text: Прачынаешся раніцай, выходзіш на болкон дыхнуць сьвежага паветру, а там.... ой-ё-ёй! ... што робіцца, людцы! І гэта ўсё – калыхаецца, рушыцца, жыве.. І ведаеш, што пакуль ты зловіш ліфт, зьедзеш уніз, дабяжыш хаця б да бліжэйшага парку – усё гэта ўжо зьнікне. ..Ах, кабы ведаць загадзя, зь вечара, што гэта ж заўтра будзе той адзіны дзень на год – ты б падняўся да рані, ня спаў бы ўсю ноч, хоць пехам дабраўся б да больш адпаведных такому сьвяту мясцінаў – у лес, на возера, у казку – але далей, далей ад гмахаў ды правадоў...
  Па часе, мушу дабавіць каментар, што работа гэтая зрабілася пераможцай штогадовага конкурсу часопіса "Canadian Gegraphic" (канадыйскі аналаг "National Gegraphic") за 2008 г.
  Lussiya, гадзін 6 раніцы, як раз сонца падымалася. у мяне здымкаў за паўгадзіны ад сіза-блакітнага туману да ярка-залатога