text: Меркаваньні наконт роднасьці эскімоскіх і алеуцкіх моваў (і, адпаведна, складаньні імі агульнага моўнага таксону) выказваліся зь сярэдізны ХІХ ст. (Веніямінаў, Раск, Багараз, Іёхельсан). У 1951 годзе аднаразова і, хутчэй за ўсё, незалежна, зьявіліся два артыкулы К. Бэргсьлянда й Г. Марша ды М. Сўодэша, пасьля якіх гэтую роднасьць можна лічыць даведзенай. Алеуцкая й эскімоскія мовы на цяперашні момант не зьяўляюцца ўзаемназразумелымі.
  Эскімоска-алеуцкія мовы ня маюць лінгвістычных сувязяў зь любой іншай прызнанай лінгвістамі моўнай сям’ёй у сьвеце (напрыклад, індаэўрапейскай); у прыватнасьці, у лінгвістыцы існуе згода наконт адсутнасьці сувязяў з моўнымі сем’ямі Паўночнай Амэрыкі. У расейскай лінгвістычнай літаратуры эскімоска-алеуцкія мовы адносяць да палеаазіяцкіх, што, аднак, засноўваецца на тэрытарыяльнай прыкмеце.
  Незважаючы на гэта, у лінгвістыцы высоўваюцца гіпотэзы па знаходжаньні роднасьці між эскімоска-алеуцкай ды іншымі моўнымі сем'ямі і, такім чынам, аб’яднаньні іх у вышэйшыя таксоны — макрасем’і. У падобных гіпотэзах звычайна разглядаюцца мовы Эўразіі або Паўночнай Амэрыкі.
  Так, у 1818 годзе дацкі лінгвіст Расмус Раск заўважыў наяўнасьць падабенстваў між грэнляндзкай і фінскай мовамі (апошняя ўваходзіць ва ўральскую сям’ю).