text: “Беларусь даўно чакала такога пісьменніка”, - напіша Я.Брыль пра У.Караткевіча. І сапраўды, значны мацярык духоўнага жыцця беларускага народа адкрыў сваёй творчасцю У. Караткевіч. Ён увасобіў гісторыю Беларусі ў літаратурных вобразах, нават “прыўзняў, падвысіў”, рамантызаваў яе. Гістарычныя падзеі і вобразы ён вызваляў ад налёту будзённасці. Пісьменнік быў найбольш паслядоўным, грунтоўным і таленавітым у пераасэнсаванні і белетрызацыі беларускай гісторыі. Яго творчасць атаясамліваецца з “новым рамантызмам”. Уладзімір Караткевіч, па сутнасці, перастварыў, вывеў на новы ўзровень жанр беларускай гістарычнай драмы. Пяць яго п’ес – “Млын на Сініх Вірах”, “Званы Віцебска”, “Кастусь Каліноўскі”, “Калыска чатырох чараўніц”, “Маці ўрагану” – можна лічыць драматычнай пенталогіяй. У кожным стагоддзі драматург вылучае крызісную, сімптаматычную падзею, шукае моцнага героя, надзеленага значнай палітычнай воляй, яркую, багатую на душэўныя і духоўныя якасці асобу, носьбіта самабытных рыс нацыянальнага характару. Пры гэтым разбураецца міф пра адвечную, характэрную ўсёй беларускай нацыі пакорлівасць, бясконцую цярплівасць. Караткевіч даследуе тыя абставіны, калі келіх цярплівасці перапаўняецца і беларус адважваецца на актыўнае супраціўленне існуючаму.
  Пісьменнік у сваёй творчасці наследуе такія традыцыі сусветнай гістарычнай драмы, патрыятычны пафас, сацыяльную праблематыку, фактычную дакладнасць, рамантычную паэтыку, асэнсаванне ўніверсальных пытанняў быцця, узаемаадносін паміж людзьмі і народамі. “Чалавека няма без продкаў, народа няма без гісторыі”, – так мысліў У. Караткевіч [10, с. 21].