text: Пасля вайны на месцы, дзе была разбомблена тая калона, кожны год, бадай, больш двух дзесяцігоддзяў, мясцовыя хлапчукі вялі раскопкі і на абочынах, і на самой дарозе. І кожны год з’яўляліся ўсё новыя і новыя знаходкі. Там упершыню я ўбачыў антэны Кулікова для пераносных радыёстанцый, якія прымянялісь таксама і для сувязі пры руху калоны. Сама антэна складаецца з невялікіх цыліндрыкаў, нацягнутых на стальны тросік, і сярод нас трывалым было меркаванне, што гэта нейкія спецыяльныя шомпалы для прачысткі ружэйных ствалоў. І толькі калі ўжо вучыўся ў радыётэхнічным інстытуце, то зведаў, што гэта былі антэны. Яны і цяпер яшчэ знаходзяцца на ўзбраенні арміі.
  А ў ліпені 1941 года немцы хутка рухаліся на ўсход і ў родных мне мясцiнах адбыліся падзеі, аб якіх расказаў непасрэдны іх удзельнік ветэран 161-й стралковай дывiзii Н.З. Кадыраў у сваіх мемуарах «От Минска до Вены», Москва, 1985 г. Яны надрукаваны таксама і ў кнiзе «Памяць, Горацкi раён», Мiнск,1996 г. Прывожу далей вытрымку з гэтых успамінаў:
  Першы раз я прачытаў успаміны непасрэдных удзельнікаў гэтых баёў у газеце Міністэрства абароны “Красная Звезда” у 1983 годзе, калі вучыўся ў ваеннай акадэміі, а потым пазнаёміўся і з прыведзенай вышэй вытрымкай з кнігі. Перада мной ужо больш праясніўся малюнак пра гэтыя падзеі, і пра тое, які след яны пакінулі ў маіх родных мясцінах.