text: Сабралі спіс маладых (па мерках прафесіі) беларускіх тэатральных рэжысёраў, за якімі варта сачыць, каб не прапусціць значныя падзеі з жыцця сучаснага тэатра.
  Ігар Казакоў
  Тэатр лялек не сінонім тэатра для саплякоў. Зараз самыя прагрэсіўныя, сучасныя, вострыя, актуальныя пастаноўкі ладзяцца на перакрыжаванні лялечнага і драматычнага тэатраў. Ігар Казакоў працуе менавіта на гэтым полі.
  Пляцоўка Ігара – Магілёўскі абласны тэатр лялек. З яго апошніх спектакляў тут варта глянуць «Кандыд, або Аптымізм» паводле Вальтэра. «Кандыд» – пра тое, навошта нам гэтае жыццё, і пра тое, што паміраць таксама трэба ўмець. Дачакайся, калі цябе накрые чарговы экзістэнцыяльны крызіс, і адразу хапай квіток сюды. Інсцэніроўку вальтэраўскага тэксту, дарэчы, пісаў Дзмітрый Багаслаўскі, пра якога будзе далей.
  Юра Дзівакоў
  Рух у любы бок ад акадэмічнасці ўспрымаецца як нешта скандальнае нават у 2019-м. Але Юра – хутчэй пра сучаснасць і асабістасць, чым пра скандальнасць. Калі хочаш нешта з гульнёй на кантрастах і з пярэваратнямі сэнсу, абавязкова зазірні ў яго сусветы.
  Тры гомельскія тэатры, дзе даюць Дзівакова, – важкая нагода зганяць у Гомель. Што тут глядзець? «Плих и Плюх» – спектакль для дзяцей, якія выраслі, а таксама «Fable» паводле баек Лафантэна (тут ты будзеш слухаць французскую мову, але ўсё цалкам зразумела). Варты тваёй увагі «OEDIPUS», гэта гісторыя цара Эдыпа, якая ўжо не пра замшэлую Грэцыю з мужыкамі ў хітонах, а пра блізкае нам сёння, дзе Эдып арганічна аказаўся на прыёме ў псіхатэрапеўта. Таксама не прапусці «Павятовы лекар» – спектакль паводле Франца Кафкі, на які рэжысёра натхнілі... «Зорныя войны», «Гары Потэр» і «Тор». Не абмінем увагай і «ГОГОЛЬ. FATUM.» – музычна-пластычную летаргію, натхнёную творчасцю Гогаля.
  У Менску можаш завітаць на пляцоўку ОК16, каб паглядзець дзівакоўскія «КРЕСТОВЫЙПОХОДДЕТЕЙ» і «Песнь Песней».
  Калі ж наступным разам паедзеш у Кіеў, дык бяры квіткі на спектакль «Містобогів» у кіеўскі тэатр «Золоті ворота». Дарэчы, вось табе прыклад годнага культурнага абмену: рэжысёр гэтага кіеўскага тэатра Стас Жыркоў плённа папрацаваў у нас – рэкамендуем яго «Паляванне на сябе» (асцярожна: тут шмат пра хатні гвалт) і «ГЭТАМЫ» (як мядок зойдзе фанатам Андруся Горвата).
  Таццяна Траяновіч
  Калі табе да душы спектакль «Ілюзіі», на які варта ісці дзеля акцёрскіх работ, эмоцый, гуку, табе спадабаецца і «НеСпектакль» «Про это» – чытанне вершаў Маякоўскага, Мандэльштама, Бродскага, Высоцкага, Акуджавы пад гітарны акампанемент. У адваротным парадку гэта таксама працуе.
  Увогуле варта сачыць за навінамі на старонцы НЦСМ: там час ад часу мільгае спектакль «Фантомныя болі» Антаніны Аляшкевіч, да якога Таццяна таксама мае непасрэднае дачыненне.
  Зараз рэжысёрка рэпетуе спектакль «Сіртакі» па п’есе Вольгі Прусак.
  Аляксандр Янушкевіч
  Аляксандр Янушкевіч – беларускі рэжысёр, які раней быў мастацкім кіраўніком Пермскага тэатра, дзе паспеў папрацаваць з Яўгенам Карнягам – беларускім рэжысёрам тэатра лялек, які ў тыя часы працаваў з харэаграфіяй.
  Пастаноўкі Аляксандра ў Берасцейскім абласным тэатры лялек – нагода зганяць у паўднёвы горад-герой. Зараз варта ўзяць плацкарту дзеля прадметна-пластычнага бясслоўнага «Боскага адбітку» з неверагоднай сцэнаграфіяй Таццяны Нерсісян. Увогуле калі бачыш, што мастачкай была яна, – трэба браць.
  У Менску можна злавіць спектакль Янушкевіча «Вартавыя Тадж-Махала» у культурніцкім хабе «Ок16». Тут два вартавыя стаяць каля сценаў Тадж-Махала і жывапісна размаўляюць пра прыгажосць.
  Яўген Карняг
  Яўген – яшчэ адзін круты беларускі лялечнік, які працуе на перакрыжаванні розных тэатральных практык. Можна паглядзець яго «Інтэрв’ю з вядзьмаркамі», аздобленае прывабным чорным гумарам. Калі ў Тэатр лялек не хочаш, ідзі ў РТБД на спектакль «Бетон», мастачкай якога выступіла славутая Таццяна Нерсісян. Жанр гэтай пастаноўкі пазначаны як «візуальная паэзія» – тут убачыш неверагодную пластыку напаўаголеных целаў. Амаль без словаў – толькі музыка і целы пяюць пра адзіноту, боль, страту некага, нечага і сябе.
  Калі будзеш у Маладзечна і захочаш падсілкаваць не адно страўнік, але і сэрца, глянь на працу Яўгена Карнага ў тэатры «Батлейка». «Сёстры Граі» гарантуе міфалагічны транс.
  А намылішся на Піцер – дык паглядзі «Сад наслаждений» у тэатры перфарматыўных мастацтваў Karlsson Haus.
  Аляксандр Марчанка
  Аляксандр займаецца рэжысёрскай і куратарскай працай. Ён з'яўляецца кіраўніком тэатральных праектаў Цэнтра візуальных і выканальніцкіх мастацтваў «АРТ Корпорейшн», які ладзіць для цябе фэсты «Лістапад», «ТЕАРТ» ды іншыя цікавосткі па-за фестывальным варушняком.
  Гэта Аляксандр Марчанка паставіў гучны спектакль «Опіум» пра жыццё ў маленькім беларускім горадзе і не менш гучны «С училища» пра жыццё ў горадзе вялікім.
  Валянціна Мароз
  Валянціна з лабараторыяй сацыяльнага тэатра ECLAB зрабіла дакументальныя спектаклі «11 красавіка» пра тэракт у менскім метро і «Родныя людзі?» пра гвалт у сям’і. Спектаклі заснаваныя на інтэрв’ю з людзьмі, якія здолелі распавесці пра тое, што адчувалі і бачылі. Калі ты гатовы(-ая) сутыкнуцца з лёсамі сапраўдных людзей – табе сюды. З цяжкімі тэкстамі-дакументамі працавалі Лёха Чыканас («Родныя людзі?») і Канстанцін Сцешык («11 красавіка»).
  Зараз у межах праекта ECLAB ідуць рэпетыцыі дакументальнага спектакля пра няроўнасць. Там будзе пра булінг, харасмент, эйджым і сацыяльную інклюзію. Прэм’ера – у чэрвені.
  Дзмітрый Багаслаўскі
  У тэатральных колах больш вядомы як драматург. Дзмітрый курыруе лабараторыю «Открывачка» ад Цэнтра беларускай драматургіі. Сачы за сёлетнімі вынікамі (напрыканцы верасня будуць чыткі) і падавайся ў наступным годзе, калі марыш напісаць п’есу, якая ўзарве падмосткі любой краіны, а то і свету.
  У Маладзёжным тэатры, дзе Дзмітрый Багаслаўскі таксама актор, ідуць пастаўленыя ім спектаклі «Саша, вынеси мусор», а таксама «Чалавек з Падольска». Абавязкова паглядзі: нешта накшталт катарсісу з табой дакладна здарыцца.
  З самага свежага – трагікамедыя «З жыцця выкапняў» у Новым драматычным тэатры, дзе гутарка ідзе пра старасць і пра смерць, але гутарка гэтая смешная.
  Дзяніс Паршын
  Калі «Гражданская Оборона» – твая тэма, у цябе ёсць яшчэ адна нагода з’ездзіць у Гомель: каб паглядзець трагічную камедыю «Ляцелі арэлі», дзе творчасць Ягора Летава – сюжэтаўтваральная рэч. Калі не даедзеш, хаця б чытні п’есу беларускага драматурга Канстанціна Сцешыка, паводле якой спектакль створаны.
  Таксама рэкамендуем яшчэ адзін беларускі road play – «Нічыпар» у Маладзёжным па п’есе Дзмітрыя Багаслаўскага.
  Віталь Краўчанка
  Цвікі праграмы Гомельскага моладзевага тэатра – офісны трылер «Метад» і кухонны баявік «Каралева прыгажосці» ад Віталя Краўчанкі.
  У Менску можна схапіць яго «Метод Гронхольма» – камерцыйны спектакль у камерцыйнай прасторы КЗ «Мінск» пра заўсёды актуальнае – суразмоўе. Пастаноўка зробленая па той жа п’есе, што і яго гомельскі «Метад», але інакш. Цікава параўнаць.
  Калі ўсе гэтыя метады цябе стамілі, выпраўляйся ў Нацыянальны тэатр імя Янкі Купалы па «класіку»: тут ідуць краўчанкаўскія «Вешальнікі». Варта прыхапіць праграмку: і для інстаграма – прыгажосць, і ўся інфа пра спектакль быццам бы на той самай газеце, пра якую ідзе гаворка на сцэне.
  Анастасія Грыненка
  Мо і дзіўна, але факт: часам у нас здараюцца крутыя рок-мюзіклы. З апошняга гучнага варта паглядзець і пачуць працу Анастасіі Грыненка «Недалёка ад нормы» – рок-мюзікл пра сямейныя стасункі, з драйвам і простай бытавухай адначасова. Гэта сапраўдны, ліцэнзаваны брадвейскі мюзікл на беларускай сцэне: за падрыхтоўкай спектакля пільна сачылі амерыканскія партнёры.
  ПАДЗЯЛІЦЦА:
  7346
  Чытаць яшчэ:
  7 маладых зорак беларускага спорту
  7094
  7 маладых зорак беларускага спорту
  З нашым спортам усё кепска? А вось і не! Ведай, каго будзеш сапорціць заўтра.
  10 маладых актораў і акторак, за якімі варта сачыць
  7962
  10 маладых актораў і акторак, за якімі варта сачыць
  Дзясятка маладых, якія б’юць у сэрцы без прыцэлу.
  10 берасцейцаў, якія робяць горад крутым
  9602
  10 берасцейцаў, якія робяць горад крутым
  Мастакі, музыкі, арганізатары фэстаў – расказваем пра людзей, якім трэба рэспектаваць на вуліцах Берасця.
  10 актывістаў, якіх сорамна не ведаць
  12812
  10 актывістаў, якіх сорамна не ведаць
  Беларускія актывісты(-кі) як сапраўдныя медыязоркі: вось каго трэба друкаваць на цішотках!
  На галоўнай:
  Художница Анастасия Рыдлевская – об эмиграции, свободе и внутренних демонах
  ІНТЭРВ'Ю
  742
  Художница Анастасия Рыдлевская – об эмиграции, свободе и внутренних демонах
  Поговорили с беларусской художницей о новой выставке в Варшаве и стигматизации ментальных проблем.
  Chornabrova едзе ў тур па Польшчы
  Chornabrova едзе ў тур па Польшчы
  З новым альбомам.
  Запусціўся сайт пра беларускі падкастынг
  УЛОЎ
  1073
  Запусціўся сайт пра беларускі падкастынг
  Каталог і карысныя матэрыялы.
  9 главных событий беларусской сцены последнего времени
  9 главных событий беларусской сцены последнего времени
  Сразу несколько кандидатов на звание «альбома года».
  Кінафэст «Паўночнае ззянне» абвясціў беларускую праграму
  УЛОЎ
  864
  Кінафэст «Паўночнае ззянне» абвясціў беларускую праграму
  Анлайн-паказы – бясплатныя.
  Паказаць болей Паказаць болей
  34mag
  Пра нас
  Кантакты
  У пытаннях рэкламы
  Прававая інфармацыя
  Facebook
  Twitter
  Instagram
  VK
  E-mail: 34popis@gmail.com
  34afisha@gmail.com - Па пытаннях размяшчэння афішы
  34editors@gmail.com - Калі ты хочаш рабіць 34mag разам з намі
  34editors@gmail.com - Калі ты музыка і хочаш выдацца на «Першаку»
  Знайшоў / знайшла памылку ў матэрыяле? Выдзяляй спрэчны фрагмент тэксту, цісні Ctrl + Enter – і мы выправім. Дзякуй!
  Выкарыстанне матэрыялаў 34mag.net магчыма толькі з пісьмовага дазволу рэдакцыі. Актыўная спасылка на старонку 34mag.net, якая ўтрымлівае арыгінал публікацыі, абавязковая. Сайт можа ўтрымліваць кантэнт, не прызначаны для прагляду асобаў, малодшых за 16 гадоў.