text: Мне ўспомнілася, як у дзяцінстве Аркадзь падбіў нас, суседскіх падлеткаў, гуляць у краму. Паставіў перад намі шклянку з калодзежнай вадой, падфарбаванай вішнямі, і аб’явіў, што гэта морс. Прадаваў шклянку морсу за яйка. У тое лета суседкі не раз скардзіліся адна адной, што куры чамусьці раптам перасталі несціся. I толькі наш «прадавец» хадзіў задаволены.
  У дзявятым класе за двойкі Аркадзя выключылі са школы, і ён вымушаны быў пайсці ў калгас. Знайшоў падыход да брыгадзіра, і той пасылаў хлопца на працу толькі з канём. Амаль кожны вечар пасля работы Аркадзь заязджаў у свой двор і скідваў то нейкія мяшкі, то дошкі, то сена. Аднойчы Аркадзь вёз дадому дровы. Нагрузіў звыш меры. Бедны конік ажно клаўся ў аглоблях, цягнучы па пясчанай дарозе цяжкі воз. Каля брамы конь спатыкнуўся і ўпаў. Аркадзь пачаў лупцаваць яго пугай па спіне, па галаве. Конь падняўся, але скрануць воз з месца ўжо не было сілы, і ён толькі паволі махаў галавою. А ў яго вялікіх разумных вачах блішчэлі слёзы.
  Восенню, калі я ўжо зноў быў у Мінску, прыйшло пісьмо з вёскі. Сястра пісала, што цётка Зося моцна застудзілася і ляжыць у бальніцы. Давалі тэлеграму Аркадзю. Ад яго прыйшоў кароткі адказ: «Прыехаць не магу. Надзвычайныя абставіны». Але ў вёсцы ўсе казалі, што пашкадаваў грошай.
  
  Відэа «Як заганяюць у БРСМ» менш чым за тыдзень набрало на ўсіх платформах больш чым 700 тысяч праглядаў. Казалася б, ні для каго не сакрэт, што ў БРСМ заганяюць прымусова, аднак у гэты раз падняўся сапраўдны хайп. Мусіць, таму, што на любы гвалт у дачыненні да дзяцей (а такія пагрозы з воплямі і хамскім прыніжэннем годнасці — самы што ні на есць гвалт) грамадства заўседы рэагуе востара. А гістэрычныя воплі нам.дырэктаркі Інэсы Ахрамовіч, ды яшчэ з апеляцыямі да палітычнай свядомасці «Антисоветчина! Антибеларушчына! Вы что, не поддерживаете политику президента!?» нікога не маглі пакінуць абыякавымі.