text: І мне памятаюцца гэтыя шэрыя стужкі палотнаў на зялёнай траве, з раніцы вымачаныя-выпаласканыя ў празрыстай вадзе штучнага канала, што злучаў сабою два фарты. Палотны ўжо сухія, нагрэтыя сонцам, і мы, голенькая пугачоўская малеча, вылезшы з вады, бегаем-куляемся ў гэтай шарачковай цеплыні пад шчаслівымі паглядамі мацярок…
  Напэўна, яшчэ тады, у басаногім дзяцінстве, і зазвінела ў душы хлапчука з вёскі Навасёлкі на Кобрыншчыне Аляксея Ганчука трапяткая струна паэзіі. Ці, дакладней, адгукнулася — на тыя ж песні, што плылі летнімі адвячоркамі над вясковай вуліцай, на ўрачысты бусліны клёкат і тужлівы плач кнігаўкі над балацінай:
  Мы з Аляксеем Ганчуком землякі-прыбужанцы і амаль равеснікі — што такое пяток гадкоў у нашым узросце! Не скажу, што сябруем, але подаўна знаемся і па літаратурных сустрэчах, і па журналісцкай долі. Дарэчы, Ганчук-фотамастак не-не ды й адчуваецца ў ягоных паэтычных эцюдах, а свае фотаздымкі ў перыёдыцы ён час ад часу падмацоўвае паэтычнымі мініяцюрамі.
  Сціплы па натуры і нешматслоўны, Аляксей у нашых не частых сумесных сустрэчах-бяседах заўсёды апынаўся неяк скраёчку, на водшыбе. Ягоная душа, па сутнасці чуллівая і адкрытая для дабрыні і любові, была замкнёнай на зашчапку адзіноты, адкінуць якую маглі хіба што самыя блізкія яму людзі. Бо нават пра каханне ён піша так, нібыта баіцца сурочыць яго, спалохаць гэтую чуйную, лёгкакрылую птушку.
  Згадаліся радкі, вычытаныя, здаецца, у Максіма Геттуева яшчэ ў студэнцкія гады: «Нет страшнее одиночества, чем одиночество в толпе…» Бадай тады, у маладыя гады, яны запалі ў душу сваёй псіхалагічнай неспадзянкай, бо не ўяўлялася жыцё без сяброў, вясёлых кампаній і шумных спрэчак. Самотна пачувалася якраз на адзіноце. Але сапраўднае адчуванне і разуменне адзіноты прыйшло ўжо ў сталым узросце. Адзіноты бязлітаснай, бязмернай, калі сам сабе ты нагадваеш зорную пылінку ў сусвеце, а навокал мігцяць мільярды такіх жа зорачак-пылінак… І адзіноты стваральнай, жыццядайнай, якая акрыляе, уздымае над будзённасцю:
  І вось я сам для сябе, фактычна, адкрываю Ганчука-паэта і чалавека, да якога «ў пакутах радкі прыплывалі…» І ён, як выява на фотапаперы ў праявіцелі, праступае скрозь свае паэтычныя радкі нейкім зусім інакшым, больш аб’ёмным, рознабаковым: патрыётам ужо амаль страчанай маленькай радзімы і шматпакутнай, растрэсенай у стагоддзях Айчыны, неспазнанай, а таму не зразуметай сучаснікамі і не дужа ім патрэбнай; назіральным, з учэпістым паглядам фотамастака знаўцам нашых прыбужскіх даляглядаў, улюбёным у іх някідкую прыгажосць; сябрам, здольным на ахвяру ў ліхую гадзіну; шляхцічам па духу, які сціпла, але з годнасцю адмераў свой шосты жыццёвы дзясятак.