text: Дзень трэці - "Жывая кніга" у Львоўскім музеі | «Берасцейская Вясна»
  07.11.2015 Грамадства
  Два дні запар берасцейскія праваабаронцы удзельнічалі у цікавым мерапрыемстве, якое называлась " жывая кніга" і праходіла у "Турме на Ланскога". Для удзелу у ім былі запрошаны навучэнцы мясцовых школ і удзельнікі АТА якія вучацца у Вайсковай Акадэміі Сухапутных войск.
  Так 5-га лістапада навучэнцам і удельнікам гуманітарнай міссіі з Беларусі рампавядаў пра вайну на тэрыторыіі Данбаса былы кантрактнік з 80-й Аэра-мабільнай брыгады сержант Валера Мозычук. У дзевятнаццаці гадовым узросце Валера становіцца дэсатнікам. Ніколі ён не думаў, што яму прыдзецца больш году ваяваць на тэрыторыіі Данбаса з тэрарыстамі і сепаратыстамі. Яго рота удзельнічала у баявых дзеяннях пад Славянскам, Сямёнаўкай і абараняць Луганскі аэрапорт дзеі ён і быў паранены. Па словах дэсантніка іх батальёну супрацьстаялі не толькі мясцовыя сепаратысты, але і Пскоўскія дэсантнікі. Разам з сябрамі шмат раз ён знаходзіўся пад абстрэлам расейскіх "градаў" і маральна быў гатовы да таго, што выжыць у гэтай вайне яму не удасца. Але смерць прайшла міма. Яму удалось выжыць. Менавіта там, у раёне Луганскага аэрапарта, які яны утрымлівалі 100 дзён Валера і вырашыў стаць афіцэрам Украінскіх Узброенных сіл.
  А 6-га лістапада да удзельнікаў "жывой кнігі" на сустрэчу прыйшоў таксама былы кантрактнік 80-й Аэра-мабільнайц брыгады радавы Юрый Кузів. Па словах Юрыя ён і узгадаць не мог што заставаўшыся на кантракт у хуткім часе яму прыдзецца прымаць удзел у баявых дзеяннях на тэрыторыі Данбаса. Па словах хлопца у першы бой іх падраздзяленне уступіла, калі ішло у баявой ахове калонны, якая везла боепрыпасы і харчаванне тым, хто ваяваў пад Луганскам. У той дзень Юра убачыў забітых і параненых сваіх сяброў. А далей былі цяжкія баі за Славянск, Гаўрылаўку і Луганскі аэрапорт. Па словах дэсантніка было вельмі цяжка і страшна, бо супраць іх ваявалі рэгулярныя падраздзяленні арміі Расійскай Федэрацыі. Калі іх рота выходзіла з акрукжэння, ён вырашыў паступаць у Ваенную Акадэмію і звязаць свой лёс з Узброенымі Сіламі Украіны. Зараз ён курсант акадэміі.
  З вялікай увагай слухалі герояў вайны навучэнцы і госьці. Па тварах дзяцей і дарослых было бачна, што іх вельмі крануў расказ дэсантнікаў, якім яны задавалі пытанні. Падводзячы вынік сустрэчы Ніна Хома сказала, што "жывая кніга" гэта вельмі эфектыўная форма патрыятычнага выхавання моладзі якую патрыбна шырэй выкарыстоўваваць.