text: Стараннямі беларускіх актывістаў і актывістак Менск становіцца ўсё больш інклюзіўным – і гэта не толькі пра адукацыю, працу і побыт. Патроху інклюзія ўладкоўваецца і на сцэне: напрыклад, у Менску ўжо пару гадоў існуе сямейны інклюзіў-тэатр «i». А яшчэ нядаўна ў «Корпусе» іншая каманда прэзентавала спектакль «Дыягназ – каханне», у якім прынялі ўдзел жыхары псіханеўралагічнага інтэрната. Мы сустрэліся з тымі, хто гэта замуціў, і пагаварылі пра тое, як стварыць такі інклюзіўны праект і каму гэта трэба.
  «Мы пазнаёміліся, калі я ўбачыла яе ў вельмі стыльным уборы на лесвіцы інтэрната. Я тады вырашыла зрабіць ёй камплімент за прыгожы касцюм і сказала, што яна выглядае так, быццам збіраецца ў тэатр ісці. А Людміла адказала: "Так, я і спявала ў тэатры раней". І з тых часоў мы сябруем», – кажа Ксенія.
  Малюе, дапамагае шыць цацкі, у інтэрнат трапіў яшчэ ў дзяцінстве. Натхняецца прыродай і фільмамі. Любіць слухаць музыку і танцаваць.
  Ксенія: Мне захацелася, каб усе ўбачылі, якімі цікавымі і таленавітымі могуць быць людзі, якія з'яўляюцца недзеяздольнымі. Насамрэч іх статус хавае вельмі шмат талентаў і здольнасцяў. Людзі з сіндромам Даўна, напрыклад, наогул чараўнікі: яны будуюць вакол сябе асаблівы свет, у якім могуць прыдумляць сабе і навакольным ролі. І рэпетаваць з імі вельмі цікава. Да таго ж спектакль у горадзе – гэта і творчы праект, і магчымасць сацыялізацыі.