text: Быў калісьці — так, даўно, што Месяц толькі-толькі яшчэ з’явіўся на нашым Небе, — у людзей на зямлі такі паганы звычай: не карміць старых бацькоў.
  Дзікія былі людзі. Дзікія-найдзікія. Аж цяпер сорамна ўспамінаць пра іх, такія дзікія. Як убачаць, што маці або бацька больш ахвотна на сонейку грэецца, чым косіць ці жне, дык адразу завозяць іх на калёсах або на санях у глухі лес, пакідаюць трохі ежы і едуць дахаты. А калі тыя хлеб з’ядуць, то або памруць з голаду, або застынуць, або дзікая зверына іх разарве.