text: Андрэй Арляня: галоўнае - не губляцца — Цяжкая атлетыка Беларусь
  Андрэй Арляня: галоўнае – не губляцца
  Моладзевая каманда Беларусі па цяжкай атлетыцы не так даўно вярнулася з далёкай Акіяніі, дзе праходзіў чэмпіянат свету, ў прыпаднятым настроі. А ці магло быць інакш, калі ў нашага Андрэя Орлёнка у скарбонцы тры ўзнагароды: малое «срэбра» у практыкаванні «штуршок» і «золата» у рыўку дазволілі стаць другім па суме дваябор'я ў катэгорыі да 102 кілаграмаў. Ды і таго ж Іллі Жерновскому (73 кг) не хапіла крыху, каб узысці на п'едэстал у Фіджы.
  Традыцыйна больш пільную ўвагу газеты «спартыўная панарама»Аказвае лепшым з спісу узнагароджаных, і сёння знаёміць з прызёрам планетарнага форуму з Глыбокага.
  - Андрэй, хто датэлефанаваўся да вас першым, каб павіншаваць з дасягненнем?
  - Вярнуўся пасля выступу ў гасцініцу, каб убачыць - сацыяльныя сеткі і мессенджеры поўніліся непрачытаных паведамленнямі. вядома, быў і прапушчаны званок ад першага трэнера Сяргея Аляксандравіча Сымонавіча. Адразу ж ператэлефанаваў, каб пагутарыць, і пачуў прыемныя словы ў сувязі з другім месцам на «свеце».
  - Наколькі былі гатовыя да яго і на што папярэдне закладваліся на памосце Сувы?
  - Кажу як на духу: не чакаў, што будуць медалі за першае-другое месцы. спісам канкурэнтаў, заяўленых у маю вагавую катэгорыю да спаборніцтваў, не цікавіўся. толькі ведаў, што прыйдзецца змагацца з грузінам Іраклі Чхеідзэ, які ў выніку і апярэдзіў мяне.
  - Выходзіць, прадстаўлялі, хто будзе галоўным канкурэнтам?
  - Проста памятаў, што на мінулым чэмпіянаце Еўропы ў Польшчы ён выступаў. Праўда, са мной не супернічаў. Улічваючы год нараджэння Іраклі, які дазваляў спаборнічаць па моладзі да 20 гадоў, было ясна, што на памосце ён у Фіджы абавязкова апынецца.
  - Дарэчы, як вам фізічна даўся пералёт ў гэтак далёкія краю?
  - Не сказаў бы, што дарога патраціла да мяжы. што, сілы на яе сышлі, але думаў, што шлях у Суву будзе яшчэ больш энергазатратнасць. Мінск - Масква - Ганконг - Нанда - Сува - такі быў маршрут, на які патрацілі амаль 30 гадзін.
  - Плюс яшчэ акліматызацыя ...
  - На астравах вялікая вільготнасць, цяжкі паветра, таму адчуваеш сябе не зусім камфортна.
  - Якія ўражанні пакінула Акіянія?
  - Безумоўна, нельга было адагнаць зноў адчування, што гэта іншы канец планеты. Усё ў зеляніне, ды і наогул шмат адрозненняў з Еўропай заўважыў. А вось людзі гасцінныя і спагадлівыя. віталі нас, распытвалі, адкуль прыбылі.
  - Калі ў адказ чулі «Беларусь», то ...?
  - Здзіўляліся, але, здаецца, не зусім разумелі, дзе гэта. (Усміхаецца.)
  - Ці не паводле роду заняткаў, а самі б у такое падарожжа адправіліся?
  - Думаю, калі была б магчымасць, што. адзінае, не ў Суву, якая не вельмі ўразіла. Сталіца Фіджы ці ледзь з'яўляецца турыстычным горадам. там, каб патрапіць на добры пляж, трэба хвілін 40 ехаць на аўтобусе. куды менавіта, даведаліся толькі ў канцы, таму выкупацца не давялося. А вось на бліжэйшых астравах рэкрэацыйныя ўмовы лепшыя.
  - Вы ўсталявалі тры нацыянальныя рэкорды ...
  - Насамрэч, пяць ці нават шэсць, не памятаю. Ужо падчас выступу ў Фіджы біў свае ж дасягненні ў практыкаваннях.
  - Але ўжо сказалі, што не разлічвалі на падобнае. выходзіць, самі сябе недаацэньвалі?
  - Хутчэй за, стараўся захаваць настрой на патрэбны вынік у кілаграмах.
  - Галоўны трэнер нацыянальнай каманды Віктар Шершуков размаўляў з турніра, што ў вас не сумняваецца ...
  - Напэўна, ўва мне мала хто сумняваўся, акрамя самога мяне. бацькі, сваякі, трэнеры казалі, што ўсё будзе добра. А я перажываў, як і што будзе ўжо на памосце. Чаканне спаборніцтваў праходзіла няпроста, але калі выходзіў да штангі, у mandraž uletučivalsâ, нібыта і не было. выступаў ўвечары, у гэты дзень асабліва нікуды не выходзіў - трэба было збіраць сілы.
  - Два гады таму ў Токіо на такім жа старце вы атрымалі траўму, пасля якой трохі выбіліся з каляіны і не былі стабільныя ...
  - Такія моманты у штангістаў здараюцца. Што сказаць ... Трэба было цярпець. Пераносіць панурыя перыяды складана, але калі хочаш прагрэсаваць, то працуеш дзеля гэтага больш - і гэта абавязкова воздаётся. напэўна, без пераадолення сябе ў спорце не абысціся і толькі прайшоўшы праз цяжкасці можна дамагчыся значных вышынь.
  - Вы выступілі на шэсць падыходаў, што на чэмпіянаце свету каштоўней ўдвая.
  - Так, такое бывае нячаста. Шмат што залежыць ад настрою. наогул жа, у выніку сабраў тую суму, што і дома на трэніроўках. План і быў такім, таму добра, што на памосце не завагаўся.
  - Не прыкрасці, што адсталі ад Чхеідзэ у штуршку толькі на кілаграм?
  - Няма, бо ведаў, на якія кілаграмы ён можа замахнуцца ў другім практыкаванні. Ды і запас трываласці ў яго быў падчас выступу. натуральна, было б крута, калі б я стаў чэмпіёнам свету, але і так задаволены сабой.
  - Пасля будзе ісьці чэмпіянату краіны будзеце трэніравацца да дарослага ЧС. Ці гатовыя да новага выкліку?
  - Галоўнае - не губляцца. Трэба рухацца наперад, а ўключэнне ў склад нацыянальнай каманды і ёсць крок да новага вітка ў кар'еры.