text: Памёр Васіль Уладзімеравіч Быкаў... У апошнія гады ён быў вымушаны пакінуць сваю Беларусь – жыў у Фінляндыі, у Нямеччыне, у Чэхіі. Паміраць прыехаў на радзіму.
  Аднойчы яго ўжо пахавалі – у 1944-м. Родныя атрымалі паведамленьне аб пагібелі малодшага лейтынанта Быкава. На абеліску пад Кіраваградам у сьпісе памерлых было выбітае яго прозьвішча. Але Быкаў выжыў. І згодна прыкмеце жыў пасьля доўга.
  Пасьля яго засталіся мужныя і пранізьлівыя кнігі. Ён быў увасабленьнем пісьменьніцкага сумленьня й асабістай прыстойнасьці.
  Калі сыходзіць такі чалавек, вельмі важна ведаць -- пра што ён думае пры канцы жыцьця. Летась у Беларусі невялікім накладам на беларускай мове выйшлі ўспаміны й роздумы Васіля Быкава “Доўгая дарога дадому”. Расейскаму чытачу яны практычна невядомыя. Фрагмэнт з гэтай кнігі “Известия” сёньня прапануюць вашай увазе:
  Напэўна, мае развагі песымістычныя, хаця душа прагне аптымізму. Як калісьці пісала вялікая Лесі Ўкраінка: “Без надзеі ўсё ж спадзяюся...”