text: Музей ахвяр генацыду ўзнік у Літве амаль адразу пасля выхаду з складу Савецкага Саюзу. Ён знаходзіцца ў сапраўдным былым будынку КДБ, дзе напрацягу пяцідзесяці гадоў яны спрытна працавалі. Пра яго і пойдзе гаворка ніжэй.
  Канешне, Якуб Колас у той час пісаў крыху пра іншае, але я лічу, што гэтыя радкі таксама падыходзяць да тых трагічных падзеяў, якія прадстаўлены ў гэтым музеі.
  Калі абыйсці будынак музея, можна пабачыць на ім выбітыя на падмурку прозвішчы з гадамі жыцця загінулых.
  Усяго музей складаецца з падвальнага памяшкання(былой турмы КДБ), ды дзвюх астатніх паверхаў, прысвечанай нямецкай ды савецкай акупацыі, партызанскай барацьбы з саветамі ў пасляваенныя годы. Вось, дарэчы, спасылка на іх сайт(http://genocid.lt/muziejus/ru)
  Інфармацыя ў музеі на літоўскай ды ангельскай мовах, таму, часам было цяжкавата чытаць пра тую ці іншую рэч.
  Экспазіцыя турмы складаецца з аднолькавых камер, дзе амаль няма ніякіх экспазіцый. Але тут пануе такая цішыня, што мурашы пачынаюць бегаць па целе.
  Самае жудаснае месца — пакой растрэлу. Так здарылася, што зайшоў я ў яго адзін, і ў пакоі нікога не было. У пакоя голыя сцены, а падлога зроблена з шкла, пад якім абутак растраляных людзей. Месца вельмі ўраджвае.
  Тут увесь час на экране тэлэвізара круцяць сцэну растрэла з польскай кінастужкі, якая яшчэ болей дадае сэнсу гэтаму месцу. Калі не памыляюся, кіно пра Катынь
  У гэтым пакоі было немагчыма доўга знаходзіцца, таму я рушыў на першы паверх. Тут знаходзілася шмат экспазіцый, прысвечаных працы КДБ, асабістых рэчаў як арыштаваных, так і супрацоўнікаў.
  Тут жа знаходзілася цікавая рэч. Былі ўсталяваны экраны, якія транслявалі тое, што адбывалася на іншых паверхаў. Мурашы на целе з’явіліся і тут.
  Увогуле, ад наведвання гэтага музея застаюцца вельмі моцныя ўраджанні. Пасля яго хочацца яшчэ некаторы час не прамаўляць ні слова, а толькі паразважаць над тым, што пабачыў.