text: Бальшыня ўдзельнікаў "Маршу за імпічмент", якія былі каля Кастрычніцкага палацу, вярнулася назад на Майдан. Пра гэта паведаміў карэспандэнт Цензор.НЕТ з месца падзей.
  Паводле яго слоў, Міхаіл Саакашвілі заклікаў сваіх прыхільнікаў адыйсці ад Кастрычніцкага палацу і вярнуцца на Майдан, каб не ствараць небяспекі для людзей, у тым ліку дзяцей, якія былі ў сярэдзіне будынку на канцэрце. Тых, хто выломваў дзверы і пачынаў сутычкі з паліцыяй, Саакашвілі назваў правакатарамі. Народны дэпутат Сямён Сяменчанка пра нейкі час таксама звярнуўся з заклікам пайсці на Майдан. Бальшыня людзей сышла туды. Каля будынку засталося толькі пару дзесяткаў пратэстоўцаў.
  Экс-прэзідэнт Грузіі, лідар украінскай партыі „Рух новых сіл” Міхаіл Саакашвілі заявіў на маршы „За імпічмент” 17 снежня, што ён і яго прыхільнікі маюць намер арганізаваць каардынацыйны штаб у Міжнародным цэнтры культуры і мастацтва (Кастрычніцкім палацы) у Кіеве. „Мы робім сімвалічныя пікеты пад Вярхоўнай Радай, мы заглянем у вочы кожнаму дэпутату, мы будзем рабіць закон пра імпічмент… Мы зараз ствараем штаб дзеянняў…Мы зараз адсюль ідзем у Кастрычніцкі палац і там будзе штаб нашай каардынацыйнай рады. Каб нас не ганялі па намётах па начах. Вы ж бачыце, што мы нікому нічога не перакрываем, бачыце, што мы нічога нікому не замінаем, бачыце, што ўсё гэта вельмі мірна”, – заявіў Саакашвілі. Палітык дадаў, што ён і яго прыхільнікі не ідуць зараз займаць „Банкавую ці Вярхоўную Раду”.
  Напомнім, што Саакашвілі затрымалі ў Кіеве 8 снежня. Палітыка завезлі ў Галоўнае ўпраўленне Службы бяспекі Украіны па Кіеве і Кіеўскай вобласці. Пасля Саакашвілі змясцілі ў ізалятар часовага ўтрымання. Затрыманы палітык заявіў, што яго арыштавалі па ілжывых абвінавачаннях і заклікаў выходзіць на мірныя нядзельныя акцыі „За імпічмент!”.
  Вельмі масавая мірная акцыя адбылася 10 снежня. Пракуратура дзяржавы патрабавала для палітыка як меру стрымання хатні арышт з нашэннем электроннага бранзалета. Аднак 11 снежня Пячэрскі суд Кіева пастанавіў адхіліць хадайніцтва абвінавачвання і адпусціў Саакашвілі ў залі суду.
  Генеральная пракуратура Ўкраіны падала пасля гэтага апеляцыю на рашэнне суду першай інстанцыі. На нядзельным мітынгу 17 снежня Саакашвілі назваў фэйкам інфармацыю пра тое, што ён нібыта пра ўсё дамовіўся з прэзідэнтам Украіны Пятром Парашэнкам. На вулічную акцыю на гэты раз выйшла каля 2 тысяч чалавек.
  Цягам акцыі ля Кастрычніцкага палацу ў Кіеве некалькім байцам Нацыянальнай гвардыі стала кепска з-за дыму, іх завялі ў будынак, паведамілі ў этэры тэлеканалу ZIK. У самым Кастрычніцкім палацы таксама ўтварылася дымовая заслона. Журналістка расказала, што прысутным там няма чым дыхаць і цяжка размаўляць. Нацгвардэйцам здзейснілі першую медыцынскую дапамогу, ім прамылі вочы вадой. Некаторым байцам выклікалі хуткую дапамогу. Хто пусціў газ і які менавіта, пакуль невядома.
  Як шырока вядома, нашая краіна Беларусь у замежнікаў асацыюецца з бульбай, а саміх беларусаў называюць бульбашамі. Відавочна, што гэта не з дарма.
  У некаторыя гады па валавому збору мы трапляем у дзесятку сярод усіх краін свету, а па вытворчасці і спажыванні на душу насельніцтва знаходзімся ў лідэрах. Ёсьць тут нагода для гонару, ці ўсё ж такі не зусім? Давайце разбярэмся.
  Па-першае, вядома, што высокія паказчыкі спажывання бульбы на душу насельніцтва характэрны для бедных краінаў з невысокім узроўнем жыцця. Жыхары багатых краін аддаюць перавагу іншым прадуктам, такім як мяса, рыба, розная іншая садавіна і гародніна, у іх ёсць для гэтага магчымасці. Масавае паяданне бульбы – гэта ў беларусаў не столькі праяўленне любові, колькі – аптымізацыя свайго рацыёну пад свае ж заробкі.
  А спецыялісты дыетолагі кажуць, што спажыванне занадта вялікай колькасці бульбы – гэта не зусім добра, бо яна утрымлівае каларыйныя вугляводы. Такім чынам можна ўпэўненна сказаць, што высокае спажыванне на душу насельніцтва нашага ўлюбёнага прадукта – гэта не самая лепшая характэрыстыка нашай краіны і ўзроўня жыцця ў ёй.
  Па-другое, каля 80 адсоткаў вытворчасці ўсіх клубняў у краіне прыпадае не на сельгаспрадпрыемствы ў выглядзе калгасаў, якімі так любіць хваліцца наша дзяржава, а на асабістыя дапаможныя гаспадаркі вяскоўцаў, гэта прызнае і афіцыйная статыстыка. Пры гэтым і доля фермераў у агульнай вытворчасці зусім невялікая.
  Толькі ўявіце сабе: у нас так шмат кажуць пра развіццё і падтрымку сельскай гаспадаркі, вялізныя грошы выдзяляюць на субсідаванне стратных дзяржаўных сяльгаспрадпрыемстваў, а наш галоўны нацыянальны прадукт, з якім мы асацыюемся па ўсім свеце ў большасці сваёй вырошчваецца вяскоўцамі ў вольны ад асноўнай працы час! Гэта пры тым, што часцей за ўсё гэтыя вяскоўцы самі працуюць у сумнавядомых калгасах. Відавочна, што масавая з’ява, звязаная з вырочшваннем бульбы амаль кожнай сям’ёй ў вёсцы выклікана не жаданнем проста заняць, змарнаваць вольны час, а менавіта мізэрнымі заробкамі і жаданнем хоць як-небуць паправіць сваё матэрыяльнае становішча.
  Па ўсім свеце грамадства прыйшло да таго, што найбольш правільна, эфектыўна і прыбыткова ў розных галінах эканомікі – гэта спецыялізацыя на нейкай адной справе. Але не ў нас. Калі ты слесар ці вадзіцель у калгасе – табе, адпрацаваўшы ўвесь дзень, увечары ці на выходных трэба спяшацца і на надзел з бульбай, каб яго даглядзець. Бо купляць яе, галоўную страву, у таго, хто займаецца гэтым прафесійна твае заробкі не дазволяць. А калі пашанцуе і клубень уродзіць – то лішкі можна прадаць хоць за нейкія грошы.
  Аднак што гэта за жыццё, калі трэба і на рабоце працаваць, і шмат чаго яшчэ вырошчваць у астатні час каб пражыць і прахарчавацца? Чаму нельга нармальна пражыць толькі з аднаго заробку, ці з адной справы як у многіх краінах? Гэта пытанні, на якія складана знайсці адказ.
  Заканамерна паўстаюць і іншыя пытанні: навошта патрэбны дзяржпрадпрыемствы з усёю падтрымкаю для іх, калі ўсё роўна валавы збор такога значнага прадукта як бульба залежыць ад таго, ці знойдзе вясковец сілы, жаданне і магчымасці пасля асноўнай працы? Чаму калгасы зусім дрэнна спраўляюцца з вырошваннем гэтай расліны? Адметна, што ў іх увогуле амаль не атрымліваюцца тыя напрамкі, якія патрабуюць элементу ручной працы, дзе нельга ўсе цалкам аўтаматызаваць, дзе ёсць вялікая верагоднасць страт.
  Таму дзяржава такі напрамак як бульбаводства ў сваіх прапагандыстскіх СМІ так не асвятляе, як тыя ж збожжавыя. Тут не атрымліваецца зрабіць і паказаць нават імітацыю нармальна дзеючай сельскай гаспадаркі ў выгляде калгасаў. Нічога нават падобнага няма ў развітых і цывілізаваных краінах, якія знаходзяцца на захадзе, зусім побач з намі. Там прыватныя фермерскія гаспадаркі спраўлябцца на выдатна з усімі напрамкамі сельскай гаспадаркі.
  З нашай бульбай мабыць нешта не так? А можа са ўсёй сельскай гаспадаркай і эканомікай, піша ucpb.org