text: Першапачатковы пробліск гісторыі складаўся ў спантаным бачанні, у якім хлопчык па імі Бран становіцца сведкам абезгалоўвання, а затым знаходзіць у снегу ваўчанят[8], і першай была набрана менавіта глава пра тое, як Старкі знаходзяць шчанюкоў лютаваўка[18][19]. У той момант аўтар працаваў над раманам «Авалон»[20]. Прыступаючы да «Гульні тронаў», пісьменнік не ведаў, будзе гэта апавяданне або нешта большае. Пазней ён прыняў важнае рашэнне весці апавяданне ад асобы некалькіх персанажаў[14]. Скончыўшы другую главу[20] і напісаўшы каля ста старонак[8], аўтар быў вымушаны адкласці працу з-за занятасці сцэнарыямі[14]. У нейкі момант пасля працяглага апісання сюжэту пісьменнік зразумеў, што трэба спыніцца і прапрацаваць свет і яго гісторыю — намаляваць карты, генеалагічныя дрэва, пазначыць каралёў з гадамі кіравання і іх мянушкамі[20]. Першапачаткова Марцін вызначаў парадак глаў, пазней прапісваў гісторыю кожнага персанажа, затым дзяліў яе на часткі, а пасля ператасоўваў іх, каб атрымаць аптымальнае размяшчэнне ўнутры рамана і дамагчыся максімальнага напружання. Часам, каб не заблытацца ў дэталях, аўтар запісваў дэталі апавядання ў спісах і дыяграмах, хоць большую частку ўсяго імкнуўся запамінаць. Своеасаблівай традыцыяй Марціна стала выкарыстанне «аднаразовых» герояў для пралогу і эпілогу[21]. Ён разглядаў і іншую магчымую структуру рамана, пры якой паміж главамі праходзілі месяцы, а не дні, што, на яго погляд, кардынальна б змяніла кнігу і дазволіла вырашыць шэраг праблем[22]. Першы варыянт рукапісу склаў 1088 старонак без дадаткаў[23], хоць першапачаткова аўтар хацеў змясціць усе падзеі ў 800 старонках[24]. Пасля 300 старонак пісьменнік перамясціў у другі раман — «Бітву каралёў»[25][26].