text: Не, яно было такім жа свінцова-шэрым, нізкім і цяжкім, яно плыло і хісталася ў праёме залітага ліўнем акна, але яго стала болей.
  Калі вецер і лівень аціхлі і яркае сонца асвяціла паваленую пад плот чаромху, на яе шкада было глядзець. Зялёныя мокрыя лісточкі зіхацелі кропелькамі дажду і… жыццём. Пераламанае ў камлі дрэва было жывое, сок яшчэ бег па яго жылках, як кроў па венах чалавека, але гэта быў канец.
  Ствол трэснуў ніжэй дупла. Відаць, не дарма шпакі, колькі ні прыглядваліся, колькі ні лазілі ў тое дупло гэтай вясной, але так і не звілі ў ім свайго гнязда. У сярэдзіне чаромха пачала падгніваць, і шпакі зразумелі, што век яе нядоўгі.
  Я глядзеў, як ад хаты ад’язджае трактар, і было такое адчуванне, што праводжу ў апошні шлях некага вельмі блізкага.
  Яшчэ юнаком я прынёс яе, танюткую і гнуткую, з ускраіны вёскі, дзе за хатамі і хлеўчукамі раслі высокія і пышныя чаромхі.