text: Зараз у доўгія зімовыя вечары і нават днём погляды вяскоўцаў прыцягвае тэлевізар. Глядзяць серыялы, слухаюць навіны — як-ніяк пры занятку ды ў курсе спраў, што адбываюцца ў краіне. Ёсць у Аляксандры Мікалаеўны любімы занятак: яна любіць вышываць. Вочы радуюць карціна «Алёнка», прасціны, навалачкі — як ні кажыце, залатыя рукі!
  Успаміны… Яны заўсёды саграваюць, вяртаюць у далёкія гады, калі шчасце прыйшло ў сям’ю Вырко. Нагадалі 8 студзеня 1966 года: вяселле было за тыдзень перад Вялікаднем, шчасцю не было канца. Успомнілі і пра тое, як пяць гадоў таму адзначалі залатое вяселле. Вось ужо 55 гадоў як крочаць па жыцці разам і берагуць гэтае светлае пачуццё. Дзеці і ўнукі — частыя госці ў бацькоўскай хаце, ёсць дзеля каго і чаго жыць. «Люблю парадак у доме, — гаворыць гаспадыня. — Мне трэба, каб кожны дзень было прыгожа…»
  У вадзіцеля СВК “Маяк-Заполле” Мікалая Рабко за плячыма багаты прафесійны вопыт. За 40 гадоў працы ў гаспадарцы ён наматаў прыстойны кіламетраж, многа дзе быў, што бачыў. І сёння мужчына з неймаверным задавальненнем азіраецца на пражытыя гады, дзелячыся багатымі ўражаннямі і ўспамінамі аб камандзіроўках па Беларусі і за яе межы.