text: "Ужо прагаласавалі". Выбарчая кампанія за­вяршыла свой істотны этап – збор подпісаў за вылучэнне кандыдатаў. Для імітацыі выбараў гэты этап не мае істотнага значэння. Бо на выхадзе з кампаніі пратаколы напішуць камісіі, складзеныя з “кампетэнтных” членаў, якія прайшлі праз сіта выканаўчай улады. Але ж з улікам раздраю сярод апазіцыйных груп, калі амаль ад кожнай партыйнай гру­пы быў вылучаны прадстаўнік, ўлады атрымалі самы шырокі манеў... Więcej »
  Абмен ударамі. Ужо амаль паўгода ідзе інфармацыйная бойка паміж кіраўніцтвам Расіі і кіраўніком Беларусі. Ранейшыя саюзнікі за­раз гатовы задушыць адзін ад­наго ў абдымках. Відавочна, што абдымкі расейскага кіраўніцтва значна мацнейшыя. Газ і нафта надзяляюць нашых саюзнікаў правам мацнейшага па мерках імперскай палітыкі. Пры гэтым у нашых саюзнікаў адкрыліся вочы на парушэнні правоў ча­лавека на Беларусі, а таксама на праблему зніклых ... Więcej »
  Даўгі нашы. Пра даўгі дзяржавы пад час выбарчай кампаніі ўлады ніколі не ўзгадваюць. Бо ў гэтым няма палітычнай мэтазгоднасці. Значна прасцей і карысней для ўладаў павялічваць пенсіі, заробкі бюджэтнікам. За гэ­тыя павелічэнні не трэ рабіць справаздачу, тлумачыць ад­куль сродкі. Але пры гэтым для значнай часткі атрымальнікаў павялічаных пенсій, заробкаў дадзены акт выглядае, як пры­клад клопату “бацькі” аб да­брабыце грамадзян. Але за д... Więcej »
  
  Аўтамабі́ль (па-грэцку: αὐτός — «сам» і лацінскага: mobilis — «рухаецца») — самаходны, мэханічны транспартны сродак з уласным рухавіком і крыніцай энэргіі, такой як бэнзін, дызэльнае паліва, газ, акумулятарная батарэя. Аўтамабілі прызначаныя для выкарыстаньня пераважна на дарогах, у іх маюцца, як правіла, чатыры колы, і вырабляюцца галоўным чынам для перавозкі людзей, а не тавараў[1].
  Ва ўсім сьвеце налічваецца каля 600 млн легкавых аўтамабіляў, што складае прыкладна адзін аўтамабіль на адзінаццаць чалавек[2][3]. Колькасьць асабістых аўтамабіляў хутка павялічваецца, асабліва ў Кітаі й Індыі[4].
  Першыя вядомыя рысункі аўтамабіля, са спружынным прывадам, належаць Леанарда да Вінчы, аднак ні дзейснага асобніка, ні зьвестак пра ягонае існаваньне да нашых дзён не дайшло. У 2004 годзе экспэрты Музэю гісторыі навукі з Флярэнцыі змаглі аднавіць па рысунках гэты аўтамабіль, даказаўшы тым самым правільнасьць ідэяў Леанарда. У эпоху Адраджэньня й пазьней у шэрагу эўрапейскіх краінаў «самарушныя» каляскі й экіпажы са спружынным рухавіком будаваліся ў адзінкавых колькасьцях для ўдзелу ў маскарадах і парадах.
  У 1769 годзе францускі вынаходнік Нікаля Жазэф Кюньё выпрабаваў першы ўзор машыны з паравым рухавіком[5], вядомы як «малыя калёсы Кюньё», а ў 1770 годзе — «вялікія калёсы Кюньё». Сам вынаходнік назваў яе «Вогненыя калёсы» — яна прызначалася для буксіроўкі артылерыйскіх гармат. «Каляску Кюньё» лічаць папярэдніцай ня толькі аўтамабіля, але й паравоза, бо яна прыводзілася ў рух сілай пару. У 1791 годзе расейскі вынаходнік Іван Кулібін вырабіў «самакатны воз».
  Пра транспартныя сродкі, якія рухаюцца за кошт працы пары думалі ў XVII стагодзьдзі. Ксёндз з Фляндрыі Фэрдынанд Вэрбэст паказаў кітайскаму манарху транспартны сродак, які будзе рухацца ад энэргіі паравога рухавіка. Наступным важным момантам у гісторыі аўтамабіля — першы рухавік на бэнзінавым паліве Зыгфрыда Маркуса каля 1870 году.