text: Вяртанне да мірнага жыцця 20-гадовы Віктар Дылюк пачаў з працаўладкавання будаўніком у калгас “Прамень” (зараз ААТ “Жабінкаўскі”). Ствараць было маральна лягчэй, чым страляць і разбураць. А вайну з яе жахамі стараўся не пускаць нават у сны. Больш за два дзясяткі гадоў Віктар Васільевіч аддаў будаўніцтву, а затым лёс прывёў яго на камбікормавы завод у Жабінцы.
  Надзейны тыл былога салдата – яго сям’я. Жонка Ірына Аляксееўна – памочнік выхавальніка ў Якаўчыцкім дзіцячым садзе. Дачка Юлія працуе ў прыватнай фірме ў Брэсце.
  Сярод захапленняў Віктара Васільевіча – рамонтныя работы ва ўласным доме ў Якаўчыцах, прагляд кінафільмаў. Цікавіцца ён заўсёды і свежымі навінамі, сочыць па тэлевізары і ў газетах, што адбываецца ў роднай краіне, у свеце. І, канечне, калі ідуць сюжэты пра ваенныя дзеянні ва Украіне, пра тэрарыстычныя акты ў розных месцах свету, яны не пакідаюць абыякавым ветэрана вайны ў Афганістане, які ведае цану міру і спакою на Зямлі.
  Штогод 15 лютага Віктар Дылюк прыходзіць да помніка воінам-інтэрнацыяналістам у Жабінцы, каб ускласці кветкі і ўшанаваць хвілінай маўчання памяць тых, хто не вярнуўся з суровай вайны.
  
  Новая старонка: '{{subst:NEW|lang=el|cat=|наз=|дзеяс=|прым=|этым=|сін=|ант=|гіпер=|trans=|тып=дзеяс|індэкс=|склады={{склады|{{su...'