text: Зоя Максімаўна падыходзіла да дому былой нявесткі. Ногі рабіліся ватнымі, непаслухмянымі. Нешта душыла ў грудзях. Унутраны голас ужо не шаптаў, як гэта было, калі яна прыняла рашэнне сюды прыйсці, а крычаў ва ўсю моц: “Куды ты ідзеш, чаго? Хочаш пачуць, што пра цябе тут думаюць? Хочаш, каб з лесвіцы спусцілі?”
  — Я ўжо падлеткам была, калі вайна пачалася, шмат чаго памятаю. Ды і хто ж такое забудзе? Пра тое, што ўчора было, магу забыцца, а пра вайну ніколі не забудуся.