text: ДНУ ”Існтытут сацыялогіі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі” – вядучая навукова-даследчая ўстанова Беларусі, якая працуе ў галіне сацыялогіі. Асноўная мэтай Інстытута з’яўляецца правядзенне навуковых даследаванняў у галіне сацыялагічных, сацыяльна-псіхалагічных і палітычных ведаў.
  
  Папа прыняў на аўдыенцыі ўдзельнікаў канферэнцыі “Yes to Life!” (Так – жыццю!), прысвечанай абароне дзяцей, у якіх ва ўлонні маці дыягнаставалі сур’ёзныя праблемы са здароўем ці інваліднасць.
  Форум праходзіў у Ватыкане 23-25 мая 2019 г. па ініцыятыве Дыкастэрыі па справах свецкіх, сям’і і жыцця і Фонда “Il Cuore in una Goccia”. Папа заўважыў, што “культура адчужэння” прапануе глядзець на хворых дзяцей як на “несумяшчальных з жыццём” і “асуджаных на смерць”.
  “Але ніводны чалавек не можа быць несумяшчальным з жыццём, ні ў сілу свайго ўзросту, ні ў сілу свайго стану здароўя, ні ў сілу якасці свайго існавання. Кожнае дзіця, якое аб’яўляецца ва ўлонні жанчыны – гэта дар, які змяняе гісторыю сям’і: гісторыю бацькі і маці, бабуль і дзядуль, брацікаў і сястрычак. І гэтае дзіця мае патрэбу ў тым, каб яго прынялі, атулілі любоўю і клопатам. Заўсёды!”, - сцвердзіў Папа.
  Францішак звярнуў увагу на асаблівыя адносіны паміж маці і дзіцём, якое знаходзіцца ў яе ўлонні. “Гэта рэальныя і глыбокія адносіны паміж двума асобамі, якія камунікуюць паміж сабой ад самага зачацця”, - сказаў ён.
  Пантыфік заўважыў, што “сучасныя тэхнікі перадродавай дыягностыкі здольныя паказаць ад самых першых тыдняў наяўнасць парокаў развіцця і паталогій”, якія могуць стаць сур’ёзнай пагрозай для жыцця дзіцяці і здароўя маці. Ужо само падазрэнне на парок, а тым больш упэўненасць у хваробе дзіцяці, цалкам змяняе ўвесь ход цяжарнасці, кідаючы “жанчын і пары ў глыбокі адчай”.
  “[Пачуццё адзіноты, бездапаможнасці, страх перад пакутамі дзіцяці і цэлай сям’і з’яўляюцца як маўклівы крык, як просьба аб дапамозе ў цемры хваробы, вынік якой не можа прадказаць ніхто. Але эвалюцыя кожнай хваробы заўсёды суб’ектыўная і нават урачы часта не ведаюць, як яна праявіцца ў кожнага асобнага індывіда]”
  Папа заклікаў урачоў памятаць, што дзеці з паталогіямі, нягледзячы на тое, што знаходзяцца ва ўлонні маці, з’яўляюцца “маленькімі пацыентамі”, якіх трэба лячыць і атуляць клопатам. Існуюць розныя віды тэрапій і перынатальныя хоспісы, якія паказваюць уражальныя вынікі, падтрымліваючы сем’і. Дзіця ніколі не павінна пакідацца, але атрымліваць клопат, чалавечае цяпло і любоў, перакананы ён.
  “Прафесія ўрача – гэта місія, пакліканне да жыцця, і важна, каб урачы ўсведамлялі, што з’яўляюцца дарам для сем’яў, якія ім давераны, каб былі здольнымі ўваходзіць у адносіны, браць на сябе цяжар жыцця іншых, быць праактыўнымі перад абліччам пакут, здольнымі супакойваць, браць на сябе адказнасць за пошук рашэнняў, паважлівых да годнасці кожнага чалавечага жыцця”, - падкрэсліў Святы Айцец.