text: Беларускае грамадства – талерантнае, паслухмянае, выключна здаровае і шчаслівае. У гэта хто-небудзь верыць?
  Школа, гімн і БТ навязваюць нам прымітыўныя стэрэатыпы. Яны імкнуцца захаваць нарцыстычны спакой БССР, зрабіць выгляд, быццам клопаты 21-га стагоддзя нас цудоўным чынам абмінаюць.
  Каманда анлайн-часопіса “Ідэя” паспрабавала зазірнуць за прыгожыя дэкарацыі, уважлівей паглядзець на тыя праблемы, які мы імкнемся не заўважаць.
  Павел не проста адкрыты гей, ён выступае са стэндап-камедыяй, дзе расказвае пра прыгоды з жыцця гея.
  “За два гады выступаў са стэндапамі мяне яшчэ ні разу не пабілі. Хаця напачатку было страшна, ездзіў на таксі, у метро не спускаўся, азіраўся на вуліцах.
  Для мяне стэндап – гэта магчымасць дагрукацца да сэрца гледача. Пры іншых абставінах мяне б нават не пачалі слухаць. Такім чынам я даю магчымасць даведацца праўду пра мяне.
  Пасля майго першага выступу арганізатар “Адкрытага мікрафона” сказаў брутальным з выгляду наведвальнікам бара: “Калі вы будзеце чапаць гэтага підара – вам будзе кепска. Ён павінен выступаць!”
  Спадар Ян з’яўляецца выдатным прыкладам таго, як дажыць да 80 гадоў, захаваць дух свабоды і яшчэ быць здольным уцячы ад АМАПа:
  “У 1960 я вярнуўся жыць на Беларусь і здзівіўся, чаму тут ніхто не размаўляе па-беларуску. Мая душа пачала гэтаму працівіцца. З гэтага і пачалося маё прасоўванне беларушчыны.
  Калі на вас бяжыць АМАПавец з дубінкай, ад дубінкі нельга ўхіляцца, трэба ісці на бліжні бой. Шчыльна!
  З пачаткам канфлікту на Данбасе Аляксандра пераехала ў Мінск. Як будаваць жыццё не грамадзяніну ў Беларусі:
  Нашыя сваякі і з Харкаўскай вобласці, і з Івана-Франкоўскай нас не запрасілі, зносіны абмежаваліся. Толькі дзядзька з Беларусі клікаў увесь час да сябе.
  Міграцыйная служба не ведала, што з намі рабіць. Мы не ўцекачы, бо не аб’яўлена ваеннае становішча. Варыянты былі два: альбо шукаць працу, альбо купляць грамадзянства за 100 000 долараў.
  Дачка вучыцца ў моўнай гімназіі. Мы спачатку хваляваліся, але беларуская мова і літаратура даюцца вельмі лёгка. Размаўляе ўжо лепш за некаторых дзяцей, якія з першага класа вучылі”.
  ад 1600 да 35000 вагаецца лічба ўцекачоў з Украіны, якія пераехалі ў Беларусь з-за канфлікту на Данбасе.
  Зараз я магу пра гэта казаць адкрыта, не саромеючыся, спакойна. І ў гэтым я ўдзячная сваім дзяўчаткам, гэта таксама іх вялікая заслуга.
  Дзіцё, гетэрасексуальнае ці гомасексуальнае, гэта ж тваё дзіцё. Я не магу ад яго адмовіцца, я люблю яго.
  "Спачатку падавалася, што гэта пройдзе, трэба лячыцца. Але цяпер я ведаю, што гэта не хвароба, чалавек такім нарадзіўся"
  Гісторыя Яўгена пра тое, як паход у начны клуб можа скончыцца судом і абвінавачваннямі ў распаўсюдзе наркотыкаў:
  “За распаўсюд мне запрашвалі 11 гадоў строгага рэжыму, але паколькі распаўсюду не здолелі даказаць, то тэрмін знізілі. Па факце мне прысудзілі 5 гадоў у калоніі адкрытага тыпу, тое, што ў народзе называюць “хімія”.
  Большасць “першаходаў” – тыя, хто ўпершыню трапляюць пад жорны сістэмы, раскайваюцца ўжо да першага паседжання суда. “Выпраўленнем” гэта называюць толькі для грамадства.
  Людзі, якія знаходзяцца ва ўстановах закрытага тыпу па артыкуле 328, – не ўсе неадэкватныя наркаманы, якімі іх робяць. Там хапае дастаткова маладых і амбітных хлопцаў і дзяўчат, ад якіх было б куды больш карысці на волі.
  Пасля вызвалення я хутка зразумеў, што цяпер мне будзе куды складаней паступіць вучыцца нават на завочку, уладкавацца на прэстыжную працу, прабівацца самому без падтрымкі”.
  “У сталоўку першымі заходзяць “дзяды”, а “чарапы” і “сланы” павінны іх прапускаць. Калі “дзяды” выходзяць са сталоўкі, усе павінны стаяць у шэрагу.
  Перамагчы дзедаўшчыну можна было б толькі тады, калі б усе “сланы” і “чарапы” выступілі б супраць. Калі ты адзін, то нічога зрабіць немагчыма.
  "У пачатку ўсе думаюць: калі прыйдзе час стаць “дзедам”, я не буду практыкаваць дзедаўшчыну. Але потым гэта забываецца..."
  Толькі 26 вайскоўцаў тэрміновай службы ў 2013 былі афіцыйна прызнаныя вінаватымі ў злачынствах, звязаных з дзедаўшчынаю.
  “Усё пачалося з кепскага самаадчування, на якое ніхто не звяртаў увагу. Толькі потым ужо пачаўся сухі кашаль, пахудзенне, кепскі апетыт.
  У паліклініцы вельмі доўга не маглі зразумець, што са мной адбываецца. Лекары ставілі абсалютна розныя дыягназы, нават парок сэрца.
  У Бараўлянах табе ставяць працэнт выжывальнасці. У мяне паказнікі былі добрымі – давалі 85 % таго, што лячэнне мне дапаможа.
  У нашых бальніцах “хімія” толькі беларуская. Яна не нашмат менш эфектыўная, чым замежная, але выклікае больш пабочных эфектаў.