text: Уладзімір Васільевіч Шаблоўскі - удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, адзін з кіраўнікоў абароны Брэсцкай крэпасці, камандзір батальёна. Пасмяротна ўзнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны I ступені.
  Нарадзіўся Уладзімір Васільевіч у в. Заполянье Слаўгарадскага р-на Магілёўскай губерні. Калі яму споўнілася 17 гадоў паехаў у Донбас. Працаваў на шахце Навачайкіна макееўскага рудаўпраўлення. Там ён уступіў у камсамол. У 1930 г. прызваны ў рады Чырвонай Арміі. Член КПСС з 1932 г. У гэтым жа годзе Уладзімір Васільевіч скончыў Аб'яднаную Беларускую ваенную школу імя ЦВК БССР.
  З 1932 г. Шаблоўскі ў Чырвонай Арміі. У 1939 г. прысвоена чарговае вайсковае званне капітана, а з 1940 г. ён камандзір батальёна 125-га стралковага палка 6-й Арлоўскай стралковай дывізіі, раскватараванага ў Брэсцкай крэпасці.
  Уладзімір Васільевіч карыстаўся рэпутацыяй умелага, валявога і строгага камандзіра. Жыў Уладзімір Васільевіч непадалёку ад палкавых казармаў, у дамах камсастава. Жонка Шаблоўскага, Галіна Карнееўна, была вернай спадарожніцай нялёгкага качавога жыцця армейскага камандзіра. Гэта была вялікая, шумная і дружная сям'я. Напярэдадні вайны ў Шаблоўскіх было чатыры дачкі. Старэйшай, Раісе, восем гадоў, Тане пяць, Наташы два, а Святлане восем месяцаў. У ноч, калі пачалася вайна, увесь 125-й полк знаходзіўся ў лагерах ці на работах па-за крэпасцю. У казармах заставаліся толькі некалькі дзяжурных узводаў, гаспадарчыя каманды, супрацоўнікі штаба і частка палкавой школы малодшых камандзіраў. Батальён Шаблоўскага ў гэты час працаваў на будаўніцтве ўмацаванага раёна ў некалькіх дзясятках кіламетраў ад крэпасці. Але, як і іншыя камандзіры, капітан кожную суботу прыязджаў начаваць дадому, каб правесці з жонкай і дочкамі нядзелю. Так было і на гэты раз. Разбуджаны першымі выбухамі, Уладзімір Шаблоўскі зразумеў, што пачалася вайна. Пакінуўшы сям'ю, ён з некалькімі іншымі камандзірамі кінуўся ў размяшчэнне палка.
  22 чэрвеня 1941 г. капітан Уладзімір Васільевіч Шаблоўскі ўзначаліў абарону ў раёне Заходняга форта і дамоў камсастава на Кобрынскім умацаванні.
  Групы байцоў, былі адрэзаныя ворагам і вялі барацьбу самастойна. Адстрэльваючыся ад гітлераўцаў, маленькая група Шаблоўскага вымушана была адступіць назад, да дамоў камсастава, дзе хаваліся пад лесвіцай жонкі і дзеці камандзіраў, у ліку якіх была і жонка Уладзіміра Васільевіча з дзецьмі. Каля 3-х сутак фашысты вялі аблогу жылых будынкаў. Удзел у іх абароне прымалі жанчыны і дзеці. Шмат хто быў паранены, а ў Шаблоўскага была прастрэлена рука.
  24 чэрвеня цаной велізарных страт ворагу ўдалося захапіць у палон параненых абаронцаў. Сярод іх апынуўся капітан Шаблоўскі разам з жонкай і дзецьмі. Немцы пабудавалі палонных у калону і пад узмоцненым канвоем аўтаматчыкаў пагналі іх у тыл, за Буг. Параненыя, знясіленыя байцы цягнуліся за сваім капітанам, дапамагаючы ісці дзецям. На шляху калоны быў мост. Калі палонныя падышлі да яго, капітан Шаблоўскі раптам пацалаваў сваю дачку і перадаў яе жонцы. Выбраўшы момант, крыкнуў: «Хто не хоча заставацца ў фашысцкім палоне, за мной!» - і кінуўся з моста ў абводны канал. За ім пайшлі многія байцы.Усіх перастралялі ў вадзе.
  Гэты ўчынак савецкага капітана і яго байцоў аказаў глыбокае ўражанне на ворагаў. Гітлераўцы павярнулі калону. Жанчын і дзяцей аддзялілі ад мужчын і адвялі іх у брэсцкую гарадскую турму.
  У турме Галіна Карнееўна Шаблоўская і яе дачкі правялі каля двух тыдняў. Потым іх выпусцілі, і жонка капітана на час пасялілася ў Брэсце.
  У пошуках пражытка для дзяцей Галіна Карнееўна нярэдка хадзіла і ездзіла ў навакольныя вёскі, а затым яна канчаткова вырашыла пераехаць у вёску. Шаблоўскія пасяліліся ў адной з невялікіх вёсак блізу горада Кобрына, у паўсотні кіламетраў ад Брэста. З першых жа дзён знаходжання ў гэтай вёсцы Шаблоўская стала адлучацца ў горад і суседнія вёскі. Жонка капітана стала сувязной партызанскага атрада "дзядзькі Косці", які дзейнічаў тут, у раёне Кобрына. Па даручэнні партызан яна хадзіла, нібыта ў пошуках працы, у Кобрынскую паліцыю і наладзіла сувязь з некалькімі паліцэйскімі, якія спачувалі падпольшчыкам і былі гатовы дапамагаць ім.
  У 1943 г., калі атрад рыхтаваў важную аперацыю ў горадзе, Шаблоўскай даручылі дастаць акумулятар для радыёстанцыі. Выконваючы гэта заданне, яна была выдадзена правакатарам. Гестапаўцы схапілі яе ў Кобрыне. Там, у засценках гестапа, жонцы капітана прыйшлося вынесці самыя выдасканаленыя катаванні. Каты патрабавалі, каб яна назвала партызан, дапытваліся, з якой яна вёскі і дзе жыве яе сям'я. Ратуючы сваіх таварышаў і сваіх дзяцей, яна не сказала ні слова, і гестапаўцы павесілі яе.
  Чатыры дзяўчынкі засталіся круглымі сіротамі. Пра іх паклапаціліся сяброўкі маці з партызанскага атрада. Сясцёр адвезлі ў розныя вёскі і аддалі на выхаванне ў надзейныя сялянскія сем'і. Так дзеці капітана Шаблоўскага дажылі да вызвалення Брэста Савецкай Арміяй. Дзяржава паклапацілася пра дочак герояў. Чатыры дзяўчынкі былі змешчаны ў дзіцячы дом у горадзе Кобрыне.
  Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР капітан Шаблоўскі узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны I ступені пасмяротна.
  Імем Уладзіміра Васільевіча Шаблоўскага названы вуліцы ў Брэсце, Мінску, Слаўгарадзе. Яго імя ўвекавечана ў мемарыяльным комплексе "Брэсцкая крэпасць-герой". Каля моста праз абводны канал у Паўночна-Заходніх варотах крэпасці, дзе ён загінуў, усталяваны мемарыяльны знак.
  Абаронцы Брэсцкай крэпасці – Шаблоўскія / падрыхтаваў П. С. Ерашэнка // Памяць. Слаўгарадскі раён : гіст.-дакум. хроніка. Мінск, 1999. С. 186.