text: быў сёньня на польскім канале TVN 24. віртуальная студыя -- гэта тое, што адразу цяжка кладзецца ў галаве, бо раней такое бачыў толькі ў "Зорных войнах". людзі сядзяць і гамоняць у цалкам зялёным пакоі, без аніякіх дэкарацыяў -- а гледачы на экране бачаць іх у шыкоўнай студыі з сучаснымі дэкарацыямі. гэта добра відаць на прыведзеным здымку. на маніторы -- што відаць на ТВ, зьлева -- як ёсьць насамрэч.
  Мая пляменніца Сафія навучаецца ў другім класе добрай гімназіі. Як пачаўся навучальны год, прыйшоў да маленькай дзяўчынкі з інспекцыяй: як жыццё, што ў школе?
  На сцяне ў дзіцячым пакоі вісіць расклад урокаў. Пільна праглядаю яго і бачу: урокаў рускай мовы за тыдзень — тры, беларускай — два. Пытаюся ў сястры, што гэта азначае? Адказвае, што нейкім чынам памянялі навучальную праграму, і беларускай мовы стала менш...
  У 1993 годзе бацькі аддалі мяне ў беларускамоўны клас звычайнай сярэдняй школы. Усе ўрокі — у тым ліку і матэматыка, і выяўленчае мастацтва, і фізкультура — выкладаліся па-беларуску. Пры гэтым настаўніца, Людміла Міхайлаўна, была вельмі таленавітым і адказным чалавекам. Вучыла яна добра, а не як Бог на душу пакладзе. Закладзеныя ў дзіцячую псіхіку патрыятычныя асновы раскрыліся пазней, калі я навучаўся ўжо ў рускамоўных класах, але цвёрда ведаў — што важнае ў гэтым жыцці, а што другараднае. У выніку тыя чатыры пачатковыя класы ў самай звычайнай пачатковай школе зрабілі з мяне чалавека — я скончыў ліцэй Белдзяржуніверсітэта і потым аднайменны ўніверсітэт.
  І вось я сёння спрыяю развіццю роднай мовы, сам ёй карыстаюся, пішу ў газету, а на гімназічным раскладзе маёй пляменніцы ў гэты ж час бачу тры ўрокі рускай мовы і два — беларускай. Чытаць далей »
  У славутай келлі Еўфрасінні Полацкай у Полацку, калі добра прыгледзецца, можна пабачыць на сценках сапраўднае графіці XVII стагоддзя – так у свой час пазабавіліся навучэнцы Полацкага езуіцкага калегіюма. Кшталту “Тут быў Вася” тысяча шэсцьсот нейкага там года. Калі я прыехаў у Барселону, мне страшна зачасалася надрапаць дзе-небудзь нешта падобнае – так доўга я марыў патрапіць сюды. Падумаўшы, я выбраў газетную старонку.
  Вы ведаеце, што такое паэлья? Калі не, то захочаце даведацца ў першы ж вечар у Барселоне. Будзьце асцярожныя па дзвюх прычынах. Чытаць далей »
  Сальвадор Далі нарадзіўся ў Фігерасе ў 1904 годзе. З дзяцінства хлопчык адрозніваўся ад астатніх. Пазней мастак пачне свой літаратурны дзённік "Маё таемнае жыццё" згадкай: "У шэсць гадоў я хацеў стаць кухаркай, у сем — Напалеонам". Свае іншыя ўспаміны Далі назаве проста — "Дзённік генія". Чытаць далей »
  Паводле легенды, менавіта 7 чэрвеня 1926 года ў Барселоне быў пушчаны першы трамвай. Ярка-чырвоны вагон паехаў па рэйках на здзіву і забаву паспалітаму люду. У гэты ж дзень на скрыжаванні Гран Вія і Байлен пад трамвай патрапіў невядомы стары жабрак. Небараку завезлі ў новую лякарню Святога Крыжа, дзе ён і памёр неўзабаве, не прыходзячы ў прытомнасць. Старога ўжо збіраліся пахаваць у агульнай магіле, як раптам адная жанчына ўскрыкнула: “Госпадзі, дык гэта ж Антоніа Гаудзі!”
  Сёння асоба архітэктара Антоніа Гаудзі і ягоныя творы прыцягваюць у Барселону каля 20 мільёнаў турыстаў штогод. Чытаць далей »
  зьезьдзіў у Фігерас, у Тэатр-музэй Далі. пра сам тэатр-музэй -- крыху пазьней, а пакуль -- адная дэталя: магіла Далі.
  такую пліту можна пабачыць у крыпце, у адной з экспазіцыйных заляў проста на сьцяне раптам бачыш намагільную пліту.
  Я жыў на вуліцы Максіма Танка. Адразу я думаў, што “Максім Танк”— назва знакавай ваеннай машыны. Насамрэч, як падказала “Вікіпедыя”, гэта псеўданім беларускага паэта і перакладчыка.
  З экранаў беларускіх тэлеканалаў перыядычна даносіцца, што ў нас пабудавалі “лепшую ў Еўропе хакейную арэну” або “самую сучасную малочную ферму”, “Беларускую эканамічную мадэль” і згадваць няма чаго — байка ва ўсіх на языку. Аднак за межамі Сінявокай пра ўсё гэта не ведаюць. Тым больш цікава паслухаць, што пра нас думаюць замежнікі. “Тут і цяпер” друкуе ўрыўкі з блогу брытанскага спецыяліста па кар’ерным росце Кола Дэвіса (Cole Davis), які выкладаў і жыў у Мінску цягам некалькіх месяцаў. Чытаць далей »
  Падарожжа ў Барселону пачалося для мяне ў Ашмянах. У аўтобус “Мінск-Каўнас” забегла рота цётачак-кантрабандыстак, якія пачалі ліхаманкава распіхваць па шчылінах аўтобуса гарэлку і цыгарэты. Рэшту яны напрамілы Бог прасілі ўзяць астатніх пасажыраў (у дазволеных маштабах). Я такія рэчы не вельмі люблю, таму, калі дайшлі да мяне, зрабіў сур’ёзны выраз твару і адказаў: “Даруйце, мне нельга, я ў міліцыі раблю”. Дзядзечка з дыяганальнага сядзення, які літасціва згадзіўся перавезці праз мяжу пляшку гарэлкі і пару пачкаў папіросаў, павярнуўся і з пагардай спытаў: “А што, калі ў міліцыі, дык не чалавек?!” Я зразумеў, што Барселона блізка. Чытаць далей »