text: У Гродна ў межах XII Рэспубліканскага фестывалю нацыянальных культур праходзіць “Круглы стол” беларускіх і замежных пісьменнікаў “Дыялог літаратур – дыялог культур”. У госці да гарадзенцаў прыехалі літаратары з Азербайджана, Расіі, Латвіі, Літвы, Польшчы, Украіны, Францыі. Арганізатары такога прадстаўнічага форума – Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь, Гродзенскі абласны выканаўчы камітэт, Гродзенскі гарадскі выканаўчы камітэт, Гродзенскі дзяржаўны універсітэт імя Я. Купалы, Гродзенская абласная навуковая бібліятэка імя Я. Карскага, Гродзенскі дзяржаўны гісторыка- археалагічны музей, Саюз пісьменнікаў Беларусі, Выдавецкі дом “Звязда”, выдавецтва “Мастацкая літаратура”. На пытанні нашага карэспандэнта ў сувязі з гэтай падзеяй адказвае міністр інфармацыі нашай краіны Аляксандр Карлюкевіч.
  – Канешне ж, на сучасным этапе многія, раней адладжаныя літаратурныя сувязі сыйшлі літаральна на нішто. Цяпер няма той колішняй савецкай сістэмы, якая разам з рускай літаратурай прасоўвала ў свеце і нацыянальныя літаратуры. У тым ліку – і беларускую. Выдаваліся кнігі на замежных мовах і ў Мінску, і ў Маскве. Вось, напрыклад, зазірнуўшы ў бібліяграфію мастацкіх публікацый народнага паэта Беларусі Максіма Танка можна адкрыць тое, што яго паэтычныя зборнікі на англійскай мове чатыры разы выходзілі і ў Мінску. А яшчэ ў Мінску выйшлі ў Танка па кнізе на арабскай і іспанскай мовах. Што ўжо казаць пра часопіс “Савецкая літаратура”, які выдаваўся на некалькіх мовах у Маскве. Перакладам спрыялі і частыя паездкі нашых паэтаў і празаікаў у розныя краіны. Найперш – у краіны развітага сацыялізма. Ды і ў Савецкім Саюзе праходзіла нямала мерапрыемстваў, якія спрыялі знаёмствам літаратараў, дазвалялі наладжваць непасрэдныя стасункі з перакладчыкамі. Можна сказаць, што ў беларускай паэзіі і прозы былі свае паўнамоцныя прадстаўнікі ў Польшчы, Балгарыі, Чэхаславакіі, ГДР, Югаславіі і іншых краінах. А яшчэ істотную ролю адыгрывала і тое, што перакладчыкі з іншых старонак свету адкрывалі беларускую і другія літаратуры Савецкага Саюза праз рускую мову, праз маскоўскія выданні. Сёння працэс знаёмства выглядае інакшым.
  – Так, і тым не менш беларускую мастацкую літаратуру, як класічныя творы, так і здабыткі сучаснага літпрацэсу, перакладаюць, адкрываюць у розных краінах. Як на постсавецкай прасторы, як у Еўропе, так і ў краінах Азіі, Амерыкі. Канешне ж, масштабы далёка не тыя, што былі ў 1970-1980-я гады… Але нельга не сказаць, што сучасную беларускую літаратуру актыўна перакладаюць на мовы народаў Расіі. У Калмыкіі гэтым апякуюцца Рыма Ханінава, Эрдні Эльдышаў. У Чачні – Адам Ахматукаеў, Лула Куна, Руслан Кадзіеў, Пецімат Петрымава. У Чувашыі – Валеры Тургай. Ва Удмурціі – Вячаслаў Ар-Сяргі, Сяргей Мацвееў. У Башкартастане – Зульфія Хананава. У Татарстане – народныя паэты Рэнат Харыс, Роберт Мінулін. У Астрахані на рускую мову перакладае Юрый Шчарбакоў. У Новасібірску – Уладзімір Беразеў. Іх па праву можна лічыць таксама паўнамоцнымі прадстаўнікамі беларускай літаратуры. Што адметна, гэтых перакладчыкаў цікавіць і беларуская класіка. Напрыклад, да 500-годдзя беларускага кнігадрукавання ўрывак з прадмовы Ф. Скарыны да кнігі “Юдзіф” на свае родныя мовы пераклалі дзясяткі творцаў з розных рэгіёнаў Расіі. Перакладчыкі з Чачні, Чувашыі, Татарстана, Астрахані падрыхтавалі і выдалі аўтарскія анталогіі беларускай паэзіі – на чачэнскай, чувашскай, татарскай, рускай мовах. І гэта падзеі літаральна апошняга года. За гэта – нізкі паклон Адаму Ахматукаеву, Валеры Тургаю, Рэнату Харысу, Юрыю Шчарбакову. Іх імёны добра вядомыя і ў Беларусі. Усе яны – удзельнікі розных пісьменніцкіх сустрэч і ў час Мінскага міжнароднага кніжнага кірмашу-выстаўкі, і ў Дзень беларускага пісьменства.