text: Антон Сарока: "Сыграть на Стад-де-Франс, против сборной Франции - к этому я стремился всю жизнь"
  Астраух
  Сачыўка
  Галоўная Прэс-цэнтр Навіны Антон Сарока: "Згуляць на Стад-дэ-Франс, супраць зборнай Францыі - да гэтага я імкнуўся ўсё жыццё"
  Антон Сарока: "Згуляць на Стад-дэ-Франс, супраць зборнай Францыі - да гэтага я імкнуўся ўсё жыццё"
  14.12.2017 0 каментарыяў
  Падводзім вынікі мінулага сезона з найлепшым бамбардзірам нашай каманды. Частка 1.
  Ён той футбаліст, пра якога можна ўпэўнена сказаць - сама сціпласць. Нападніка мінскага «Дынама» вельмі няпроста разгутарыць нават пасля пераможных матчаў, у якіх і ён сам «прыклаў нагу» да выніку. Ён не любіць кідацца словамі і прывык ісці да выніку без лішніх размоў, моўчкі. У наш клуб Антон вярнуўся праз сем гадоў, каб даказаць, што ён здольны гуляць у вялікім клубе і вырашаць сур'ёзныя задачы. Даказаў? Так, без сумневаў. Найлепшы бамбардзір «Дынама» ў 2017 годзе забіў семнаццаць мячоў, але гэта для яго не мяжа. Разам з Антонам мы яшчэ раз узгадалі мінулы сезон і «прайшліся» па самых памятных яго момантах ...
  Фота: - Reuters.
  Ну што, пачнем. Раскажы, як адпачываецца?
  - Адпачынак праходзіць выдатна, праводжу час з сям'ёй. Ужо хутка трэба будзе прыступаць да трэніровак, але пакуль яшчэ адпачываю. Быў вельмі напружаны сезон як у эмацыйным, так і ў фізічным плане. Ну а крыху пазней пачнем ўваходзіць у трэніравальны рытм.
  У складзе «Дынама» ў гэтым сезоне ты правёў больш за ўсё гульняў - трыццаць восем ...
  - Плюс зборная (усміхаецца). Вядома, фізічная стомленасць за гэты год назапасілася вялікая. Яшчэ ніколі ў сваёй кар'еры я не гуляў так шмат матчаў. У тым годзе за «Гарадзею», быццам бы, я згуляў дваццаць пяць гульняў, хоць таксама быў у складзе, а тут трыццаць восем толькі за клуб. Нагрузка адчувалася, але нічога, датрывалі да канца і справіліся. У нас падабраўся класны калектыў у гэтым годзе, і добры эмацыйны фон перабіваў тыя нагрузкі, якія былі ў нас.
  Якія заданні даюцца вам перад адпачынкам?
  - Кожнаму далі спецыяльную праграму, па якой ты ўжо павінен працаваць пасля трэцяга тыдня адпачынку. Гэта дапамагае табе падрыхтавацца да першага збора, каб ты вярнуўся да працы не разюшаны, а крыху падрыхтаваны. Спадзяюся, што ўсе добра адпачнуць, і мы пачнем падрыхтоўку да новага сезона ў выдатным стане.
  Цяжка сябе прымушаць працаваць?
  - Думаю, што гэта нялёгка кожнаму. А бывае і такое, калі сезон заканчваецца, і табе трэба не толькі думаць пра сваю форму да перадсезонкі, але і над тым, дзе ты будзеш гуляць далей - гэта вельмі адцягвае ўвагу. Таму спачатку даводзіцца вырашаць гэтыя праблемы, а ўжо потым прыступаць да трэніровак. Так у мяне было ў мінулым годзе. Ну а праца ў адпачынку мае не самы цяжкі характар ​​- табе проста неабходна падтрымліваць сябе ў форме: бегаць, плаваць, гуляць, каб да пачатку работы ў цябе не з'явілася лішняя вагі.
  Як у цябе праходзіла падрыхтоўка да гэтага сезона?
  - Я пайшоў у адпачынак і паралельна пачалі паступаць новыя прапановы ад клубаў, трэба было вызначацца з далейшым месцам прапіскі. У мяне былі прапановы не толькі ад беларускіх клубаў, але я абраў мінскае «Дынама». Усё ж тут пачынаўся мой шлях, але я так і не згуляў ніводнага матчу за асноўны склад, ды і нейкіх памятных успамінаў пра гэты клуб, звязаных з гульнёй, у мяне не засталося, таму хацелася даказаць, што магу гуляць у гэтым клубе. Думаю, што ў мяне гэта атрымалася.
  У «Дынама» вырашыў ісці без ваганняў?
  - З пераходам у наш клуб мне дапамагаў мой агент, плюс таксама асабіста выяўляў цікавасць Сяргей Уладзіміравіч (заўв. - Бароўскі) - ён тэлефанаваў мне, размаўляў, і тое, што я пачуў, пераканала мяне перайсці ў «Дынама».
  Зборы ў вас былі няпростыя ...
  - Не люблю скардзіцца, але, часам сапраўды было цяжка. Але Сяргею Уладзіміравічу можна сказаць дзякуй за тое, што сабраў гэты склад. Сапраўды, мы ўсе выдатна пасябравалі і паказалі вынік. Вось гэты дух нашага калектыву і дапамагаў нам вырашаць многія праблемы. Але гэтыя зборы сапраўды адрозніваліся для мяне ад папярэдніх - было цяжка не толькі фізічна, але і псіхалагічна. Нагрузка давалася розная, у тым ліку і такая, каб мы былі да многага гатовыя маральна.
  У чым гэта выяўлялася?
  - Было вельмі шмат заняткаў. Не толькі на полі, але і за яго межамі. Часам складвалася адчуванне, што трэніровак праводзіцца больш чым трэба, і калі ёсць такое адчуванне, то заўсёды вельмі цяжка гэта трываць у маральным плане. Але па канчатковым выніку гэта нам і дапамагло. Сяргей Уладзіміравіч заклаў гэтую базу, а потым Сяргей Вітальевіч яе разнастойваў сваімі методыкамі, і нам стала крыху лягчэй.
  У беларускім клубе, напэўна, не цяжка ўліцца ў калектыў?
  - Так, таму што вельмі шмат футбалістаў гулялі адзін з адным у розных клубах, і ўсе адзін аднаго добра ведаюць. Яшчэ раз паўтаруся, што ў нашым клубе ў гэтым годзе сабралася выдатная каманда, мы былі як адна сям'я. На базе я жыў у нумары з Астравухам і Прамудравым, а летам замест Кірыла «падцягнуў» да нас у пакой Макса Жаўнерчыка.
  Свой першы гол за «Дынама» у афіцыйных гульнях ты забіў толькі ў траўні. На зборах ты вызначыўся толькі аднойчы.
  - Не ведаю чаму, але цяжка было з гэтым ... З чым гэта звязана? Можа быць з тым жа ўліваннем у каманду, бо дзесьці я гуляў усяго трыццаць хвілін, дзесьці па тайму, і на кожны матч былі розныя задачы. Было няпроста, бо і з пачаткам сезону праблема не вырашылася, але ўсе ў камандзе падтрымлівалі мяне: ад трэнераў да хлопцаў. Заставалася толькі верыць і чакаць.
  Але табе працягвалі давяраць - цябе ўсё роўна выпускалі ў складзе, нягледзячы на ​​«засуху».
  - І, вядома, гэта вельмі падкупляла і давала надзею. Значыць трэнер бачыў, што не толькі галамі я магу быць карысны - недзе трэба было пазмагацца, захаваць мяч, напружваць абаронцаў і выматваць іх. Каманда складаецца не з аднаго чалавека, які забівае галы - гэта адзін вялікі механізм, і ўсе працуюць дзеля адной мэты.
  На старце чэмпіянату было адчуванне, што камандзе не хапала свяжосці.
  - Былі цяжкія зборы і недзе нам нават эмоцый не хапала, мы былі зацкаваныя. Так, мы выйгралі «Днепр», з цяжкасцю абыгралі «Нафтан» і затым саступілі ў Жодзіна. Пасля той паразы мы трохі паніклі і бачылі, што ў нас па гульні ёсць пытанні.
  Дарэчы, у тым матчы супраць аўтазаводцаў быў вельмі спрэчны момант з прызначэннем пенальці.
  - Такіх момантаў хапала ў сезоне, але на гэтым не варта зацыклівацца ніколі. Так, мы можам пагаварыць пра гэта ў распранальні, абмеркаваць з трэнерамі, але ўсё роўна з гэтага карысці не будзе. Суддзя ніколі не зменіць сваё рашэнне, і гэта проста трэба прыняць. Таму які сэнс скардзіцца далей? Памыляюцца не толькі футбалісты, але і арбітры, бо ўсе мы людзі. Іншая справа, калі гэтыя памылкі носяць фатальны характар ​​і ўплываюць на вынік. Тым не меньш, гэта праца суддзі, і яму за гэта ставяць адзнакі, а спрэчнымі рашэннямі ён можа пакараць сам сябе, бо далей за дрэннае судзейства яго могуць адхіліць. Нам жа не варта на гэтым зацыклівацца, трэба гуляць далей.
  Што здарылася з камандай у Гарадзее?
  - Нягледзячы на ​​тое, што асабіста ў мяне была вельмі вялікая матывацыя на гэты матч, з першых хвілін было неверагодна цяжка. Выйшлі нейкія волкія і, прапусціўшы гол, проста не ведалі, як адыграцца. У першы раз такое з нашай камандай, што мы проста трапілі ў тупік і не ведалі, што рабіць далей. Той матч мы прайгралі па справе, больш сказаць няма чаго.
  Пасля той сустрэчы каманду ўзначаліў Сяргей Гурэнка ...
  - Пасля ў нас адбыўся сход, на якім Сяргей Уладзіміравіч развітаўся з камандай і сказаў, што больш працаваць не будзе. Мы, у сваю чаргу, вырашылі, што хто б ні быў нашым трэнерам - трэба ўсё роўна гуляць і выйграваць. Потым нам абвясцілі, што новым трэнерам будзе Сяргей Вітальевіч. Вядома, некаторыя змены здарыліся, нейкае ўзварушэнне адбылося. Ты разумееш, што новаму трэнеру неабходна ўсё даказваць нанова. Ну і з'явіліся новыя патрабаванні. Таму гульня з «Гомелем» складвалася ўжо зусім па-іншаму.
  Пацешны момант здарыўся пасля ўзяцця брамыы. Навошта ты пабег да пустых трыбун?
  - У той момант проста захапіі эмоцыі, я быў вельмі рады, што нарэшце змог забіць. Добра, што той матч завяршыўся перамогай, і тая гульня стала новай адпраўной кропкай для нашай каманды.
  Тое, што ты пачаў забіваць пасля змены трэнера - супадзенне?
  - Скажу так, што з Сяргеем Уладзіміравічам я размаўляў і пасля. Напэўна, так здараецца, і гэта сапраўды супадзенне. Але і пасля прыходу новага трэнера нешта ж усё роўна змянілася і гэта, напэўна, таксама адыграла сваю ролю.
  Што памянялася ў тваёй гульні?
  - У кожнага трэнера сваё бачанне і разуменне футбола, нам жа неабходна падладжвацца пад гэта, бо мы ўжо не дзеці і гуляем у вялікім клубе, мы прафесіяналы. Прыйшоў Сяргей Вітальевіч - мне трэба было выконваць яго ўстаноўкі. Якія? Не буду паглыбляцца ў тактыку. Скажу, што наша каманда была вельмі збалансаванай - добрая абарона, цэнтр і ўдалы напад. Хай мы забілі не больш за ўсіх, але мы забівалі тады, калі трэба было, амаль заўсёды, ну і прапусцілі меньш за ўсіх. Гэта і дало вынік.
  Першы матч з БАТЭ - якім ён быў?
  - Рыхтаваліся, вядома ж, сур'ёзна, разумелі важнасць паядынку. Матч выдаўся з нешматлікімі момантамі, але ў нас іх была аднолькавая колькасць, я лічу. Проста супернік змог рэалізаваць сваю магчымасць, а мы не. Мы прайгралі, але стараліся не зацыклівацца на гэтым - трэба было ісці далей. У нас быў вельмі няпросты адрэзак: Брэст, БАТЭ і «Шахцёр», таму расслабляцца часу не было.
  Некаторыя спецыялісты адзначалі, што той матч у Барысаве быў адным з самых сумных за ўсю сваю гісторыю.
  - Так, для заўзятара самае важнае гэта галы, і ўсе хочуць, каб кожны матч забівалі па шэсць-сем разоў, але такога ж не бывае. Усе навучыліся гуляць у абароне, а ствараць заўсёды цяжэй. Бываюць такія матчы, калі атрымоўваецца забіць толькі аднойчы. Колькі такіх матчаў у Еўропе, напрыклад? А на полі ўсё выглядае па-іншаму. З боку можа здавацца, што гульня сумная, але на полі ўсё выглядае інакш. Я не скажу, што той матч выдаўся нецікавым.
  Драматычным выдаўся наступны паядынак, супраць гарнякоў.
  - Такі неадназначны матч атрымаўся, мне ж таксама з голым пашанцавала, калі памятаеце - брамнік памыліўся. Можа быць, нам такім чынам адплацілася за тыя гульні, якія мы самі «выцягвалі» на самым фінішы. Калісьці шанцавала нам, а ў той момант - пашанцавала «Шахцёру».
  Ты набраў прыстойную форму, стаў забіваць і цалкам заслужана цябе выклікаюць у зборную, але па пэўных прычынах дэбютаваць за галоўную каманду краіны табе так і не ўдалося. Вялікім ударам гэта стала для цябе?
  - Вядома, было вельмі крыўдна, але і прычыны, па якіх я не змог паехаць у зборную - зразумелыя. Усё ж я ваеннаабавязаны і свой абавязак перад Радзімай у мяне таксама ёсць. Нічога надзвычайнага не здарылася, проста так супала, што ў той момант часу я не мог з'ехаць у «Нацыяналку». Так, было цяжка і многія падтрымлівалі мяне, усё ж такі шанец выпаў мне, але я разумеў, што калі працягну трымаць свой узровень, то зборная ад мяне ўсё роўна нікуды не дзенецца.
  Звярнемся ад хронаметражу сезона і пераключымся на «Нацыяналку». У другой палове сезона ты нарэшце дэбютаваў за галоўную каманду краіны. Праўда, дэбют атрымаўся не самым удалым.
  - Я выйшаў у канцы матчу супраць Люксембурга ... Так, прайгралі, але ўсё ж такі гэта падзея для мяне адбылася. Для беларускага футбаліста гэта вельмі важна. Супраць шведаў я выйшаў у старце і скажу, што матч быў вельмі цяжкім - усё ж такі ў іх вельмі моцная зборная. Вядома, дрэнна, што саступілі, тым больш буйна, але для мяне гэта быў вельмі важны досвед, тым больш, міжнароднага ўзроўню.
  Завяршалі год два матчы супраць Нідэрландаў і французаў.
  - Правялі нядрэнны матч супраць галандцаў і крыўдна саступілі ў самым канцы сустрэчы. У Францыі таксама атрымаўся добры паядынак і згуляць на такім стадыёне, супраць такой зборнай - гэта тое, да чаго я імкнуўся ўсё жыццё. Толькі ўявіце, 80000 чалавек на стадыёне - гэта ж крута!
  Мандраж перадматчавы быў?
  - Вядома, усё ж разумеў, што зараз прыйдзецца гуляць супраць зорак сусветнага футбола на адным з лепшых стадыёнаў у Еўропе. Як жа інакш? Калі ў цябе няма мандражу, то ты шчаслівы чалавек, і ты ўжо ўсяго дамогся. А ці гэта магчыма? Але са стартавым свістком усё знікае, і ты нават трыбун не чуеш, ты канцэнтруешся на гульні.
  Фота: - Прэсбол.
  Добры ж матч атрымаўся тады. Магчыма, найлепшы ў гэтым годзе для зборнай?
  - Мы дакладна выконвалі ўстаноўку трэнера, ды і выглядалі нядрэнна, ў цэлым. У нас былі нядрэнныя шанцы, і мы нават маглі вярнуцца з Францыі з перамогай. У іх момантаў было не больш за нас ...
  А сам мог дубль аформіць ...
  - Мог, была магчымасць, але не забіў. Значыць, выканальніцкае майстэрства яшчэ трэба падцягваць і працаваць над сабой.
  Другую частку інтэрв'ю чакайце заўтра.
  Тэгі: Антон Сарока
  "Гомель" расстался с Филимоновым
  Виктор Гончаренко: "Сейчас мы строим новую команду"
  Игроки сборной Хорватии решили, что Калиничу нужно вручить серебряную медаль ЧМ-2018
  Дзола вошел в тренерский штаб "Челси"
  Дублеры, 17 тур. БАТЭ обыграл "Минск"
  Фернандо Торрес: "Иньеста посоветовал поехать в Японию"
  Наингголан получил травму в дебютном матче за "Интер"
  Агент Милевского Панков: "В схеме нового молодого тренера брестского "Динамо" эти игроки его не устраивали"
  "ПСЖ" - еще один претендент на Доннарумму
  Усе навіны Конкурс Чэмпіянат Беларусі Дублёры Кубак Беларусі Першынство дублёраў Ліга Еўропы Глеб Рассадкін Уладзімір Хвашчынскі Арцём Быкаў Крама Кубак дублёраў Ігар Кузьмянок Зборныя Юнацкае першынство Прэсбол Яраслаў Яроцкі Эдуард Малафееў Ветэраны Фан-рух Навіны сайту Школа Звязда Гісторыя Акцыя Сяргей Ігнатовіч Інтэрв'ю Сяргей Карповіч Трансфер Арбітры Квiткi Абанементы Апытанне Погляд з броўкі Кубак Курненіна Алім Селімаў Уладзімір Карыцька Кірыл Прамудраў Раман Бегуноў Юрый Астравух Сяргей Бароўскі Сезон-2016 Прэса Наёк Аляксандр Суддзі Маркетынг Нiкалiч Ураш Дынама-ТБ Міжсезонне-2017 Клiмовiч Андрэй Гагацішвілі Гагіта Лекавiч Нiкола Галавіч Ніна Лукiч Нiкола Аляксандр Сачыўка Сезон-2017 Дынама-ТБ Антон Сарока Дзмітрый Хлёбас Арцём Кійко Максім Жаўнерчык Міжсезонне-2018 Максім Швецоў Арцём Салавей Арцём Гурэнка Сезон-2018 Крум Стаянаў Аляксандр Макась Таварыскi матч