text: Ян Луцэвіч, пазбаўлены голасу з вышыняў Алімпу ды гімнаў Рыгведы, сам ператварыўся ў нейкае падабенства кургана, які закрыў свае скарбы ад чужога вока і застыў нерухомы, безуважны, бяздумны.
  Кожную хвілю гатовы не быць. Ягоны жывы голас у радыёзапісах таго часу гучыць, як голас з таго свету.
  Даастачы вычарпаны і пазбаўлены голасу, што ён мог яшчэ? Маўчаць? Дык маўчаць для прарока і значыла — перастаць жыць. І ён шукаў свае смерці.
  Аб’ект нацыянальнага культу аўтары версіяў ператвараюць ў такога сабе героя змагара, якога некаму трэба прыбраць з дарогі. Але ці магчыма фізічна знішчыць нацыянальны культ? Натуральна, не.
  Пішучы свае вершы пра Сталіна, ён інтуітыўна імкнуўся быць на плыву, не выпасці з поля зроку свайго народу і сваёй краіны. Яму, як прароку, менавіта гэта было найважней — «з цэлым народам гутарку весці». А «Сталін» быў дазволам застацца на першым месцы ў школьных праграмах.
  Прычым застацца мусіў не ён, Іван Луцэвіч. Застацца мусіла «Спадчына» — тая, што ад прадзедаў спакон вякоў. Урэшце так яно і выйшла. Купалу пакінулі прарокам, што было б немагчыма пры эміграцыі або пісанні ў стол. А для пакаленняў беларусаў радзіма і надалей пачыналася з ягонай «Спадчыны».
  Купала застаецца жывы настолькі, наколькі заўсёды жывая і прыцягальная для людзей ідэя адкрывання скарбаў, што ляжаць у курганах, пакуль не з’яўляецца чараўнік і не паказвае ўсім, ЧАГО яны ў сябе пад нагамі не бачаць.
  Застаецца і вялікі эмацыйны накал, энергетыка гэтых твораў, якая хвалюе і абуджае. Калі самыя звыклыя словы наўпрост сягаюць у сэрца і запамінаюцца там назаўжды.
  1. Паводле Поўнага Збору Твораў (Мінск, 1999. С.405), у пасмяротных выданнях гэты верш не друкаваўся, г.зн. быў забаронены савецкай цэнзурай. Такім чынам вобраз паэта і асноўны матыў творчасці Купалы падганяліся пад ідэалагічны стэрэатып, што быў сфармаваны ў перыяд масавых рэпрэсіяў. Тут і далей звесткі пра забарону — з гэтага 9 томнага Збору Твораў.
  2. Уладзімір Даль паведамляе пра курган: «татарск. узгорак, горка; насыпны ўзгорак, старажытная магіла, магілішча. Курганнік — той, хто раскапвае курганы, скарбашукальнік».
  4. Напрыклад, верш «Пакіньма напуста на лёс свой наракаць…», 1906. У прыжыццёвых выданнях пасля 1929 не друкаваўся.
  7. Замчышча ў гэтым выпадку — таксама магіла, курган. Макс Фасмэр у сваім этымалагічным слоўніку тлумачыць: курган — магільны ўзгорак, але таксама — крэпасць, пазычанае са старажытна цюркскай, дзе курган і азначае крэпасць.
  
  Нядопуск вялікай колькасці прэтэндэнтаў ад апазіцыйных структураў да ўдзелу ў выбарах – самая абуральная адметнасць этапа рэгістрацыі кандыдатаў у дэпутаты мясцовых Саветаў дэпутатаў 28-га склікання. Аналітыкі лічаць гэты крок мясцовых уладаў лагічным працягам захадаў па забеспячэнні прызначанай Цэнтрвыбаркамам яўкі.
  
  Менавіта столькі сёлета споўнілася сужэнцам Паўлоўскім з Сянна. Крыху больш за месяц раздзяляе іх дні нараджэнні.
  Канстанцін Антонавіч і Ксенія Іосіфаўна — паважаныя асобы ў раёне. Заслужаныя настаўнікі, прадаўжальнікі настаўніцкай дынастыі. Акрамя таго, Канстанцін Антонавіч — адзін з нямногіх сёння жывых ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны.
  Музычнае віншаванне з нагоды 90-гадовага юбілею сямейная пара на днях прымала ад вакальнай групы «Аптымісты». У склад гэтага творчага калектыву ўваходзяць ветэраны настаўніцкай справы, многім з якіх пашанцавала працаваць з юбілярамі. «Канстанцін Антонавіч меў аўтарытэт і сярод калег, і сярод вучняў», — прыгадвае «аптымістка» Ларыса Крысанава. Шмат цёплых слоў у адрас свайго колішняга начальніка выказала і Валянціна Пагарэльская, уручаючы віноўніку ўрачыстасці падарунак ад раённай арганізацыі прафсаюза работнікаў адукацыі і навукі. Пранікнёныя вершы і песні, якія гучалі ў гэты дзень для іх, сужэнцы ўспрымалі са шчырай удзячнасцю. А песню у доме Паўлоўскіх любяць. Канстанцін Антонавіч працяглы час з’яўляўся ўдзельнікам раённага хору ветэранаў. Толькі здароўе не дазваляе яму сёння рэгулярна наведвацца на рэпетыцыі, але голасу ветэран не страціў і з задавальненнем зацягваў пад акардэон вайсковую песню. Яны ў рэпертуары Паўлоўскага маюць важную ролю, бо ўсе цяжкасці ваенных паходаў ён зведаў на сабе.
  …Васьмігодку вясковы падлетак з Тухінкі скончыў акурат у 1941 годзе. У 15 гадоў на фронт не бралі, але юнак як мог дапамагаў: дабываў звесткі для партызанскай брыгады Ляонава. Двойчы збягаў з адпраўкі на работы ў Германію. Панюхаць пораху яму давялося пасля вызвалення Беларусі, калі Канстанціна прызвалі ў армію. Дарогі вайны давялі яго ажно на Далёкі Усход. За гэты час кулямётчык Паўлоўскі быў двойчы паранены.
  Пасля дэмабілізацыі ў 1950 годзе старшы лейтэнант Паўлоўскі вяртаецца на малую радзіму і ўладкоўваецца настаўнікам ваенна-фізічнай падрыхтоўкі ва Ульянавіцкую школу. А ў 1951 годзе ён паступае ў Лепельскае педвучылішча на настаўніка пачатковых класаў — вызначальную ролю ў прафесіі, можна сказаць, сыгралі гены. Родны дзядзька Канстанціна Антонавіча — Архіп Міхайлавіч быў педагогам, працаваў у школах нашага раёна, менавіта з яго бярэ свой пачатак настаўніцкая дынастыя Паўлоўскіх.
  А вышэйшую адукацыю Канстанцін Паўлоўскі атрымаў у Магілёўскім педынстытуце, дзе адвучыўся на настаўніка гісторыі. Быў дырэктарам Ульянавіцкай і Нямойтаўскай школ, загадваў аддзелам адукацыі райвыканкама. працоўную дзейнасць завяршыў у 75 гадоў — у 2001 годзе. Такім чынам настаўніцтву Канстанцін Паўлоўскі прысвяціў нямнога-нямала 58 гадоў свайго жыцця.
  Дзякуючы школе ён спаткаў і сваю другую палавінку. У клубе на танцах пазнаёміўся з маладой настаўніцай беларускай мовы і літаратуры Ксеніяй Куранцовай, якую размеркавалі ва Ульянавіцкую школу, дзе на той час працаваў Канстанцін Антонавіч. З тых часоў яны разам вось ужо 65 гадоў. І, назіраючы за тым, з якой пяшчотай сужэнцы трымаюць адзін аднаго за руку, здаецца, што час не ўладны над пачуццямі.