text: Бінта́н (індан.: Bintan) — найбуйнейшы востраў у групе Рыау. Уваходзіць у склад Інданезіі. Плошча - 1173 км². Насельніцтва (2010 г.) - 334 875 чал.
  Востраў Бінтан знаходзіцца ў 8 км на ўсход ад вострава-горада Батам у архіпелаге Рыау, у 21 км на поўдзень ад паўвострава Малака (Малайзія), у 34 км на паўднёвы захад ад Сінгапура, у 105 км на паўночны ўсход ад Суматры, у 845 км на паўночны захад ад Джакарты, у 9057 км на паўднёвы ўсход ад Мінска. Даўжыня - 52 км, найбольшая шырыня - 46 км.
  Бінтан з'яўляецца працягам Малакскага паўвострава. Цэнтральная частка вострава пагорыстая (да 348 м). Узбярэжжа камяністае, месцамі вылучаюцца пясчаныя пляжы. Большасць з іх знаходзіцца на поўначы і ўсходзе Бінтана, дзе вылучаюцца турыстычныя зоны.
  Клімат трапічны вільготны. Сярэдняя гадавая тэмпература вагаецца ў межах +26° C - 32° C. Сярэдні гадавы ўзровень ападкаў - 2600 мм.
  Згодна традыцыі, першыя жыхары з'явіліся на Бінтане з Паўднёвага Кітая ў 231 г. н. э. У канцы XIV - пачатку XV ст. востраў занялі перасяленцы з Малакі на чале султана Мухамеда. У 1511 - 1526 гг. Бінтан быў акупаваны партугальцамі. Пасля іх зыходу ён уваходзіў у склад некалькіх суседніх дзяржаў. У 1814 г. стаў валоданнем Брытанскай Ост-Індскай кампаніі. У 1824 г. быў перададзены пад кіраванне Галандскай Ост-Індскай кампаніі. З 1949 г. — у складзе Інданезіі.
  Востраў Бінтан — галоўны турыстычны цэнтр архіпелага Рыау. Турысты прыбываюць пераважна з суседніх Сінгапура, Малайзіі, Батама і іншых рэгіёнаў Інданезіі. Найбуйнейшы населены пункт — горад Танджунг-Пінанг, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Рыау.
  На захадзе Бінтана пабудавана прамысловая зона, дзе размешчаны гандлёвыя склады, прадпрыемствы па перапрацоўцы сельскагаспадарчай прадукцыі, нафтаперапрацоўчы завод. Паромы звязваюць Бінтан з Батамам і Сінгапурам. Дзейнічае аэрапорт.
  Утвораны 15 студзеня 1940 года ў Пінскай вобласці[1]. Цэнтр — вёска Ленін, з 8 чэрвеня 1950 года — гарадскі пасёлак Мікашэвічы. 1 кастрычніка 1940 года падзелены на 12 сельсаветаў: Любанскі, Мікашэвіцкі, Мілевіцкі, Перыноўскі, Пузіцкі, Рыдзігераўскі, Сінкевіцкі, Сітніцкі, Сцяблевіцкі, Хорастаўскі, Цімашэвіцкі, Яскавіцкі. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 26 красавіка 1956 года ў склад раёна перададзена вёска Гоцк[2]. 20 студзеня 1960 года скасаваны, сельсаветы перададзены Жыткавіцкаму раёну Гомельскай вобласці, Старобінскаму раёну Мінскай вобласці, Лунінецкаму раёну Брэсцкай вобласці[3].