text: «Гэта розныя рэкамендацыі агульнага і спецыяльнага характару, пачынаючы ад стварэння Упаўнаважанага па правах дзіцяці да стварэння антыдыскрымінацыйнага характару. Мы прапануем таксама прыняць меры пазітыўныя меры ў дачыненні да дзяцей са слабых груп, паколькі непрыняцце пазітыўных дзеянняў прыраўноўваецца да дыскрымінацыі. Мы ведаем, у якім крытычным стане знаходзяцца дзеці рома. Задача дзяржавы ў гэтай сітуацыі: прыняцце нейкіх праграм па сацыяльнай інтэграцыі дзяцей рома, па паляпшэнню іх маёмаснага становішча і поўнага забеспячэнню іх навучацца», — адзначыў на прэзентацыі дакладу юрыст БХК Зміцер Чарных.
  У Беларусі да гэтага часу адсутнічае заканадаўчая забарона на ўсе віды цялеснага пакарання ў доме, школе і іншых установах. Фізічны гвалт у сем'ях дагэтуль лічыцца прымальнай мерай выхавання. З-за такіх умоваў дзеці знаходзяцца ў вельмі хісткім становішчы. Правы дзiцяцi на недатыкальнасць асобы і абарону дзяржавы ад якога б там ні было гвалту фактычна ігнаруюцца. Праваабаронцы ў гэтым кантэксце ўспомнілі нядаўні інцыдэнт у адной са школ г. Гомеля.
  Таксама праваабаронцы звяртаюць увагу Камітэта па правах дзіцяці на непаўналетніх асуджаных па арт. 328 КК (незаконны абарот наркатычных рэчываў). Вядома, што ў дачыненні да некаторых з іх ужываюцца катаванні і іншыя жорсткія або прыніжаючыя годнасць формы пакарання або звароту. Магчымыя парушэнні з боку супрацоўнікаў установаў, прадстаўнікоў праваахоўных органаў абумоўлены:
  Пры такіх умовах непаўналетнія зняволеныя становяцца асабліва ўразлівай групай, цалкам не абароненай ад розных формаў жорсткага або зневажальнага годнасць абыходжання або пакарання.
  У Беларусі, нягледзячы на ​​шматлікія сігналы аб фармалізме рашэнняў, якія прымаюцца мясцовымі ўладамі, працягвае ўжывацца Дэкрэт №18 «Аб дадатковых мерах па дзяржаўнай абароне дзяцей у няўдалых сем'ях».
  З-за размытых і недакладных фармулёвак палажэнняў Дэкрэта адбываюцца розныя маніпуляцыі. Напрыклад, дзеці падлягаюць абароне і памяшчэнню на дзяржаўнае забеспячэнне ў выпадку, калі ўстаноўлена, што бацькі «іншым чынам неналежна выконваюць свае абавязкі па выхаванні і ўтрыманні дзяцей». Заканадаўства дапускае тлумачэнне сітуацый, якія патэнцыйна сацыяльна небяспечныя, такім чынам, яны супярэчыць духу «найлепшых інтарэсаў дзіцяці».
  Акрамя таго, у альтэрнатыўным дакладзе звяртаецца ўвага на невыразныя фармулёўкі крытэрыяў прызнання сям'і, якая знаходзіцца ў сацыяльна небяспечным становішчы (СНС). Гэта дазваляе злоўжываць цэлым шэрагам сітуацый. Сярод прыкмет няўдалай сям'і сустракаюцца такія, як «Працяглае беспрацоўе аднаго з бацькоў (абодвух бацькоў), а таксама частая змена месцаў працаўладкавання»; «Наяўнасць у дзяцей частых захворванняў і траўмаў»; «Поўная абыякавасць бацькоў і адсутнасць клопату і ўвагі да дзіцяці» і інш. У рашэннях, прынятых камісіямі, часта пераважае суб'ектыўны фактар. Наогул сам факт прызнання сям'і, якая знаходзіцца ў СНС, не спрыяе вырашэнню канфліктнай сітуацыі ў цэлым і стварэнню бяспечных умоваў для дзіцяці.
  Аляксей Канстанцінаў з Цэнтра праблем дзіцячага развіцця «Леванія» прыводзіць два прыкладу, якія ілюструюць магчымасць доступу дзяцей з інваліднасцю да медыцыны: