text: Тым часам азербайджанскія ўлады спрабавалі выкарыстаць звыклыя рычагі, каб вярнуць кантроль над сітуацыяй. У сувязі з ростам заклікаў да аб’яднання Нагорнага Карабаха з Арменіяй 10 лютага Азербайджанскае інфармацыйнае агенцтва заявіла, што Азербайджан ніколі не прыме падобныя патрабаванні[19]. 11 лютага ў Сцепанакерт выехала шматлікая група прадстаўнікоў кіраўніцтва Азербайджанскай ССР і рэспубліканскай партыйнай арганізацыі, якую ўзначаліў другі сакратар ЦК КПАз Васіль Канавалаў. У групу ўваходзілі таксама загадчык аддзела адміністрацыйных органаў ЦК КПАз (раней — першы сакратар Шамхарскага райкама КПАз) М. Асадаў, намеснікі кіраўнікоў рэспубліканскіх КДБ, МУС, пракуратуры, Вярхоўнага суда і супрацоўнікі праваахоўных органаў, якія забяспечвалі іх бяспеку. У ноч з 11 на 12 лютага ў Сцепанакерце прайшло пашыранае пасяджэнне бюро абкама КПАз з удзелам кіраўнікоў, якія прыехалі з Баку. На бюро было прынята рашэнне асудзіць «нацыяналістычныя», «экстрэмісцка-сепаратысцкія» працэсы, набіраючыя сілу ў рэгіёне, і правесці 12-13 лютага «партыйна-гаспадарчыя актывы» ў горадзе Сцепанакерце і ва ўсіх раённых цэнтрах НКАВ, а потым — на ўзроўні аўтаномнай вобласці, з тым каб супрацьпаставіць росту народнай незадаволенасці ўсю моц адзінага партыйна-гаспадарчага апарата[47].
  12 лютага ў актавай зале Сцепанакерцкага гаркама КПАз адбыўся гарадскі партыйна-гаспадарчы актыў з удзелам прадстаўнікоў з Баку, мясцовых партыйных кіраўнікоў, кіраўнікоў дзяржаўных устаноў, прадпрыемстваў, прафкамаў і партаргаў. У прэзідыуме — Васіль Канавалаў, першы сакратар абкама Барыс Кеворкаў, першы сакратар бюро гаркама Завен Маўсясян. Кеворкаў і Маўсясян, выступаючы ў пачатку сходу, заявілі, што за падзеямі ў Карабаху стаяць «экстрэмісты» і «сепаратысты», якія не змогуць павесці за сабой народ. Васіль Канавалаў, працягваючы гэтую думку, заявіў, што арганізатары вядомыя і будуць ізаляваныя ад грамадства, сепаратызм павінен быць асуджаны, а Карабах застанецца неад’емнай часткай Азербайджанскай ССР. Першапачаткова сход ішоў па загадзя падрыхтаваным сцэнарыі, выступаючыя дэкларыравалі тэзіс аб непарушным братэрстве азербайджанцаў і армян і спрабавалі звесці праблему да крытыкі асобных гаспадарчых недахопаў. Праз некаторы час, аднак, на трыбуну прарваўся начальнік мясцовай аўтакалоны Максім Мірзаян, які рэзка раскрытыкаваў Барыса Кеворкава за абыякавасць і грэбаванне нацыянальнай спецыфікай Карабаха, «азербайджанізацыю» і правядзенне дэмаграфічнай палітыкі, якая спрыяе зніжэнню долі армянскага насельніцтва ў рэгіёне. Гэта выступ прывёў да таго, што сход выйшаў з-пад кантролю партыйных кіраўнікоў і члены прэзідыума пакінулі залу. Вестка пра правал сходу дайшла да суседняга Аскерана, і запланіраваны тут раённы партыйна-гаспадарчы актыў з удзелам бакінскай дэлегацыі таксама пайшоў не па вызначаным сцэнарыі. Спроба правесці ў той жа дзень партыйна-гаспадарчы актыў у Гадруцкім раёне(руск.) бел. наогул прывяла да стыхійнага мітынгу. Планы азербайджанскага кіраўніцтва улагодзіць сітуацыю сарваліся. Партыйна-гаспадарчыя кіраўнікі Карабаха не толькі не асудзілі «экстрэмізм», але наадварот, актыўна яго падтрымалі[48][49]. Характарызуючы сітуацыю, якая склалася ў тыя дні, Том дэ Ваал піша: