text: Віця маўчаў, бо яму прыйшлося б доўга расказваць, чаму ён сёння такі і завошта дзякуе. Ён сёння шчаслівы чалавек, бо сустрэўся з цудам. Ён павінен быў бы расказаць пра баравічкоў, што хаваліся пад лісцікамі, пра шырокі празрысты ручай, свіст рабчыка, белыя ствалы бяроз з сонечнымі трапяткімі зайчыкамі на іх, пра песню дразда, пра ўсё-ўсё, з чым ён сустрэўся сёння ўпершыню ў жыцці...