text: Падчас праходжання тэрміновай службы ў Лунінцы двое «стараслужачых» рэгулярна здзекваліся са сваіх сваіх больш маладых саслужыўцаў першага перыяду службы («духаў», па армейскай тэрміналогіі.)
  Здзекі заключаліся ў тым, што маладым салдатам навязваліся нестатутныя традыцыі: у прыватнасці, выключна на іх перклалі уборку памяшканняў. «Дзяды», у сваю чаргу, правяралі якасць і хуткасць уборкі. У выніку, калі яны вырашалі, што праца была выканана няякасна, іх прымушалі адціскацца ад падлогі ці ад ложка.
  Абодва героі гэтай гісторыі былі асуджаныя па артыкулу арт. 443 КК — гвалт і здзек над асобай, на якую распаўсюджваецца статус ваеннаслужачага. Аднаму ваеннаслужачаму было назначана пакаранне ў выглядзе 1,5 год «дамашняй хіміі», другому — 2 гады абмежавання волі.
  Дзяржава, як бачым, не толькі асуджае стараслужачых, што трапіліся на дзедаўчшыне, але і робіць гэта дэманстратыўна, распаўсюджваючы інфармацыю аб прысудзе ў СМІ. Але ўсе «змаганне» дзяржавы з дзедаўшчынай і здзекамі ў іерархічных структурах — гэта сізіфава праца. Любая структура, дзе прысутнічае бескантрольная і неабмежаваная ўлада аднаго чалавека над другім, дзе пад прыкрыццем статутаў і законаў асобу пазбаўляюць годнасці і права вырашаць свой лёс, дзе прынцып «я начальнік — ты дурак» узведзены ў абсалют, злоўжыванні будуць працягвацца і квітнець. Гэтыя два асуджаных наўрад ці былі нейкімі асаблівымі маньякамі з псіхічнымі адхіленнямі. Яны — прадукт той сістэмы, у якой яны былі выгадаваныя. Садысцкія жаданні здзеквацца з іншых — гэта следства таго, што ў свой час здзекваліся з іх. Гэта следства падаўленай волі і няспыннага прыгнёту ў рамках вайсковай субардынацыі. Яны проста паўтараюць тое, што бачылі за перыяд сваей службы і сярод афіцэраў — бо і ў тых адносіны паміж сабой не назавеш «вайсковым братэрствам» — знявага вышэйшым ніжэйшага там гэта звычайная справа, хіба што ад падлогі адціскацца не прымушаюць.
  Але разважаць над гэтымі праблемамі чыноўнікам, суддзям, а тым больш ваенным зусім не трэба. Куды прасцей раструбіць аб «барацьбе з дзедаўшчышай» і працягваць таннымі лозунгамі заклікаць моладзь на вайсковую службу ва славу радзімы.
  
  Больш за 200 тысяч слімакоў ужо вырасціла сямейная пара з Гарадзеншчыны на сваёй ферме. Уладзімір і Вікторыя Рабковы арганізавалі ў Карэліцкім раёне першую ў Беларусі слімаковую ферму і займаюцца гэтым ужо трэці год.
  Па словах Уладзіміра Рабкова, упершыню смаўжоў ён пакаштаваў у Іспаніі сем гадоў таму, і яму спадабалася: