text: Асноўная эмблема ордэна — чартапалох, нацыянальны сімвал Шатландыі. Дэвіз ордэна Nemo me impune lacessit (лац.: «Ніхто не кране мяне беспакарана»); гэты ж дэвіз змешчаны на Каралеўскім гербе і на некаторых фунтовых манетах. Заступнік ордэна — Святы Андрэй.
  Большасць кавалерскіх ордэнаў Вялікабрытаніі пакрывае ўсё каралеўства, але тры найвышэйшыя адносяцца толькі да адной са складальных нацый. Ордэн Чартапалоху, які адносіцца да Шатландыі, другі па парадку старшынства. Яго эквівалент у Англіі, Ордэн Падвязкі, найстарэйшы дакументаваны кавалерскі ордэн у Злучаным каралеўстве, датуецца сярэдзінай XIV стагоддзя. У 1783 быў заснаваны ірландскі эквівалент, Ордэн Святога Патрыка; пасля атрымання незалежнасці большай часткай Ірландыі ордэн застаўся спячым (апошні рыцар памёр у 1974).
  Сапраўдная дата заснавання ордэна невядомая. Паводле легенды, Ахей, кароль шатландцаў, верагодна, Энгус II, падчас бітвы з англа-саксонскім каралём Атэльстанам Англійскім, убачыў у небе крыж Св. Андрэя. Пасля перамогі Ахей нібы заснаваў ордэн Чартапалоху, прысвяціўшы яго святому ў 787 годзе. Легенда неверагодная не толькі з-за малаверагоднасці цуду, але таму што дзве названыя асобы нават не кіравалі ў адным стагоддзі. Іншая гісторыя гаворыць, што Ахей заснаваў ордэн у 809 для адзначэння альянсу з імператарам Карлам Вялікім. Многія лічаць, што гэта Якаў III прыняў чартапалох у якасці каралеўскай расліны і выпусціў манеты з выявай чартапалохаў, і заснаваў ордэн у XV стагоддзі. Іншыя сцвярджаюць, што Якаў V, які быў ганараваны ордэнам Падвязкі ў Англіі, ордэнам Св. Міхаіла ў Францыі і ордэнам Залатога руна ў Свяшчэннай Рымскай імперыі, заснаваў ордэн Чартапалоху ў 1540 г., таму што быў збянтэжаны тым, што яму няма чаго было дараваць замежным манархам. Лічыцца, што ён узнагародзіў «ордэнам Burr ці Thissil» караля Францыі Францыска I.
  Нейкі шатландскі кавалерскі ордэн дакладна існаваў у XVI стагоддзі, але ўрэшце быў скасаваны. Якаў VII выпусціў патэнт «які ажыўляе і аднаўляе Ордэн Чартапалоху ў яго поўнай славе, бляску і велічы» ў 1687 г. Былі прызначаны восем рыцараў з максімуму ў 12, але кароль быў зрынуты ў 1688 г. Яго пераемнікі, каралі Вільгельм III Аранскі і Марыя, не рабілі далейшых прызначэнняў у ордэн, які ўрэшце спусцеў. У 1703 г. каралева Ганна зноў аднавіла ордэн Чартапалоху, і ён дажыў да нашых дзён.
  Каралі шатландскія, а пазней каралі Вялікабрытаніі і Злучанага Каралеўства, з'яўляліся «Суверэнамі» ордэна. Калі Якаў VII аднавіў ордэн, у статуце запісалі, што ордэн павінен «складацца з Суверэна і дванаццаці рыцараў-братоў у памяць Блаславёнага Збавіцеля і яго дванаццаці апосталаў». У 1827 годзе, Георг IV пашырыў ордэн да шаснаццаці членаў. Жанчыны (акрамя кіруючай каралевы) першапачаткова былі выключаны з ордэна; Лізавета II, аднак, дазволіла ўваходжанне лэдзі Чартапалоху ў 1987 годзе.
  Час ад часу асобы могуць быць дапушчаны спецыяльнымі ўказамі. Такія члены вядомыя як дадатковыя рыцары і не залічваюцца ў абмежаванне 16 членамі. Праз гэту працэдуру звычайна праходзяць члены брытанскай каралеўскай сям'і; першым быў малодшы сын караля Георга III, затым прынц Уільям Генры (пазней Вільгельм IV). Нарвежскі кароль Олаф V быў першым замежнікам, дапушчаным у ордэн адмысловым указам у 1962 годзе.
  Суверэн гістарычна меў права выбіраць рыцараў і дам ордэна. Пачынаючы з XVIII стагоддзя, Суверэн рабіў свой выбар па савеце ўрада. Георг VI палічыў, што ордэны Падвязкі і Чартапалоху выкарыстоўваліся толькі для палітычнага патранажу, а не для ўзнагароджання заслуг. Таму, са згоды прэм'ер-міністра (Клемента Этлі) і лідара апазіцыі (Уінстана Чэрчыля) у 1947, ордэн Чартапалоху, услед за ордэнам Падвязкі, ізноў стаў выконваць ролю персанальнага дара Суверэна.