text: «Пад вечар цябе будуць судзіць з любові. Старайся любіць Бога гэтак, як Ён хоча быць любімым, а пра сябе — забыцца»
  Смерць — гэта не канец? Ці хоча сатана, каб пра яго ведалі людзі? Які лёс неахрышчаных пасля смерці?
  У выдавецтве «Про Хрысто» выйшла новая кніга польскага тэолага і хрысціянскага дзеяча Анджэя Вронкі «О чистилище. Как помочь душам в чистилище»
  Мне не раз даводзілася чуць пра тое, што на твары нябожчыка з’яўлялася ўсмешка пасля таго, як святар альбо вернікі маліліся каля яго труны.
  Душы, якія церпяць ачышчэнне, у вялікіх пакутах чакаюць нашай дапамогі. Пан Бог як любячы Айцец заахвочвае нас быць міласэрнымі да тых братоў і сясцёр, якія самі не могуць вызваліцца ад цярпенняў.
  Урачыстасць Усіх Святых і ўспамін усіх памерлых вернікаў з’яўляюцца незвычайнымі днямі ў Літургічным годзе Каталіцкага Касцёла лацінскага абраду. Гэта дні своеасаблівай цэласнасці ў таямніцы збаўлення.
  Гэтая легенда пра пабожнага Якуба, які быў здзіўлены пытаннем на Божым судзе, заўсёды актуальная для нас, хрысціянаў. Паміраючы, гэты чалавек не баяўся спаткацца з Богам. Быў пабожны, часта хадзіў на святыя Імшы, нават у буднія дні. Не быў залежны ад алкаголю і тытуню. Дапамагаў касцёлу матэрыяльнай ахвярай, у канцы жыцця належаў да кола «Жывога Ружанца», насіў цудоўны медалік, а перад фігурай Маці Божай рабіў знак крыжа. Не саромеўся сваёй веры, не краў, не сведчыў фальшыва, не грашыў чужалоствам. Ён меў павагу ў людзей, быў каханы і шанаваны. Пералік цнотаў і заслугаў Якубавых быў дастаткова доўгім і даваў упэўненасць у тым, што Бог будзе ім задаволены. «Калі ж Пан запытаецца пра нешта, — думаў Якуб, — я буду выглядаць у добрым святле». Напэўна, ён не з’яўляецца святым, але стараўся жыць паводле Божых прыказанняў. Чытаў рэлігіўныя кнігі, маліўся шмат навэннаў, адна з якіх была нават «вялікай».