text: Старажытныя славяне | Гісторыя Украіны, 7 клас
  Рэчыўныя славянскія помнікі
  Пісьмовыя крыніцы аб славянах
  Гаспадарка старажытных славян
  Славяне падчас Вялікага перасялення народаў. Пад уладай гатовы і гунаў. Ваенныя паходы славян супраць Візантыі. Перасяленне на Балканскі паўвостраў. Рассяленне славянскіх плямёнаў ўздоўж Дуная. Рассялення на поўнач. Зараджэнне сучасных усходнеславянскіх народаў
  Вытокі ўкраінскага народа
  Старажытныя славяне - група плямёнаў, якія належылі да індаеўрапейскай агульнасці - продкі сучасных славянскіх народаў Усходняй, Цэнтральнай і Паўднёвай Еўропы.
  Славяне - група еўрапейскіх народаў, аб'яднаных блізкасцю моў і агульным паходжаннем. У моўным дачыненні ўстояны падзел на ўсходніх (украінскую, беларусы, рускія), заходніх (палякі, чэхі, славакі, лужычане) і паўднёвых (балгары, македонцы, харваты, славенцы, басьнійцы, чарнагорцы, сербы). Славянскія мовы належаць да індаеўрапейскай моўнай сям'і.
  Вялікае перасяленне народаў - грандыёзныя этнічныя перасялення, якія адбыліся ў Еўропе ў 4-6 стст . Выкліканае гуннской нашэсцем Вялікае перасяленне народаў выклікала адукацыю шэрагу варварскіх каралеўстваў - гатовы, вандалаў, Бургундыі, франкаў, лянгабардаў і інш Вялікае рассяленне народаў прывяло і да так званага Вялікага рассялення славян .
  Вялікае рассяленне славян адбылося ў Еўропе ў 6-7 стагоддзі, калі славянскія плямёны з'яўляюцца ў Подунавье, у глыбінных раёнах Балканскага паўвострава - на поўдні, на захадзе даходзяць да Эльбы і Балтыйскага ўзбярэжжа, на паўночным усходзе засяляюць вярхоўі Дона і Волгі. З прычыны Вялікага рассялення славян быў заснаваны падзел славян на этнічныя групы, паклаў пачатак фарміраванню сучасных славянскіх народаў
  Візантыя, Візантыйская імперыя - дзяржава, якая існавала ва ўсходняй частцы Рымскай імперыі ад канца 4 да сярэдзіны 15 ст. Сваю назву атрымала ад старажытнай калоніі на ўзбярэжжа Басфора - Візантыя, на месцы якога імператар Канстанцін ў 330 г. заснаваў сталіцу дзяржавы - Канстанцінопаль. Візантыя лічылася пераемніцай Рымскай імперыі, таму візантыйцы называлі сябе рымлянамі - "Рамэа», а сваё дзяржава «ромейской». Афіцыйнай мовай у 4-6 стст. быў лацінскі, а затым грэцкая
  Готы - агульная назва этнапалітычных аб'яднання германскіх плямёнаў першай паловы I тыс. н.э. Выхадцы з Скандынавіі, якія ў пачатку нашай эры перасяліліся ў Прыбалтыку, а пасля прасунуліся на паўднёвы ўсход аж да ўзбярэжжа Чорнага і Азоўскага мораў. Тут стварылі племянной саюз, так званую Гоцкага дзяржава, разгромленыя гунамі ў 5 ст.
  Гуны - цюркамоўных народ, прикочував ў стэпе Украіны з тэрыторыі Манголіі і Кітая, замяніўшы іранамоўных качэўнікаў, і адкрыў эпоху Вялікага перасялення народаў, у працэсе якога ў значнай ступені сфармавалася сучасная этнічная карта Еўропы.
  Авары - вялікі саюз качавых плямёнаў цюркскага паходжання. У 6 ст. прыйшлі з Азіі праз ўкраінскія землі на Дунай і стварылі там сваю дзяржаву аварскіх каганат
  венеды - найстаражытнае назва славян, пад якой яны згадваюцца ў антычных крыніцах I ст. і адпаведна найстаражытнае славянскае етноплеминне аб'яднання. Да таго часу венеды займалі землі паміж Прыпяццю на поўначы, Віслай на захадзе і Сярэдняга Прыднястроўя на поўдні, без выразнага вызначэння ўсходніх межаў.
  Анты - етноплеминне аб'яднання старажытных славян, якое займала тэрыторыю паміж Днястром і Дняпром. Археалагічных эквівалентам антаў з'яўляецца Пянькоўская культура. У 6 ст. анты разам з іншымі славянскімі плямёнамі прымалі актыўны ўдзел у каланізацыі Балканскага паўвострава, у войнах славян супраць Візантыі. Апошняе пісьмовае згадванне аб антах датуецца 602 г. у сувязі з паходам аварскага карнага атрада з мэтай іх вынішчэньне. Аднак археалагічныя матэрыялы сведчаць, што паселішча антаў і іх нашчадкаў існавалі і пасля таго - на працягу ўсяго 7 арт. Разам з іншымі раннесловянскими групамі анты датычныя да этнагенезу ўсходніх, заходніх і паўднёвых славян
  склавины - етноплеминне аб'яднання старажытных славян, якое займала тэрыторыю паміж Днястром і Дунаем. Археалагічных эквівалентам склавинов з'яўляецца пражскай-корчакского культуры.
  04/06 арт.
  06/07 арт.
  Вялікае рассяленне славян
  1. Рэчыўныя славянскія помнікі
  Вытокі славянства археолагі бачаць яшчэ ў земляробчых плямёнах Лесастэпы, што ім прыходзілася абараняцца ад ваяўнічых киммерийцев
  Але было б няслушным сцвярджаць, быццам чернолесской насельніцтва - славяне. Гаворка ідзе толькі пра зараджэнне якіх прыкмет духоўнага жыцця, побыту і гаспадаркі, уласцівых больш познія часы славянам
  Стагоддзе за стагоддзем - і ў археалагічных культурах лесастэпавай частцы Украіны такіх прыкмет становіцца больш, што дазваляе даследчыкам называць нашую зямлю прарадзімай славян
  Несумнеўна, аднак, што ва ўмовах пастаяннай змены месца пражывання рознымі народамі, як гэта здаралася звычайна ў даўніну, продкі славян таксама падарожнічалі, авалодваючы значныя тэрыторыі і пражываючы там разам з іншымі народамі.
  Нядзіўна, што многія вучоныя зараджэння славян звязваюць з шырокімі тэрыторыямі - ад Одры да Дняпра
  Асаблівасці рэчыўных помнікаў старажытных славян
  Паселішча старажытных славян размяшчаліся групамі на блізкай адлегласці адзін ад аднаго на берагах рэк.
  Па жылля ў іх кіравалі полуземлянки або зямлянкі з плеценымі або складзенымі з зьсечаных ствалоў сценамі і агменем, а ад 5 ст. н. н.э. - з каменнай печчу на падлозе.
  памерлых одноплеменцив праславяне і славяне асноўным спальвалі.
  Керамічныя вырабы ляпілі рукамі, без дапамогі ганчарнага круга, зрэдку упрыгожаны рознымі ўзорамі.
  Ад пачатку 1-га тыс. н. е. колькасць славянскіх помнікаў няўхільна расла, аднак археолагам яшчэ не атрымалася адкрыць археалагічную культуру да 5 стагоддзя, якая цалкам належала б праславянскія або славянскім родаў
  Да 5 арт. славянскія помнікі ўваходзілі ў склад археалагічных культур нараўне з помнікамі іншых народаў. Так, на рубяжы эр іх вылучаюць у двух культурах: зарубінецкай , якая ахоплівала тэрыторыю Украіны і Беларусі, і пшеворской , распаўсюджанай на тэрыторыі Польшчы.
  У зарубінецкай культуры славянскія помнікі з'яўляюцца асноўнымі пры наяўнасці балцкіх і германскіх. У пшеворской яны нязначныя нараўне з асноўнымі германска-кельцкімі
  У 3 арт. н. н.э. на тэрыторыі Украіны з удзелам славянскіх плямёнаў паўстала Чарняхоўскага культура , якая ахапіла зямлі паміж Прыпяццю і Дзясны на поўначы і Чорным морам і Дунаем на поўдні. Нараўне са славянамі яе тварылі плямёны готаў, скіфа-сарматаў, фракійцаў і г.д.
  Уласна славянскія археалагічныя культуры ў лесастэпавай частцы Паўднёва-Усходняй Еўропы паўсталі ў 5-6 стст. н. я .
  2. Пісьмовыя крыніцы аб славянах
  Жывучы на выдаленых ад вір тагачаснай еўрапейскай гісторыі тэрыторыях і не маючы ўласнай пісьменнасці, славяне даволі позна патрапілі на старонкі кніг.
  Старажытныя сведчанні пра іх адносяць да пачатку новай эры. Яны належаць рымскаму гісторыкам 1-2 ст. Плінія Старэйшага, Тацыта і географу Пталамей (2 ст.)
  Усе трое называлі славян венедах і распавядалі пра іх як пра асобны народ, які жыў на ўсход ад Віслы, у асяроддзі германцаў, фракійцаў, сарматаў, балтаў.
  На думку археолагаў, менавіта венедах адпавядаюць зарубінецкая і Чарняхоўскага археалагічныя культуры ў іх славянскай часткі.
  Пталамей, паміж іншым, сярод венедаў называў таксама плямёны ставанив. У гэтай назве некаторыя мовазнаўцаў бачыць скажоную саманазва «славяне».
  цэлым паказанні рымскіх гісторыкаў - скупыя на факты і досыць супярэчлівыя.
  Больш падрабязна распавядаюць аб славянах крыніцы 6 арт. і наступных стагоддзяў. Вялікая ўвага ім, у прыватнасці, надаў аўтар гісторыі гатовы Ярдан у кнізе «Аб паходжанні і дзеях гетов» (іншая назва той кнігі - «гетики») 551 г. «Гэтыя венеды адбываюцца ад аднаго кораня і сёння вядомыя пад трыма назвамі: венедаў, антаў, склавинов ... »- казаў Ярдан аб славянах
  Назвы «склавины» і «анты» аб славян побач з назвай « ; венеды »здараюцца і ў іншых крыніцах. Яны пацвярджаюць падзел старажытных славян на розныя племянныя аб'яднанні. Так, за Ярданам, венеды жылі ў басейне Віслы, анты - у Падняпроўе, склавины паміж Днястром і Дунаем
  На думку археолагаў, было яшчэ адно племянное аб'яднанне славян, што жылі ў верхнім цячэнні Дняпра. І за аддаленасці тых плямёнаў ад рымска-візантыйскага свету іх назва, хай і ўмоўная, не захавалася.
  Аб паходжанні назваў, якія ўжывалі ў дачыненні да славян старажытныя гісторыкі-чужынцы, украінскія навукоўцы прытрымліваюцца такога меркавання: два з іх - венеды і анты - ёсць іншамоўнымі (першая - германскага, другая - іранскага паходжання); трэцяя, склавины, - перайначаны саманазва «славяне». Так, этнонім «славяне» ўжываецца ў крыніцах ад 6 арт.
  3. Грамадскае жыццё
  Археалагічныя знаходкі не адмаўляюць гэтых паказанняў, а наадварот - пераконваюць, што славяне з самага пачатку сваёй гісторыі выступалі як асобныя, хоць і роднасныя, вялікія або меншыя групы - аб'яднання родаў - плямёны, саюзы плямёнаў.
  Плямёны ўзначальвалі абраныя суполкай правадыры Правадыроў выбіралі сярод выхадцаў з найбагацейшых сем'яў.
  Менавіта за правадырамі замацоўвалася вярхоўная ўлада , у паўнамоцтвы якой належалі пераразмеркаванне дадатковай прадукцыі, якая выраблялася, арганізацыя абароны падчас ваенных падзей, рыштунак ваенных дружын і г.д. Пасля ўлады правадыроў стала спадчыннай.
  Калі з'яўлялася неабходнасць абараняцца ад моцнага ворага, славянскія плямёны аб'ядноўваліся ў буйныя ваенныя саюзы . Прыкладам такога саюза можа быць антское аб'яднання
  Адукацыя буйных саюзаў плямёнаў навукоўцы лічаць такім узроўнем грамадскіх адносін, папярэднічае дзяржаве. Такім чынам, старажытныя славяне ў 5-7 стст. ўшчыльную наблізіліся да стварэння дзяржавы.
  Аб предгосударственной ўзровень грамадскіх адносін у старажытных славян сведчыць прылада імі сваіх паселішчаў. Меншыя з селішчаў запасіліся вакол вялікіх - своеасаблівых племянных цэнтраў.
  Апошнія былі і рамеснымі цэнтрамі. Пасля такія буйныя селішчы ператвараліся ў ўмацаваныя гарадзішчы
  Рэшткі вялікага славянскага міжплемянной цэнтра археолагі знайшлі, напрыклад, на Валыні - гэта Зімненскага гарадзішча .
  Аб досыць складаныя грамадскія адносіны ў славян, фарміраванне ў іх племянной верхавіны - эліты - сведчаць крыніцы 6 арт.
  Так, у адным з іх падкрэсліваецца, што ў славян шмат правадыроў. Іншы аўтар, згадвальны ўжо Гоцкага гісторык Ярдан, распавёў аб расправе гоцкага караля над славянскім верхаводам Божем, яго сынамі і 70 прыхільнікамі-старэйшынамі.
  Не супярэчаць аповядах старажытных гісторыкаў і археалагічныя знаходкі скарбаў на славянскіх тэрыторыях, валодалі якімі па жыцці, бясспрэчна, самыя заможныя і надзеленыя ўладай прадстаўнікі славянскіх плямёнаў.
  З такіх помнікаў і Мартыноўская скарб , які, па здагадках навукоўцаў, належаў камусьці з антаў правадыроў
  Шмат сведчанняў паказвае на асаблівую ролю ў жыцці славян агульных саветаў, на якіх прымаліся найважнейшыя рашэнні. « Гэтыя плямёны, склавины і анты, не падлягаюць аднаму чалавеку, - пісаў у 6 у. Пракоп Кесарыйскі, - а спрадвеку жывуць у дэмакратыі, таму ўсё, што для іх карысна ці шкодна, яны абмяркоўваюць разам »
  4. Гаспадарка старажытных славян
  Старажытныя славяне жылі са земляробства і аселага жывёлагадоўлі .
  Яны вырошчвалі проса, ячмень, пшаніцу, жыта, авёс, лён і каноплі, аддаючы перавагу заўзятым гатункам.
  Сеяць азімыя навучыліся ў другой палове 1 тыс.
  З жывёл разводзілі буйны і дробны рагатую жывёлу, авечак, свіней, коней.
  Жывучы сярод лясоў, у край азёр і рэк, славяне не грэбавалі тысячагадовым паляўнічым і рыбалоўным вопытам.
  З рамёстваў асаблівага развіцця дасягнулі ліцейная справа і коўка .
  З кавалёў старажытныя славяне асабліва шанавалі майстроў-ювеліраў.
  Своеасаблівым у славян было вытворчасць глінянага посуду .
  Доўгі час, нават пасля таго, як ад іншых народаў было запазычана ганчарны круг, кераміка, асабліва тая, якая ўжывалася для падрыхтоўкі ежы, заставалася ляпным .
  Росквіт ганчарнага вытворчасці прыйшоўся на нашых землях на 3-4 ст. - На час Чарняхоўскага культуры.
  Падчас Вялікага перасялення народаў ганчарства заняпад, таму ганчарная посуд у славян саступіў ляпным да 10-11 стст.
  Развіццё гандлю сведчаць шматлікія знаходкі манет розных народаў. Славяне ахвотна гандлявалі з насельніцтвам Подунавья, Цэнтральнай Еўропы і Прыбалтыкі, а пасля - з жыхарамі рымскіх і візантыйскіх правінцый і антычных гарадоў Паўночнага Прычарнамор'я.
  У славянскія землі ў тыя часы траплялі посуд, вырабы са шкла, бронзы, срэбра і золата, віна, алей.
  Затое вывозіліся футра, мёд, воск, шкуры, збожжа.
  ў 6-7 стст. славянскія плямёны Падняпроўя кантралявалі гандлёвы шлях па Дняпры, злучаў Балтыйскае і Чорнае мора.
  5. Славяне падчас Вялікага перасялення народаў
  Рассяленне антаў і склавинов адбывалася ў часы, вядомых у гісторыі як Вялікае перасяленне народаў . Прасякнутыя ім, славяне актыўна ўдзельнічалі ў ваенных падзеях, набываючы вопыт дзяржаўнай жыцця, яго пасля ўвасобілі ва ўласных дзяржавах
  Пад уладай гатовы і гунаў
  У 3 арт. готы канчаткова зацвердзіліся ў прычерноморскіх стэпах. Іх дзяржава аб'яднала многія народы тых зямель, у тым ліку і славян-антаў.
  гоцкай панавання звалілася падчас нашэсця гунаў Па іх падтрымкі анты пераадолелі гатовы
  У складзе гуннского аб'яднання славяне праклалі сабе шляхі ў Подунавье і на Балканы, выступаючы то як саюзнікі качэўнікаў, то як іх падначаленыя.
  Найбольшай магутнасці гуны дасягнулі ў часы Атылы , і пасля смерці яго ў 453 г. хутка зьнемаглі.
  Пазбавіўшыся залежнасці ад гунаў, славяне магутным патокам рушылі на зямлі Візантыі. Так быў пакладзены пачатак Вялікае рассяленне славян
  Ваенныя паходы славян супраць Візантыі. Перасяленне на Балканскі паўвостраў
  Першыя самастойныя паходы славян на Візантыю адбыліся канцы 5 - пачатку 6 стагоддзя
  Амаль штогод здараліся славянскія ваенныя экспедыцыі на Балканы за імператара Юстыніяна (527-565 гг.)
  А пасля паходу 550-551 гг. пачалося масавае перасяленне славян-антаў на Балканы. Тагачасныя крыніцы сведчаць, што, перш чым закладваць паселішчы, славяне здзяйснялі ваенныя аперацыі, пры якіх руйнавалі крэпасці.
  канцы 6 стагодзьдзя пастаянныя славянскія паселішчы здараюцца ўсюды на Балканскім паўвостраве.
  Такім чынам, вынікам ваенных паходаў супраць Візантыі адбылося перасяленне славянскіх плямёнаў на зямлі Балканскага паўвострава.
  канцы 6 ст. у адносіны антаў з Візантыяй ўмяшаліся авары - качавы народ цюркскага паходжання, які ўтварыў сваю дзяржаву - каганат - у Сярэднім Подунавье.
  Патрэба процідзейнічаць аварамі заахвоціла былых сапернікаў да аб'яднання.
  Года 601 анты разам з Візантыяй выступілі супраць авараў, на баку якіх, аднак, біліся склавины.
  наступным годзе авары здзейснілі яшчэ адзін паход супраць антаў.
  Тагачасныя крыніцы маўчаць пра тое, хто стаў пераможцам. Аднак імя антаў ад 602 г . больш не згадвалася.
  Існуе меркаванне, што магутны антский ваенны саюз распаўся, а для славянскіх плямёнаў, якія ўваходзілі ў яго склад, пачаўся новы этап іх гісторыі - жыццё на балканскіх землях, у асяроддзі іншых народаў, якое дало пачатак сучасным паўднёваславянскі народам.
  Рассяленне славянскіх плямёнаў на Дунай
  Археалагічныя помнікі сведчаць, што ў перасяленчых струмені на Дунай і Балканы ўдзельнічалі не толькі анты, але і частка склавинского плямёнаў.
  І калі анты авалодалі землямі Балкан, пасяляючыся там даволі часта разам з аварамі і балгарамі, склавины перасяляліся на берагі Дуная, пракладваючы сабе шлях па Дунаі уверх на захад.
  З часам яны прасунуліся аж да вярхоўя Эльбы, змяшаліся са славянскімі плямёнамі, прасоўваліся туды з тэрыторыі Польшчы, і ў асяроддзі германскіх плямёнаў далі пачатак сучасным заходнеславянскіх народаў.
  Падзел славян на заходніх, усходніх і паўднёвых адпавядае сучаснаму стану славянства. Як адзначаюць даследчыкі, ў 8-9 стст. не існавала ні ўсходняй, ні заходняй, ні паўднёвай славянскай супольнасці, а былі ўсходнія, заходнія і паўднёвыя славянскія плямёны або іх саюзы, на аснове якіх узніклі шматлікія славянскія народы
  Рассяленне на поўнач. Зараджэнне сучасных усходнеславянскіх народаў
  Ужо гаварылася, што ў верхнім цячэнні Дняпра, на левабярэжжы, у 5-7 стст. таксама жылі славянскія плямёны. Іх жыццё засведчаныя археалагічнымі знаходкамі, аднак назва тых плямёнаў не захавалася.
  Старажытных славян - жыхароў вярхоўяў Дняпра - абышлі ўвагай візантыйскія аўтары, паколькі іх плямёны не прымалі ўдзелу ў паходах на поўдзень.
  Жывучы побач з балцкім насельніцтвам, яны былі ўцягнутыя ў падзеі, цэнтрам якіх выступала Балтыка.
  Паступова гэтыя плямёны рассяліліся далёка на поўнач.
  Тыя з іх, якія рухаліся ў паўночна-заходнім кірунку, затым далі жыццё беларускага народа. Тыя ж, што накіраваліся на паўночна-ўсход, сталі продкамі рускіх
  6. Вытокі ўкраінскага народа
  Доўгі час у навуцы панавала меркаванне, што продкамі Украінскі былі анты.
  Аднак найноўшыя археалагічныя знаходкі даказваюць, што помнікі позняга часу, якія можна назваць уласна украінскую, паўсталі не толькі на аснове антских помнікаў , а пераважна на аснове помнікаў, іх пакінулі склавины .
  Бо менавіта склавины былі тым насельніцтвам, якое пражывала ў 5-7 стст. на большай часткі ўкраінскага Правобережье.
  Анты, аб якіх тагачасныя крыніцы сведчаць, што жылі яны ў Падняпроўе, ад 6 арт. пачалі перасяляцца на поўдзень, на Балканскі паўвостраў.
  Частка антского людзей, не прымала ўдзелу ў перасяленні, была паглынутая склавинами, а ў памяць аб антаў на поднепровских прасторах засталося назва, якой, як лічаць многія даследчыкі, абавязаны сваім этнонімаў сучасныя ўкраінскі
  іранамоўныя слова «анты» азначае «крайнія», «ускраіне». Ім стэпавыя скіфа-сармацкія плямёны здаўна называлі памежны са стэпам мясцовае земляробчае насельніцтва. Тысячагадовая суседства з іранамоўныя народамі замацавала назву, якое, аднак, мясцовыя жыхары агучвалі па-свойму. Так паўстала, як лічаць некаторыя гісторыкі і мовазнаўцаў, назва Украіны
  Такім чынам, вялікае перасяленне народаў мела вялікае значэнне для далейшага лёсу славян. Падхопленыя ім, славянскія плямёны перамяшаліся і на новых тэрыторыях далі пачатак сучасным славянскім народам
  ← Культурная жыццё ў другой палове 14 - першай палове 16 стагоддзя
  Кіеўская дзяржава ць часы князя Уладзіміра Вялікага. Укараненне хрысціянства як дзяржаўнай рэлігіі →