text: Будзьма беларусамі! » Віктар Марціновіч: Я не пазнаю Беларусь
  22.07.2020 | "Культурызм" з Віктарам Марціновічам
  Ну, вось, напрыклад, Някляеў, знаны беларускі паэт, жывы класік, асоба з бясспрэчнай рэпутацыяй, кідае выклік уладзе ў 2010 годзе. І замест «дзякуй» чуе «прадаўся Крамлю». Нехта шпурляе ў масавую свядомасць дэзу пра тое, што Някляева фінансуе Суркоў, і грамада, замест таго каб памятаць, што Някляеў — «свой», (а тыя, хто намагаецца яго дыскрэдытаваць — не), пачынае зацята рубіцца, ці здрадзіў Някляеў Беларусі. Калі ў 2001-м апазіцыя абірае паміж Домашам і Ганчарыкам, усе, хто сочыць за гэтым, лаюцца адно з адным. І гэта такая наша традыцыя. Калі хочаш, каб людзі перасварыліся, кінь у калектыўны розум любую «срачаздольную» костку і глядзі, як сабакі ірвуць адзін аднаму жываты.
  Так, можна сказаць, што ўлада добра «падыграла» гэтаму з'яднанню, зарэгістраваўшы кандыдатам толькі аднаго з трох прэтэндэнтаў, а двух асноўных сапернікаў закрыўшы ў астрозе (раней яе рашэнні былі больш разлічанымі на срач — рэгістраваць усіх і глядзець, як бедакі рубяцца за рэсурсы і выбаршчыка). Але, як паказваюць шмат якія дзеянні апазіцыі ў канцы дзевяностых, нават губляючы амаль усё, можна не з'ядноўвацца, а працягваць сварыцца (каму цікава, прачытайце пра гісторыю расколу БНФ). І тут мы бачым відавочна іншую, здольную на супольныя дзеянні на карысць справы Беларусь.