text: Марына. Брахня! Узяў ён шлюб з зямлёю! Уласнаручна згатавала я атруту, ад якой спруцянее дзясятак, а мо і сотня такіх псарскіх.
  Казімір (Станкевічу). Не бачу я ані ахвяры, ані падстаў для судовай цяганіны. Няхай пан Псарскі ўволю адаспіцца. А калі заўтра ён не падымецца, тады і распачнём следства.
  Станкевіч. Завершана злачынства пакараннем. Матуля пра сынка і не ўзгадала. Але ты не бядуй, малеча. Я даклярую — для цябе ўсё скончыцца ўдала. (Выходзіць, гайдаючы дзіця на руках.)
  Уваходзіць Фелікс Віславух у новым кунтушы, вымае са стала люльку, капшук і крэсіва. Сядае ў крэсла, напіхвае люльку тытунём.