text: — Наша сям’я пастаянна была падпісчыкам “Новага Палесся”, і таму першым перыядычным выданнем, якое патрымаў у сваіх руках у дзіцячым узросце, была раёнка. Дарэчы, яна заўсёды грэла маю душу больш чым другія. І гэта заканамерна: сваё яно і ёсць сваё.
  Я і ў сталым узросце любіў сваю газету, люблю чытаць “жыткаўчанку” і зараз. А яна, газета, не стаяла на месцы, а крочыла поруч са мной па жыцці. Дапамагала, вучыла, напаўняла яго адпаведным значным сэнсам. Змянялася газета ў меру сацыяльных змен, якія праходзілі на нашай зямлі, але заўсёды была ўдумлівай і разважлівай, крытыкавала, але не была крытыканкай. З задавальннем узгадваю былога рэдактара, прынцыповага і адказнага журналіста Івана Фёдаравіча Карповіча, быў моцны касцяк журналістаў пад час яго працяглага кіраўніцтва. Было шмат зроблена дзеля развіцця газеты ў той час.
  А сённяшні калектыў, які ўзначальвае пісьменнік і журналіст Уладзімір Гаўрыловіч, на мой погляд, увабраў у сябе ўсё лепшае, што рабілі папярэднікі, працуе выдатна. З’явіліся новыя рубрыкі, тэматычныя старонкі. Вы ведаеце – такую газету цяпер грэх не чытаць. Асабліва падабаецца падача матэрыялаў сацыяльных змяненняў, пераўтварэнняў на Жыткаўшчыне, сацыяльнага развіцця. Ёсць і крытыка, што немалаважна, – тут газета не саступае і рэспубліканскім выданням. Так і павінна быць. Увогуле, сённяшняя газета паказвае рэальнае жыццё як яно ёсць – з поспехамі, з усімі недахопамі і праблемамі, і шукае разам з людзьмі шляхі, якія б зрабілі наша жыццё яшчэ лепшым, духоўна напоўненым. Дзякуй вам, журналісты і калектыў выдання, за вашу цяжкую, адказную, неабходную людзям працу. Вялікіх вам тыражоў і з юбілеем! Яшчэ столькі ж напаўняйце старонкі газеты дабром!
  — З раённай газетай сябрую вось ўжо дваццаць гадоў. І заўсёды чытанне друкаваных выданняў, выпісваю іх нямала, пачынаю менавіта з “ Новага Палесся”. І першае, на чым засяроджваю сваю ўвагу, гэта на матэрыялах пра людзей нашага раёна, і хацелася б, каб іх друкавалася яшчэ больш. Вынікі і дасягненні ў працы калектываў прадпрыемстваў і гаспадарак, у іншых сферах жыцця раёна, яго гісторыя і прырода – пра ўсё можна прачытаць на старонках раённай газеты. Разнапланавасць і аб’ектыўнасць у асвятленні падзей – адна з яе вызначальных рыс. Пажадана, каб у такім жа ключы пісалі і пра моладзь, і для моладзі. Наш край, нашы людзі вельмі цудоўныя. Для кожнага жыхара Жыткаўшчыны няма нічога радней і бліжэй чым гэта. А аб сваім родным ніхто не скажа лепей і прыгажэй, чым тыя людзі, што тут жывуць. Менавіта ў гэтым і вялікая заслуга рэдакцыйнага калектыва.
  — Для мяне раённая газета “Новае Палессе” — гэта кладзезь навінаў, без якіх немагчыма жыць. Колькі памятаю, выпісвала яе заўсёды.
  А разгарну свежы нумар — найперш, канешне, звяртаю ўвагу на калейдаскопы (іх сапраўды нямала друкуе “НП”) навін. Асабліва прыемна, калі з’яўляюцца артыкулы аб нашай музычнай школе. У нас з рэдакцыяй газеты – моцныя сяброўскія і партнёрскія сувязі, усе нашы выкладчыкі сістэматычна выпісваюць і чытаюць раёнку. Нярэдка здараюцца выпадкі, калі педагогі дружна абмяркоўваюць той ці іншы матэрыял газеты – а гэта значыць, што выданне кранае за жывое. Так і павінна быць.
  Я б хацела толькі аднаго, каб мы часцей арганізоўвалі з рэдакцыяй газеты сумесныя творчыя вечары. Думаю, што яны адбудуцца, бо раёнка і яе стваральнікі варты ўхвалення. Так трымаць! А ў выпадку чаго, мы, работнікі культуры, дапаможам!
  Адам АЛІФЯРОВІЧ, актывіст раённай ветэранскай арганізацыі, ганаровы грамадзянін г. Жыткавічы і Жыткавіцкага раёна: