text: «На мосце праз Пціч казакі атакавалі нямецкіх матацыклістаў. Памятаю, што матацыкл перавярнуўся і адзін ці два немцы загінулі. Немцы з кулямёта іх зрэзалі. Нашых траіх забілі. Што ж яны з наганчыкамі на аўтаматы кінуліся?! Тут, у Барысаўшчыне, іх і хавалі. Адзін быў палітруком, другі – малодшым лейтэнантам, трэці – радавым. У афіцэра дакументы пры сабе былі. Дзед Янка тыя дакументы выняў і захаваў, а пасля вайны паслаў у архіў у Маскву. Адтуль і пісьмо з падзякай прыходзіла.
  Тры кавалерысты параненыя ў Барысаўшчыне засталіся, потым у партызаны пайшлі. Як іх звалі, я добра не памятаю, а прозвішчы ведаю. Гэта Казлоў, Рошчын і, здаецца, Абрамаў».
  «У нашу вёску два кавалерысты заляцелі, амаль на скаку стрэлілі ў немца і памчалі сваёй дарогай. Хоць і немец, а чалавек. Людзі сабраліся паглядзець, а ён жывы, толькі моцна паранены. Што тут зробіш?! Занеслі ў хату, перавязалі раны. Ляжыць немец на ложку. Хутка і дапамога яму з’явілася – ужо не адзін, а шмат немцаў.
  Людзі сталі прасіцца, і немцы разабраліся, што з іх таварышам абышліся па-чалавечы. З’ехалі з вёскі. Толькі пыл асеў – ка-валерысты тут як тут. У іх свая версія:
  – Мы кроў праліваем, а вы з ворагам знюхаліся! Таксама пісталетам пачалі махаць, але ж свае – памахалі- памахалі, дый паехалі».