text: Яе мяркуецца, тэкст “Аналітычнай нататкі” з’явіцца ў адкрытым доступе пасля дапрацоўкі і канчатковага зацвярджэння. Акрамя гэтага дакумента, будзе распрацаваная таксама разгорнутая аналітычная справаздача і праект зменаў у заканадаўства аб СМІ.
  Пакуль жа прэс-служба ГА “БАЖ” распытала старшыню арганізацыі Андрэя Бастунца пра тое, што аўтарам праекту падаецца найбольш істотным.
  Андрэй Бастунец: Праблема абароны нацыянальнай інфармацыйнай прасторы стала актуальнай у звязку з расійска-украінскім канфліктам. У многіх краінах абмяркоўваюцца захады барацьбы з расійскай прапагандай і пашырэння альтэрнатыўнай інфармацыі. Для Беларусі гэтая праблема таксама актуальная, але ў нашым выпадку нават адключэнне расійскіх каналаў не было б эфектыўным.
  Справа ў тым, што ў нас асноўная расійская інфармацыя распаўсюжваецца праз фармальна беларускія тэлеканалы кшталту “НТВ-Беларусь”, “РТР-Беларусь” і іншыя. Бадай палова каналаў з “агульнадаступнага” пакету распаўсюджваюць інфармацыю і перадачы замежнай вытворчасці. А каналы, праз якія рапаўсюджваецца замежная прадукцыя (якасць якой апошнім часам вызывае шмат пытанняў), без конкурсу атрымліваюць масавага тэлегледача і значную частку рэкламнага рынку.
  Таму адна з нашых прапаноў на бліжэйшую перспектыву – перагледзець гэты “агульнадаступны” тэлепакет. Мы лічым, што ён павінен фармавацца на конкурснай аснове з улікам, у першую чаргу, інтарэсаў вытворцаў нацыянальнага прадукту.
  Андрэй Бастунец: У Беларусі створаныя ўсе механізмы для таго, каб абмяжоўваць распаўсюд любой непажаданай для ўладаў інфармацыі. Таму мы акцэнтуем увагу на тым, што ўсе рэформы ў галіне “нацыянальнай інфармацыйнай бяспекі” павінныя быць накіраваныя не на закручванне гаек, а на стварэнне магчымасцяў атрымліваць разнастайную інфармацыю.
  Можна сказаць, у нас у краіне высачэзны “мур” з боку заходняй мяжы і цалкам безабаронная ўсходняя мяжа. Пераважную большасць усіх пагадненняў у галіне нацыянальнай бяспекі, у тым ліку інфармацыйнай, Беларусь заключае з краінамі СНД. Вось і зараз – разглядаецца дактрына інфармацыйнай бяспекі краін СНД, ужо заключаная дамова з Расіяй аб абароне сумеснай інфармацыйнай прасторы. Пры гэтым нават таэрэтычная верагоднасць пагрозы з боку стратэгічных партнёраў у нас не разглядаецца. А гэта вельмі небяспечна ў святле расійска-украінскага канфлікту.
  Таму яшчэ адна прапанова (ужо звязаная са зменамі ў заканадаўстве) – перагледзець практыку заключэння пагадненняў толькі з дзяржавамі “ўсходняга блоку”. Адчыніць калі не “дзверы”, дык хаця б “фортку” ў накірунку заходняй мяжы, пуціць у інфармацыйную прастору Беларусі іншыя тэлеканалы.
  Андрэй Бастунец: Яшчэ адна група нашых прапановаў – даць свабоду беларускім месмедыя, якія таксама маглі б данесці альтэрнатыўны пункт гледжання. Ва Украіне ж менавіта нацыянальныя медыя змаглі супрацьстаяць расійскай прапагандзе.
  Даць свабоду – значыць найперш спыніць адміністрацыйны пераслед. На першым этапе – абвесціць мараторый на пазасудовае прымяненне санкцый да СМІ. На другім этапе – на заканадаўчым узроўні выключыць магчымасць прымянення такіх санкцый. А на трэцім этапе мы прапануем увогуле пазбавіць Мінінфармацыі паўнамоцтваў ужываць санкцыі. Па вялікім рахунку, можна весці гаворку і пра ліквідацыю гэтага органа. І, зразумела, трэба канцэптуальна перагледзець дзеючае заканадаўства аб СМІ.
  Аналітычны агляд і прапановы па змене заканадаўства аб СМІ ў галіне нацыянальнай інфармацыйнай бяспекі плануецца дапрацаваць да канца чэрвеня, пасля чаго адбудзецца яшчэ адна канферэнцыя, прысвечаная менавіта гэтай тэме.
  Андрэй Бастунец: На канферэнцыі апошнім пытаннем было менавіта гэтае: вось вы рыхтуеце рэформы, але як дзяржава будзе іх выконваць? І я вымушаны быў сказаць: ёсць сённяшняя сітуацыя, прааналізаваная экспертамі, ёсць той вектар рэформ, які мы прапануем, і ёсць вектар дзеянняў уладаў, які, на жаль, накіраваны ў супрацьлеглы бок. І тое, што на канферэнцыі адсутнічалі прадстаўнікі дзяржавы – сумным паказчык. Але я спадзяюся, што “акно магчымасцяў” у нашай краіне калісьці адчыніцца.
  
  Багушо́ўка[1] — вёска ў Гарадзенскім раёне Гарадзенскай вобласьці. Багушоўка ўваходзіць у склад Госкага сельсавету.
  
  Джэймс Нокс Полк (англ.: James Knox Polk; 2 лістапада 1795 — 15 чэрвеня 1849) — 11-ы прэзідэнт ЗША (1845-49).
  Полк нарадзіўся ў графстве Мекленберг, штат Паўночная Караліна. Пазней ён жыў і прадстаўляў штат Тэнэсі. Дэмакрат Полк служыў у якасці 13-га спікера Палаты прадстаўнікоў ЗША (1835-39), ён быў адзіным у гісторыі ЗША прэзідэнтам, які быў спікерам Палаты, а пасля губернатарам штата Тэнэсі (1839-41). Полк быў адкрыццём («цёмнай кабылкай») выбараў прэзідэнта 1844 года, перамогшы Генры Клея з канкуруючай партыі вігаў, паабяцаўшы далучэнне Тэхаса. Полк быў лідэрам джэксанаўскай дэмакратыі ў другой партыйнай сістэме. Яго мянушка была «Малады Гікары» з-за яго цеснай сувязі са «Старым Гікары», якім быў Эндру Джэксан.
  Полк часта лічыцца апошнім моцным прэзідэнтам напярэдадні грамадзянскай вайны, сумеўшы на працягу чатырох гадоў свайго прэзідэнтства дасягнуць асноўныя мэты унутранай і знешняй палітыкі, заяўленыя падчас яго перадвыбарнай кампаніі і працы яго адміністрацыі. Так, калі Мексіка адпрэчыла амерыканскую анэксіі Тэхаса, Полк прывёў нацыю да пераканаўчай перамогі ў амерыкана-мексіканскай вайны, захапіўшы амаль увесю тэрыторыю цяперашняга амерыканскага Паўднёвага Захада. Ён забяспечыў істотнае зніжэнне тарыфных ставак, замяніўшы «Чорны тарыф» тарыфам Уолкера 1846 года, які задавальняў менш прамыслова развітыя штаты роднага Поўдня, якія выпускалі менш дарагія чым канкурэнтныя імпартныя тавары. Ён пагражаў вайной Злучанаму Каралеўству з-за спрэчнай тэрыторыі Арэгонскай зямлі, у рэшце рэшт было дасягнута пагадненне з англічанамі, на продаж часткі тэрыторый, якая пасля стала тэрыторыяй Арэгон. Акрамя таго, ён пабудаваў незалежную сістэму казначэйства, якая праіснавала да 1913 года; курыраваў адкрыццё Ваенна-марской акадэміі ЗША, Смітсанаўскага інстытута, закладку помніка Вашынгтону і выпуск першых у Злучаных Штатах паштовых марак.
  Выконваючы сваі перадвыбарныя абяцанні знаходзіцца на пасадзе прэзідэнта толькі адзін тэрмін, Полк пакінуў свой пост і вярнуўся ў Тэнэсі ў сакавіку 1849 года, дзе ён памёр ад халеры праз тры месяцы.
  Навукоўцы звычайна станоўча ацэньваюць яго дзейнасць на пасадзе ў спісах найвялікшых прэзідэнтаў з-за яго здольнасці садзейнічаць, атрымаць падтрымку і дасягнуць ўсіх асноўных пунктаў яго прэзідэнцкай праграмы. Полк быў названы «найменш вядомым важным прэзідэнтам» Злучаных Штатаў.
  ↑ 1,0 1,1 Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118792733 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 9 красавіка 2014.
  ↑ Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118792733 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 30 снежня 2014.
  
  — Там смешна было — уручылі і пытаюцца. Ну, а што вы ў нас не пытаецеся [пра прычыны]. Я кажу: «А што пытацца, усё зразумела». Так і вырашылі.
  
  3 лістапада ў шматлікіх краінах адзначаецца дзень Святога Губерта, які з’яўляецца заступнікам усіх паляўнічых. Першапачаткова дзень Св. Губерта святкаваўся французамі
  
  Кі́раўская во́бласьць (па-расейску: Кировская область) — вобласьць у эўрапейскай частцы Расеі. Адміністрацыйны цэнтар — места Кіраў. Вобласьць уваходзіць у Прыволскую фэдэральную акругу, мяжуе з Архангельскай, Валагодзкай, Кастрамской, Ніжагародзкай абласьцямі, Пермскім краем, рэспублікамі Ўдмуртыя, Комі, Марый Эл і Татарстан. Створана як вобласьць РСФСР 5 сьнежня 1936 году, калі быў скасаваны Кіраўскі край, зь якога была вылучана Ўдмурцкая АССР.
  Кіраўская вобласьць ёсьць адна з найбуйнейшых у Нечарназёмнай зоне Расейскай Фэдэрацыі, разьмешчаная на паўночным усходзе Рускай раўніны ў цэнтральна-ўсходняй частцы эўрапейскай Расеі. Распасьціраецца на 570 км з поўначы на ​​поўдзень і на 440 км з захаду на ўсход. Плошча — 120,374 км². Адлегласьць ад гораду Кірава да Масквы складае 896 км.
  Аснову прыродна-рэсурснага патэнцыялу вобласьці складаюць лес (у асноўным хваёвыя пароды), фасфарыты, торф, пушніна, водныя й зямельныя рэсурсы. Сустракаецца выключна рэдкі мінэрал ваўканскаіт. Шырока распаўсюджаныя радовішча торфу. У вобласьці маюцца вялікія запасы няруднай мінэральнай сыравіны, як то вапнякоў, мэргеляў, глінаў, пяскоў і жвіру. У апошнія дзесяцігодьдзі на ўсходзе вобласьці выяўлены нязначныя прамысловыя запасы нафты, а таксама залежы бентанітавых глінаў. У вобласьці знаходзіцца найбуйнейшае ў Эўропе Вяцка-камскае радовішча фасфарытаў. Вобласьць багатая на мінэральныя крыніцы й лячэбныя гразі. На тэрыторыі Кумёнскага раёну вобласьці знаходзіцца вядомы курортны пасёлак фэдэральнага значэньня «Ніжняіўкіна», куды на лячэньне й адпачынак прыязджаюць жыхары Кіраўскай вобласьці й многіх рэгіёнаў Расеі.
  У вобласьці налічваецца 19 753 ракі агульнай працягласьцю 66,65 тысячаў км. Паўночныя Ўвалы падзяляюць ракі двух басэйнаў — Паўночнадзьвінскага й Волскага. Большая частка вобласьці занята басэйнам ракі Вяткі, якая ўпадае ў Каму на тэрыторыі Татарстана. У Камы ў вобласьці знаходзіцца толькі верхняе цячэньне[2].
  Масавае засяленьне басэйна ракі Вяткі славянамі пачалося адносна позна, у другой палове XIV стагодзьдзя. Нягледзячы на гэта пранікненьне нешматлікіх групаў славянаў на гэтую тэрыторыю магло быць і значна ранейшым. Асноўнае ядро расейскіх перасяленцаў на Вятку ў пэрыяд ранбняга ейнага асваеньня склалі наўгародцы й выхадцы з наўгародзкіх паўночных калёніяў, аб прыходзе якіх у 1181 годзе ў басэйн ракі Вяткі распавядае Хлынаўскі летапісец, складца «Аповесці аб краіне Вяцкай». Карэнным жа насельніцтвам вяцкіх земляў былі розныя фіна-вугорскія плямёны, як то продкі ўдмуртаў, комі, марыйцаў, а на поўдні — цюрскія народнасьці.
  Згодна з Усерасейскім перапісам насельніцтва 2010 году ў вобласьці пражываюць 1 341 265 чалавек. Большасьць насельніцтва складаюць расейцы (90,8%), сярод нацыянальных меншасьцяў буйную долю складаюць татары (2,9%), марыйцы (2,6%) й удмурты (1,2%). Беларусы ў вобласьці пражываюць у колькасьці 2 846 чалавек паводле зьвестак на 2002 год.
  Асноўныя галіны прамысловасьці ўключаюць машынабудаваньне й мэталаапрацоўку, каляровую й чорную мэталюргію, хімічную, мікрабіялягічную, лясную, дрэваапрацоўчую й цэлюлозна-папяровую, лёгкую й харчовую прамысловасьць.
  Вядучай таварнай галіной у сельскагаспадарчай вытворчасьці зьяўляецца жывёлагадоўля, пераважна малочна-мяснога напрамку. Асноўныя сельскагаспадарчыя культуры складаюць збожжавыя, бульба, лён і гародніна. У структуры збожжавых пераважаюць азімае жыта й фуражныя культуры. Сельскагаспадарчая вытворчасьць забясьпечвае харчовую бясьпеку вобласьці. Да 20% прадукцыі жывёлагадоўлі вывозіцца за межы вобласьці, у асноўным у паўночныя рэгіёны краіны.
  
  НаступНаступленне сiл фельдмаршала Хафтара на город пачаўся [[16 студзеня]] [[2019]] года. Мэтай аперацыі стала вызваленне Себхi ад тэрарыстычных фармаванняў. Неўзабаве войскам удалося хутка падысці да горада, дзе баевікі ўжо падрыхтаваліся да абароны. Найбольш жорсткія баі ішлі за аэрапорт. [[28 студзеня]] сілы ЛНА цалкам авалодалі горадам<ref name="28 студзеня "/>.