text: На Браншчыне іх высадзілі з вагонаў, загналі зноў за калючы дрот, дзе разбілі па групах. На другі дзень яго і яшчэ 12 хлопцаў пагналі на лесапавал. Будзілі вязняў у шэсць гадзін і дацямна прымушалі працаваць. Выдзялялі на дзень лустачку хлеба з драўняным пілавіннем, драбочак маргарыну і кубак жалудовай кавы.
  У красавіку Міколе і яшчэ двум падлеткам удалося збегчы з гэтага лагера. Чатыры дні блукалі хлопцы па бранскіх лясах, харчаваліся жалудамі. Нарэшце ім удалося выйсці да незнаёмай вёскі. Аднак тут не пашанцавала: іх схапілі паліцаі і пад дуламі аўтаматаў адвялі ў камендатуру, адтуль пераправілі ў Бранск, дзе пасадзілі ў адну турэмную камеру. Кожны дзень ганялі на працу, кармілі такім жа хлебам з пілавіннем і давалі чарпак бураковай поліўкі без солі. Людзі ў камеру то прыбывалі, то знікалі назаўсёды.
  Па меры прыбліжэння фронту дарэмную рабочую сілу Гітлер адцягваў усё глыбей у тыл. Забралі з турэмнай камеры і Пігарава з сябруком, адправілі на захад. Мікалай Мікалаевіч не памятае, колькі дзён таварны цягнік імчаў іх на чужыну. Але за ўвесь час дарогі толькі адзін раз прыадчыніліся дзверы вагона: ахоўнікі кінулі туды торбачку з сухарамі. Мужчыны пералічылі кавалачкі хлеба і раздзялілі іх пароўну. Кожнаму дасталося па два сухарыкі. Мікола прагна пазіраў на такія жаданыя кавалачкі чорнага хлеба, аднак есці іх не мог: кроватачылі дзёсны і ад смагі сутаргай звяло сківіцы…
  Іх правезлі праз усю Беларусь ды Польшчу і спыніліся ля граніцы з Германіяй, дзе знаходзіўся лагер смерці Зэксэнхаўзен. Пачалося новае перасартаванне людзей. Адных адбіралі і вялі па чарзе ў лазню, другіх – у крэматорый, з труб якога валіў чорны дым. Кожны ведаў, куды ідзе. Пігараву пашчасціла: ён трапіў у першую калону, а вось ягоны сябрук, у якога было горшае здароўе, – у калону смяротнікаў…
  Пасля гэтага канцлагера быў горад Эссен, дзе кожны дзень рускіх рабоў выстаўлялі на пляц для продажу. Міколу, маладога раба, на трэці дзень купіў фермер і павёз на трамваі да сваёй гаспадаркі, дзе адразу юнаку ўручылі вілы і загадалі “арбайтэн”. Практычныя немцы ў першы ж дзень забралі ад яго больш-менш нармальную вопратку і абутак, а ўзамен далі латанае адзенне і драўляныя калодкі. Малады раб выконваў усю цяжкую і брудную працу. У фермера быў вельмі строгі парадак: у 6 гадзін – пачатак працоўнага дня, у 20 – канец, 30 хвілін выдзяляліся на абед. Амаль год праслужыў Мікалай у фермера, а потым яго, як і шмат іншых прымусоўцаў, вызвалілі амерыканцы.
  Напрыканцы вайны існавала такая практыка: саюзнікі абменьваліся ваеннапалоннымі. І Пігараву пашчасціла трапіць у адну з такіх груп. Хутка ён апынуўся на роднай зямлі, але тут жа зноў трапляе за калючы дрот. Цяпер ужо свае следчыя вядуць працяглыя і строгія допыты. У лістападзе Міколу адпраўляюць у лагер пад Ковелем. Некалькі тыдняў трымалі іх пад адкрытым небам, а потым адабралі 30 чалавек, у тым ліку і Пігарава, і адправілі ў Данбас, на шахты. З Мікалаем у шахце адбыўся няшчасны выпадак: ваганетка з вуголлем з’ехала з рэек. Ставячы яе зноў на рэйкі, юнак атрымаў траўму. Давялося перанесці аперацыю, пасля якой камісія дала заключэнне: “Вывесці з шахты”.
  Пасля Данбаса Мікалай Мікалаевіч закончыў два інстытуты, працаваў на чыгунцы брыгадзірам, майстрам, прарабам. Пад яго “камандаваннем” была ўся электратэхніка лініі Масква-Байкал.
  У 1977 годзе ён разам з жонкай Соф’яй Іванаўнай пераязджае з Чэлябінска ў Брэст на пастаяннае месца жыхарства, дзе ўжо жылі яго брат, сястра, пляменнікі…
  Мікалаю Мікалаевічу хутка споўніцца 83 гады. Пасля перанесенага інсульту стаў дрэнна бачыць, атрымаў першую групу інваліднасці па зроку. У жніўні 2004 года не стала жонкі, і ён застаўся адзін у сваёй кватэры. Але аб ім клапоціцца чулая і спагадлівя маладая жанчына – Роза Рыгораўна Аберган, так паважана называе ён свайго сацыяльнага работніка. Мікалай Мікалаевіч карыстаецца паслугамі спецбібліятэкі-філіяла №12. Таму яго часта наведваюць загадчыца ўстановы Людміла Валюшка, бібліятэкар Лілія Крычко, валанцёры, яму часта тэлефануюць творчыя людзі, сябры, знаёмыя. Мікалай Мікалаевіч і сам часта прыходзіць на дапамогу тым, хто мае ў ёй патрэбу. Нягледзячы на шматлікія жыццёвыя выпрабаванні, яго сэрца не ачарсцвела – яно адкрыта для добрых людзей.
  
  Пра Жмерынку, невялічкае мястэчка ў Вінніцкай вобласці, чулі ўсе — нават тыя, хто не здолее паказаць тую Жмерынку на мапе. У сучасным украінскім фальклоры Жмерынка згадваецца нават часцей за Кіеў з ягонай «бузіною» і «дзядзькамі».
  «Дзе вы купілі такія прыгожыя чаравікі? У Парыжы? За дзве тысячы кіламетраў ад нашай Жмерынкі? Такая глуш і такая файная рэч!..» А фразеалагізм «Абуваць, як ката жмерынскага» азначае «вытанчана падмануць».
  Цяперашняя Жмерынка — ціхае правінцыйнае мястэчка, дзе ёсць толькі тры адметнасці: чыгуначны вакзал, касцёл св. Аляксея і царква, збудаваная напачатку ХХІ стагоддзя. Людзей на вуліцах небагата; працы ў Жмерынцы няшмат, а тая, што ёсць, не дазваляе жыць годна. А таму з кожным годам усё больш і больш месцічаў выязджаюць на заробкі ў Польшчу; абвесткамі пра працаўладкаванне ў суседняй дзяржаве абвешаныя ўсе слупы. Яшчэ дзесяць гадоў таму ў мястэчку жыло трыццаць пяць тысяч чалавек, цяпер жа колькасць насельнікаў не перавышае і дваццаці пяці тысяч.
  Але тыя жмерынчане, з якімі давялося пагаварыць, выяўляюцца вельмі добразычлівымі і гасціннымі. Таксіст, які вёз мяне да гатэлю, расказаў мне і гісторыю мястэчка, і пра знакамітых жмерынчанаў. А такіх, аказваецца, не так і мала: вынаходнік вайскова-палявой кухні Антон Турчановіч, акцёр Віктар Касцецкі (вядомы па агучцы Доктара Ліўсі ў мультсерыяле «Выспа скарбаў»), знакамітая оперная спявачка Тамара Янко…
  — Памятаеш фільм «Акадэмія Пана Кляксы»? Фільм зняты па кніжцы такога польскага пісьменніка Яна Бжэхвы, а ён, як вядома, нарадзіўся…
  Таксіст з хвіліну памаўчаў і адказаў мне ўкраінскай фразай, даслоўна перакласці якую на беларускую немагчыма:
  
  Гэты скарбніца вітамінаў, мікраэлементаў і актыўных кампанентаў называюць яшчэ алеем з парасткаў пшаніцы. Больш за ўсё ў ім утрымліваецца вітаміна Е - не проста карыснага, а жыццёва неабходнага вітаміна, што працягвае маладосць нашай скуры. Але акрамя яго, гэта алей багата і масай іншых карысных элементаў і вітамінаў (B, D, А, РР).
  У першую чаргу, яно вядома як выдатны антыаксідант, дзякуючы якому скурныя клеткі хутка аздараўляюцца і рэгенеруюць, а валасы - амалоджвае і ўмацоўваюцца. Акрамя гэтага, кожны валасок становіцца больш бліскучым, а ўся шавялюра - густы. Калі вы будзеце рэгулярна насіць на свае валасы алей зародкаў пшаніцы для валасоў, у такіх праблем, як перхаць або павольны рост валасоў, шанцаў не застанецца.
  Аднак ужываць гэта алей трэба ўмець! Напрыклад, у чыстым выглядзе наносіць яго не атрымаецца - яно для гэтага занадта густое і глейкае, і каб «нашмараваць» яго, прыйдзецца вельмі папрацаваць. Так што спалучайце яго з іншымі алеямі, больш вадкімі, і выграваць. Але пра гэта - ніжэй!
  Ўвільгатняе сродак. У вас праблема з сухімі валасамі, і вы хочаце крыху ажывіць іх? Злучыце 1 сталовую лыжку алею з парасткаў пшаніцы з такім жа колькасцю касторового і міндальнага алеяў. Прагрэйце ўсё гэта хараство на вадзяной лазні, пасля чаго нанёс на вымытыя, вільготныя валасы. Зараз надзейна «спакуйце» галаву фальгой мінімум на гадзіну (максімум - на тры). У завяршэнні добра прамыйце валасы.
  Лепшае сродак ад выпадзення валасоў. Да 1 сталовай ложкуе алею зародкаў пшаніцы капніце некалькі кропель эфірнага алею (на выбар: эўкаліпта, апельсіна, кедра, а лепш - усе гэтыя сродкі разам). Вырабіце на 20 хвілін і змыйце. Дарэчы, калі ў вас дома няма названых эфірных алеяў, можна замяніць іх іншымі. Добрым выбарам будзе спалучэнне імбіра і хвоі. Спадабаецца вашым "шкодным» валасам і эфірнае масла чабора ў спалучэнні з апельсінам і лиметтом.
  Яшчэ адным добра зарэкамендавалі сябе сродкам ад сезоннага або пасляродавага выпадзення валасоў ёсць маска з масла зародкаў пшаніцы і жажаба. Гэтыя кампаненты змешваюцца адзін да аднаго, і маска наносіцца на скуру галавы. Зрэшты, і валасы ад гэтай маскі выглядаюць лепш: ўвільготненым, бліскучымі і жывымі.
  Маска з мёдам для кончыкаў валасоў. Калі вы часта фарбаваць свае валасы, калі толькі што вярнуліся з мора, дзе сонейка і салёныя хвалі перасушыць вашы валасы, паспрабуйце вярнуць ім былое здароўе з дапамогай гэтага сродкі. Адну сталовую лыжку мёду і дзве лыжкі алею беражліва выграваецца (усе гэтак жа - з дапамогай вадзяной лазні). Цёплую і духмяную субстанцыю наносім на вільготныя валасы, не прапускаючы ніводнага кончыка, і пакідаем на гадзіну. Змываюць, як і любую іншую маску.
  Калі рэгулярна рабіць для сябе хатнія уходовая сродкі з маслам зародкаў пшаніцы, валасы стануць здаровымі і захапляльнымі. Такі сыход таксама можна сумясціць з прыёмам алею ўнутр. Тады гаючы вынік падвоіцца!
  
  Прапануйце вашы ідэі ці сваю экспертызу іншым камандам. З падтрымкай ментараў — экспертаў у распрацоўцы лічбавых прадуктаў і сферах грамадзянскай супольнасці, будзем ствараць патрэбныя рашэнні ў сферы медыцыны, адукацыі, лічбавай дзяржавы і іншых важных для вас галінах. У новай Беларусі шмат што будзе лепш і па-іншаму!
  Пераможцамі першага хакатону Каардынацыйнай рады ў партнёрстве з платформай Перамен сталі Skarga.Help і Рупар COVIDa. З дапамогай Skarga.Help беларусы ўжо адправілі тысячы скаргаў у дзярж.органы ў знак нязгоды на рашэнні ўлад. Рупар Covida збірае і расказвае сумленную інфармацыю пра захворванне ў Беларусі.
  
  З 27-га студзеня ў ІЧУ г. Жодзіна перасталі прымаць перадачы для адміністрацыйна-арыштаваных, спасылаючыся на каранавірус. У ІЧУ на Акрэсціна перадачы не прымаюць ужо з пачатку студзеня. Такія дзеянні дзярж. органаў парушаюць Артыкулы 7 і 10 Пакта пра грамадзянскія і палітычныя правы, ратыфікаванага Беларуссю, а таксама артыкул 25 Канстытуцыі Беларусі.
  КР скіруе зварот пра парушэнні ўмоў утрымання зняволеных Спецдакладчыку ААН па сітуацыі з правамі чалавека ў Беларусі.
  Беларускі Хельсінкскі Камітэт і Міжнародны камітэт па расследаванні катаванняў скіравалі звароты ў пракуратуру, Следчы камітэт, ІЧУ г. Жодзіна.
  Кожны грамадзянін Беларусі можа падаць скаргу ад сябе асабіста ў пракуратуру па месцы знаходжання турмы. Юрысты Skarga.help падрыхтавалі шаблон звароту.
  4. Вы таксама можаце падтрымаць петыцыю на petitions.by, каб вярнуць перадачы адміністрацыйна арыштаваным.
  
  Пошук электронных кампанентаў і запчастак Клеммная калодкі - Аксэсуары - кабельныя наканечні | Blueschip-store .com
  
  У матчы заключнага тура Беларусбанк-чэмпіянату Рэспублікі Беларусь па футболе ў Жодзіна сустракаліся геаграфічныя суседзі – «Тарпеда-БЕЛАЗ» і БАТЭ. Абедзвюм камандам мінулы сезон не даставіў радасці – барысаўчане ўпершыню за шмат гадоў саступілі чэмпіёнства, жодзінцы так і не змаглі дацягнуцца да паказчыкаў лепшых сваіх гадоў. Ад выніку гэтай гульні практычна нічога не залежала, хіба што «аўтазаводцы» маглі пры пэўных раскладах фінішаваць на пятым месцы. Тым не менш, абедзве каманды былі настроеныя завяршыць сезон па-баявому.
  Так і атрымалася. Ужо ў першай чвэрці гадзіны гульні лік на табло фіксаваў дзейсную нічыю – на гол Дзмітрыя Юсава госці адказалі голам Станіслава Драгуна. Мірны зыход быў бы добрым чыста па-суседску, але спартовыя амбіцыі гналі супернікаў наперад, і таму назіраць за тым, што адбываецца на поле, было цікава.
  У рэшце рэшт фаварыт супрацьстаяння ўсё ж узяў верх. Сімвалічна, што перамогу сваёй камандзе прынёс яе капітан, лідэр і адзін з найбольш рэальных кандыдатаў на званне лепшага гульца чэмпіянату Ігар Стасевіч. Яго гол і вырашыў зыход сустрэчы, хоць тарпедаўцы супраціўляліся да апошняга.
  ТАРПЕДА-БЕЛАЗ: Бушма (к), Мышэнка, Букорац, Лявіцкі, Нікалаевіч (Ясковіч, 81), Клімовіч, Юсаў, По (Хачатуран, 46), Гайдучык (Прэмудраў, 60), Алісейка, Бегуноў.
  
  Як працаваць з маладымі журналістамі, каб тыя не баяліся сунуць іголку ў пульпітныя гнайнікі дзяржавы?
  
  У Беларусі можа быць наладжаны выпуск прынцыпова новага для нашай краіны віду чыгуначнай тэхнікі. Лакаматывы на базе "Штадлер-Мінск" гатовыя вырабляць для Малдовы.
  Пра гэта гаварылі сёння падчас візіту прэм'ер-міністра гэтай краіны на завод. На прадпрыемстве госць пазнаёміўся з найноўшымі тэхналогіямі вытворчасці рухомага саставу. Да электратранспарту ва ўсім свеце цікавасць высокая, і Малдова тут не выключэнне.
  Візіт Паўла Філіпа працягнуўся перамовамі ў Парку высокіх тэхналогій. Развіццё IТ-галіны - адзін з прыярытэтаў у эканоміках дзвюх краін. Бакі абмеркавалі варыянты кааперацыі. У праграме візіту прэм'ера таксама Нацыянальная бібліятэка і перадавая гаспадарка "Азярыцкі-Агра".
  
  Будынак бальніцы абрынуўся ў выніку землятрусу ў Мамуджу, Заходні Сулавесі, Інданезія, 16 студзеня 2021 года.
  81 чалавек загінуў, сотні атрымалі раненні ў выніку землятрусу магнітудай 6,2 у інданезійскай правінцыі Заходні Сулавесі, які адбыўся 15 студзеня.
  Каля 28 тысяч інданезійцаў пакінулі дамы і размешчаны ў цэнтрах эвакуацыі ў правінцыі Заходні Сулавесі і акрузе Маджэне.
  Ратавальнікі эвакуіруюць жыхароў вёскі на гумавай лодцы ў затопленым раёне Танах Лаўт. 15 чалавек сталі ахвярамі паводак у правінцыі Паўднёвы Калімантан, што распачаліся 14 студзеня пасля праліўных дажджоў.
  Мясцовыя жыхары, якія пацярпелі ад паводкі, у чарзе па дапамогу ў акрузе Банджар, правінцыя Паўднёвы Калімантан, Інданезія, 18 студзеня 2021 года.
  Людзі стаяць у чарзе па дапамогу на стадыёне Манакара пасля землятрусу ў Мамуджу, правінцыя Заходні Сулавесі, Інданезія, 17 студзеня.
  На наступны дзень пасля землятрусу ў Інданезіі адбылося вывяржэнне вулкана Семеру, які выкінуў попел і дым прыкладна на 5,6 км у неба над Явай, самым густанаселеных востравам краіны.
  Нацагентства па ліквідацыі наступстваў стыхійных бедстваў папярэдзіла жыхароў, якія жывуць на схілах гары, аб магчымай небяспецы з-за вулканічнай актыўнасці, якая працягваецца.
  18 студзеня пачаў вывяргаць гарачыя аблокі вулкан Мерапі, які знаходзіцца на востраве Ява. Вулкан выкінуў слуп попелу на вышыню 50 метраў. За шэсць гадзiн зафіксавана 36 вывяржэнняў лавы. Патокі лавы сцякаюць па паўднёва-заходнім схіле вулкана Мерапі прыкладна на 1000 метраў.
  
  Камень з шыльдай быў усталяваны яшчэ 7 сакавіка, афіцыйнае адкрыццё прайшло 13-га. Старшыня партыі БНФ Рыгор Кастусёў казаў пра братоў Луцкевічаў як пра айцоў беларускай дзяржаўнасці, заснавальнікаў газет «Наша доля» і «Наша ніва», беларускага школьніцтва.
  Іван і Антон Луцкевічы ўваходзілі ў першую Раду Беларускай Народнай Рэспублікі, Антон Луцкевіч быў адным з ініцыятараў Трэцяй Устаўной граматы БНР ад 25 сакавіка 1918 году.
  Памятны знак быў адкрыты менавіта ў Купалаўскім парку невыпадкова: да Другой сусветнай вайны тут праходзіла Садовая вуліца, на якой браты жылі разам з маці з 1896 да 1906 года. Камень з шыльдай усталяваны недалёка ад музея Янкі Купалы, на адной з галоўных алей парка. Супрацоўніцы музея, якія прысутнічалі на адкрыцці, паведамілі, што вельмі радыя такому змяшчэнню мемарыяльнага знака, бо Луцкевічы былі сябрамі і суседзямі Янкі Купалы.
  Аўтары памятнага знака – архітэктар Юрый Градаў (працаваў над мемарыяльным комплексам у Хатыні) і скульптар Канстанцін Селіханаў (унук Сяргея Селіханава, стваральніка манумента “Няскораны чалавек” у Хатыні і манумента перамогі на Круглай плошчы ў Мінску). Юрый Градаў на адкрыцці казаў пра тое, што буйную тэму не абавязкова раскрываць гучна. Стваральнікі шыльды ставілі задачу зрабіць яе хутка і сціпла. Узялі архіўнае фота дома Луцкевічаў і ўвасобілі выяву ў выглядзе рэльефа. Адмыслова пакінулі камень, да якога прымацаваная шыльда, неапрацаваным, матавым. Зрабілі на ім прыступку, як сімвалічны парог ля хаты, на які можна пакласці кветкі, пасядзець. Пакуль што камень проста пастаўлены кранам на зямлю, не было магчымасці заліць падмурак. Памятны знак будзе канчаткова ўмураваны троху пазней, калі дазволіць надворʼе.
  На адкрыцці прысутнічалі шмат вядомых беларускіх палітыкаў, многія прыйшлі з кветкамі. Пасля ўрачыстых прамоў адбылося іх ускладанне. Цяпер камень з памятнай шыльдай упрыгожваюць букеты ў бел-чырвона-белай гаме.
  дык а якім бокам да гэтага лябедзькі і рымашэўскія? нешта не магу зразумець... ці гэта яны ўсталёўвалі ды грошы збіралі?
  У Мінску пачалося святкаванне 100-годдзя абвяшчэння БНР: паставілі памятны камень у гонар братоў Луцкевічаў