibus abactum .", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_1648", + "psc_text": "terrae usque ad crepidinem novissimam, vel usque ad propitiatorium maximum, duobus cubitis erat, et latitudo ejus cubiti unius. Inferiora enim et profunda, et terrae cohaerentia, duali numero, qui et in immundis animalibus positus est, continentur (Genes. VII): superiora autem et ad crepidinem, sive propitiatorium pervenientia, quod Theodotio ipso Hebraico nomine appellavit AZARA , unius cubiti habent latitudinem, ut dualis numerus transeat ad solitarium; et bonum nuptiarum, quod inferius est, ad unionis perveniat beatitudinem. 528 Quodque sequitur: Et a crepidine minori usque ad crepidinem majorem, quatuor cubitorum, et latitudo unius cubiti, pro quo in Septuaginta positum est: Et a propitiatorio minori usque ad propitiatorium majus; et Theodotio in utroque AZARA transtulit, illud est intelligendum, quod propitiatorium minus, lapis sit excisus de monte sine manibus, et propitiatorium majus, ipse lapis qui crevit in montem magnum, et implevit universum orbem (Dan. II). Sive juxta alterum sensum, propitiatorium minus est, quando exinanivit se formam", + "candidate_score": 0.611111, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_22_24", + "bdc_text": "Nec parum sane laboris atque temporis in hoc negotio mihi absumptum est . Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret . Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) .", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_1824", + "psc_text": "Si autem accessuri ad audienda et suscipienda verba Dei, sanctificari jubentur ab uxoribus, manifestum est in Lege illud Apostolicum contineri: Nolite fraudare invicem, nisi forte ex consensu ad tempus, ut vacetis orationi (I Cor. VII, 5): et ex consensu abstinendum ab uxoribus, ut vacemus orationi. Post haec scriptum est: Et eduxit me in atrium exterius, et circumduxit me per quatuor angulos atrii: et ecce atriolum erat in angulo atrii, atriola singula per angulos atrii, in quatuor angulis atrii atriola disposita. Ille vir quem saepe commemorat, eduxit eum de loco sacerdotum qui vergebat ad Aquilonem, sive 584 qui erat separatus, ubi coquunt sacerdotes pro delicto, et pro peccato, vel ignorantia: eduxit autem in atrium exterius. Ex quo intelligimus illud atrium de quo egressus est, fuisse interius, et multa esse atria in Scripturis sanctis, de quibus legimus: Qui statis in domo Domini, in atriis domus Dei nostri (Ps. CXXXIV, 2). Et in", + "candidate_score": 0.609696, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_21", + "bdc_text": "Et ne iis quidem peperci , quę etiam leviter lasciva videri poterant , ut puerorum ratio accuratissima haberetur .", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_1897", + "psc_text": "ego agnosco, et peccatum meum contra [Al. coram ] me est semper (Ps. L, 4). Audiat hoc sacerdotalis gradus, et Arianae persecutionis ardore superatus, ac verae postea fidei, ne opibus careat, potentia colla submittens, sufficere sibi si non expellatur ex templo, si pristini nominis umbram quamdam et imaginem teneat, et non resupinus ructans delicias, quasi immaculatus et purus de excelso throno nobis imperitiae suae, et barbarae garrulitatis ructet nauseam. Erunt, inquit, eis primitiae de primitiis terrae, hoc est sacerdotibus: et qui non erraverunt, cum errarent filii Israel et Levitae. Primitiae autem de primitiis, sicut decimarum decimae, sanctumque sanctorum, juxta terminum Levitarum: ut habent quidem Levitae confinia sacerdotum, sed umbilicum, id est, medium ejus, et ipsam possessionem tenere non valeant. (Vers. 13 seqq.) Sed et Levitis similiter juxta fines sacerdotum viginti quinque millia longitudinis, et latitudinis decem millia: omnis longitudo viginti quinque millium, et latitudo decem millium. Et non venundabunt ex", + "candidate_score": 0.606064, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_24", + "bdc_text": "Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) .", + "psc_chunk_id": "025_Hieronymus-Stridonensis_Commentaria-in-Ezechielem_window_1723", + "psc_text": "pro necessitatibus carnis peccata levia: et rursum esse tempus quando atrium ingredientes interius, ab omni ebrietate mundi atque alieni esse debemus. (Vers. 22 seqq.) Viduam et repudiatam (sive ejectam) non accipient uxores, sed virginem [Vulg. virgines] de semine domus Israel. Sed et viduam quae fuerit vidua a sacerdote, accipient: et populum meum docebunt quid sit inter sanctum et pollutum, et inter mundum et immundum ostendent eis. Et cum fuerit controversia (ut in LXX additum est, sanguinis) stabunt in judiciis meis, et judicabunt leges meas, et praecepta [Vulg addit mea] in omnibus solemnitatibus meis custodient. Omnis hic locus praecepta continet sacerdotum, qui post multa quae supra exposuimus, jubentur viduam, et repudiatam, sive ejectam, non accipere uxores. Vidua et repudiata est synagoga, id est congregatio Judaeorum, quae Dominum non recepit. Unde ejecta recte dicitur, sive vidua synagoga. Ejecta vero haereticorum frequentia, qui exierunt a nobis, quia non erant ex nobis. Sed virginem,", + "candidate_score": 0.578963, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 18, + "cf_id": "cf017", + "work_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto", + "max_score": 0.68949, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_58_60", + "bdc_text": "„epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto_window_1", + "psc_text": "Jerosolymam postliminio reversus, Pauliniani fratris hortatu, ex integro vertit, atque edidit. Singularis porro est liber, quemadmodum et Hieronymus ipse quoties eum laudat, ut in Catalogo cap. 109, et libro II in Rufinum: et Mss. codices quotquot inspeximus, testimonio sunt. Augustinus quoque lib. II Quaestionum in Exodum cap. 25, Nicephorus l. IX cap. 17, et Ratramnus, qui Hieronymianam hanc ipsam versionem legit, contra Graecos lib. II cap. 5, unicum librum vocant; nec nisi incommoda περιεργίᾳ factum est, ut contra auctoris atque interpretis mentem ad hanc usque diem ab editoribus criticisque in tres libros vulgo fuerit dispertitus. Ipsa etiam librorum distinctio fortuita est atque inutilis; nam exempli gratia, tertius liber e media prophetici loci expositione initium jussus est sumere, quod vitium est ab eruditi scriptoris ingenio alienissimum. Sed in tres quidem partes, aut capita commode possit distribui; nam primo Spiritum sanctum diversae ab Angelis naturae esse multis argumentis ac testimoniis constituit; deinde", + "candidate_score": 0.68949, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_8_10", + "bdc_text": "Hinc adeo factum est , ut in poesi quidem et Latini sermonis notitia profecerim aliquantulum at melioris rerum sententiarumque cognitionis vice , quibus ingenium puerile instrui decebat , multis et variis vitiorum generibus cognitis , quibus illud poetae saeculum laborabat , animum inquinaverim . Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est . Deinde paulatim iam grandior aetate et sacrarum literarum lectionibus ceu antidoto quodam instructior , fastidium ali-quod et odium illius poetae concepi .", + "psc_chunk_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto_window_195", + "psc_text": "se ab omni opere malo, et cogitationibus pessimis: quo possit illuminato corde ea intelligere quae dicuntur, et plenus sanctitate atque sapientia, ignoscere nobis, sicubi voluntatem nostram non implevit effectus, et tantummodo consideret qua mente quid dictum sit, non quibus expressum sermonibus. Sicut enim pietatis sensum nobis audaciter juxta nostram conscientiam vindicamus, ita quantum de eo loqui pertinet, venustatem rhetoricam facundiamque, juxta consequentiam textumque sermonis, procul abesse simpliciter confitemur. Studii quippe nostri fuit, de Scripturis sanctis disserentibus, pie intelligere quae scripta sunt, et imperitiam mensuramque nostri non ignorare sermonis.", + "candidate_score": 0.67803, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_59_61", + "bdc_text": "“Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes : Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor .", + "psc_chunk_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto_window_1", + "psc_text": "Jerosolymam postliminio reversus, Pauliniani fratris hortatu, ex integro vertit, atque edidit. Singularis porro est liber, quemadmodum et Hieronymus ipse quoties eum laudat, ut in Catalogo cap. 109, et libro II in Rufinum: et Mss. codices quotquot inspeximus, testimonio sunt. Augustinus quoque lib. II Quaestionum in Exodum cap. 25, Nicephorus l. IX cap. 17, et Ratramnus, qui Hieronymianam hanc ipsam versionem legit, contra Graecos lib. II cap. 5, unicum librum vocant; nec nisi incommoda περιεργίᾳ factum est, ut contra auctoris atque interpretis mentem ad hanc usque diem ab editoribus criticisque in tres libros vulgo fuerit dispertitus. Ipsa etiam librorum distinctio fortuita est atque inutilis; nam exempli gratia, tertius liber e media prophetici loci expositione initium jussus est sumere, quod vitium est ab eruditi scriptoris ingenio alienissimum. Sed in tres quidem partes, aut capita commode possit distribui; nam primo Spiritum sanctum diversae ab Angelis naturae esse multis argumentis ac testimoniis constituit; deinde", + "candidate_score": 0.670365, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60_62", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) . Das Exemplar aus Gessners Besitz befindet sich in Zürich , ZB ( IV H 18 ) und lag hierbei vor . Im Original lautet die Stelle :", + "psc_chunk_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto_window_1", + "psc_text": "Jerosolymam postliminio reversus, Pauliniani fratris hortatu, ex integro vertit, atque edidit. Singularis porro est liber, quemadmodum et Hieronymus ipse quoties eum laudat, ut in Catalogo cap. 109, et libro II in Rufinum: et Mss. codices quotquot inspeximus, testimonio sunt. Augustinus quoque lib. II Quaestionum in Exodum cap. 25, Nicephorus l. IX cap. 17, et Ratramnus, qui Hieronymianam hanc ipsam versionem legit, contra Graecos lib. II cap. 5, unicum librum vocant; nec nisi incommoda περιεργίᾳ factum est, ut contra auctoris atque interpretis mentem ad hanc usque diem ab editoribus criticisque in tres libros vulgo fuerit dispertitus. Ipsa etiam librorum distinctio fortuita est atque inutilis; nam exempli gratia, tertius liber e media prophetici loci expositione initium jussus est sumere, quod vitium est ab eruditi scriptoris ingenio alienissimum. Sed in tres quidem partes, aut capita commode possit distribui; nam primo Spiritum sanctum diversae ab Angelis naturae esse multis argumentis ac testimoniis constituit; deinde", + "candidate_score": 0.669711, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_8", + "bdc_text": "Hinc adeo factum est , ut in poesi quidem et Latini sermonis notitia profecerim aliquantulum at melioris rerum sententiarumque cognitionis vice , quibus ingenium puerile instrui decebat , multis et variis vitiorum generibus cognitis , quibus illud poetae saeculum laborabat , animum inquinaverim .", + "psc_chunk_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto_window_195", + "psc_text": "se ab omni opere malo, et cogitationibus pessimis: quo possit illuminato corde ea intelligere quae dicuntur, et plenus sanctitate atque sapientia, ignoscere nobis, sicubi voluntatem nostram non implevit effectus, et tantummodo consideret qua mente quid dictum sit, non quibus expressum sermonibus. Sicut enim pietatis sensum nobis audaciter juxta nostram conscientiam vindicamus, ita quantum de eo loqui pertinet, venustatem rhetoricam facundiamque, juxta consequentiam textumque sermonis, procul abesse simpliciter confitemur. Studii quippe nostri fuit, de Scripturis sanctis disserentibus, pie intelligere quae scripta sunt, et imperitiam mensuramque nostri non ignorare sermonis.", + "candidate_score": 0.664224, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_95_97", + "bdc_text": "Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) .", + "psc_chunk_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto_window_0", + "psc_text": "IN SEQUENTEM LIBRUM DIDYMI DE SPIRITU SANCTO ADMONITIO. Didymus Alexandrinus, qui miraculum sui praebuit, quod captus a parva aetate oculis, ipsorumque elementorum ignarus, omni tamen scientiarum genere, iisque etiam quae maxime visu indigent, fuerit expolitus, inter caetera quae ingenii sui reliquit monumenta, hunc de Spiritu sancto librum frequenti fratrum exhortatione compulsus est scribere, ut nonnullorum commenta refelleret circa Spiritum sanctum, quae neque in Scripturis lecta, neque a quoquam Ecclesiasticorum veterum fuerant usurpata. Hieronymus, qui Didymi eruditionem cum primis est admiratus, eoque magistro usus Alexandriae, primum quidem in pellente Damaso Romano Pontifice, cum Romae ageret, Latinis illum verbis ceperat explicare, deinde Jerosolymam postliminio reversus, Pauliniani fratris hortatu, ex integro vertit, atque edidit. Singularis porro est liber, quemadmodum et Hieronymus ipse quoties eum laudat, ut in Catalogo cap. 109, et libro II in Rufinum: et Mss. codices quotquot inspeximus, testimonio sunt. Augustinus quoque lib. II Quaestionum in Exodum cap. 25, Nicephorus l.", + "candidate_score": 0.66309, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto_window_1", + "psc_text": "Jerosolymam postliminio reversus, Pauliniani fratris hortatu, ex integro vertit, atque edidit. Singularis porro est liber, quemadmodum et Hieronymus ipse quoties eum laudat, ut in Catalogo cap. 109, et libro II in Rufinum: et Mss. codices quotquot inspeximus, testimonio sunt. Augustinus quoque lib. II Quaestionum in Exodum cap. 25, Nicephorus l. IX cap. 17, et Ratramnus, qui Hieronymianam hanc ipsam versionem legit, contra Graecos lib. II cap. 5, unicum librum vocant; nec nisi incommoda περιεργίᾳ factum est, ut contra auctoris atque interpretis mentem ad hanc usque diem ab editoribus criticisque in tres libros vulgo fuerit dispertitus. Ipsa etiam librorum distinctio fortuita est atque inutilis; nam exempli gratia, tertius liber e media prophetici loci expositione initium jussus est sumere, quod vitium est ab eruditi scriptoris ingenio alienissimum. Sed in tres quidem partes, aut capita commode possit distribui; nam primo Spiritum sanctum diversae ab Angelis naturae esse multis argumentis ac testimoniis constituit; deinde", + "candidate_score": 0.660554, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_94_96", + "bdc_text": "Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto_window_0", + "psc_text": "IN SEQUENTEM LIBRUM DIDYMI DE SPIRITU SANCTO ADMONITIO. Didymus Alexandrinus, qui miraculum sui praebuit, quod captus a parva aetate oculis, ipsorumque elementorum ignarus, omni tamen scientiarum genere, iisque etiam quae maxime visu indigent, fuerit expolitus, inter caetera quae ingenii sui reliquit monumenta, hunc de Spiritu sancto librum frequenti fratrum exhortatione compulsus est scribere, ut nonnullorum commenta refelleret circa Spiritum sanctum, quae neque in Scripturis lecta, neque a quoquam Ecclesiasticorum veterum fuerant usurpata. Hieronymus, qui Didymi eruditionem cum primis est admiratus, eoque magistro usus Alexandriae, primum quidem in pellente Damaso Romano Pontifice, cum Romae ageret, Latinis illum verbis ceperat explicare, deinde Jerosolymam postliminio reversus, Pauliniani fratris hortatu, ex integro vertit, atque edidit. Singularis porro est liber, quemadmodum et Hieronymus ipse quoties eum laudat, ut in Catalogo cap. 109, et libro II in Rufinum: et Mss. codices quotquot inspeximus, testimonio sunt. Augustinus quoque lib. II Quaestionum in Exodum cap. 25, Nicephorus l.", + "candidate_score": 0.658784, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_57_59", + "bdc_text": "quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit . “Der Satz ist - freilich ungenau und mit einem eigenen Zusatz Gessners versehen - zitiert aus dem Kapitel \"Anthropologia\" des Werkes :", + "psc_chunk_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto_window_1", + "psc_text": "Jerosolymam postliminio reversus, Pauliniani fratris hortatu, ex integro vertit, atque edidit. Singularis porro est liber, quemadmodum et Hieronymus ipse quoties eum laudat, ut in Catalogo cap. 109, et libro II in Rufinum: et Mss. codices quotquot inspeximus, testimonio sunt. Augustinus quoque lib. II Quaestionum in Exodum cap. 25, Nicephorus l. IX cap. 17, et Ratramnus, qui Hieronymianam hanc ipsam versionem legit, contra Graecos lib. II cap. 5, unicum librum vocant; nec nisi incommoda περιεργίᾳ factum est, ut contra auctoris atque interpretis mentem ad hanc usque diem ab editoribus criticisque in tres libros vulgo fuerit dispertitus. Ipsa etiam librorum distinctio fortuita est atque inutilis; nam exempli gratia, tertius liber e media prophetici loci expositione initium jussus est sumere, quod vitium est ab eruditi scriptoris ingenio alienissimum. Sed in tres quidem partes, aut capita commode possit distribui; nam primo Spiritum sanctum diversae ab Angelis naturae esse multis argumentis ac testimoniis constituit; deinde", + "candidate_score": 0.658101, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86_88", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) . notavimus tanquam in tabula ;", + "psc_chunk_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto_window_1", + "psc_text": "Jerosolymam postliminio reversus, Pauliniani fratris hortatu, ex integro vertit, atque edidit. Singularis porro est liber, quemadmodum et Hieronymus ipse quoties eum laudat, ut in Catalogo cap. 109, et libro II in Rufinum: et Mss. codices quotquot inspeximus, testimonio sunt. Augustinus quoque lib. II Quaestionum in Exodum cap. 25, Nicephorus l. IX cap. 17, et Ratramnus, qui Hieronymianam hanc ipsam versionem legit, contra Graecos lib. II cap. 5, unicum librum vocant; nec nisi incommoda περιεργίᾳ factum est, ut contra auctoris atque interpretis mentem ad hanc usque diem ab editoribus criticisque in tres libros vulgo fuerit dispertitus. Ipsa etiam librorum distinctio fortuita est atque inutilis; nam exempli gratia, tertius liber e media prophetici loci expositione initium jussus est sumere, quod vitium est ab eruditi scriptoris ingenio alienissimum. Sed in tres quidem partes, aut capita commode possit distribui; nam primo Spiritum sanctum diversae ab Angelis naturae esse multis argumentis ac testimoniis constituit; deinde", + "candidate_score": 0.65468, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96_98", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur : illis equidem ne γρὺ quidem Adagia , 1 , 8 , 3 ( ASD II/2 234 , Nr. 703 ) . responderim , nisi forte illud comicum ἕπεσθε μητρί , χοῖροιAristophanes , Plutus 308. 315 ( \"folgt eurer Mutter , ihr Ferkel\"). .", + "psc_chunk_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto_window_0", + "psc_text": "IN SEQUENTEM LIBRUM DIDYMI DE SPIRITU SANCTO ADMONITIO. Didymus Alexandrinus, qui miraculum sui praebuit, quod captus a parva aetate oculis, ipsorumque elementorum ignarus, omni tamen scientiarum genere, iisque etiam quae maxime visu indigent, fuerit expolitus, inter caetera quae ingenii sui reliquit monumenta, hunc de Spiritu sancto librum frequenti fratrum exhortatione compulsus est scribere, ut nonnullorum commenta refelleret circa Spiritum sanctum, quae neque in Scripturis lecta, neque a quoquam Ecclesiasticorum veterum fuerant usurpata. Hieronymus, qui Didymi eruditionem cum primis est admiratus, eoque magistro usus Alexandriae, primum quidem in pellente Damaso Romano Pontifice, cum Romae ageret, Latinis illum verbis ceperat explicare, deinde Jerosolymam postliminio reversus, Pauliniani fratris hortatu, ex integro vertit, atque edidit. Singularis porro est liber, quemadmodum et Hieronymus ipse quoties eum laudat, ut in Catalogo cap. 109, et libro II in Rufinum: et Mss. codices quotquot inspeximus, testimonio sunt. Augustinus quoque lib. II Quaestionum in Exodum cap. 25, Nicephorus l.", + "candidate_score": 0.653368, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56_58", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit .", + "psc_chunk_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto_window_1", + "psc_text": "Jerosolymam postliminio reversus, Pauliniani fratris hortatu, ex integro vertit, atque edidit. Singularis porro est liber, quemadmodum et Hieronymus ipse quoties eum laudat, ut in Catalogo cap. 109, et libro II in Rufinum: et Mss. codices quotquot inspeximus, testimonio sunt. Augustinus quoque lib. II Quaestionum in Exodum cap. 25, Nicephorus l. IX cap. 17, et Ratramnus, qui Hieronymianam hanc ipsam versionem legit, contra Graecos lib. II cap. 5, unicum librum vocant; nec nisi incommoda περιεργίᾳ factum est, ut contra auctoris atque interpretis mentem ad hanc usque diem ab editoribus criticisque in tres libros vulgo fuerit dispertitus. Ipsa etiam librorum distinctio fortuita est atque inutilis; nam exempli gratia, tertius liber e media prophetici loci expositione initium jussus est sumere, quod vitium est ab eruditi scriptoris ingenio alienissimum. Sed in tres quidem partes, aut capita commode possit distribui; nam primo Spiritum sanctum diversae ab Angelis naturae esse multis argumentis ac testimoniis constituit; deinde", + "candidate_score": 0.651399, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto_window_1", + "psc_text": "Jerosolymam postliminio reversus, Pauliniani fratris hortatu, ex integro vertit, atque edidit. Singularis porro est liber, quemadmodum et Hieronymus ipse quoties eum laudat, ut in Catalogo cap. 109, et libro II in Rufinum: et Mss. codices quotquot inspeximus, testimonio sunt. Augustinus quoque lib. II Quaestionum in Exodum cap. 25, Nicephorus l. IX cap. 17, et Ratramnus, qui Hieronymianam hanc ipsam versionem legit, contra Graecos lib. II cap. 5, unicum librum vocant; nec nisi incommoda περιεργίᾳ factum est, ut contra auctoris atque interpretis mentem ad hanc usque diem ab editoribus criticisque in tres libros vulgo fuerit dispertitus. Ipsa etiam librorum distinctio fortuita est atque inutilis; nam exempli gratia, tertius liber e media prophetici loci expositione initium jussus est sumere, quod vitium est ab eruditi scriptoris ingenio alienissimum. Sed in tres quidem partes, aut capita commode possit distribui; nam primo Spiritum sanctum diversae ab Angelis naturae esse multis argumentis ac testimoniis constituit; deinde", + "candidate_score": 0.647663, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_58", + "bdc_text": "„epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit .", + "psc_chunk_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto_window_1", + "psc_text": "Jerosolymam postliminio reversus, Pauliniani fratris hortatu, ex integro vertit, atque edidit. Singularis porro est liber, quemadmodum et Hieronymus ipse quoties eum laudat, ut in Catalogo cap. 109, et libro II in Rufinum: et Mss. codices quotquot inspeximus, testimonio sunt. Augustinus quoque lib. II Quaestionum in Exodum cap. 25, Nicephorus l. IX cap. 17, et Ratramnus, qui Hieronymianam hanc ipsam versionem legit, contra Graecos lib. II cap. 5, unicum librum vocant; nec nisi incommoda περιεργίᾳ factum est, ut contra auctoris atque interpretis mentem ad hanc usque diem ab editoribus criticisque in tres libros vulgo fuerit dispertitus. Ipsa etiam librorum distinctio fortuita est atque inutilis; nam exempli gratia, tertius liber e media prophetici loci expositione initium jussus est sumere, quod vitium est ab eruditi scriptoris ingenio alienissimum. Sed in tres quidem partes, aut capita commode possit distribui; nam primo Spiritum sanctum diversae ab Angelis naturae esse multis argumentis ac testimoniis constituit; deinde", + "candidate_score": 0.637006, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_81_83", + "bdc_text": "Ad lectorem a 2 . hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM .", + "psc_chunk_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto_window_0", + "psc_text": "IN SEQUENTEM LIBRUM DIDYMI DE SPIRITU SANCTO ADMONITIO. Didymus Alexandrinus, qui miraculum sui praebuit, quod captus a parva aetate oculis, ipsorumque elementorum ignarus, omni tamen scientiarum genere, iisque etiam quae maxime visu indigent, fuerit expolitus, inter caetera quae ingenii sui reliquit monumenta, hunc de Spiritu sancto librum frequenti fratrum exhortatione compulsus est scribere, ut nonnullorum commenta refelleret circa Spiritum sanctum, quae neque in Scripturis lecta, neque a quoquam Ecclesiasticorum veterum fuerant usurpata. Hieronymus, qui Didymi eruditionem cum primis est admiratus, eoque magistro usus Alexandriae, primum quidem in pellente Damaso Romano Pontifice, cum Romae ageret, Latinis illum verbis ceperat explicare, deinde Jerosolymam postliminio reversus, Pauliniani fratris hortatu, ex integro vertit, atque edidit. Singularis porro est liber, quemadmodum et Hieronymus ipse quoties eum laudat, ut in Catalogo cap. 109, et libro II in Rufinum: et Mss. codices quotquot inspeximus, testimonio sunt. Augustinus quoque lib. II Quaestionum in Exodum cap. 25, Nicephorus l.", + "candidate_score": 0.633503, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_23_25", + "bdc_text": "Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret . Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto_window_0", + "psc_text": "IN SEQUENTEM LIBRUM DIDYMI DE SPIRITU SANCTO ADMONITIO. Didymus Alexandrinus, qui miraculum sui praebuit, quod captus a parva aetate oculis, ipsorumque elementorum ignarus, omni tamen scientiarum genere, iisque etiam quae maxime visu indigent, fuerit expolitus, inter caetera quae ingenii sui reliquit monumenta, hunc de Spiritu sancto librum frequenti fratrum exhortatione compulsus est scribere, ut nonnullorum commenta refelleret circa Spiritum sanctum, quae neque in Scripturis lecta, neque a quoquam Ecclesiasticorum veterum fuerant usurpata. Hieronymus, qui Didymi eruditionem cum primis est admiratus, eoque magistro usus Alexandriae, primum quidem in pellente Damaso Romano Pontifice, cum Romae ageret, Latinis illum verbis ceperat explicare, deinde Jerosolymam postliminio reversus, Pauliniani fratris hortatu, ex integro vertit, atque edidit. Singularis porro est liber, quemadmodum et Hieronymus ipse quoties eum laudat, ut in Catalogo cap. 109, et libro II in Rufinum: et Mss. codices quotquot inspeximus, testimonio sunt. Augustinus quoque lib. II Quaestionum in Exodum cap. 25, Nicephorus l.", + "candidate_score": 0.632328, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_84", + "bdc_text": "Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto_window_5", + "psc_text": "et Homilias in Lucam ex Origene, laborem hunc memorat. Quod reliquum est, editionem hanc nostram ad trium mss. fidem emendavimus: nempe unius Vaticani 4945; tum alterius elegantissimi, quem in bibliotheca Romani collegii Patrum Societatis Jesu invenimus; denique Tolosani, a quo excerptas variantes lectiones Martianaeus rejecerat in libri calcem. Ex editionibus, quae ante Erasmianam collectionem prodiere, in consilium adhibuimus saepe priorem illam an. 1496 absque loci nomine, tum Venetam, quam Barthius in Adversariis laudat; cujus item Barthii conjecturas aliquot in hunc librum expendimus, sicubi visum est operae pretium esse. Sunt autem aliae hujus operis editiones, quas singillatim recensere non vacat, et nullo negotio apud Bibliographos invenias. HIERONYMI PRAEFATIO AD PAULINIANUM. 105 Cum in Babylone [ Scil. Romae] versarer: et purpuratae meretricis essem colonus, et jure Quiritum viverem, volui garrire aliquid de Spiritu sancto, et coeptum opusculum, ejusdem urbis Pontifici dedicari. Et ecce olla ila, quae in Jeremia post baculum cernitur a", + "candidate_score": 0.624565, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_22_24", + "bdc_text": "Nec parum sane laboris atque temporis in hoc negotio mihi absumptum est . Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret . Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) .", + "psc_chunk_id": "023_Didymus-Alexandrinus_-Hieronymus-Stridonensis_De-Spiritu-Sancto_window_0", + "psc_text": "IN SEQUENTEM LIBRUM DIDYMI DE SPIRITU SANCTO ADMONITIO. Didymus Alexandrinus, qui miraculum sui praebuit, quod captus a parva aetate oculis, ipsorumque elementorum ignarus, omni tamen scientiarum genere, iisque etiam quae maxime visu indigent, fuerit expolitus, inter caetera quae ingenii sui reliquit monumenta, hunc de Spiritu sancto librum frequenti fratrum exhortatione compulsus est scribere, ut nonnullorum commenta refelleret circa Spiritum sanctum, quae neque in Scripturis lecta, neque a quoquam Ecclesiasticorum veterum fuerant usurpata. Hieronymus, qui Didymi eruditionem cum primis est admiratus, eoque magistro usus Alexandriae, primum quidem in pellente Damaso Romano Pontifice, cum Romae ageret, Latinis illum verbis ceperat explicare, deinde Jerosolymam postliminio reversus, Pauliniani fratris hortatu, ex integro vertit, atque edidit. Singularis porro est liber, quemadmodum et Hieronymus ipse quoties eum laudat, ut in Catalogo cap. 109, et libro II in Rufinum: et Mss. codices quotquot inspeximus, testimonio sunt. Augustinus quoque lib. II Quaestionum in Exodum cap. 25, Nicephorus l.", + "candidate_score": 0.608112, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 19, + "cf_id": "cf021", + "work_id": "stoa0040.stoa055.opp-lat1", + "max_score": 0.689402, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_102_104", + "bdc_text": "Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis . Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco . Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa055.opp-lat1_window_98", + "psc_text": "multum, non abundauit, et qui modicum, non defuit illi. gratias autem deo, qui dedit idem studium pro nobis in corde Titi, quia consolationem quidem suscepit; studiosior autem cum esset, sponte exiit ad uos. misimus autem cum eo fratrem, cuius laus in euangelio est per omnes ecclesias, non solum autem, sed et ordinatus ab ecclesiis comes peregrinationis nostrae cum hac gratia quae ministratur a nobis ad domini gloriam et promptum animum nostrum, deuitantes hoc, ne quis nos reprehendat in hac plenitudine, quae ministratur a nobis. prouidemus enim bona non solum coram deo, sed etiam coram hominibus. in his uerbis adparet, quantum non solum curam sanctarum plebium esse uoluerit ministrare necessaria sanctis dei seruis, consilium in hoc dans, quia hoc magis ipsis qui hoc faciebant proderat quam illis erga quos faciebant — illis enim aliud proderat, id est hoc erga se obsequio fratrum suorum sancte uti nec propter hoc deo seruire nec", + "candidate_score": 0.689402, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_102_104", + "bdc_text": "Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis . Et aequissimum est profecto huiusmodi opus , quod gymnasio vestro ( cui studiorum meorum incunabula simul ac progressus debeo ) aliquando usui futurum sperarem , non aliis offerri quam vobis , quorum beneficio atque liberalitate ferme a puero in hunc usque diem bonis literis vaco . Quamobrem oro et obse-cro vos , colendissimi domini , patres ac praeceptores piissimi , ut hoc qualecunque gratitudinis erga vos debitae monumentum candide interpretemini , ac vultu sereno , qui vester ubique ingenuus candor est , libenter suscipiatis .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa055.opp-lat1_window_82", + "psc_text": "isti, qui tamquam multum negotiosi et occupati de tempore operationis inquirantinquirunt, quid agunt? numquid ipsi ab Hierusalem per circuitum usque ad Illyricum terras euangelio repleuerunt? aut quidquid gentium barbararum remansit adhuc obeundum et inplendum de pace ecclesiae susceperunt? nouimuanouimus eos in quandam sanctam societatem otiosissime congregatos. mirandam rem fecit apostolus, qui reuera in tanta sollicitudine omnium ecclesiarum, et propagatarum et propagandarum, ad eius curam laboremque pertinentium etiam manibus operabatur; propterea tamen, cum apud Corinthios esset et egeret, nemini quidem eorum, apud quos erat, grauis fuit, sed plane quod illi deerat. suppleuerunt fratres, qui uenerunt ex Macedonia. § 16 Nam et ipse propter eius modi necessitates sanctorum, qui quamuis praeceptis eius obtemperent, ut cum silentio operantes suum panem manducent, possunt tamen multis ex causis indigere supplemento aliquo talium sustentationum, cum dixisset talia docens et praemonens: his autem qui eius modi sunt praecipimus et obsecramus in 5 cf. I Thess. 2, 9;", + "candidate_score": 0.67832, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_102", + "bdc_text": "Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa055.opp-lat1_window_98", + "psc_text": "multum, non abundauit, et qui modicum, non defuit illi. gratias autem deo, qui dedit idem studium pro nobis in corde Titi, quia consolationem quidem suscepit; studiosior autem cum esset, sponte exiit ad uos. misimus autem cum eo fratrem, cuius laus in euangelio est per omnes ecclesias, non solum autem, sed et ordinatus ab ecclesiis comes peregrinationis nostrae cum hac gratia quae ministratur a nobis ad domini gloriam et promptum animum nostrum, deuitantes hoc, ne quis nos reprehendat in hac plenitudine, quae ministratur a nobis. prouidemus enim bona non solum coram deo, sed etiam coram hominibus. in his uerbis adparet, quantum non solum curam sanctarum plebium esse uoluerit ministrare necessaria sanctis dei seruis, consilium in hoc dans, quia hoc magis ipsis qui hoc faciebant proderat quam illis erga quos faciebant — illis enim aliud proderat, id est hoc erga se obsequio fratrum suorum sancte uti nec propter hoc deo seruire nec", + "candidate_score": 0.675707, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_102", + "bdc_text": "Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa055.opp-lat1_window_99", + "psc_text": "non solum curam sanctarum plebium esse uoluerit ministrare necessaria sanctis dei seruis, consilium in hoc dans, quia hoc magis ipsis qui hoc faciebant proderat quam illis erga quos faciebant — illis enim aliud proderat, id est hoc erga se obsequio fratrum suorum sancte uti nec propter hoc deo seruire nec ista sumere nisi ad supplendam necessitatem, non ad pascendam pigritiam — sed etiam suam curam beatus apostolus tantam dicit in hac ministratione, quae nunc per Titum transmittebatur, ut comitem peregrinationis suae propter hoc commemoret ordinatum ab ecclesiis, boni testimonii hominem dei, cuius laus, inquit, in euangelio est per omnes ecclesias. et ad hoc dicit illum ordinatum comitem sibi, ut deuitaret hominum reprehensiones, ne sine testimonio sanctorum in hoc ministerio sociorum tamquam sibi accipere 1 Ex. 16, 18 24 II Cor. 8, 18 1 niultum habuit PVDMAf habundauit LVBM 5 exiuit D ita ad M uos] alios A misi PDMy 6", + "candidate_score": 0.669737, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_102", + "bdc_text": "Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa055.opp-lat1_window_82", + "psc_text": "isti, qui tamquam multum negotiosi et occupati de tempore operationis inquirantinquirunt, quid agunt? numquid ipsi ab Hierusalem per circuitum usque ad Illyricum terras euangelio repleuerunt? aut quidquid gentium barbararum remansit adhuc obeundum et inplendum de pace ecclesiae susceperunt? nouimuanouimus eos in quandam sanctam societatem otiosissime congregatos. mirandam rem fecit apostolus, qui reuera in tanta sollicitudine omnium ecclesiarum, et propagatarum et propagandarum, ad eius curam laboremque pertinentium etiam manibus operabatur; propterea tamen, cum apud Corinthios esset et egeret, nemini quidem eorum, apud quos erat, grauis fuit, sed plane quod illi deerat. suppleuerunt fratres, qui uenerunt ex Macedonia. § 16 Nam et ipse propter eius modi necessitates sanctorum, qui quamuis praeceptis eius obtemperent, ut cum silentio operantes suum panem manducent, possunt tamen multis ex causis indigere supplemento aliquo talium sustentationum, cum dixisset talia docens et praemonens: his autem qui eius modi sunt praecipimus et obsecramus in 5 cf. I Thess. 2, 9;", + "candidate_score": 0.667713, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_100_102", + "bdc_text": "Conspurcent illi se , ut libet ; me vero missum faciant , qui nequaquam ipsis , sed mihi et Musis ac bonę spei pueris hunc librum elaboravi . Caeterum vobis simul omnibus , ornatissimi viri , hanc operam merito nuncupandam duxi , quoniam pari omnes fide ac diligentia vere piam ecclesiae Tigurinae institutionem et meliora in sacris humanisque rebus studia certatim subinde promovetis .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa055.opp-lat1_window_82", + "psc_text": "isti, qui tamquam multum negotiosi et occupati de tempore operationis inquirantinquirunt, quid agunt? numquid ipsi ab Hierusalem per circuitum usque ad Illyricum terras euangelio repleuerunt? aut quidquid gentium barbararum remansit adhuc obeundum et inplendum de pace ecclesiae susceperunt? nouimuanouimus eos in quandam sanctam societatem otiosissime congregatos. mirandam rem fecit apostolus, qui reuera in tanta sollicitudine omnium ecclesiarum, et propagatarum et propagandarum, ad eius curam laboremque pertinentium etiam manibus operabatur; propterea tamen, cum apud Corinthios esset et egeret, nemini quidem eorum, apud quos erat, grauis fuit, sed plane quod illi deerat. suppleuerunt fratres, qui uenerunt ex Macedonia. § 16 Nam et ipse propter eius modi necessitates sanctorum, qui quamuis praeceptis eius obtemperent, ut cum silentio operantes suum panem manducent, possunt tamen multis ex causis indigere supplemento aliquo talium sustentationum, cum dixisset talia docens et praemonens: his autem qui eius modi sunt praecipimus et obsecramus in 5 cf. I Thess. 2, 9;", + "candidate_score": 0.657001, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_7_9", + "bdc_text": "Cui dum avidius incumberem , forte in Martialis epigrammata incidi eorumque lectione saepius , quam par erat , me oblectavi . Hinc adeo factum est , ut in poesi quidem et Latini sermonis notitia profecerim aliquantulum at melioris rerum sententiarumque cognitionis vice , quibus ingenium puerile instrui decebat , multis et variis vitiorum generibus cognitis , quibus illud poetae saeculum laborabat , animum inquinaverim . Nam vel ipsa per se meditatio in rebus illicitis magna criminum pars est .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa055.opp-lat1_window_132", + "psc_text": "contemni conterique consueuerant. tales ergo quoniam se, quo minus operentur, de infirmitate corporis excusare non possunt praeteritae quippe uitae consuetudine conuincuntur — umbraculo malae disciplinae se contegunt, ut ex male intellecto euangelio praecepta apostolica peruertere meditentur: uere uolatilia caeli, sed per superbiam se in altum extollendo, et fenum agri, sed carnaliter sentiendo. § 26 Contigit enim eis, quod in uiduis iunioribus indisciplinatis cauendum idem apostolus dicit: simul enim et otiosi esse discunt; non solum autem otiosi, sed etiam curiosi et uerbosi, loquentes quae non oporteat. hoc ille de 3 I Cor. 1, 27-29 21 I Tim. 5, 13 1 edocati y amittantur y 2 uere om. PDM 3 exstiterunt PLOFMfbd et om. A 4 fortia-confunderet om. F et-sapientes om. PDMr stulta] infirma A 5 ignobili 01 6 tamquam sint] tamquam quae sint P tamquam ea quae sunt DM 7 euacuentur] destruat PDMf euacuarentur A 8 amittantur y 9 quae P2", + "candidate_score": 0.655664, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_21_23", + "bdc_text": "Et ne iis quidem peperci , quę etiam leviter lasciva videri poterant , ut puerorum ratio accuratissima haberetur . Nec parum sane laboris atque temporis in hoc negotio mihi absumptum est . Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa055.opp-lat1_window_82", + "psc_text": "isti, qui tamquam multum negotiosi et occupati de tempore operationis inquirantinquirunt, quid agunt? numquid ipsi ab Hierusalem per circuitum usque ad Illyricum terras euangelio repleuerunt? aut quidquid gentium barbararum remansit adhuc obeundum et inplendum de pace ecclesiae susceperunt? nouimuanouimus eos in quandam sanctam societatem otiosissime congregatos. mirandam rem fecit apostolus, qui reuera in tanta sollicitudine omnium ecclesiarum, et propagatarum et propagandarum, ad eius curam laboremque pertinentium etiam manibus operabatur; propterea tamen, cum apud Corinthios esset et egeret, nemini quidem eorum, apud quos erat, grauis fuit, sed plane quod illi deerat. suppleuerunt fratres, qui uenerunt ex Macedonia. § 16 Nam et ipse propter eius modi necessitates sanctorum, qui quamuis praeceptis eius obtemperent, ut cum silentio operantes suum panem manducent, possunt tamen multis ex causis indigere supplemento aliquo talium sustentationum, cum dixisset talia docens et praemonens: his autem qui eius modi sunt praecipimus et obsecramus in 5 cf. I Thess. 2, 9;", + "candidate_score": 0.648728, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_7", + "bdc_text": "Cui dum avidius incumberem , forte in Martialis epigrammata incidi eorumque lectione saepius , quam par erat , me oblectavi .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa055.opp-lat1_window_110", + "psc_text": "potuerit MNb 12 corporaliter operari M 13 desiderio V 14 lectione N in christi PAMib 15 euocandi B 16 ęscae B cottidiae P cottidie VMN 17 absumi PYDN adponi y 19 apostolicis praeceptis bd obseruandis om. M temporum obseruandis 9\\\\)§ervaij(Ji9 obseruamus M 20 deputamus om. M obedientis C 23 celeomate V 24 in om. PLDbd quibusdam N 25 theatrigarum r 26 operare (e in i mut.) r impedit C seruum dei manibus operantem in lege domini meditari et psallere nomini domini altissimi? ita sane ut ad ea discenda, quae memoriter recolat, habeat seposita tempora. ad hoc enim et illa bona opera fidelium subsidio supplendorum necessariorum deesse non debent, ut horae. quibus ad erudiendum animum ita uacatur, ut illa opera corporalia geri non possint, non opprimant egestate. qui autem se dicunt uacare lectioni, nonne illic inueniunt quod praecepit apostolus? quae ista est ergo peruersitas lectioni nolle obtemperare, dum uult ei uacare", + "candidate_score": 0.639912, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_21_23", + "bdc_text": "Et ne iis quidem peperci , quę etiam leviter lasciva videri poterant , ut puerorum ratio accuratissima haberetur . Nec parum sane laboris atque temporis in hoc negotio mihi absumptum est . Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa055.opp-lat1_window_128", + "psc_text": "ferenda. solent enim tales non melius, sicut multi putant, sed, quod est uerum, languidius educati laborem operum corporalium sustinere non posse. tales fortasse multi erant in Hierosolyma. nam et scriptum est, quod praedia sua uendiderint et pretia eorum ante pedes apostolorum posuerint, ut distribueretur unicuique, sicut opus erat. quia prope inuenti sunt et utiles fuerunt gentibus, quae ab idolorum cultu ei longinquo uocabantur, secundum illud, quod dictum est: ei Sion prodiet lex et uerbum domini ex Hierusalem, debitores eorum dixit apostolus ex gentibus christianos. debitores, inquit, eorum sunt, addidit quare; si enim spiritalibus eorum, inquit, communicauerunt gentes, debent et in carnalibus ministrare eis. Nunc autem ueniunt plerumque ad hanc professionem seruitutis dei et ex condicione seruili, uel etiam liberti uel propter hoc a dominis liberati sine liberandi et ex uita rnsticanarusticana et ex opificum exercitatione et plebeio labore, tanto 10 cf. Act. 2, 45; 4, 35 14 Es. 2, 3", + "candidate_score": 0.634508, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_22", + "bdc_text": "Nec parum sane laboris atque temporis in hoc negotio mihi absumptum est .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa055.opp-lat1_window_82", + "psc_text": "isti, qui tamquam multum negotiosi et occupati de tempore operationis inquirantinquirunt, quid agunt? numquid ipsi ab Hierusalem per circuitum usque ad Illyricum terras euangelio repleuerunt? aut quidquid gentium barbararum remansit adhuc obeundum et inplendum de pace ecclesiae susceperunt? nouimuanouimus eos in quandam sanctam societatem otiosissime congregatos. mirandam rem fecit apostolus, qui reuera in tanta sollicitudine omnium ecclesiarum, et propagatarum et propagandarum, ad eius curam laboremque pertinentium etiam manibus operabatur; propterea tamen, cum apud Corinthios esset et egeret, nemini quidem eorum, apud quos erat, grauis fuit, sed plane quod illi deerat. suppleuerunt fratres, qui uenerunt ex Macedonia. § 16 Nam et ipse propter eius modi necessitates sanctorum, qui quamuis praeceptis eius obtemperent, ut cum silentio operantes suum panem manducent, possunt tamen multis ex causis indigere supplemento aliquo talium sustentationum, cum dixisset talia docens et praemonens: his autem qui eius modi sunt praecipimus et obsecramus in 5 cf. I Thess. 2, 9;", + "candidate_score": 0.631608, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_22", + "bdc_text": "Nec parum sane laboris atque temporis in hoc negotio mihi absumptum est .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa055.opp-lat1_window_81", + "psc_text": "15 possit A si] etsi A om. N dixef N dixerit Dr 17 honorabiles] ignorabiles B 18 si ecclesiaml de ecclesia D 20 disponeata PVy responsata Ll beata uirgo PVDMf 21 ergo horum Mbd 22 et om. M 24 dilabatur FVBDysbd 25 laboret operando D bonum] quod bonum est PVDMf 26 tribuat ABDM cui opus est] indigentibus PYDMr et in ipso opere corporali id quod bonum est operabatur apostolus. § 15 Quando autem soleret operari, id est quibus temporum spatiis, ne ab euangelizando inpediretur, quis possit conprehendere ? sane quia et diurnis et nocturnis horis operabatur, ipse non tacuit uerumtamen isti, qui tamquam multum negotiosi et occupati de tempore operationis inquirantinquirunt, quid agunt? numquid ipsi ab Hierusalem per circuitum usque ad Illyricum terras euangelio repleuerunt? aut quidquid gentium barbararum remansit adhuc obeundum et inplendum de pace ecclesiae susceperunt? nouimuanouimus eos in quandam sanctam societatem otiosissime congregatos. mirandam rem fecit apostolus,", + "candidate_score": 0.630757, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_22", + "bdc_text": "Nec parum sane laboris atque temporis in hoc negotio mihi absumptum est .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa055.opp-lat1_window_184", + "psc_text": "non ualemus PDDi; 16 agnoscite FDbd occn* pationum nostrarum labores N uestrarum L 17 nostrorum] nrm PDr om. M etiam corporum nostrorum N corporis PDMf 18 atque β 19 nos N uocare D 20 possemus PDMy possiinus F2Nbd 21 plantauit N fructibus PDM. edit ABFbd 22 gregis] ipsius PM. eius D dominum Iesum, in cuius nomine securus haec dico, testem inuoco super animam meam, quoniam, quantum ad meum adtinet commodum, multo mallem per singulos dies certis horis, quantum in bene moderatis monasteriis constitutum est, aliquid manibus operari et ceteras horas habere ad legendum et orandum aut aliquid de diuinis litteris agendum liberas, quam. tumultuosissimas perplexitates causarum alienarum pati de negotiis saecularibus uel iudicando dirimendis uel interueniendo praecidendis: quibus nos molestiis idem adfixit apostolus non utique suo, sed eius qui per eum loquebatur arbitrio, quas tamen ipsum perpessum fuisse non legimus. aliter enim se habebant apostolatus eius discursus. nec dixit: saecularia", + "candidate_score": 0.608275, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_28", + "bdc_text": "hunc poetam prius legisset , proculdubio prae ceteris omnibus quam longissime ipsum a RepublicaPlatos \"De re publica\" .", + "psc_chunk_id": "stoa0040.stoa055.opp-lat1_window_157", + "psc_text": "LOFD 22 sunt N communia. si enim huius terrenae rei publicae antiqui principes praeclarissimo litteratorum suorum eloquio praedicari solent, quod rem communem uniuersi populi suae ciuitatis priuatis suis rebus sic anteponebant, ut quidam eorum Africa edomita triumphator quid nubenti filiae daret non habuerit, nisi ex senatus consulto de publico dotaretur: quo animo esse debet in republica sua ciuis aeternae illius ciuitatis Hierusalem caelestis, nisi ut illud ipsum, quod propriis manibus elaborat, in commune cum fratre et, si quid ei defuerit, de communi suppleat, dicens cum illo, cuius praeceptum exemplumque secutus est: quasi nihil habentes et omnia possidentes? § 33 Quamobrem etiam illi, qui relicta uel distributa siue ampla siue qualicumque opulentia inter pauperes Christi pia et salubri humilitate numerari uoluerunt, si corpore ita ualent et ab ecclesiasticis occupationibus uacant — quamquam eis tam magnum animi sui documentum adferentibus et eiusdem societatis indigentiae de his rebus, quas habebant, uel plurimum uel", + "candidate_score": 0.604945, + "ce_score": null + } + ] + }, + { + "rank": 20, + "cf_id": "cf020", + "work_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae", + "max_score": 0.688116, + "ce_confirmed": false, + "evidence": [ + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_71_73", + "bdc_text": "Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.688116, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_72_74", + "bdc_text": "Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur . α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ; Martialis tamen esse non dubitatur .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.677366, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_70_72", + "bdc_text": "Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.669986, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86_88", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) . notavimus tanquam in tabula ;", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.669011, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_85_87", + "bdc_text": "eosdem locos , si quis inquireret ( praesertim professor aliquis aut ludimagister , non pauca enim obscura sunt ) , statim commode reperiret . Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.667536, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_25_27", + "bdc_text": "reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime . Quod si princeps academię philosophus Plato .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.66609, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_56_58", + "bdc_text": "Aufl. , München und Zürich 1982 , S. 647-650 mit weiterer Lit . quoque idem aliquando in Graecis praestitit , ut meminit Raphael Volaterranus in sua anthropologia : „epigrammata enim veterum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparsum volumen et pro argumentis distinctum collegit .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.663334, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_25_27", + "bdc_text": "reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent . Quod cum alias iuvat , tum , si quis huius poetae exemplum in simili argumento imitari velit , legendo etiam statim ea in manus capere licebit , quibus aliquis delectetur maxime . Quod si princeps academię philosophus Plato .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_1", + "psc_text": "et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur. Ex hac enim contentione facile deprehenditur, supersint etiamnum, necne Hieronymi versiones Latinae juxta LXX, maxime si intra sacrum contextum signa obelorum et asteriscorum legentibus occurrerint. O felicem aetatem nostram, si post editum Canonem Hebraicae veritatis, translationes quoque universae ab Hieronymo concinnatae ad Graecos in integrum restituerentur! Quaeramus igitur quicumque utilitatis publicae curiosi sumus, aperiet forsan thesauros adhuc reconditos ille, qui dixit: Quaerite, et invenietis. Caeterum in superstite praefatione ad Paralipomena, in primis notandum venit, Hieronymum non ex Graecis exemplaribus, sed ex Hebraeo emendasse hunc librum. Assumpto namque legis doctore apud Judaeos inclyto, totum volumen Paralipomenon cum eo contulit a vertice", + "candidate_score": 0.663193, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_70_72", + "bdc_text": "Tantum equidem praestare conatus sum , quantum ipsa materia mihi permisit. Sunt , quae pluribus locis inseri possint , in uno aliquo solum reposita , ne quid fastidii repetitio moveret . Praeterea multis in locis exemplar emenda-vi , partim , ut sententia aperte requirebat , partim variis editionibus inspectis . Deinde singula epigrammata suas alphabeti literas habent titulo adscriptas , quibus indicatur numerus libri , in quo prius legebatur .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_12", + "psc_text": "vel ob decoris gratiam, vel ob Spiritus sancti auctoritatem, licet in Hebraeis voluminibus non legatur. PRAEFATIO HIERONYMI IN LIBROS SALOMONIS JUXTA LXX INTERPRETES. Tres libros Salomonis, id est, Proverbia, Ecclesiasten, Canticum Canticorum, veteri Septuaginta Interpretum auctoritati reddidi, vel antepositis lineis, ÷ superflua quaeque designans, vel stellis + titulo praenotatis, ea quae minus habebantur, interserens: quo plenius, o Paula et Eustochium, cognoscatis quid in libris nostris minus sit, quid redundet. Nec non etiam illa, quae imperiti Translatores male in linguam nostram de Graeco sermone verterant, oblitterans et antiquans, curiosissima veritate correxi. Et ubi praepostero ordine atque perverso, sententiarum fuerat lumen ereptum, suis locis restituens, feci intelligi quod latebat. Porro in eo libro, qui a plerisque Sapientia Salomonis inscribitur, et in Ecclesiastico, quem esse Jesu filii Sirach, nullus ignorat, calamo temperavi: tantummodo Canonicas Scripturas vobis emendare desiderans, et studium meum certis, magis quam dubiis commendare.", + "candidate_score": 0.66187, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_25", + "bdc_text": "reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.65823, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_60", + "bdc_text": "Commentariorum urbanorum Raphaeli Volaterrani octo et triginta libri , accuratius quam antehac excusi , cum duplici eorundem indice secundum tomos collecto . . . , Basel , Johann Froben , 1530 ( VD 16 M 114 ) , S. 197r . ( Kapitel 2 , Teil 17 ) .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_11", + "psc_text": "locis, vel perstrictae leviter, hic per quaedam verborum compendia explicentur. Orationum itaque vestrarum adjutus auxilio, misi librum benevolis placiturum: tamen invidis displiciturum esse non ambigo. Optima enim quaeque, ut ait Plinius, malunt contemnere et invidere plerique, quam discere. Si quis in hac interpretatione voluerit aliquid reprehendere, interroget Hebraeos, suam conscientiam recolat, videat ordinem textumque sermonis, et tunc nostro labori, si potuerit, detrahat. Ubicumque ergo asteriscos, id est, stellas + radiare in hoc volumine videritis, ibi sciatis de Hebraeo additum quod in Latinis codicibus non habetur. Ubi vero obelus, transversa scilicet virga ÷, praeposita est, illic signatur quid Septuaginta Interpretes addiderint, vel ob decoris gratiam, vel ob Spiritus sancti auctoritatem, licet in Hebraeis voluminibus non legatur. PRAEFATIO HIERONYMI IN LIBROS SALOMONIS JUXTA LXX INTERPRETES. Tres libros Salomonis, id est, Proverbia, Ecclesiasten, Canticum Canticorum, veteri Septuaginta Interpretum auctoritati reddidi, vel antepositis lineis, ÷ superflua quaeque designans, vel stellis + titulo praenotatis, ea", + "candidate_score": 0.655201, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73_75", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ; Martialis tamen esse non dubitatur . Eundem , quia certi argumenti est , non aliter distinguere placuit ;", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.654999, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86_88", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ; sie werden von einer Vorrede an den Leser eingeleitet ( S. 309 ) . notavimus tanquam in tabula ;", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_12", + "psc_text": "vel ob decoris gratiam, vel ob Spiritus sancti auctoritatem, licet in Hebraeis voluminibus non legatur. PRAEFATIO HIERONYMI IN LIBROS SALOMONIS JUXTA LXX INTERPRETES. Tres libros Salomonis, id est, Proverbia, Ecclesiasten, Canticum Canticorum, veteri Septuaginta Interpretum auctoritati reddidi, vel antepositis lineis, ÷ superflua quaeque designans, vel stellis + titulo praenotatis, ea quae minus habebantur, interserens: quo plenius, o Paula et Eustochium, cognoscatis quid in libris nostris minus sit, quid redundet. Nec non etiam illa, quae imperiti Translatores male in linguam nostram de Graeco sermone verterant, oblitterans et antiquans, curiosissima veritate correxi. Et ubi praepostero ordine atque perverso, sententiarum fuerat lumen ereptum, suis locis restituens, feci intelligi quod latebat. Porro in eo libro, qui a plerisque Sapientia Salomonis inscribitur, et in Ecclesiastico, quem esse Jesu filii Sirach, nullus ignorat, calamo temperavi: tantummodo Canonicas Scripturas vobis emendare desiderans, et studium meum certis, magis quam dubiis commendare.", + "candidate_score": 0.653956, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.653739, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_3_5", + "bdc_text": "Johann Jakob Ammann ( Latein) , Rudolf Collin ( Griechisch) , Konrad Pellikan ( Hebräisch und Theologie ) und Theodor Bibliander ( Theologie ) ; s. Ulrich Ernst , Die Geschichte des Zürcherischen Schulwesens bis gegen das Ende des sechzehnten Jahrhunderts , Winterthur 1879 , S. 89-93. , patronis ac praeceptoribus observandis Conradus Gesnerus s[alutem ] d[icit ] p[lurimam ] .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_7", + "psc_text": "Rogatiano suis in Jesu salutem. Quomodo Graecorum historias magis intelligunt, qui Athenas viderint, et tertium Virgilii librum, qui a Troade per Leucaten, et Acroceraunia ad Siciliam, et inde ad ostia Tiberis navigarint: ita sanctam Scripturam lucidius intuebitur, qui Judaeam oculis contemplatus est [ Al. sit], et antiquarum urbium memorias, locorumque vel eadem vocabula, vel mutata cognoverit [ Al. cognoverunt]. Unde et nobis curae fuit, cum eruditissimis Hebraeorum hunc laborem subire, ut circumiremus provinciam, quam universae Christi Ecclesiae sonant. Fateor enim, mi Domnion, et Rogatiane charissimi, numquam me in divinis voluminibus, propriis viribus credidisse, nec habuisse magistrum [ Al. tac. magistrum] opinionem meam, sed ea etiam de quibus scire me arbitrabar, interrogare me solitum: quanto magis de his super quibus anceps eram? Denique cum a me nuper litteris flagitassetis, ut vobis librum Paralipomenon Latino sermone transferrem, de Tiberiade Legis quondam doctorem, qui apud Hebraeos admirationi habebatur, assumpsi: et contuli cum eo", + "candidate_score": 0.653599, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_23_25", + "bdc_text": "Legenda fuerunt omnia et plurimi loci obscuri diligenter expendendi , ne quid forte turpius clam me subterfugeret . Istis igitur separatis et veluti Augiae stabulo iam repurgato Adagia , 2 , 4 , 21 ( ASD II /3 336 , Nr. 1321 ) . reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.652385, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_94_96", + "bdc_text": "Sermo in festo S. Martini 5 , 5 ; Erasmus , Con. , hg. v. Allen 1 , Nr. 126 . esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.650144, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_65_67", + "bdc_text": "DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) . Caeterum , si quae epigrammata forsan in isthoc opere non sat idonea suis locis videbuntur , ignosci cupio . Sunt enim quaedam eiusmodi , ut , nisi vim facias , vix queant ad certum caput deduci .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_2", + "psc_text": "publicae curiosi sumus, aperiet forsan thesauros adhuc reconditos ille, qui dixit: Quaerite, et invenietis. Caeterum in superstite praefatione ad Paralipomena, in primis notandum venit, Hieronymum non ex Graecis exemplaribus, sed ex Hebraeo emendasse hunc librum. Assumpto namque legis doctore apud Judaeos inclyto, totum volumen Paralipomenon cum eo contulit a vertice usque ad extremum unguem, quod liber ille Nominum in Graecis et Latinis codicibus ita scriptorum vitio fuisset depravatus, ut non tam Hebraea quam Barbara quaedam ac Sarmatica nomina haberet conjecta. Hinc necesse erat adhaesisse Hebraeorum fontibus, ubi nomina isthaec distinctis intervallis posita, suisque syllabis apposite descripta leguntur. Deinde etiam illud attendendum, quod cum Hieronymus undiqueversum ex suis praefatiunculis testimonia collegerit ad retundendam Rufini reprehensionem, qua S. Doctorem invidiae erga Septuaginta Interpretes calumniator insimulabat, nihil tamen hujus prologi replicat in suae Apologiae posteriori libro, ad cujus finem citatae reperiuntur omnes praefationes veteris Instrumenti. Cur hoc acciderit, necdum bene novimus: nisi conjectare", + "candidate_score": 0.649777, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_25", + "bdc_text": "reliqua non , ut fors ferebat , temere denuo in unum librum redigere volui , sed per locos aliquot communes omnia distinxi sic , ut non solum haberent linguae Latinae candidati , unde puram eius copiam ceu ex limpido fonte haurirent , sed quaelibet ab eis in promptu insuper reperiri possent .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_1", + "psc_text": "et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur. Ex hac enim contentione facile deprehenditur, supersint etiamnum, necne Hieronymi versiones Latinae juxta LXX, maxime si intra sacrum contextum signa obelorum et asteriscorum legentibus occurrerint. O felicem aetatem nostram, si post editum Canonem Hebraicae veritatis, translationes quoque universae ab Hieronymo concinnatae ad Graecos in integrum restituerentur! Quaeramus igitur quicumque utilitatis publicae curiosi sumus, aperiet forsan thesauros adhuc reconditos ille, qui dixit: Quaerite, et invenietis. Caeterum in superstite praefatione ad Paralipomena, in primis notandum venit, Hieronymum non ex Graecis exemplaribus, sed ex Hebraeo emendasse hunc librum. Assumpto namque legis doctore apud Judaeos inclyto, totum volumen Paralipomenon cum eo contulit a vertice", + "candidate_score": 0.646479, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_76_78", + "bdc_text": "unum duntaxat aut alterum epigramma ei ademptum est . Sequentes libri omnes Latinis literis indicantur , primus per a , secundus per b , et sic deinceps . Mox singulis literis numerorum characteres addidimus , qui , quotum huius vel illius libri quodlibet epigramma prius extiterit , ostendant .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.646098, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_63_65", + "bdc_text": "\"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in : DB! LXVII 252-256 ( mit weiterer Lit. ) .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.644557, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_73", + "bdc_text": "α Graecum usurpavi in libro Spectaculorum , qui , licet antecedat reliquos , non tamen primus inscribitur nec reperitur in antiquis codicibus ;", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.642849, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_62_64", + "bdc_text": "Im Original lautet die Stelle : \"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 ) aus Volterra s. Stefano Benedetti , in :", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.642306, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_81_83", + "bdc_text": "Ad lectorem a 2 . hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.641041, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_82_84", + "bdc_text": "hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM . Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_5", + "psc_text": "et invicem sibi pugnantia scripsisset. Prudenter itaque reticet quod olim animo ac salivae Domnionis tribuerat, apud quem summa forte ea fuit auctoritas editionis LXX, sed salvo semper honore Hebraei styli, ut et apud omnes alios hujus temporis ecclesiasticos viros, qui utramque auctoritatem, Hebraeorum scilicet, Graecorumque librorum, divinam esse fatebantur. Jam quod spectat prologum in libros Salomonis, illud ante nos monuit Leander de S. Martino, eam praefationem impressam fuisse in omnibus editionibus Glossae ordinariae: ab Erasmo autem et a Reatino episcopo praetermissam in collectione operum S. Hieronymi: quamvis genuinus sit fetus ejusdem Sancti Doctoris, uti ex argumento praefatiunculae, sententiis, et modo scribendi prorsus Hieronymiano scire nobis licet. Verum pars ultima hujus prologi manifestissime supposititia viro erudito nimium imposuit, cum suis annotationibus eam illustrans S. Hieronymo ascribere conatur. Poterat utique fraudem agnoscere ex incongruo sensu, quem verba addititiae partis efficiunt in hoc prologo: neque enim Hieronymo scribenti ullatenus conveniunt, ut infra planum", + "candidate_score": 0.640805, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_82_84", + "bdc_text": "hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM . Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_6", + "psc_text": "scribendi prorsus Hieronymiano scire nobis licet. Verum pars ultima hujus prologi manifestissime supposititia viro erudito nimium imposuit, cum suis annotationibus eam illustrans S. Hieronymo ascribere conatur. Poterat utique fraudem agnoscere ex incongruo sensu, quem verba addititiae partis efficiunt in hoc prologo: neque enim Hieronymo scribenti ullatenus conveniunt, ut infra planum fit in scholiis nostris ad hunc locum praefationis jam dictae. Porro edendam in fine primae partis Divinae Bibliothecae praefatiunculam spopondimus in notis, sed mutato deinceps consilio, in calce hujus secundae partis ejusdem Bibliothecae Divinae eam collocare satius duximus. PRAEFATIO HIERONYMI IN LIBRUM PARALIPOMENON JUXTA LXX INTERPRETES. Eusebius Hieronymus Domnioni et Rogatiano suis in Jesu salutem. Quomodo Graecorum historias magis intelligunt, qui Athenas viderint, et tertium Virgilii librum, qui a Troade per Leucaten, et Acroceraunia ad Siciliam, et inde ad ostia Tiberis navigarint: ita sanctam Scripturam lucidius intuebitur, qui Judaeam oculis contemplatus est [ Al. sit], et antiquarum urbium memorias, locorumque", + "candidate_score": 0.640004, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_86", + "bdc_text": "Iccirco numeros epigrammatum , qui in diversis editionibus ( illis praesertim , quae cum commentariis , et omnibus aliis , quae sine eis impressae sunt ) in aliquot libris ordine ac situ plurimum differunt , statim post Iacobi Micylli annotationes Die Anmerkungen von Jakob Micyllus finden sich auf S. 310-346 ;", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_12", + "psc_text": "vel ob decoris gratiam, vel ob Spiritus sancti auctoritatem, licet in Hebraeis voluminibus non legatur. PRAEFATIO HIERONYMI IN LIBROS SALOMONIS JUXTA LXX INTERPRETES. Tres libros Salomonis, id est, Proverbia, Ecclesiasten, Canticum Canticorum, veteri Septuaginta Interpretum auctoritati reddidi, vel antepositis lineis, ÷ superflua quaeque designans, vel stellis + titulo praenotatis, ea quae minus habebantur, interserens: quo plenius, o Paula et Eustochium, cognoscatis quid in libris nostris minus sit, quid redundet. Nec non etiam illa, quae imperiti Translatores male in linguam nostram de Graeco sermone verterant, oblitterans et antiquans, curiosissima veritate correxi. Et ubi praepostero ordine atque perverso, sententiarum fuerat lumen ereptum, suis locis restituens, feci intelligi quod latebat. Porro in eo libro, qui a plerisque Sapientia Salomonis inscribitur, et in Ecclesiastico, quem esse Jesu filii Sirach, nullus ignorat, calamo temperavi: tantummodo Canonicas Scripturas vobis emendare desiderans, et studium meum certis, magis quam dubiis commendare.", + "candidate_score": 0.639167, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_82_84", + "bdc_text": "hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse . Ideo autem hoc a me factum est , ne quis suspicaretur alieni quicquam Martiali accessisse , et ut in Commentariis Domitii CalderiniM . Valerii Martialis epigrammata cum commentario Domitii Calderini , Venedig 1480 u. a .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.638097, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_63", + "bdc_text": "\"Epigrammata veterum Graecorum resectis lascivioribus in unum iam vulgo sparso volumen coegit. \" Zum Verfasser Raffaele Maffei ( 1455-1522 )", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.637776, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_77_79", + "bdc_text": "Sequentes libri omnes Latinis literis indicantur , primus per a , secundus per b , et sic deinceps . Mox singulis literis numerorum characteres addidimus , qui , quotum huius vel illius libri quodlibet epigramma prius extiterit , ostendant . Verbi gratia :", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.636989, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_75_77", + "bdc_text": "Eundem , quia certi argumenti est , non aliter distinguere placuit ; unum duntaxat aut alterum epigramma ei ademptum est . Sequentes libri omnes Latinis literis indicantur , primus per a , secundus per b , et sic deinceps .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.631453, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_82", + "bdc_text": "hic indicatur hoc epigramma primi libri numero secundum antea fuisse .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.630651, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_78", + "bdc_text": "Mox singulis literis numerorum characteres addidimus , qui , quotum huius vel illius libri quodlibet epigramma prius extiterit , ostendant .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.619287, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_96", + "bdc_text": "esse , et in alienis operibus non decere ingenium suum probare clamitent , se malle librum integrum , ut ab ipso authore perscriptus est , atque huiusmodi multa indigne facta quiritentur :", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.617896, + "ce_score": null + }, + { + "bdc_chunk_id": "11906_sent_77", + "bdc_text": "Sequentes libri omnes Latinis literis indicantur , primus per a , secundus per b , et sic deinceps .", + "psc_chunk_id": "029_Hieronymus-Stridonensis_Praefationes-aliae_window_0", + "psc_text": "ADMONITIO J. MARTIANAEI IN DUAS SEQUENTES PRAEFATIONES S. HIERONYMI. Praeter volumina Jobi ac Davidis a nobis jam edita, periere caeteri libri sacri, quos Hieronymus de Graeco diligentissime emendatos, additis insuper obelis et asteriscis, linguae suae studiosis hominibus, id est, Latinis tribuerat. Supersunt tantum duae Praefatiunculae, quae libris Paralipomenon ac Salomonis erant affixae ad declarationem ejus, quod Hieronymus praestiterat in hujusmodi translationibus ex Graeco Latinis. Faxit Deus, ut aequalem habeant illi libri sortem cum Jobi volumine, quod excepta ejusdem praefatione ineditum ad nos usque jacebat in tenebris, nunc autem integrum ac immaculatum in lucem prodiisse gaudemus. Id ipsum equidem de Paralipomenis et operibus Salomonis sperare nobis liceret, si plures essent ac diligentes Scripturarum indagatores, qui labore improbo vetera sacrorum Bibliorum evolverent monumenta in antiquis Ecclesiarum archivis ac Bibliothecis. Hortamur itaque etiam atque etiam studiosos omnes, ut si qui sint penes ipsos manuscripti codices sacri, diligenter cum editis eos conferre non graventur.", + "candidate_score": 0.599604, + "ce_score": null + } + ] + } + ], + "biblical_hits": [] +} \ No newline at end of file