text: — Мы рыхтуем нашага гледача загадзя. Тыя, хто пабываў на нашых спектаклях у школьным узросце, наведваюць нас і далей, паступова пераходзячы ў разрад гледачоў, якія могуць успрымаць і больш сур’ёзныя творы, што патрабу­юць падрыхтоўкі. Гэтак жа і “Браты Карамазавы” — не думаю, што іх любы зможа ўзяць наскокам. Калі глядач хоча атрымаць добры творчы прадукт, калі ласка, запрашаем да нас.
  — Эдуард Iванавiч, а як вы лічыце, ці павінен сучасны тэатр выхоўваць і фарміраваць пачуццё патрыятызму і адданасці Айчыне, любові і веры ў вышэйшыя ідэалы і каштоўнасці?
  — Абавязкова! Магчыма, не напрамую, але без гэтага нельга. Чалавек павінен выхоўвацца ў адданасці Радзіме, каб у яго была гордасць за сваю краіну. Тэатр павінен быць сумленным, справядлівым і высокапрафесійным.
  — Па меры магчымасці стараюся не абыходзіцца без старэйшага пакалення, якое падтрымліваю на працягу многіх дзесяцігоддзяў. У тэатры патрэбны такія людзі, як Янкоўскі, Клімава і г.д. Без іх гэта будзе зусім іншы тэатр. Побач з маладымі павінны быць акцёры-мары, высокага прафесійнага ўзроўню, на якіх яны будуць раўняцца.
  Я прыхільнік высокіх чалавечых якасцей. У нашым тэатры няма сварак шмат гадоў, а калі і ўзнікаюць рознагалоссі, то мы іх хутка вырашаем, гледзячы ў вочы адно аднаму. Таму ў нас выдатная маральна-псіхалагічная і творчая атмасфера, і я вельмі хачу, каб яна такой захавалася і далей.