text: Музыкант прадчуваў уласную смерць, нават прадказаў яе на старонках сваіх дзённікаў. Ён працаваў днём і ноччу, без адпачынку. Часу на сябе заўжды не ставала. Ігар Палівода памёр 28 лютага 1996 года ад сардэчнага прыступу. Яму ішоў толькі сорак шосты год...
  Чым глыбей спасцігаеш яго творчую спадчыну, тым лепш асэнсоўваеш значнасць яго асобы. І тым больш адчуваеш горыч страты. Яму і сапраўды было дадзена бачыць і чуць тое, чаго не бачылі і не адчувалі іншыя.
  Ён настойліва шукаў ісціну. І прыйшоў да Бога. Гэта быў адзін з самых значных крокаў у яго жыцці. За тры дні да смерці паспавядаўся і прычасціўся, быў прасветлены і шчаслівы...
  У вершы, які прысвяціла яму малодшая сястра Вольга, ёсць вобраз агеньчыка свечкі. Ён сплятаецца не толькі з вобразам сінякрылага агеньчыка-матылька з самай лепшай песні Ігара, але і з мянушкай «Вечны агонь», якую жартоўна далі яму сябры — ён бясконца паліў. Але сёння гэтае словазлучэнне ўспрымаецца інакш. Вечны агонь ён запаліў у сэрцах тых, хто сёння атрымлівае асалоду ад яго сачыненняў. Гэта і памяць пра Ігара Паліводу, і сімвал нязгаслай сілы ягонай творчасці, і вобраз вечнай любові да роднай зямлі і людзей, што жывуць на ёй.