text: Жыў-быў дзед, жыла-была баба, і была ў іх курачка раба. Знесла курачка яечка, не белае, не рудое, ніякае якое, а залатое. Рады дзед, рада баба – надта ж прыгожае яечка! А якое ж, мусіць, смачнае...
  – Нічога ты не разумееш, старая. Яйка павінна быць разбіта! Разбіў, з’еў, можна жыць далей. А курыца новае знясе.
  І ўзяўся дзед біць тое яйка. Біў-біў, біў-біў і не разбіў. І баба біла-біла, не разбіла. А бегла мышка, хвосцікам шась!.. Яечка звалілася і... таксама не разбілася. Не разбілася, а пакацілася. Круць-верць, круць-верць, і цераз парог. А далей з ганачка скок-паскок, скок-паскок, і саскочыла на сцяжынку. А са сцяжынкі на вуліцу. І пабегла далёка-далёка-далёка.
  А яечка па вуліцы коціцца, а на вуліцы вясна. Сонейка праменьчыкі паўсюль распусціла. А яечка паварочваецца то на адзін бачок, то на другі, і ловіць кожны праменьчык. І застаюцца на яечку ад праменьчыкаў малюнкі-слядочкі. Залатое яечка ад таго яшчэ прыгажэйшае.
  Раптам хмарка наляцела і пырснуў дожджык. Залатое яечка кожную кропельку ловіць. І застаюцца на ім кропелькі-слядочкі.
  Яшчэ прыгажэйшае стала яечка. Кацілася яно, кацілася і закацілася на лугі-мурагі. Першая травічка такая мяккая, такая смарагдавая. Дакранецца яечка да лісточка – застанецца на ім малюначак, дакранецца да кветачкі – закрасуе на ім кветачка.
  А тут ужо і дзед з бабай даганяюць, вось-вось цопнуць. А на полі – вясёлка, нядаўна ж дожджык прайшоў і сонца свеціць. Яечка круць-верць, круць-верць і пакацілася па вясёлцы ў неба.
  Коціцца яечка па вясёлцы і само ззяе ўсімі колерамі. Закацілася яно на самы верх, дзюб аб сонца і разбілася. Радуецца сонейка – з’ела, падужэла, грае, мацней прыгравае.
  Вярнуліся дзед і баба дахаты, а там кура-шчабятура нанесла яечак поўнае гняздзечка. Яны чысценькія-бяленькія, а дзеду й бабе хочацца, каб былі як тое, залатое. І ўзяліся яны яечкі маляваць-фарбаваць. Прыгожыя яечкі атрымаліся.
  На Вялікдзень усе людзі збіраюцца, у святыню ідуць, адзін аднаго віншуюць: “Хрыстос уваскрос! Сапраўды ўваскрос! Вясна красна на ўвесь свет! Глянула сонца і ў наша ваконца!”
  Паклалі дзед з бабай яечкі ў кошык і таксама пайшлі іх свянцаць. Пасвянцалі, а дома прыйшлі да іх дзеткі суседскія і ў адзін голас гукаюць: “Я маленькі жачок, паўзу як рачок, скачу як жабка, дай яечка, бабка!”
  Рады дзед, рада баба, што дзеткі іх павесялілі, са святам павіншавалі. Пабеглі жакі з тымі яечкамі гуляць: па латку качаць, біткі біць, мацака шукаць.
  Цяпер усе навокал радыя, усе яечкі велікодныя маюць. І толькі кура-шчабятура зашылася ў куточку і плача: “Ну во, а пра мяне ўсе забыліся... І дзед, і баба, і валачобнікі, і жакі, і сонейка – усе па святочным яечку маюць, а я нічога не маю”.
  Сонейка глянула на курачку, праменьчыкам сваім яе прылашчыла, стала супакойваць: “Нашто табе такое яечка, яно ж варонае!”
  Рассмяялася сонейка: “Вядома, ніякае не вароняе, яно варанае. А ты нанясі свежых. І з іх выдзеўбуцца вясёлыя жоўценькія кураняткі”.
  Так яно і сталася. І цяпер наша кура-шчабятура па садочку хо-о-одзіць ды ходзіць, куранятак за сабой водзіць.
  Паводле вядомых сюжэтаў беларускага фальклору і класічнай літаратуры аўтар прапануе свае версіі казак. Кніга падштурхоўвае чытача пафантазіраваць і прыдумаць уласныя версіі. Выданне разлічана як на дзяцей, так і на дарослых.