text: Базіраваўся атрад, у якім змагаўся Крупскі, у Астраўцы, непадалёку ад станцыі Гудагай. Там была разгорнута асноўная партызанская дзейнасць іх атрада. Пасля вызвалення Беларусі, Крупскі трапіў у танкавую часць. На перадавой не быў, нюхаў порах са ствалоў “параненых” танкаў. Віктар Пятровіч рамантаваў ваенную тэхніку, даваў новае жыццё танкам і нават самалётам (іншы раз вялі рамонт матораў) і тым самым дапамагаў змагацца з ворагам.
  Як і ўсе юнакі 1922 года нараджэння, пасля перамогі яшчэ служыў. Дамоў вярнуўся ў 1947 годзе. На месцы былога папялішча ўжо стаяла невялікая хацінка, якую зрубіў бацька. Былым салдатам у той час давалі па 20 кубоў лесу на будоўлю, і Віктар дабудаваў да хаты трысцен. У гэтым доме жыве і цяпер.
  Колькі б чалавек на свеце ні жыў, здаецца, што адно імгненне. Душа маладая, памяць трымае ў галаве многае, а вось стома адчуваецца, калі папрацуе. Наш герой яшчэ сам даглядае 15 пчола-сем’яў, на матаблоку апрацоўвае прысядзібны надзел, садзіць бульбу. Мабыць, і не трымаў бы жыўнасць, але ж трэба бульбу скарміць. Як кажуць, адна работа за другую чапляецца. У сацработніку ветэран вайны і працы не мае патрэбу, ні на што не скардзіцца, нічога не патрабуе, не назаляе нікому вочы. Жыве размерана і спакойна.
  На квяцістай кляёнцы, што разаслана на стале, стаяць імпартныя вітаміны. Гэта ўнучка прывезла дзядулю з-за мяжы. А між тым, у яго 8 унукаў і ўсе яны атрымалі вышэйшую адукацыю. Цешыцца сваімі нашчадкамі Крупскі і лічыць, што нягледзячы на цяжкасці, жыццё ў яго склалася добра.
  
  Як і анансавала наша газета, 22 сакавіка на паркеце гульнявой залы Ляхавіцкай ДЮСШ адбыўся розыгрыш кубка аматарскай лігі футзала. “Турнір чатырох”, дзе былі сабраны ўдзельнікі завершанага за тыдзень да падзеі адкрытага чэмпіянату горада Баранавічы. Баранавіцкія “Хабібі” і “Штурм” прывезлі ў наш горад узмоцненыя варыянты сваіх каманд. Могуць сабе дазволіць: з завяршэннем чэмпіянату шэраг моцных ігракоў з іншых дружын горада часова пераапрануўся ў “колеры” названых каманд-удзельніц кубкавых гульняў. Чаму б не, калі падобная ракіроўка рэгламентам не забараняецца? Квартэт дапоўнілі ганцавіцкія “Студэнты” і, канешне ж, гаспадары турніру ў форме “Меліяратара”.
  У паўфінальных паядынках “Хабібі” не здолеў нічога супрацьпаставіць штурму “Штурма”, а “Меліяратар” з розніцай у 6 галоў перайграў ганцаўчан. Фінал атрымаўся куды больш напружаным і завяршыўся з прыемнымі 4:3 на карысць гаспадароў турніру. Такім чынам, да звання віцэ-чэмпіёна лігі “Меліяратар” дабавіў званне ўладальніка кубка.
  Прыз лепшага іграка турніра таксама прапісаўся ў Ляхавічах: безальтэрнатыўным рашэннем гэтае званне суддзі аддалі Дзмітрыю Прыхачу. Бамбардзір “Меліяратара”, па-за спартыўнай пляцоўкай Дзмітрый з’яўляецца работнікам Ляхавіцкага ПМС.
  Дэбютны для нашай каманды сезон склаўся надзвычай удала. Заслуга ў тым спартсменаў, арганізатараў-заснавальнікаў каманды спонсараў. “Усім вялікі дзякуй!” – акцэнтаваў увагу ў гутарцы дырэктар прадпрыемства меліярацыйных сістэм Сяргей Юшкевіч.
  Дзясятка з клічнікам. Калі б у сістэме ацэнкі ведаў і ўменняў такі бал існаваў, то быў бы абавязаны з’явіцца ў дзённіках ляхавіцкіх школьнікаў
  
  Ка́рта растэрміно́ўкі (крэдытная картка; разм. крэдытка) — аплатная картка з налічанымі грашыма ў выглядзе пазыкі.
  Пазыка налічваецца суадносна ўзроўню дахода трымальніка карткі. Безадсоткавы пэрыяд, калі за зьнятыя з карткі грошы адсутнічае выплата адсотку, складае ад 30 да 50 дзён і звычайна адпавядае прамежку між выплатамі зарплаты. У такім выпадку банк зарабляе камісійныя зборы за транзакцыі па картцы. Пры непакрыцьці запазычанасьці ў безадсоткавы пэрыяд тая ператвараецца ў спажывецкую пазыку. Тады банк налічвае адсотак за пазыку з сумы выдаткаў пры зьняцьці наяўных грошай з банкаўскага рахунку і аплаце карткай. Крэдытная картка бывае кабрэндзінгавай, калі прадугледжвае зьніжкі ў пэўнай сетцы крамаў[1]. Як правіла, за зьняцьце наяўных ўстаноўлены дадатковая камісія і адсотак, таму больш выгадна з дапамогай крэдытнай карты ажыцьцяўляць электронныя плацяжы[2]. Бывае: асабістай — належыць фізычнай асобе, карпаратыўнай — належыць юрыдычнай асобе або індывідуальнаму прадпрымальніку.
  На 2013 год у ЗША прыпадала 4,2 крэдытнай карткі на душу насельніцтва. У краінах Заходняй Эўропы — 1,5—2 карткі. У Польшчы за 2005—2011 гады (цягам 7 гадоў) лік крэдытных картак вырас больш як 23-кратна з 300 000 да 7 млн[1].
  На 2018 год «Беларусбанк» спаганяў 1 рубель штомесячнага ўзнагароджаньня за абслугоўваньне картай растэрміноўкі «Магніт» і налічваў 0,5% гадавых са сродкаў на рахунку[3]. «Белгазпрамбанк» спаганяў па «Карце пакупак» 15 рублёў штомесячнай платы за выкарыстаньне паслугі «СМС-інфармаваньне»[4].
  ^ а б Уладзіслаў Кулецкі. «Плястыкавы» крэдыт // Зьвязда : газэта. — 7 верасьня 2013. — № 168 (27533). — С. 2. — ISSN 1990-763x.
  
  Джон Фішэр (19 кастрычніка 1469, Англія — 22 чэрвеня 1535) — біскуп, каталіцкі святы. Вядомы як вялікі гуманіст.
  Спавядаў маці караля Генрыха VIII. З 1504 года быў біскупам у Рочэстэры. Калі кароль Генрых VIII абвесціў сябе кіраўніком касцёла ў Англіі, Фішэр не прыняў гэтага і быў арыштаваны. У вязніцы Папа Павел III менаваў яго кардыналам.