text: — Прабачце, малады чалавек, вы не ведаеце, дзе знаходзіцца дом сто пяцьдзясят чатыры па вуліцы Ручатава?
  Ва ўніверсітэт мне было да другой пары, а сядзець дома я не мог. Вырашыў прагуляцца. Захацелася марожанага — да крамы ісці далекавата. Так заўсёды ў вялікіх гарадах: усё ў крокавай дасягальнасці, але паспрабуй да гэтага дабярыся! Я пайшоў праз двары.
  Двары мяне зачароўвалі з самага дзяцінства, зачароўваюць яны мяне і цяпер. Пустыя рознакаляровыя пляцоўкі, невялікія лаўкі з раскіданымі побач шклянкамі ад усім вядомых вадкасцей, клумбы, марудныя каты — любата дый толькі!
  Дом першы, дом другі, трэці, пяты, сёмы — па маіх падліках, я павінен быў ужо выйсці да пякарні, але мала таго што не выйшаў, дык яшчэ і апынуўся ў зусім незнаёмым месцы. Двары нагадвалі лабірынты: выходзячы з аднаго, трапляў у дакладна такі ж, толькі з арэлямі іншага колеру. Стаў шукаць адрас: Ручатава, 150. «Займальна», — падумаў я. Наступны двор быў Ручатава, 148. «Я туды нават не збіраўся. Ці усё ж такі…»
  Прайшоў тры двары і ўжо стаяў насупраць Ручатава, 154. Дом не ўяўляў сабой анічога выбітнага: пяць паверхаў, пляскаты дах, пара арэляў у двары, прыгожае, але недарагое аздабленне і паркоўка на пяць машын толькі з двума запоўненымі месцамі.