text: Эканоміку Грузіі падкасіла расійскае эмбарга. Аднак сітуацыю ратуе замежная дапамога. Так, крамы тут ломяцца ад украінскіх прадуктаў. Нягледзячы на грузінска-расійскі канфлікт, Саакашвілі адмяніў візавы рэжым для расіянаў. А вось грузіны могуць паехаць да паўночнай суседкі толькі па візе і толькі, калі маюць там сваякоў.
  Атрымаўшы асалоду ад сталічнага жыцця, мы зноў накіраваліся ў глыбінку. І абсалютна нечакана натрапілі на старажытную царкву і крэпасць у гарах.
  Пабыўшы нейкі час у гасцінных мясцовых, мы былі ўжо адною нагою ў Арменіі, як сустрэлі Яшу і яго сяброў. Яша азербайджанец. Але жыве ў Грузіі. Тут на мяжы з Арменіяй цэлы азербайджанскі рэгіён. Слова за слова, хінкалі за хінкалі, і Яша ўжо кліча нас да сябе дадому ў вёску пад дзіўнай назвай Ахло Лало. Праз тры дні тут будуць гуляць вяселле. Нас запрашаюць застацца і пабываць на вяселлі. Мы, вядома ж, пагаджаемся.
  Побач – армянская вёска. Мы едзем сюды купляць курэй для святочнага стала. 45 кг, каб накарміць усіх гасцей. Гэта, кажуць, яшчэ не шмат. На вяселлі ў Грузіі збіраецца ўсяго пара соцень чалавек. А вось на пахаванне – разы ў два больш.
  Пакуль мы чакалі вяселля, мама Яшы навучыла нас пекчы сапраўдны грузінскі (праўда, яны кажуць, што гэта азербайджанскі) лаваш у круглай печцы – тандыры.
  А мы дапамаглі ёй сабраць і расфасаваць ураджай хурмы. Бліжэй да Новага года яны вязуць прадаваць хурму за мяжу. “За дорага”, - дадае яшына мама. Так што калі на Новы год будзеце купляць дзесьці на Жданах скрыню з грузінскай хурмой, узгадайце мяне, мо гэта я фасавала :)