text: Мышка Пік-Пік танчыць <<
  >> Мышка Пік-Пік і спроба гвалту
  Аднойчы мышка Пік-­Пік ляжала на сваёй канапе-пантофлі пасля добрага абеду. Раптам недзе з падлогі пачуўся тоненькі галасок:
  – Шаноўная мышка!
  Пік-­Пік азірнулася наўкола і нікога не заўважыла. А галасок не змаўкаў:
  – Пані мышка! Паглядзіце сюды, я тут!
  – Табе што трэба? – раззлавалася мышка. – Не бачыш хіба – я адпачываю!
  – Шаноўная мышка! – запішчэла мурашка. – Мяне паслалі да вас па дапамогу. У нас ёсць вялікі мех найлепшага цукру, але мы ніяк не можам яго прагрызці. Каб вы згадзіліся трохі папрацаваць сваймі зубкамі, то вы б мелі столькі цудоўнага цукру, колькі б захацелі. А мы ўжо, мурашкі, падабралі б тое, што застанецца...
  Пік-­Пік адразу ўскочыла з канапы.
  – Ну, дзе ваш цукар? Вядзі!
  І мурашка павяла мышку праз дзірку, якую прарабіў пан Абадран. Як Пік-­Пік ні спяшалася, не забылася прыхапіць цэлы жмут мяшэчкаў – для цукру.
  Мурашка доўга вяла Пік-­Пік па вентыляцыйнай трубе, пасля звярнула ў адзін бок, потым – у другі... Карацей, шлях быў такі блытаны, што Пік-­Пік сама б нізавошта не дабралася.
  Нарэшце наперадзе паказалася святло.
  Мурашка падвяла мышку да невялікай адтуліны:
  – Цяпер, шаноўная, вам варта толькі скочыць уніз, каб апынуцца на жаданым мяшку.
  Мышка скочыла і сапраўды ўпала на пругкі мех, вялікі, як два тэлевізары, са шчыльнай белай тканіны. Мышка імгненна прагрызла ў мяшку вялізную дзірку, і адтуль сыпануў белы салодкі пясок. Але не паспела мышка распрастаць свае мяшэчкі, як уся кладоўка зрабілася рудой ад мурашак. Яны расцягвалі цукар у шматлікія шчыліны так хутка, што мышка адчула, што падае... Калі ж Пік-­Пік ачомалася, дык убачыла, што сядзіць на пустым мяху і побач няма ні адной пясчынкі цукру і ніводнай мурашкі.
  – Гэй, дзе вы? – паклікала мышка.
  – Што ж рабіць? – замітусілася Пік-­Пік. – Цукру няма, сяджу невядома дзе...
  Вяртацца ранейшым шляхам было немагчыма – адтуліна, праз якую мышка трапіла ў кладоўку, была занадта высока. Прыйшлося прагрызці дзверы і выйсці ў чужую кватэру. Мышка ціхенька прабіралася па калідоры. Калі пачуўся гучны брэх і вялікі сабака з рудой поўсцю кінуўся на мышку, Пік-­Пік схавалася пад шафу, а сабака ўсё брахаў.
  Пачуўся голас гаспадыні:
  – Чуеш, сабака брэша? Пэўна, на двор захацеў. Ідзі хутчэй выведзі!
  Гаспадар неахвотна пабурчэў, але начапіў на сабаку павадок і пацягнуў да дзвярэй. Мышка ледзь паспела выскачыць следам за гаспадаром і сабакам на лесвіцу, а адтуль – на двор.