text: У 1941 з пачаткам нацысцкай акупацыі Беларусі, каб пазьбегнуць арышту, некаторы час жыў у вёсцы Лебедзева Маладэчанскага раёну, адкуль была родам ягоная жонка і дзе пазьней настаўнічаў у мясцовай народнай школе[3]. У 1943 зладзіў настаўніцкія сэмінарыі ў Маладэчне і Паставах, стаў іх дырэктарам, заснаваў Адміністрацыйна-гандлёвы інстытут у Маладзечне. Пасьля закрыцьця гэтых навучальных установаў у 1944 Барыс Кіт арыштаваны гестапам, ад расстрэлу яго выратавалі былыя вучні А. Дасюкевіч і К. Касяк. У канцы вайны эміграваў у Нямеччыну, у 1945-48 вывучаў мэдыцыну ў Мюнхэнскім унівэрсытэце і адначасова выкладаў матэматыку ў мясцовых гімназіях.
  З 1949 году жыў у ЗША. Спачатку прыехаў у Нью-Ёрк, але неўзабаве пераехаў у мястэчка Саўт-Рывэр, дзе жыло шмат беларусаў, уладкаваўся на працу ў фармацэўтычную фірму. Дзякуючы Б. Кіту быў створаны Беларуска-амэрыканскі дапамогавы камітэт, які распачаў сярод беларускіх імігрантаў культурную, сацыяльную, палітычную работу. Барыс Кіт быў старшынём камітэту з 1949 па 1950. Пасьля пераяжджае ў Каліфорнію, дзе таксама арганізоўвае беларускую групу, маючы памочнікам свайго былога вучня Часлава Найдзюка.
  З 1972 году жыў у Нямеччыне, месцам свайго сталага жыхарства выбраў горад Франкфурт-на-Майне. Тут вярнуўся да пэдагагічнай працы.
  Барыс Кіт зьяўляўся фундатарам многіх эміграцыйных беларускіх выданьняў, кніг Майсея Сяднёва. У 1990-я гады наведваў Беларусь. Аўтар успамінаў.
  У Лос-Анджэлесе Барыс Кіт працаваў у фірме North American Aviation, дзе ажыцьцяўляліся касьмічныя праекты: стратэгічныя ракеты Navaho, праект падарожжа чалавека на Марс Apollo, чаўночны карабель Shuttle. Першай яго навуковай працай было пасьпяховае дасьледаваньне якасьцяў вадкага вадароду як будучага касьмічнага паліва.
  У 1958 Барыса Кіта запрасілі ў горад Вашынгтон, дзе ён пачаў працаваць у аддзеле касманаўтыкі Міністэрства паветраных сілаў ЗША. Выконваў абавязкі экспэрта ў разьвіцьці міжнароднай касманаўтыкі, перадусім савецкай.
  У 1960 з выхадам навукова-папулярнай кнігі «Дапаможнік па ракетных палівах» пачынаецца літаратурная дзейнасьць Барыса Кіта. У 1964 ён напісаў сваю другую кнігу «Гісторыя і сучасны стан савецкай касманаўтыкі».
  З 1963 Барыс Кіт працаваў у аддзеле касманаўтыкі карпарацыі IT&T, дзе дасьледвалі й будавалі спадарожнікі сувязі, што зьяўлялася першым этапам у справе падрыхтоўкі падарожжа амэрыканцаў на Месяц. Займаўся матэматычнай распрацоўкай сродкаў сувязі ў праектах касьмічных караблёў.
  Барыс Кіт выступаў з рэфэратамі, пісаў і публікаваў артыкулы, чытаў даклады на міжнародных кангрэсах па касманаўтыцы. Напрыканцы 1960-ых ён наведаў зь лекцыямі Японію, Індыю, Мэксыку, Гішпанію, Канаду, Ангельшчыну, Швэцыю, Фінляндыю, Нарвэгію, Нямеччыну й інш.
  Па пераезьдзе ў Нямеччыну Барыс Кіт стаў прафэсарам Эўрапейскага аддзелу Мэрылэндзкага ўнівэрсытэту (ЗША) ў Франкфурце-на-Майне (яшчэ ў Вашынгтоне ён выкладаў матэматыку ў Мэрылэндзкім унівэрсытэце). Тэмай доктарскай дысэртацыі ён выбраў жыцьцё і навуковую дзейнасьць польскага матэматыка Антоні Зыгмунда, свайго колішняга прафэсара ў Віленскім унівэрсытэце. Дысэртацыю «Антоні Зыгмунд, ягонае жыцьцё і фундуш у матэматыку XX стагодзьдзя» Барыс Кіт пасьпяхова абараніў у 1982 на вучонай радзе Рэгензбургскага ўнівэрсытэту і атрымаў за гэтую працу навуковае званьне доктара філязофіі ў галіне матэматыкі і гісторыі навукі. У 1987 яму ўручылі дыплём заслужанага прафэсара, а ў 1990 — дыплём ганаровага прафэсара.
  У 1991 яму быў уручаны дыплём акадэміка Міжнароднай акадэміі астранаўтыкі. Барыс Кіт — сябра многіх навуковых таварыстваў сьвету.
  Доктар філязофіі ў галіне матэматыкі і гісторыі навукі, заслужаны прафэсар Мэрылэндзкага ўнівэрсытэту (ЗША), акадэмік Міжнароднай акадэміі астранаўтыкі, ганаровы доктар навук Гарадзенскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту імя Янкі Купалы.
  Найстарэйшы сябар Амэрыканскага таварыства астранаўтыкі, ганаровы сябар Брытанскага міжплянэтнага таварыства, чалец камітэту міжнароднай Акадэміі астранаўтыкі (Парыж), уладальнік залатога мэдалю імя Обэрта, многіх прэстыжных міжнародных прэміяў.
  Барысу Кіту прысьвечаныя верш Вольгі Іпатавай «Настаўнік», чатырохрадкоўе Рыгора Барадуліна, дзьве кнігі беларускай пісьменьніцы Лідзіі Савік «Вяртаньне» і «Космас беларуса», карціна Анатоля Крывенкі «Барыс Кіт і Васіль Быкаў» і інш. творы.
  Васіль Быкаў напісаў «Аповеды Барыса Кіта, расказаныя ім самім», дапамагаў Барысу Кіту пісаць біяграфію.
  Імя Барыса Кіта закладзенае ў «капсуль часу» найлепшых навукоўцаў сусьветнай касманаўтыкі, умураваны ў сьцяну Капітолію ў Вашынгтоне.
  ^ Каліноўскі, Валер (5 сьнежня 2017) Адмарозіў ногі на Лютаўскай рэвалюцыі, галадаў пасьля Кастрычніцкай, — Барыс Кіт пра падзеі 100 гадоў таму Інтэрвію. Радыё «Свабода». Праверана 5 сьнежня 2017 г.
  Галіна Войцік. Барыс Кіт. — Вільня: Выдавецтва беларусаў Летувы «Рунь», 2001. — (Партрэты Віленчукоў). — ISBN 9955-427-12-4
  
  Гэтая катэгорыя ня мае асноўнага артыкулу — Язда на горных раварох. Вы можаце дапамагчы, стварыўшы яго.
  
  Лукашэнка і Пуцін сустрэнуцца ў Сочы 22 лютага. Незаконны кіраўнік Беларусі спадзяецца прывезці $ 3 млрд расейскага крэдыту, каб традыцыйна аплаціць старыя, расейскія ж, пазыкі. Аднак Лукашэнка заявіў, што не будзе прасіць гэтых грошай. І наагул, паводле яго, гэта не самае важнае. Выглядае на тое, што заклікі Крамля аб рэформе Канстытуцыі і дыялогу з апанентамі былі пачутыя. Ці так гэта і ці гатовы рэжым развітацца са шматвектарнасцю? Каментуюць палітолагі Вольга Харламава і Аляксандр Дудчак, а таксама Робэрт Бедрань, кіраўнік дэлегацыі Еўрапарламенту ў справе дачыненняў з Беларуссю.
  Дзяржаўныя СМІ, праўладныя блогеры трыумфуюць. Не паспеў адгрымець Усебеларускі сход, што меўся стаць сімвалам канчатковай легітымізацыі ўлады, як у Крамлі пацвердзілі: Пуцін з Лукашэнкам сустрэнуцца. Яшчэ да канца лютага, у Сочы. Дык яшчэ і крэдыт тры мільярды долараў дадуць, каб з папярэднімі пазыкамі расплаціцца і дацягнуць да канца года. Недарма на сходзе фактычна абвесцілі пра заканчэнне эпохі шматвектарнасці ў беларускай палітыцы.
  «Дапамога Расейскай Федэрацыі мела для нас найважнейшае значэнне! І пакуль мы стаім поруч, плячо да пляча, або спінаю да спіны, ніхто нас на калені не паставіць і не нахіліць!»
  У Маскве, вядома, ухваляюць геапалітычны выбар Менску. Гадамі мясцовыя адмыслоўцы наракалі на нелаяльнага Лукашэнку, што толькі просіць і абяцае, а наўзамен нічога не дае. Выглядае, што сёння старыя прэтэнзіі забытыя.
  «Шматвектарнасць – гэта ўсё ад нячысціка. Пра гэта заяўлялі шмат хто з лідараў постсавецкіх краінаў. І ва Украіне гэта было нормаю, што, маўляў, мы не бяром удзелу ні ў якіх блоках, вядзём шматвектарную пазіцыю… Насамрэч гэта адным задам на ўсіх крэслах. Шматвектарнасць – гэта насамрэч азначае «ўбок ад Расеі».
  Акрамя абяцання супольнага вектару, Лукашэнка зноў выкарыстоўвае сваё палітычнае шанцаванне: пратэсты ў Расеі, якімі б кароткімі яны ні былі, паводле яго, акурат тое, пра што Менск папярэджваў братнюю Маскву.
  «Памятаеце, я неяк казаў: вельмі лібералы ўзбудзіліся ў Расеі на тэму таго, што прыйдзе час – і нам з прэзідэнтам Расеі давядзецца стаяць спіна да спіны і адстрэльвацца? Што, не так? Так!»
  У адрозненне ад самога Лукашэнкі, Пуціну не тое што за аўтамат брацца, а са свайго палацу выходзіць не давялося. А расейскае народнае абурэнне выглядае не тое каб здушаным, а проста вычарпаным. Няўжо канспіралагічная рыторыка беларускага хаўрусніка трапляе на ўдзячную глебу?
  «Гэта проста гульня на публіку. Прычым гульня нават не на беларускую публіку, а збольшага на расейскую, якой чарговы раз спрабуюць прадаць пацалункі… Ну, сёння гэта ўжо не пацалункі за нафту з газам. Сёння гэта ўжо пацалункі за падтрымку».
  Крэмль вуснамі Дзмітрыя Мядзведзева, які яшчэ ў 2019 годзе настойліва раіў Беларусі прыняць «мужнае рашэнне» аб інтэграцыі, намякае: папярэднія пяшчоты скончыліся. Экс-прэзідэнт і экс-прэм’ер, а цяпер намеснік старшыні расейскага Савету бяспекі трэцяга лютага казаў наўпрост: трэба інтэгравацца цясней і збліжацца ажно да адзінай валюты. То бок Лукашэнка свае тры мільярды долараў атрымае, але што ўзамен?
  «Акрамя прызнання Крыму, адзінай пазіцыі пра Данбас, адзінай пазіцыі адносна рэжыму ў Кіеве, я магу здагадвацца, што ў Крамлі чакаюць рэальных крокаў у інтэграцыі. Гэта насамрэч павінна быць інтэграцыя больш глыбокая».
  З рэальных крокаў на карысць Крамлю вядомы адзін. Лукашэнка адобрыў праект пагаднення з Расеяй пра перавоз нафтапрадуктаў з Беларусі на экспарт – праз расейскія парты. То бок стратная для нашай краіны пагроза пераправіць грузавыя плыні з Клайпеды ў Калінінград пакрысе робіцца рэальнаю. Праўда, пакуль Лукашэнка заяўляе пра абранне расейскага вектара, Уладзімір Макей напярэдадні масавага ператрусу ў беларускіх праваабаронцаў і журналістаў у аўторак выказаў спадзеў на выпраўленне дачыненняў з Еўразвязам.
  «Менск, вядома, будзе намагацца нармалізаваць стасункі, будзе спрабаваць рабіць выгляд, што ўсё ідзе па-старому, але так не будзе! Мы як парламентары будзем сачыць за тым, каб і камісар Жузэп Бурэль і ўся еўрапейская дыпламатыя трымалася пазіцыі, каторую мы ясна выказалі некалькі месяцаў таму: Аляксандр Лукашэнка – нелегітымны прэзідэнт. Няма ніякае магчымасці супрацы з ягоным рэжымам. Ні адно еўра не можа пайсці на падтрыманне ягонага рэжыму».
  Моцныя словы. Але, выглядае, яны ўжо не адпавядаюць рэчаіснасці. Не зважаючы на ранейшыя заявы і Літва, і Латвія, і Эстонія купляюць электраэнергію з Беларускай АЭС. Абсурду сітуацыі дадае тое, што ўлады прынамсі ў Вільні і Талліне рашуча патрабуюць гэтыя закупы спыніць. Але ці можа Менск спадзявацца на большае? Уся надзея на самога Уладзіміра Макея.
  «У Беларусі гэта хіба адзіны чалавек, які якасна і вельмі прафесійна можа гандляваць кім і чым заўгодна дзеля атрымання пэўных гарантыяў і прэферэнцыяў. І каб гэта была заява не Макея, а кагосьці іншага, я б сказала, што нічога не атрымаецца».
  Менск ужо двойчы выпраўляў дачыненні з Захадам проста вызваляючы папярэдніх палітычных зняволеных. Сёння ў нашай краіне вязнямі сумлення прызнаныя 255 асобаў. Усіх вызваляць у логіцы такіх гандляванняў рана, і таму Макей у апошнім інтэрвʼю расейскаму РБК высунуў тэзіс пра тое, што Еўропе проста неабходная незалежная Беларусь, а таму, маўляў, давядзецца пайсці на супрацу з дзейным рэжымам.
  «З усёю павагаю да спадара міністра, але Беларусь ужо шмат гадоў не вядзе незалежнай вонкавай палітыкі. Яна цалкам залежыць ад волі або няволі Пуціна. Таму, калі Беларусь хоча весці нейкую незалежную палітыку, трэба аддаць незаконна ўзурпаваную Лукашэнкам уладу».
  Беларусь Лукашэнкі цалкам залежная ад Расеі. Улада не можа нават весці самастойнай інфармацыйнай палітыкі: у жніўні дзяржаўную прапаганду выцягвалі расейскія адмыслоўцы. Пратэстоўцаў збівалі між іншага працаўнікі ўкраінскага «Беркуту», што ўцяклі ў Расею. Калі ж Лукашэнка зноў паспрабуе падмануць Крэмль і не аддасць незалежнасці за расейскую дапамогу, хто падтрымае гэты рэжым?
  Тэгі: Аляксандр Лукашэнка Беларусь-Расея Вольга Харламава Дзмітрый Мядзведзеў Еўразвяз інтэграцыя крэдыт ПраСвет пратэсты ў Расеі Уладзімір Макей Уладзімір Пуцін