text: Рукі ствараюць цуды - Петриков | Петриковский район | Новости Петрикова | Петриковские новости | Петрыкаускiя навiны | Газета города Петриков
  Рукі ствараюць цуды
  Четверг, 14.11.2013 07:12. Рубрика: Сяло Просмотров: 480
  Бачыла мноства падворкаў. Здзіўлялі, ускалыхвалі ўспаміны, прымушалі захапляцца майстэрствам гаспадароў. Ну, а гэты, што ў Турку, зачароўвае. Тут ужо не адзін год дае волю сваёй фантазіі Генадзь Марозька. Цяпер усё больш людзей глядзяць на свае сядзібы не толькі як на плантацыю гародніны і садавіны. Жыве ў чалавеку прага да прыгожага, адметнага. І знаходзіцца месца для праяўлення творчага натхнення.
  Жаданне стварыць мастацка-дэкаратыўную кампазіцыю апаноўвае і прафесіяналаў, і сапраўдных самародкаў. З ліку апошніх і Генадзь Мікалаевіч. Рукі ствараюць цуды… Спачатку здавалася – непад'емна. Але захапіла не на жарт. Першыя "творы" былі з ліку запазычаных пры аглядзе іншых сядзіб ці ўзятыя "напракат" з часопісаў. А далей…
  — Мы ж таксама "не лыкам шыты", — сцвярджае Генадзь Мікалаевіч. — Пластыкавыя бутэлькі, драўляныя цурбачкі, гумавыя шыны дапоўніліся дротам, сеткай, саломкай, глінай, насеннем кветак, непатрэбнымі для ўжытку рэчамі накшталт старога шлема альбо бота. Пра фігурныя лаўкі размова асобная.
  Вось выглядаюць сімпатычныя парсючкі, ля копанкі, арэлі. Вясёлыя чалавечкі на распісных бочках – забаўна і цікава для дзяцей. Адчуваецца, што гаспадар сябруе з гумарам, стварае фігуркі для душы. Загадкавыя персанажы пераносяць у непаўторны свет дзяцінства. Залатая пчолка ўзмахвае крыльцамі, фантанчык амаль сапраўдны. Зусім, як у Ахматавай: "Когда бы вы знали, из какого сора…". Дарэчы, зроблена з густам.
  Не сакрэт, што іншым часам даніна модзе абарочваецца імкненнем паказаць сябе. І нядрэнна, калі чалавек шчыра аддаецца захапленню. Толькі хацелася б бачыць не раскіданыя так званыя малыя формы ў выглядзе гномаў, птушак, жывёл, свойскіх і лясных. Гэткую дызайнерскую думку ажыццявіць павінен майстар, каб прыемна і зладжана было здзяйсняць экскурс старому і малому.
  Вось брамачка адкрывае ход у казачнае падвор'е. Скрыня жаданняў: кінеш пад Новы год – збудзецца. І елачкі ў карагодзе. На галінцы дрэва застыла сарока-белабока. Нібы жывая. Здаецца, падасць знак: маўляў, госць шыбуе. Альтаначка: прысядзь, улетку кніжку пачытаць. А можна і падрамаць. Гамачок побач. Рознакаляровыя ліхтарыкі дапоўняць карціну ў змроку. Грыбніку – лясная паляна, рыбаку – вуды і прудок. Гара каменьчыкаў збоку. Новая задума. А вось і знакамітая хатка на курыных ножках. Цікава: стане па-казачнаму перадам да госця?
  Млынок нагадвае, што і справе час. "Чаго няма – тое будзе" – запэўнівае гаспадар. Гэта наконт перспектывы. Генадзь Мікалаевіч – чалавек сціплы. Лічыць – усё гэта не на паказ, а для хараства. Маўляў, кране чалавека. Значыць, не дарма гадзіны аддаваў занятку. А можа, хтосьці і сам зоймецца сядзібай. І чым арыгінальней, непаўторнай будзе работа – тым больш гонару і хвалы працавітым рукам.
  Кожны чалавек па-свойму таленавіты. І адчувае годнасць сваю, калі яго заўважаць, у яго вучацца, шануюць умельства, акрэсленасць мэты і дзякуюць за старанне.