text: 4: Як было толькі што заўважана, ва ўнутранай прамовы уласна маўленчай
  Як было толькі што заўважана, ва ўнутранай прамовы уласна маўленчай працэс сыходзіць з свядомасці, пакідаючы ў ім толькі свой канчатковы вынік - прадметнае змест дзеянні. Цяпер у свядомасці вучня апошняе выступае як значэнне схаванай славеснай формулы, як тое, пра што паведамляецца, але ўжо без самога працэсу паведамленні. З прычыны гэтага разгляданая ў саманазіранне дзеянне набывае рысы асобнага акта думкі, якім яго апісвалі прадстаўнікі Вюрцбургская школы «чыстага мыслення».
  Яны малявалі апошняе як працэс, які ўзбуджаецца і накіроўваны задачай, працякаючая ўтоена (ад саманазіранне) і ў той жа час які суправаджаецца нейкім бліжэй неазначальнай сьвядомасьці яго аб'ектыўнага значэння; ні гэта значэнне, ні працэс мыслення непасрэдна не злучаюцца ў саманазіранне з якім-небудзь пачуццёвым зместам. Усе гэтыя характарыстыкі, гэтак таямнічыя, калі іх разглядаць як першасныя ўласцівасці думкі, становяцца цалкам зразумелыя ў якасці характарыстыкі з'явы, якім яно выглядае на апошнім этан фарміравання разумовага дзеянні. Так, яно дэтэрмінуецца «тэндэнцыяй», якая зыходзіць ад задачы, таму што гэта задача ў выніку працяглага выхавання становіцца яго «задолбленным» умоўным раздражняльнікам: так, яно працякае «без-вобразна», таму што пачуццёвы матэрыял даўно абагульнены, адцягнуць, дзеянне пераведзена ва другую сігнальную сістэму і тут таксама ў большай сваёй частцы падвергнулася скарачэнні; але гэта скрыторечевое дзеянне суправаджаецца сьвядомасьці яго аб'ектыўнага значэння менавіта таму, што за яго скарочанай формай стаіць складаная сістэма папярэдніх формаў, якія вядуць у гэта скарочанае дзеянне з яго цалкам разгорнутым аб'ектыўным зместам і поўным маўленчым выразам; дзякуючы совозбуждению апошнія рэальна прысутнічаюць пры выкананні скарочанага дзеянні.
  Памылка прадстаўнікоў Вюрцбургская школы складалася не ў апісанні таго, як выглядае ў саманазіранне працэс рашэння задачы - працэс разумовага дзеянні. Таму няма нічога дзіўнага, што гэта апісанне пастаянна пацвярджалася рознымі даследчыкамі. Кардынальная памылка прыхільнікаў «чыстага мыслення" была ў тым, што апісанне паверхні мыслення яны прымалі за характарыстыку яго сутнасці і, такім чынам, нязначную частку з'явы прыраўноўвалі да ўсяго працэсу ў яго сапраўдным змесце. На самай жа справе ў які склаўся разумовым дзеянні амаль усе яго сапраўднае ўтрыманне сыходзіць з свядомасці, а тое, што ў ім застаецца, не можа быць правільна зразумета без сувязі з астатнім. Прадстаўнікі Вюрцбургекой школы спрачаліся з сенсуалистами з нагоды таго, што ўваходзіць у склад «з'яве свядомасці», - ці толькі пачуццёвыя элементы, ці яшчэ і не зводзяцца да іх «сознавания», - але разам з сенсуалистами яны прынцыпова абмяжоўвалі псіхалогію непасрэдным наглядам «з'яў свядомасці ».
  Аднак нават у апісанні суб'ектыўнай карціны мыслення прадстаўнікі Вюрцбургская школы дапускалі адну кардынальную памылку: яны не вылучалі (а ў тлумачэннях зусім прапускалі) характэрную палярызацыю разумовага дзеянні, яго раздваенне на аб'ект думкі і думка пра гэта аб'екце. Усё, пра што яны казалі, тычыцца толькі аб'екта думкі - таго, што думаецца, - а не самой думкі як ідэальнага дзеянні суб'екта, накіраванага на гэта памыснае змест. Праўда, як і ўсе "эмпірыкі», яны прынцыпова не прызнавалі ні суб'екта, ні яго ідэальнага дзеянні і зводзілі працэс мыслення да асацыятыўнага (па тэрміналогіі зельцы - рефлексоидальному) аднаўленню ў свядомасці яго прадметнага зместу. Нават такія характэрныя стану, як упэўненасць, сумнеў і т. П., Яны тлумачылі ў духу эмпірычнай псіхалогіі - ня як формы адносіны суб'екта да аб'екта, а як адны «з'явы сьвядомасьці», - пачуцці разам з іншымі «з'явамі сьвядомасьці», - думкамі.
  Але адна справа тлумачэння, а іншае - факты. Асацыятыўнае працягу думак не выключае іх унутранай палярызацыі - на ўтрыманне думкі і думка пра гэта змесце, - і факт заключаецца ў тым, што ў кожнай такой думкі, акрамя памыснага ўтрымання, ёсць яшчэ і самая думка пра яго - думка, якая і ўяўляецца нам нашым ідэальным дзеяннем у дачыненні да памыснага аб'екта. Можна аб'явіць яе ілюзіяй - як гэта рабілі "строгія» ассоцианисты (Дэвід Гартли, Джэм Міл, Э. Титченер) ці іх не менш строгія сучасныя праціўнікі - гештальтпсихологи, - але нельга адмаўляць яе існавання хоць бы ў якасці такой ілюзіі. Гісторыя барацьбы асноўных напрамкаў у псіхалогіі паказвае, што менавіта гэта змест свядомасці заўсёды ўяўляла найбольшую цяжкасць для натуральна-навуковага тлумачэння. Але без тлумачэння гэтай ідэальнай, псіхічнай дзейнасці наогул няма шуканага тлумачэння, таму што ўласна яна-то і з'яўляецца думкай, у той час, як памыснае ўтрыманне складае толькі яе аб'ект.
  Прасочваючы станаўленне разумовага дзеяння і яго пераход ва ўнутраную гаворка, мы атрымліваем магчымасць растлумачыць, чаму ў канчатковым рахунку разумовае дзеянне як бы раздвойваецца на сваё прадметнае змест і думка пра яго і чаму, далей, гэта прадметнае змест атрымлівае «внечувственную» форму, а думка пра ім прадстаўляецца ў саманазіранне нечым зусім беззмястоўнай.
  Справа ў тым, што дзеянне, выхоўваць па загадзя ўказаным ўзоры, патрабуе пастаяннага параўнання з гэтым узорам; інакш кажучы, у склад такога дзеяння абавязковай часткай уваходзіць не толькі працэс яго выканання, але і кантроль за ім. Гэты кантроль ўяўляе сабой асобнае дзеянне, якое, як і ўсякае іншае, мае сваю гісторыю. Увогуле, яго фарміраванне варта па тым жа шляху, што і асноўнае, працоўнае дзеянне (рабочая у тым сэнсе, што яно непасрэдна вырабляе намечаны прадукт). Аднак фарміраванне кантролю ідзе хутчэй і часта з меншай адпрацоўкай некаторых этапаў, уступаючы пры гэтым у розныя адносіны да працоўнага дзеяння. У канчатковым выніку, калі ад апошняга застаецца толькі памыснае прадметнае змест, кантрольнае дзеянне, скарачаючыся і змяняючыся да непазнавальнасці, як бы цалкам зліваецца з ім, утвараючы думка пра гэта прадметным змесце.
  Каб прасачыць гэты працэс больш выразна, возьмем той выпадак, калі абодва дзеянні - і працоўнае, і кантрольнае - фармуюцца нанова. Пакуль новае дзеянне ў сваёй працоўнай часткі затрымліваецца на матэрыяльным узроўні, кантрольнае дзеянне праходзіць сваю эвалюцыю значна хутчэй. Спачатку яно таксама носіць матэрыяльную (або матэрыялізаваўся) форму: і ўзор для кантролю, і спосаб, і парадак яго прымянення даюцца і паказваюцца матэрыяльна - у выглядзе прадметаў (эталонаў), чарцяжоў, схем і схематычна запісаў на «памятнай картцы» і т. П .; самы працэс кантролю адбываецца ў выглядзе накладання ўзору на прамежкавыя і канчатковы вынікі працоўнага дзеянні.
  Але пасля некаторага асваення ўзор ўжо не накладваецца, а толькі «прымерваўся на вока»: паглядзеўшы на ўзор, вучань перакладае погляд на прадмет і ацэньвае іх адпаведнасць. Тут само дзеянне; працэс кантролю становіцца ўжо ідэальным: таго, каб апранаць здзяйсняецца толькі «ў прадстаўленні". Аднак, пакуль сродкі кантролю - узор і ўказанні на парадак і спосаб яго прымянення - даюцца знешніх чынам і кантрольнае дзеянне не можа абысціся без іх, яно ў цэлым застаецца на матэрыяльным узроўні. Калі ж прагрэсавальнае засваенне дазваляе абыходзіцца без матэрыяльных сродкаў кантролю і вучань можа карыстацца імі толькі «па памяці», кантрольнае дзеянне становіцца цалкам ідэальным.
  Першы час яно і ў гэтым выглядзе выконваецца з поўным расчляненне сваіх асобных аперацый, захоўваючы дакладнае прадметна-аператыўнае змест. Але затым наступаюць яго далейшыя змены. Яны звязаны са змяненнем працоўнага дзеянні. Апошняе абагульняецца і з прычыны гэтага стэрэа типизируется (так як абагульненне азначае вылучэнне пастаяннага складу дзеяння), а гэта вядзе да такіх жа зменам кантрольнага дзейнічаючы. Стэрэатыпы стварае спрыяльныя ўмовы для скарачэння, якія ў ідэальным дзеянні наступаюць з неабходнасцю (бо няма чаго вырабляць усе аперацыі, калі вынік дзеяння загадзя вядомы па мінулым досведзе). Скарачэнне кантролю азначае, што таго, каб апранаць ўзору да працэсу і выніках рабочага дзеянні ўжо не вырабляецца, а толькі маецца на ўвазе (гэтак жа як самы яго вынік у гэтых стандартных палажэннях). У далейшым, хутка аўтаматызуем, працэс таго, каб апранаць зусім сыходзіць з свядомасці, і тады для саманазіранне кантроль ўжо не адрозны ад ўспрымання працоўнага дзеянні і зводзіцца да яго высочвання. Дзеянне кантролю ператвараецца пад увагу, якое для непасрэднага назірання (саманазіранне) уяўляецца нейкі бліжэй неазначальнай нашай актыўнасцю, бокам (нашага ж) працоўнага дзеянні.
  Калі працоўны рух пераходзіць на ўзровень гром кай прамовы, яго прадметнае змест выступае ў форме значэння гаворкі. Зараз увага да яго становіцца увагай да аб'екта, які прадстаўлены ідэальна. Адбываецца істотнае збліжэнне паміж прыродай аб'екта і прыродай накіраванага на яго ўвагі. Аднак прадметнае змест працоўнага дзеянні, будучы дадзена ў значэнні прамовы, разам зь ёю ўступае ў свядомасць як нешта знешняе і ў гэтым сэнсе супрацьстаіць накіраванаму на яго увазе.
  У вялікім большасці выпадкаў працэс кантролю не падвяргаецца спецыяльнай славеснай адпрацоўцы і пераносіцца на слоўную форму працоўнага дзеяння ў выглядзе апісанага вышэй «таго, каб апранаць на вока». А такое ператварэнне ў ідэальнае «дзеянне позірку» у абыход спецыяльнай маўленчай адпрацоўкі ў надзвычайнай ступені садзейнічае стыхійнаму, незразумеламу яго выкананню. Калі да гэтага дадаць, што «таго, каб апранаць на вока» з'яўляецца агульным для вельмі вялікай колькасці самых розных дзеянняў і таму ў большасці выпадкаў пераносіцца на іх з мінулага досведу ўжо ў гатовым выглядзе, то мы лёгка зразумеем, чаму канкрэтны змест гэтага кантрольнага дзеянні настолькі забываецца, што пытанне аб «прыродзе» увагі да гэтага часу застаецца адным з самых цёмных пытанняў псіхалогіі.
  Нарэшце, калі працоўнае дзеянне пераходзіць ва ўнутраную гаворка, яно становіцца аўтаматычным працэсам, выкананне якога сыходзіць з свядомасці. Перад саманазіранне выступае толькі канчатковы вынік рабочага дзеянні, прадметнае змест якога ў свядомасці з'яўляецца адразу як аб'ект. Разам з ім, як выкліканае гэтым аб'ектам, з'яўляецца ўвагу, усёй сваёй гісторыяй моцна звязанае з ім. Будучы ўжо і раней зведзена да высочвання працоўнага дзеянні, увага цяпер выяўляецца зваротам на аб'ект у момант яго з'яўлення, І цяпер яно неадрозна - у саманазіранне, вядома, - ад простага свядомасці гэтага зместу. Такім чынам, ідэальна дадзены прадмет і ўвага да яго амаль зліваюцца ў адно з'ява і выступаюць як дзве непадзельныя, але адрозныя яго боку. З прычыны спецыфічнай формы, у якой аб'ект цяпер выступае ў свядомасці - як прадметнае значэнне гаворкі, - гэтыя розныя бакі ўяўляюцца двума бакамі думкі: аб'ект нашай думкі і сама думка пра гэта аб'екце.
  Так, у рэшце рэшт, два адносна самастойных дзеянні - кампаненты дзеянні, якія выхоўваюць па загадзя ўказаным ўзоры, - ператвараюцца ў два бакі разумовага дзеянні. З прычыны гэтага апошняе здаецца раздвоеным і ў той час, як адна яго бок зводзіцца да прадметнага зместу, дадзеным ва «внечувственной» форме значэнняў прамовы, іншы бок зводзіцца да «чыстай» акту увагі, пазбаўленаму ў саманазіранне колькі-небудзь выразна ўтрымання.
  Як ідэальнае дзеянне суб'екта, накіраванае на вядомы аб'ект, думка атрымліваецца толькі пры фарміраванні разумовага дзеянні па ўзоры. Гэта адбываецца толькі ў чалавека. разумовы; ўнутраны план, які складае асобнае поле дзеяння разам з успрыманнем, магчымы толькі на аснове прамовы, другой сігнальнай сістэмы. У жывёл яе няма, і ў іх не можа быць разумовых дзеянняў. Уся псіхічнае жыццё жывёл разгортваецца ў плане ўспрымання і абмяжоўваецца ім. Фарміраванне новых дзеянняў ідзе ў іх двума шляхамі: або шляхам спроб і памылак з паступовым адсевам няўдалых рухаў, або на аснове ўспрымання правільнага шляху паміж прадметамі; у абодвух выпадках кантролем служыць толькі падмацаванне ці не падмацаванне. Нават перайманне з'яўляецца ў жывёл толькі адным са сродкаў другога шляху: назіраючы за адным, жывёла заўважае (у меру сваіх магчымасцяў) шлях да аб'екта - шлях, які другі раз само знаходзіць, - і затым фізічна яго прайгравае. Ні за самім дзеяннем, ні за яго вынікам кантролю шляхам супастаўлення з узорам няма.
  Факты так званага разумнага рашэння задач жывёламі бясспрэчна даказваюць наяўнасць у іх ідэальных дзеянняў у поле ўспрымання. Але гэтыя ідэальныя дзеянні сутнасць не што іншае, як больш ці менш поўнае высочванне шляху фізічных дзеянняў з дапамогай рухаў позірку ці, наогул кажучы, «кропкі ўвагі» ў поле ўспрымання. Такім чынам, гэтыя ідэальныя руху нельга лічыць думкамі (хоць яны і выконваюць падобную ролю - гэта аналагічныя, але не гамалагічных адукацыі). Такім чынам, у жывёл няма ні фарміравання новых дзеянняў па ўзоры, ні разумовых дзеянняў, а іх ідэальныя дзеянні ў поле ўспрымання не сутнасць думкі. У жывёл няма думак.
  Гэта вынікае ўжо з таго простага абставіны, што дзеянне па зададзеным узоры выказвае грамадскую прыроду чалавечага навучання, а кантроль за гэтым дзеяннем - характэрнае грамадскае стаўленне да сваім дзеянні: як бы з боку іншых людзей і з дапамогай імі дадзенага крытэра. Усё гэта мяркуе гаворка, другую сігнальную сістэму, і ўсё гэта ў жывёлы адсутнічае.
  Такім чынам, на апошнім этапе фарміравання ўнутранай прамовы, з прычыны сыходу з свядомасці самога маўленчага працэсу, абедзве складовыя часткі складанага дзеянні чалавека, яго рабочая і кантрольная частцы зліваюцца і ператвараюцца ў розныя бакі аднаго з'явы: першая - у прадметнае змест дзеянні, памыснае внечувственно і як нешта непсіхалагічнага, а другая - у думка пра гэта прадметным змесце, якая ўяўляецца чымсьці уласна псіхалагічным, але «затое» беззмястоўнай. І становішча такое, што ў саманазіранне думка адкрываецца толькі ў гэтым выглядзе: калі дзеянне яшчэ не дасягнула заключнай стадыі, то яно ўяўляецца зусім іншым з'явай, а працэс фарміравання, які рэальна звязвае гэтыя розныя з'явы, ляжыць за межамі саманазіранне. Калі даследаванне думкі абмяжоўваецца з боку прадмета гэтай канчатковай формай разумовага дзеянні, а з боку метаду - саманазіранне, то непазбежна і "натуральна" ўзнікаюць наступныя гістарычна вядомыя непаразуменні.
  Адно з гэтых непаразуменняў заключаецца ў тым, што, разглядаючы думка «эмпірычнаму», як з'ява ўнутранага досведу і, такім чынам, як ужо наяўнае, гатовае з'ява (а інакш, паўтараю, яна і не адчыняецца саманазіранне), мы не знаходзім нічога, акрамя свядомасці сваёй, ідэальнай дзейнасці. Аднак яно так беззмястоўнае, што прадстаўнікі класічнага ассоцианизма маглі з правам выставіць патрабаванне: або паказаць змест гэтай дзейнасці, або прызнаць, што яна супадае з самім фактам сознавания вядомага прадметнага зместу, ёсць не што іншае, як яго з'яўленне ў свядомасці (Джэм Міл).
  Але лязо такога развагі звяртаецца супраць самога ассоцианизма; непасрэдная карціна душэўнай жыцця аб'яўляецца ілюзіяй ў параўнанні з той, якая будуецца згодна ассоцианистической тэорыі, а гэтая ассоцианистическая карціна ператварае ўсё свядомасць, уключаючы, вядома, і думкі, і мысленне, у грандыёзны «полипняк вобразаў» (І. Тэн) - бескарысны і таму біялагічна бессэнсоўны і незразумелы дублікат матэрыяльнага свету.
  Другое непаразуменне складаецца ў тым, што ў адносінах да думкі, суб'ектыўна якая адкрываецца ў такім «чыстым» выглядзе, маўленчае выраз ўяўляецца чымсьці вонкавым і неабавязковым, нейкі ўмоўнай славеснай абалонкай. Гэта і не дзіўна - наступнае маўленчае паведамленне з'яўляецца ўжо не той прамовай, на аснове якой гэтая думка склалася, а другі прамовай, якая post festum паведамляе аб думцы, аб яе прадметным змесце, як пра ўсякі знешнім для сябе прадмеце. Калі ж мы вяртаемся да той прамовы, на аснове якой гэтая думка ў свой час утварылася, гаворка зноў выступае перад намі менавіта як гаворка, а не як думка, а яе прадметнае змест - як значэнне прамовы, а не змест думкі. Думка як адмысловы прадмет тлумачэння знікае, і праблема з псіхалагічнай ператвараецца ў лінгвістычную. Генетычная сувязь паміж словам і думкай Раскройваюць толькі ў паслядоўнасці этапаў фарміравання разумовага дзеянні, і па-за гэтай паслядоўнасці падабенства асобных з'яў толькі адводзіць ад іх рэальнага сувязі.
  Трэцяе непаразуменне заключаецца ў тым, што прадметнае змест чалавечага дзеяння прызнаецца самастойным з'явай - дзеяннем ва ўласным сэнсе слова - і яму супрацьпастаўляюцца ўменні і навыкі (як уласна псіхалагічныя з'явы). Уменні і навыкі (выконваць вядомае дзеянне) разглядаюцца не як характарыстыкі дзеяння, а як самастойныя з'явы, толькі звязаныя з дзеяннем, але прынцыпова ад яго выдатныя. Паміж прадметным дзеяннем, як з'явай знешняга свету, і ўменнямі і навыкамі, як псіхалагічнымі з'явамі, зноў праводзіцца абсалютная размежаванне. Гэта псіхалагічна спусташае ўменні і навыкі і закрывае шлях да аб'ектыўнага вывучэння псіхічных з'яў, бо чалавечае дзеянне ў яго прадметным змесце служыць ключом такога вывучэння.
  Так, моўная форма прадметнага дзеяння, стаўшы ўнутранай прамовай, распадаецца ў саманазіранне на некалькі як бы самастойных з'яў: прадметнае дзеянне як аб'ект думкі - думка пра гэта аб'екце - славеснае выраз гэтай думкі. Адсюль і ўзнікаюць ілжывыя праблемы: чыстай думкі і выказвання думкі ў прамовы, ілжывыя ўяўленні аб тым, што разумовае дзеянне ёсць з'ява непсіхалагічнага і што яно не складае прадмета агульнай псіхалогіі. Усё гэта адбываецца ад таго, што псіхалагічнай рэчаіснасцю прызнаецца толькі тое, што знаходзяць у саманазіранне; за ўсім гэтым хаваецца так званае «эмпірычнае», т. е. суб'ектыўна-ідэалістычнае разуменне прадмета псіхалогіі - перакананне ў тым, што толькі «з'явы свядомасці», якія адкрываюцца ў саманазіранне, складаюць сапраўднае і поўнае ўтрыманне псіхічных з'яў. Але, як мы бачылі, цяперашні ўтрыманне разумовага дзеяння не можа быць выяўлена саманазіранне. Толькі аб'ектыўнае генетычнае даследаванне дазваляе ўсталяваць яго сапраўднае ўтрыманне і разам з тым зразумець, чаму яно адкрываецца саманазіранне ў тым ці іншым выглядзе. Толькі працэс фарміравання разумовага дзеянні, прослеженный хоць бы ў агульных рысах, але ад пачатку і да завяршэння, дазваляе зразумець гэты псіхалагічны працэс у яго асноўных асаблівасцях і, у прыватнасці, зразумець, як утворыцца думка, што яна такое на самай справе, чаму яна ўяўляецца у такім выглядзе.
  І гэта адзін з найбольш істотных тэарэтычных высноў з аналізу фарміравання разумовага дзеянні. Аб практычных высновах ў гэтым артыкуле я наогул не кажу. Ясна і так, што веданне парадку і прыёмаў фарміравання паўнавартасных разумовых дзеянняў адкрывае магчымасць іх планамернага выхавання, а ў выпадку неабходнасці - іх ўпэўненага выпраўлення.
  Растлумачэнне сапраўднага зместу разумовага дзеяння - не толькі ўмення выканаць прадметнае дзеянне ў розуме, але і звязанай з ім думкі пра гэта дзеянні - складае першы крок у вырашэнні пытання, з якога мы пачалі цяперашні выклад, пытання аб канкрэтным змесце псіхічнай дзейнасці.
  Другім крокам было высвятленне псіхалагічнага механізму вобразаў. Пераход ад разумовых дзеянняў да вобразаў на аснове адзінай лініі даследаванні ўяўляе сабой нялёгкую задачу, так як вобразы ў пэўнай ступені яна прама процілеглыя дзеянням: дзеянне - працэс, вобраз - нешта аднамомантавай, статычнае; у вобразе насустрач дзеяння выступае аб'ект, які супрацьстаіць гэтаму дзеяння. Але, з іншага боку, у вобразах адлюстроўваюцца прадметы, з якімі вырабляюцца дзеянні, і само гэта адлюстраванне фарміруецца на аснове дзеянні з прадметамі. Пытанне заключаецца ў тым, як фарміруецца вобраз на аснове дзеяння.
  Працэс фарміравання вобразаў, пачуццёвых і адцягненых, у прыватнасці, паняццяў быў эксперыментальна вывучаны намі на матэрыяле школьных паняццяў і абагульненага вобраза ўспрымання [17], [20]. Асноўныя рысы гэтага працэсу асабліва выразна выступаюць пры фарміраванні паняццяў, гэтай найбольш развітай і раздзелены формы вобразаў, на якіх мы таму зараз і спынімся.
  Галоўны шлях фарміравання паняццяў у дзіцяці нашага грамадства - гэта шлях школьнага навучання. У працэсе такога навучання змест новага паняцця, яго істотныя прыкметы з самага пачатку прама паказваюцца. Тым не менш паняцце як цэласны вобраз звычайна фармуецца не адразу, а толькі паступова, у працэсе яго прымянення. Вядома, што засваенне і аўтаматызацыя гэтага працэсу вядзе да таго, што ў рэшце рэшт паняцце пачынае як бы непасрэдна ўспрымацца ў матэрыяле. Але працэс адукацыі такога «ўспрымання» і яго механізм заставаліся нявывучанымі. Так як мы хацелі падысці да адукацыі паняццяў менавіта з боку тых разумовых дзеянняў, на аснове якіх, на нашу здагадцы, складваюцца гэтыя паняцці, то для нас было асабліва важна высветліць: што ўяўляе сабой задача, якая вырашаецца ужываннем прыкмет дадзенага паняцці (бо выкарыстанне паняццяў можа быць самым розным); якое канкрэтны змест дзеянняў па ўжыванні гэтых прыкмет (бо нават ўказанне на гэтыя дзеянні, што таксама не заўсёды мае месца, большай часткай не раскрывае іх сапраўднага зместу); якім зменам гэтыя дзеянні павінны падвергнуцца, каб група выкарыстоўваюцца прыкмет ператварылася ў цэласны вобраз. Ранейшыя даследаванні паказвалі што гэта адбываецца, але не раскрывалі таго, як гэта адбываецца.
  Аналізуючы псіхалагічную сітуацыю ў пачатку навучання новага паняцця, мы прыйшлі да высновы (якое і падвергнулі эксперыментальнай праверцы), што ва ўмовах школьнага навучання першым дзеяннем, на аснове якога адбываецца адукацыя паняццяў, па меншай меры пачатковых, з'яўляецца выкарыстанне іх прыкмет (нагадаю, што яны паказваюцца з самага пачатку) для высвятлення таго, ці ставіцца прапанаваны матэрыял да ліку з'яў, якія ўваходзяць у аб'ём гэтага паняцця. Толькі адсюль вынікаюць далейшыя высновы адносна гэтага матэрыялу. Дзеянне па выяўленні пэўных прыкмет ў канкрэтным матэрыяле і падвядзенне гэтага матэрыялу пад пэўнае паняцце мы і паклалі ў аснову фарміравання апошняга. Далей, зыходзячы з таго, што фарміраванне паняцця адбываецца ў працэсе фарміравання названага дзеяння і што апошняе здзяйсняе апісаны вышэй шлях станаўлення, мы і дзеянне па выяўленні характэрных прыкмет новага паняцця падвяргалі планамернай паэтапнай адпрацоўцы. Такім шляхам мы трымалі ход ўсяго працэсу ў сваіх руках. Апісанне яго ўяўляе спецыяльны цікавасць для высвятлення механізму фарміравання ладу, і таму мы некалькі падрабязней і ў асабліва практычным, так бы мовіць, метадычным плане выкладзем парадак паэтапнай адпрацоўкі названага дзеянні.
  Спачатку вучню падрабязна тлумачылі, што ўяўляе сабой новае з'ява (паняцце якога мы хацелі сфарміраваць), якія яго адметныя прыкметы і як трэба іх шукаць у прапанаваным матэрыяле. Затым вучню давалі картку, на якой гэтыя прыкметы былі выпісаныя слупком і пад нумарамі (матэрыялізацыя сістэмы гэтых прыкмет, а ў некаторых выпадках - і саміх прыкмет). Карыстаючыся такой карткай, вучань ўслых аналізаваў прапанаваны матэрыял, усталёўваў наяўнасць або адсутнасць у ім гэтых прыкмет і рабіў агульнае заключэнне: падыходзіць ці не падыходзіць дадзенае прыватнае з'ява пад цікавіць нас паняцце. Такі быў этап матэрыялізаваць дзеянні.
  Дзеянне з карткай паўтаралася шмат разоў, у строга пастаянным парадку, на спецыяльна падабраным, сістэматычна, які змяняецца матэрыяле. Змест карткі хутка запаміналася, і неўзабаве вучань пераставаў карыстацца ёю. Тады картку прыбіралі, але ад вучня патрабавалі: ўслых па чарзе называць прыкметы і паасобна, строга выконваючы той жа парадак, аналізаваць новы матэрыял. Гэта было ўжо дзеянне ў плане гучнай гаворкі.
  Калі і гэта дзеянне пачынала выконвацца без замінак, ставіліся новыя ўмовы. Эксперыментатар называў толькі нумар прыкметы (па картцы), а вучань павінен быў моўчкі ўспомніць гэты прыкмета, моўчкі прымерыць яго да матэрыялу і ўслых даць толькі заключэнне: ёсць прыкмета ці не; затым па сукупнасці прыкмет зрабіць агульны вывад. Такая працэдура забяспечвала разгорнутае выкананне дзеяння сам сабе і кантроль за ім.
  Калі і ў гэтым выглядзе дзеянне пачынала выконвацца плаўна і хутка, мы пераставалі ўказваць нумары прыкмет і патрабаваць паасобнага адказу па кожным з іх. Гэтым адкрываўся шлях для скарачэння і аўтаматызацыі дзеянні, якія неўзабаве і наступалі. Разумовае дзеянне (па ўжыванні прыкмет паняцці) пераходзіла ў стадыю свайго завяршэння.
  Неўзабаве працэс набываў такі выгляд: знаёмячыся з матэрыялам навучэнец адразу пазнаваў шуканае з'ява, - напрыклад, лік прадметаў, якая падлягае, бісектрыса, пэўны тып архітэктуры і т. Д. - Ці таксама адразу, як бы без аналізу, выяўляў яго адсутнасць. Паняцце як бы непасрэдна выступала перад ім у сваім канкрэтным увасабленні. Толькі пасля гэтага, калі эксперыментатар патрабаваў праверкі, вучань пачынаў ставіць вылучэнню адметных прыкмет гэтага паняцця.
  Як складвалася і атрымлівалася гэта «непасрэднае ўспрыманне» паняццяў? З апісання працэдуры вынікае, што ў канцы навучання добра абагульненае, перанесенае ва ўнутраны план, скарочанае і аўтаматызаванае дзеянне выпадала з свядомасці. Яно саступала месца схаваны механізм, які маментальна спрацоўваў, як толькі вучань, знаёмячыся з матэрыялам, напіхваўся на яго умоўны раздражняльнік. Працэс адбываўся аўтаматычна, непрыкметна для вучня, прыносячы ў яго свядомасць толькі свой прадукт. І гэты прадукт з'яўляўся адразу, характэрныя прыкметы з'явы выступалі адначасова, не самі па сабе і не побач адзін з адным, а як ўласцівасці наяўнага аб'екта і таму як адзінае цэлае.
  Такім чынам, было ўстаноўлена, што паняцце як цэласны вобраз атрымліваецца тады, калі дзеянне, на аснове якога яно фармуецца, прайшоўшы паэтапную адпрацоўку, становіцца абагульненым, скарочаным, аўтаматычным і падсьвядомым разумовай працэсам. Разумовае дзеянне ў такой форме і ёсць псіхалагічны механізм адцягненага ладу, механізм яго фарміравання і яго далейшага існавання.
  Вобразы ўспрымання будуюцца у сутнасці такім жа шляхам, але на аснове дзеянняў, якія могуць і не праходзіць маўленчай адпрацоўкі. У гэтых выпадках дзеянні, накіраваныя на высвятленне уласцівасцяў рэчаў, складваюцца стыхійна і не пераходзяць ў разумовы план, а застаюцца ў поле ўспрымання. Спачатку такія пазнавальныя дзеянні маюць таксама матэрыяльны характар - гэта абмацванне, перагортванне і т. П. Яны заўсёды суправаджаюцца позіркам, і апошні паступова навучаецца прытрымлівацца шляхам, якім ішло матэрыяльнае даследаванне. Затым гэтыя звыклыя і стэрэатыпныя руху позірку скарачаюцца, і ў рэшце рэшт дастаткова кінуць мімалётны погляд, каб сукупнасць прыкмет знаёмага прадмета або знаёмай абстаноўкі выступіла адразу як пэўнае цэлае.
  Пасля вывучэння псіхалагічнага механізму думкі і вобразаў, разумовае дзеянне выступае перад намі не толькі ў якасці прыватнага з'явы, але таксама як аснова для фарміравання, а затым і схаваны механізм іншых псіхічных з'яў. У ім раскрываецца канкрэтны змест псіхічнай дзейнасці: яна аказваецца не чым іншым як сукупнасцю знешніх прадметных дзеянняў, якія сталі ідэальнымі і, у прыватнасці, разумовымі дзеяннямі. Такім чынам парадак фарміравання ідэальных дзеянняў вяртае нас да формулы Маркса:
  «Ідэальнае ёсць не што іншае, як матэрыяльнае, перасаджаных ў чалавечую галаву і ператворанае ў ёй» 8. Цяпер, вывучаючы працэс гэтага «перасаджвання і пераўтварэнні», мы пачынаем канкрэтна ўяўляць сабе яго псіхалагічны змест. Кожны этап азначае асобную форму адлюстравання - аб'екта дзеяння і яго самога, - кожнае абагульненне, кожнае скарачэнне, кожная новая ступень засваення азначаюць далейшыя змены ўнутры кожнай з гэтых формаў. Пройдзеныя прыступкі ня адпадаюць, але ў знятым выглядзе ўтвараюць ўзыходзячую сістэму, якая стаіць ззаду наяўнага дзеянні і складнік асноўную частку яго псіхалагічнага ўтрымання. Перапляценне адлюстраваных і пераўтвораных формаў першапачаткова матэрыяльнага дзеянні так складана, што ўяўляе сабой сапраўдны лабірынт. Толькі дзякуючы ариадниной ніткі паслядоўнай адпрацоўкі асноўных параметраў і іх паказчыкаў мы атрымліваем магчымасць не толькі сачыць за зменамі дзеянні, але і кіраваць імі.
  Уласна да гэтага і зводзіцца асноўны змест нашага разважання.
  Фарміраванне разумовага, абагульнена кажучы, ідэальнага, дзеяння складае аснову для сфармавання іншых псіхічных з'яў. А так як гэтыя ідэальныя дзеянні сутнасць не што іншае, як матэрыяльныя дзеянні, перанесеныя ў план адлюстравання і шматкроць змененыя, то генетычна і функцыянальна адзіная сістэма ўсіх гэтых адлюстраваных формаў прадметнага дзеяння і складае канкрэтнае ўтрыманне псіхічнай дзейнасці, схаванай за рознымі псіхічнымі з'явамі.
  Паэтапнае фарміраванне ідэальных, у прыватнасці разумовых, дзеянняў звязвае псіхічную дзейнасці з знешняй, прадметнай, матэрыяльнай дзейнасцю. Яно з'яўляецца ключом не толькі да разумення псіхічных з'яў, але і да практычнага авалодання імі. Працэс фарміравання разумовага дзеянні цалкам дэтэрмінаваны - сістэмай патрабаванняў, што прад'яўляюцца да дзеяння, з аднаго боку, сістэмай умоў і прыёмаў, з дапамогай якіх такое дзеянне можа быць выхавана, з другога. Выхаванне патрабаванай формы дзеянні ў зададзеных умовах складае для нас, у сутнасці, адзіны сродак аналізу і доказы яго прыроды. Але, відавочна, такое пазнанне з'явы азначае разам з тым і авалоданне ім.