text: Няўрымслівы «энерджайзер», хлапчук-хуліган, весялун і гарэза – такім гледачы часцей за ўсё бачаць на сцэне культарганізатара Рытанскага аддзела культуры і вольнага часу (аг. Кямелішкі) Юрыя Інаровіча.
  Што гэта – сцэнічны вобраз ці жыццёвае крэда? Якая натура хаваецца за вясёлым норавам? Чым жыве і што цікавіць «культурнага» хлопца з Кямелішак – на гэтыя і іншыя пытанні адказвае сам Юрый Інаровіч.
  – З дзяцінства. Я вырас у песні і з песняй. Бацькі, старэйшыя сёстры, родныя – усе добра спяваюць, ніводнае сямейнае свята не абыходзілася без канцэртаў. Таму не заспяваць я прос­та не мог. А пасля панеслася… З 4-га класа пастаянна на сцэне: удзельнічаў у музычных конкурсах, выступаў на раённых мерапрыемствах. Хадзіў у музычную школу… цэлых тры месяцы – больш не вытрымаў: усе сябры на горцы, а я – у музыкалцы. Цяпер, канешне, шкадую. Спяваць мне заўсёды падабалася. Памятаю, у 11 класе быў на справаздачным канцэрце «Кемяліны» – і падпяваў амаль усе песні. Колькі радасці было, калі мяне запрасілі ў гэты калектыў. Мне так спадабалася з імі выступаць – не расказаць. З таго часу ўпэўніўся, што з песняй буду ісці па жыцці.
  – Эколага. Сур’ёзна! Мне балюча гля­дзець, як неахайна адносяцца да прыроды. Калі прыязджаю адпачываць у Альхоўку на рэчку і бачу горы смецця, не магу зразумець, як можна не шанаваць такую прыгажосць? На месцы работнікаў аховы прыроды я б за гэта такія штрафы выпісваў, каб мала не падалося. На жаль, студэнтам Міжнароднага дзяржаўнага экалагічнага ўніверсітэта імя А.Д. Сахарава не стаў. У выніку я скончыў педагагічны ўніверсітэт у Вільнюсе і стаў працаваць у нашым клубе.
  – Мне было два гады, калі на нейкай сямейнай нарадзе абмяркоўваліся сур’ёзныя пытанні, а я сумаваў. Каб прыўзняць настрой сабе і развесяліць астатніх я ва ўвесь голас заспяваў папулярную на той час песню: «Ка-а-азіно, казіно, казіно...» Усе былі ў шоку. (Смяецца) Сам я гэтага, канешне, не памятаю – бацькі расказвалі.
  – Вакол нас і так хапае негатыву, таму стараюся крочыць па жыцці з усмешкай – нават калі цяжка ці сумна на душы. Я дзесьці прачытаў, што нават у самыя складаныя моманты трэба ўсміхацца. Спачатку гэта выглядае штучна і дзіўна, але метад працуе – на душы становіцца весялей.
  – Вы ўдзельнічалі і перамагалі ў многіх конкурсах: «Зорны дождж», «Адна зямля», «Новыя імёны». Калі была магчымасць, паўдзельнічалі б у папулярным маштабным праекце кшталту «Голас»?
  – Не такі ў мяне голас, каб з ім ехаць на «Голас». (Усміхаецца) Я крытычна адношуся да сябе. Як бы ні выступіў – усё роўна дрэнна. Бывае, выканаеш песню, усе кажуць, што класна, супер, а ты разумееш, што нечага не хапіла.
  – Я жыў у Маладзечне і ў Вільнюсе, калі працаваў у будаўніцтве. Пабываў у многіх буйных гарадах за мяжой, і зразумеў: не маё. Не люблю буйныя гарады – там добра быць толькі госцем. Мне камфортна ў Кямелішках: тут мая радзіма, тут жывуць родныя і сябры, тут работа, якая мне падабаецца.
  – Я практычны чалавек. Грошы павінны прыносіць прыбытак, таму на гэтую суму я б адкрыў фірму. Магчыма, штосьці ў сферы аўтабізнесу.
  – (Задумваецца) Калі здараюцца не­прыем­насці, іх часта спісваюць на лёс. Загарэлася хата, разбіў аўтамабіль, здарылася бяда – значыць, так трэба было. Гэта як апраўданне для самазаспакаення. Аднак шчаслівы лёс не прыйдзе да чалавека, які ляжыць на канапе і стогне, як яму дрэнна жыць, не знойдзе яму работу, не накорміць яго дзяцей. Лёс – гэта сам чалавек, яго ўчынкі і дзеянні.