text: Вобраз Кацярыны і трагедыя сумлення ў драме Астроўскага навальніца складзены
  1 Трагедыя кахання ў правінцыйным свеце (але драме А. Н. Астроўскага «Навальніца»)
  1.1 / Складанні / Астроўскі А.М. / Навальніца / Трагедыя кахання ў правінцыйным свеце (але драме А. Н. Астроўскага «Навальніца»)
  2 Вобраз Кацярыны і трагедыя сумлення ў драме Астроўскага навальніца складзены
  Галоўная гераіні драмы А. Н. Астроўскага «Навальніца» - Кацярына Кабанава - уяўляе сабой «праўдзіва рускі вобраз жанчыны», па выразе Апалона Грыгор'ева. Яна глыбока рэлігійная, здольная да самаадданай любові, не прымае кампрамісу са сваім сумленьнем. Народныя пачатку выяўляюцца і ў мове гераіні, і ў лірызм яе пачуцці.
  Кацярына вырасла ў патрыярхальнай абстаноўцы, у купецкай асяроддзі, якая захавала рысы традыцыйнага жыццёвага ўкладу. Дом яе бацькоў быў «поўны. бадзяжніц і богомолок », сям'я адрознівалася пабожнасцю. Уласцівыя Кацярыне паэтычнасць і летуценнасць надаюць сёе рэлігійным перажыванняў асаблівую глыбіню, напаўняюць іх чароўным свячэннем.
  Выйшаўшы замуж, Кацярына шчыра імкнецца кахаць мужа, пачытаць свякроў ( «Для мяне, матуля, усё адно, што родная маці, што ты.»). Але пасля бацькоўскай сям'і, дзе панавала атмасфера любові і ўзаемнага даверу, у Кабанава яна па яе ўласным прызнанні, «зьвяла зусім». У доме мужа адносіны будуюцца на ўяўным пабожнасьці, фармальных забаронах, а, але сутнасці - на хлусні.
  Кацярына не здольная да крывадушнасці і хлусні, таму ёй цяжка ўжыцца з Кабанава, заваяваць яе каханне. Тая імкнецца выклікаць нявестцы павага да старых, даўно аджылым, домостроевского парадкаў, бачачы ў іх аснову хатняга дабрабыту і крэпасць сямейнай сувязі: рабскае шанаванне мужа і свякрухі, выканаўчасць і пакорлівасць. Кацярыне непрыемна «дарэмшчыну-то трываць», калі Марфа Ігнацьеўна абвінавачвае яе ў дрэнным уплыве на мужа ( «Аль жонка цябе, ці што, адводзіць ад мяне, ужо я не ведаю», - кажа яна сыну ў прысутнасці нявесткі).
  Але цяжэй за ўсё для Кацярыны страта ёю ў доме мужа асабістай свабоды. Захоўваючы ўспаміны пра бацькоўскай хаце, у якім яна жыла, «дакладна птушачка на волі», маладая жанчына гняцецца дэспатычнай, задушлівай атмасферай у доме мужа, дзе «ўсё як быццам з-пад няволі». Імкненне гераіні да свабоды супадае з яе рамантычнымі мроямі пра сапраўднай любові. Кацярына не можа прымусіць сябе кахаць мужа, тым больш што і празаічны, недалёкі Ціхан, які ператварыўся пад уплывам маці ў «прастадушны і. пошловато істота ", у дэградавалі асобу, бачыць сваю адзіную ўцеху не ў жонцы, а ў выпіўцы або, калі ўяўляецца магчымасць, у купецкіх гулянкі удалечыні ад мамчынага нагляду.
  Барыс - сын «высакароднай» маці, ён большую частку свайго жыцця пражыў у Маскве, - не выпадкова ў Калінавым на яго "неяк дзіка глядзяць». Не падобны на іншых насельнікаў правінцыйнага глухмені манерамі, знешнасцю, еўрапейскай адзеннем, Барыс становіцца для Кацярыны Кабанава цэнтрам яе новых пачуццяў, намераў, жаданняў.
  3839 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.
  / Складанні / Астроўскі А.М. / Навальніца / Трагедыя кахання ў правінцыйным свеце (але драме А. Н. Астроўскага «Навальніца»)
  Што не кахаць яно не можа "
  "Навальніца" - найбольш моцнае і рашучае твор А. Н. Астроўскага, у якім ярка апісаны карціны змрочнай рэчаіснасці Расіі дарэформенага перыяду. Цэнтральны канфлікт драмы - сутыкненне гераіні, якая адстойвае свае чалавечыя правы, з мірам "цёмнага царства", з царствам хлусні, крывадушнасці, ханжаства, невуцтва, улады грошай, у якім кіруюць "гаспадары", моцныя і ўладныя людзі. Менавіта ім супрацьпастаўлена светлая і чыстая душа галоўнай гераіні Кацярыны Кабанава.
  З самых першых сцэн яна прыцягвае да сябе асаблівую ўвагу. Кацярына адрозніваецца ад усіх прадстаўнікоў "цёмнага царства" глыбінёю сваіх пачуццяў, сумленнасцю, праўдзівасцю, паэтычнасцю натуры. У яе вобразе аўтар захаваў усю прыгажосць народнай душы. Свае думы і пачуцці Кацярына выказвае простым народным мовай, не ўжываючы звычайных у купецкай асяроддзі скажоных слоў і выразаў. Гаворка гераіні музычная, напевне, нагадвае народныя песні. У ёй шмат ласкальных і памяншальных слоў: сонейка, вадзіца, дожджык, траўка. А якое шчырасьць сэрца гучыць у аповедзе пра яе вольнага жыцця ў роднай хаце, сярод кветак, абразоў, малітваў. "Я жыла, ні аб чым не тужила, дакладна птушачка на волі". Вобраз птушкі дапамагае зразумець галоўнае ў характары Кацярыны. У народнай паэзіі птушка-сімвал волі. І Кацярына, як "вольная птушка", верная пачуццю свабоды, толькі ў ёй яна бачыць змест і сэнс жыцця. "З-за чаго людзі не лётаюць так, як птушкі? - кажа яна Варвары. - Ведаеш, мне часам здаецца, што я птушка." Але гэтая вольная птушка трапіла ў жалезную клетку. І яна б'ецца, сумуе ў няволі.
  Са свайго летуценнай і рамантычнай душой Кацярына чужая ў доме Кабанава. З такім характарам яна не можа жыць там, дзе ўсё трымаецца на хлусні, крывадушнасці, тыраніі. Не можа жыць у доме, дзе жыццёвая філасофія гаспадыні - палохаць, прыніжаць і трымаць усіх у страху. Ёй цяжка трываць зневажальныя папрокі свякрухі. Але суцэльная, моцная натура, Кацярына трывае толькі да пары да часу. "А ўжо калі вельмі мне тут опостынет, -кажа яна, - так не ўтрымаюць мяне ніякай сілай. У акно выкінутая, у Волгу кінуся. Не хачу тут жыць, дык не буду, хоць ты мяне рэж!" Сярод ахвяр "цёмнага царства" яна вылучаецца адкрытым характарам, адвагай, шчырасцю. "Падманваць-то я не ўмею; схаваць-то нічога не магу," адказвае яна Варвары, якая кажа, што без падману ў іх хаце не пражывеш. Самодурная сіла "цёмнага царства» не сагнула Кацярыну, ня атруціла яе свядомасці, не прымусіла крывадушнічаць і хлусіць. Яна жыве з марай пра сапраўдную, чалавечага жыцця.
  Яе спроба вырвацца з "опостылевшего" свету зліваецца з прачнуўся пачуццём любові. І ў гэты момант адбываецца сутыкненне любові і абавязку. Бо Кацярына не можа любіць так, як нясмелыя ахвяры "цёмнага царства". Яна хоча адкрытасці, свабоды, "сумленнага" шчасця. Барыс кажа ёй: "Ніхто і не даведаецца пра нашу любоў." А Кацярына адказвае: "Няхай усе ведаюць, хай усё бачаць, што я раблю!" Яна змяняе свайму мужу Ціхану, але пры гэтым успрымае сваё светлае пачуццё кахання як смяротны грэх. І тут перад намі адкрываецца трагедыя жаночай душы, яе пакуты і пакуты. Кацярына ўступае ў канфлікт не толькі з навакольным асяроддзем, але і з самой сабою. Яна не можа выбраць паміж абавязкам і любоўю. Гераіня знаходзіцца ў пакутлівым разладзе са сваім сумленьнем. Яна кідаецца, сумуе, спрабуе здушыць у сабе радасць кахання, азарыўся яе жыццё, спрабуе забараніць сабе кахаць і быць шчаслівай. Але гэтая барацьба з сабой, са сваімі пачуццямі аказваецца гераіні не па сілах. Законы навакольнага свету, яго ўклад і парадак ціснуць на яе. І Кацярына прагне ачысціць сваё сумленне пакаяннем. Яна не можа больш трываць. І калі бачыць на сцяне галерэі ў царкве карціну "Страшнага суду", то не вытрымлівае, падае на калені і прынародна каецца ў граху. Але гэта не прыносіць палёгкі. Трагізм заключаецца ў тым, што гераіня нідзе не знаходзіць падтрымкі. Нават у каханага чалавека. "Вазьмі мяне з сабой адсюль!" -молит яна Барыса. Але слабы і забіты яе сябар. "Нельга мне, Каця. Не па сваёй я волі ежу." -Так яго адказ. Барыс -не герой, ён не здольны абараніць ні сябе, ні каханую жанчыну. Немагчымасць знайсці падтрымку і апору ў каханым чалавеку, траўля з боку дэспатычнай свякрухі, сутыкненне любові і доўгу -всё гэта прыводзіць да трагічнага канца, ламае лёс Кацярыны, штурхае яе да абрыву.
  Яна ўжо не ўяўляе свайго жыцця без кахання і шчасця, таму жыць у доме Кабанава, для якой гэтыя паняцці чужыя, Кацярына не можа. І адзіны магчымы выхад для сябе гераіня знаходзіць у самагубства. Думка пра будучыню толькі палохае яе, а магіла здаецца выратаваннем ад душэўных пакут. Кацярына сыходзіць з жыцця. Але ў гэтым праяўляецца хутчэй яе сіла, чым слабасць. Таму што яна не захацела карыстацца вартым жалю марненьнем, якое ёй прапаноўвалі ў абмен за яе жывую душу, не захацела жыць у грамадстве, дзе няма сапраўднай любові, дабрыні, рэлігіі, а ёсць толькі сям'я-клетка.
  Смерць гераіні не была марнай. Маральная перамога Кацярыны над "цёмным царствам" несумненна. Яна асвяціла панавальны ў душах і сэрцах людзей змрок, адкрыла ім вочы, заахвоціла да дзеяння. Яе смерць-гэта страшны выклік самодурной сіле, гэта прысуд усяму "цёмнаму царству". Жыццё гераіні была кароткая, але яна, як "прамень святла", запалала ў змроку і пакінула зарыва над царствам цемры і вар'яцтва.