text: Да "Дажынак" Лідскі замак ажыў. Другая вежа, якую не маглі дабудаваць дзесяцігоддзямі, нарэшце скончаная. Перарабілі і драўляныя галерэі на сценах — цяпер па іх хадзіць не страшна. На адной са сцен пераклалі верх, няякасна зроблены ў савецкі час. Што, праўда, зрабілі з гэтай жа таннай цэглы, якая яўна не пратрымаецца 700 гадоў... Я сабе на камін на лецішчы такую не рызыкнуў браць, узяў даражэйшую.
  Я прайшоў у старую вежу (адбудаваная яшчэ пры камуністах). Многіх экспанатаў там няма, бо ў двары ідзе будоўля, па заканчэнні якой будзе стварацца новая экспазіцыя. Але і сярод таго, што пабачыў, знайшоў цікавостку. Чытаць далей »
  Пётр Нонхарт быў галоўным архітэктарам Вільні, а гэты дамочак збудаваў "як лецішча". так Гайцюнішкі і засталіся адзіным у Беларусі домам-крэпасьцю. Таўшчыня сьценаў каля 1,5 мэтра. Цяпер тут, як водзіцца, месьціцца вар'ятня. Што, у прынцыпе, вельмі добра, бо калі б тут ня месьцілася нічога, дому даўно настаў бы канец.
  Што цікава, на КПП ахоўніца вельмі прыязна ставіцца да турыстаў, як і персанал вар'ятні. Вас запішуць у спецыяльны сшытачак, а потым нават паводзяць крыху па самім доме. Праўда, у палаты экскурсіі ня водзяць.
  На дзьвярах мяне сустрэла шыльда пра выбары-дурыбары. І тут галасуюць. Напэўна, тут самыя шчырыя ягоныя выбаршчыкі.
  У 1977 годзе Аляксандр Грышкевіч прыехаў у Мінск з Маладзечна — паступаць у мастацкае вучылішча. Хлопец настолькі баяўся, што аўтобус "завязе яго не туды", што пайшоў ад вакзала пехам ажно да цяперашняй вуліцы Сурганава, дзе месцілася вучылішча. Праходзячы каля Нацбанка, Грышкевіч і падумаць не мог, што праз 33 гады будзе сядзець на паддашку суседняга будынка ў сваёй майстэрні і распавядаць спецыяльнаму карэспандэнту "Звязды" Глебу ЛАБАДЗЕНКУ пра свае "маладзечанскія" мары.
  — Дарэчы, я паступіў з другога разу — першы раз атрымаў двойку па кампазіцыі, а потым ужо закінуў вучобу, заняўся толькі маляваннем — мара была стаць мастаком.
  — Ад Бога толькі мара была. Астатняе — ад маіх выдатных настаўнікаў. Цяпер я разумею, як мне пашанцавала!.. У Маладзечанскай студыі выяўленчага і дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва мяне вучылі такія бліскучыя майстры, як Кастусь Іванавіч Харашэвіч, Ядзвіга Іосіфаўна Радзялоўская, Юрый Паўлавіч Герасіменка... Я вельмі ўдзячны ім за гэта. На доме, дзе жыў Юрый Паўлавіч, варта было б павесіць мемарыяльную дошку — ён аформіў вельмі шмат кніг, якія выходзілі агромністымі накладамі!.. Ядзвіга Іосіфаўна таксама заслугоўвае помніка ці мемарыяльнай дошкі! А Кастусь Іванавіч, дзякаваць Богу, яшчэ жыве! Гэта ўнікальны, выбітны мастак — беларускі Пірасмані! Ён атрымаў адукацыю толькі ў вучылішчы, але дасягнуў вельмі высокага ўзроўню!..
  — Студыі ўжо 55 год. Я прыйшоў туды, калі мне было гадоў 13. Да гэтага часу маляваў дома як умеў, як мог. Потым дазнаўся пра студыю, пайшоў туды вучыцца. Першым маім настаўнікам быў якраз Харашэвіч. Чытаць далей »
  Напрыканцы 90-х гадоў доктар медыцынскіх навук, прафесар Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта Алесь Астроўскі ўзяўся за справу стварэння беларускага нацыянальнага брэнда — сувеніра, дзеля якога ў нашую краіну прыязджалі б госці нават з далёкага замежжа. У выніку доўгіх роздумаў сувенірным аб’ектам былі выбраны шахматы. Чытаць далей »