text: На дадзеным саборы не прысутнічалі біскупы з Нарбонской Галіі, мабыць, з-за рознагалоссяў палітычнага характару. Гэты сабор выдаў дзевяць канонаў, з якіх не меней пяці былі прысвечаны абароне караля і яго сем'і. Такім чынам, Хінціла пачуваўся ў небяспецы. У гэтых канонах гаварылася, што ўласнасць справядліва набытая каралём не магла быць канфіскавана ў яго спадчыннікаў наступным каралём. Таксама асяроддзе караля, яго прыхільнікі, дараднікі і памагатыя захоўвалі яго дарэнні і падараванні пасля яго смерці. Вінаватыя ў замаху на ўласнасць сям'і караля і яго сяброў павінны былі адданы анафеме. Пастановы сабора пагражалі цвёрдымі пакараннямі, узурпатарам і тым, якія здзяйснялі замах на караля. Пацвярджалася, што абіраны кароль павінен быць высакароднага паходжання і не мог быць абраны з ліку святароў, працоўнага народа і замежнікаў.
  Мабыць, унутрыпалітычная сітуацыя ў краіне да канца не была ўрэгулявана, з-за сталага супраціву шляхты і габрэйскай дыяспары, што запатрабавала праз паўтара гады правядзення новага агульнадзяржаўнага сабора. На скліканы 9 студзеня 638 года Шосты Таледскі сабор прыбыло ўжо ў два разы больш біскупаў (53), чым на папярэдні. Характэрна прысутнасць трох біскупаў з правінцыі Нарбонскай Галіі, што даказвае распаўсюд уплыву караля на поўначы. Гэта рада нават афіцыйна разглядалася, як на паседжанні архірэяў Іспаніі, так і Галіі, у адрозненне ад папярэдняй, прадстаўленай як сустрэча біскупаў "розных правінцый Іспаніі".
  Сабор разабраў пытанні царкоўнай пабудовы і дысцыпліны. І гэтым разам не абыйшлося без пастаноў у абарону караля. Была пацверджана недапушчальнасць злачынстваў супраць караля і трона, а прымачу забітага караля пагражалася вечнай ганьбай, калі ён не караў вінаватага ці вінаватых царазабойцаў.
  Царкоўная рада падняла пытанне пра абвінавачваных ці вінаватых (мабыць, іх быў значны лік) у вызначаных злачынствах, якія знайшлі сховішча ў замежных краінах і адтуль наносілі шкоду Каралеўству вестготаў; у выпадку іх злову яны павінны былі быць адлучаны ад Царквы.
  Адначасова былі выдадзены каноны, якія давалі шляхце гарантыі выканання яе правоў, варта меркаваць пра нарастальны ўплыў арыстакратыі. VI Таледскі сабор прыняў пастанову забараняючую пражыванне ў межах краіны не хрысціян артадаксальна-нікейскага веравызнання. Такім чынам ён санкцыянаваў выгнанне з краіны габрэяў, якія адмаўляюцца прыняць хрысціянства, і абавязаў тых з іх, якія перайшлі ў новую веру, зрабіць публічную заяву пра сваю прыхільнасць да хрысціянства.
  Хінціла кіраваў 3 гады, 9 месяцаў, 9 дзён (хоць Масарабская хроніка адводзіць яму 6-гадовае валадаранне) і памёр 20 снежня 639 года ад натуральнай смерці. На падставе таго, што Хінціла ўвесь час асцерагаўся ўзурпацыі трона, якое вылілася ў пастановы сабораў, можна зрабіць выснову, што ўсё яго валадаранне прайшло ў мецяжах і паўстаннях шляхты. Яму ўспадкоўваў яго сын Тульга.