text: калі пачуеце пра станцыю тэхнічнага абслугоўваньня на партызанскім праспекце 99а -- абыходзьце яе дзясятай дарогай. калі я туды прыехаў а дзявятай (!) раніцы, да мяне выйшлі два ў драбадан п'яныя майстры і заверылі, што "шчас усё будзе". натуральна, я адмовіўся ад такіх паслугаў.
  Першая менская электрастанцыя дажывае свае апошнія дні -- яе, як і ў савецкі час, цынічна абмяраюць, фоткаюць, замалёўваюць -- каб разбурыць. Каб потым Ігар Мяфодзевіч Чарняўскі ў інтэрвію "Камсамолцы" зноў пераконваў нас з вамі, што адбудаваны абы як у іншым месцы муляж з гаўнянай цэглы -- таксама помнік архітэктуры.
  Ігар Чарняўскі і Павал Латушка -- гэта людзі, вера і давер да якіх для мяне абрынуцца разам з электрастанцыяй. Папярэдні цьвік быў -- разбурэньне (пакінулі адну сьцяну) сядзібы з фрэскамі XVIII стагодзьдзя на плошчы Свабоды, 15. Пасьля гэтага ўсё іншае, што яны робяць -- пустая мітусьня і стварэньне бачнасьці дзейнасьці.
  Мушу прызнаць, што надзеі не апраўдаліся -- міністар Латушка не зрабіў нічога ў справе аховы спадчыны. Словы, словы, прыгожыя словы. І гэта -- калі разбураюцца помнікі архітэктуры ў цэнтры Менску!.. Латушку можна прабачыць -- ну не разумее ён каштоўнасьці гэтых будынкаў, што зробіш. Чарняўскаму -- не. Ён сапраўдны прафэсыянал, ён разумее. І маўчыць, і падпісвае, і ставіць пячаткі. Нічога ня можа зрабіць? Дык сыходзь з гэтай пасады. Застанься хоць крыху прыстойным чалавекам. Ніхто пасьля ня будзе разьбірацца, хто там што сабе думаў і каму сэрца па начах балела. Ацэньваць будуць па справах. А справы -- зьнішчэньне дзясяткаў помнікаў архітэктуры. Недаравальная рэч для нашай небагатай архітэктуры...
  Помнікі архітэктуры, якія перажылі некалькі войнаў, перажылі падонкаў-камуністаў -- не перажылі праклятых калхозьнікаў незалежнае Беларусі.
  Я хачу, каб іх дзеці пракліналі іх за гэта, ходзячы між шклянымі гатэлямі і безгустоўнымі хмарачосамі.
  Я (як было ў Зуёнка) - філфакаўка, студэнтка філфака БДУ. Сябры гавораць, я падобная да сланечніка - ці то вяснушкамі, ці то ўсмешкай. А я пішу вершы і, як гераіня аднаго савецкага фільма, "спадзяюся калі-небудзь напісаць добрыя".
  З дазволу Вольгі выстаўляю яе вершы на ваш суд. Не палянуйцеся пракамэнціць -- думаю, вашае меркаваньне будзе важным для аўтаркі.