text: Сёння мы ўздымаем тэму пра асабістую адказнасць за збаўленне. Нашае збаўленне – гэта бескарыслівы дар Бога чалавеку. Аднак сённяшняе пасланне ў роўнай ступені з’яўляецца таксама плёнам нашага супрацоўніцтва і нашай свабоды. «Той, які стварыў цябе без цябе, – казаў св. Аўгустын, – не можа цябе збавіць без тваёй дапамогі». Знакам свабоды чалавека з’яўляецца магчымасць навяртання, адмаўлення ад зла дзеля дабра, магчымасць станавіцца добрым, але таксама магчымасць разбэсціцца, стаць злачынным элементам грамадства. Бо нікому не прыпісаны беспаваротны стыль жыцця.
  «Бог нашага збаўлення», які стаў чалавекам у Езусе Хрысце, прыходзіць да нас, каб нанава ахвяраваць нам збаўленне. І спадзяецца, што мы са свайго боку ахвяруем Яму сваю свабоду.
  “Ні пра што не турбуйцеся, але ў кожнай малітве і мальбе з удзячнасцю адкрывайце вашыя просьбы Богу”. (Флп 4, 6).
  Адным з найпрыгажэйшых слоў у скарбніцы нашай мовы з’яўляецца слова «дзякуй». А тым, з прычыны чаго мы найчасцей церпім, з’яўляецца ня-ўдзячнасць. Раcчараванне, звязанае з ёю, часта жыве глыбока ў нас і цягнецца за намі на працягу доўгага часу. Тэма ўдзячнасці і яе недахопу заўсёды актуальная.
  “Так ёсць, – хацелася б сказаць, – такі ёсць свет!”. Без сумніву, мы рэагавалі б так, як людзі, пра якіх апавядае сённяшняе Евангелле. Аднак што гэта такое – свет? Кім з’яўляюцца людзі, якія жывуць у ім? Трэба быць вельмі асцярожнымі перад неабдуманымі суджэннямі.