text: 31 сакавіка 1994 года Казлоўскі і іншыя службовыя асобы былі запрошаныя на пасяджэнне сесіі Вярхоўнага Савета. Міністр абароны заявіў, што цікавасць Лукашэнкі да яго ведамства «вызывает лишь удивление», і што яна выспела «на волне нездоровых амбиций и предвыборного популизма». Парыруючы абвінавачванні Лукашэнкі ў тым, што Мінабароны і створаная ім кампанія «Трансавіяэкспарт» займаюцца камерцыйнай дзейнасцю, Казлоўскі звяртаў увагу, што гэта — вымушаная неабходнасць, выкліканая цяжкім фінансавым становішчам: «Может, лучше чтобы эти авиагиганты «ИЛ-76» гнили на аэродромах? Наша компания — государственное предприятие, но с помощью простенького передергивания фактов она преподносится как гнездо, как кормушка для военных коррупционеров».
  Наступны віток супрацьстаяння Казлоўскага і Лукашэнкі адбыўся падчас прэзідэнцкіх выбараў, у прыватнасці, пасля трыумфальнага для Лукашэнкі першага тура, які адбыўся 23 чэрвеня 1994 года.
  Неўзабаве рушылі заявы Казлоўскага ў суд, Вярхоўны Савет і Генпракуратуру. Міністр абароны настойваў на прынцыповым разглядзе пытання парушэння Лукашэнкам дэпутацкай этыкі і патрабаваў прыцягнуць яго да крымінальнай адказнасці. Некаторыя дэпутаты сцвярджалі, што Лукашэнка асабіста звяртаўся да Казлоўскага: «Павел Павлович, забери заявление, хуже будет». Казлоўскі адмовіўся, а Лукашэнка не з’явіўся на суд. Лукашэнка зрабіў некалькі заяў накшталт таго, што калі стане прэзідэнтам, то «разберется с министром обороны и с армией в целом».
  Пасля перамогі Лукашэнкі 10 ліпеня 1994 года на прэзідэнцкіх выбарах прыцягнуць яго да судовай адказнасці стала немагчыма. Аднак кіраўнік дзяржавы на Казлоўскага не забыўся, тым больш, што генерал сам даў добрую нагоду. У чэрвені 1994-га Казлоўскі трапіў у скандал, звязаны з вяселлем яго сына і дачкі старшыні Вярхоўнага Савета Мечыслава Грыба. Прэса сцвярджала, што на гэтым вяселлі ў Калодзішчах прысутнічала каля 200 чалавек, і яно, быццам, ахоўвалася дэсантнікамі.
  На праверку Лукашэнка кінуў новаствораную структуру — службу кантролю адміністрацыі прэзідэнта. Пра вынікі праверкі можна даведацца з адпаведнага ўказа №83 ад 5 верасня 1994 года: «Проверкой, проведенной службой контроля администрации президента Республики Беларусь, установлено, что бывший министр обороны Республики Беларусь генерал-полковник Козловский П.П., отмечая 11–12 июня 1994 г. свадьбу сына, использовал свое служебное положение в личных целях, что повлекло причинение государству ущерба в крупном размере». «Советская Белоруссия» ў лютым 1995 года ў адным з нумароў сцвярджала, што гаворка ішла пра 27 мільёнаў рублёў. У выніку Казлоўскі быў паніжаны да генерал-лейтэнанта. А пазней начальнік службы кантролю адміністрацыі прэзідэнта Васіль Даўгалёў заявіў, што інфармацыя аб ахове вяселля дэсантнікамі не пацвердзілася.
  Вясной 2015 года Павел Казлоўскі пры падтрымцы вядомых расійскіх генералаў звярнуўся да Лукашэнкі з просьбай зняць спагнанне дваццацігадовай даўніны. Казлоўскі сцвярджаў, што ніякай шкоды дзяржаве не нанёс. У просьбе былы міністр абароны звяртаў увагу на 70-годдзе перамогі на германскім фашызмам. Беларускі кіраўнік дэманстратыўна прамаўчаў, а яго адміністрацыя заявіла, што ніякай заявы за подпісамі Казлоўскага і расійскіх генералаў не атрымлівала. Праз год Казлоўскі праз «Народную Волю» зноў звярнуўся да Лукашэнкі. І зноў маўчанне.
  Беларускі Партызан :: Андрэй Дынько: Я шакаваны рэакцыяй на артыкул «Дзе жывуць і працуюць дзеці апазіцыянераў»
  Па-першае, я шакаваны рэакцыяй на артыкул Арцёма Гарбацэвіча «Дзе жывуць і працуюць дзеці апазіцыянераў». Каб «Нашай Ніве» пагражалі за гэта — такога я не чакаў.
  За апошні год НН пагражалі за нашы публікацыі адзін з членаў лукашэнкаўскага «палітбюро», пасля — чыноўнік Міністэрства культуры і яшчэ сексот з Імхаклуба. Але каб апазіцыянер?
  Я рэдактар незалежнага партала. І не выключана, што мяне або маіх дзяцей некалі выціснуць з краіны ў эміграцыю — хто ведае.
  Па-трэцяе, я ўдзячны Юрыю Дракахрусту, які напісаў: «Мне здаецца, што пафас артыкула ў НН такі статыстычны.
  Аўтар не асуджае нікога асабіста. Ён пра вынік, пра тое, што калі дзеці ладнай часткі апазыцыі вучацца і жывуць за мяжой, то гэта мінус ёй у вачах народу і ў сэнсе палітычнай перспектывы».
  Рэальнасць такая, што Беларусь памянялася проці 70-х і нават 90-х. Дзеці «апазіцыянераў» і самі «апазіцыянеры» (прабачце за калдырныя выразы) на сёння ў Мінску могуць спакойна працаваць, рабіць бізнэс і займацца мастацтвам (артыкул, дарэчы, тое паказвае на канкрэтных прыкладах). Гэта не таталітарная краіна, у Мінску на прыватны сектар прыпадае 70% ад ВУП, зірніце на прадпрыемствы Дашкевіча і Шылаў і дзейнасць Святланы Алексіевіч.
  Па-пятае, хоць артыкул быў не пра тое, але, раз дыскусіі ў фэйсбуку на тое выйшлі, скарыстаюся нагодай і ясна сфармулюю сваю пазіцыю па Праграме Каліноўскага.
  Падушка бяспекі для рэпрэсаваных — велікадушнасць Польшчы, за якую нельга не быць удзячнымі. І арганізатары праграмы з беларускага боку сумленна рабілі сваю працу.
  Але створаная ў рамках праграмы магчымасць для дзяцей функцыянераў апазіцыі ехаць на «Каліну» проста таму, што яны дзеці функцыянераў (фармальна — дзеці тых, хто зазнаў пераслед), і не дае эфекту для барацьбы за грамадзянскія і нацыянальныя правы, і несправядлівая. Гэтае ж адносіцца і да дзяцей з Беларускага Ліцэя.
  Наяўнасць такіх лазеек дыскрэдытавала саму ідэю Праграмы Каліноўскага. Былі гады, калі ў Беларусі не было ніводнага выключанага «за палітыку» студэнта і, тым не менш, дзясяткі каліноўцаў выпраўляліся над Віслу. Такая «Каліна» — гэта ўжо проста канал эміграцыі. Гэта супярэчыць прынцыпам, несправядліва і не прыносіць карысці ні для краіны, ні для нацыі, ні для саміх гэтых пацаноў і дзяўчат (многія з іх проста недавучваліся ў чужым моўным і культурным асяроддзі).
  Таленавітыя з іх ліку і самі прабіліся б у сферу, дзе ў іх талент (я ведаю, напрыклад, выдатнага эканаміста Яўгена Грыневіча — такі інтэлект не можа не прабіцца). Ненатуральны адбор толькі замінае гэтаму.
  З тых, хто з'ехаў з Беларусі ў 17 гадоў і асталяваўся за мяжой, вернуцца - як бы ні разгортвалася гісторыя - адзінкі. Так не толькі з беларусамі, так з усімі нацыямі. Зірніце на пасляваенную эміграцыю: іх было мінімум 200 тысяч чалавек, а з іх унукаў сёння беларусамі сябе лічаць два дзясяткі. Дзеці эмігрантаў ужо не будуць гаварыць па-беларуску і нават не будуць сябе лічыць беларусамі. Масавая эміграцыя - драма, якая аслабляе краіны і нацыі на доўгія гады.
  Людзі натуральным чынам будуць ехаць туды, дзе ім будзе праца — з «Калінай» ці без. Межы цяпер адкрытыя, працоўныя рынкі адкрытыя, гэта ўжо не той свет, дзе людзі ніколі не ад’язджалі далей за 15 кіламетраў ад роднай вёскі.
  Супрацоўнікі Svaboda.org нават вырабілі прыгожы постар са Скарынам «Так, я эміграваў і не вярнуўся. І што?»