text: Стафанія Станюта нарадзілася 13 траўня 1905 году ў сям'і слыннага менскага мастака Міхася Станюты. Атмасфэра высокае духоўнасьці, якая панавала ў доме, узгадавала ў прыгожай таленавітай дзяўчынцы шляхотную душу носьбіта сапраўднае нацыянальнае зоркі. Яены глыбокі народны талент ярка ўспыхнуў у далёкім 19-м на сцэне першага беларускага таварыства драмы й камедыі, адкуль юная акторка паехала ўдасканальвацца ў беларускуюдраматычную студыю, якая тады працавала ў Маскве.
  Пасьля вучобы быў Беларускі драматычны тэатар – Два (так спачатку называўся тэатар у Віцебску), а з 32 году і да апошніх дзён жыцьця яна былы нязьменнаю прымаю купалаўскае сцэны. Грала вядучыя ролі ўсёй беларускае клясыкі, увасобіўшы ў сваіх гераінях шматколерны ўнутраны сьвет беларускіх жанчынаў. Яна жыла жыцьцём сваіх сцэнічных двайнікоў так, як ніхто ня ўмеў гэта рабіць, самазаглыблена й непаўторна. Ці то была пакутная купалаўская Марыля з "Раскіданага гнязда", ці то сьмеху вартая Крапівоўская Зёлкіна з "Хто сьмяецца апошнім".
  А колькі незабыўных вобразаў яна стварыла ў беларускім кінематографе! "Чужая бацькаўшчына", "Белыя росы", "Радуніца" і многія іншыя назвы фільмаў выклікаюць з памяці найперш ролі Стафаніі Станюты.
  Сталай Стафаніі Станюце рэжысэры — і тэатральныя, і кінематографу — найчасьцей давяралі ролі адпаведнага веку і яна зь імі бліскуча спраўлялася. Але сапраўдны трыюмф актрыса займела ў спэктаклі "Гаральд і Мод", сыграўшы сямідзесяцігадовую жанчыну са сьветаглядам і чуцьцём сямнаццацігадовае дзяўчыны. Самой Станюце было тады ўжо 80, але — Божа! — хто мог у гэта паверыць, гледзячы на яе лёгкую, амаль паветраную хаду, грацыёзныя рухі, чуючы малады гартаны радасны сьмех.