text: «Запаўшыя ў падлоб’е глыбока вочы, смутны задумчывы твар, зморшчаны лоб i моцна сцiснутыя вусны, — усё гэта яўна дасвячае, што ў сваёй душы Таклюся носiць нейкую вельмi дакучную думу, ад каторае яна нiяк не можа адвязацца i каторая кiруе ёю, куды захоча. Ад гэтай дакучнай думкi, што, як п’яўка, смокча яе сэрца, яна, мусi, i высахла».