text: Для шматлікіх смаргонскіх вернікаў святар стаў духоўным айцом. Многім дапамог па-новаму паглядзець на сябе, перайначыць свае жыццёвыя арыенціры. Многіх пераканаў у тым, што толькі з Богам і чыстым сумленнем можна быць сапраўды шчаслівым.
  Будучы святар нарадзіўся ў польскай вёсачцы паблізу ад горада Лодзь. Прозвішча Вэдэр гаворыць пра яго няпольскае паходжанне. Аказваецца, бабуля ксяндза Здзіслава – палячка, а дзядуля – аўстрыец, які ў маладым узросце эмігрыраваў у Польшчу з Аўстрыі. Хлопчык выхоўваўся ў набожнай сям’і. Бацькі гадавалі 11 дзяцей, трое з іх памерлі ў час Другой сусветнай вайны. Ксёндз Здзіслаў з болем успамінае той час: “Наша хата стаяла першай ад лесу. Днём прыходзілі немцы, а ноччу – партызаны. Нехта данёс немцам, што мой бацька трымае сувязь з партызанамі. Немцы прыйшлі ў двор, выклікалі нас на вуліцу, прымусілі бацьку капаць сабе дол на агародзе. Уся сям’я назірала за гэтым.
  Раптам мая трохгадовая сястра падышла да бацькі і літаральна ўчапілася яму за нагу – быццам разумела, што адлічваюцца апошнія хвіліны татавага жыцця. Такога не вытрымалі нават немцы. Адзін з іх звярнуўся да начальніка з просьбай змяніць прысуд: адправіць у турму. Да просьбаў далучыўся солтыс вёскі. Бацька адсядзеў за кратамі восем месяцаў”. Пасля вайны сям’я пераехала ў Лодзь.
  Кажуць, сам Бог дае пакліканне таму, каго хоча бачыць святаром. Здзіслаў пачуў Бога ў раннім узросце – у 12 гадоў. “Аднойчы, падчас святой Імшы, я адчуў моцнае жаданне стаць святаром, - успамінае Здзіслаў Вэдэр. - Калі я вярнуўся дадому, адразу пра гэта расказаў маці. А мая малодшая сястра пажартавала: “Хутчэй валасы вырастуць на маёй далоні, чым ты станеш ксяндзом”. Яна не ўспрыняла ўсур’ёз мае словы. А я з таго часу ні разу не ўсумніўся ў сваім прызванні.