text: Цудоўна! Спадзяюся, усё будзе ў парадку. - Звяртаючыся да Джэйн, Стэфані пажартавала: - табе пашанцавала з жаніхом, Джэйн. Лео выдатны хлопец! Дзяўчына сустрэлася вачамі з Леа і застыла пад яго насмешлівым позіркам. - Лео, - раптам сказала Стэфані. - Ты зможаш заехаць да мяне па дарозе ў аэрапорт? Хачу адправіць сякія-такія паперы босу. - Чакай нас з Джэйн праз гадзіну, - паабяцаў Леа і апусціў трубку на рычаг. - Колькі табе трэба часу на зборы? - Спытаў ён Джэйн, не звяртаючы ўвагі на яе здзіўленне. - У мяне ўжо ўсё выкладзена!
  Лео цяжка ўздыхнуў. - Я так і падумаў. Не прайшло і дзвюх гадзін, як Джэйн ужо крочыла па аэравакзалаў са сваёй шэрай дарожнай сумкай і скураным кейсам Стэфані. Яшчэ некалькі гадзін таму яна таксама рыхтавалася да ад'езду, але толькі не ў суправаджэнні Лео Маршала. 3аметно нярвуючыся, Джэйн вывучала видеотабло са звесткамі аб прыбыцці і адпраўленні самалётаў. - На якой рэйс у нас квіткі? - Квіткі нам не патрэбныя, - супакоіў яе Лео, выводзячы з будынка аэравакзала. Яны накіраваліся да ангара прыватных самалётаў. Джэйн спынілася ў зьдзіўленьні, у яе вачах застыў нямы пытанне, а Лео усміхнуўся і паказаў на блакітны двухматорны самалёт, каля якога важдаліся два механіка. - Я сяду за штурвал, і менш чым праз тры гадзіны мы прызямлімся ў Трухільё. Там трэба будзе прайсці мытны дагляд і ўладзіць неабходныя фармальнасці. Адтуль мы адправімся на джыпе прама ў джунглі. Я рады, што ты апранулася цалкам падыходна для маючага адбыцца падарожжа. - Лео з ухвалой агледзеў яе блузку з бавоўны колеру хакі, сінія джынсы і спартовыя туфлі на гумавай падэшве. Джэйн з асцярогай паднялася па лесвічцы ў салон самалёта. Лео параіў адмовіцца ад мяккіх пасажырскіх крэслаў і павёў яе ў кабіну пілота. Ён звыкла заняў месца за штурвалам, надзеў навушнікі і пачаў перамовы з дыспетчарам. Дзяўчына з найграным стрыманасцю шчоўкнула зашпількай рамяня бяспекі. На самай справе сэрца яе сышло ў пяткі: ёй яшчэ ні разу ў жыцці не даводзілася лётаць на такіх самалётах.
  Калі самалёт панёсся па ўзлётнай паласе, Джэйн зажмурылася: яе палохалі датчыкі на прыборнай дошцы і хуткасць, з якой мяняўся выгляд ў ілюмінатары. Неадольная сіла прыціскала да спінкі крэсла, у вушах стаяў аглушальны звон, і дзяўчына пачала баяцца за свае барабанныя перапонкі. Яна адкрыла вочы ад лёгкага штуршка ў бок. Лео працягнуў ёй пачак жавальнай гумкі. - Паспрабуй гэта, - параіў ён. Засунуўшы пласцінку гумкі ў рот, Джэйн пачала жаваць і тут жа адчула палёгку, таму што вушы больш не закладвала. Яна пачула, як Леа па рацыі паведаміў аб тым, што яны знаходзяцца на вышыні трыццаць тысяч футаў над узроўнем мора. Яны ляцелі над кучаравымі пухнатымі аблокамі з пазалочанымі сонцам бакамі. Часам у разрывах паміж імі далёка ўнізе віднелася бірузовае мора. Джэйн здалося, быццам яна сядзіць у салоне лімузіна, так мякка ён ляцеў самалёт. Яе спадарожнік трымаў штурвал так упэўнена, быццам вёў звычайны аўтамабіль. Джэйн магла больш не турбавацца за сваё жыццё. - Нам трэба пагаварыць, - пачула яна ціхі голас Лео. Дзяўчына здрыганулася ад нечаканасці, нервова поерзал ў крэсле, адчуваючы, як трывожна сціскаецца сэрца. - Я на ўчарашняе. Хачу папрасіць прабачэння. Я ... - Няма патрэбы. Я адна ва ўсім вінаватая, - перапыніла яго Джэйн, не зводзячы вачэй з паказанняў радара. - Што? - Паслухай, - уздыхнула яна, паварочваючыся да суразмоўцы. - Я разумею, што вяла сябе нетактоўна. Мне трэба было б здагадацца, як цяжка табе бачыць Дорыс ў грамадстве іншага мужчыны. Мае дурныя кпіны толькі падлівалі масла ў агонь. - Джэйн сяброўску паціснула яго руку. - І ўсё ж я спадзяюся, што, калі мы вернемся, вашы адносіны наладзяцца. - Яна па-сяброўску ўсміхнулася Лео, але ён з такім здзіўленнем паглядзеў на яе, што дзяўчына пачала зноў турбавацца.
  Ён прамармытаў нешта невыразнае і пачаў перамовы па радыё. Паціснуўшы плячыма, Джэйн адкінулася на спінку крэсла і разгарнула новую пласцінку мятнай жуйкі. Падарожжа з Трухільё спачатку здавалася вельмі прыемным. Яны праехалі сорак міль па звілістым шашы. Маляўнічы ландшафт цешыў вока. Асабліва пышна разрасліся тут агавы і пальмы. Потым сонечнае шашы, працяты лёгкім ветрыкам, скончылася. Дарога ішла прасекай, пракладзенай у вільготных змрочныя джунглях. Сонечныя прамяні з цяжкасцю прабіваліся скрозь шчыльны полаг трапічных раслін. Тоўстыя ліяны віліся вакол бананавых і мангавых дрэў.
  Было душна ад выпарэнняў, пахла смерцю ад раскладаюцца у вільгаці мёртвых дрэў. Твар Джэйн ўзмакрэў поту. Па спіне пот цёк раўчукамі, і прамоклая тканіна блузкі прыліпла да скуры. Хмары маскітаў віліся над галовамі падарожнікаў. Лео з цяжкасцю вёў аўтамабіль па раскіслай грунтавай дарозе. Іх раз-пораз падкідвалі на купінах так, што стукалі зубы і, здавалася, хрусцелі косці. Нечакана яна ўбачыла на паляне дыхтоўны драўляны дом. Лео спыніў джып у веранды, крытай пальмавымі лістамі. - Я адчуваю сябе так, быццам усю дарогу праскакаў на неаб'езджаная мустанг, - прызнаўся ён, усё яшчэ сціскаючы руль. Джэйн пераадолела тры каменныя прыступкі, ідучы за Лео. Ён стукнуў кулаком у дзверы і, не дачакаўшыся адказу, расчыніў іх. У доме стаяла цішыня. У гасцінай, якая, мабыць, адначасова служыла сталовай, стаяла сімпатычная драўляная мэбля ручной працы з пляцення з пянькі сядзеннямі. Кухня была цалкам сучасна абсталявана газавай плітой, мыйкай. Тут стаяў нават халадзільнік. Ванная таксама цалкам адпавядала сучасным патрабаванням. Пад столлю круціліся велізарныя лопасці вентылятараў. Лео патлумачыў, што электрычнасць выпрацоўвае невялікі генератар, усталяваны на суседнім вадаспадзе. Без порно и секс xxx рекламы, Эротика отсутствует Што ж, - абвясціў ён, старанна агледзеўшы дом, - падобна, тут нікога не было ўжо пару дзён. Значыць, Бенджамін працуе на раскопках. - Стала быць, нам трэба будзе працягнуць падарожжа? - Пацікавілася Джэйн, са страхам азіраючыся на зараснікі джунгляў. - Гэта мне трэба будзе працягнуць падарожжа, - супакоіў яе Лео, развязваючы заплечнік. - З дапамогай карты, якую дала мне Стэфані, я мог без цяжкасці адшукаю месца археалагічных раскопак. Тым больш што я ўжо бываў у гэтых краях. А ты заставайся тут. Раптам мы размінаючы з Бэнджамінам.
  Джэйн ахнула, убачыўшы, як Леа, сеўшы на крэсла, дастае з заплечніка рэвальвер. - Што ... што ты задумаў? - Давядзецца ўзяць з сабой зброю на той выпадак, калі хто-небудзь з жыхароў джунгляў захоча паспрабаваць мяне на густ. - Колькі прыкладна час ты будзеш адсутнічаць? - Трывожна спытала яна. Лео падышоў да яе, далікатна ўзяў за падбародак і зазірнуў у сумныя вочы. - Я паспрабую не затрымлівацца. - Ён дакрануўся вуснамі да яе вільготным лбе. - Адпачывай. Я пакіну табе сігнальны пісталет. Яго трэба проста падняць уверх і націснуць на курок у выпадку неабходнасці. Але ўсё ж з хаты табе лепш не выходзіць. Дарэчы, сцеражыся скарпіёнаў. З цяжкім сэрцам Джэйн назірала, як поўныя небяспек джунглі заглынаюць Лео. Яна пастаяла на ганку, прыслухоўваючыся да таямнічых шоргаты і гукаў. Аднекуль з глыбіні лесу пачуўся пранізлівы крык, і дзяўчына пахаладзела. Яна ўважліва агледзелася па баках. Пачуўшы шамаценне ў суседніх кустах, Джэйн хутчэй вярнулася ў дом і шчыльна зачыніла за сабою дзверы. Яна паспрабавала вынішчыць мух і камароў, стомленых пад столлю, але хутка пераканалася ў безнадзейнасці задуманага мерапрыемствы.
  Бенджамін Слейд валодаў вялікім зборам кніг па археалогіі. Імі быў завалены ўвесь стол у гасцінай. Джэйн захапілася чытаннем і здрыганулася, калі за яе спіной раптам пачулася нечае ветлівае шморганьне. У дзвярным праёме стаяў індзеец. Велізарная плеценая капялюш амаль хавала яго твар. Ён быў апрануты ў светлую кужэльную кашулю і пярэстую туніку, затканыя таямнічымі іерогліфамі, вакол загарэлай шыі павязаны чырвоны хустку, на нагах - макасіны. Індзеец увайшоў у пакой і апусціў на падлогу мех, у якім нешта торгалася і варушылася. Джэйн сарамліва ўсміхнулася. Яна спадзявалася, што незнаёмы разумее ангельскую гаворка, таму што сама ведала вельмі мала іспанскіх слоў і ніводнага індзейскага. Індзеец сцягнуў з галавы саламяны капялюш, і Джэйн са здзіўленнем выявіла, што ў яго еўрапейскія рысы асобы, кароткія сівыя валасы на галаве і сівая шчацінне на шчоках. Пара шэрых вачэй з цікаўнасцю разглядала Джэйн. - Дык вы і ёсць містэр Бенджамін Слейд? - Няўпэўнена спытала яна, таму што хударлявы чалавек здаваўся значна маладзейшы за сваіх шасцідзесяці гадоў. Суразмоўца кіўнуў і паціснуў руку дзяўчыне.
  Джэйн назвалася і цяжка ўздыхнула. Ёй хацелася неяк поделикатнее растлумачыць прычыну свайго раптоўнага з'яўлення. - Мы ... з Леа Маршалам прыляцелі за вамі, таму што вам тэрмінова трэба вярнуцца ў Маямі. Ваш пляменнік Кліф Дуглас мае намер зрушыць вас з пасады старшыні праўлення кампаніі. - Бязбожнік! - Містэр Слейд нахмурыўся, а потым нечакана засмяяўся: - Падумаць толькі! У ціхім віры, кажуць, чэрці водзяцца. Коратка пераказаўшы падзеі, якія адбыліся за апошні тыдзень, Джэйн перадала Слейд дыпламат Стэфані. Ён моўчкі прачытаў ліст сваёй памочніцы і пацікавіўся: - Што з міс Уоллес? - Баюся, што яна як мінімум на месяц выбыла з ладу, - паведаміла Джэйн. - Доктар пагражае шпіталізаваць яе, калі да аўторка ацёк ногі не сыдзе. - Дзяўчына нервова аблізнула вусны. Яе погляд быў прыкаваны да тузацца на драўляным падлозе кашалька. З яго чулася злавеснае шыпенне. Адкашляўшыся, яна патлумачыла: - Лео пайшоў шукаць вас на раскопках каля гадзіны таму. - Зразумела. - Змрачнаватым Слейд зірнуў у акно, на цёмныя джунглі. - Думаю, праз паўгадзіны ён вернецца назад. Мабыць, паспее да дажджу. А я тым часам займуся вячэрай.
  Джэйн назірала, як ён падымае мяшок, маючы намер аднесці яго на кухню. - Я магу ... магу чым-небудзь дапамагчы? - Ветліва пацікавілася дзяўчына, адчайна спадзеючыся, што гаспадар адмовіцца ад яе прапановы. - Прыкінем. - Ён ацэньвальна паглядзеў на госцю. - Даручаю табе прыбраць кнігі і вызваліць стол для вячэры. Талеркі і сталовыя прыборы знойдзеш у буфеце. Прыгатаванне вячэры - мой клопат, - усміхнуўся містэр Слейд. Яго вочы гарэзна паблісквалі. - Абяцаю прыгатаваць свая фірмовая страва. Праводзячы яго позіркам, Джэйн слаба ўсміхнулася. Калі з кухні пачуўся голас гаспадара, дзяўчына небяспечна зазірнула туды. Слейд выцягнуў з мяшка шэра-зялёную ігуану. Агідная яшчарка жахліва біла хвастом. Уцягнуўшы ў сябе паветра, жывёла вырас, ці ледзь не ўдвая то бок павялічыўся ў памерах. - Не хвалюйся, - угаворваў яе гаспадар. Усё адбудзецца імгненна. Абяцаю, што ты нічога нават не адчуеш. Отдых в Сочи. Вочы дзяўчыны шырока раскрыліся, яна часта задыхала і пабегла на веранду, закрыўшы далоняй рот. Дык вось што за фірмовая страва збіраецца прыгатаваць містэр Слейд. Змярканне згусцелі так імкліва, што праз паўгадзіны драўляны дом стаў адзіным светлым плямай у зялёным акіяне джунгляў. Містэр Слейд шчыраваў на кухні, бесклапотна напяваючы нешта сабе пад нос. Джэйн стаяла на ганку ў чаканні Лео. - Святло ў акне і дзяўчына, чакаў майго вяртання. Пра што яшчэ можна марыць? - Пачуўся нарэшце такі доўгачаканы голас Лео. http://anna-sochi.ru/